Adhyaya 11

Verse 1

इती श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायामुपरिविभागे (ईश्वरगीतासु) दशमो ऽध्यायः ईश्वर उवाच अतः परं प्रवक्ष्यामि योगं परमदुर्लभम् / येनात्मानं प्रपश्यन्ति भानुमन्तमिवेश्वरम्

ဣဿဝရက မိန့်တော်မူသည်—“ယခုမှစ၍ ငါသည် အလွန်ရှားပါးသော အမြင့်မြတ် ယောဂကို ဟောပြောမည်။ ထိုယောဂကြောင့် သူတို့သည် နေရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပသော အတ္တမန်ကို အရှင်အဖြစ် တိုက်ရိုက် မြင်တွေ့ကြသည်။”

Verse 2

योगाग्निर्दहति क्षिप्रमशेषं पापपञ्जरम् / प्रसन्नं जायते ज्ञानं साक्षान्निर्वाणसिद्धिदम्

ယောဂမီးသည် အပြစ်၏ လှောင်အိမ်တစ်ခုလုံးကို လျင်မြန်စွာ လောင်ကျွမ်းဖျက်ဆီးသည်။ ထို့နောက် စိတ်ကြည်လင် သာယာသော ဉာဏ်ပညာ ပေါ်ထွန်းလာပြီး—နိဗ္ဗာနသိဒ္ဓိ (လွတ်မြောက်ပြည့်စုံမှု) ကို တိုက်ရိုက် ပေးစွမ်းသော ဉာဏ်ဖြစ်သည်။

Verse 3

योगात्संजायते ज्ञानं ज्ञानाद् योगः प्रवर्तते / योगज्ञानाभियुक्तस्य प्रसीदति महेश्वरः

ယောဂမှ ဉာဏ်အမှန် ပေါ်ထွန်းလာသည်; ဉာဏ်မှ ယောဂ ပြန်လည် လှုပ်ရှားစတင်သည်။ ယောဂနှင့် ဉာဏ် နှစ်ပါးလုံးကို တည်ကြည်စွာ ဆည်းပူးသူအပေါ် မဟာဣဿဝရ (မဟာဒေဝ) သည် ကရုဏာတော် ပြုတော်မူသည်။

Verse 4

एककालं द्विकालं वा त्रिकालं नित्यमेव वा / ये युञ्जन्तीह मद्योगं ते विज्ञेया महेश्वराः

တစ်နေ့တစ်ကြိမ်ဖြစ်စေ၊ နှစ်ကြိမ်ဖြစ်စေ၊ သုံးကြိမ်ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် အမြဲတမ်းဖြစ်စေ—ဤနေရာ၌ ငါ၏ယောဂကို ကျင့်သုံးသူတို့ကို “မဟေဿဝရများ” ဟု သိမှတ်ရမည်၊ မဟာအရှင်နှင့် တစ်သားတည်းဖြစ်သော ဘက္တများဖြစ်သည်။

Verse 5

योगस्तु द्विविधो ज्ञेयो ह्यभावः प्रथमो मतः / अपरस्तु महायोगः सर्वयोगोत्तमोत्तमः

ယောဂသည် နှစ်မျိုးရှိကြောင်း သိရမည်။ ပထမတစ်မျိုးကို «အဘာဝ» ဟု ခေါ်ကြပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုများနှင့် လောကီအာရုံစိုက်မှု ပျောက်ကွယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒုတိယတစ်မျိုးမှာ «မဟာယောဂ» ဖြစ်၍ ယောဂအားလုံးထဲတွင် အမြင့်ဆုံး၊ အမြတ်ဆုံး ဖြစ်၏။

Verse 6

शून्यं सर्वनिराभासं स्वरूपं यत्र चिन्त्यते / अभावयोगः स प्रोक्तो येनात्मानं प्रपश्यति

အရာအားလုံး၏ ပုံရိပ်မရှိဘဲ ထင်ဟပ်မှုကင်းသော «အလွတ်/သုည» အဖြစ် မိမိ၏ သဘာဝရূপကို ဆင်ခြင်ရာ၌ ထိုကျင့်စဉ်ကို «အဘာဝယောဂ» ဟု ခေါ်သည်။ ထိုယောဂအားဖြင့် အတ္တမန်ကို တိုက်ရိုက် မြင်တွေ့နိုင်၏။

Verse 7

यत्र पश्यति चात्मानं नित्यानन्दं निरञ्जनम् / मयैक्यं स महायोगो भाषितः परमेश्वरः

အတ္တမန်ကို အမြဲတမ်း အာနန္ဒဖြစ်၍ အညစ်အကြေးကင်းသန့်စင်သောအဖြစ် မြင်တွေ့ကာ ငါနှင့် တစ်လုံးတစ်ဝတည်း ဖြစ်ကြောင်း သိမြင်ရာ အခြေအနေကို «မဟာယောဂ» ဟု ခေါ်သည်။ ဤသည်ကို ပရမေဣශ්ဝရ (အမြင့်ဆုံးသခင်) က ဟောကြားသင်ပြ၏။

Verse 8

ये चान्ये योगिनां योगाः श्रूयन्ते ग्रन्थविस्तरे / सर्वे ते ब्रह्मयोगस्य कलां नार्हन्ति षोडशीम्

ကျမ်းစာအကျယ်အဝန်းတွင် ကြားရသော ယောဂီတို့၏ အခြားယောဂများ အားလုံးသည် «ဗြဟ္မယောဂ» ၏ ဆယ့်ခြောက်ပုံတစ်ပုံတောင် မတန်ကြောင်း ဆိုထား၏။

Verse 9

यत्र साक्षात् प्रपश्यन्ति विमुक्ता विश्वमीश्वरम् / सर्वेषामेव योगानां स योगः परमो मतः

လွတ်မြောက်သူတို့က စကြဝဠာတစ်လျှောက် ပြန့်နှံ့တော်မူသော အရှင်ဣශ්ဝရကို တိုက်ရိုက် မြင်တွေ့ရာ အခြေအနေ—ထိုယောဂကို ယောဂအားလုံးထဲတွင် အမြင့်ဆုံးဟု သတ်မှတ်ကြ၏။

Verse 10

सहस्रशो ऽथ शतशो ये चेश्वरबहिष्कृताः / न ते पश्यन्ति मामेकं योगिनो यतमानसाः

ထောင်ချီ၊ ရာချီရှိသော်လည်း အီශ්ဝရကို ပယ်ခွာ၍ သခင်ဘုရားမှ ကင်းကွာသူတို့သည် ငါ—တစ်ပါးတည်းသောအရှင်—ကို မမြင်နိုင်ကြ။ စိတ်ကို ထိန်းညှိ၍ ကြိုးစားသည့် ယောဂီတို့သာ အမှန်တကယ် မြင်ကြ၏။

Verse 11

प्राणायामस्तथा ध्यानं प्रत्याहारो ऽथ धारणा / समाधिश्च मुनिश्रेष्ठा यमो नियम आसनम्

အသက်ရှူထိန်းသိမ်းခြင်း (ပရာဏာယာမ)၊ သမาธိအာရုံစူးစိုက်ခြင်း (ဓျာန)၊ အာရုံများကို ပြန်လည်ဆုတ်ခွာခြင်း (ပရတ်ယာဟာရ)၊ ထို့နောက် တည်မြဲစွာတင်ထားခြင်း (ဓာရဏာ)၊ နှင့် စုပ်ယူတည်ငြိမ်ခြင်း (သမာဓိ) — မုနိအမြတ်တို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ — ယမ၊ နိယမ၊ အာသနတို့နှင့်အတူ ဖြစ်၏။

Verse 12

मय्येकचित्ततायोगो वृत्त्यन्तरनिरोधतः / तत्साधनान्यष्टधा तु युष्माकं कथितानि तु

ငါ၌ စိတ်တစ်ချက်တည်းတည်စေသော ယောဂသည် အခြားသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို တားဆီးခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ ထိုယောဂ၏ အထောက်အကူပြု အကျင့်များသည် အဋ္ဌဂုဏ် (ရှစ်ပါး) ဖြစ်၍ သင်တို့အား ပြောကြားပြီးသား ဖြစ်၏။

Verse 13

अहिंसा सत्यमस्तेयं ब्रह्मचर्यापरिग्रहौ / यमाः संक्षेपतः प्रोक्ताश्चित्तशुद्धिप्रदा नृणाम्

အဟിംသာ (မထိခိုက်စေခြင်း)၊ သစ္စာ (အမှန်တရား)၊ အစတေယ (မခိုးယူခြင်း)၊ ဗြဟ္မစရိယ (သန့်ရှင်းသည့် စည်းကမ်း)၊ နှင့် အပရိဂ္ရဟ (မပိုင်ဆိုင်လိုခြင်း) — ဤတို့ကို အကျဉ်းချုပ်၍ ယမဟု ဆိုကြပြီး လူတို့၏ စိတ်ကို သန့်စင်ပေး၏။

Verse 14

कर्मणा मनसा वाचा सर्वभूतेषु सर्वदा / अक्लेशजननं प्रोक्तं त्वहिंसा परमर्षिभिः

ကိုယ်ကာယဖြင့်လည်း၊ စိတ်ဖြင့်လည်း၊ နှုတ်ဖြင့်လည်း—သတ္တဝါအားလုံးအပေါ် အချိန်တိုင်း—မထိခိုက်စေခြင်း (အဟിംသာ) သည် မည်သူ့ကိုမျှ ဒုက္ခမဖြစ်စေသော အရာဟု အမြင့်မြတ်သော ရှင်ရသီတို့က ကြေညာကြ၏။

Verse 15

अहिंसायाः परो धर्मो नास्त्यहिंसा परं सुखम् / विधिना या भवेद्धिंसा त्वहिंसैव प्रकीर्तिता

အဟിംသာထက် မြင့်သော ဓမ္မ မရှိ၊ အဟിംသာထက် မြင့်သော သုခ မရှိ။ ဟింసာလို ထင်ရသော်လည်း သာသနာကျမ်းညွှန်နှင့် မှန်ကန်သော နည်းလမ်းအတိုင်း ပြုလုပ်လျှင် ထိုဟာကိုပင် အဟിംသာဟု ကြေညာကြသည်။

Verse 16

सत्येन सर्वमाप्नोति सत्ये सर्वं प्रतिष्ठितम् / यथार्थकथनाचारः सत्यं प्रोक्तं द्विजातिभिः

သစ္စာဖြင့် အရာအားလုံးကို ရရှိနိုင်သည်၊ အရာအားလုံးသည် သစ္စာပေါ်တွင် တည်ရှိသည်။ အဖြစ်မှန်ကို အဖြစ်မှန်အတိုင်း ပြောဆိုရန် စည်းကမ်းတကျ ကျင့်သုံးခြင်းကိုပင် ဒွိဇာတိတို့က “သစ္စာ” ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 17

परद्रव्यापहरणं चौर्याद् वाथ बलेन वा / स्तेयं तस्यानाचरणादस्तेयं धर्मसाधनम्

သူတစ်ပါး၏ ပစ္စည်းကို ခိုးယူခြင်းဖြစ်စေ အင်အားသုံး၍ ယူခြင်းဖြစ်စေ—ထိုသည်ကို ခိုးမှု (စတေယ) ဟု ခေါ်သည်။ ထိုအမှုကို မကျင့်ခြင်းသည် အစတေယ (မခိုးခြင်း) ဖြစ်၍ ဓမ္မကို ပြည့်စုံစေသော နည်းလမ်းနှင့် ဝိညာဉ်ရေး အခြေခံသင်္ကာရ ဖြစ်သည်။

Verse 18

कर्मणा मनसा वाचा सर्वावस्थासु सर्वदा / सर्वत्र मैथुनत्यागं ब्रह्मचर्यं प्रचक्षते

ကိုယ်ကာယ၊ စိတ်နှလုံး၊ နှုတ်ကပတ်တို့ဖြင့် အခြေအနေအားလုံး၌ အချိန်အားလုံးတွင် နေရာအားလုံး၌ မေထုန်ကို စွန့်လွှတ်ခြင်းကိုပင် ဗြဟ္မစရိယ (brahmacarya) ဟု ကြေညာကြသည်။

Verse 19

द्रव्याणामप्यनादानमापद्यपि यथेच्छया / अपरिग्रह इत्याहुस्तं प्रयत्नेन पालयेत्

ပစ္စည်းဥစ္စာကို မယူမခံခြင်း၊ အမှန်တကယ်ဆိုလျှင် ပစ္စည်းဝတ္ထုတောင် မယူခြင်းကို—မိမိဆန္ဒအတိုင်း၊ အခက်အခဲကာလတွင်ပင်—အပရိဂ္ဂဟ (aparigraha) ဟု ခေါ်ကြသည်။ ထိုကို ကြိုးစားအားထုတ်၍ ထိန်းသိမ်းရမည်။

Verse 20

तपः स्वाध्यायसंतोषाः शौचमीश्वरपूजनम् / समासान्नियमाः प्रोक्ता योगसिद्धिप्रदायिनः

တပဿ၊ ကိုယ်တိုင်သင်ယူဖတ်ရှုခြင်း၊ စိတ်ကျေနပ်တင်းတိမ်မှု၊ သန့်ရှင်းမှုနှင့် အီရှ္ဝရကို ပူဇော်ဝတ်ပြုခြင်း—ဤတို့ကို အကျဉ်းချုပ်၍ ယောဂသိဒ္ဓိ ပေးသော နိယမများဟု ကြေညာသည်။

Verse 21

उपवासपराकादिकृच्छ्रचान्द्रायणादिभिः / शरीरशोषणं प्राहुस्तापसास्तप उत्तमम्

အစာရှောင်ခြင်း၊ ပါရာကာဝတ်၊ ကೃစ္ଛရ ပရိဟာရ၊ စန္ဒြာယဏ ဝရတနှင့် အခြားတို့ဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာကို ခြောက်သွေ့စေသကဲ့သို့ ချုပ်တည်းခြင်းကို တပသများက အမြင့်ဆုံး တပဿဟု ကြေညာကြသည်။

Verse 22

वेदान्तशतरुद्रीयप्रणवादिजपं बुधाः / सत्त्वशुद्धिकरं पुंसां स्वाध्यायं परिचक्षते

ဗေဒാന്ത၊ ရှတရုဒြီယ၊ ပ္ရဏဝ (အိုမ်) စသည့် မန္တရများကို ရိုသေစွာ ရွတ်ဖတ်၍ ဂျပလုပ်ခြင်းကို ပညာရှိတို့က “စွဝာဓျာယ” ဟု ခေါ်ကြသည်၊ အကြောင်းမှာ လူတို့၏ စတ္တဝကို သန့်စင်ပေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 23

स्वाध्यायस्य त्रयो भेदा वाचिकोपांशुमानसाः / उत्तरोत्तरवैशिष्ट्यं प्राहुर्वेदार्थवेदिनः

စွဝာဓျာယတွင် အမျိုးအစား သုံးမျိုးရှိသည်—အသံထွက်ရွတ်ခြင်း၊ တိုးတိုး/နှုတ်ခမ်းလှုပ်ရွတ်ခြင်း၊ နှင့် စိတ်တွင်း၌သာ ရွတ်ခြင်း။ ဗေဒအဓိပ္ပါယ်ကို သိသူတို့က နောက်တစ်မျိုးစီသည် ရှေ့တစ်မျိုးထက် ပိုမြင့်မြတ်ကြောင်း ကြေညာသည်။

Verse 24

यः शब्दबोधजननः परेषां शृण्वतां स्फुटम् / स्वाध्यायो वाचिकः प्रोक्त उपांशोरथ लक्षणम्

အသံအားဖြင့် အခြားသူတို့ နားထောင်နေစဉ် ထင်ရှားစွာ နားလည်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသော စွဝာဓျာယကို “ဝါချိက” (အသံထွက်) ဟု ခေါ်ကြသည်။ ထို့နောက် “ဥပါံရှု” (တိုးတိုးရွတ်) ၏ လက္ခဏာကို ထိုအရာနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ ဖော်ပြသည်။

Verse 25

ओष्ठयोः स्पन्दमात्रेण परस्याशब्दबोधकः / उपांशुरेष निर्दिष्टः साहस्रो वाचिकाज्जपः

အသံမထွက်ဘဲ နှုတ်ခမ်းလှုပ်ရှားမှုအနည်းငယ်ဖြင့်သာ မန္တရကို ထုတ်ဖော်ရွတ်ဆိုခြင်းကို «ဥပာံရှု» (တိတ်တဆိတ်/မကြားရသော ရွတ်ဆိုမှု) ဟု သင်ကြားထားသည်။ ထိုဥပာံရှု-ဇပသည် အသံထွက်ရွတ်ဆိုသော (ဝါစိက) ဇပထက် အာနိသင် တစ်ထောင်ဆ ပိုမိုကြီးမားသည်ဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 26

यत्पदाक्षरसङ्गत्या परिस्पन्दनवर्जितम् / चिन्तनं सर्वशब्दानां मानसं तं जपं विदुः

မန္တရစကားလုံးတို့၏ အက္ခရာများနှင့် အတွင်းပိုင်း၌ ပေါင်းစည်းကာ အပြင်ဘက် လှုပ်ရှားမှု၊ တုန်ခါမှု မရှိဘဲ မန္တရစကားလုံးအားလုံး၏ အဓိပ္ပါယ်ကို စိတ်ဖြင့် ဆင်ခြင်သည့် ထိုစဉ်းစားခြင်းကို ပညာရှိတို့က မာနသ-ဇပ (စိတ်ဖြင့် ဇပ) ဟု သိကြသည်။

Verse 27

यदृच्छालाभतो नित्यमलं पुंसो भवेदिति / या धीस्तामृषयः प्राहुः संतोषं सुखलक्षणम्

လူတစ်ယောက်က «ကိုယ်တိုင်ဖြစ်ပေါ်လာသမျှသည် အမြဲတမ်း ငါ့အတွက် လုံလောက်သည်» ဟု နေ့စဉ် မလွဲမသွေ နားလည်ခံယူစေသော ထိုတည်ငြိမ်သော ဉာဏ်ကို ရှင်ရသီတို့က စန္တောရှ (ကျေနပ်တင်းတိမ်မှု) ဟု ခေါ်ကြပြီး၊ ထိုသည်ပင် စစ်မှန်သော ပျော်ရွှင်မှု၏ လက္ခဏာဟု ဆိုကြသည်။

Verse 28

बाह्यमाभ्यन्तरं शौचं द्विधा प्रोक्तं द्विजोत्तमाः / मृज्जलाभ्यां स्मृतं बाह्यं मनःशुद्धिरथान्तरम्

အို ဒွိဇောတ္တမတို့၊ သန့်ရှင်းမှု (śauca) ကို အပြင်ပိုင်းနှင့် အတွင်းပိုင်း ဟူ၍ နှစ်မျိုးဟု ကြေညာထားသည်။ အပြင်ပိုင်းသန့်ရှင်းမှုသည် မြေ/မြေညှိ (mṛt) နှင့် ရေဖြင့် ဆေးကြောသန့်စင်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ အတွင်းပိုင်းသန့်ရှင်းမှုသည် စိတ်၏ သန့်စင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

Verse 29

स्तुतिस्मरणपूजाभिर्वाङ्मनःकायकर्मभिः / सुनिश्चला शिवे भक्तिरेतदीश्वरपूजनम्

ချီးမွမ်းခြင်း၊ သတိရခြင်း၊ ပူဇော်ခြင်းတို့ကို စကား၊ စိတ်၊ ကိုယ်ကာယ၏ လုပ်ရပ်များဖြင့် ဆောင်ရွက်ရာတွင်၊ ရှိဝ (Śiva) အပေါ် သဒ္ဓါဘက်တီသည် အလွန်တည်ငြိမ်၍ မလှုပ်မယှက် ဖြစ်လာသော်၊ ထိုအရာပင် ဣရှ္ဝရ (Īśvara) ကို ပူဇော်ခြင်း အစစ်အမှန် ဖြစ်သည်။

Verse 30

यमाः सनियमाः प्रोक्ताः प्राणायामं निबोधत / प्राणः स्वदेहजो वायुरायामस्तन्निरोधनम्

ယမနှင့် နိယမတို့ကို ဟောကြားပြီးပြီ; ယခု ပရာဏာယာမကို နားလည်ပါ။ ပရာဏသည် ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်းမှ ပေါ်ထွန်းသော အသက်ရှင်လေဖြစ်၍၊ «အာယာမ» သည် ထိန်းချုပ်တားဆီးခြင်း ဖြစ်သည်—ထို့ကြောင့် ပရာဏာယာမသည် ထိုအသက်လေကို ထိန်းညှိခြင်း ဖြစ်၏။

Verse 31

उत्तमाधममध्यत्वात् त्रिधायं प्रतिपादितः / स एव द्विविधः प्रोक्तः सगर्भो ऽगर्भ एव च

အမြင့်၊ အနိမ့်၊ အလယ် ဟူသော ခွဲခြားမှုကြောင့် သုံးမျိုးဟု သတ်မှတ်ထားသည်။ ထိုတူညီသော ခွဲခြားမှုကိုပင် နှစ်မျိုးဟုလည်း ဟောကြားသည်—«စဂರ್ಭ» (အမျိုးစေ့ပါ) နှင့် «အဂರ್ಭ» (အမျိုးစေ့မပါ) ဟူ၍။

Verse 32

मात्राद्वादशको मन्दश्चतुर्विंशतिमात्रिकः / मध्यमः प्राणसंरोधः षट्त्रिंशन्मात्रिकोत्तमः

ပရာဏကို ထိန်းချုပ်ခြင်း (ပရာဏသံရောဓ) သည် သုံးအဆင့်ရှိသည်—ပျော့ပျောင်းသောအဆင့်မှာ မာထရာ ၁၂; အလယ်အဆင့်မှာ မာထရာ ၂၄; အထူးကောင်းမြတ်သောအဆင့်မှာ မာထရာ ၃၆ ဖြစ်၏။

Verse 33

प्रस्वेदकम्पनोत्थानजनकत्वं यथाक्रमम् / मन्दमध्यममुख्यानामानन्दादुत्तमोत्तमः

အစဉ်လိုက် အာနန္ဒ (ပီတိ) သည် ချွေးထွက်ခြင်း၊ တုန်ခါခြင်း၊ ထရပ်တက်ခြင်းတို့ကို ဖြစ်စေသည်။ ပျော့၊ အလယ်၊ အထွဋ်အမြတ် အဆင့်များအနက် အမြင့်ဆုံးသော အာနန္ဒသည် အထူးကောင်းမြတ်ဆုံး ဖြစ်၏။

Verse 34

सगर्भमाहुः सजपमगर्भं विजपं बुधाः / एतद् वै योगिनामुक्तं प्राणायामस्य लक्षणम्

ပညာရှိတို့က ပရာဏာယာမကို မန္တရဇပ (japa) နှင့် တွဲလျက်ရှိလျှင် «စဂರ್ಭ» (အမျိုးစေ့ပါ) ဟု၊ ဇပမပါလျှင် «အဂರ್ಭ» (အမျိုးစေ့မပါ) ဟု ဆိုကြသည်။ ဤသည်ပင် ယောဂီတို့က ဟောကြားသော ပရာဏာယာမ၏ လက္ခဏာ ဖြစ်၏။

Verse 35

सव्याहृतिं सप्रणवां गायत्रीं शिरसा सह / त्रिर्जपेदायतप्राणः प्राणायामः स उच्यते

ဗျာဟရတိများနှင့် ပ္ရဏဝ «အောမ်» ကိုပါ၊ ထို့ပြင် «ရှီရသ်» မန္တရကိုလည်း ထည့်၍၊ အသက်ကိုရှည်စေကာ ထိန်းညှိလျက် ဂါယတြီကို သုံးကြိမ် ဂျပ်ရမည်။ ဤသည်ကို ပ္ရာဏာယာမ ဟု ခေါ်သည်။

Verse 36

रेचकः पूरकश्चैव प्राणायामो ऽथ कुम्भकः / प्रोच्यते सर्वशास्त्रेषु योगिभिर्यतमानसैः

အသက်ရှူထုတ်ခြင်း (ရေचक)၊ အသက်ရှူသွင်းခြင်း (ပူရက)၊ ထို့နောက် အသက်ထိန်းခြင်း (ကುಂಬ္ဘက) — ဤသုံးပါးကို စာသတ္တရားအပေါင်းတို့၌ ပ္ရာဏာယာမ ဟု ခေါ်ကြသည်။ စိတ်ကိုစည်းကမ်းထား၍ လေ့ကျင့်အားထုတ်သော ယောဂီတို့က သင်ကြားထားသည်။

Verse 37

रेचको ऽजस्त्रनिश्वासात् पूरकस्तन्निरोधतः / साम्येन संस्थितिर्या सा कुम्भकः परिगीयते

ဆက်တိုက်ထွက်နေသော အသက်ရှူထုတ်ခြင်းမှ ဖြစ်ပေါ်သောအရာကို ရေचक ဟု ခေါ်သည်။ ထိုထွက်သက်၏ စီးဆင်းမှုကို တားဆီးခြင်းဖြင့် ဖြစ်သော အသက်ရှူသွင်းခြင်းကို ပူရက ဟု ခေါ်သည်။ ညီမျှမှု၌ တည်ငြိမ်စွာ ရပ်တည်နေခြင်းကို ကುಂಬ္ဘက ဟု ချီးကျူးခေါ်ဆိုကြသည်။

Verse 38

इन्द्रियाणां विचरतां विषयेषु स्वभावतः / निग्रहः प्रोच्यते सद्भिः प्रत्याहारस्तु सत्तमाः

အို သဒ္ဓါသီလအထက်မြတ်သူ၊ ပညာရှိတို့က ပ္ရတျာဟာရ ဟူသည်မှာ သဘာဝအားဖြင့် အာရုံအရာဝတ္ထုများထဲသို့ လှည့်လည်သွားလာနေသော အင်ဒြိယများကို ထိန်းချုပ်ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 39

हृत्पुण्डरीके नाभ्यां वा मूर्ध्नि पर्वतमस्तके / एवमादिषु देशेषु धारणा चित्तबन्धनम्

နှလုံး၏ ပဒ္မပန်းအတွင်း၊ သို့မဟုတ် နာဘီ၌၊ သို့မဟုတ် ခေါင်းထိပ်၌၊ သို့မဟုတ် တောင်ထိပ်ပေါ်၌—ဤသို့သော နေရာများတွင် စိတ်ကို တည်စေခြင်းသည် ဓာရဏာ ဖြစ်ပြီး စိတ်ကို ချည်နှောင်ကာ တည်ငြိမ်စေခြင်း ဖြစ်သည်။

Verse 40

देशावस्थितिमालम्ब्य बुद्धेर्या वृत्तिसंततिः / वृत्त्यन्तरैरसंसृष्टा तद्ध्यानं सूरयो विदुः

ဉာဏ်၏ ပြောင်းလဲလှုပ်ရှားမှုများ စဉ်ဆက်မပြတ် စီးဆင်းမှုကို တစ်နေရာတည်း၊ တစ်အခြေအနေတည်း၌ တည်ငြိမ်စွာ ချိတ်ကပ်ထား၍ အခြားစိတ်လှုပ်ရှားမှုများနှင့် မရောနှောလျှင်—ပညာရှိတို့က ထိုအရာကို ဓျာန (dhyāna) ဟု သိကြသည်။

Verse 41

एकाकारः समाधिः स्याद् देशालम्बनवर्जितः / प्रत्ययो ह्यर्थमात्रेण योगसाधनमुत्तमम्

သမာဓိဟူသည် တစ်ပုံတည်းသော အာရုံစူးစိုက်မှုဖြစ်၍ နေရာ သို့မဟုတ် အပြင်အထောက်အကူတို့ကို မမှီခိုသော အခြေအနေဟု ဆိုကြသည်။ ယောဂ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး साधနာမှာ အရာဝတ္ထုတစ်ခုတည်းပေါ်၌သာ တည်နေသော သိမြင်မှု—ရည်ရွယ်သည့် အဓိပ္ပါယ်သာ ဖြစ်သည်။

Verse 42

धारणा द्वादशायामा ध्यानं द्वादशधारणाः / ध्यानं द्वादशकं यावत् समाधिरभिधीयते

ဓာရဏာသည် ယာမ ၁၂ ချိန်တိုင်တည်ကြောင်း ဆိုကြသည်။ ထိုဓာရဏာ ၁၂ ကြိမ်သည် ဓျာန ဖြစ်လာသည်။ ဓျာနကိုလည်း ၁၂ စု ပြည့်မီသည့်အခါ သမာဓိ ဟု ခေါ်ကြသည်။

Verse 43

आसनं स्वस्तिकं प्रोक्तं पद्ममर्धासनं तथा / साधनानां च सर्वेषामेतत्साधनमुत्तमम्

အာသနအဖြစ် စွဝတ်စတိက (Svastika) ကို ချီးမြှောက်ကြပြီး၊ ထို့အတူ ပဒ္မ (Lotus) နှင့် အဓ္ဓာသန (Half-lotus) ကိုလည်း ဆိုကြသည်။ साधနာ အားလုံးအတွက် ဤအာသနသည် အကောင်းဆုံး အလေ့အကျင့်နည်းလမ်းဟု ပြောကြသည်။

Verse 44

ऊर्वोरुपरि विप्रेन्द्राः कृत्वा पादतले उभे / समासीतात्मनः पद्ममेतदासनमुत्तमम्

ဗြာဟ္မဏ ရှင်ပညာရှိအထွဋ်အမြတ်တို့၊ ပေါင်ပေါ်၌ ခြေဖဝါးနှစ်ဖက်ကို တင်ထားပြီး ကိုယ်စိတ်တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေခြင်းကို ပဒ္မာသန (Lotus posture) ဟု ခေါ်သည်။ ဤသည်မှာ ဓျာနအတွက် အမြင့်မြတ်ဆုံး အာသန ဖြစ်သည်။

Verse 45

एकं पादमथैकस्मिन् विन्यस्योरुणि सत्तमाः / आसीतार्धासनमिदं योगसाधनमुत्तमम्

အကျင့်သီလကောင်းသူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသောသူရေ၊ ခြေတစ်ဖက်ကို တစ်ဖက်၏ ပေါင်ပေါ်တွင် တင်၍ ထိုင်ခြင်းကို “အာဓာသန” (Ardhāsana) ဟု ခေါ်ကြပြီး ယောဂသဒ္ဓာနာအတွက် အလွန်ကောင်းသော အကူအညီ ဖြစ်သည်။

Verse 46

उभे कृत्वा पादतले जानूर्वोरन्तरेण हि / समासीतात्मनः प्रोक्तमासनं स्वस्तिकं परम्

ခြေဖဝါးနှစ်ဖက်ကို ဒူးနှင့် ပေါင်ကြားတွင် ထား၍ စိတ်တည်ငြိမ်ကာ ကိုယ်ကို ထိန်းသိမ်းလျက် ထိုင်ရမည်။ ဤအနေအထားကို အမြတ်ဆုံး “စွဝတ်စတိကာသန” (Svastika-āsana) ဟု သင်ကြားထားသည်။

Verse 47

अदेशकाले योगस्य दर्शनं हि न विद्यते / अग्न्यभ्यासे जले वापि शुष्कपर्णचये तथा

နေရာနှင့် အချိန် မသင့်လျော်လျှင် ယောဂ၏ အမှန်တကယ်သော အောင်မြင်မှု (သို့) မြင်တွေ့မှု မရှိနိုင်။ ထိုသည်မှာ ရေထဲတွင် မီးကို လေ့ကျင့်၍ ထွန်းရန် ကြိုးစားသကဲ့သို့၊ သို့မဟုတ် ခြောက်သွေ့သော ရွက်ပုံပေါ်တွင် ထွန်းရန် ကြိုးစားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

Verse 48

जन्तुव्याप्ते श्मशाने च जीर्णगोष्ठे चतुष्पथे / सशब्दे सभये वापि चैत्यवल्मीकसंचये

သတ္တဝါများပြည့်နှက်သောနေရာ၊ သင်္ချိုင်းမြေ၊ ပျက်စီးယိုယွင်းသော နွားတဲ၊ လမ်းဆုံလေးခွ၊ အသံဆူညံသော သို့မဟုတ် ကြောက်ရွံ့စေသောနေရာ၊ ထို့ပြင် စေတီ/နတ်ကွန်းများနှင့် ပုရွက်ဆိတ်တောင်ပုံများ စုပုံနေရာတို့တွင် တည်ငြိမ်သော သမาธိကို မပြုလုပ်သင့်။

Verse 49

अशुभे दुर्जनाक्रान्ते मशकादिसमन्विते / नाचरेद् देहबाधे वा दौर्मनस्यादिसंभवे

အမင်္ဂလာသောနေရာ—လူဆိုးလူမိုက်များ လွှမ်းမိုးနေသောနေရာ၊ ခြင်စသည်တို့ ပိုးမွှားများ ပြည့်နှက်နေသောနေရာ—တွင် ထုံးတမ်း/အကျင့်ကို မပြုလုပ်သင့်။ ကိုယ်ခန္ဓာနာကျင်မှုရှိသော်လည်းကောင်း၊ စိတ်ညစ်ညူးခြင်းနှင့် ဆင်တူသော အနှောင့်အယှက်များ ပေါ်ပေါက်သော်လည်းကောင်း မပြုလုပ်သင့်။

Verse 50

सुगुप्ते सुशुभे देशे गुहायां पर्वतस्य तु / नद्यास्तीरे पुण्यदेशे देवतायतने तथा

လုံခြုံကာ မင်္ဂလာရှိသောနေရာ၌—တောင်ပေါ်ဂူအတွင်း၊ မြစ်ကမ်းနား၊ ပုဏ္ဏဒေသ (သန့်ရှင်းသောဒေသ) သို့မဟုတ် ဘုရားကျောင်း/ဒေဝတားအာယတနအတွင်းကဲ့သို့—နေထိုင်၍ ယောဂကျင့်စဉ်ကို ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 51

गृहे वा सुशुभे रम्ये विजने जन्तुवर्जिते / युञ्जीत योगी सततमात्मानं मत्परायणः

အိမ်တွင်လည်းကောင်း သန့်ရှင်းလှပစွာထားရှိသောနေရာ၌လည်းကောင်း၊ သီးသန့်တိတ်ဆိတ်၍ အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသောသတ္တဝါများကင်းသောနေရာ၌—ငါ့ကို အမြင့်ဆုံးအာရုံအဖြစ် အားကိုးသော ယောဂီသည် အတ္တမန်ကို ယောဂဖြင့် ပေါင်းစည်းရန် အစဉ်မပြတ် လေ့ကျင့်ရမည်။

Verse 52

नमस्कृत्य तु योगीन्द्रान् सशिष्यांश्च विनायकम् / गुरुं चैवाथ मां योगी युञ्जीत सुसमाहितः

ယောဂီသည် အရင်ဦးစွာ ယောဂီအထွဋ်အမြတ်တို့နှင့် သူတို့၏တပည့်များကိုလည်းကောင်း၊ ဝိနာယက (ဂဏေရှ) ကိုလည်းကောင်း၊ ကိုယ်၏ ဂုရုကိုလည်းကောင်း ဦးညွှတ်ပူဇော်ပြီးနောက်၊ စိတ်ကိုကောင်းစွာ စုစည်းထားလျက် ငါ့အပေါ် အာရုံတည်ကာ ယောဂကို လေ့ကျင့်ရမည်။

Verse 53

आसनं स्वस्तिकं बद्ध्वा पद्ममर्धमथापि वा / नासिकाग्रे समां दृष्टिमीषदुन्मीलितेक्षणः

စွဝတ်စတိက အာသန (Svastika) ကို ချည်နှောင်၍ ထိုင်စေကာ၊ သို့မဟုတ် အာဓပဒ္မ (Half-lotus) ဖြင့်လည်း ထိုင်နိုင်သည်။ ထို့နောက် မျက်လုံးကို အနည်းငယ်ဖွင့်ထားလျက် နှာခေါင်းထိပ်၌ တည်ငြိမ်ညီညာသော အမြင်ကို ထားရမည်။

Verse 54

कृत्वाथ निर्भयः शान्तस्त्यक्त्वा मायामयं जगत् / स्वात्मन्यवस्थितं देवं चिन्तयेत् परमेश्वरम्

ထို့နောက် ကြောက်ရွံ့မှုကင်း၍ ငြိမ်းချမ်းတည်ငြိမ်ကာ၊ မာယာဖြစ်သော လောကကို စွန့်လွှတ်ပြီး၊ ကိုယ်၏ အတ္တမန်အတွင်း တည်ရှိသော ဘုရားသခင်—ပရမေရှွရ (Parameśvara) ကို စိတ်ဓာတ်ဖြင့် ဆင်ခြင်သမားတော်ရမည်။

Verse 55

शिखाग्रे द्वादशाङ्गुल्ये कल्पयित्वाथ पङ्कजम् / धर्मकन्दसमुद्भूतं ज्ञाननालं सुशोभनम्

ထို့နောက် ခေါင်းထိပ်၌—လက်ချောင်းအလျား တစ်ဆယ့်နှစ်ခန့်အထက်—ဓမ္မ၏အမြစ်မှ ပေါက်ဖွားလာသော ကြာပန်းတစ်ပွင့်ကို စိတ်၌ပုံဖော်ရမည်။ ဉာဏ်၏တံတားကဲ့သို့ တောက်ပသောတံတောင်ရှိ၍ မြင်ရသော်လည်း သာယာလှပ၏။

Verse 56

ऐश्वर्याष्टदलं श्वेतं परं वैराग्यकर्णिकम् / चिन्तयेत् परमं कोशं कर्णिकायां हिरण्मयम्

အမြင့်ဆုံးသော ကြာပန်းကို စိတ်ဖြင့်ဆင်ခြင်ရမည်။ ၎င်း၏ အရွက်ရှစ်ရွက်သည် အိုင်ရှွရျ (အာဏာတော်) ဖြင့် ဖြူစင်၍၊ အလယ်ကဏ္ဍ (ကဏ္ဏိကာ) သည် အမြင့်ဆုံး ဝိရာဂျ (ကင်းလွတ်ခြင်း) ဖြစ်သည်။ ထိုရွှေရောင်အလယ်၌ အမြင့်ဆုံး အတွင်းအလွှာ (ကောသ) ကို သမาธိဖြင့် တရားထိုင်ရမည်။

Verse 57

सर्वशक्तिमयं साक्षाद् यं प्राहुर्दिव्यमव्ययम् / ओङ्कारवाच्यमव्यक्तं रश्मिजालसमाकुलम्

ထိုအမြင့်ဆုံး သတ္တဝါတရားသည် အင်အားတော်အားလုံး၏ ပြည့်စုံမှုကို တိုက်ရိုက်ပင် ဖြစ်၏။ ရှင်ရသေ့တို့က ထိုအရှင်ကို ဒေဝတော်၊ မပျက်မယွင်းဟု ကြေညာကြသည်။ “အိုမ်” ဟူသော သဒ္ဒါတော်ဖြင့် ခေါ်ဆိုနိုင်သော်လည်း မထင်ရှားသောအဖြစ်တည်၍၊ သတိဉာဏ်၏ ရောင်ခြည်ကွန်ယက်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

Verse 58

चिन्तयेत् तत्र विमलं परं ज्योतिर्यदक्षरम् / तस्मिन् ज्योतिषि विन्यस्यस्वात्मानं तदभेदतः

ထိုနေရာ၌ အညစ်အကြေးကင်းသော အမြင့်ဆုံး အလင်းတော်—မပျက်မယွင်းသော အက္ခရာ—ကို စိတ်ဖြင့်သမาธိပြုရမည်။ ထိုအလင်းတော်၌ မိမိ၏ အတ္တကို မခွဲမခြားအဖြစ် ထည့်သွင်းတည်စေ၍၊ ထိုအလင်းနှင့် အဘేదတရားဖြင့် နေရမည်။

Verse 59

ध्यायीताकाशमध्यस्थमीशं परमकारणम् / तदात्मा सर्वगो भूत्वा न किञ्चिदपि चिन्तयेत्

အာကာသ၏ အလယ်၌ တည်နေသော အီရှ (Īśa) ကို—အမြင့်ဆုံး အကြောင်းရင်း—သမาธိဖြင့် တရားထိုင်ရမည်။ ထိုအတ္တနှင့် တစ်လုံးတစ်ဝတည်းဖြစ်ကာ အရာအားလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီးနောက်၊ ဘာကိုမျှ မစဉ်းစားရ။

Verse 60

एतद् गुह्यतमं ध्यानं ध्यानान्तरमथोच्यते / चिन्तयित्वा तु पूर्वोक्तं हृदये पद्ममुत्तमम्

ဤသည်မှာ အလွန်လျှို့ဝှက်သော ဓျာနဖြစ်၏။ ယခု ထပ်မံ ဓျာနနည်းတစ်ရပ်ကို ဟောကြားသည်။ အရင်က ဆိုခဲ့သကဲ့သို့ နှလုံးအတွင်းရှိ အမြင့်မြတ်သော ပဒ္မကို စိတ်ဖြင့် ဆင်ခြင်ပြီးနောက်။

Verse 61

आत्मानमथ कर्तारं तत्रानलसमत्विषम् / मध्ये वह्निशिखाकारं पुरुषं पञ्चविंशकम्

ထို့နောက် မိမိအတ္တကို အတွင်းက လုပ်ဆောင်သူအဖြစ်၊ မီးကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်သောအဖြစ် ဆင်ခြင်ရမည်။ ထို့အလယ်ဗဟို၌ မီးလျှံထိပ်ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော ပဉ္စဝိံသတိ တတ္တဝ—ပုရုရှကို မြင်ယောင်ရမည်။

Verse 62

चिन्तयेत् परमात्मानं तन्मध्ये गगनं परम् / ओङ्करबोधितं तत्त्वं शाश्वतं शिवमच्युतम्

ပရမအတ္တမန်ကို ဆင်ခြင်ပါ။ ထိုအတွင်း၌လည်း သန့်ရှင်းသော အသိဉာဏ်၏ မိုးကောင်းကင်ကဲ့သို့ အလွန်မြင့်သော အာကာသကို ဆင်ခြင်ပါ။ «အိုမ်» သရော်က ဖော်ပြပေးသော တတ္တဝသည် အမြဲတမ်းတည်မြဲ၍၊ ရှိဝကဲ့သို့ မင်္ဂလာရှိပြီး၊ အချျုတ (ဝိဿနု) ကဲ့သို့ မကျဆုံးသော အဖြစ်တည်း။

Verse 63

अव्यक्तं प्रकृतौ लीनं परं ज्योतिरनुत्तमम् / तदन्तः परमं तत्त्वमात्माधारं निरञ्जनम्

မမြင်နိုင်သော အဗျက္တသည် ပရကృతိအတွင်းသို့ လိမ်းဝင်ပေါင်းစည်းနေပြီး၊ အလွန်မြင့်မားသော အထက်တန်းမရှိသည့် ပရမအလင်းဖြစ်၏။ ထိုအတွင်း၌ အမြင့်ဆုံးသော တတ္တဝရှိသည်—အညစ်အကြေးကင်းစင်၍ အတ္တမန်၏ အထောက်အထားဖြစ်၏။

Verse 64

ध्यायीत तन्मयो नित्यमेकरूपं महेश्वरम् / विशोध्य सर्वतत्त्वानि प्रणवेनाथवा पुनः

သူ၌ လုံးဝ စိမ့်ဝင်ပေါင်းစည်းသကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ၊ တစ်ရုပ်တည်း မပြောင်းလဲသော မဟေရှဝရကို အမြဲ ဓျာနပြုရမည်။ ထို့ပြင် တတ္တဝအားလုံးကို သန့်စင်ပြီးနောက်၊ ပရဏဝ «အိုမ်» ဖြင့်လည်း ထပ်မံ သန့်စင်၍ စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေရာ၏။

Verse 65

संस्थाप्य मयि चात्मानं निर्मले परमे पदे / प्लावयित्वात्मनो देहं तेनैव ज्ञानवारिणा

အညစ်အကြေးကင်းသော အမြင့်မြတ်ဆုံးသော အခြေအနေ၌ ငါ၌ အတ္တကို တည်စေပြီး၊ ထိုပညာ၏ရေဖြင့် မိမိ၏ ကိုယ်တည်ရှိမှုကို လွှမ်းမိုးသန့်စင်စေသင့်သည်။

Verse 66

मदात्मा मन्मयो भस्म गृहीत्वा ह्यग्निहोत्रजम् / तेनोद्धृत्य तु सर्वाङ्गमग्निरित्यादिमन्त्रतः / चिन्तयेत् स्वात्मनीशानं परं ज्योतिः स्वरूपिणम्

«ငါသည် သူ၏အတ္တ၊ ငါသည် သူဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်» ဟုသိကာ အဂ္နိဟောတရမှ ထွက်သော ပြာကိုယူ၍ «အဂ္နိ…» ဖြင့်စသော မန္တရများကို ရွတ်ဆိုလျက် ကိုယ်အင်္ဂါအားလုံးပေါ်သို့ လိမ်းသင့်သည်။ ထို့နောက် မိမိအတ္တအတွင်း၌ အီရှာနကို အမြင့်မြတ်ဆုံးသော အလင်းတော်၊ သန့်ရှင်းသော ရောင်ခြည်သဘောတရားအဖြစ် ဆင်ခြင်စဉ်းစားရမည်။

Verse 67

एष पाशुपतो योगः पशुपाशविमुक्तये / सर्ववेदान्तसारो ऽयमत्याश्रममिति श्रुतिः

ဤသည်မှာ ပသုပတ ယောဂဖြစ်၍ ချည်နှောင်ခံရသော ဇီဝကို ချည်နှောင်မှုများမှ လွတ်မြောက်စေရန် သင်ကြားထားသည်။ ဤသည်က ဝေဒန္တအားလုံး၏ အနှစ်သာရဖြစ်ပြီး၊ ရှရုတိကလည်း အာရှရမအားလုံးကို ကျော်လွန်သည်ဟု ကြေညာသည်။

Verse 68

एतत् परतरं गुह्यं मत्सायुज्योपपादकम् / द्विजातीनां तु कथितं भक्तानां ब्रह्मचारिणाम्

ဤသည်မှာ အမြင့်မြတ်ဆုံးနှင့် အလွန်လျှို့ဝှက်သော သင်ကြားချက်ဖြစ်၍ ငါနှင့် စာယုဇ္ယ (ပေါင်းစည်းခြင်း) သို့ ရောက်စေသော နည်းလမ်းဖြစ်သည်။ ၎င်းကို သဒ္ဓါရှိ၍ ဗြဟ္မစရိယ စည်းကမ်းဖြင့် နေထိုင်သော ဒွိဇာတိများအတွက် ကြေညာထားသည်။

Verse 69

ब्रह्मचर्यमहिंसा च क्षमा शौचं तपो दमः / संतोषः सत्यमास्तिक्यं व्रताङ्गानि विशेषतः

ဗြဟ္မစရိယ (သန့်ရှင်းသော ထိန်းသိမ်းမှု)၊ အဟിംသာ၊ ခမာ (ခွင့်လွှတ်ခြင်း)၊ ရှောစ (သန့်ရှင်းမှု)၊ တပ (တပဿ)၊ ဒမ (အာရုံထိန်းချုပ်မှု) နှင့်အတူ စန္တောသ (ကျေနပ်မှု)၊ သတ္တျ (အမှန်တရား)၊ အာသ္တိက്യ (ယုံကြည်ကိုးကွယ်မှု) — ဤတို့ကို အထူးသဖြင့် သန့်ရှင်းသော ဝရတ၏ အင်္ဂါများဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 70

एकेनाप्यथ हीनेन व्रतमस्य तु लुप्यते / तस्मादात्मगुणोपेतो मद्व्रतं वोढुमर्हति

စည်းကမ်းတစ်ချက်တောင် ပျက်ကွက်လျှင် ဤဝရတသည် ပျက်စီးသွားသည်။ ထို့ကြောင့် ကိုယ်တိုင်ထိန်းချုပ်မှုနှင့် အတွင်းအတ္တ၏ ဂုဏ်သတ္တိများရှိသူသာ မိမိ၏ ဝရတကို ခံယူထိန်းသိမ်းရန် သင့်တော်သည်။

Verse 71

वीतरागभयक्रोधा मन्मया मामुपाश्रिताः / बहवो ऽनेन योगेन पूता मद्भावमागताः

တွယ်တာမှု၊ ကြောက်ရွံ့မှု၊ ဒေါသတို့မှ ကင်းလွတ်၍ မိမိ၌ စိတ်နှလုံးစုပ်ယူကာ မိမိကို အားကိုးခိုလှုံသောသူများ—ဤယောဂတရားတည်းဟူသောနည်းဖြင့် များစွာသောသူတို့သည် သန့်စင်ခံရပြီး မိမိ၏ အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိကြသည်။

Verse 72

ये यथा मां प्रपद्यन्ते तांस्तथैव भजाम्यहम् / ज्ञानयोगेन मां तस्माद् यजेत परमेश्वरम्

သတ္တဝါတို့သည် မိမိထံသို့ မည်သို့ပင် အပ်နှံခိုလှုံလာကြသနည်း၊ မိမိလည်း ထိုနည်းတူပင် သူတို့ကို ချီးမြှောက်တုံ့ပြန်၏။ ထို့ကြောင့် ဉာဏယောဂဖြင့် မိမိ—အမြင့်ဆုံး အရှင် (ပရမေရှွရ)—ကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 73

अथवा भक्तियोगेन वैराग्येण परेण तु / चेतसा बोधयुक्तेन पूजयेन्मां सदा शुचिः

သို့မဟုတ် ဘက္တိယောဂဖြင့်၊ အမြင့်ဆုံး ဝိုင်ရာဂျ (ကင်းလွတ်မောဟ) ကို အထောက်အကူပြုလျက်၊ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သောသူသည် အမြဲတမ်း နိုးကြားသိမြင်မှုပါသော စိတ်ဖြင့် မိမိကို အစဉ်ပူဇော်ပါစေ။

Verse 74

सर्वकर्माणि संन्यस्य भिक्षाशी निष्परिग्रहः / प्राप्नोति मम सायुज्यं गुह्यमेतन्मयोदितम्

ကမ္မအားလုံးကို စွန့်လွှတ်၍ ဆွမ်းခံစားကာ ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်ကင်းသောသူသည် မိမိနှင့် စာယုဇ္ယ (ပေါင်းစည်းခြင်း) ကို ရရှိသည်။ ဤသည်မှာ မိမိက ကြေညာသော လျှို့ဝှက်သင်ခန်းစာ ဖြစ်သည်။

Verse 75

अद्वेष्टा सर्वभूतानां मैत्रः करुण एव च / निर्ममो निरहङ्कारो यो मद्भक्तः स मे प्रियः

သတ္တဝါအားလုံးအပေါ် မုန်းတီးမှုမရှိ၊ မေတ္တာနှင့် ကရုဏာရှိ၍၊ ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်ကင်း၊ အဟင်္ကာရကင်းသော ငါ၏ဘက္တသည် ငါအတွက် အလွန်ချစ်မြတ်နိုးသူ ဖြစ်၏။

Verse 76

संतुष्टः सततं योगी यतात्मा दृढनिश्चयः / मय्यर्पितमनो बुद्धिर्यो मद्भक्तः स मे प्रियः

အမြဲတမ်းကျေနပ်တတ်သော ယောဂီ၊ ယောဂ၌ အမြဲတည်ကြည်၍ ကိုယ်ကိုထိန်းချုပ်ကာ ဆုံးဖြတ်ချက်ခိုင်မာသူ၊ စိတ်နှင့် ဉာဏ်ကို ငါ၌ အပ်နှံထားသော ငါ၏ဘက္တသည် ငါအတွက် ချစ်မြတ်နိုးသူ ဖြစ်၏။

Verse 77

यस्मान्नोद्विजते लोको लोकान्नोद्विजते च यः / हर्षामर्षभयोद्वेगैर्मुक्तो यः स हि मे प्रियः

လောကသည် သူ့ကြောင့် မတုန်လှုပ်ရ၊ သူလည်း လောကကြောင့် မတုန်လှုပ်ရသောသူ၊ ဝမ်းမြောက်လွန်ကဲမှု၊ မကျေနပ်ဒေါသ၊ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့မှ လွတ်ကင်းသူ—သူသည် ငါအတွက် အမှန်တကယ် ချစ်မြတ်နိုးသူ ဖြစ်၏။

Verse 78

अनपेक्षः शुचिर्दक्ष उदासीनो गतव्यथः / सर्वारम्भपरित्यागी भक्तिमान् यः स मे प्रियः

မျှော်လင့်ချက်ကင်း၊ သန့်ရှင်း၍ ကျွမ်းကျင်၊ အလယ်အလတ်နေတတ်ကာ ဝေဒနာကင်းသောသူ၊ ကိုယ်ကျိုးအတွက် စတင်လုပ်ဆောင်မှုအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ပြီး ဘက္တိရှိသူ—သူသည် ငါအတွက် ချစ်မြတ်နိုးသူ ဖြစ်၏။

Verse 79

तुल्यनिन्दास्तुतिर्मौनी संतुष्टो येन केनचित् / अनिकेतः स्थिरमतिर्मद्भक्तो मामुपैष्यति

အပြစ်တင်ခြင်းနှင့် ချီးမွမ်းခြင်းတို့၌ တူညီနေတတ်၍ စကားကို ထိန်းချုပ်သောသူ၊ ဖြစ်လာသမျှနှင့် ကျေနပ်တတ်သူ၊ အမြဲတမ်းတည်နေရာမရှိသူ၊ ဉာဏ်အမြင်တည်ကြည်သော ငါ၏ဘက္တသည် ငါထံသို့ ရောက်လိမ့်မည်။

Verse 80

सर्वकर्माण्यपि सदा कुर्वाणो मत्परायणः / मत्प्रसादादवाप्नोति शाश्वतं परमं पदम्

အလုပ်အားလုံးကို အမြဲတမ်း ဆောင်ရွက်နေသော်လည်း ငါ့ကိုသာ အဆုံးစွန်အရာအဖြစ် အားကိုးအပ်နှံသူသည် ငါ့ကျေးဇူးတော်ကြောင့် အမြဲတည်သော အမြင့်မြတ်ဆုံး အခြေအနေကို ရရှိသည်။

Verse 81

चेतसा सर्वकर्माणि मयि संन्यस्य मत्परः / निराशीर्निर्ममो भूत्वा मामेकं शरणं व्रजेत्

စိတ်ဖြင့် အလုပ်အားလုံးကို ငါ့ထံ အပ်နှံစွန့်လွှတ်၍ ငါ့ကို အမြင့်ဆုံး ရည်မှန်းချက်အဖြစ် ထားကာ မျှော်လင့်ချက်ကင်း၊ “ငါ့ဟာ” ဟူသော အပိုင်ယူမှုကင်း ဖြစ်ပြီး ငါတစ်ပါးတည်းကိုသာ ခိုလှုံရာအဖြစ် သွားရမည်။

Verse 82

त्यक्त्वा कर्मफलासङ्गं नित्यतृप्तो निराश्रयः / कर्मण्यभिप्रवृत्तो ऽपि नैव तेन निबध्यते

အလုပ်၏ အကျိုးဖလကို စွဲလမ်းမှုကို စွန့်ပစ်၍ အမြဲတမ်း ကျေနပ်နေသူ၊ မည်သည့်အရာကိုမျှ မမှီခိုသူသည် အလုပ်တွင် အပြည့်အဝ ပါဝင်နေသော်လည်း ထိုအလုပ်ကြောင့် မချည်နှောင်ခံရ။

Verse 83

निराशीर्यतचित्तात्मा त्यक्तसर्वपरिग्रहः / शारीरं केवलं कर्म कुर्वन्नाप्नोति तत्पदम्

အကျိုးဖလကို မလိုလားသူ၊ စိတ်နှင့် ကိုယ်ကို ထိန်းသိမ်းထားသူ၊ ပိုင်ဆိုင်မှုနှင့် အပိုင်ယူမှုအားလုံးကို စွန့်လွှတ်သူသည် ကိုယ်ခန္ဓာအတွက် လိုအပ်သည့် အလုပ်သာ လုပ်လျှင် ထိုအမြင့်မြတ်သော အခြေအနေကို ရောက်သည်။

Verse 84

यदृच्छालाभतुष्टस्य द्वन्द्वातीतस्य चैव हि / कुर्वतो मत्प्रसादार्थं कर्म संसारनाशनम्

မိမိထံသို့ အလိုလို ရလာသမျှကို ကျေနပ်သူ၊ ဆန့်ကျင်ဘက်နှစ်ဖက်ကို ကျော်လွန်သူ၊ ငါ့ကျေးဇူးတော်ကိုသာ ရယူရန်အတွက် အလုပ်ကို ဆောင်ရွက်သူအတွက် ထိုအလုပ်သည် သံသရာကို ဖျက်ဆီးပေးသော အရာဖြစ်လာသည်။

Verse 85

मन्मना मन्नमस्कारो मद्याजी मत्परायणः / मामुपैष्यति योगीशं ज्ञात्वा मां परमेश्वरम्

ငါ့ကို စိတ်တည်၍ ငါ့ကို နမസ്കာရပြု၊ ယဇ္ဉာဖြင့် ငါ့ကို ပူဇော်ကာ ငါ့ကိုသာ အားကိုးသူသည် ငါ့ထံသို့ ရောက်လာမည်—ယောဂ၏ အရှင်—ငါကို ပရမေශ්ဝရဟု သိမြင်ပြီးနောက်။

Verse 86

मद्बुद्धयो मां सततं बोधयन्तः परस्परम् / कथयन्तश्च मां नित्यं मम सायुज्यमाप्नुयुः

ငါ့အပေါ် ဉာဏ်တည်သူတို့သည် အမြဲတမ်း အချင်းချင်း ငါ့သစ္စာကို သတိပေးနိုးကြားစေကာ ငါ့ကို နित्य ပြောဆိုလျက်၊ ငါနှင့် စာယုဇ္ယ—ငါ့အခြေအနေသို့ ဝင်ရောက်သော ပေါင်းစည်းခြင်း—ကို ရရှိကြမည်။

Verse 87

एवं नित्याभियुक्तानां मायेयं कर्मसान्वगम् / नाशयामि तमः कृत्स्नं ज्ञानदीपेन भास्वता

ထို့ကြောင့် အမြဲတမ်း သစ္စာတည်ကြသူတို့အတွက် မာယာမှ ပေါက်ဖွားသော အမှောင်အကုန်လုံးကို၊ ကမ္မ၏ အစဉ်အဆက်နှင့်တကွ၊ ဉာဏ်မီးအိမ်၏ တောက်ပသော အလင်းဖြင့် ငါဖျက်ဆီးပေးသည်။

Verse 88

मद्बुद्धयो मां सततं पूजयन्तीह ये जनाः / तेषां नित्याभियुक्तानां योगक्षेमं वहाम्यहम्

ဤလောက၌ ငါ့အပေါ် ဉာဏ်တည်၍ ငါ့ကို အမြဲပူဇော်ကြသူတို့အတွက်—အမြဲတမ်း သစ္စာတည်ကြသူတို့၏ ယောဂ-ခ္ရှေမ၊ ရရှိရန်လိုသမျှနှင့် ထိန်းသိမ်းရန်လိုသမျှကို ငါကိုယ်တိုင် သယ်ဆောင်ပေးသည်။

Verse 89

ये ऽन्ये च कामभोगार्थं यजन्ते ह्यन्यदेवताः / तेषां तदन्तं विज्ञेयं देवतानुगतं फलम्

ကာမနှင့် ဘောဂအတွက် လိုလား၍ အခြားဒေဝတာများကို ယဇ္ဉာပြုသူတို့အတွက်—သူတို့၏ အကျိုးသည် ထိုအဆုံးအထိသာ ကန့်သတ်ကြောင်း သိထားရမည်။ ထိုအသီးအပွင့်သည် ပူဇော်သည့် ဒေဝတာနောက်လိုက်၍ ထိုနှင့်အတူ အဆုံးသတ်သည်။

Verse 90

ये चान्यदेवताभक्ताः पूजयन्तीह देवताः / मद्भावनासमायुक्ता मुच्यन्ते ते ऽपि भावतः

အခြားဒေဝတားတို့ကို ကိုးကွယ်၍ ဤလောက၌ ပူဇော်သူတို့ပင်—အမြတ်ဆုံးသခင် ငါ့ကို စိတ်တည်သတိဖြင့် ပေါင်းစည်းထားလျှင်—သူတို့လည်း မိမိတို့၏ အတွင်းစိတ်သဘောတရားအတိုင်း လွတ်မြောက်ကြသည်။

Verse 91

तस्मादनीश्वरानन्यांस्त्यक्त्वा देवानशेषतः / मामेव संश्रयेदीशं स याति परमं पदम्

ထို့ကြောင့် အမြတ်ဆုံးသခင်မဟုတ်သော ဒေဝတားအခြားအားလုံးကို အပြည့်အဝ စွန့်လွှတ်၍ ငါ့ကိုသာ ဣශ්ဝရအဖြစ် အားကိုးခိုလှုံရမည်။ ထိုသူသည် အမြင့်ဆုံးအခြေအနေသို့ ရောက်၏။

Verse 92

त्यक्त्वा पुत्रादिषु स्नेहं निः शोको निष्परिग्रहः / यजेच्चामरणाल्लिङ्गे विरक्तः परमेश्वरम्

သားသမီးတို့အပေါ် စွဲလမ်းမှုတို့ကို စွန့်လွှတ်၍ ဝမ်းနည်းခြင်းကင်း၊ ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်ကင်းလျက်၊ မသေမပျက် လိင်္ဂ၌ မောဟကင်းသောစိတ်ဖြင့် ပရမေရှဝရကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 93

ये ऽर्चयन्ति सदा लिङ्गं त्यक्त्वा भोगानशेषतः / एकेन जन्मना तेषां ददामि परमैश्वरम्

လောကီအပျော်အပါးအားလုံးကို အပြည့်အဝ စွန့်လွှတ်၍ လိင်္ဂကို အစဉ်အမြဲ ပူဇော်သူတို့အား—တစ်ဘဝတည်းအတွင်း—ငါသည် အမြင့်ဆုံး ဣශ්ဝရသဘော (အမြတ်ဆုံးအာဏာ) ကို ပေးအပ်၏။

Verse 94

परानन्दात्मकं लिङ्गं केवलं सन्निरञ्जनम् / ज्ञानात्मकं सर्वगतं योगिनां हृदि संस्थितम्

ထိုလိင်္ဂသည် အမြင့်ဆုံး အာနန္ဒ၏ သဘာဝဖြစ်၍—တစ်ပါးတည်း၊ သန့်ရှင်းသော အရှိတရား၊ အညစ်အကြေးကင်း။ ဉာဏ်-သတိ၏ သဘာဝဖြစ်ကာ အလုံးစုံ၌ ပျံ့နှံ့၍ ယောဂီတို့၏ နှလုံး၌ တည်ရှိ၏။

Verse 95

ये चान्ये नियता भक्ता भावयित्वा विधानतः / यत्र क्वचन तल्लिङ्गमर्चयन्ति महेश्वरम्

ထို့ပြင် စည်းကမ်းတကျရှိသော ဘက္တားတို့လည်း—သတ်မှတ်ထားသော ဝိဓိအတိုင်း စိတ်ကိုပြင်ဆင်၍—မည်သည့်နေရာ၌မဆို ထိုလင်္ဂကိုပူဇော်ကာ မဟေရှ္ဝရကို ကိုးကွယ်ကြ၏။

Verse 96

जले वा वह्निमध्ये वाव्योम्नि सूर्ये ऽथवान्यतः / रत्नादौ भावयित्वेशमर्चयेल्लिङ्गमैश्वरम्

ရေထဲ၌ဖြစ်စေ၊ မီးအလယ်၌ဖြစ်စေ၊ ကောင်းကင်၌ဖြစ်စေ၊ နေထဲ၌ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် အခြားနေရာ၌ဖြစ်စေ—ထိုနေရာ၌ ဣဿ (Īśa) ရှိနေသည်ဟု စိတ်ဖြင့်တည်ကာ—ဣဿဝရ၏ အာဏာတော်သင်္ကေတ လင်္ဂကို ပူဇော်သင့်၏။

Verse 97

सर्वं लिङ्गमयं ह्येतत् सर्वं लिङ्गे प्रतिष्ठितम् / तस्माल्लिङ्गे ऽर्चयेदीशं यत्र क्वचन शाश्वतम्

အမှန်တကယ် ဤအရာအားလုံးသည် လင်္ဂမယ ဖြစ်၏; အရာအားလုံးသည် လင်္ဂ၌ တည်မြဲ၏။ ထို့ကြောင့် မည်သည့်နေရာ၌မဆို၊ မည်သည့်အခါ၌မဆို—လင်္ဂအတွင်း၌ အနန္တတည်မြဲသော ဣဿကို ပူဇော်သင့်၏။

Verse 98

अग्नौ क्रियावतामप्सु व्योम्नि सूर्ये मनीषिणाम् / काष्ठादिष्वेव मूर्खाणां हृदि लिङ्गन्तुयोगिनाम्

ကရိယာပြုသူတို့အတွက် (သခင်ကို) မီး၌ရှာကြ၏; အချို့အတွက် ရေ၌; စိတ်တည်ငြိမ်သော ပညာရှိတို့အတွက် ကောင်းကင်နှင့် နေ၌။ မိုက်မဲသူတို့သည် သစ်သားစသည်တို့၌သာ ရှာကြသော်လည်း၊ ယောဂီတို့အတွက် အမှန်တကယ်သော လင်္ဂသည် နှလုံးအတွင်း၌ရှိ၏။

Verse 99

यद्यनुत्पन्नविज्ञानो विरक्तः प्रीतिसंयुतः / यावज्जीवं जपेद् युक्तः प्रणवं ब्रह्मणो वपुः

အမှန်တရားသိမြင်မှု မပေါ်သေးသော်လည်း၊ ကပ်လှုပ်ကင်း၍ ချစ်မြတ်နိုးသော ဘက္တိဖြင့် ပြည့်စုံသူသည်—စည်းကမ်းတကျ အာရုံစိုက်ကာ—အသက်ရှိသမျှကာလ ပ္ရဏဝ (အိုမ်) ကို ဂျပ်ရမည်၊ ထိုသည် ဘြဟ္မန်၏ ကိုယ်ထည်ပင် ဖြစ်၏။

Verse 100

अथवा शतरुद्रीयं जपेदामरणाद् द्विजः / एकाकी यतचित्तात्मा स याति परमं पदम्

သို့မဟုတ် ဒွိဇသည် သေဆုံးချိန်တိုင်အောင် «ရှတရုဒြီယ» ကို ဂျပ်ရွတ်ပါစေ။ တစ်ယောက်တည်း နေ၍ စိတ်နှလုံးနှင့် အတ္တကို ထိန်းချုပ်ထားသူသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး အခြေအနေသို့ ရောက်၏။

Verse 101

वसेद् वामरणाद् विप्रो वाराणस्यां समाहितः / सो ऽपीश्वरप्रसादेन याति तत् परमं पदम्

ဗြာဟ္မဏသည် စိတ်တည်ငြိမ်၍ သေဆုံးချိန်တိုင်အောင် ဝါရာဏသီ၌ နေထိုင်သင့်၏။ ဣရှ္ဝရ၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် သူလည်း ထိုအမြင့်မြတ်ဆုံး အခြေအနေသို့ ရောက်၏။

Verse 102

तत्रोत्क्रमणकाले हि सर्वेषामेव देहिनाम् / ददाति तत् परं ज्ञानं येन मुच्येत बन्धनात्

ကိုယ်ခန္ဓာမှ ထွက်ခွာသည့် အချိန်၌ပင်၊ ကိုယ်ရှိသတ္တဝါ အားလုံးအတွက် ထိုအမြင့်မြတ်ဆုံး ဉာဏ်ကို ပေးတော်မူ၏။ ထိုဉာဏ်ကြောင့် ချည်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်ရ၏။

Verse 103

वर्णाश्रमविधिं कृत्स्नं कुर्वाणो मत्परायणः / तेनैव जन्मना ज्ञानं लब्ध्वा याति शिवं पदम्

ဝဏ္ဏ-အာရှရမ ဗိဓိကို အပြည့်အဝ ကျင့်ဆောင်၍ ငါ့ကို အမြင့်ဆုံး အားကိုးရာအဖြစ် ယုံကြည်သူသည် ထိုဘဝတစ်ဘဝတည်း၌ပင် ဉာဏ်ကို ရရှိ၏။ ထိုဉာဏ်ရပြီးနောက် သီဝ၏ မင်္ဂလာပဒ (မောက္ခ) သို့ ရောက်၏။

Verse 104

ये ऽपि तत्र वसन्तीह नीचा वा पापयोनयः / सर्वे तरन्ति संसारमीश्वरानुग्रहाद् द्विजाः

ထိုနေရာ၌ နေထိုင်သူတို့သည် အဆင့်နိမ့်သူဖြစ်စေ၊ အပြစ်ရှိသော မျိုးရိုးမှ မွေးဖွားသူဖြစ်စေ—အားလုံး သံသရာကို ကူးလွန်နိုင်၏။ ဣရှ္ဝရ၏ အနုဂ္ဂဟကြောင့်၊ ဒွိဇတို့ရေ၊ သူတို့အားလုံး လွတ်မြောက်ခြင်းကို ရ၏။

Verse 105

किन्तु विघ्ना भविष्यन्ति पापोपहतचेतसाम् / धर्मं समाश्रयेत् तस्मान्मुक्तये नियतं द्विजाः

သို့သော် အပြစ်ကြောင့် စိတ်နှလုံး ထိခိုက်နေသူတို့အတွက် အတားအဆီးများ မလွဲမသွေ ပေါ်ပေါက်လိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် အို ဒွိဇတို့၊ မုက္ခတိအတွက် ဓမ္မကို တည်ကြည်စွာ ခိုလှုံကြလော့။

Verse 106

एतद् रहस्यं वेदानां न देयं यस्य कस्य चित् / धार्मिकायैव दातव्यं भक्ताय ब्रह्मचारिणे

ဤဝေဒတို့၏ လျှို့ဝှက်သင်ခန်းစာကို မည်သူမဆိုအား မပေးသင့်။ ဓမ္မရှိသူ၊ ဘက္တိရှိသူ၊ ဗြဟ္မစရိယာ၌ တည်မြဲသူထံသာ ပေးအပ်သင့်သည်။

Verse 107

व्यास उवाच इत्येतदुक्त्वा भगवानात्मयोगमनुत्तमम् / व्याजहार समासीनं नारायणमनामयम्

ဗျာသက ပြောသည်—ဤသို့ အတုမရှိသော အတ္တယောဂကို မိန့်ကြားပြီးနောက်၊ ဘုရားသခင်သည် အေးချမ်းစွာ ထိုင်နေသော၊ အနာမယဖြစ်သော နာရာယဏကို ထပ်မံ မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 108

मयैतद् भाषितं ज्ञानं हितार्थं ब्रह्मवादिनाम् / दातव्यं शान्तचित्तेभ्यः शिष्येभ्यो भवता शिवम्

ဤပညာကို ဗြဟ္မဝါဒင်တို့၏ အကျိုးအတွက် ငါ မိန့်ကြားခဲ့သည်။ အို မင်္ဂလာရှိသော ရှိဝ၊ စိတ်ငြိမ်းချမ်းသော တပည့်တို့အား သင်က ပေးအပ်လော့။

Verse 109

उक्त्वैवमथ योगीन्द्रानब्रवीद् भगवानजः / हिताय सर्वभक्तानां द्विजातीनां द्विजोत्तमाः

ဤသို့ မိန့်ကြားပြီးနောက် မမွေးဖွားသော အရှင် (အဇ) သည် ယောဂီအင်္ဒြာတို့အနက် အမြင့်မြတ်ဆုံးတို့အား မိန့်တော်မူ하였다—ဘက္တအားလုံး၏ အကျိုးအတွက်၊ အထူးသဖြင့် ဒွိဇတို့၏ ကောင်းကျိုးအတွက်၊ အို ဒွိဇအုတ်တမတို့။

Verse 110

भवन्तो ऽपि हि मज्ज्ञानं शिष्याणां विधिपूर्वकम् / उपदेक्ष्यन्ति भक्तानां सर्वेषां वचनान्मम

သင်တို့လည်း စည်းကမ်းနှင့် ထုံးတမ်းအတိုင်း ငါ၏ ဉာဏ်တရားကို သင်တို့၏ တပည့်တို့အား သင်ကြားပေးရမည်။ အမှန်တကယ် ငါ၏ အမိန့်အတိုင်း ဘက္တားအားလုံးထံသို့လည်း ဟောပြောပေးရမည်။

Verse 111

अयं नारायणो यो ऽहमीश्वरो नात्र संशयः / नान्तरं ये प्रपश्यन्ति तेषां देयमिदं परम्

ဤအမြင့်မြတ်သည် နာရာယဏ ဖြစ်၏—အမှန်တကယ် ငါသည် အီශ්ဝရ ဖြစ်သည်၊ သံသယမရှိ။ နှစ်ပါးအကြား ကွာခြားမှုမမြင်သူတို့အား ဤအမြင့်ဆုံးသော အလှူတော်ကို ပေးအပ်ရမည်။

Verse 112

ममैषा परमा मूर्तिर्नारायणसमाह्वया / सर्वभूतात्मभूतस्था शान्ता चाक्षरसंज्ञिता

«ဤသည်မှာ ‘နာရာယဏ’ ဟူသော အမည်ဖြင့် ခေါ်သော ငါ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး မూర్తိ ဖြစ်၏—သတ္တဝါအားလုံး၏ အတ္တမဖြစ်၍ အရာရှိသမျှအတွင်း တည်ရှိသည်; ငြိမ်းချမ်း၍ ‘အက္ခရာ’ (မပျက်မယွင်း) ဟူ၍ ခေါ်သည်»။

Verse 113

ये त्वन्यथा प्रपश्यन्ति लोके भेददृशो जनाः / न ते मां संप्रपश्यन्ति जायन्ते च पुनः पुनः

သို့ရာတွင် လောက၌ အခြားသဘောဖြင့် မြင်ကြသော၊ ကွာခြားမှုကိုသာ မြင်တတ်သော လူတို့သည် ငါကို အမှန်တကယ် မမြင်နိုင်ကြ၊ ထို့ကြောင့် ထပ်ခါထပ်ခါ မွေးဖွားကြ၏။

Verse 114

ये त्विमं विष्णुमव्यक्तं मां वा देवं महेश्वरम् / एकीभावेन पश्यन्ति न तेषां पुनरुद्भवः

သို့ရာတွင် မဖော်ပြနိုင်သော ဗိဿဏုကိုဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် ငါ—ဒေဝ မဟေශ්ဝရကိုဖြစ်စေ—တစ်ရပ်တည်းဖြစ်ခြင်း၏ မြင်ကွင်းဖြင့် မြင်သူတို့အတွက် ထပ်မံမွေးဖွားခြင်း မရှိတော့။

Verse 115

तस्मादनादिनिधनं विष्णुमात्मानमव्ययम् / मामेव संप्रपश्यध्वं पूजयध्वं तथैव हि

ထို့ကြောင့် အစမရှိ အဆုံးမရှိသော မပြောင်းလဲသည့် အတ္တမဟာ—ဗိဿနုဖြစ်သော ငါတစ်ပါးတည်းကို မြင်ရှုကြလော့၊ ထိုနည်းတူပင် ငါကို ပူဇော်ကိုးကွယ်ကြလော့။

Verse 116

ये ऽन्यथा मां प्रपश्यन्ति मत्वेमं देवतान्तरम् / ते यान्ति नरकान् घोरान् नाहं तेषुव्यवस्थितः

ငါကို အခြားနည်းဖြင့် မြင်ရှု၍ “ဤသည်က သီးခြားသော တခြားနတ်တစ်ပါးသာ” ဟု ထင်မြင်သူတို့သည် ကြောက်မက်ဖွယ် နရကသို့ သွားကြ၏; ငါသည် ထိုသူတို့အတွင်း မတည်ရှိ။

Verse 117

मूर्खं वा पण्डितं वापि ब्राह्मणं वा मदाश्रयम् / मोचयामि श्वपाकं वा न नारायणनिन्दकम्

မိုက်မဲသူဖြစ်စေ ပညာရှိဖြစ်စေ၊ ငါကို အားကိုးရာယူသော ဗြာဟ္မဏဖြစ်စေ—ငါသည် မုတ်ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ပေး၏။ ခွေးချက်သူကဲ့သို့ အနိမ့်တန်းသူကိုပင် ငါက လွတ်မြောက်စေနိုင်သော်လည်း နာရာယဏကို မနာလိုက်သူကိုတော့ မလွတ်မြောက်စေ။

Verse 118

तस्मादेष महायोगी मद्भक्तैः पुरुषोत्तमः / अर्चनीयो नमस्कार्यो मत्प्रीतिजननाय हि

ထို့ကြောင့်၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး ပုရုෂာတမ၊ ဤ မဟာယောဂီကို ငါ၏ ဘက္တများက ပူဇော်၍ နမസ്കာရပြုရမည်—အမှန်တကယ် ငါ၏ ပရိသတ် (ကရုဏာ) ကို ဖြစ်ပေါ်စေရန်အတွက်ပင်။

Verse 119

एवमुक्त्वा समालिङ्ग्य वासुदेवं पिनाकधृक् / अन्तर्हितो ऽभवत् तेषां सर्वेषामेव पश्यताम्

ဤသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် ပိနာကကိုင်ဆောင်သူ (ရှီဝ) သည် ဝါစုဒေဝကို ဖက်လှုပ်ကာ၊ အားလုံးကြည့်ရှုနေစဉ်ပင် သူတို့၏ မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွား၏။

Verse 120

नारायणो ऽपि भगवांस्तापसं वेषमुत्तमम् / जग्राह योगिनः सर्वांस्त्यक्त्वा वै परमं वपुः

ဘဂဝန် နာရာယဏာတော်ပင်လျှင် တပသီ၏ အလွန်မြတ်သော ဝတ်စုံကို ဆောင်ယူတော်မူ၏။ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ရူပကို စွန့်လွှတ်ကာ ယောဂီအားလုံးအတွက် ထိုသဘောတရားကို ခံယူတော်မူ၏။

Verse 121

ज्ञातं भवद्भिरमलं प्रसादात् परमेष्ठिनः / साक्षादेव महेशस्य ज्ञानं संसारनाशनम्

ပရမေဋ္ဌင် (အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင်) ၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် သင်တို့သည် အညစ်အကြေးကင်းသော သစ္စာကို သိမြင်လာကြ၏။ ထိုသည်မှာ မဟေရှဝရ၏ တိုက်ရိုက် ဉာဏ်ပညာပင်ဖြစ်၍ သံသရာချည်နှောင်မှုကို ဖျက်ဆီးသည်။

Verse 122

गच्छध्वं विज्वराः सर्वे विज्ञानं परमेष्ठिनः / प्रवर्तयध्वं शिष्येभ्यो धार्मिकेभ्यो मुनीश्वराः

“အပူအနာကင်းစင်၍ သင်တို့အားလုံး ထွက်ခွာကြလော့။ အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင် ပရမေဋ္ဌင်၏ အထွတ်အထိပ် အတွေ့အကြုံဉာဏ်ကို လှုပ်ရှားစေကြလော့။ အို မုနိအရှင်တို့၊ သင်တို့၏ သာသနာတရားကိုလိုက်နာသော တပည့်များထံ ဆက်လက် ပို့ဆောင်ကြလော့။”

Verse 123

इदं भक्ताय शान्ताय धार्मिकायाहिताग्नये / विज्ञानमैश्वरं देयं ब्राह्मणाय विशेषतः

ဤ အိုင်ရှဝရ (ဣရှ္ဝရ) ဆိုင်ရာ အာဏာတော်ဉာဏ်ပညာကို ဘက္တိရှိ၍ စိတ်ငြိမ်သက်သူ၊ ဓမ္မ၌ တည်မြဲ၍ သန့်ရှင်းသော မီးပူဇော်ကို ထိန်းသိမ်းသူအား ပေးအပ်သင့်သည်။ အထူးသဖြင့် ဘြာဟ္မဏာအား ပေးအပ်ရမည်။

Verse 124

एवमुक्त्वा स विश्वात्मा योगिनां योगवित्तमः / नारायणो महायोगी जगामादर्शनं स्वयम्

ထိုသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက် ယောဂီတို့အနက် ယောဂကို အကောင်းဆုံး သိမြင်သူ၊ ကမ္ဘာဝိညာဉ်တော်ဖြစ်သော နာရာယဏ မဟာယောဂီသည် ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်မှ ပျောက်ကွယ်၍ မမြင်ရအောင် ဆုတ်ခွာတော်မူ၏။

Verse 125

ते ऽपि देवादिदेवेशं नमस्कृत्य महेश्वरम् / नारायणं च भूतादिं स्वानि स्थानानि भेजिरे

သူတို့လည်း ဒေဝတို့၏အရှင် မဟာဒေဝ မဟေရှွရအား ဦးချကန်တော့၍၊ သတ္တဝါတို့၏ မူလအရင်းအမြစ် နာရာယဏကိုလည်း ပူဇော်ကန်တော့ပြီး၊ မိမိတို့၏ နေရာအိမ်ရာသို့ ပြန်လည်သွားကြ၏။

Verse 126

सनत्कुमारो भगवान् संवर्ताय महामुनिः / दत्तवानैश्वरं ज्ञानं सो ऽपि सत्यव्रताय तु

ဘုရားသခင်တော်ကဲ့သို့ မြတ်စွာသော ရှင်သန်တ်ကူမာရ မဟာမုနိသည် အရှင်၏ ဓမ္မဉာဏ် (aiśvara-jñāna) ကို မဟာရိသိ သံဝර්တအား ပေးအပ်တော်မူ၏။ ထိုသံဝර්တကလည်း စတျဝရတအား ထပ်မံပေးအပ်၏။

Verse 127

सनन्दनो ऽपि योगीन्द्रः पुलहाय महर्षये / प्रददौ गौतमायाथ पुलहो ऽपि प्रजापतिः

ယောဂီတို့၏ အထွဋ်အမြတ် စနန္ဒနသည် ထိုဉာဏ်ကို မဟာရိသိ ပုလဟအား ပေးအပ်၏။ ထို့နောက် ပရာဇာပတိ ပုလဟက ဂေါတမအား ထပ်မံပေးအပ်၏။

Verse 128

अङ्गिरा वेदविदुषे भरद्वाजाय दत्तवान् / जैगीषव्याय कपिलस्तथा पञ्चशिखाय च

အင်္ဂိရသသည် ဝေဒကို ကျွမ်းကျင်သိမြင်သူ ဘရဒ္ဝာဇအား ထိုဉာဏ်ကို ပေးအပ်၏။ ကပိလလည်း ထိုနည်းတူ ဂျိုင်ဂီရှဗျနှင့် ပဉ္စသိခတို့အား ပေးအပ်၏။

Verse 129

पराशरो ऽपि सनकात् पिता मे सर्वतत्त्वदृक् / लेभेतत्परमं ज्ञानं तस्माद् वाल्मीकिराप्तवान्

တတ္တဝတို့အားလုံးကို မြင်သိသူ ငါ၏အဖေ ပရာရှရလည်း စနကထံမှ ထိုအမြင့်မြတ်ဆုံး ဉာဏ်ကို ရရှိ၏။ ထိုပရာရှရထံမှပင် ဝာလ္မီကိက ရယူရရှိခဲ့၏။

Verse 130

ममोवाच पुरा देवः सतीदेहभवाङ्गजः / वामदेवो महायोगी रुद्रः किल पिनाकधृक्

ရှေးကာလတုန်းက သခင်ဘုရားသည် ကျွန်ုပ်အား မိန့်တော်မူခဲ့သည်—စတီ၏ ကိုယ်မှ ပေါ်ထွန်းလာသော ပိနာက လက်နက်ကိုင် ရုဒြ၊ မဟာယောဂီ ဝာမဒေဝ ဖြစ်၏။

Verse 131

नारायणो ऽपि भगवान् देवकीतनयो हरिः / अर्जुनाय स्वयं साक्षात् दत्तवानिदमुत्तमम्

နာရာယဏာ ဘဂဝန် ဟရိ—ဒေဝကီ၏ သားတော်—သည်ပင် အာရ္ဇုနအား ဤအမြင့်မြတ်ဆုံး သင်ကြားချက်ကို ကိုယ်တိုင် တိုက်ရိုက် ပေးအပ်ခဲ့သည်။

Verse 132

यदहं लब्धवान् रुद्राद् वामदेवादनुत्तमम् / विशेषाद् गिरिशे भक्तिस्तस्मादारभ्य मे ऽभवत्

ရုဒြ—ဝာမဒေဝ—ထံမှ အလွန်မတူနိုင်သော သင်ကြားချက်ကို ကျွန်ုပ်ရရှိသည့်အခါ၊ ထိုအချိန်မှစ၍ ဂိရိရှ (ရှီဝ၊ တောင်၏သခင်) အပေါ် ကျွန်ုပ်၏ ဘက္တိသည် အထူးပြင်းထန်စွာ ပေါ်ထွန်းလာခဲ့သည်။

Verse 133

शरण्यं शरणं रुद्रं प्रपन्नो ऽहं विशेषतः / भूतेशं गिरशं स्थाणुं देवदेवं त्रिशूलिनम्

ကျွန်ုပ်သည် အထူးသဖြင့် ခိုလှုံရာ၏ ခိုလှုံရာဖြစ်သော ရုဒြထံ၌ အားကိုးဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ ဘူတေရှ (သတ္တဝါတို့၏ အရှင်)၊ ဂိရိရှ (တောင်၏အရှင်)၊ စ္ထာဏု (မလှုပ်မရှားသောအရှင်)၊ ဒေဝဒေဝ (ဘုရားတို့၏ဘုရား)၊ သုံးချွန်လက်နက်ကိုင် သခင်ထံ၌လည်း ခိုလှုံ၏။

Verse 134

भवन्तो ऽपि हि तं देवं शंभुं गोवृषवाहनम् / प्रपद्यध्वं सपत्नीकाः सपुत्राः शरणं शिवम्

ထို့ကြောင့် သင်တို့လည်း နွားကို စီးတော်မူသော သမ္ဘု—ရှီဝ သခင်ထံ၌ ခိုလှုံကြလော့။ မိမိတို့၏ ဇနီးများနှင့် သားများနှင့်အတူ လာရောက်ကာ ရှီဝတစ်ပါးတည်းကိုသာ အားကိုးရာအဖြစ် အပ်နှံကြလော့။

Verse 135

वर्तध्वं तत्प्रसादेन कर्मयोगेन शङ्करम् / पूजयध्वं महादेवं गोपतिं भूतिभूषणम्

ထိုသခင်၏ကျေးဇူးတော်ကြောင့် ကမ္မယောဂ၏စည်းကမ်းဖြင့် အသက်ရှင်၍ လုပ်ဆောင်ကြလော့။ ဘူတိ(သန့်ရှင်းသောပြာ)ဖြင့် အလှဆင်ထားသော သတ္တဝါတို့၏အရှင်နှင့်ကာကွယ်ရှင် မဟာဒေဝ ရှင်ကရကို ပူဇော်ကြလော့။

Verse 136

एवमुक्ते ऽथ मुनयः शौनकाद्या महेश्वरम् / प्रणेमुः शाश्वतं स्थाणुं व्यासं सत्यवतीसुतम्

ဤသို့ မိန့်ကြားပြီးနောက် ရှောနကတို့ဦးဆောင်သော မုနိများသည် ထာဝရ၍ မလှုပ်မယှက်သော မဟေရှဝရကိုလည်း၊ စတျဝတီ၏သား ဗျာသကိုလည်း လေးမြတ်စွာ ဦးချကြသည်။

Verse 137

अब्रुवन् हृष्टमनसः कृष्णद्वैपायनं प्रभुम् / साक्षादेव हृषीकेशं सर्वलोकमहेश्वरम्

စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်လျက် သူတို့သည် သခင်ကြီး ကృష్ణဒွైပာယန (ဗျာသ) ကို မိန့်ကြားကြပြီး၊ ထိုသူကို အမှန်တကယ် ဟೃಷီကေရှ အဖြစ် ထင်ရှားပေါ်လွင်သော၊ လောကအားလုံး၏ မဟာအရှင်ဟု ယူဆကြသည်။

Verse 138

भवत्प्रसादादचला शरण्ये गोवृषध्वजे / इदानीं जायते भक्तिर्या देवैरपि दुर्लभा

သင်၏ကျေးဇူးတော်ကြောင့်၊ အားလုံး၏ခိုလှုံရာ၊ နွားထီးအလံတော်ကို ဆောင်သော သခင်ဘုရား၊ ယခုအခါ ငါ၌ မလှုပ်မယှက်သော ဘက္တိ ပေါ်ပေါက်လာပြီ—ထိုဘက္တိသည် နတ်တို့အတွက်တောင် ရခဲလှ၏။

Verse 139

कथयस्व मुनिश्रेष्ठ कर्मयोगमनुत्तमम् / येनासौ भगवानीशः समाराध्यो मुमुक्षुभिः

အို မုနိတို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံး၊ မုက္ခကိုလိုလားသောသူတို့က ထိုကောင်းမြတ်သော အီရှာဘုရားကို ပြည့်စုံစွာ ပူဇော်နှစ်သက်စေရာ အထူးမြတ်ဆုံး ကမ္မယောဂကို ကျေးဇူးပြု၍ သင်ကြားပြောကြားပါ။

Verse 140

त्वत्संनिधावेष सूतः शृणोतु भगवद्वचः / तद्वदाखिललोकानां रक्षणं धर्मसंग्रहम्

သင်၏အနီးအပါး၌၊ အို စူတာ၊ သူသည် ဘဂဝန်၏ ဝစနကို နားထောင်စေကြလော့။ ထိုနည်းတူပင် လောကအပေါင်းတို့ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခြင်း ဖြစ်၍—ဤသည်မှာ ဓမ္မ၏ အနှစ်ချုပ်နှင့် ကာကွယ်ရာ ဖြစ်၏။

Verse 141

यदुक्तं देवदेवेन विष्णुना कूर्मरूपिणा / पृष्टेन मुनिभिः पूर्वं शक्रेणामृतमन्थने

ဤသည်မှာ အမృతမန်ထန (အမృతကို လှုပ်နှိုးခြင်း) အခါ၌ မုနိတို့နှင့် သက္ကရ (အိန္ဒြာ) တို့က မေးမြန်းသော်၊ ကူးမရုပ်ဖြင့်ရှိသော ဗိဿနု—ဒေဝဒေဝ—က ယခင်က မိန့်ကြားခဲ့သည့် အရာဖြစ်၏။

Verse 142

श्रुत्वा सत्यवतीसूनुः कर्मयोगं सनातनम् / मुनीनां भाषितं कृष्णः प्रोवाच सुसमाहितः

မုနိတို့၏ မိန့်ဆိုချက်မှ စနာတန ကర్మယောဂကို ကြားနာပြီးနောက်၊ စတျဝတီ၏ သား ကృష్ణသည် စိတ်တည်ငြိမ်စွာ အလွန်သမာဓိဖြင့် ထုတ်ဖော်မိန့်ကြား하였다။

Verse 143

य इमं पठते नित्यं संवादं कृत्तिवाससः / सनत्कुमारप्रमुखैः सर्वपापैः प्रमुच्यते

ကೃတ္တိဝာသ (ရှီဝ) ၏ ဤဆွေးနွေးပွဲကို စနတ်ကုမာရ အစရှိသော မုနိအထက်မြတ်တို့ ပြောကြားထားသကဲ့သို့ နေ့စဉ်ဖတ်ရွတ်သူသည် အပြစ်အကုန်လုံးမှ ပြည့်စုံစွာ လွတ်မြောက်၏။

Verse 144

श्रावयेद् वा द्विजान् शुद्धान् ब्रह्मचर्यपरायणान् / यो वा विचारयेदर्थं स याति परमां गतिम्

သို့မဟုတ် သန့်ရှင်းသော ဒွိဇတို့—ဗြဟ္မစရိယကို အဓိကထားသူများ—အား ဤသင်ကြားချက်ကို နားထောင်စေသူ၊ သို့မဟုတ် အဓိပ္ပါယ်ကို ဆင်ခြင်သုံးသပ်သူသည် အမြင့်ဆုံးသော ဂတိသို့ ရောက်၏။

Verse 145

यश्चैतच्छृणुयान्नित्यं भक्तियुक्तो दृढव्रतः / सर्वपापविनिर्मुक्तो ब्रह्मलोके महीयते

ဤတရားကို နေ့စဉ်ကြားနာသူသည် ဘက္တိဖြင့်ပြည့်ဝ၍ သစ္စာဝတ်တည်ကြည်သူဖြစ်လျှင် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်ကင်းကာ ဗြဟ္မာလောက၌ ဂုဏ်ပြုချီးမြှောက်ခံရသည်။

Verse 146

तस्मात् सर्वप्रयत्नेन पठितव्यो मनीषिभिः / श्रोतव्यश्चाथ मन्तव्यो विशेषाद् ब्राह्मणैः सदा

ထို့ကြောင့် ပညာရှိတို့သည် အားထုတ်မှုအပြည့်ဖြင့် ဖတ်ရှုလေ့လာသင့်သည်။ ထို့အပြင် နားထောင်ပြီးနောက် အနက်ကို ဆင်ခြင်သုံးသပ်သင့်သည်—အထူးသဖြင့် ဘြာဟ္မဏတို့က အမြဲတမ်း။