Adhyaya 29

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायामुपरिविभागे ऽष्टाविंशो ऽध्यायः व्यास उवाच एवं स्वाश्रमनिष्ठानां यतीनां नियतात्मनाम् / भैक्षेण वर्तनं प्रोक्तं फलमूलैरथापि वा

ဤသို့ဖြင့် «သီရိ ကူർമပုရာဏ» ခြောက်ထောင်ဂါထာပါ သံဟိတာ၏ နောက်ပိုင်းခွဲတွင် အနှစ်ဆယ့်ရှစ်မြောက် အခန်း (အဓျာယ) ဖြစ်၏။ ဗျာသက ပြောသည်– «ဤနည်းဖြင့် မိမိ၏ အာရှရမဓမ္မ၌ တည်ကြည်၍ စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ထားသော ယတီ (သံဃာတော်/တပသီ) များအတွက် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းကို ဘိက္ခာ (အလှူခံ) ဖြင့် သတ်မှတ်ထားသည်၊ သို့မဟုတ် အခြားနည်းဖြင့် သစ်သီးနှင့် အမြစ်တို့ဖြင့်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်»။

Verse 2

एककालं चरेद् भैक्षं न प्रसज्येत विस्तरे / भैक्षे प्रसक्तो हि यतिर्विषयेष्वपि सज्जति

ယတီ (သံဃာတော်/တပသီ) သည် တစ်နေ့လျှင် တစ်ကြိမ်သာ ဘိက္ခာ (အလှူခံ) ထွက်ရမည်၊ အလွန်ရှည်လျားစွာ ဆက်ဆံပတ်သက်နေခြင်း မပြုရ။ ဘိက္ခာစုဆောင်းခြင်း၌ စွဲလမ်းသွားသော ယတီသည် အာရုံခံအရာဝတ္ထုများ၌လည်း လွယ်ကူစွာ စွဲလမ်းတတ်သည်။

Verse 3

सप्तागारं चरेद् भैक्षमलाभात् तु पुनश्चरेत् / प्रक्षाल्य पात्रे भुञ्जीयादद्भिः प्रक्षालयेत् तु तत्

ရဟန်းသည် အိမ်ခုနစ်အိမ်သို့ ဆွမ်းခံသွားရမည်။ အစာမရလျှင် ထပ်မံသွားရမည်။ ပတ္တရကို ရေဖြင့်ဆေးကြောပြီး ထိုပတ္တရမှ စားသောက်ကာ နောက်တစ်ကြိမ် ရေဖြင့်ပြန်လည်ဆေးကြောရမည်။

Verse 4

अथवान्यदुपादाय पात्रे भुञ्जीत नित्यशः / भुक्त्वा तत् संत्यजेत् पात्रं यात्रामात्रमलोलुपः

သို့မဟုတ် သန့်ရှင်းသော ပတ္တရတစ်လုံးကို ယူ၍ နေ့စဉ် ပတ္တရမှ စားသောက်ရမည်။ စားပြီးနောက် ထိုပတ္တရကို စွန့်ပစ်ရမည်—လောဘမရှိဘဲ၊ ဘဝခရီးကို ထိန်းသိမ်းရန် လိုအပ်သလောက်သာ ယူရမည်။

Verse 5

विधूमे सन्नमुसले व्यङ्गारे भुक्तवज्जने / वृत्ते शरावसंपाते भिक्षां नित्यं यतिश्चरेत्

ယတိ (သံဃာဝင် စွန့်လွှတ်သူ) သည် နေ့စဉ် ဆွမ်းခံသွားရာတွင် အိမ်မီးခိုးမထွက်တော့သည့်အခါ၊ ထောင်းတံနှင့် ထောင်းအိုးကို ချထားပြီး၊ မီးအုံအပူလျော့သွားကာ၊ လူများ စားပြီးသွားပြီး၊ ပန်းကန်ပတ္တရများကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက်မှသာ သွားရမည်—အိမ်ရှင်ကို မပင်ပန်းစေရန်။

Verse 6

गोदोहमात्रं तिष्ठेत कालं भिक्षुरधोमुखः / भिक्षेत्युक्त्वा सकृत् तूष्णीमश्नीयाद् वाग्यतः शुचिः

ဘိက္ခုသည် မျက်နှာချ၍ နွားနို့ညှစ်ချိန်လောက်သာ ရပ်တည်ရမည်။ “ဆွမ်း” ဟု တစ်ကြိမ်သာ တောင်းဆိုပြီးနောက် စကားထိန်း၍ စိတ်အတွင်းသန့်ရှင်းစွာ တိတ်တဆိတ် စားသောက်ရမည်။

Verse 7

प्रक्षाल्य पाणिपादौ च समाचम्य यथाविधि / आदित्ये दर्शयित्वान्नं भुञ्जीत प्राङ्मुखोत्तरः

လက်နှင့်ခြေကို ဆေးကြောပြီး သတ်မှတ်ထားသည့်နည်းအတိုင်း အာစမန (ācamana) ပြုလုပ်ရမည်။ ထို့နောက် အစာကို အာဒိတျ (နေမင်း) ထံ ဆက်ကပ်ပြသပြီး အရှေ့ဘက် သို့မဟုတ် မြောက်ဘက်ကို မျက်နှာမူ၍ ထိုင်ကာ စားသောက်ရမည်။

Verse 8

हुत्वा प्राणाहुतीः पञ्च ग्रासानष्टौ समाहितः / आचम्य देवं ब्रह्माणं ध्यायीत परमेश्वरम्

အသက်ရှုအင်အားများသို့ အဟုတိငါးပါးကို ပူဇော်ပြီး စိတ်တည်ငြိမ်စွာ အစာရှစ်လုတ်ကို စားသောက်ကာ၊ ထို့နောက် အာစမန (ရေသောက်သန့်စင်) ပြု၍ ဘြဟ္မန်ဖြစ်သော အမြင့်မြတ်အရှင် ပရမေရှ్వరကို ဓ്യာနပြုရမည်။

Verse 9

अलाबुं दारुपात्रं च मृण्मयं वैणवं ततः / चत्वारि यतिपात्राणि मनुराह प्रजापतिः

အလားဘု (ဖရုံခွက်)၊ သစ်သားပန်းကန်၊ မြေခွက်၊ ထို့နောက် ဝါးဖြင့်လုပ်သောခွက်—ဤတို့သည် ယတိ (တပသီ) အတွက် အလှူခံခွက် လေးမျိုးဖြစ်ကြောင်း ပရဇာပတိ မနုက မိန့်ကြားထားသည်။

Verse 10

प्राग्रात्रे पररात्रे च मध्यरात्रे तथैव च / संध्यास्वह्नि विशेषेण चिन्तयेन्नित्यमीश्वरम्

ည၏အစပိုင်း၊ ည၏နောက်ပိုင်း၊ ထို့အတူ သန်းခေါင်ယံ၌လည်းကောင်း—အထူးသဖြင့် စန္ဓျာအချိန်များ၌—အမြဲတမ်း ဣရှွရ (အရှင်) ကို စဉ်းစားဓ്യာနပြုရမည်။

Verse 11

कृत्वा हृत्पद्मनिलये विश्वाख्यं विश्वसंभवम् / आत्मानं सर्वभूतानां परस्तात् तमसः स्थितम्

နှလုံးပဒ္မအတွင်း၌ ‘အလုံးစုံ’ ဟုခေါ်သော၊ ကမ္ဘာလောက ပေါ်ပေါက်ရာ အရင်းအမြစ်ဖြစ်သော အတ္တမကို တည်စေပြီး၊ သတ္တဝါအားလုံး၏ အမြင့်ဆုံး အတ္တမသည် တမသ်၏ မှောင်မိုက်ကို ကျော်လွန်၍ တည်ရှိသည်ဟု ဓ്യာနပြုရမည်။

Verse 12

सर्वस्याधारभूतानामानन्दं ज्योतिरव्ययम् / प्रधानपुरुषातीतमाकाशं दहनं शिवम्

အရာအားလုံး၏ အခြေခံအထောက်အကူဖြစ်သော၊ အာနန္ဒ (ပျော်ရွှင်သုခ) နှင့် မပျက်မယွင်းသော အလင်းတော်ဖြစ်သည်။ ပရဓာန (မူလသဘာဝ) နှင့် ပုရုရှ (ပုဂ္ဂိုလ်ဝိညာဉ်) ကို ကျော်လွန်၍၊ အလုံးစုံပြန့်နှံ့သော အာကာသနှင့် လောင်ကျွမ်းဖျက်ဆီးသော မီးတော်—မင်္ဂလာအမြင့်ဆုံး ရှိဝ (Śiva) ဖြစ်သည်။

Verse 13

तदन्तः सर्वभावानामीश्वरं ब्रह्मरूपिणम् / ध्यायेदनादिमद्वैतमानन्दादिगुणालयम्

သတ္တဝါအခြေအနေအားလုံးအတွင်း၌ တည်ရှိသော၊ ဗြဟ္မန်၏ရূপတော်ဖြစ်သော အရှင်ကို စိတ်ဓာတ်ဖြင့် သတိပြုစဉ်းစားရမည်။ အနာဒိ၊ အဒွိတ၊ အာနန္ဒနှင့် သာသနာဂုဏ်တော်တို့၏ အာလယဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 14

महान्तं परमं ब्रह्म पुरुषं सत्यमव्ययम् / सितेतरारुणाकारं महेशं विश्वरूपिणम्

အကြီးမြတ်ဆုံးတော်မူသော အရှင်ကို ငါပူဇော်၏—အမြင့်ဆုံး ဗြဟ္မန်၊ အလွန်မြင့်သော ပုရုရှ၊ သစ္စာတရားတော်ကိုယ်တိုင်၊ မပျက်မယွင်းသောတော်မူ၏။ အဖြူရောင်နှင့် နီမြန်းရောင်တို့ဖြင့် တောက်ပသည့် ရုပ်တော်ရှိသော မဟေဿ (Mahēśa) သည် စကြဝဠာရূপတော်ကို ဆောင်တော်မူ၏။

Verse 15

ओङ्कारान्ते ऽथ चात्मानं संस्थाप्य परमात्मनि / आकाशे देवमीशानं ध्यायीताकाशमध्यगम्

ထို့နောက် «အိုမ်» ဟူသော အသံထွက်၏ အဆုံးတွင် မိမိကိုယ်ကို ပရမအတ္တမန်၌ တည်စေပြီး၊ အာကာသအတွင်းရှိ သခင် အီရှာန (Śiva) ကို—အာကာသ၏ အလယ်၌ တည်နေသော ဒေဝတော်အဖြစ်—စိတ်ဓာတ်ဖြင့် ဓ്യာနပြုရမည်။

Verse 16

कारणं सर्वभावानामानन्दैकसमाश्रयम् / पुराणं पुरुषं शंभुं ध्यायन् मुच्येत बन्धनात्

သတ္တဝါအခြေအနေအားလုံး၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်သော၊ အာနန္ဒတစ်ပါးတည်းကိုသာ အားကိုးရာအဖြစ်ထားသော ပုရုရှဟောင်းမြတ်တော် ရှမ္ဘု (Śambhu) ကို ဓ്യာနပြုလျှင် ချည်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်၏။

Verse 17

यद्वा गुहायां प्रकृतौ जगत्संमोहनालये / विचिन्त्य परमं व्योम सर्वभूतैककारणम्

သို့မဟုတ်လည်း လောက၏ မောဟအိမ်ရာဖြစ်သော ပရကရတိ (Prakṛti) ၏ ဂူအတွင်း၌ စဉ်းစားသတိပြု၍၊ သတ္တဝါအားလုံး၏ တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းရင်းဖြစ်သည့် အမြင့်ဆုံး «ဗျိုမ» (Vyoma)—အလုံးစုံကို လွှမ်းခြုံသော အကျယ်အဝန်း—ကို ဆင်ခြင်ရမည်။

Verse 18

जीवनं सर्वभूतानां यत्र लोकः प्रलीयते / आनन्दं ब्रह्मणः सूक्ष्मं यत् पश्यन्ति मुमुक्षवः

ထိုအမြင့်မြတ်သော သတ္တဝါအားလုံး၏ အသက်ဖြစ်၍၊ လောကသည် ထိုထဲသို့ ပျော်လဲပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ထိုသည် ဗြဟ္မ၏ နူးညံ့သော အာနန္ဒဖြစ်ပြီး မုက္ခကို လိုလားသူတို့ မြင်တွေ့ကြသည်။

Verse 19

तन्मध्ये निहितं ब्रह्म केवलं ज्ञानलक्षणम् / अनन्तं सत्यमीशानं विचिन्त्यासीत संयतः

ထိုအတွင်း၌ ဗြဟ္မသည် တည်ရှိနေပြီး သန့်ရှင်း၍ အသိဉာဏ်သာ လက္ခဏာဖြစ်သည်။ အနန္တနှင့် အမှန်တရားဖြစ်သော ဣရှာန (Īśāna) ကို စိတ်တည်ငြိမ်စွာ ဆင်ခြင်၍၊ စည်းကမ်းရှိသူသည် ထိန်းချုပ်ကာ စူးစိုက်နေသင့်သည်။

Verse 20

गुह्याद् गुह्यतमं ज्ञानं यतीनामेतदीरितम् / यो ऽनुतिष्ठेन्महेशेन सो ऽश्नुते योगमैश्वरम्

ဤသည်မှာ လျှို့ဝှက်ထဲမှ အလျှို့ဝှက်ဆုံးသော ဉာဏ်ပညာဖြစ်၍ ယတီယောဂီတို့အတွက် ကြေညာထားသည်။ မဟေရှ (Śiva) သင်ကြားသကဲ့သို့ လိုက်နာကျင့်သုံးသူသည် အရှင်တော်၏ အာဏာတော်ရှိသော ဒေဝယောဂကို ရရှိမည်။

Verse 21

तस्माद् ध्यानरतो नित्यमात्मविद्यापरायणः / ज्ञानं समभ्यसेद् ब्राह्मं येन मुच्येत बन्धनात्

ထို့ကြောင့် တရားထိုင်ခြင်း၌ အမြဲပျော်မွေ့၍ အတ္တဝိဒ္ယာကို အဓိကထားသူသည် ဗြဟ္မဉာဏ်ကို ကြိုးစားလေ့ကျင့်သင့်သည်။ ထိုဉာဏ်ဖြင့် ချည်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်မည်။

Verse 22

मत्वा पृथक् स्वमात्मानं सर्वस्मादेव केवलम् / आनन्दमजरं ज्ञानं ध्यायीत च पुनः परम्

မိမိ၏ အတ္တကို အရာအားလုံးမှ ကွဲပြား၍ တစ်ပါးတည်း သီးသန့်ဖြစ်ကြောင်း သိမြင်ပြီးနောက်၊ ထို့ပြင် အမြင့်မြတ်ဆုံးကို ထပ်မံ တရားထိုင်စဉ်းစားရမည်—အာနန္ဒပြည့်ဝ၍ မအိုမင်းသော၊ အသိဉာဏ်သက်သက်ဖြစ်သော အဖြစ်တရားကို။

Verse 23

यस्मात् भवन्ति भूतानि यद् गत्वा नेह जायते / स तस्मादीश्वरो देवः परस्माद् यो ऽधितिष्ठति

သတ္တဝါအပေါင်းတို့ ပေါ်ထွန်းလာရာ အရင်းအမြစ်ဖြစ်၍၊ ထိုအရှင်ထံ ရောက်သွားလျှင် ဤလောက၌ ထပ်မံမမွေးဖွားတော့သော—ထိုသူသည် ဣශ්ဝရ၊ ဒေဝတော်၊ အမြင့်ဆုံးထက်ပင် ကျော်လွန်၍ အုပ်စိုးတော်မူသော အရှင်တော်ဖြစ်၏။

Verse 24

यदन्तरे तद् गगनं शाश्वतं शिवमव्ययम् / यदंशस्तत्परो यस्तु स देवः स्यान्महेश्वरः

အရာအားလုံးအတွင်း၌ ရှိနေသောအရာသည် မိုးကောင်းကင်ကဲ့သို့သော သတ္တဝါမကွဲ အမြဲတည်၊ သီဝ (မင်္ဂလာ) နှင့် မပျက်မယွင်းသော တတ္တဝဖြစ်၏။ ထိုအမြင့်ဆုံးသို့ အလွန်သစ္စာရှိ၍၊ ဤအရာအားလုံးသည် ထို၏ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်သော—ထိုဒေဝတော်သည် မဟေရှ္ဝရ ဖြစ်၏။

Verse 25

व्रतानि यानि भिक्षूणां तथैवोपव्रतानि च / एकैकातिक्रमे तेषां प्रायश्चित्तं विधीयते

ဘိက္ခုတို့အတွက် သတ်မှတ်ထားသော ဝရတများနှင့် ထိုတို့၏ အနုဝရတ (အထောက်အကူ စည်းကမ်း) များအတွက်လည်း—စည်းကမ်းတစ်ခုချင်းစီကို ချိုးဖောက်သည့်အခါတိုင်း သီးသန့် ပရာယရှ္စိတ္တ (အပြစ်လျှော့ပေးခြင်း) ကို သတ်မှတ်ထားသည်။

Verse 26

उपेत्य च स्त्रियं कामात् प्रायश्चित्तं समाहितः / प्राणायामसमायुक्तं कुर्यात् सांतपनं शुचिः

ယောက်ျားတစ်ဦးက ကာမလိုအင်ကြောင့် မိန်းမတစ်ဦးထံ ချဉ်းကပ်မိလျှင်၊ စိတ်ကို စုစည်းတည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပရာယရှ္စိတ္တ ကို ဆောင်ရွက်ရမည်။ သန့်စင်ပြီးနောက် ပရာဏာယာမ စည်းကမ်းနှင့်အတူ စာံတပန တပသကို ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 27

ततश्चरेत नियमात् कृच्छ्रं संयतमानसः / पुनराश्रममागम्य चरेद् भिश्रुरतन्द्रितः

ထို့နောက် စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ထား၍ စည်းကမ်းအတိုင်း ကೃચ્છရ တပသကို ကျင့်ရမည်။ ထို့ပြီးလျှင် မိမိ၏ အာရှရမ (ဘဝအဆင့်နှင့် သာသနာစည်းကမ်း) သို့ ပြန်ရောက်ကာ—ရိုသေသက်ဝင်၊ ကိုယ်စိတ်ထိန်းသိမ်း၍ မပျင်းမရိပ် နေထိုင်ဆက်လက်ရမည်။

Verse 28

न धर्मयुक्तमनृतं हिनस्तीति मनीषिणः / तथापि च न कर्तव्यं प्रसङ्गो ह्येष दारुणः

ပညာရှိတို့က “ဓမ္မကိုထောက်ပံ့ရန် အသုံးပြုသော မမှန်ကန်သောစကားသည် အန္တရာယ်မဖြစ်စေ” ဟုဆိုသော်လည်း၊ ထိုသို့ပင် မပြုသင့်။ အကြောင်းမှာ ဤသည်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်သော တံခါးပေါက်ဖြစ်၍ အလွန်ဆိုးရွားသော အကျိုးဆက်များသို့ လွယ်ကူစွာ ဆွဲခေါ်တတ်သည်။

Verse 29

एकरात्रोपवासश्च प्राणायामशतं तथा / उक्त्वानृतं प्रकर्तव्यं यतिना धर्मलिप्सुना

ဓမ္မကိုလိုလားသော ယတိ (သံဃာတော်/တရားရှာသူ) သည် မမှန်ကန်သောစကားကို ပြောမိပါက၊ အပြစ်ဖြေရာတွင် တစ်ညအစာရှောင်ခြင်းနှင့် ပရాణာယာမ ၁၀၀ ကြိမ် ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 30

परमापद्गतेनापि न कार्यं स्तेयमन्यतः / स्तेयादभ्यधिकः कश्चिन्नास्त्यधर्म इति स्मृतिः / हिंसा चैषापरा दिष्टा या चात्मज्ञाननाशिका

အလွန်အမင်းအခက်အခဲထဲကျရောက်နေသော်လည်း အခြားသူ၏ပစ္စည်းကို မခိုးယူရ။ စမృతိက ခိုးယူခြင်းထက် ပိုဆိုးသော အဓမ္မ မရှိဟုဆိုသည်။ ထိုသည်မှာ အထက်တန်းသော (သိမ်မွေ့သော) အကြမ်းဖက်မှုဖြစ်ပြီး၊ အတ္တမသိမြင်မှုကို ဖျက်ဆီးသဖြင့် ဖြစ်သည်။

Verse 31

यदेतद् द्रविणं नाम प्राण ह्येते बहिश्वराः / स तस्य हरति प्राणान् यो यस्य हरते धनम्

“ဥစ္စာ” ဟုခေါ်သောအရာသည် အမှန်အားဖြင့် အသက်ရှူသက်တမ်းပင် ဖြစ်သည်။ ဤပြင်ပအင်အားများသည် ပြင်ပအရှင်များသာ ဖြစ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် အခြားသူ၏ ဥစ္စာကို ယူသူသည် ထိုသူ၏ အသက်ကိုပင် ယူသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

Verse 32

एवं कृत्वा स दुष्टात्मा भिन्नवृत्तो व्रताच्च्युतः / भूयो निर्वेदमापन्नश्चरेच्चान्द्रायणव्रतम्

ဤသို့ပြုလုပ်ပြီးနောက် ထိုမကောင်းစိတ်ရှိသူသည် အကျင့်ပျက်ကွက်၍ ဝရတမှလည်း ကျသွားသူဖြစ်သည်။ ထို့နောက် နောင်တရ၍ စိတ်ငြိမ်းသက်လာကာ ချန်ဒြာယဏ (Cāndrāyaṇa) ဝရတကို အပြစ်ဖြေအဖြစ် ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 33

विधिना शास्त्रदृष्टेन संवत्सरमिति श्रुतिः / भूयो निर्वेदमापन्नश्चरेद् भिक्षुरतन्द्रितः

သမ္မာကျမ်းက သာသ္တရားညွှန်ကြားသည့် နည်းလမ်းအတိုင်း တစ်နှစ်တိုင်တိုင် စောင့်ထိန်းရမည်ဟု ဆို၏။ ထို့နောက် နိဗ္ဗိဒ (အာသဝကင်းဝေးမှု) ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသော ဘိက္ခုသည် မပျင်းမနာ၊ မလစ်လျူရှုဘဲ အမြဲသတိဖြင့် ဆက်လက်နေထိုင်ရမည်။

Verse 34

अकस्मादेव हिंसां तु यदि भिक्षुः समाचरेत् / कुर्यात्कृछ्रातिकृच्छ्रं तु चान्द्रायणमथापि वा

ဘိက္ခုတစ်ပါးက မရည်ရွယ်ဘဲ အကြမ်းဖက်မှု (ဟိṃသာ) ပြုမိလျှင်၊ ကೃချ္ရాతိကೃချ္ရ ဟုခေါ်သော ပြင်းထန်သည့် ပရాయశ္စိတ္တ (အပြစ်ဖြေတပသ) ကို ဆောင်ရွက်ရမည်။ သို့မဟုတ် စန္ဒြာယဏ (Cāndrāyaṇa) ဝတ်ကိုလည်း အပြစ်ဖြေအဖြစ် ခံယူနိုင်သည်။

Verse 35

स्कन्देदिन्द्रियदौर्बल्यात् स्त्रियं दृष्ट्वा यतिर्यदि / तेन धारयितव्या वै प्राणायामास्तु षोडश / दिवास्कन्दे त्रिरात्रं स्यात् प्राणायामशतं तथा

အင်ဒြိယအားနည်းမှုကြောင့် ယတိ (အာစက်တ) တစ်ပါးက မိန်းမကို ကြည့်မိ၍ ထိန်းချုပ်မှုကျဆင်းသွားလျှင်၊ သူသည် ပရာဏာယာမ ၁၆ ကြိမ်ဖြင့် မိမိကိုယ်ကို တည်ငြိမ်စေသင့်သည်။ အကယ်၍ နေ့ခင်း၌ ထိုလွဲချော်မှု ဖြစ်ပေါ်လျှင် သုံးညတိုင်တိုင် စောင့်ထိန်းရပြီး၊ ထို့အပြင် ပရာဏာယာမ ၁၀၀ ကြိမ်ကိုလည်း သတ်မှတ်ထားသည်။

Verse 36

एकान्ने मधुमांसे च नवश्राद्धे तथैव च / प्रत्यक्षलवणे चोक्तं प्राजापत्यं विशोधनम्

ဟင်းတစ်မျိုးတည်းစားခြင်း၊ ပျားရည်နှင့် အသားစားသုံးခြင်း၊ အသစ်ပြုလုပ်သော śrāddha အခမ်းအနားနှင့် ဆားကို တိုက်ရိုက်စားသုံးခြင်းတို့ကြောင့် ဖြစ်သော အပြစ်အတွက်—ဤနေရာတွင် သန့်စင်အပြစ်ဖြေ အဖြစ် ပရာဇာပတျယ (Prajāpatya) ဝတ်ကို သတ်မှတ်ထားသည်။

Verse 37

ध्याननिष्ठस्य सततं नश्यते सर्वपातकम् / तस्मान्महेश्वरं ज्ञात्वा तस्य ध्यानपरो भवेत्

ဓျာန၌ အမြဲတမ်း တည်မြဲနေသူအတွက် အပြစ်ပေါင်းစုံသည် အစဉ်မပြတ် ပျက်စီးသွား၏။ ထို့ကြောင့် မဟေရှ္ဝရကို အမှန်တကယ် သိမြင်ပြီးနောက်၊ သူ့အပေါ် ဓျာနပြုခြင်း၌ အလုံးစုံ အာရုံစိုက်သူ ဖြစ်သင့်သည်။

Verse 38

यद् ब्रह्म परमं ज्योतिः प्रतिष्ठाक्षरमद्वयम् / यो ऽन्तरात्र परं ब्रह्म स विज्ञेयो महेश्वरः

အမြင့်ဆုံးအလင်းတော်ဖြစ်သော ဘြဟ္မန်သည် အဆုံးစွန်အခြေခံ၊ မပျက်မယွင်း၊ ဒွိမရှိသောတရားဖြစ်၏။ အတွင်းအတ္တမန်အဖြစ် ထိုအမြင့်ဆုံးဘြဟ္မန်တော်ကိုယ်တိုင်ဖြစ်သူကို မဟေရှ္ဝရဟု သိမှတ်ရမည်။

Verse 39

एष देवो महादेवः केवलः परमः शिवः / तदेवाक्षरमद्वैतं तदादित्यान्तरं परम्

ဤအရှင်တော်တစ်ပါးတည်းသာ ဘုရား—မဟာဒေဝ၊ အထွတ်အမြတ် ရှိဝတော်ဖြစ်၏။ ထိုအရှင်တော်တစ်ပါးတည်းသာ မပျက်မယွင်းသော အက္ခရာ၊ ဒွိမရှိသော အမှန်တရားဖြစ်ပြီး၊ အာဒိတျယ (နေ) အတွင်းရှိ အမြင့်ဆုံး အတွင်းအလင်းတော်လည်း ဖြစ်၏။

Verse 40

यस्मान्महीयते देवः स्वधाम्नि ज्ञानसंज्ञिते / आत्मयोगाह्वये तत्त्वे महादेवस्ततः स्मृतः

အရှင်တော်သည် မိမိ၏အိမ်တော်၌—“ပညာ” ဟုခေါ်သော သောကမကင်းသည့် သဘောတရား၌—“အတ္တမ-ယောဂ” (အတ္တမန်၏ ယောဂ) ဟုခေါ်သော တတ္တဝ၌ ချီးမွမ်းခံရသဖြင့်၊ ထို့ကြောင့် မဟာဒေဝ—ဘုရားကြီးဟု မှတ်မိကြသည်။

Verse 41

नान्यद् देवान्महादेवाद् व्यतिरिक्तं प्रपश्यति / तमेवात्मानमन्वेति यः स याति परं पदम्

မဟာဒေဝမှလွဲ၍ အခြားဘုရားတစ်ပါးကို သီးခြားဟု မမြင်သူ၊ ထိုအရှင်တော်ကို အတ္တမန်အဖြစ် တစ်ပါးတည်းလိုက်နာသူသည် အမြင့်ဆုံးအခြေအနေ (ပရမပဒ) သို့ ရောက်၏။

Verse 42

मन्यते ये स्वमात्मानं विभिन्नं परमेश्वरात् / न ते पश्यन्ति तं देवं वृथा तेषां परिश्रमः

မိမိ၏အတ္တမန်ကို ပရမေရှ္ဝရမှ ကွဲပြားသည်ဟု ထင်မြင်သူတို့သည် ထိုဘုရားကို အမှန်တကယ် မမြင်နိုင်ကြ။ သူတို့၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုသည် အလဟဿ ဖြစ်သွား၏။

Verse 43

एकमेव परं ब्रह्म विज्ञेयं तत्त्वमव्ययम् / स देवस्तु महादेवो नैतद् विज्ञाय बध्यते

မဖျက်မပျက်သော အမှန်တရား—အမြင့်ဆုံး ပရဗြဟ္မ တစ်ပါးတည်းကိုသာ သိမြင်ရမည်။ ထိုဒေဝတော်သည် မဟာဒေဝ ဖြစ်၏; ဤအရာမသိလျှင် ချည်နှောင်မှု၌ တည်နေဆဲဖြစ်သည်။

Verse 44

तस्माद् यतेत नियतं यतिः संयतमानसः / ज्ञानयोगरतः शान्तो महादेवपरायणः

ထို့ကြောင့် ယတိ (အရှင်ဘုန်းတော်ကြီး/အကျင့်ပျက်ကင်းသူ) သည် စည်းကမ်းတကျ အမြဲတမ်း ကြိုးစားရမည်—စိတ်ကို ထိန်းချုပ်၍—ဉာဏ်ယောဂ၌ စူးစိုက်နေကာ ငြိမ်းချမ်း၍ မဟာဒေဝကိုသာ အားကိုးပူဇော်ရမည်။

Verse 45

एष वः कथितो विप्रो यतीनामाश्रमः शुभः / पितामहेन विभुना मुनीनां पूर्वमीरितम्

ထို့သို့ပင်၊ အို ဗြာဟ္မဏ၊ ယတိတို့၏ အာရှရမ (ယတိ-အာရှရမ) အလွန်မင်္ဂလာရှိသော စည်းကမ်းကို သင်အား ရှင်းလင်းပြောကြားပြီးပြီ—အင်အားကြီးသော ပိတామဟ (ဗြဟ္မာ) က အရင်က မုနိတို့အား ဟောကြားခဲ့သကဲ့သို့။

Verse 46

नापुत्रशिष्ययोगिभ्यो दद्यादिदमनुत्तमम् / ज्ञानं स्वयंभुवा प्रोक्तं यतिधर्माश्रयं शिवम्

ဤအထွတ်အထိပ် သင်ကြားချက်ကို သားမဟုတ်သူ၊ တပည့်မဟုတ်သူ၊ သစ္စာရှိ ယောဂီမဟုတ်သူတို့အား မပေးသင့်။ ဤသည်မှာ စွယ်မ္ဘူ (ဗြဟ္မာ) ဟောကြားသော မင်္ဂလာဉာဏ်ဖြစ်ပြီး ယတိဓမ္မကို အခြေခံကာ ရှိဝ၌ တည်ရာယူသည်။

Verse 47

इति यतिनियमानामेतदुक्तं विधानं पशुपतिपरितोषे यद् भवेदेकहेतुः / न भवति पुनरेषामुद्भवो वा विनाशः प्रणिहितमनसो ये नित्यमेवाचरन्ति

ဤသို့ ယတိစည်းကမ်းများ၏ ဥပဒေကို ဆိုပြီးပြီ—ပသုပတိကို ပျော်ရွှင်စေသော ထိရောက်သည့် အကြောင်းတစ်ခုတည်း။ စိတ်ကို တည်ငြိမ်စွာ အာရုံစိုက်၍ အမြဲကျင့်သုံးသူတို့အတွက် ချည်နှောင်မှု ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်ခြင်းမရှိ၊ ရရှိထားသည့် အခြေအနေမှ ပျက်စီးကျဆုံးခြင်းလည်း မရှိ။