Adhyaya 31

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायामुपरिविभागे त्रिशो ऽध्यायः ऋषय ऊचुः कथं देवेन रुद्रेण शङ्करेणामितौजसा / कपालं ब्रह्मणः पूर्वं स्थापितं देहजं भुवि

ဤသို့ဖြင့် သီရိကူರ್ಮပုရာဏ၌၊ နောက်ပိုင်းခွဲ၏ ဆတ်စာဟသ္ရီ သံဟိတာအတွင်း၊ သုံးဆယ်တစ်မြောက် အခန်း စတင်သည်။ ရှိများက မေးကြသည်– «အင်အားမတိုင်းမတာရှိသော ရုဒြ၊ ရှင်ကရ သည် ယခင်က ကိုယ်ခန္ဓာမှ ပေါ်ထွန်းလာသော ဗြဟ္မာ၏ ခေါင်းခွံကို မြေပြင်ပေါ်၌ မည်သို့ တင်ထားခဲ့သနည်း?»

Verse 2

सूत उवाच शृणुध्वमृषयः पुण्यां कथां पापप्रणाशनीम् / माहात्म्यं देवदेवस्य महादेवस्य धीमतः

စူတက ပြောသည်– «အို ရှိတို့၊ အပြစ်ကို ဖျက်ဆီးပေးသော ပုဏ္ဏကထာ ဤသန့်ရှင်းသော ဇာတ်လမ်းကို နားထောင်ကြလော့—ဒေဝဒေဝ မဟာဒေဝ သဗ္ဗညုတဉာဏ်ရှိသော အရှင်၏ မဟာတန်ခိုးကို»။

Verse 3

पुरा पितामहं देवं मेरुशृङ्गे महर्षयः / प्रोचुः प्रणम्य लोकादिं किमेकं तत्त्वमव्ययम्

ရှေးကာလ၌ မေရုတောင်ထိပ်ပေါ်တွင် မဟာရှိများသည် လောက၏ အစဖြစ်သော ပိတာမဟ (ဗြဟ္မာ) ကို ဦးညွှတ်ပူဇော်ကန်တော့၍ မေးကြသည်– «မပျက်မယွင်းသော တစ်ခုတည်းသော တတ္တဝ (အမှန်တရား) သည် အဘယ်နည်း?»

Verse 4

स मायया महेशस्य मोहितो लोकसंभवः / अविज्ञाय परं भावं स्वात्मानं प्राह धर्षिणम्

လောကကို ဖန်ဆင်းသူသည် မဟေရှ၏ မာယာကြောင့် မောဟဖြစ်၍ အမြင့်ဆုံးသော အခြေအနေကို မသိနိုင်ဘဲ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အထင်ကြီးကာ မာန်မာနဖြင့် ပြောဆိုလေ၏။

Verse 5

अहं धाता जगद्योनिः स्वयंभूरेक ईश्वरः / अनादिमत्परं ब्रह्म मामभ्यर्च्य विमुच्यते

ငါသည် လောကကို ထိန်းသိမ်းသူ၊ စကြဝဠာ၏ မူလအမိဝမ်း၊ ကိုယ်တိုင်ပေါ်ထွန်းသော တစ်ပါးတည်းသော အီශ්ဝရ ဖြစ်၏။ ငါသည် အစမရှိသော အမြင့်ဆုံး ပရဟ္မန် ဖြစ်သဖြင့် ငါကို ပူဇော်လျှင် လွတ်မြောက်ခြင်း ရ၏။

Verse 6

अहं हि सर्वदेवानां प्रवर्तकनिवर्तकः / न विद्यते चाभ्यधिको मत्तो लोकेषु कश्चन

ငါတစ်ပါးတည်းသာ တန်ခိုးရှိသော ဒေဝတော်အားလုံး၏ လှုံ့ဆော်သူနှင့် တားဆီးသူ ဖြစ်၏။ လောကအပေါင်းတို့တွင် ငါထက် မြင့်သူ မရှိ။

Verse 7

तस्यैवं मन्यमानस्य जज्ञे नारायणांशजः / प्रोवाच प्रहसन् वाक्यं रोषताम्रविलोचनः

ထိုသို့ စဉ်းစားနေစဉ် နာရာယဏ၏ အংশတစ်ပါးမှ ပေါ်ထွန်းလာသူ တစ်ဦး ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ သူသည် အနည်းငယ် ပြုံးလျက် စကားဆိုရာတွင် ဒေါသကြောင့် မျက်လုံးများ နီကြေးရောင် ဖြစ်နေ၏။

Verse 8

किं कारणमिदं ब्रह्मन् वर्तते तव सांप्रतम् / अज्ञानयोगयुक्तस्य न त्वेतदुचितं तव

အို ဘြဟ္မန် (ဂုဏ်ရည်မြင့် ရှင်ရသီ) ယခု သင်၌ ဖြစ်ပေါ်လာသော ဤအခြေအနေ၏ အကြောင်းရင်းသည် အဘယ်နည်း? အဝိဇ္ဇာယောဂနှင့် ချိတ်ဆက်နေသူကဲ့သို့ ဖြစ်ခြင်းသည် သင့်အတွက် မသင့်တော်ပါ။

Verse 9

अहं धाता हि लोकानां यज्ञो नारायणः प्रभुः / न मामृते ऽस्य जगतो जीवनं सर्वदा क्वचित्

ငါသည် လောကအပေါင်းတို့၏ ထိန်းသိမ်းသူ ဖြစ်၏။ ငါသည် ယဇ္ဉ (ပူဇော်ပွဲတော်) ကိုယ်တိုင် ဖြစ်၏။ ငါသည် နာရာယဏ၊ အမြင့်ဆုံး အရှင် ဖြစ်၏။ ငါမရှိလျှင် ဤစကြဝဠာ၌ အသက်ရှင်မှု မရှိ—အချိန်မရွေး၊ နေရာမရွေး။

Verse 10

अहमेव परं ज्योतिरहमेव परा गतिः / मत्प्रेरितेन भवता सृष्टं भुवनमण्डलम्

ငါတစ်ပါးတည်းသာ အမြင့်မြတ်သော အလင်းတော် ဖြစ်၏။ ငါတစ်ပါးတည်းသာ အမြင့်ဆုံးသော ရည်မှန်းရာ ဖြစ်၏။ ငါ၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် သင်သည် လောကဝန်းကြီးတစ်ခုလုံး—ကမ္ဘာများ၏ စက်ဝိုင်းကို ဖန်ဆင်းခဲ့၏။

Verse 11

एवं विवदतोर्मोहात् परस्परजयैषिणोः / आजग्मुर्यत्र तौ देवौ वेदाश्चत्वार एव हि

ထို့ကြောင့် မောဟကြောင့် လမ်းလွဲကာ အပြန်အလှန် အနိုင်ယူလိုသော နတ်နှစ်ပါးသည် အငြင်းပွားနေစဉ်၊ ဝေဒလေးပါးသည် သူတို့ရှိရာနေရာသို့ တကယ်ပင် ရောက်လာကြ၏။

Verse 12

अन्वीक्ष्य देवं ब्रह्माणं यज्ञात्मानं च संस्थितम् / प्रोचुः संविग्नहृदया याथात्म्यं परमेष्ठिनः

သူတို့သည် ယဇ్ఞ၏ အတ္တမဖြစ်၍ တည်ကြည်စွာ ရပ်တည်နေသော သာသနာတော်ဘုရား ဘြဟ္မာကို သေချာစွာ စူးစမ်းကြည့်ရှုပြီး၊ ကြောက်ရွံ့လေးစားမှုဖြင့် နှလုံးသားတုန်လှုပ်ကာ ပရမေဋ္ဌင် (အမြင့်ဆုံး အမိန့်ပေးသူ) ၏ အမှန်တရားကို ပြောကြားကြ၏။

Verse 13

ऋग्वेद उवाच यस्यान्तः स्थानि भूतानि यस्मात्सर्वं प्रवर्तते / यदाहुस्तत्परं तत्त्वं स देवः स्यान्महेश्वरः

ဣဂ္ဂဝေဒက ဆို၏—“သတ္တဝါအားလုံး အတွင်း၌ တည်နေရာဖြစ်သောသူ၊ စကြဝဠာတစ်ခုလုံး ထွက်ပေါ်ရာဖြစ်သောသူ—ပညာရှိတို့က အမြင့်မြတ်ဆုံး သတ္တဝါတရားဟု ခေါ်သော အထွဋ်အမြတ် သဘောတရား၊ ထိုဘုရားသည် မဟေရှဝရ ဖြစ်၏။”

Verse 14

यजुर्वेद उवाच यो यज्ञैरखिलैरीशो योगेन च समर्च्यते / यमाहुरीश्वरं देवं स देवः स्यात् पिनाकधृक्

ယဇုဝေဒက ဆို၏—“ယဇ్ఞအားလုံးဖြင့် အရှင်ကို ပူဇော်ကြပြီး၊ ယောဂဖြင့်လည်း သင့်တော်စွာ ဂုဏ်ပြုကြသည်။ ဣရှဝရဟု ခေါ်သော ဘုရားသခင်—ထိုဘုရားသည် ပိနာကဓရိက်၊ ပိနာကမြှားလက်နက်ကို ကိုင်ဆောင်သော သီဝ ဖြစ်ပါစေ။”

Verse 15

सामवेद उवाच येनेदं भ्राम्यते चक्रं यदाकाशान्तरं शिवम् / योगिभिर्विद्यते तत्त्वं महादेवः स शङ्करः

သာမဝေဒက ဆိုသည်—ဤလောကစက်ဝိုင်းကို လှည့်ပတ်စေသူ၊ အာကာသအတွင်းရှိ မင်္ဂလာတရားအဖြစ် တည်ရှိသူ၊ ယောဂီတို့ သမာဓိဖြင့် သိမြင်သော တတ္တဝ—ထိုသူသည် မဟာဒေဝ၊ ရှင်ကရ (သီဝ) ဖြစ်သည်။

Verse 16

अथर्ववेद उवाच यं प्रपश्यन्ति योगेशं यतन्तो यतयः परम् / महेशं पुरुषं रुद्रं स देवो भगवान् भवः

အထာဝဝေဒက ဆိုသည်—ကြိုးစားအားထုတ်သော ရဟန်းယတီတို့ မြင်တွေ့ကြသည့် အမြင့်ဆုံး ယောဂ၏ အရှင်၊ မဟေရှဝရ၊ အလွန်မြင့်မြတ်သော ပုရုရှ၊ ရုဒြ—ထိုသူသည် တကယ်တမ်း ဘုရားသခင်၊ ဘဂဝန် ဘဝ (ရှီဝ) ဖြစ်သည်။

Verse 17

एवं स भगवान् ब्रह्मा वेदानामीरितं शुभम् / श्रुत्वाह प्रहसन् वाक्यं विश्वात्मापि विमोहितः

ဤသို့ဖြစ်ရာ မင်္ဂလာရှိသော ဘဂဝန် ဘြဟ္မာသည် ဝေဒများက ကြေညာသော သုဘဝစကားကို ကြားပြီးနောက် နူးညံ့စွာ ရယ်မောလျက် စကားဆို၏—ကမ္ဘာလောက၏ အတ္တမဖြစ်သူတောင် ခဏတာ မောဟဖြစ်သွားသကဲ့သို့။

Verse 18

कथं तत्परमं ब्रह्म सर्वसङ्गविवर्जितम् / रमते भार्यया सार्धं प्रमथैश्चातिगर्वितैः

အလုံးစုံသော အဆက်အသွယ်ကင်းစင်သော အမြင့်ဆုံး ဘြဟ္မန်သည် မည်သို့ မဟေသီနှင့်အတူ ပျော်မြူးနိုင်သနည်း၊ ထို့ပြင် အလွန်မာနကြီးသော ပရမထများနှင့်လည်း မည်သို့ ရမက်နိုင်သနည်း။

Verse 19

इतिरिते ऽथ भगवान् प्रणवात्मा सनातनः / अमूर्तो मूर्तिमान् भूत्वा वचः प्राह पितामहम्

ဤသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် ပရဏဝ (Oṁ) ကို အတ္တအဖြစ်ထားသော ထာဝရ ဘဂဝန်သည်—အရုပ်မဲ့ဖြစ်သော်လည်း ရုပ်ကိုခံယူကာ—ပိတာမဟ (ဘြဟ္မာ) ထံသို့ စကားတော် မိန့်ကြား၏။

Verse 20

प्रणव उवाच न ह्येष भगवान् पत्न्या स्वात्मनो व्यतिरिक्तया / कदाचिद् रमते रुद्रस्तादृशो हि महेश्वरः

ပရဏဝက ဆို၏ — «ဘဂဝန် ရုဒြာသည် မိမိ၏ အတ္တမှ ခွဲခြားနေသော ‘ဇနီး’ တစ်ဦး၌ မည်သည့်အခါမျှ မပျော်ရွှင်တတ်။ အကြောင်းမူ မဟေရှဝရသည် ထိုသဘောတရားအတိုင်း ဖြစ်၏»။

Verse 21

अयं स भगवानीशः स्वयञ्ज्योतिः सनातनः / स्वानन्दभूता कथिता देवी नागन्तुका शिवा

ထိုသူသည် ဘဂဝန် အီရှ—ကိုယ်တိုင်တောက်ပသော အလင်း၊ အနန္တကာလတည်သော သနာတန ဖြစ်၏။ သူ၏ ဒေဝီသည် မိမိ၏ အာနန္ဒသဘာဝတည်းဟူ၍ ကြေညာထားပြီး၊ အမြဲမင်္ဂလာရှိသော ရှီဝါ ဖြစ်ကာ အပြင်မှ ထပ်တိုးလာသည့် အရာမဟုတ်။

Verse 22

इत्येवमुक्ते ऽपि तदा यज्ञमूर्तेरजस्य च / नाज्ञानमगमन्नाशमीश्वरस्यैव मायया

ဤသို့ ပြောဆိုပြီးနောက်တွင်ပင် ယဇ္ဉမူရတိဖြစ်သော အဇ (မမွေးဖွားသော) ဘုရား၏ အဝိဇ္ဇာသည် မပျောက်ကွယ်သေး။ အကြောင်းမူ အီရှဝရ၏ မာယာက ဖုံးကွယ်ထားသောကြောင့် ဖြစ်၏။

Verse 23

तदन्तरे महाज्योतिर्विरिञ्चो विश्वभावनः / प्रापश्यदद्भुतं दिव्यं पूरयन् गगनान्तरम्

ထိုအချိန်အတွင်း၌ ကမ္ဘာကို ပြုစုပျိုးထောင်သူ ဗိရိဉ္စ (ဗြဟ္မာ) သည် အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော ဒိဗ္ဗအလင်းကြီးတစ်ခုကို မြင်တွေ့၏—ကောင်းကင်အာကာသတစ်လျှောက်လုံးကို ပြည့်နှက်စေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

Verse 24

तन्मध्यसंस्थं विमलं मण्डलं तेजसोज्ज्वलम् / व्योममध्यगतं दिव्यं प्रादुरासीद् द्विजोत्तमाः

ထိုအလင်း၏ အလယ်ဗဟို၌ အညစ်အကြေးကင်းစင်သော စက်ဝိုင်းမဏ္ဍလတစ်ခု ပေါ်ထွန်းလာ၏။ တေဇောဖြင့် တောက်ပလင်းလက်ကာ ဒိဗ္ဗဖြစ်၍ ကောင်းကင်အလယ်၌ တည်နေသည်—အို၊ ဒွိဇောတ္တမတို့။

Verse 25

स दृष्ट्वा वदनं दिव्यं मूर्ध्नि लोकपितामहः / तेन तन्मण्जलं घोरमालोकयदनिन्दितम्

လောကပိတামဟ (ဗြဟ္မာ) သည် သတ္တဝါတို့၏ အရှင်၏ ဦးထိပ်ပေါ်ရှိ ဒိဗ္ဗမျက်နှာတော်ကို မြင်ပြီး၊ ထိုမြင်ကွင်းတော်တည်းဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ် မဟာတောက်ပမှုကို အပြစ်ကင်းစင်စွာ ကြည့်ရှုလေ၏။

Verse 26

प्रजज्वालातिकोपेन ब्रह्मणः पञ्चमं शिरः / क्षणाददृश्यत महान् पुरुषो नीललोहितः

ဗြဟ္မာသည် ပြင်းထန်သောဒေါသဖြင့် တောက်လောင်လာသော်၊ သူ၏ ပဉ္စမခေါင်းသည် ခဏချင်းပင် လောင်ကျွမ်းပျောက်ကွယ်သွား၏။ ထိုခဏတည်းတွင် မဟာပုရုෂ နီလလောဟိတ (အပြာနှင့်အနီရောင် အရှင်) ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 27

त्रिशूलपिङ्गलो देवो नागयज्ञोपवीतवान् / तं प्राह भगवान् ब्रह्मा शङ्करं नीललोहितम्

တိရစ္ဆူလ်ကို ကိုင်ဆောင်၍ မြွေကို ယဇ္ဉောပဝီတအဖြစ် ဝတ်ဆင်ထားသော တောက်ပရောင်သွေးဒေဝသည် ထိုနေရာ၌ ရပ်တည်၏။ ထိုရှင်ကာရာ နီလလောဟိတအား ဗြဟ္မာဘုရားက ပြောကြားလေ၏။

Verse 28

जानामि भवतः पूर्वं ललाटादेव शङ्कर / प्रादुर्भावं महेशान् मामेव शरणं व्रज

အို ရှင်ကာရာ၊ သင်၏ ယခင်ပေါ်ထွန်းမှုကို ငါသိပြီးသား—နဖူးမှပင် ထွက်ပေါ်လာခြင်းကို။ အို မဟေရှာန၊ ငါတစ်ပါးတည်းကိုသာ အားကိုး၍ ခိုလှုံလော့။

Verse 29

श्रुत्वा सगर्ववचनं पद्मयोनेरथेश्वरः / प्राहिणोत् पुरुषं कालं भैरवं लोकदाहकम्

ပဒ္မယောနိ (ကြာပန်းမှ မွေးဖွားသူ) ဗြဟ္မာ၏ မာနကြီးသောစကားကို ကြားသော်၊ အရှင်သည် “ကာလ” ဟုခေါ်သော ပုရုෂကို စေလွှတ်၏—လောကကို လောင်ကျွမ်းစေသော ဘှဲရဝ၊ အလုံးစုံကို မီးဖြင့် ဖျက်ဆီးသူ။

Verse 30

स कृत्वा सुमहद् युद्धं ब्रह्मणा कालभैरवः / चकर्त तस्य वदनं विरिञ्चस्याथ पञ्चमम्

ဗြဟ္မာနှင့် အလွန်ကြီးမားသော စစ်ပွဲကို ဆင်နွှဲပြီးနောက် ကာလဘိုင်ရဝသည် ဝိရိဉ္စိ (ဗြဟ္မာ) ၏ မျက်နှာ ပဉ္စမကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

Verse 31

निकृत्तवदनो देवो ब्रह्मा देवेन शंभुना / ममार चेशयोगेन जीवितं प्राप विश्वसृक्

ရှမ္ဘု (ဣရှ္ဝရ) ဘုရားက မျက်နှာကို ဖြတ်တောက်လိုက်သဖြင့် စကြဝဠာဖန်ဆင်းရှင် ဗြဟ္မာသည် သေသကဲ့သို့ လဲကျသော်လည်း၊ ဤရှ-ယောဂ (Īśa-yoga) အားဖြင့် အသက်ကို ပြန်လည်ရရှိ하였다။

Verse 32

अथानुपश्यद् गिरिशं मण्डलान्तरसंस्थितम् / समासीनं महादेव्या महादेवं सनातनम्

ထို့နောက် သူသည် မဏ္ဍလအတွင်းပိုင်း၌ တည်ရှိနေသော ဂိရိရှ (ရှီဝ) ကို မြင်တွေ့၏—အနန္တ မဟာဒေဝကို မဟာဒေဝီနှင့်အတူ ထိုင်နေသည်။

Verse 33

भुजङ्गराजवलयं चन्द्रावयवभूषणम् / कोटिसूर्यप्रतीकाशं जटाजूटविराजितम्

မြွေမင်းကို လက်ကောက်ကဲ့သို့ ဝိုင်းပတ်အလှဆင်ထားပြီး လဝက်ကို အလှတန်ဆာအဖြစ် ဆင်ယင်ထားသည်။ ကုဋေသန်းသော နေများကဲ့သို့ တောက်ပ၍ ဇဋာဆံထုံးဖြင့် ရောင်ပြန်ထွန်းလင်းသည်။

Verse 34

शार्दूलचर्मवसनं दिव्यमालासमन्वितम् / त्रिशूलपाणिं दुष्प्रेक्ष्यं योगिनं भूतिभूषणम्

ကျားအရေဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်၍ ဒေဝဂုဏ်မော်လီကို ဆင်ယင်ကာ လက်၌ တြိရှူလကို ကိုင်ထားသည်။ ကြည့်ရှုရန် ခက်ခဲသော ယောဂီဖြစ်ပြီး အလှတန်ဆာမှာ သန့်ရှင်းသော ပြာ (ဝိဘူတိ) ဖြစ်သည်။

Verse 35

यमन्तरा योगनिष्ठाः प्रपश्यन्ति हृदीश्वरम् / तमादिदेवं ब्रह्माणं महादेवं ददर्श ह

အတွင်းသတိတရား၏ ကြားကာလ၌ ယောဂ၌ တည်ကြည်သူတို့သည် နှလုံးအတွင်း၌ တည်နေသော အရှင်ကို မြင်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် မူလဘုရား—ဗြဟ္မန်တည်းဟူသော မဟာဒေဝကို မြင်တော်မူ၏။

Verse 36

यस्य सा परमा देवी शक्तिराकाशसंस्थिता / सो ऽनन्तैश्वर्ययोगात्मा महेशो दृश्यते किल

အာကာသ၌ တည်နေသော အမြင့်ဆုံး ဒေဝီ—သူ၏ အလွန်မြင့်သော သက္တိ—ကို ပိုင်ဆိုင်သူ၊ အနန္တ အိုင်ရှွရယောဂအတ္မာ မဟေရှွရသည် ယောဂ၏ ကိုယ်တိုင်အဖြစ် အမှန်တကယ် မြင်ရသည်ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 37

यस्याशेषजगद् बीजं विलयं याति मोहनम् / सकृत्प्रणाममात्रेण स रुद्रः खलु दृश्यते

ကမ္ဘာလောကတစ်လုံး၏ မောဟစေသော မျိုးစေ့သည် သူထံ၌ ပျော်ဝင်သွားသော အရှင်—ရုဒြ—ကို၊ တစ်ကြိမ်တည်းသော ရိုသေစွာ ပျပ်ဝပ်ခြင်းသာဖြင့်ပင် အမှန်တကယ် မြင်ရသည်။

Verse 38

यो ऽथ नाचारनिरतान् स्वभक्तानेव केवलम् / विमोचयति लोकानां नायको दृश्यते किल

အမှန်တကယ် လောကတို့၏ ကာကွယ်ရှင်အခြားမရှိဟု မြင်ရသည်—မိမိ၏ ဘက္တတို့သည် စည်းကမ်းကျင့်ဝတ်၌ မတည်ကြည်သော်လည်း၊ မိမိ၏သူများဖြစ်သဖြင့်သာ လွတ်မြောက်စေသော အရှင်တော်မှတပါး။

Verse 39

यस्य वेदविदः शान्ता निर्द्वन्द्वा ब्रह्मचारिणः / विदन्ति विमलं रूपं स शंभुर्दृश्यते किल

ဝေဒကို သိမြင်သော သမဏများ—ငြိမ်းချမ်း၍ ဒွန္ဒွမကင်း၊ ဗြဟ္မစရိယ၌ တည်သူတို့—က သိမြင်သော အမဲမရှိ သန့်ရှင်းသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ပိုင်ရှင်၊ ထိုအရှင်သည် ရှမ္ဘု (မင်္ဂလာရှင်) ဟု အမှန်တကယ် မြင်ရသည်။

Verse 40

यस्य ब्रह्मादयो देवा ऋषयो ब्रह्मवादिनः / अर्चयन्ति सदा लिङ्गं विश्वेशः खलु दृश्यते

ဗြဟ္မာနှင့် အခြားဒေဝတားတို့၊ ဗြဟ္မန်ကိုဟောပြောသော ရှင်ရသေ့တို့က အစဉ်မပြတ် ပူဇော်ကြသော လိင်္ဂကို ပိုင်ရှင်တော်မူသူ—ထိုသူသည် အမှန်တကယ် ဗိශ්ဝေရှ (ကမ္ဘာလောက၏ အရှင်) ဟူ၍ မြင်တွေ့ရသည်။

Verse 41

यस्याशेषजगद् बीजं विलयं याति मोहनम् / सकृत्प्रणाममात्रेण स रुद्रः खलु दृश्यते

ကမ္ဘာလောကတစ်လုံးလုံး၏ မျိုးစေ့ဖြစ်သော မောဟန (မாயာ၏ မူးယစ်လှည့်ဖြားမှု) သည် သူ့အတွင်း၌ ပျော်ဝင်ပျက်စီးသွားသည်။ ဂုဏ်ပြုဦးညွှတ်ခြင်း တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့်ပင် ထိုရုဒ္ရကို အမှန်တကယ် မြင်တွေ့ရသည်။

Verse 42

विद्यासहायो भगवान् यस्यासौ मण्डलान्तरम् / हिरण्यगर्भपुत्रो ऽसावीश्वरो दृश्यते किल

သူ့၏ နေရောင်ဝိုင်းအတွင်း၌ ထိုဘဂဝန်သည် သာသနာဗိဒ္ယာ (သန့်ရှင်းသော ဉာဏ်ပညာ) နှင့်အတူ တည်ရှိတော်မူ၏။ ထိုနေရာ၌ပင် ဟိရဏ္ယဂರ್ಭ၏ သားဟု ခေါ်သော ဣශ්ဝရကို မြင်ရသည်ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 43

यस्याशेषजगत्सूतिर्विज्ञानतनुरीश्वरी / न मुञ्चति सदा पार्श्वं शङ्करो ऽसावदृश्यत

ကမ္ဘာလောကတစ်လုံးလုံးကို မွေးဖွားစေသော၊ သန့်ရှင်းသော အသိဉာဏ်တန်ခိုးကို ကိုယ်တော်အဖြစ်ထားသော အရှင်မ ဒေဝီသည် တစ်ခဏမျှပင် သူ့ဘေးမှ မခွာဘဲ အစဉ်တစိုက် တည်ရှိနေသူ—ထိုသူကို သင်္ကရ (Śaṅkara) ဟူ၍ မြင်တွေ့ရသည်။

Verse 44

पुष्पं वा यदि वा पत्रं यत्पादयुगले जलम् / दत्त्वा तरति संसारं रुद्रो ऽसौ दृश्यते किल

ပန်းဖြစ်စေ၊ ရွက်ဖြစ်စေ—သူ့၏ ခြေတော်နှစ်ဖက်၌ ရေကို ပူဇော်လှူဒါန်းခြင်းဖြင့် သံသရာကို ကူးမြောက်နိုင်သည်။ ထိုသူသည် သီဝ၏ ကရုဏာကြောင့် ရုဒ္ရသဘောသို့ ရောက်သည်ဟု ဆိုကြပြီး၊ ထိုရုဒ္ရကို အမှန်တကယ် မြင်တွေ့ရသည်။

Verse 45

तत्सन्निधाने सकलं नियच्छति सनातनः / कालः किल स योगात्मा कालकालो हि दृश्यते

သူ၏အနီးအနားရှိနေခြင်း၌ ထာဝရကာလသည် အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်တားဆီး၏။ ယောဂသတ္တိကို အနှစ်သာရထားသော ထိုကာလသည် «ကာလ၏ကာလ» ဟူ၍ မြင်ရသည်—ကာလကိုတောင် အုပ်စိုးသော အဆုံးစွန်ထိန်းညှိသူ။

Verse 46

जीवनं सर्वलोकानां त्रिलोकस्यैव भूषणम् / सोमः स दृश्यते देवः सोमो यस्य विभूषणम्

သူသည် လောကအားလုံး၏ အသက်ဖြစ်၍ သုံးလောက၏ အလှဆင်တန်ဆာလည်း ဖြစ်၏။ ထိုဒေဝတော်ကို စောမ (လ) ဟူ၍ မြင်ရပြီး၊ စောမသည် မိမိကိုယ်တိုင် အလှဆင်တန်ဆာဖြစ်သကဲ့သို့၊ စောမကို အလှဆင်တန်ဆာအဖြစ် ပိုင်ဆိုင်သော အရှင်၏ တန်ဆာလည်း ဖြစ်၏။

Verse 47

देव्या सह सदा साक्षाद् यस्य योगः स्वभावतः / गीयते परमा मुक्तिः स योगी दृश्यते किल

မိမိ၏သဘာဝအဖြစ် ယောဂသည် ဒေဝီနှင့် တိုက်ရိုက် အမြဲတမ်း ပေါင်းစည်းနေသော အရှင်အကြောင်းကို၊ အမြင့်ဆုံး မုက္ခတိ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ရရှိသည်ဟု သီဆိုကြ၏။ ထိုသို့သောသူကိုပင် ယောဂီအမှန်ဟု သိမြင်ကြသည်။

Verse 48

योगिनो योगतत्त्वज्ञा वियोगाभिमुखानिशम् / योगं ध्यायन्ति देव्यासौ स योगी दृश्यते किल

ယောဂ၏ တတ္တဝကို အမှန်တကယ် သိမြင်သော ယောဂီတို့သည် နေ့ည မခွဲဘဲ ဘုရားနှင့် ခွဲကွာခြင်းသို့ မလှည့်မီ၊ ယောဂကိုသာ အစဉ်အမြဲ သမาธိဖြင့် စူးစမ်းတရားထိုင်ကြ၏။ ဒေဝီအို၊ ထိုသို့သောသူကိုပင် ယောဂီအမှန်ဟု မြင်ရသည်။

Verse 49

सो ऽनुवीक्ष्य महादेवं महादेव्या सनातनम् / वरासने समासीनमवाप परमां स्मृतिम्

ထိုသို့ မဟာဒေဝကို—ထာဝရဖြစ်၍ မဟာဒေဝီနှင့်အတူ—အကောင်းဆုံး အာသနပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်ကို မြင်တွေ့ပြီးနောက်၊ သူသည် အမြင့်ဆုံး သတိအာရုံ (ပရမသ္မృతိ) ကို ရရှိ하였다။

Verse 50

लब्ध्वा माहेश्वरीं दिव्यां संस्मृतिं भगवानजः / तोषयामास वरदं सोमं सोमविभूषणम्

မဟေရှွရက ပေးအပ်သော သာသနာတော်မြတ်သော သတိတရားကို ပြန်လည်ရရှိပြီးနောက် မမွေးဖွားသော ဘဂဝန်သည် လပြုန်းတန်ဆာဆင်ထားသော ဆောမ—အပေးအလှူရှင်ကို စိတ်တော်ပျော်စေ하였다။

Verse 51

ब्रह्मोवाच नमो देवाय महते महादेव्यै नमो नमः / नमः शिवाय शान्ताय शिवायै शान्तये नमः

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်– မဟာဒေဝတော်ကြီးအား နမော; မဟာဒေဝီတော်ကြီးအားလည်း နမောနမော။ သာယာငြိမ်းချမ်းသော ရှိဝအား နမော; ငြိမ်းချမ်းခြင်းကိုယ်တိုင်ဖြစ်သော ရှိဝါအား နမော။

Verse 52

ॐ नमो ब्रह्मणे तुभ्यं विद्यायै ते नमो नमः / नमो मूलप्रकृतये महेशाय नमो नमः

အိုမ်။ ဗြဟ္မန်အဖြစ်ရှိသော သင့်အား နမော; သင်၏ ဗိဒ္ယာ—သန့်ရှင်းသော ဉာဏ်တော်အားလည်း နမောနမော။ မူလပရကృతိအဖြစ်ရှိသော သင့်အား နမော; မဟေရှ—မဟာအရှင်အား နမောနမော။

Verse 53

नमो विज्ञानदेहाय चिन्तायै ते नमो नमः / नमस्ते कालकालाय ईश्वरायै नमो नमः

သန့်ရှင်းသော အသိဉာဏ်ကိုယ်တိုင်ဖြစ်သော ကိုယ်တော်—အို ချင်တာ (အတွေးအမြင်၏ သာသနာတော်စွမ်းအား) အား နမောနမော။ အချိန်ကိုလွန်သော အချိန်—ကာလကာလာ—ဖြစ်သော အရှင်မ အီရှဝရီအားလည်း နမောနမော။

Verse 54

नमो नमो ऽस्तु रुद्राय रुद्राण्यै ते नमो नमः / नमो नमस्ते कामाय मायायै च नमो नमः

ရုဒြအား နမောနမော ဖြစ်ပါစေ; ရုဒြာဏီတော်အားလည်း နမောနမော။ ကာမ—ဆန္ဒ၏ စွမ်းအားအဖြစ် သင့်အား နမောနမော; မာယာ—လောကကို ဖန်တီးဖုံးကွယ်သော စွမ်းအားအားလည်း နမောနမော။

Verse 55

नियन्त्रे सर्वकार्याणां क्षोभिकायै नमो नमः / नमो ऽस्तु ते प्रकृतये नमो नारायणाय च

အလုပ်အကိုင်အားလုံးကို ထိန်းချုပ်သော အရှင်တော်အား ထပ်ထပ်မံ ဦးညွှတ်ပူဇော်ပါ၏။ ဖန်ဆင်းခြင်းကို လှုပ်ရှားစေသော သက္တိတော်အားလည်း နမောနမဟ။ သင်သည် ပရကృతိ (မူလသဘာဝ) ဖြစ်တော်မူသဖြင့် နမောအસ્તુ၊ နာရာယဏတော်အားလည်း နမောပါ၏။

Verse 56

योगादायै नमस्तुभ्यं योगिनां गुरवे नमः / नमः संसारनाशाय संसारोत्पत्तये नमः

ယောဂကို မူလက ပေးအပ်တော်မူသော အရှင်တော်အား နမောပါ၏။ ယောဂီတို့၏ ဂုရုကြီးတော်အားလည်း နမောပါ၏။ လောကီချည်နှောင်မှု (သံသရာ) ကို ဖျက်ဆီးတော်မူသော အရှင်တော်အား နမောပါ၏၊ လောကကို ပေါ်ပေါက်စေသော အရင်းမြစ်တော်အားလည်း နမောပါ၏။

Verse 57

नित्यानन्दाय विभवे नमो ऽस्त्वानन्दमूर्तये / नमः कार्यविहीनाय विश्वप्रकृतये नमः

အမြဲတမ်း အာနန္ဒ (ပျော်ရွှင်မြတ်) ဖြစ်တော်မူသော အာဏာကြီးရှင်တော်အား နမောပါ၏—အာနန္ဒကိုယ်တော်မူသော အရှင်တော်အား ဦးညွှတ်ပါ၏။ အကျိုးသက်ရောက်မှုနှင့် လုပ်ဆောင်မှုတို့မှ ကင်းလွတ်သော အရှင်တော်အား နမောပါ၏။ စကြဝဠာ၏ အခြေခံ ပရကృతိဖြစ်တော်မူသော အရှင်တော်အား ထပ်မံနမောပါ၏။

Verse 58

ओङ्कारमूर्तये तुभ्यं तदन्तः संस्थिताय च / नमस्ते व्योमसंस्थाय व्योमशक्त्यै नमो नमः

အိုံ (Oṃ) သဒ္ဒါသင်္ကေတ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြစ်တော်မူသော အရှင်တော်အား နမောပါ၏၊ ထိုအိုံအတွင်း၌ တည်ရှိတော်မူသော အရှင်တော်အားလည်း နမောပါ၏။ ဗျောမ (အာကာသ) တွင် တည်နေတော်မူသော အရှင်တော်အား နမောပါ၏။ အာကာသ၏ သက္တိတော်၊ အလုံးစုံကို လွှမ်းမိုးသော သက္တိတော်အား ထပ်ထပ်မံ နမောနမဟ။

Verse 59

इति सोमाष्टकेनेशं प्रणनाम पितामहः / पपात दण्डवद् भूमौ गृणन् वै शतरुद्रियम्

ဤသို့ ဆိုမာအෂ္ဌက သီချင်းဖြင့် အရှင်တော်ကို ချီးမွမ်းပြီးနောက် ပိတာမဟာ (ဗြဟ္မာ) သည် ဣရှ္ဝရအား ဦးညွှတ်ပူဇော်လေ၏။ ထို့နောက် မြေပြင်ပေါ်တွင် တုတ်တန်းကဲ့သို့ အပြည့်အဝ ပရဏာမ (ဒဏ္ဍဝတ်) ချ၍ လဲကျကာ၊ ရှတရုဒြီယကို ချီးမွမ်းသီဆိုလေ၏။

Verse 60

अथ देवो महादेवः प्रणतार्तिहरो हरः / प्रोवाचोत्थाप्य हस्ताभ्यां प्रतो ऽस्मि तव सांप्रतम्

ထို့နောက် မဟာဒေဝ ဟရ—ဦးညွှတ်ပူဇော်သူတို့၏ ဒုက္ခကို ဖယ်ရှားပေးသော ဘုရား—သည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ထူထောင်ကာ မိန့်တော်မူသည်။ «ယခုအခါ သင်အပေါ် ငါနှစ်သက်ပြီ»။

Verse 61

दत्त्वासौ परमं योगमैश्वर्यमतुलं महत् / प्रोवाचाग्रे स्थितं देवं नीललोहितमीश्वरम्

ထိုအခါ မလွန်ကဲနိုင်သော အမြင့်မြတ်ဆုံး ယောဂနှင့် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သည့် ကြီးမြတ်သော ဣश्वरိယ (ဘုရားသခင့် အာဏာ) ကို ပေးအပ်ပြီးနောက်၊ မိမိရှေ့တွင် ရပ်နေသော သခင်—နီလလောဟိတ၊ အမြင့်ဆုံး ဣश्वर—အား မိန့်တော်မူ၏။

Verse 62

एष ब्रह्मास्य जगतः संपूज्यः प्रथमः सुतः / आत्मनो रक्षणीयस्ते गुरुर्ज्येष्ठः पिता तव

ဤသူသည် ဤလောက၏ ဘြဟ္မာ—ပထမမွေးသား၊ အပြည့်အဝ ပူဇော်ထိုက်သူ ဖြစ်၏။ သင်သည် မိမိကိုယ်တိုင်ကဲ့သို့ သူ့ကို ကာကွယ်ရမည်; သူသည် သင်၏ ဂုရု၊ အကြီးအကဲ၊ နှင့် ဖခင် ဖြစ်၏။

Verse 63

अयं पुराणपुरुषो न हन्तव्यस्त्वयानघ / स्वयोगैश्वर्यमाहात्म्यान्मामेव शरणं गतः

အပြစ်ကင်းသူရေ၊ ဤရှေးဟောင်း စကြဝဠာပုရုရှကို သင်မသတ်ရ။ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ယောဂဣश्वरိယ၏ မဟာတန်ခိုးကြောင့် ငါ့ထံတော်သို့သာ ခိုလှုံရန် လာရောက်ခဲ့သည်။

Verse 64

अयं च यज्ञो भगवान् सगर्वो भवतानघ / शासितव्यो विरिञ्चस्य धारणीयं शिरस्त्वया

အပြစ်ကင်းသူရေ၊ ဤယဇ္ဉသည်လည်း ဘဂဝန်တော်တစ်ပါးပင် ဖြစ်သော်လည်း မာန်ထောင်လာပြီ။ ထို့ကြောင့် ဗိရိဉ္စ (ဘြဟ္မာ) အတွက် သင်က ထိန်းချုပ်ရမည်၊ ဤတာဝန်ကို သင်၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ထမ်းဆောင်ရမည်။

Verse 65

ब्रह्महत्यापनोदार्थं व्रतं लोकाय दर्शयन् / चरस्व सततं भिक्षां संस्थापय सुरद्विजान्

ဗြဟ္မဏကို သတ်ခြင်း၏ အပြစ်ကို ဖယ်ရှားရန်အတွက် ဝရတကို ခံယူ၍ လောကအတွက် သင်ခန်းစာအဖြစ် ပြသလော့။ အလှူခံစားသောက်၍ အမြဲနေထိုင်လော့၊ ထို့ပြင် နတ်တူဂုဏ်ရှိသော ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) ဗြာဟ္မဏများကို ထောက်ပံ့ကာ ပြန်လည်တည်ထောင်လော့။

Verse 66

इत्येतदुक्त्वा वचनं भगवान् परमेश्वरः / स्थानं स्वाभाविकं दिव्यं ययौ तत्परमं पदम्

ဤသို့စကားတော်ကို မိန့်ကြားပြီးနောက်၊ အရှင်ပရမေရှဝရ ဘဂဝန်သည် မိမိ၏ သဘာဝတော်ဖြစ်သော ဒိဗ္ဗဘုံသို့ ထွက်ခွာ၍ အမြင့်ဆုံးသော အခြေအနေ၊ အထွတ်အထိပ်သော ပဒကို ရောက်တော်မူ၏။

Verse 67

ततः स भगवानीशः कपर्दे नीललोहितः / ग्राहयामास वदनं ब्रह्मणः कालभैरवम्

ထို့နောက် ကပရ္ဒေ (ဆံပင်ချည်ထုံး) ကို ဆောင်ထားသော အပြာနှင့် အနီရောင်ရောစပ်သည့် အရှင်ဣဿ ဘဂဝန်သည် ကာလဘဲရဝကို ဗြဟ္မာ၏ မျက်နှာကို ဖမ်းဆီးစေတော်မူ၏။

Verse 68

चर त्वं पापनाशार्थं व्रतं लोकहितावहम् / कपालहस्तो भगवान् भिक्षां गृह्णातु सर्वतः

အပြစ်ပျက်စီးစေရန်၊ လောကအကျိုးပြုသော ဤဝရတကို ကျင့်သုံးလော့။ ခေါင်းခွံပန်းကန်ကို လက်၌ ကိုင်ဆောင်သော ဘဂဝန်သည် အရပ်လေးမျက်နှာမှ အလှူကို လက်ခံပါစေ။

Verse 69

उक्त्वैवं प्राहिणोत् कन्यां ब्रह्महत्यामिति श्रुताम् / दंष्ट्राकरालवदनां ज्वालामालाविभूषणाम्

ဤသို့မိန့်ပြီးနောက်၊ “ဗြဟ္မဟတ်ယာ” ဟု အမည်ကြားရသော ကညာတစ်ဦးကို စေလွှတ်တော်မူ၏။ သူမ၏ မျက်နှာသည် သွားစွယ်ထွက်၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကာ မီးလျှံမാലာဖြင့် အလှဆင်ထား၏။

Verse 70

यावद् वाराणसीं दिव्यां पुरीमेष गमिष्यति / तावत् त्वं भीषणे कालमनुगच्छ त्रिलोचनम्

သူသည် တောက်ပသော ဝါရာဏသီ မြို့တော်သို့ ရောက်သည့်အထိ၊ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကာလတစ်လျှောက် သင်သည် မျက်စိသုံးပါးရှင် တြိလိုചന သီဝရှင်နောက်သို့ လိုက်ပါ။

Verse 71

एवमाभाष्य कालाग्निं प्राह देवो महेश्वरः / अटस्व निखिलं लोकं भिक्षार्थो मन्नियोगतः

ဤသို့ ကာလာဂ္နိကို မိန့်ကြားပြီးနောက် မဟေရှ္ဝရ ဘုရားက ဆိုသည်—“ငါ၏ အမိန့်အတိုင်း၊ လောကတစ်လုံးလုံးကို ဘိက္ခုကဲ့သို့ လှည့်လည်၍ ဆွမ်းတောင်းလော့။”

Verse 72

यदा द्रक्ष्यसि देवेशं नारायणमनामयम् / तदासौ वक्ष्यति स्पष्टमुपायं पापशोधनम्

နတ်တို့၏ အရှင် နာရာယဏ မကင်းမဲ့သော အရှင်ကို သင်မြင်တွေ့သည့်အခါ၊ ထိုအရှင်သည် အပြစ်သန့်စင်ရာ နည်းလမ်းကို သင့်အား ထင်ရှားစွာ မိန့်ကြားလိမ့်မည်။

Verse 73

स देवदेवतावाक्यमाकर्ण्य भगवान् हरः / कपालपाणिर्विश्वात्मा चचार भुवनत्रयम्

နတ်တို့၏ စကားကို ကြားနာပြီးနောက်၊ ကပာလကို လက်၌ ကိုင်ဆောင်သော ကမ္ဘာဝိညာဉ်တော် ဘဂဝန် ဟရ သီဝရှင်သည် လောကသုံးပါးကို လှည့်လည်သွားလာ하였다။

Verse 74

आस्थाय विकृतं वेषं दीप्यमानं स्वतेजसा / श्रीमत् पवित्रमतुलं जटाजूटविराजितम्

ထူးခြားသော ဝတ်စုံအရုပ်ကို ဆင်မြန်းကာ ကိုယ်ပိုင်တေဇောဖြင့် တောက်လောင်လျက်—ဂုဏ်ရည်ထွန်းတောက်၊ အလွန်သန့်ရှင်း၊ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်၊ ဂျဋာမုဒ်တော် တောက်ပစွာ တန်ဆာဆင်လျက် ပေါ်ထွန်းတော်မူ၏။

Verse 75

कोटिसूर्यप्रतीकाशैः प्रमथैश्चातिगर्वितैः / भाति कालाग्निनयनो महादेवः समावृतः

ပရမဿတော်များက ကုဋိနေမင်းတစ်သန်းပေါင်းများစွာကဲ့သို့ တောက်ပ၍ အလွန်မာန်ထောင်လျက် ဝန်းရံထားသဖြင့်၊ ကာလ၏မီးကဲ့သို့ မျက်စိတောက်လောင်သော မဟာဒေဝသည် အလွန်တောက်ပစွာ ထင်ရှားတော်မူ၏။

Verse 76

पीत्वा कदमृतं दिव्यमानन्दं परमेष्ठिनः / लीलाविलासूबहुलो लोकानागच्छतीश्वरः

ပရမေဋ္ဌင်၏ အမြတ်တရားတော်ဖြစ်သော နတ်သမားအမృతကဲ့သို့သော ဒိဗ္ဗအာနန္ဒကို သောက်သုံးပြီးနောက်၊ လီလာကစားပွဲများဖြင့် ပြည့်ဝသော ဣශ්ဝရသည် လောကများသို့ ထွက်ပေါ်လာတော်မူ၏။

Verse 77

तं दृष्ट्वा कालवदनं शङ्करं कालभैरवम् / रूपलावण्यसंपन्नं नारीकुलमगादनु

ကာလတော်ကဲ့သို့ မျက်နှာတော်ရှိသော ကာလဘဲရဝအဖြစ် ရှင်ကရကို မြင်ကြသော်၊ ရုပ်ရည်လှပတောက်ပမှု ပြည့်စုံသဖြင့် အမျိုးသမီးအစုအဝေးသည် သူ့နောက်သို့ လိုက်လျှောက်ကြ၏။

Verse 78

गायन्ति विविधं गीतं नृत्यन्ति पुरतः प्रभोः / सस्मितं प्रेक्ष्य वदनं चक्रुर्भ्रूभङ्गमेव च

သူတို့သည် သခင်၏ရှေ့တွင် သီချင်းမျိုးစုံကို သီဆိုကာ ကပြကြပြီး၊ အပြုံးပါသော မျက်နှာတော်ကို ကြည့်ရှုလျက် မျက်ခုံးလှုပ်ရှားမှုများဖြင့်လည်း အနုပညာဆန်စွာ ဖော်ပြကြ၏။

Verse 79

स देवदानवादीनां देशानभ्येत्य शूलधृक् / जगाम विष्णोर्भवनं यत्रास्ते मधुसूदनः

ထိုသုံးချွန်လှံကိုင်တော်မူသော အရှင်သည် နတ်များ၊ ဒာနဝများနှင့် အခြားတို့၏ ဒေသများကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက်၊ မဓုသူဒန ဝိෂ္ဏုတော် နေထိုင်ရာ ဝိෂ္ဏု၏ နိဗ္ဗာန်အိမ်တော်သို့ သွားရောက်တော်မူ၏။

Verse 80

निरीक्ष्य दिव्यभवनं शङ्करो लोकशङ्करः / सहैव भूतप्रवरैः प्रवेष्टुमुपचक्रमे

ကောင်းကင်ဘုံ၏ သာယာသန့်ရှင်းသော မဟာဗိမာန်ကို မြင်တော်မူပြီးနောက်၊ လောကတို့၏ အကျိုးပြုရှင် သင်္ကရသည် မိမိ၏ ဘူတအမှုထမ်းတို့အနက် အထူးမြတ်ဆုံးများနှင့်အတူ ချက်ချင်း ဝင်ရောက်ရန် စတင်တော်မူ၏။

Verse 81

अविज्ञाय परं भावं दिव्यं तत्पारमेश्वरम् / न्यवारयत् त्रिशूलाङ्कं द्वारपालो महाबलः

အရှင်အပေါင်းတို့၏ မဟာဣश्वर ပရမေရှ್ವರ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး သာလွန်သော သဘောတရားနှင့် တိဗ္ဗသဘောကို မသိမမြင်သဖြင့်၊ တြိရှူလအမှတ်ကို ဆောင်ထားသော အင်အားကြီး တံခါးစောင့်က လမ်းကို တားဆီးလေ၏။

Verse 82

शङ्खचक्रगदापाणिः पीतवासा महाभुजः / विष्वक्सेन इति ख्यातो विष्णोरंशसमुद्भवः

လက်တွင် သင်္ခ၊ စက်ရ၊ ဂဒါ ကိုင်ဆောင်၍ အဝါရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ လက်မောင်းကြီးမားသန်မာသူ—သူသည် ဗိဿနု၏ အံရှမှ ပေါ်ထွန်းလာသော “ဝိဿဝက္စေန” ဟု ကျော်ကြား၏။

Verse 83

अथैनं शङ्करगणो युयुधे विष्णुसंभवम् / भीषणो भैरवादेशात् कालवेग इति श्रुतः

ထို့နောက် သင်္ကရ၏ ဂဏာတစ်ပါးသည် ဗိဿနုမှ ပေါ်ထွန်းလာသူနှင့် တိုက်ခိုက်လေ၏။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ဘိုင်ရဝ၏ အမိန့်အောက်တွင် လုပ်ဆောင်သူဖြစ်၍ “ကာလဝေဂ” (အချိန်၏ အရှိန်) ဟု ကျော်ကြား၏။

Verse 84

विजित्य तं कालवेगं क्रोधसंरक्तलोचनः / रुद्रायाभिमुखं रौद्रं चिक्षेप च सुदर्शनम्

ကာလဝေဂကို အနိုင်ယူပြီးနောက်၊ ဒေါသကြောင့် မျက်လုံးနီရဲလာသူသည် ရုဒ္ရကို မျက်နှာမူ၍ ကြမ်းတမ်းသော စုဒർശန စက်ရကို ပစ်လွှတ်လေ၏။

Verse 85

अथ देवो महादेवस्त्रिपुरारिस्त्रिशूलभृत् / तमापतन्तं सावज्ञमालोकयदमित्रजित्

ထို့နောက် တ్రိပုရကို သတ်သော မဟာဒေဝ၊ တြိရှူလကို ကိုင်ဆောင်သူသည် ရန်သူအနိုင်ယူသူကို မထီမဲ့မြင်သော မျက်စိဖြင့် သူ့ထံသို့ တိုးဝင်လာသည်ကို ကြည့်ရှုလေ၏။

Verse 86

तदन्तरे महद्भूतं युगान्तदहनोपमम् / शूलेनोरसि निर्भिद्य पातयामास तं भुवि

ထိုအခိုက်တွင် ယုဂအဆုံး မီးလောင်သကဲ့သို့ တောက်လောင်သော အလွန်ကြီးမားသည့် သတ္တဝါကို တြိရှူလဖြင့် ရင်ဘတ်ကို ထိုးဖောက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လှဲချလိုက်၏။

Verse 87

स शूलाभिहतो ऽत्यर्थं त्यक्त्वा स्वं परमं बलम् / तत्याज जीवितं दृष्ट्वा मृत्युं व्याधिहता इव

တြိရှူလဒဏ်ကို အလွန်ပြင်းထန်စွာ ခံရ၍ မိမိ၏ အမြင့်ဆုံး အင်အားကို စွန့်လွှတ်ကာ သေခြင်းနီးလာသည်ကို မြင်သဖြင့် ရောဂါထိခိုက်၍ လဲကျသကဲ့သို့ အသက်ကို စွန့်လွှတ်လေ၏။

Verse 88

निहत्य विष्णुपुरुषं सार्धं प्रमथपुङ्गवैः / विवेश चान्तरगृहं समादाय कलेवरम्

ဗိෂ္ဏု၏ ပုရုෂကို ပရမထတို့၏ အထူးကောင်းမြတ်သူများနှင့်အတူ သတ်ပြီးနောက်၊ ကိုယ်ခန္ဓာကို ယူဆောင်ကာ အတွင်းခန်းသို့ ဝင်ရောက်လေ၏။

Verse 89

निरीक्ष्य जगतो हेतुमीश्वरं भगवान् हरिः / शिरो ललाटात् संभिद्य रक्तधारामपातयत्

ကမ္ဘာလောက၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်သော အီရှ္ဝရကို မြင်ပြီးနောက်၊ ဘဂဝန် ဟရီသည် မိမိ၏ နဖူးကို ခွဲဖောက်ကာ သွေးစီးကြောင်းကို လွှတ်ချလေ၏။

Verse 90

गृहाण भगवन् भिक्षां मदीयाममितद्युते / न विद्यते ऽनाभ्युदिता तव त्रिपुरमर्दन

အို ဘုရားသခင်၊ အကန့်အသတ်မဲ့ တောက်ပခြင်းရှိတော်မူသောအရှင်၊ ကျွန်ုပ်၏ ဆွမ်းခံပူဇော်သက္ကာကို လက်ခံတော်မူပါ။ တ్రိပုရမර්ဒန၊ သင်မဖော်ထုတ်မထားသော အရာဟူ၍ မရှိပါ။

Verse 91

न संपूर्णं कपालं तद् ब्रह्मणः परमेष्ठिनः / दिव्यं वर्षसहस्रं तु सा च धारा प्रवाहिता

ပရမေဋ္ဌိ ဘြဟ္မာ၏ ခေါင်းခွက်တော်သည် မပြည့်သေးပါ။ ထိုသန့်ရှင်းသော စီးကြောင်းသည် တစ်ထောင်သော ဒိဗ္ဗနှစ်တိုင်တိုင် ဆက်လက်စီးဆင်းနေ하였다။

Verse 92

अथाब्रवीत् कालरुद्रं हरिर्नारायणः प्रभुः / संस्तूय वैदिकैर्मन्त्रैर्बहुमानपुरः सरम्

ထို့နောက် အရှင် ဟရိ—နာရာယဏ မဟာပရဘု—သည် ကာလရုဒြကို မိန့်တော်မူ하였다။ ဝေဒမန်တရများဖြင့် ချီးမွမ်းပြီးနောက် အလွန်လေးစားဂုဏ်ပြုစွာ မိန့်ဆိုတော်မူ하였다။

Verse 93

किमर्थमेतद् वदनं ब्रह्मणो भवता धृतम् / प्रोवाच वृत्तमखिलं भगवान् परमेश्वरः

“ဘြဟ္မာ၏ မျက်နှာ (ရုပ်သဏ္ဌာန်) ကို သင် အဘယ်ကြောင့် ဆောင်ယူထားသနည်း” ဟု မေးမြန်း하였다။ ထို့နောက် ဘဂဝန် ပရမေရှ్వరသည် ဖြစ်ရပ်အလုံးစုံကို ပြည့်စုံစွာ ရှင်းလင်းပြောကြား하였다။

Verse 94

समाहूय हृषीकेशो ब्रह्महत्यामथाच्युतः / प्रार्थयामास देवेशो विमुञ्चेति त्रिशूलिनम्

ထို့နောက် ဟೃṣīkēśa အချျုတ မပျက်မယွင်းသောအရှင်သည် (ပုဂ္ဂိုလ်ကာယဖြစ်သော) ဘြဟ္မဟတ္ယာကို ခေါ်ယူပြီး သုံးခွံလှံကိုင်သော သခင် တြိရှူလင်ကို “ဤအပြစ်မှ ကျွန်ုပ်ကို လွှတ်တော်မူပါ” ဟု တောင်းပန်하였다။

Verse 95

न तत्याजाथ सा पार्श्वं व्याहृतापि मुरारिणा / चिरं ध्यात्वा जगद्योनिः शङ्करं प्राह सर्ववित्

မုရာရီ (ဗိဿနု) က ခေါ်ဆိုသော်လည်း သူမသည် အနားမှ မခွာခဲ့။ ထို့နောက် ကမ္ဘာ၏ မိခင်—အရာအားလုံးကို သိမြင်သူ—ကြာမြင့်စွာ သမ္မာဓိပြု၍ ရှင်ကရ (သင်္ကရာ) ထံသို့ မိန့်တော်မူ၏။

Verse 96

व्रजस्व भगवन् दिव्यां पुरीं वाराणसीं शुभाम् / यत्राखिलजगद्दोषं क्षिप्रं नाशयताश्वरः

အို ဘုရားသခင်မြတ်၊ ကောင်းမြတ်သည့် ဒိဗ္ဗမြို့ ဝါရာဏသီသို့ ကြွပါ။ ထိုနေရာ၌ ဣශ්ဝရသည် ကမ္ဘာလောကအပေါ် ကပ်ငြိနေသော အပြစ်အနာနှင့် ဒုစရိုက်တို့ကို လျင်မြန်စွာ ဖျက်ဆီးတော်မူ၏။

Verse 97

ततः शर्वाणि गुह्यानि तीर्थान्यायतनानि च / जगाम लीलया देवो लोकानां हितकाम्यया

ထို့နောက် သတ္တဝါအားလုံး၏ အကျိုးကို လိုလားတော်မူသော ဘုရားသည် လီလာဖြင့် မိမိအလိုတော်အတိုင်း လျှို့ဝှက်သော တီရ္ထများနှင့် သန့်ရှင်းရာ အာယတနများသို့ သွားရောက်တော်မူ၏။

Verse 98

संस्तूयमानः प्रमथैर्महायोगैरितस्ततः / नृत्यमानो महायोगी हस्तन्यस्तकलेवरः

ပရမထများ—မဟာယောဂီများ—က အရပ်ရပ်မှ ချီးမွမ်းနေစဉ်၊ မဟာယောဂီတော်သည် ဒီမှာဟိုမှာ ကခုန်တော်မူ၍ ကိုယ်ခန္ဓာကို လက်ထဲတွင် ထားသကဲ့သို့ ပြည့်စုံစွာ ထိန်းချုပ်ထားတော်မူ၏။

Verse 99

तमभ्यधावद् भगवान् हरिर्नारायणः स्वयम् / अथास्थायापरं रूपं नृत्यदर्शनलालसः

ဘုရားဟရီ—နာရာယဏ ကိုယ်တိုင်—သည် သူ့ထံသို့ ပြေးလာတော်မူ၏။ ထို့နောက် ကခုန်ခြင်းကို မြင်လိုစိတ်ပြင်းပြ၍ အခြားရုပ်သဏ္ဍာန်တစ်ခုကို ခံယူတော်မူ၏။

Verse 100

निरीक्षमाणो नोविन्दं वृषेन्द्राङ्कितशासनः / सस्मितो ऽनन्तयोगात्मा नृत्यति स्म पुनः पुनः

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုသော်လည်း ဂోవိန္ဒကို မတွေ့ရ။ ထို့နောက် နွားသင်္ကေတဖြင့် အမိန့်တော်တံဆိပ်ထားသော အရှင်သည် နူးညံ့စွာ ပြုံး၍ အနန္တယောဂသဘာဝဖြင့် ထပ်ခါထပ်ခါ ကပြန်လေ၏။

Verse 101

अथ सानुचरो रुद्रः सहरिर्धर्मवाहनः / भेजे महादेवपुरीं वाराणसीमिति श्रुताम्

ထို့နောက် ရုဒြာသည် မိမိ၏ အနုချာများနှင့်အတူ၊ ထို့ပြင် ဓမ္မကို ထမ်းဆောင်ထိန်းသိမ်းသူ ဟရိလည်း ပါဝင်ကာ၊ ရိုးရာ၌ ဝါရာဏသီဟု ကျော်ကြားသော မဟာဒေဝ၏ မြို့တော်သို့ ထွက်ခွာလေ၏။

Verse 102

प्रविष्टमात्रे देवेशे ब्रह्महत्या कपर्दिनि / हा हेत्युक्त्वा सनादं सा पातालं प्राप दुः खिता

ဒေဝတို့၏ အရှင် ဝင်ရောက်သည့်ခဏ၌ပင်၊ ကပရ္ဒိန် (ရှီဝ) ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဗြဟ္မဟတ္ယာ—ဗြာဟ္မဏသတ်မှု၏ အပြစ်ကို ကိုယ်စားပြုသောအရာ—သည် “ဟာ! ဟာ!” ဟု အသံကျယ်စွာ ငိုကြွေးကာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးလျက် ပာတာလသို့ ဆင်းသက်သွားလေ၏။

Verse 103

प्रविश्य परमं स्थानं कपालं ब्रह्मणो हरः / गणानामग्रतो देवः स्थापयामास शङ्करः

အမြင့်မြတ်ဆုံး သန့်ရှင်းရာဌာနသို့ ဝင်ရောက်ကာ ဟရ (ရှီဝ) သည် ဗြဟ္မာ၏ ခေါင်းခွံကို ချထားလေ၏။ ထို့နောက် ဂဏာတို့၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဒေဝရှင် သင်္ကရသည် ထိုအရာကို တရားဝင် တည်ထောင်လေ၏။

Verse 104

स्थापयित्वा महादेवो ददौ तच्च कलेवरम् / उक्त्वा सजीवमस्त्वीशो विष्णवे स घृणानिधिः

တည်ထောင်ပြီးနောက် မဟာဒေဝသည် ထိုကိုယ်ခန္ဓာကိုပင် ပေးအပ်လေ၏။ ကရုဏာ၏ သမုဒ္ဒရာဖြစ်သော အရှင်က “အသက်ဝင်ပါစေ” ဟု မိန့်တော်မူကာ ဗိෂ္ဏုထံသို့ လွှဲအပ်လေ၏။

Verse 105

ये स्मरन्ति ममाजस्त्रं कापालं वेषमुत्तमम् / तेषां विनश्यति क्षिप्रमिहामुत्र च पातकम्

အကြင်သူတို့သည် ငါ၏ အမြင့်မြတ်သော ကာပါလိက ဝတ်စုံ—ခေါင်းခွံကို ဆောင်ထားသော တပသီရုပ်—ကို မပြတ်မလပ် သတိရနေကြသော်၊ သူတို့၏ အပြစ်သည် ဤလောက၌လည်းကောင်း၊ နောက်လောက၌လည်းကောင်း လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွား၏။

Verse 106

आगम्य तीर्थप्रवरे स्नानं कृत्वा विधानतः / तर्पयित्वा पितॄन् देवान् मुच्यते ब्रह्महत्यया

အထူးမြတ်သော တီရ္ထသို့ သွားရောက်၍ စည်းကမ်းအတိုင်း ရေချိုးကာ၊ ပိတೃများနှင့် ဒေဝတားတို့အား တർပဏ (ရေသွန်းပူဇော်) ပြုလျက်၊ ဗြာဟ္မဏကို သတ်ခြင်းဟူသော ဘြဟ္မဟတ္ယာ အပြစ်မှပင် လွတ်မြောက်၏။

Verse 107

अशाश्वतं जगज्ज्ञात्वा ये ऽस्मिन् स्थाने वसन्ति वै / देहान्ते तत् परं ज्ञानं ददामि परमं पदम्

ဤလောကသည် မတည်မြဲကြောင်း သိမြင်၍ ဤသန့်ရှင်းရာနေရာ၌ အမှန်တကယ် နေထိုင်သူတို့အား၊ ကိုယ်ခန္ဓာအဆုံး (သေဆုံးချိန်) တွင် ငါသည် အမြင့်ဆုံးသော ဉာဏ်ကို ပေးအပ်ကာ အမြတ်ဆုံးသော ပဒ (အထွဋ်အမြတ် အဘောဒ္ဓ) သို့ ရောက်စေမည်။

Verse 108

इतीदमुक्त्वा भगवान् समालिङ्ग्य जनार्दनम् / सहैव प्रमथेशानैः क्षणादन्तरधीयत

ဤသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက် ဘဂဝန်သည် ဇနာရ္ဒနကို ဖက်လှုပ်ကာ၊ ပရမထတို့၏ အကြီးအကဲများနှင့်အတူ ခဏချင်းပင် မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွား၏။

Verse 109

स लब्ध्वा भगवान् कृष्णो विष्वक्सेनं त्रिशूलिनः / स्वं देशमगत् तूर्णं गृहीत्वां परमं वपुः

ဘဂဝန် ကృష్ణသည် တြိရှူလင် (သုံးချွန်လှံကိုင်သော ရှိဝ) ထံမှ ဝိရှ္ဝက္စေနကို ရရှိပြီး၊ အမြင့်မြတ်သော ဒေဝရုပ်ကို ခံယူလျက် မိမိ၏ နိုင်ငံသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်သွား၏။

Verse 110

एतद् वः कथितं पुण्यं महापातकनाशनम् / कपालमोचनं तीर्थं स्थाणोः प्रियकरं शुभम्

ဤသို့ သင်တို့အား ကပာလမိုစန တီရ္ထ (သန့်ရှင်းသော ဖြတ်ကူးရာ) ကို ပြောကြားပြီးပြီ။ ၎င်းသည် မင်္ဂလာရှိ၍ စ္ထာဏု (ရှီဝ) အရှင်၏ ချစ်မြတ်နိုးရာ ဖြစ်ကာ မဟာပါတက အပြစ်ကြီးများကို ဖျက်ဆီးပေးသည်။

Verse 111

य इमं पठते ऽध्यायं ब्राह्मणानां समीपतः / वाचिकैर्मानसैः पापैः कायिकैश्च विमुच्यते

ဗြာဟ္မဏများ၏ အနီး၌ ဤအခန်းကို ရွတ်ဖတ်သူသည် စကားဖြင့်လည်းကောင်း၊ စိတ်ဖြင့်လည်းကောင်း၊ ကိုယ်ဖြင့်လည်းကောင်း ကျူးလွန်သော အပြစ်တို့မှ လွတ်မြောက်သည်။