Adhyaya 37

Verse 1

इती श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायामुपरिविभागे षट्त्रिशो ऽध्यायः ऋषय ऊचुः कथं दारुवनं प्राप्तो भगवान् गोवृषध्वजः / मोहयामास विप्रेन्द्रान् सूत वक्तुमिहार्हसि

ရိရှီတို့က မေးလျက်— «နွားအလံတင်တော်မူသော ဘဂဝန်သည် ဒာရုဝန တောသို့ မည်သို့ ရောက်လာသနည်း။ ထိုနေရာ၌ ဗြာဟ္မဏအထွတ်အမြတ်တို့ကို မည်သို့ မောဟဖြစ်စေသနည်း။ အို စူတ၊ ဤနေရာတွင် ပြောကြားသင့်၏»။

Verse 2

सूत उवाच पुरा दारुवन् रम्ये देवसिद्धनिषेविते / सपुत्रदारा मुनयस्तपश्चेरुः सहस्रशः

စူတက ပြောသည်— ရှေးကာလတုန်းက နတ်တို့နှင့် စိဒ္ဓတို့ လာရောက်နေထိုင်လေ့ရှိသော လှပသည့် ဒာရုဝန တော၌ မုနိများသည် သားသမီးနှင့် ဇနီးတို့နှင့်အတူ ထောင်ပေါင်းများစွာ တပသ်ကို ကျင့်ကြံခဲ့ကြ၏။

Verse 3

प्रवृत्तं विविधं कर्म प्रकुर्वाणा यथाविधि / यजन्ति विविधैर्यज्ञैस्तपन्ति च महर्षयः

မဟာရိရှီတို့သည် အလုပ်ကိစ္စမျိုးစုံကို စည်းကမ်းအတိုင်း ဆောင်ရွက်ကြ၍ ယဇ္ဈမျိုးစုံဖြင့် ပူဇော်ကာ တပသ်ကိုလည်း ကျင့်ကြံကြ၏။

Verse 4

तेषां प्रवृत्तिविन्यस्तचेतसामथ शूलधृक् / ख्यापयन् स महादोषं ययौ दारुवनं हरः

ထို့နောက် သုံးမြှားကိုင်တော်မူသော ဟရသည် သူတို့၏စိတ်များ အပြင်ဘက်လုပ်ရပ်များတွင် တည်ငြိမ်ကပ်လျက်ရှိသည်ကို မြင်၍ သူတို့၏ ကြီးမားသောအပြစ်ကို ဖော်ထုတ်ပြသရန် ဒာရုဝန တောသို့ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 5

कृत्वा विश्वगुरुं विष्णुं पार्श्वे देवो महेश्वरः / ययौ निवृत्तविज्ञानस्थापनार्थं च शङ्करः

ကမ္ဘာ့ဆရာ ဗိဿနုကို မိမိဘေး၌ ထားတော်မူပြီး မဟေရှ္ဝရဘုရားသည် ထွက်ခွာတော်မူ၏။ ရှင်ကရသည်လည်း နိဝတ္တိ-ဉာဏ်၊ အနုတ်လမ်း၏ ပညာကို တည်ထောင်ရန် ရည်ရွယ်၍ သွားတော်မူ၏။

Verse 6

आस्थाय विपुलं वेशमूनविंशतिवत्सरः / लीलालसो महाबाहुः पीनाङ्गश्चारुलोचनः

တင့်တယ်လှပသော ဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းကာ မနှစ်ဆယ်မပြည့်သေးသော လူငယ်အဖြစ် ပေါ်ထွန်းလာသည်။ ကစားသဘောရှိ၍ လက်မောင်းကြီးသန်မာ၊ ကိုယ်အင်္ဂါပြည့်ဝခိုင်မာကာ မျက်လုံးလှပတောက်ပ၏။

Verse 7

चामीकरवपुः श्रीमान् पूर्णचन्द्रनिभाननः / मत्तमातङ्गगामनो दिग्वासा जगदीश्वरः

ရွှေရောင်ကိုယ်တော်ဖြစ်၍ မင်္ဂလာသရေတောက်ပကာ မျက်နှာသည် လပြည့်ကဲ့သို့ပြည့်ဝလင်းလက်၏။ မူးယစ်ဆင်ကြီး၏ ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော လှုပ်ရှားသွားလာပုံဖြင့် လှမ်းလျှောက်၍၊ လေးဘက်အရပ်ကိုပင် ဝတ်စုံအဖြစ် ဆင်မြန်းသော ကမ္ဘာလောက၏ အရှင်တော် ဖြစ်သည်။

Verse 8

कुशेशयमयीं मालं सर्वरत्नैरलङ्कृताम् / दधानो भगवानीशः समागच्छति सस्मितः

ကြာပန်းဖြင့် ပြုလုပ်သော မာလာကို ဆောင်ထား၍ ရတနာမျိုးစုံဖြင့် အလှဆင်ထားသော ဘဂဝန် ဣဿ (Īśa) သခင်တော်သည် နူးညံ့သော အပြုံးဖြင့် နီးကပ်လာ၏။

Verse 9

यो ऽनन्तः पुरुषो योनिर्लोकानामव्ययो हरिः / स्त्रीवेषं विष्णुरास्थाय सो ऽनुगच्छति शूलिनम्

လောကတို့၏ မူလအမြစ်ဖြစ်သော အနန္တ ပုရုෂ၊ မပျက်မယွင်းသော ဟရီ—ဗိဿနုသည် မိန်းမရုပ်သဏ္ဍာန်ကို ဆောင်ယူကာ တြိရှူလကိုင်သော ရှူလင် (ရှီဝ) နောက်သို့ လိုက်သွား၏။

Verse 10

सम्पूर्णचन्द्रवदनं पीनोन्नतपयोधरम् / शुचिस्मितं सुप्रसन्नं रणन्नुपुरकद्वयम्

မျက်နှာသည် လပြည့်ကဲ့သို့၊ ရင်သားသည် ပြည့်ဝမြင့်တင်၏။ သန့်ရှင်းနူးညံ့သော အပြုံးနှင့် ကြည်လင်သက်သာသော မျက်နှာရောင်ဖြင့် လှုပ်ရှားသည့်အခါ ခြေကောက်နှစ်ဖက်မှ ချိန်ချိန်မြည်သံ ထွက်ပေါ်၏။

Verse 11

सुपीतवसनं दिव्यं श्यामलं चारुलोचनम् / उदारहंसचलनं विलासि सुमनोहरम्

ထင်ရှားသော အဝါရောင် ဝတ်စုံတော်ကို ဝတ်ဆင်၍ တောက်ပသန့်ရှင်းသော ဒိဗ္ဗသဘော—အမဲရောင်သဏ္ဌာန်၊ မျက်လုံးလှပ—မြတ်သော ဟံသာကဲ့သို့ လှပစွာ လျှောက်လှမ်းတော်မူ၏။ အလှအပနှင့် ကစားသဘောရှိ၍ စိတ်ကို အလွန်မက်မောစေ၏။

Verse 12

एवं स भगवानीशो देवदारुवने हरः / चचार हरिणा भिक्षां मायया मोहयन् जगत्

ဤသို့ပင် ကောင်းမြတ်တော်မူသော အရှင်—ဣဿ၊ ဟရ—သည် ဒေဝဒါရုတော၌ လှည့်လည်၍ ဆင်ခြင်တော်မူသကဲ့သို့ မုန့်ဆွမ်းတောင်းလျက်၊ သမင်ကို အဖော်/အသွင်အဖြစ်ယူကာ မာယာတော်ဖြင့် လောကကို မောဟဖြစ်စေတော်မူ၏။

Verse 13

दृष्ट्वा चरन्तं विश्वेशं तत्र तत्र पिनाकिनम् / मायया मोहिता नार्यो देवदेवं समन्वयुः

ပင်နာကကိုင်ဆောင်သော ဗိဿဝေဿကို ဤနေရာဟိုနေရာ လှည့်လည်သွားလာတော်မူသည်ကို မြင်ကြသော်၊ မာယာကြောင့် မောဟဖြစ်နေသော မိန်းမတို့သည် ဒေဝဒေဝကို နောက်လိုက်ကြ၏။

Verse 14

विस्त्रस्तवस्त्राभरणास्त्यक्त्वा लज्जां पतिव्रताः / सहैव तेन कामार्ता विलासिन्यश्चरन्तिहि

သူတို့၏ အဝတ်အစားနှင့် အလှဆင်ပစ္စည်းများ ပျက်ပြားရှုပ်ထွေးကာ ရှက်ကြောက်မှုကို စွန့်ပစ်၍—ပတိဝရတ သစ္စာကတိရှိသော်လည်း—ကာမကြောင့် ပူပန်နာကျင်သော ပျော်ပွဲစားမိန်းမတို့သည် အရှင်နှင့်အတူ လှည့်လည်ကစားကြ၏။

Verse 15

ऋषीणां पुत्रका ये स्युर्युवानो जितमानसाः / अन्वगच्छन् हृषीकेशं सर्वे कामप्रपीडिताः

ရဟန်းတို့၏ သားငယ်များဖြစ်သော လူငယ်တို့သည် စိတ်ကို အနိုင်ယူ၍ ထိန်းချုပ်နိုင်သူများဖြစ်သော်လည်း၊ အင်္ဂါအာရုံတို့၏ အရှင် ဟೃಷီကေဿကို နောက်လိုက်ကြပြီး၊ အားလုံးကာမ၏ ဖိစီးမှုကြောင့် ပူပန်နေကြ၏။

Verse 16

गायन्ति नृत्यन्ति विलासबाह्या नारीगणा मायिनमेकमीशम् / दृष्ट्वा सपत्नीकमतीवकान्त- मिच्छन्त्यथालिङ्गनमाचरन्ति

သီချင်းဆိုကာ အကကပြပြီး ကစားသဘောလှုပ်ရှားမှုများဖြင့် မိန်းမအုပ်စုတို့သည် မာယာဖြင့်လှည့်စားတတ်သော အမြင့်မြတ်တစ်ပါးတည်းသော အီရှဝရကို မြင်ကြသည်။ မိဖုရားတော်နှင့်အတူရှိသော်လည်း အလွန်လှပတင့်တယ်သဖြင့် ဆန္ဒပြင်းထန်ကာ ဖက်လှမ်းလို၍ ဖက်လှမ်းကြ၏။

Verse 17

पदे निपेतुः स्मितमाचरन्ति गायन्ति गीतानि मुनीशपुत्राः / आलोक्य पद्मापतिमादिदेवं भ्रूभङ्गमन्ये विचरन्ति तेन

အချို့သည် အရှင်၏ခြေတော်၌ လဲကျကြ၏။ အချို့သည် ကြည်ညိုဝမ်းမြောက်စွာ ပြုံးကြ၏။ မဟာမုနိတို့၏ သားတော်များသည် သီချင်းသံဖြင့် စတုတ္ထာများကို သီဆိုကြ၏။ ပဒ္မာပတိ—အာဒိဒေဝကို မြင်လျှင် အချို့သည် မျက်ခုံးချုံ့ကာ ထိုအံ့မခန်းမြင်ကွင်းကြောင့် လှုပ်ရှားသွားလာကြ၏။

Verse 18

आसामथैषामपि वासुदेवो मायी मुरारिर्मनसि प्रविष्टः / करोति भोगान् मनसि प्रवृत्तिं मायानुभूयन्त इतिव सम्यक्

ဤသူတို့အတွက်လည်း ဝါစုဒေဝ—မုရာရီ၊ မာယာကို ကိုင်တွယ်သူ—သည် စိတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ဘောဂ (အတွေ့အကြုံ) များနှင့် စိတ်၏ အပြင်ဘက်သို့ လှုပ်ရှားသွားမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် မာယာကို ၎င်း၏ သဘောတရားအတိုင်း မှန်ကန်စွာ ခံစားကြရသည်။

Verse 19

विभाति विश्वामरभूतभर्ता स माधवः स्त्रीगणमध्यविष्टः / अशेषशक्त्यासनसंनिविष्टो यथैकशक्त्या सह देवदेवः

မాధဝ—ကမ္ဘာလောက၊ ဒေဝတားနှင့် သတ္တဝါအားလုံးကို ထောက်ပံ့သူ—သည် ရှက္တိအုပ်စုများအလယ်၌ ထိုင်နေသကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်သည်။ အကန့်အသတ်မဲ့ အင်အားများ၏ အာသနပလ္လင်ပေါ်၌ တည်နေ၍ ဒေဝဒေဝသည် အမြင့်မြတ်တစ်ပါးတည်းသော ရှက္တိနှင့်အတူ နေသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 20

करोति नृत्यं परमप्रभावं तदा विरूढः पुनरेव भूयः / ययौ समारुह्य हरिः स्वभावं तदीशवृत्तामृतमादिदेवः

ထို့နောက် သူသည် အလွန်မြင့်မားသော အာနုဘော်ဖြင့် အကကို ကပြ၏။ ထပ်မံထမြောက်လာပြီးနောက် ဟရီ—အာဒိဒေဝ—သည် မိမိ၏ သဘာဝအခြေအနေသို့ ပြန်လည်တက်ရောက်ကာ ထွက်ခွာသွားပြီး၊ အရှင်၏ သာသနာတော်အကျင့်၏ အမృతကဲ့သို့သော အကြောင်းအရာကို ချန်ထားခဲ့၏။

Verse 21

दृष्ट्वा नारीकुलं रुद्रं पुत्राणामपि केशवम् / मोहयन्तं मुनिश्रेष्ठाः कोपं संदधिरे भृशम्

မုနိမြတ်တို့သည် ရုဒ္ဒရက မိန်းမအစုအဝေးကို မောဟစေသည်ကိုလည်း၊ ကေရှဝ (ဗိဿဏု) က သူတို့၏သားများကိုပါ လှည့်ဖြားမောဟစေသည်ကိုလည်း မြင်ကြသဖြင့် အလွန်ပြင်းထန်စွာ ဒေါသထွက်ကြ၏။

Verse 22

अतीव परुषं वाक्यं प्रोचुर्देवं कपर्दिनम् / शेषुश्च शापैर्विविधैर्मायया तस्य मोहिताः

သူတို့သည် ကပရ္ဒိန် (ရှီဝ) ဘုရားသခင်အား အလွန်ကြမ်းတမ်းသော စကားများ ပြောကြ၏။ ထို့ပြင် အခြားသူတို့လည်း သူ၏ မာယာကြောင့် မောဟနေသဖြင့် အမျိုးမျိုးသော ကျိန်စာများဖြင့် တိုက်ခိုက်ကြ၏။

Verse 23

तपांसि तेषां सर्वेषां प्रत्याहन्यन्त शङ्करे / यथादित्यप्रकाशेन तारका नभसि स्थिताः

ရှင်ကရ (သင်္ကရ) ရှေ့တွင် သူတို့အားလုံး၏ တပသ္ယာများသည် အာနိသင်မရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။ ထိုသည်မှာ ကောင်းကင်၌ရှိသော ကြယ်များသည် နေ၏ အလင်းရောင်ကြောင့် မထင်ရှားသကဲ့သို့ပင်။

Verse 24

ते भग्नतपसो विप्राः समेत्य वृषभध्वजम् / को भवानिति देवेशं पृच्छन्ति स्म विमोहिताः

တပသ္ယာ ပျက်စီးသွားသော ဗြာဟ္မဏ မုနိတို့သည် နွားတံဆိပ်တော်ကိုင်သော အရှင် (ရှီဝ) ထံသို့ စုပေါင်းလာကြပြီး မောဟနေကြသဖြင့် ဒေဝတို့၏ အရှင်အား “သင်သည် မည်သူနည်း” ဟု မေးကြ၏။

Verse 25

सो ऽब्रवीद् भगवानीशस्तपश्चर्तुमिहागतः / इदानीं भार्यया देशे भवद्भिरिह सुव्रताः

ထိုအခါ ဘဂဝန် အီရှဝရက “ငါသည် ဤနေရာသို့ တပသ္ယာ ကျင့်ရန် လာခဲ့သည်။ ယခုမူ ကောင်းမြတ်သော ဝရတရှိသူတို့၊ သင်တို့၏ မျက်မှောက်၌ပင် ငါသည် ငါ့ဇနီးနှင့်အတူ ဤဒေသ၌ နေထိုင်မည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 26

तस्य ते वाक्यमाकर्ण्य भृग्वाद्या मुनिपुङ्गवाः / ऊचुर्गृहीत्वा वसनं त्यक्त्वा भार्यां तपश्चर

သင်၏စကားကို ကြားသိပြီးနောက် ဘൃဂုတို့အပါအဝင် မုနိမြတ်များက ပြောကြသည်– «တပသီဝတ်စုံကို ဝတ်ယူ၍ မယားကို စွန့်ကာ တပသ (တပစ်) ကို ကျင့်ပါ»။

Verse 27

अथोवाच विहस्येशः पिनाकी नीललोहितः / संप्रेक्ष्य जगतो योनिं पार्श्वस्थं च जनार्दनम्

ထို့နောက် ပင်ာကာကို ကိုင်ဆောင်သော အရှင်—အပြာနှင့် အနီရောင်ရောစပ်သဏ္ဌာန်ရှိသော နီလလောဟိတ—သည် ရယ်မောကာ ပြောတော်မူ၏။ ထိုအခါ လောက၏ မိခင်အမြစ် (ယောနိ) ကိုလည်းကောင်း၊ ဘေး၌ ရပ်နေသော ဇနာရ္ဒနကိုလည်းကောင်း ကြည့်ရှု၍ ဖြစ်သည်။

Verse 28

कथं भवद्भिरुदितं स्वभार्यापोषणोत्सुकैः / त्यक्तव्या मम भार्येति धर्मज्ञैः शान्तमानसैः

မိမိတို့၏ မယားများကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်လိုသော သင်တို့က၊ ဓမ္မကို သိမြင်၍ စိတ်ငြိမ်းချမ်းသူများဖြစ်လျက်၊ «ငါ့မယားကို စွန့်ရမည်» ဟု မည်သို့ ပြောနိုင်ကြသနည်း။

Verse 29

ऋषय ऊचुः व्यभिचाररता नार्यः संत्याज्याः पतिनेरिताः / अस्माभिरेषा सुभगा तादृशी त्यागमर्हति

မုနိတို့က ပြောကြသည်– «ဖောက်ပြန်မှုကို နှစ်သက်သော မိန်းမများကို ခင်ပွန်းတို့အတွက် ညွှန်ကြားထားသကဲ့သို့ စွန့်ပစ်ရမည်။ ကျွန်ုပ်တို့အမြင်အရ ဤကံကောင်းသော မိန်းမလည်း ထိုသဘောတူဖြစ်သဖြင့် စွန့်ပစ်သင့်သည်»။

Verse 30

महादेव उवाच न कदाचिदियं विप्रा मनसाप्यन्यमिच्छति / नाहमेनामपि तथा विमुञ्चामि कदाचन

မဟာဒေဝက မိန့်တော်မူသည်– «ဗြာဟ္မဏတို့၊ ဤသူမသည် မည်သည့်အခါမျှ စိတ်ထဲတွင်ပင် အခြားသူကို မလိုလား။ ထိုနည်းတူ ငါလည်း မည်သည့်အခါမျှ သူမကို မစွန့်ပစ်»။

Verse 31

ऋषय ऊचुः दृष्ट्वा व्यभिचरन्तीह ह्यस्माभिः पुरुषाधम / उक्तं ह्यसत्यं भवता गम्यतां क्षिप्रमेव हि

ရသီတို့က ဆိုကြသည်။ «ဤနေရာ၌ သင်၏ မသင့်လျော်သော အပြုအမူကို ကျွန်ုပ်တို့ မြင်ပြီးသား၊ အို လူယုတ်မာအဆုံး။ သင်သည် မမှန်ကန်သော စကားကို ပြောခဲ့သည်၊ ထို့ကြောင့် ချက်ချင်း ထွက်ခွာလော့—မြန်မြန်!»

Verse 32

एवमुक्ते महादेवः सत्यमेव मयेरितम् / भवतां प्रतिभात्येषेत्युक्त्वासौ विचचार ह

ဤသို့ ပြောဆိုကြသောအခါ မဟာဒေဝ (ရှီဝ) က ပြန်လည်ဆိုသည်။ «ငါပြောခဲ့သမျှသည် အမှန်တရားပင် ဖြစ်၏။ သင်တို့အမြင်၌ ထိုသို့ ထင်မြင်ရလျှင်» ဟု ဆိုပြီးနောက် သူသည် မိမိလမ်းကို ဆက်လက်သွားလေ၏။

Verse 33

सो ऽगच्छद्धरिणा सार्धं मुनिन्द्रस्य महात्मनः / वसिष्ठस्याश्रमं पुण्यं भिक्षार्थो परमेश्वरः

ထို့နောက် အလွန်မြင့်မြတ်သော ပရမေရှဝရသည် အလှူအတန်းအတွက် ဆွမ်းခံရန် သမင်နှင့်အတူ မဟာမုနိတို့အထဲ၌ အမြတ်ဆုံးဖြစ်သော ဝသိဋ္ဌ၏ သန့်ရှင်းသော အာရှရမ်သို့ သွားလေ၏။

Verse 34

दृष्ट्वा समागतं देवं भिक्षमाणमरुन्धती / वसिष्ठस्य प्रिया भार्या प्रत्युद्गम्य ननाम नम्

ဆွမ်းခံသူအဖြစ် အလှူတောင်းလျက် ရောက်လာသော ဒေဝကို မြင်သောအခါ ဝသိဋ္ဌ၏ ချစ်မြတ်နိုးရသော ဇနီး အရုန္ဓတီသည် ကြိုဆိုရန် ထွက်သွား၍ ဂုဏ်ပြုကာ ဦးညွှတ်ပူဇော်လေ၏။

Verse 35

प्रक्षाल्य पादौ विमलं दत्त्वा चासनमुत्तमम् / संप्रेक्ष्य शिथिलं गात्रमभिघातहतं द्विजैः / संधयामास भैषज्यैर्विष्णा वदना सती

သူမသည် ခြေတော်ကို သန့်စင်အောင် ဆေးကြောကာ အထူးကောင်းမွန်သော အာසနကို ပေးလှူ하였다။ ထို့နောက် ဗိဿနုကဲ့သို့ တောက်ပသော မျက်နှာရှိသည့် စတီသည် ဒွိဇတို့၏ ထိုးနှက်မှုကြောင့် ထိခိုက်၍ ကိုယ်အင်္ဂါများ ပျော့နွဲ့နေသည်ကို ကြည့်ရှုကာ ဆေးဝါးများဖြင့် ကုသ၍ ပြန်လည်သက်သာစေ하였다။

Verse 36

चकार महतीं पूजां प्रार्थयामास भार्यया / को भवान् कुत आयातः किमाचारो भवानिति / उवाच तां महादेवः सिद्धानां प्रवरो ऽस्म्यहम्

သူသည် မဟာပူဇာကို ပြုလုပ်၍ ဇနီးနှင့်အတူ ရိုသေစွာ ဆုတောင်းမေးမြန်းသည်—“သင်သည် မည်သူနည်း၊ ဘယ်မှ လာသနည်း၊ သင်၏ အကျင့်စည်းကမ်းသည် မည်သို့နည်း” ဟု။ ထိုအခါ မဟာဒေဝက “ငါသည် စိဒ္ဓတို့အနက် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဖြစ်၏” ဟု ပြော하였다။

Verse 37

यदेतन्मण्डलं शुद्धं भाति ब्रह्ममयं सदा / एषैव देवता मह्यं धारयामि सदैव तत्

ဤသန့်ရှင်းသော မဏ္ဍလသည် အမြဲတမ်း ဘြဟ္မမယ ဖြစ်၍ တောက်ပလျက်ရှိ၏။ ဤတစ်ပါးတည်းကိုသာ ငါ၏ အရွေးချယ်သော ဒေဝတာဟု ထားကာ အချိန်တိုင်း မပြတ်မလပ် ထိန်းသိမ်းစိတ်ကူး (သမาธိ) ပြု၏။

Verse 38

हत्युक्त्वा प्रययौ श्रीमाननुगृह्य पतिव्रताम् / ताडयाञ्चक्रिरे दण्डैर्लोष्टिभिर्मुष्टिभिद्विजाः

ထိုကြမ်းတမ်းသော စကားများကို ဆိုပြီးနောက်၊ ထင်ရှားမြတ်သောသူသည် ပတိဝရတားမယားကို ကရုဏာပြုကာ ထွက်ခွာသွား၏။ ထို့နောက် ဗြာဟ္မဏများသည် တုတ်များ၊ မြေခဲများနှင့် လက်သီးများဖြင့် (အပြစ်ရှိသူကို) ရိုက်နှက်ကြ၏။

Verse 39

दृष्ट्वा चरन्तं गिरिशं नग्नं विकृतलक्षणम् / प्रोचुरेतद् भवांल्लिङ्गमुत्पाटयतु दुर्मते

ဂိရိရှ (ရှီဝ) သည် အဝတ်မဝတ်ဘဲ လှည့်လည်သွားလာ၍ ရုပ်လက္ခဏာ ထူးဆန်းပြောင်းလဲနေသည်ကို မြင်ကြသဖြင့်၊ သူတို့က “ဤမကောင်းစိတ်ရှိသူသည် မိမိ၏ လိင်္ဂကို ဆွဲထုတ်စေကြ” ဟု ပြောကြ၏။

Verse 40

तानब्रवीन्महायोगी करिष्यामीति शङ्करः / युष्माकं मामके लिङ्गे यदि द्वेषो ऽभिजायते

မဟာယောဂီ ရှင်ကရသည် သူတို့အား “ငါ ပြုမည်။ သင်တို့တွင် ငါ၏ လိင်္ဂအပေါ် မုန်းတီးမှု ပေါ်ပေါက်လာလျှင်…” ဟု ဆို၏။

Verse 41

इत्युक्त्वोत्पाटयामास भगवान् भगनेत्रहा / नापश्यंस्तत्क्षणेनेशं केशवं लिङ्गमेव च

ထိုသို့မိန့်တော်မူပြီးနောက် ဘဂနేత్రဟာ (ဘဂ၏ မျက်စိကို ဖျက်သိမ်းသူ) ဖြစ်သော ဘုရားသခင်သည် ချက်ချင်းပင် ဆုတ်ဖြုတ်ပစ်တော်မူ၏။ ထိုခဏတည်းကပင် သူတို့သည် အရှင်ကေသဝ (ဝိષ્ણု) ကိုလည်း မမြင်ရတော့၊ အခြားအရာမရှိတော့ဘဲ လိင်္ဂတော်သာ ကျန်ရစ်၏။

Verse 42

तदोत्पाता बभूवुर्हि लोकानां भयशंसिनः / न राजते सहस्रांशुश्चचाल पृथिवी पुनः / निष्प्रभाश्च ग्रहाः सर्वे चुक्षुभे च महोदधिः

ထို့နောက် လူအပေါင်းတို့ကို ကြောက်ရွံ့စေမည့် ကြောက်မက်ဖွယ် အနိမိတ်များ ပေါ်ပေါက်လာ၏။ အလင်းရောင်တစ်ထောင်ရှိသော နေမင်းသည် မတောက်ပတော့၊ မြေကြီးသည် ထပ်မံလှုပ်ခတ်၍၊ ဂြိုဟ်အားလုံး အလင်းမဲ့သွားကာ မဟာသမုဒ္ဒရာသည် လှိုင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်လေ၏။

Verse 43

अपश्यच्चानुसूयात्रेः स्वप्नं भार्या पतिव्रता / कथयामास विप्राणां भयादाकुलितेक्षणा

အတြိ၏ သစ္စာရှိသော ဇနီး အနုသုယာသည် အိပ်မက်တစ်ခုကို မြင်၏။ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် မျက်လုံးများ တုန်လှုပ်နေသဖြင့် ထိုအိပ်မက်ကို ဗြာဟ္မဏ ရှင်တော်များထံ ပြောကြားလေ၏။

Verse 44

तेजसा भासयन् कृत्स्नं नारायणसहायवान् / भिक्षमाणः शिवो नूनं दृष्टो ऽस्माकं गृहेष्विति

“အမှန်တကယ်ပင် ရှိဝဘုရားသည် ကျွန်ုပ်တို့အိမ်များတွင် ဆွမ်းခံလာတော်မူသည်ကို မြင်ရသည်—တေဇောဓာတ်ဖြင့် အရာအားလုံးကို ထွန်းလင်းစေပြီး၊ နာရာယဏ (ဝိષ્ણု) သည် အဖော်အဖြစ် လိုက်ပါနေတော်မူ၏။”

Verse 45

तस्या वचनमाकर्ण्य शङ्कमाना महर्षयः / सर्वे जग्मुर्महायोगं ब्रह्माणं विश्वसंभवम्

သူမ၏စကားကို ကြားသိပြီးနောက် မဟာရသီများသည် သံသယဝင်လာကြ၏။ ထို့ကြောင့် အားလုံးပေါင်းစည်းကာ စကြဝဠာ၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်သော မဟာယောဂီ ဘြဟ္မာထံ သွားရောက်ကြလေ၏။

Verse 46

उपास्यमानममलैर्योगिभिर्ब्रह्मवित्तमैः / चतुर्वेदैर्मूर्तिमद्भिः सावित्र्या सहितं प्रभुम्

အညစ်အကြေးကင်းသော ယောဂီတို့—ဗြဟ္မကို သိမြင်သူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးများ—က အမြဲပူဇော်အာရాధနာပြုသော အရှင်တော်ကို ငါပူဇော်၏။ အရှင်တော်သည် စတုဝေဒတို့၏ ရုပ်သဏ္ဍာန်ဖြစ်၍ စာဝိတြီ (ဂါယတြီ မန္တရ) နှင့်အတူ တော်မူ၏။

Verse 47

आसीनमासने रम्ये नानाश्चर्यसमन्विते / प्रभासहस्रकलिले ज्ञानैश्वर्यादिसंयुते

အံ့ဩဖွယ်အမျိုးမျိုးဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော လှပသည့် အာသနပေါ်၌ ထိုင်တော်မူ၍၊ ထောင်ပေါင်းများစွာသော တောက်ပမှု၏ အလင်းရောင်ဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ၊ ဉာဏ်ပညာ၊ အိုင်ශ්ဝရျ (အာဏာတော်) နှင့် အခြားသိဒ္ဓိဂုဏ်တော်များကို ပြည့်စုံတော်မူ၏။

Verse 48

विभ्राजमानं वपुषा सस्तितं शुभ्रलोचनम् / चतुर्मुखं महाबाहुं छन्दोमयमजं परम्

ကိုယ်တော်၏ ရုပ်ကာယတောက်ပလင်းလက်၍ တည်ငြိမ်ခိုင်မြဲကာ၊ မျက်စိဖြူဝင်းတောက်ပသည်။ မျက်နှာလေးဖက်၊ လက်မောင်းကြီးမားသော အမြင့်ဆုံး အဇ (မမွေးဖွားသော) တရားတော်ကို မြင်ရ၏—ဝေဒ၏ ချန္ဒ (သီချင်းမီတာ) များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော အထွတ်အထိပ်တော်။

Verse 49

विलोक्य वेदपुरुषं प्रसन्नवदनं शुभम् / शिरोभिर्धरणीं गत्वा तोषयामासुरीश्वरम्

ဝေဒပုရုရှ (Veda‑Puruṣa) ကို မြင်တွေ့ရာ၌—မျက်နှာတော်အေးချမ်း၍ မင်္ဂလာရှိသကဲ့သို့—သူမသည် ဦးခေါင်းဖြင့် မြေပြင်ကို ထိအောင် လှဲချကာ နမಸ್ಕာရပြု၍၊ ထိုနည်းဖြင့် သတ္တဝါအားလုံး၏ အရှင် (ဣရှ္ဝရ) ကို ပျော်ရွှင်စေ하였다။

Verse 50

तान् प्रसन्नमना देवश्चतुर्मूर्तिश्चतुर्मुखः / व्याजहार मुनिश्रेष्ठाः किमागमनकारणम्

ထို့နောက် စိတ်တည်ငြိမ်သော ဘုရားဗြဟ္မာ—မျက်နှာလေးဖက်၊ လေးမျိုးသော မূর্তিဖြင့် ထင်ရှားတော်မူသော—သည် မုနိအထွတ်အထိပ်တို့အား မိန့်ကြားတော်မူ၏—“သင်တို့လာရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကား အဘယ်နည်း?”

Verse 51

तस्य ते वृत्तमखिलं ब्रह्मणः परमात्मनः / ज्ञापयाञ्चक्रिरे सर्वे कृत्वा शिरसि चाञ्जलिम्

ထို့နောက် သူတို့အားလုံးသည် ခေါင်းပေါ်တွင် လက်အုပ်ချီ၍ ရိုသေစွာ နမස්ကာရပြုကာ၊ အမြင့်ဆုံးအတ္တမန်ဖြစ်သော ဘြဟ္မာထံသို့ ထိုသခင်နှင့်ပတ်သက်၍ ဖြစ်ပွားခဲ့သမျှကို အပြည့်အစုံ တင်ပြကြ၏။

Verse 52

ऋषय ऊचुः कश्चिद् दारुवनं पुण्यं पुरुषो ऽतीवशोभनः / भार्यया चारुसर्वाङ्ग्या प्रविष्टो नग्न एव हि

ရိရှီတို့က ဆိုကြသည်—“အလွန်လှပတင့်တယ်သော ယောကျ်ားတစ်ဦးသည် သန့်ရှင်းသော ဒာရုတောသို့ ဝင်လာ၏။ အမှန်တကယ် သူသည် အဝတ်မဝတ်ဘဲ ဝင်လာပြီး၊ ကိုယ်အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းအားလုံး လှပသိမ်မွေ့သော ဇနီးနှင့်အတူ ဖြစ်၏။”

Verse 53

मोहयामास वपुषा नारीणां कुलमीश्वरः / कन्यकानां प्रिया चास्य दूषयामास पुत्रकान्

ဆွဲဆောင်နိုင်သော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်ယူ၍ အာဏာကြီးသခင်တော်သည် မိန်းမတို့၏ အိမ်ထောင်စုများကို မောဟဖြစ်စေ၏။ ထို့ပြင် မိန်းကလေးတို့၏ ချစ်ခင်ရာဖြစ်လာကာ လူငယ်သားများကိုလည်း ပျက်စီးမှုသို့ ဆွဲခေါ်သွား၏။

Verse 54

अस्माभिर्विविधाः शापाः प्रदत्ताश्च पराहताः / ताडितो ऽस्माभिरत्यर्थं लिङ्गन्तु विनिपातितम्

“ကျွန်ုပ်တို့က အမျိုးမျိုးသော ကျိန်စာများကို ထုတ်ပြန်၍ ပစ်ချခဲ့ကြ၏။ ထို့ပြင် အလွန်ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်ရာတွင် လင်္ဂကိုယ်တိုင်ပင် လဲကျသွားအောင် ဖြစ်စေခဲ့ကြ၏။”

Verse 55

अन्तर्हितश्च भगवान् सभार्यो लिङ्गमेव च / उत्पाताश्चाभवन् घोराः सर्वभूतभयङ्कराः

ထို့နောက် ဘုရားသခင်တော်သည် ဇနီးတော်နှင့်အတူ မျက်စိမှောက်မှ ပျောက်ကွယ်သွား၏—လင်္ဂတော်လည်း ထိုနည်းတူပင်။ ထို့အခါ သတ္တဝါအားလုံးကို ကြောက်လန့်စေသော ကြောက်မက်ဖွယ် အနိမိတ်ဆိုးများ ပေါ်ပေါက်လာ၏။

Verse 56

क एष पुरुषो देव भीताः स्म पुरुषोत्तम / भवन्तमेव शरणं प्रपन्ना वयमच्युत

အို ဘုရားသခင်၊ ဤပုရုရှသည် မည်သူနည်း။ အို ပုရုရှောတ္တမ၊ ကျွန်ုပ်တို့ ကြောက်ရွံ့နေပါသည်။ အို အချျုတ၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် သင်တော်မူသော အရှင်ထံ၌သာ အားကိုးခိုလှုံပါ၏။

Verse 57

त्वं हि वेत्सि जगत्यस्मिन् यत्किञ्चिदपि चेष्टितम् / अनुग्रहेण विश्वेश तदस्माननुपालय

ဤလောက၌ ဖြစ်ပေါ်သမျှ လှုပ်ရှားမှုနှင့် ရည်ရွယ်ချက်အားလုံးကို သင်တော်မူသော အရှင်တော်တစ်ပါးတည်းသာ သိမြင်တော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် အို ကမ္ဘာလောက၏ အရှင်၊ သင်၏ ကရုဏာအနုဂ्रहဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်တော်မူပါ။

Verse 58

विज्ञापितो मुनिगणैर्विश्वात्मा कमलोद्भवः / ध्यात्वा देवं त्रिशूलाङ्कं कृताञ्जलिरभाषत

မုနိအစုအဝေးတို့က ထိုသို့ လျှောက်ထားကြသဖြင့်၊ ကမ္ဘာ၏ အတွင်းဝိညာဉ်ဖြစ်သော ကမလောဒ္ဘဝ (ဗြဟ္မာ) သည် တြိရှူလအမှတ်ရှိသော ဒေဝ (ရှီဝ) ကို စိတ်တည်သမားဖြင့် သတိပြုသော်လည်းကောင်း၊ လက်အုပ်ချီ၍ ထို့နောက် မိန့်ကြားတော်မူ၏။

Verse 59

ब्रह्मोवाच हा कष्टं भवतामद्य जातं सर्वार्थनाशनम् / धिग्बलं धिक् तपश्चर्या मिथ्यैव भवतामिह

ဗြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်– «အို မကောင်းလှ! ယနေ့ သင်တို့အပေါ် အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးသည့် ကြီးမားသော ဘေးအန္တရာယ် ကျရောက်လာပြီ။ အင်အားကိုလည်း အရှက်တင်ရ၏! တပသ္စရိယာကိုလည်း အရှက်တင်ရ၏! ဤနေရာ၌ သင်တို့အတွက် အလုံးစုံ အကျိုးမဲ့ ဖြစ်သွားပြီ။»

Verse 60

संप्राप्य पुण्यसंस्कारान्निधीनां परमं निधिम् / उपेक्षितं वृथाचारैर्भवद्भिरिह मोहितैः

ကုသိုလ်သံသကာရတို့ကြောင့် နိဓိတို့အနက် အမြင့်ဆုံးသော နိဓိကို ရရှိခဲ့သော်လည်း၊ ဤနေရာ၌ မောဟဖြစ်၍ သင်တို့သည် အကျိုးမဲ့ အပြုအမူများတွင် မူးယစ်လျက် ထိုအရာကို လျစ်လျူရှုခဲ့ကြ၏။

Verse 61

काङ्क्षन्ते योगिनो नित्यं यतन्तो यतयो निधिम् / यमेव तं समासाद्य हा भवद्भिरुपेक्षितम्

ယောဂီသမဏတို့သည် ထို “အဖိုးတန်ဘဏ္ဍာ” ကို နေ့စဉ်တမ်းတမ်း မျှော်လင့်၍ ကြိုးပမ်းကြသည်။ သို့ရာတွင် ထိုတစ်ပါးတည်းသော အရှင်ကို တကယ်တမ်း ရောက်ရှိပြီးနောက်—အို အလား! သင်တို့က လျစ်လျူရှုခဲ့ကြသည်။

Verse 62

यजन्ति यज्ञैर्विविधैर्यत्प्राप्त्यैर्वेदवादिनः / महानिधिं समासाद्य हा भवद्भिरुपेक्षितम्

ဝေဒကို အငြင်းပွားတတ်သူတို့သည် ထိုအရှင်ကို ရရှိရန် ယဇ္ဉပူဇာ အမျိုးမျိုး ပြုလုပ်ကြသည်။ သို့ရာတွင် မဟာဘဏ္ဍာကို တွေ့ရပြီးနောက်—အို အလား! သင်တို့က လျစ်လျူရှုခဲ့ကြသည်။

Verse 63

यं समासाद्य देवानैमैश्वर्यमखिलं जगत् / तमासाद्याक्षयनिधिं हा भवद्भिरुपेक्षितम्

ဒေဝတားတို့သည် ထိုအရှင်ကို ရောက်ရှိသဖြင့် စကြဝဠာတစ်လောကလုံးပေါ် အာဏာအိုင်ရှဝရယကို ရရှိကြသည်။ သို့ရာတွင် မပျက်မယွင်း ဘဏ္ဍာတော်ဖြစ်သော ထိုအရှင်ကို ရောက်ရှိပြီးနောက်—အို အလား! သင်တို့က လျစ်လျူရှုခဲ့ကြသည်။

Verse 64

यत्समापत्तिजनितं विश्वेशत्वमिदं मम / तदेवोपेक्षितं दृष्ट्वा निधानं भाग्यवर्जितैः

ဤစကြဝဠာအပေါ် အိုင်ရှဝရယဖြစ်သော ငါ၏အာဏာသည် သမာပတ္တိ (ယောဂသမာဓိအပြည့်) မှ ပေါက်ဖွားလာ၏။ ထိုဘဏ္ဍာတော်ကို ကံကောင်းခြင်းမရှိသူတို့က လျစ်လျူရှုနေသည်ကို မြင်ရသည်။

Verse 65

यस्मिन् समाहितं दिव्यमैश्वर्यं यत् तदव्ययम् / तमासाद्य निधिं ब्राह्म हा भवद्भिर्वृथाकृतम्

ထိုဘဏ္ဍာတော်အတွင်း၌ ဒိဗ္ဗအိုင်ရှဝရယတန်ခိုးသည် စုစည်းတည်မြဲ၍ မပျက်မယွင်းတည်ရှိ၏။ ထိုဘဏ္ဍာကို ရောက်ရှိပြီးနောက်၊ အို ဘြာဟ္မဏာ—အို အလား! သင်တို့၏ လုပ်ရပ်သည် အလဟသ ဖြစ်သွားပြီ။

Verse 66

एष देवो महादेवो विज्ञेयस्तु महेश्वरः / न तस्य परमं किञ्चित् पदं समधिगम्यते

ဤဒေဝသည် မဟာဒေဝဟု သိမှတ်ရမည်၊ အမှန်တကယ် မဟေရှွရ ဖြစ်တော်မူ၏။ ထိုသခင်အတွက် အမြင့်ဆုံးသော အဆုံးစွန်သော အဆင့်တစ်စုံတစ်ရာကိုလည်း ပြည့်စုံစွာ မရောက်နိုင် မသိမြင်နိုင်။

Verse 67

देवतानामृषीणां च पितॄणां चापि शाश्वतः / सहस्रयुगपर्यन्ते प्रलये सर्वदेहिनाम् / संहरत्येष भगवान् कालो भूत्वा महेश्वरः

ယုဂတစ်ထောင် ပြည့်စုံသည့်အခါ ပရလယကာလ၌ ဤအနန္တသခင်သည် မဟေရှွရအဖြစ် အချိန်ကာလတော်တည်းဟူ၍ ဖြစ်တော်မူကာ၊ ဒေဝတားများ၊ ရှိများ၊ ပိတೃများ အပါအဝင် ကိုယ်ရှိသတ္တဝါအားလုံးကို မိမိအတွင်းသို့ ပြန်လည်သိမ်းယူတော်မူ၏။

Verse 68

एष चैव प्रजाः सर्वाः सृजत्येकः स्वतेजसा / एष चक्री च वज्री च श्रीवत्सकृतलक्षणः

ဤသခင်တော်တည်းဟူ၍ မိမိ၏ သဘာဝတေဇောဓာတ်ဖြင့် သတ္တဝါအားလုံးကို တစ်ပါးတည်း ဖန်ဆင်းတော်မူ၏။ ထိုသခင်သည် စက်ရ (စက္ကရ) ကိုင်သူ၊ ဝဇ္ဇရ (vajra) ကိုင်သူ ဖြစ်ပြီး၊ သုခမင်္ဂလာသော ශ්ရీవတ္စ (Śrīvatsa) အမှတ်အသားဖြင့် လက္ခဏာတော် ထင်ရှား၏။

Verse 69

योगी कृतयुगे देवस्त्रेतायां यज्ञ उच्यते / द्वापरे भगवान् कालो धर्मकेतुः कलौ युगे

ကృతယုဂ၌ ဤဒေဝကို “ယောဂီ” ဟု ခေါ်ကြ၏။ တ్రေတာယုဂ၌ “ယဇ్ఞ” ဟု—ယဇ్ఞ၏ အရှင်—ခေါ်ကြ၏။ ဒွာပရယုဂ၌ သခင်သည် “ကာလ” (အချိန်) ဟု ခေါ်ခံရပြီး၊ ကလိယုဂ၌ “ဓမ္မကေတု” ဟူ၍ ဓမ္မ၏ တံခွန်နှင့် လက္ခဏာတော် ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 70

रुद्रस्य मूर्तयस्तिस्त्रो याभिर्विश्वमिदं ततम् / तमो ह्यग्नी रजो ब्रह्मा सत्त्वं विष्णुरिति प्रभुः

ရုဒ္ဒရ၏ မూర్తိ သုံးပါးရှိ၍ ထိုမూర్తိတို့ဖြင့် ဤဗိသုကာလောကတစ်ခုလုံး ပြန့်နှံ့တော်မူ၏။ တမော၌ အဂ္နီ ဖြစ်တော်မူ၍၊ ရဇော၌ ဗြဟ္မာ ဖြစ်တော်မူကာ၊ သတ္တဝ၌ ဗိෂ္ဏု ဖြစ်တော်မူသော အရှင်တော် ဖြစ်၏။

Verse 71

मूर्तिरन्या स्मृता चास्य दिग्वासा वै शिवा ध्रुवा / यत्र तिष्ठति तद् ब्रह्म योगेन तु समन्वितम्

ထိုအရှင်၏ အခြားရုပ်သဏ္ဍာန်တစ်ပါးကိုလည်း အမြဲတည်မြဲ မင်္ဂလာရှိသော သီဝ (Shiva) ဟူ၍ မှတ်မိကြသည်။ သူသည် အရပ်လေးမျက်နှာကို အဝတ်အစားကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်သူ ဖြစ်၏။ အရှင်တည်နေရာတိုင်းသည် ယောဂဖြင့် ပြည့်စုံကာ သိမြင်ရသော ဘြဟ္မန် (Brahman) ဖြစ်၏။

Verse 72

या चास्य पार्श्वगा भार्या भवद्भिरभिवीक्षिता / सा हि नारायणो देवः परमात्मा सनातनः

ထိုအရှင်၏ ဘေးနား၌ ရပ်နေသော ဇနီးတော်ကို သင်တို့ မြင်တွေ့ခဲ့ကြ၏။ ထိုမဟာဒေဝီသည်ပင် နာရာယဏ (Nārāyaṇa) ဘုရား၊ အနန္တကာလရှိသော အမြင့်ဆုံး အတ္တမ (Paramātman) ဖြစ်၏။

Verse 73

तस्मात् सर्वमिदं जातं तत्रैव च लयं व्रजेत् / स एव मोहयेत् कृत्स्नं स एव परमा गतिः

ဤလောကအလုံးစုံသည် ထိုအရှင်ထံမှ ပေါ်ပေါက်လာပြီး ထိုအရှင်ထံသို့ပင် ပြန်လည်လျောကွယ်သွားသည်။ သတ္တဝါအပေါင်းကို မောဟဖြစ်စေသူလည်း သူတစ်ပါးတည်း၊ အမြင့်ဆုံး အားကိုးရာလည်း သူတစ်ပါးတည်း ဖြစ်၏။

Verse 74

सहस्रशीर्षा पुरुषः सहस्राक्षः सहस्रपात् / एकशृङ्गो महानात्मा पुराणो ऽष्टाक्षरो हरिः

ထိုအမြင့်ဆုံး ပုရုရှ (Puruṣa) သည် ခေါင်းတစ်ထောင်၊ မျက်စိတစ်ထောင်၊ ခြေတစ်ထောင် ရှိ၏။ တစ်ချောင်းတည်းသော ချို (တစ်ချက်တည်းသို့ စူးစိုက်သော အထူးတစ်ပါး) ရှိသည့် မဟာအတ္တမ၊ ရှေးဟောင်းသူ—ဟရီ (Hari) သည် သန့်ရှင်းသော အက္ခရာရှစ်လုံး မန္တရဖြင့် ထင်ရှား၏။

Verse 75

चतुर्वेदश्चतुर्मूर्तिस्त्रिमूर्तिस्त्रिगुणः परः / एकमूर्तिरमेयात्मा नारायण इति श्रुतिः

သူသည် ဝေဒလေးပါးပင် ဖြစ်၏။ ရုပ်လေးပါးလည်း ဖြစ်၏။ တြိမူရတိ (Trimūrti) လည်း ဖြစ်ပြီး သုံးဂုဏ် (guṇa) ကို ကျော်လွန်သော အမြင့်ဆုံး အရှင် ဖြစ်၏။ အမျိုးမျိုးသော ရုပ်သဏ္ဍာန်များဖြင့် ထင်ရှားသော်လည်း အနှစ်သာရ ရုပ်တစ်ပါးတည်း—တိုင်းတာမရသော အတ္တမ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် သြုတိ (Śruti) က «သူသည် နာရာယဏ (Nārāyaṇa) ဖြစ်သည်» ဟု ကြေညာ၏။

Verse 76

ऋतस्य गर्भो भगवानापो मायातनुः प्रभुः / स्तूयते विविधैर्मन्त्रैर्ब्राह्मणैर्धर्ममोक्षिभिः

ကမ္ဘာစည်းကမ်း Ṛta ၏ အမိဝမ်းဖြစ်တော်မူသော ဘဂဝန်၊ ရေတော်များ (Āpaḥ) ကိုယ်တိုင်ဖြစ်တော်မူသော အရှင်၊ မာယာကို ကိုယ်တော်အဖြစ်ထားသော အာဏာရှင်ကို—ဓမ္မနှင့် မောက္ခကို ရည်မှန်းသော ဗြာဟ္မဏများက ဝေဒမန်တရ အမျိုးမျိုးဖြင့် ချီးမွမ်းကြသည်။

Verse 77

संहृत्य सकलं विश्वं कल्पान्ते पुरुषोत्तमः / शेते योगामृतं पीत्वा यत् तद् विष्णोः परं पदम्

ကပ္ပအဆုံး၌ ပုရုရှောတ္တမ အမြင့်ဆုံးပုဂ္ဂိုလ်သည် စကြဝဠာအားလုံးကို ပြန်လည်သိမ်းယူတော်မူ၏။ ယောဂအမృతကို သောက်ပြီးနောက်၊ ဗိဿနု၏ အမြင့်ဆုံး အဘောဒ်ဖြစ်သော ထိုအထွတ်အထိပ်အခြေအနေ၌ အနားယူတော်မူသည်။

Verse 78

न जायते न म्रियते वर्धते न च विश्वसृक् / मूलप्रकृतिरव्यक्ता गीयते वैदिकैरजः

၎င်းသည် မမွေးဖွား၊ မသေဆုံး၊ မကြီးထွား၊ စကြဝဠာကို ဖန်ဆင်းသူလည်း မဟုတ်။ ဝေဒရိရှီများက ၎င်းကို မမွေးဖွားသော (အဇ) မဖော်ထုတ်ရသေးသည့် မူလပရကృతိ (Mūla-Prakṛti) ဟု သီဆိုကြသည်။

Verse 79

ततो निशायां वृत्तायां सिसृक्षुरखिलञ्जगत् / अजस्य नाभौ तद् बीजं क्षिपत्येष महेश्वरः

ထို့နောက် ညအချိန် ကုန်လွန်သွားသောအခါ၊ စကြဝဠာအားလုံးကို ဖန်ဆင်းလိုသော မဟေရှ္ဝရသည် မမွေးဖွားသူ (အဇ) ဘြဟ္မာ၏ နာဘိထဲသို့ ထိုမျိုးစေ့ကို ပစ်ချတော်မူသည်။

Verse 80

तं मां वित्त महात्मानं ब्रह्माणं विश्वतो मुखम् / महान्तं पुरुषं विश्वमपां गर्भमनुत्तमम्

ငါကို သိမှတ်ကြလော့—မဟာသတ္တဝါသော ဘြဟ္မန်၊ အရပ်ရပ်မျက်နှာရှိသော ကမ္ဘာလောကအရှင်၊ စကြဝဠာကိုယ်တိုင်ဖြစ်သော မဟာပုရုရှ၊ အမြင့်ဆုံး “ရေ၏အမိဝမ်း” (Apāṃ-garbha)၊ ဖန်ဆင်းခြင်း ထွက်ပေါ်ရာ အထွတ်အထိပ် အရင်းအမြစ်ဟူ၍။

Verse 81

न तं विदाथ जनकं मोहितास्तस्य मायया / देवदेवं महादेवं भूतानामीश्वरं हरम्

သူ၏ မာယာကြောင့် မောဟနေသဖြင့် သင်တို့သည် ထိုဖန်ဆင်းရှင်ကို မသိမမြင်ကြ—ဟရ၊ ဒေဝဒေဝ မဟာဒေဝ၊ သတ္တဝါအပေါင်း၏ အရှင်တော် ဖြစ်၏။

Verse 82

एष देवो महादेवो ह्यनादिर्भगवान् हरः / विष्णुना सह संयुक्तः करोति विकरोति च

ဤဒေဝတော်ပင် မဟာဒေဝ—အစမရှိသော ဘဂဝန် ဟရ ဖြစ်၏။ ဗိဿ္ဏုနှင့် ပေါင်းစည်း၍ ဖန်ဆင်းခြင်းကိုလည်း ပြုတော်မူ၊ ပြောင်းလဲပျက်စီးခြင်းကိုလည်း ဆောင်ရွက်တော်မူ၏။

Verse 83

न तस्य विद्यते कार्यं न तस्माद् विद्यते परम् / स वेदान् प्रददौ पूर्वं योगमायातनुर्मम

ထိုအရှင်တော်အတွက် လုပ်ဆောင်ရမည့် တာဝန်ကိစ္စ မရှိ၊ ထိုအရှင်ထက် မြင့်မြတ်သော အရာလည်း မရှိ။ အစဉ်အလာ၏ အစတွင် ဝေဒများကို ပေးအပ်တော်မူ၏—ကိုယ်တော်၏ ရုပ်ကာယသည် ငါ၏ ယောဂမာယာ ဖြစ်၏။

Verse 84

स मायी मायया सर्वं करोति विकरोति च / तमेव मुक्तये ज्ञात्वा व्रजेत शरणं भवम्

ထိုအရှင်တော်သည် မာယာကို ကိုင်တွယ်သော မဟာမိုင်ဖြစ်၍ မာယာဖြင့် အရာအားလုံးကို ဖန်ဆင်းလည်း ပြုတော်မူ၊ ပြောင်းလဲပျက်စီးစေလည်း ပြုတော်မူ၏။ လွတ်မြောက်ခြင်းအတွက် တစ်ပါးတည်းသော အားကိုးရာဟု သိကာ ဘဝ (ရှီဝ) ထံ သရဏံ ဝင်ရမည်။

Verse 85

इतीरिता भगवता मरीचिप्रमुखा विभुम् / प्रणम्य देवं ब्रह्माणं पृच्छन्ति स्म सुदुः खिताः

ဤသို့ ဘဂဝန်၏ အမိန့်တော်ကို ကြားပြီးနောက် မရီချီတို့ ဦးဆောင်သော ရှင်ပညာရှိများသည် အင်အားကြီးသော ဒေဝ ဘြဟ္မာကို ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ အလွန်စိတ်နာကျင်လျက် မေးမြန်းကြ၏။

Verse 86

मुनय ऊचुः कथं पश्येम तं देवं पुनरेव पिनाकिनम् / ब्रूहि विश्वामरेशान त्राता त्वं शरणैषिणाम्

ရသေ့များက ဆိုကြသည်– «ပင်နာကင် (သီဝ၊ မြားတံကိုင်ရှင်) ထိုဘုရားကို ကျွန်ုပ်တို့ မည်သို့ ထပ်မံ မြင်တွေ့နိုင်မည်နည်း။ ကမ္ဘာလောက၏ ဒေဝတားအရှင်၊ ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောပါလော့; ခိုလှုံရှာသူတို့၏ ကာကွယ်ရှင်သည် သင်ပင် ဖြစ်သည်»။

Verse 87

पितामह उवाच यद् दृष्टं भवता तस्य लिङ्गं भुवि निपातितम् / तल्लिङ्गानुकृतीशस्य कृत्वा लिङ्गमनुत्तमम्

ပိတာမဟ (ဗြဟ္မာ) က မိန့်တော်မူသည်– «သင်တို့ မြင်ခဲ့သော လိင်္ဂသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားခဲ့၏။ ထိုဣရှ (သီဝ) ၏ လိင်္ဂကို အတုယူ၍ အလွန်မြတ်သော လိင်္ဂတစ်ခုကို ပြုလုပ်လော့…»။

Verse 88

पूजयध्वं सपत्नीकाः सादरं पुत्रसंयुताः / वैदिकैरेव नियमैर्विविधैर्ब्रह्मचारिणः

«မိမိတို့၏ ဇနီးများနှင့် သားများနှင့်အတူ လေးစားစွာ ပူဇော်ကြလော့။ ဗြဟ္မစာရိန်တို့သည် ဝေဒသီလ၊ နိယမအမျိုးမျိုးအတိုင်းသာ ကျင့်ကြလော့»။

Verse 89

संस्थाप्य शाङ्करैर्मन्त्रैरृग्यजुः सामसंभवैः / तपः परं समास्थाय गृणन्तः शतरुद्रियम्

Ṛဂ်၊ ယဇုး၊ သာမ ဝေဒတို့မှ ပေါက်ဖွားသော သီဝမန်တရများဖြင့် အခမ်းအနားကို သေချာစွာ တည်ထောင်ပြီး၊ အမြင့်ဆုံး တပဿကို ခံယူကာ ရုဒ္ရကို ချီးမွမ်းသည့် «ရှတရုဒ္ရိယ» ကို ရွတ်ဆိုကြ၏။

Verse 90

समाहिताः पूजयध्वं सपुत्राः सह बन्धुभिः / सर्वे प्राञ्जलयो भूत्वा शूलपाणिं प्रपद्यथ

စိတ်တည်ငြိမ်စွာဖြင့် သားများနှင့် ဆွေမျိုးများနှင့်အတူ ပူဇော်ကြလော့။ အားလုံး လက်အုပ်ချီ၍ သုံးခွံတံကိုင်ရှင် သုလပာဏိထံ ခိုလှုံကြလော့။

Verse 91

ततो द्रक्ष्यथ देवेशं दुर्दर्शमकृतात्मभिः / यं दृष्ट्वा सर्वमज्ञानमधर्मश्च प्रणश्यति

ထို့နောက် သင်တို့သည် ဒေဝတို့၏အရှင် ဒေဝေရှကို မြင်ရလိမ့်မည်။ အတွင်းစိတ်မသင့်တော်သေးသူတို့အတွက် မြင်ရခက်၏။ ထိုအရှင်ကို မြင်မြောက်သော် အဝိဇ္ဇာနှင့် အဓမ္မအားလုံး ပျက်ကွယ်သွားသည်။

Verse 92

ततः प्रणम्य वरदं ब्रह्माणममितौजसम् / जग्मुः संहृष्टमनसो देवदारुवनं पुनः

ထို့နောက် အလွန်တောက်ပ၍ အင်အားမကန့်သတ်သော ဆုတောင်းပေးသူ ဘြဟ္မာကို ဦးချကန်တော့ပြီး၊ စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်လျက် ဒေဝဒါရုတောသို့ ပြန်လည်ထွက်ခွာကြသည်။

Verse 93

आराधयितुमारब्धा ब्रह्मणा कथितं यथा / अजानन्तः परं देवं वीतरागा विमत्सराः

ဘြဟ္မာက ပြောကြားသည့်အတိုင်းပင် ပူဇော်ဝတ်ပြုသည့် သာသနာကျင့်စဉ်ကို စတင်ကြသည်။ အမြင့်ဆုံးသော ဒေဝကို မသိသေးသော်လည်း၊ အလိုတရားကင်း၍ မနာလိုမရှူဆာ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 94

स्थण्डिलेषु विचित्रेषु पर्वतानां गुहासु च / नदीनां च विविक्तेषु पुलिनेषु शुभेषु च

တောင်တန်းတို့၏ ဂူများတွင်လည်းကောင်း၊ အမျိုးမျိုးသော သီးခြားသန့်ရှင်းသည့် မြေပြင်များတွင်လည်းကောင်း၊ မြစ်ကမ်းသဲပြင် အေးချမ်းမင်္ဂလာသော နေရာများတွင်လည်းကောင်း—ထိုနေရာတို့၌ နေထိုင်၍ သတိသမาธိ ပြုရမည်။

Verse 95

शैवालभोजनाः केचित् केचिदन्तर्जलेशयाः / केचिदभ्रावकाशास्तु पादाङ्गुष्ठाग्रविष्ठिताः

အချို့သည် ရေမြှုပ်အပင်တို့ကို အစာအဖြစ် စားသုံးကြ၏။ အချို့သည် ရေအတွင်း၌ မြုပ်လျက် အိပ်နေကြ၏။ အချို့သည် မိုးကောင်းကင်အောက် ဖွင့်လှစ်နေရာ၌ နေကြ၏။ အချို့သည် ခြေမကြီး၏ အဖျားပေါ်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်တည်ကြ၏။

Verse 96

दन्तो ऽलूखलिनस्त्वन्ये ह्यश्मकुट्टास्तथा परे / शाकपर्णाशिनः केचित् संप्रक्षाला मरीचिपाः

အချို့သည် သွားဖြင့်သာ ကိုက်စားနိုင်သမျှဖြင့် အသက်မွေးကြ၏; အချို့သည် အလူးခလ (မော်တာ) ထဲတွင် ထောင်းကြ၏; အချို့သည် ကျောက်ဖြင့် ကြိတ်ခွဲကြ၏။ အချို့သည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်နှင့် အရွက်တို့ကိုသာ စားသုံးကြ၏; အချို့သည် စားမည့်အရာကို သန့်စင်စွာ ဆေးကြောပြီးမှ စားကြ၏; အချို့သည် နေရောင်ခြည်ကိုသာ သောက်သုံးကာ အလွန်တင်းကျပ်သော တပသဖြင့် အသက်တည်ကြ၏။

Verse 97

वृक्षमूलनिकेताश्च शिलाशय्यास्तथा परे / कालं नयन्ति तपसा पूजयन्तो महेश्वरम्

အချို့သည် သစ်ပင်အမြစ်အောက်တွင် နေထိုင်ကြပြီး၊ အချို့သည် ကျောက်တုံးပေါ်ကို အိပ်ရာအဖြစ်ထား၍ အနားယူကြ၏။ ထိုသူတို့သည် တပသဖြင့် အချိန်ကို ဖြတ်သန်းကာ မဟေရှ္ဝရ (ရှီဝ) ကို စည်းကမ်းတကျ ပူဇော်ဝတ်ပြုကြ၏။

Verse 98

ततस्तेषां प्रसादार्थं प्रपन्नार्तिहरो हरः / चका भगवान् बुद्धिं प्रबोधाय वृषध्वजः

ထို့နောက် သူတို့အား ကရုဏာတော် ပေးအပ်ရန်အတွက်၊ ခိုလှုံလာသူတို့၏ ဒုက္ခကို ဖယ်ရှားတော်မူသော ဟရ (ဟရး) သည် သူတို့၏ ဉာဏ်ကို လှုပ်နှိုးတော်မူ၏။ နွားတံဆိပ်တော်ကို ဆောင်သော ဘုရားသခင် ဝೃಷဓွဇ သည် ခွဲခြားသိမြင်နိုင်သော ဉာဏ်ကို နိုးကြားစေတော်မူ၏။

Verse 99

देवः कृतयुगे ह्यस्मिन् शृङ्गे हिमवतः शुभे / देवदारुवनं प्राप्तः प्रसन्नः परमेश्वरः

ဤကృతယုဂ၌ ဘုရားသခင်—အလွန်မြင့်မြတ်သော ပရမေရှ္ဝရ—အေးချမ်း၍ ကြည်နူးကရုဏာတော်ဖြင့် ဟိမဝတ၏ မင်္ဂလာရှိသော တောင်ထိပ်သို့ ရောက်လာကာ ဒေဝဒါရုတောသို့ ဝင်ရောက်တော်မူ၏။

Verse 100

भस्मपाण्डुरदिग्धाङ्गो नग्नो विकृतलक्षणः / उल्मुकव्यग्रहस्तश्च रक्तपिङ्गललोचनः

အင်္ဂါကို ဘသ္မဖြင့် လိမ်းကာ ပြာရောင်ဖျော့ဖျော့ ဖြစ်နေပြီး၊ အဝတ်မဝတ်ဘဲ အပြင်အဆင်လက္ခဏာများလည်း ထူးခြားသွား၏။ လက်တွင် မီးတုတ် (အုလ္မုက) ကို ကိုင်ထားကာ မျက်လုံးသည် နီညိုရောင်ဖြစ်၍ ကြမ်းတမ်းသည့် တပသီရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် ပေါ်ထွန်းတော်မူ၏။

Verse 101

क्वचिच्च हसते रौद्रं क्वचिद् गायति विस्मितः / क्वचिन्नृत्यति शृङ्गारी क्वचिद्रौति मुहुर्मुहुः

တစ်ခါတစ်ရံ အမျက်ရောဒြာသဘောဖြင့် ရယ်မောတော်မူ၏၊ တစ်ခါတစ်ရံ အံ့ဩမောဟဖြင့် သီချင်းဆိုတော်မူ၏။ တစ်ခါတစ်ရံ ချစ်မြတ်နိုးစိတ်ဖြင့် ကခုန်တော်မူပြီး၊ ထပ်ခါထပ်ခါ ငိုကြွေးတော်မူ၏။

Verse 102

आश्रमे ऽभ्यागतो भिक्षां याचते च पुनः पुनः / मायां कृत्वात्मनो रूपं देवस्तद् वनमागतः

အာရှရမ်သို့ ရောက်လာပြီး ထပ်ခါထပ်ခါ ဆွမ်းခံတောင်းတော်မူ၏။ မာယာဖြင့် မိမိ၏ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ပြောင်းလဲကာ ထိုဒေဝသည် ထိုတောသို့ ရောက်လာတော်မူ၏။

Verse 103

कृत्वा गिरिसुतां गौरीं पार्श्वेदेवः पिनाकधृक् / सा च पूर्ववद् देवेशी देवदारुवनं गता

ပိနာကာဓနုကို ကိုင်ဆောင်သော ရှီဝ—ထိုနေရာ၌ ပါရ္ရှဝဒေဝဟု ခေါ်သောသူ—သည် တောင်သမီး ဂေါရီကို ပေါ်ထွန်းစေတော်မူ၏။ ထိုဒေဝီ၊ ဒေဝတို့၏ အရှင်မသည် ယခင်ကဲ့သို့ပင် ဒေဝဒါရုတောသို့ ထပ်မံသွားတော်မူ၏။

Verse 104

दृष्ट्वा समागतं देवं देव्या सह कपर्दिनम् / प्रणेमुः शिरसा भूमौ तोषयामासुरीश्वरम्

ဒေဝီနှင့်အတူ ရောက်လာသော ကပရ္ဒိန် (ရှီဝ) ကို မြင်ကြသော် ခေါင်းကို မြေပြင်သို့ချ၍ ဦးညွှတ်ပူဇော်ကြပြီး ဒေဝတို့၏ အရှင်ကို ပျော်ရွှင်နှစ်သက်စေကြ၏။

Verse 105

वैदिकैर्विविधैर्मन्त्रैः सूक्तैर्माहेश्वरैः शुभैः / अथर्वशिरसा चान्ये रुद्राद्यैर्ब्रह्मभिर्भवम्

ဗေဒမန်တရား အမျိုးမျိုးနှင့် မဟာဧရှဝရ သုက္တများအပါအဝင် မင်္ဂလာရှိသော ဂီတသံများဖြင့်လည်းကောင်း၊ အချို့က အထရ္ဝရှီရသဖြင့်လည်းကောင်း၊ ရုဒြမန်တရားတို့နှင့် ဆက်စပ်သော ဘြဟ္မသုက္တများဖြင့် ဘဝ (ရှီဝ) ကို ပူဇော်ကြ၏။

Verse 106

नमो देवादिदेवाय महादेवाय ते नमः / त्र्यम्बकाय नमस्तुभ्यं त्रिशूलवरधारिणे

နတ်တို့၏နတ်၊ မဟာဒေဝရှင်တော်အား နမောတော်တင်ပါ၏။ မျက်စိသုံးပါးရှင် တြိရှူလ်မြတ်ကို ကိုင်ဆောင်တော်မူသောအရှင်အား နမောတော်တင်ပါ၏။

Verse 107

नमो दिग्वाससे तुभ्यं विकृताय पिनाकिने / सर्वप्रणतदेहाय स्वयमप्रणतात्मने

ကောင်းကင်ကိုဝတ်ဆင်တော်မူသောအရှင် (ဒိဂ္ဝာသ)၊ အံ့ဩဖွယ် ရှင်ပင်ာကင်အား နမောတော်တင်ပါ၏။ အားလုံးက ကိုယ်တော်၏ကိုယ်ခန္ဓာကို ဦးညွှတ်ကြသော်လည်း ကိုယ်တော်၏အတ္တမူကား မည်သူ့ကိုမျှ မဦးညွှတ်သောအရှင်အား နမောတော်တင်ပါ၏။

Verse 108

अन्तकान्तकृते तुभ्यं सर्वसंहरणाय च / नमो ऽस्तु नृत्यशीलाय नमो भैरवरूपिणे

မရဏကိုသတ်ဖြတ်တော်မူသောအရှင်၊ အရာအားလုံးကို ပျက်သိမ်းစေသောအရှင်အား နမောတော်တင်ပါ၏။ ကောသမစ်အကကို နှစ်သက်တော်မူသောအရှင်အား နမောတော်တင်ပါ၏။ ဘဲရဝရုပ်ကို ခံယူတော်မူသောအရှင်အား နမောတော်တင်ပါ၏။

Verse 109

नरनारीशरीराय योगिनां गुरवे नमः / नमो दान्ताय शान्ताय तापसाय हराय च

ယောဂီတို့၏ဂုရု၊ ယောက်ျားနှင့်မိန်းမ အတူတကွဖြစ်သော ကိုယ်ခန္ဓာရှိတော်မူသောအရှင်အား နမောတော်တင်ပါ၏။ ကိုယ်ကိုထိန်းသိမ်းသော၊ ငြိမ်းချမ်းသော၊ တပသ (အကျင့်တရား) ပြုသော ဟရအား ထပ်မံနမောတော်တင်ပါ၏။

Verse 110

विभीषणाय रुद्राय नमस्ते कृत्तिवाससे / नमस्ते लेलिहानाय शितिकण्ठाय ते नमः

ကြောက်မက်ဖွယ် ရုဒြာရှင်တော်၊ အရေဝတ်ကို ဝတ်ဆင်တော်မူသောအရှင်အား နမောတော်တင်ပါ၏။ မီးကဲ့သို့ လောင်ကျွမ်း၍ လျှံထွက်တော်မူသောအရှင်အား နမောတော်တင်ပါ၏။ အပြာလည်ပင်းရှင် (ရှီတိကဏ္ဌ) အရှင်အားလည်း နမောတော်တင်ပါ၏—ထပ်ထပ်မံမံ နမောတော်တင်ပါ၏။

Verse 111

अघोरघोररूपाय वामदेवाय वै नमः / नमः कनकमालाय देव्याः प्रियकराय च

ကြောက်မက်ဖွယ်မဟုတ်သကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်လည်းဖြစ်သော ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသည့် ဝာမဒေဝအား နမော။ နတ်မယ်၏ ချစ်မြတ်နိုးရာ၊ ပျော်ရွှင်မှုကို ပေးဆောင်သူ ကနကမာလာအားလည်း နမော။

Verse 112

गङ्गासलिलधाराय शम्भवे परमेष्ठिने / नमो योगाधिपतये ब्रह्माधिपतये नमः

ဂင်္ဂါရေစီးကြောင်း ကျဆင်းရာ အထက်မြတ်သခင် ရှမ္ဘုအား နမော။ ယောဂ၏ အရှင်အား ဂုဏ်ပြုနမော၊ ဘြဟ္မန် (အဘ်ဆိုလျူတ်) ၏ အရှင်အားလည်း နမော။

Verse 113

प्राणाय च नमस्तुभ्यं नमो भस्माङ्गरागिने / नमस्ते घनवाहाय दंष्ट्रिणे वह्निरेतसे

အသက်ရှုသက်ကာ ပရాణာတော်အဖြစ် သင့်အား နမော။ သန့်ရှင်းသော ဘာစ್ಮာဖြင့် ကိုယ်တော်လိမ်းထားသူအား နမော။ မိုးတိမ်ပေါ် စီးနင်းသူအား နမော။ ဆင်စွယ်ကဲ့သို့ ဒံသ္ထရရှိ၍ မီး၏ မျိုးစေ့ရှိသူအား နမော။

Verse 114

ब्रह्मणश्च शिरो हर्त्रे नमस्ते कालरूपिणे / आगतिं ते न जनीमो गतिं नैव च नैव च / विश्वेश्वर महादेव यो ऽसि सो ऽसि नमो ऽस्तु ते

ဗြဟ္မာ၏ ခေါင်းကို ဖြုတ်ယူသူ၊ ကာလ (အချိန်) အဖြစ် ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသူအား နမော။ ကိုယ်တော်၏ လာခြင်းကိုလည်း မသိ၊ သွားခြင်းကိုလည်း မသိပါ။ လောကအရှင် ဝိශ්ဝေရှ್ವರ၊ မဟာဒေဝ—ကိုယ်တော်သည် ဖြစ်သမျှအတိုင်း ဖြစ်တော်မူ၏၊ နမောပါ။

Verse 115

नमः प्रमथनाथाय दात्रे च शुभसंपदाम् / कपालपाणये तुभ्यं नमो मीढुष्टमाय ते / नमः कनकलिङ्गाय वारिलिङ्गाय ते नमः

ပ్రమഥတို့၏ အရှင်၊ မင်္ဂလာသုခစည်းစိမ်ကို ပေးသနားသူအား နမော။ လက်၌ ခေါင်းခွံကို ကိုင်ဆောင်သူအား နမော။ အလွန်ကြင်နာ၍ ဆုတောင်းကို ပေးသနားသူအား နမော။ ရွှေလင်္ဂအား နမော၊ ရေလင်္ဂအဖြစ်ရှိသော ကိုယ်တော်အားလည်း နမော။

Verse 116

नमो वह्न्यर्कलिङ्गाय ज्ञानलिङ्गाय ते नमः / नमो भुजङ्गहाराय कर्णिकारप्रियाय च / किरीटिने कुण्डलिने कालकालाय ते नमः

မီးနှင့် နေရောင်၏ လိင်္ဂဖြစ်သော သင့်အား နမောတော်တင်ပါ၏။ ဉာဏ်အလင်း၏ လိင်္ဂဖြစ်သော သင့်အားလည်း နမောတော်တင်ပါ၏။ မြွေများကို အလှဆင်အဖြစ် ဝတ်ဆင်တော်မူသော အရှင်နှင့် ကဏ္ဏိကာရ ပန်းကို ချစ်မြတ်နိုးတော်မူသော အရှင်အား နမောတော်တင်ပါ၏။ မကွတ်ဆောင်းတော်မူသူ၊ နားကပ်ဝတ်ဆင်တော်မူသူ—ကာလကို ကျော်လွန်သော “မရဏ၏ မရဏ” ကာလကာလာ သင့်အား နမောတော်တင်ပါ၏။

Verse 117

वामदेव महेशान देवदेव त्रिलोचन / क्षम्यतां यत्कृतं मोहात् त्वमेव शरणं हि नः

ဝါမဒေဝ၊ မဟေရှာန၊ ဒေဝဒေဝ၊ သုံးမျက်စိရှင်တော်—မောဟကြောင့် ပြုမိသမျှကို ခွင့်လွှတ်တော်မူပါ။ အမှန်တကယ် ကျွန်ုပ်တို့၏ ခိုလှုံရာမှာ သင်တော်တည်းသာ ဖြစ်ပါသည်။

Verse 118

चरितानि विचित्राणि गुह्यानि गहनानि च / ब्रह्मादीनां च सर्वेषां दुर्विज्ञेयो ऽसि शङ्कर

သင်၏ လုပ်ရပ်များသည် အံ့ဩဖွယ်ကောင်း၍ လျှို့ဝှက်နက်နဲကာ အလွန်ခက်ခဲစွာ နားလည်ရသည်။ ဘြဟ္မာနှင့် အခြားဘုရားအားလုံးအတွက်တောင် သင်သည် သိမြင်ရန် ခက်ခဲနေဆဲဖြစ်သည်၊ အို ရှင်ကရာ။

Verse 119

अज्ञानाद् यदि वा ज्ञानाद् यत्किञ्चित्कुरुते नरः / तत्सर्वं भगवानेन कुरुते योगमायया

လူတစ်ဦးသည် မသိမှုကြောင့်ဖြစ်စေ သိမြင်မှုကြောင့်ဖြစ်စေ မည်သည့်အရာကိုမဆို ပြုလုပ်လျှင်—အရာအားလုံးကို ဘဂဝန်တော်ကိုယ်တိုင် ယောဂမာယာ၏ အင်အားဖြင့် ပြီးမြောက်စေတော်မူသည်။

Verse 120

एवं स्तुत्वा महादेवं प्रहृष्टेनान्तरात्मना / ऊचुः प्रणम्य गिरिशं पश्यामस्त्वां यथा पुरा

ဤသို့ မဟာဒေဝကို ချီးမွမ်းပြီး အတွင်းစိတ်ပျော်ရွှင်လန်းဆန်းကာ၊ ဂိရိရှကို ဦးညွှတ်ပူဇော်၍ ပြောကြသည်—“အရင်ကကဲ့သို့ပင် သင့်ကို ကျွန်ုပ်တို့ မြင်တွေ့ပါရစေ” ဟု။

Verse 121

तेषां संस्तवमाकर्ण्य सोमः मोमविभूषणः / स्वमेव परमं रूपं दर्शयामास शङ्करः

သူတို့၏ ချီးမွမ်းသီချင်းကို ကြားသော်၊ လဝက်တံဆိပ်ဖြင့် အလှဆင်ထားသော စောမ—ရှင်ကရာ (သီဝ) သည် မိမိ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး ရူပကို သူတို့အား ထင်ရှားပြသတော်မူ၏။

Verse 122

तं ते दृष्ट्वाथ गिरिशं देव्या सह पिनाकिनम् / यथा पूर्वं स्थिता विप्राः प्रणेमुर्हृष्टमानसाः

ထို့နောက် ဒေဝီနှင့်အတူ ပိနာကာဓနုကို ကိုင်ဆောင်သော ဂိရိရှ (ရှင်သီဝ) ကို မြင်ကြသော်၊ ယခင်ကဲ့သို့ ရပ်နေသော ဗြာဟ္မဏ မုနိတို့သည် စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်လျက် ဂါရဝပြု၍ ဦးချတော်မူကြ၏။

Verse 123

ततस्ते मुनयः सर्वे संस्तूय च महेश्वरम् / भृग्वङ्गिरोवसिष्ठास्तु विश्वामित्रस्तथैव च

ထို့နောက် မုနိအားလုံးသည် မဟေရှ္ဝရကို ချီးမွမ်းပြီး ထိုနေရာ၌ ရပ်နေကြ၏—ဘೃဂု၊ အင်္ဂိရ၊ ဝသိဋ္ဌ နှင့် ထို့အတူ ဝိශ්ဝာမိတ္တရလည်း ပါဝင်၏။

Verse 124

गौतमो ऽत्रिः सुकेशश्च पुलस्त्यः पुलहः क्रतुः / मरीचिः कश्यपश्चापि संवर्तश्च महातपाः / प्रणम्य देवदेवेशमिदं वचनमब्रुवन्

ဂေါတမ၊ အတြိ၊ စုကေရှ၊ ပုလஸ္တျ၊ ပုလဟ၊ ကရတု၊ မရီချိ၊ ကശ്യပ နှင့် စံဝර්တ—တပဿာကြီးမားသော အရှင်တို့သည်—ဒေဝတို့၏ ဒေဝေရှကို ဦးချပြီးနောက် ဤစကားကို ပြောကြ၏။

Verse 125

कथं त्वां देवदेवेश कर्मयोगेन वा प्रभो / ज्ञानेन वाथ योगेन पूजयामः सदैव हि

ဒေဝတို့၏ ဒေဝေရှ၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး प्रभो၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် သင့်ကို အမြဲတမ်း ဘယ်လိုပူဇော်ရမည်နည်း—ကර්မယောဂဖြင့်လား၊ ဉာဏ (jñāna) ဖြင့်လား၊ သို့မဟုတ် ယောဂဖြင့်လား။

Verse 126

केन वा देवमार्गेण संपूज्यो भगवानिह / किं तत् सेव्यमसेव्यं वा सर्वमेतद् ब्रवीहि नः

ဤနေရာ၌ ဘုရားသခင်မြတ်ကို မည်သည့် ဒေဝမဂ္ဂဖြင့် ပြည့်စုံစွာ ပူဇော်ရမည်နည်း။ မည်သည်ကို လိုက်နာရမည်၊ မည်သည်ကို ရှောင်ကြဉ်ရမည်နည်း။ အားလုံးကို ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောကြားပါ။

Verse 127

देवदेव उवाच एतद् वः संप्रवक्ष्यामि गूढं गहनमुत्तमम् / ब्रह्मणे कथितं पूर्वमादावेव महर्षयः

ဒေဝဒေဝက မိန့်တော်မူသည်– “အို မဟာရိရှီတို့၊ ယခု ငါသည် လျှို့ဝှက်၍ နက်ရှိုင်းကာ အထွတ်အထိပ်ဖြစ်သော ဤသင်ခန်းစာကို သင်တို့အား ကြေညာမည်။ ၎င်းကို အစဦးကာလ၌ပင် ဘြဟ္မာအား ယခင်က ဟောကြားခဲ့၏။”

Verse 128

सांख्ययोगो द्विधा ज्ञेयः पुरुषाणां हि साधनम् / योगेन सहितं सांख्यं पुरुषाणां विमुक्तिदम्

သံခ္ယနှင့် ယောဂကို ကိုယ်ခန္ဓာရှိသတ္တဝါတို့အတွက် साधနာအဖြစ် နှစ်မျိုးဟု သိမှတ်ရမည်။ သို့သော် ယောဂနှင့် ပေါင်းစည်းသော သံခ္ယသည် ပုရုရှတို့အား လွတ်မြောက်ခြင်းကို ပေးတတ်၏။

Verse 129

न केवलेन योगेन दृश्यते पुरुषः परः / ज्ञानं तु केवलं सम्यगपवर्गफलप्रदम्

အထွတ်အထိပ် ပုရုရှကို ယောဂတစ်မျိုးတည်းဖြင့် မမြင်နိုင်။ သို့ရာတွင် မှန်ကန်စွာ တည်မြဲသော စစ်မှန်သိမြင်မှုတစ်ခုတည်းသာ အပဝဂ္ဂ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ၏ အကျိုးကို ပေးတတ်သည်။

Verse 130

भवन्तः केवलं योगं समाश्रित्य विमुक्तये / विहाय सांख्यं विमलमकुर्वन्त परिश्रमम्

သင်တို့သည် လွတ်မြောက်ခြင်းအတွက် ယောဂတစ်မျိုးတည်းကိုသာ အားကိုးခဲ့ကြ၏။ သန့်ရှင်း၍ အညစ်အကြေးမရှိသော သံခ္ယကို စွန့်ပစ်ကာ အလုပ်ပင်ပန်းမှုသာ ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။

Verse 131

एतस्मात् कारणाद् विप्रानृणां केवलधर्मिणाम् / आगतो ऽहमिमं देशं ज्ञापयन् मोहसंभवम्

ဤအကြောင်းကြောင့်ပင်၊ ဗြာဟ္မဏတို့—ဓမ္မတရားကိုသာ အလေးထားသောသူတို့—မောဟ (မ भ्रम) ၏ အရင်းအမြစ်နှင့် ပေါ်ပေါက်လာပုံကို အသိပေးရန် ဤဒေသသို့ ငါလာရောက်ခဲ့သည်။

Verse 132

तस्माद् भवद्भिर्विमलं ज्ञानं कैवल्यसाधनम् / ज्ञातव्यं हि प्रयत्नेन श्रोतव्यं दृश्यमेव च

ထို့ကြောင့် သင်တို့သည် ကဲဝလျ (လွတ်မြောက်သော တစ်တည်းတည်) သို့ ရောက်စေသော အညစ်အကြေးကင်းသည့် ဉာဏ်ပညာကို ပြုစုမွေးမြူရမည်။ အမှန်တကယ် အားထုတ်၍ သိမြင်ရသည်—နားထောင်၍ သင်ယူရမည်၊ ထို့ပြင် ကိုယ်တိုင် တိုက်ရိုက်မြင်တွေ့ရမည်။

Verse 133

एकः सर्वत्रगो ह्यात्मा केवलश्चितिमात्रकः / आनन्दो निर्मलो नित्यं स्यादेतत् सांख्यदर्शनम्

အာတ္မာသည် တစ်ပါးတည်းဖြစ်၍ အရာရာတွင် ပျံ့နှံ့နေကာ တစ်တည်းတည်၏—သန့်ရှင်းသော အသိစိတ်သာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အာနန္ဒ (ပျော်ရွှင်သဘော) ဖြစ်၍ အညစ်ကင်း၊ နိစ္စတည်မြဲသည်—ဤသည်ပင် စာံခ္ယ ဒർശန၏ မြင်ကွင်းဖြစ်သည်။

Verse 134

एतदेव परं ज्ञानमेष मोक्षो ऽत्र गीयते / एतत् कैवल्यममलं ब्रह्मभावश्च वर्णितः

ဤအရာတည်းပင် အမြင့်ဆုံး ဉာဏ်ပညာဖြစ်သည်။ ဤသည်ပင် ဤနေရာတွင် သီဆိုကြေညာသော မောက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ အညစ်ကင်းသော ကဲဝလျ ဖြစ်ပြီး၊ ဘြဟ္မ-ဘားဝ (ဗြဟ္မဖြစ်တည်မှု) ဟုလည်း ဖော်ပြထားသည်။

Verse 135

आश्रित्य चैतत् परमं तन्निष्ठास्तत्परायणाः / पश्यन्ति मां महात्मानो यतयो विश्वमीश्वरम्

ဤအမြင့်ဆုံး သတ္တဝါတရားကို အားကိုးခိုလှုံ၍၊ ထို၌ တည်ကြည်ကာ ထိုသို့သာ အားထားအပ်နှံသော မဟာအာတ္မာ ယတီ (တပသီ) တို့သည် စကြဝဠာတစ်လုံးလုံးကို ပျံ့နှံ့၍ အုပ်စိုးသော ငါ—ဣශ්ဝရကို မြင်တွေ့ကြသည်။

Verse 136

एतत् तत् परमं ज्ञानं केवलं सन्निरञ्जनम् / अहं हि वेद्यो भगवान् मम मूर्तिरियं शिवा

ဤသည်မှာ အမြင့်ဆုံးသော ဉာဏ်ပညာဖြစ်၍ သန့်ရှင်းကင်းစင်၊ တစ်ခုတည်းသော အစစ်အမှန်၊ အညစ်အကြေးမရှိသော အရာတည်း။ ငါတစ်ဦးတည်းသာ သိမြင်ရမည့် ဘဂဝန်ဖြစ်၏; ဤ ရှီဝါ (Śivā) သည် ငါ၏ ကိုယ်တော်ပုံသဏ္ဍာန်တည်း။

Verse 137

बहूनि साधनानीह सिद्धये कथितानि तु / तेषामभ्यधिकं ज्ञानं मामकं द्विजपुङ्गवाः

ဤနေရာ၌ စိဒ္ဓိရရန်အတွက် စာဓနာများစွာကို ဟောကြားထား၏။ သို့သော် အို ဒွိဇပုင်္ဂဝတို့၊ ထိုအားလုံးထက် မြင့်မြတ်သောအရာမှာ ငါ၏ ဉာဏ်ပညာတည်း။

Verse 138

ज्ञानयोगरताः शान्ता मामेव शरणं गताः / ये हि मां भस्मनिरता ध्यायन्ति सततं हृदि

ဉာဏ်ယောဂ၌ စွဲလမ်း၍ ငြိမ်းချမ်းကာ ငါတစ်ဦးတည်းကိုသာ အားကိုးရာယူသူတို့—အထူးသဖြင့် ဘဟ္စမ (bhasma) သန့်ရှင်းသော ပြာ၌ စွဲမြဲ၍ နှလုံးအတွင်း၌ ငါ့ကို အစဉ်တစိုက် သမาธိပြုသူတို့။

Verse 139

मद्भक्तिपरमा नित्यं यतयः क्षीणकल्मषाः / नाशयाम्यचिरात् तेषां घोरं संसारसागरम्

ငါ့ပေါ်သို့ ဘက္တိကို အမြဲတမ်း အထွတ်အထိပ်ထားသော ယတိတို့၊ အညစ်အကြေးကုန်ခမ်းသွားသူတို့အတွက်—ငါသည် မကြာမီပင် ကြောက်မက်ဖွယ် သံသရာပင်လယ်ကို ဖျက်ဆီးပေးမည်။

Verse 140

प्रशान्तः संयतमना भस्मोद्धूलितविग्रहः / ब्रह्मचर्यरतो नग्नो व्रतं पाशुपतं चरेत्

ငြိမ်းချမ်း၍ စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ထားကာ ကိုယ်ခန္ဓာကို သန့်ရှင်းသော ဘဟ္စမ (bhasma) ဖြင့် ဖုန်တင်ထား၏။ ဘြဟ္မစရိယ၌ စွဲလမ်း၍ အဝတ်အစားကင်း (ပိုင်ဆိုင်မှုနှင့် အလှပြမှုကင်း) နေကာ ပာရှုပတ (Pāśupata) ဝရတကို ကျင့်သင့်၏။

Verse 141

निर्मितं हि मया पूर्वं व्रतं पाशुपतं परम् / गुह्याद् गुह्यतमं सूक्ष्मं वेदसारं विमुक्तये

အမှန်တကယ်ပင်၊ ရှေးကာလ၌ ငါကိုယ်တိုင် အမြင့်မြတ်ဆုံး ပာရှုပတ ဝရတကို တည်ထောင်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် လျှို့ဝှက်ထက်လျှို့ဝှက်၊ အတွင်းနည်းလမ်းမှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့၍ ဝေဒ၏ အနှစ်သာရဖြစ်ကာ နောက်ဆုံးလွတ်မြောက်မှုအတွက် ဖြစ်သည်။

Verse 142

यद् वा कौपीनवसनः स्याद् वैकवसनो मुनिः / वेदाभ्यासरतो विद्वान् ध्यायेत् पशुपतिं शिवम्

သို့မဟုတ် ကောက်ပီန (လည်ပတ်အဝတ်) တစ်ထည်သာဝတ်၍၊ သို့တည်းမဟုတ် အဝတ်တစ်ထည်တည်းဝတ်သော မုနိသည် ဝေဒကို ထပ်ခါတလဲလဲ ရွတ်ဖတ်လေ့လာရာ၌ စိတ်အားထက်သန်သော ပညာရှိဖြစ်လျှင်၊ သတ္တဝါတို့၏ အရှင် ပశုပတိ ရှိဝကို သာဓကပြု၍ သမาธိပြုရမည်။

Verse 143

एष पाशुपतो योगः सेवनीयो मुमुक्षुभिः / भस्मच्छन्नैर्हि सततं निष्कामैरिति विश्रुतिः

ဤသည်ပင် ပာရှုပတ ယောဂဖြစ်၍ လွတ်မြောက်မှုကို လိုလားသူတို့က စေတနာပြည့်ဝစွာ လေ့ကျင့်ထိုက်သည်။ အစဉ်အလာကလည်း သန့်ရှင်းသော ဘသ္မ (ပြာ) လိမ်းထားပြီး ကိုယ်ကျိုးလိုလားမှုကင်းသောသူတို့သည် အမြဲတမ်း လိုက်နာရမည်ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 144

वीतरागभयक्रोधा मन्मया मामुपाश्रिताः / बहवो ऽनेन योगेन पूता मद्भावमागताः

ရာဂ၊ ကြောက်ရွံ့မှု၊ ဒေါသတို့မှ ကင်းလွတ်၍ ငါ၌ စိတ်နှလုံးစိမ့်ဝင်ကာ ငါကို အားကိုးရာအဖြစ် ယူထားသူတို့အနက် များစွာသောသူတို့သည် ဤယောဂဖြင့် သန့်စင်ကာ ငါ၏ အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိကြ하였다။

Verse 145

अन्यानि चैव शास्त्राणि लोके ऽस्मिन् मोहनानितु / वेदवादविरुद्धानि मयैव कथितानि तु

ထို့ပြင် ဤလောက၌ အခြားသော သာသနာကျမ်းများလည်း ရှိသည်—အမှန်အားဖြင့် မောဟဖြစ်စေသော သဘောရှိ၍ ဝေဒ၏ သဘောတရားများနှင့် ဆန့်ကျင်နေကြသည်။ သို့သော် ထိုကျမ်းများကိုလည်း ငါတစ်ဦးတည်းကပင် ဟောကြားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

Verse 146

वामं पाशुपतं सोमं लाकुलं चैव भैरवम् / असेव्यमेतत् कथितं वेदवाह्यं तथेतरम्

ဗာမ၊ ပါရှုပတ၊ ဆောမ၊ လာကူလ နှင့် ဘဲရဝ မာဂ်များကို လိုက်နာရန် မသင့်ဟု ကြေညာထားသည်။ ၎င်းတို့သည် ဝေဒမှ ပြင်ပဖြစ်၍ ဝေဒဓမ္မအကျင့်နှင့်လည်း ဆန့်ကျင်သည်။

Verse 147

वेदमुर्तिरहं विप्रा नान्यशास्त्रार्थवेदिभिः / ज्ञायते मत्स्वरूपं तु मुक्त्वा वेदं सनातनम्

ဟေ ဗြာဟ္မဏတို့၊ ငါသည် ဝေဒ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်တော်ပင် ဖြစ်၏။ အခြားကျမ်းစာများ၏ အဓိပ္ပါယ်ကိုသာ သိသူတို့က ငါ့အမှန်တရားကို မသိနိုင်ကြ; အနန္တဝေဒအားဖြင့်သာ သိနိုင်ပြီး ဝေဒကို စွန့်ပယ်၍ မရ။

Verse 148

स्थापयध्वमिदं मार्गं पूजयध्वं महेश्वरम् / अचिरादैश्वरं ज्ञानमुत्पत्स्यति न संशयः

ဤသန့်ရှင်းသော မာဂ်ကို တည်ထောင်ကြလော့၊ မဟေရှ္ဝရကို ပူဇော်ကြလော့။ မကြာမီ အီရှ္ဝရမှ ပေးအပ်သော ဉာဏ်တော် ပေါ်ထွန်းလာမည်၊ သံသယမရှိ။

Verse 149

मयि भक्तिश्च विपुला भवतामस्तु सत्तमाः / ध्यातमात्रो हि सान्निध्यं दास्यामि मुनिसत्तमाः

ဟေ သီလကောင်းသူတို့အထဲမှ အကောင်းဆုံးတို့၊ ငါ့အပေါ် အလွန်ကြီးမားသော ဘက္တိ ဖြစ်ပါစေ။ အို မုနိအကောင်းဆုံးတို့၊ သတိရခြင်းနှင့် ဓ്യာနသာဖြင့်ပင် ငါ၏ နီးကပ်သော စန္နိဓိကို ပေးမည်။

Verse 150

इत्युक्त्वा भगवान् सोमस्तत्रैवान्तरधीयत / तो ऽपि दारुवने तस्मिन् पूजयन्ति स्म शङ्करम् / ब्रह्मचर्यरताः शान्ता ज्ञानयोगपरायणाः

ထိုသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက် ကံကောင်းမြတ်သော ဆောမသည် ထိုနေရာ၌ပင် ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ထို့နောက် သူတို့လည်း ဒာရုတောအတွင်း၌ ရှင်ကရကို ဆက်လက်ပူဇော်ကြပြီး၊ ဗြဟ္မစရိယ၌ တည်ကြ၊ စိတ်ငြိမ်းချမ်း၍ ဉာဏယောဂ၌ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်နေကြ၏။

Verse 151

समेत्य ते महात्मानो मुनयो ब्रह्मवादिनः / वितेनिरे बहून् वादान्नध्यात्मज्ञानसंश्रयान्

ထိုမဟာစိတ်ရှိသော ရှင်မုနိများ—ဗြဟ္မကို ဟောကြားသူများ—စုဝေးလာ၍ အတွင်းအတ္တ (အဓျာတ္မ-ဉာဏ) ကို အခြေခံသည့် ဆွေးနွေးဝါဒများစွာကို ချပြကြ၏။

Verse 152

किमस्य जगतो मूलमात्मा चास्माकमेव हि / को ऽपि स्यात् सर्वभावानां हेतुरीश्वर एव च

“ဤလောက၏ အမြစ်မူလသည် အဘယ်နည်း။ အတ္တ (အာတ္မန်) သည် အမှန်တကယ် ကျွန်ုပ်တို့၏ ကိုယ်ပိုင်အရာပင်လား။ အရာရှိသမျှ၏ အကြောင်းရင်းသည် မည်သူနည်း။ ထိုအကြောင်းရင်းမှာ ဣශ්ဝရ (အရှင်) တစ်ပါးတည်းပင်” ဟုဆို၏။

Verse 153

इत्येवं मन्यमानानां ध्यानमार्गावलम्बिनाम् / आविरासीन्महादेवी देवी गिरिवरात्मजा

ဓ్యာနလမ်းကို အားထားတည်မြဲနေသူတို့က ဤသို့ စဉ်းစားနေစဉ်၊ မဟာဒေဝီ—တောင်မြတ်၏ သမီးတော် ဒေဝီ—သည် သူတို့ရှေ့၌ ထင်ရှားပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 154

कोटिसूर्यप्रतीकाशा ज्वालामालासमावृता / स्वभाभिर्विमलाभिस्तु पूरयन्ती नभस्तलम्

သန်းပေါင်းများစွာသော နေမင်း၏ တောက်ပမှုကဲ့သို့ လင်းလက်၍ မီးလျှံပန်းကုံးများဖြင့် ဝန်းရံလျက်၊ မစွန်းမကပ်သော ကိုယ်ပိုင်ရောင်ခြည်တို့ဖြင့် ကောင်းကင်အလျားအဝန်းကို ပြည့်နှက်စေ၏။

Verse 155

तामन्वपश्यन् गिरिजाममेयां ज्वालासहस्रान्तरसन्निविष्टाम् / प्रणेमुरेकामखिलेशपत्नीं जानन्ति ते तत् परमस्य बीजम्

မတိုင်းမတာသော ဂိရိဇာကို မီးလျှံတစ်ထောင်အတွင်း တည်ရှိနေသည်ဟု မြင်ကြသော်၊ အလုံးစုံ၏ အရှင်၏ မဟာမိဖုရား တစ်ပါးတည်းကို ဦးချကန်တော့ကြ၏။ အမှန်တကယ် သိမြင်သူတို့သည် နာမည်တော်၌ အမြင့်ဆုံး၏ မဟာဘီဇ (မျိုးစေ့) ကို သိကြ၏။

Verse 156

असमाकमेषा परमेशपत्नी गतिस्तथात्मा गगनाभिधाना / पश्यन्त्यथात्मानमिदं च कृत्स्नं तस्यामथैते मुनयश्च विप्राः

သူမသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အမြင့်ဆုံး အားကိုးရာ—ပရမေရှ்வရ၏ မဟာမိဖုရား—«ဂဂနာ» (ကောင်းကင်ကဲ့သို့ အနှံ့ပျံ့) ဟု ခေါ်ကြပြီး အတ္တမန်တော်ကိုယ်တိုင် ဖြစ်သည်။ သူမအတွင်း၌ မုနိများနှင့် ဗြာဟ္မဏများသည် အတ္တမန်နှင့် စကြဝဠာတစ်လုံးလုံးကို မြင်ကြသည်။

Verse 157

निरीक्षितास्ते परमेशपत्न्या तदन्तरे देवमशेषहेतुम् / पश्यन्ति शंभुं कविमीशितारं रुद्रं बृहन्तं पुरुषं पुराणम्

ပရမေရှွရ၏ မဟာမိဖုရားက သူတို့ကို ကြည့်ရှုနေစဉ်၊ ထိုအခိုက်အတန့်အတွင်း၌ပင် အကြောင်းရင်းအားလုံး၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်သော ဘုရားကို သူတို့မြင်ကြသည်—ရှမ္ဘု၊ ကဗိ-ဒർശနရှင်နှင့် အုပ်စိုးရှင်၊ ရုဒြ၊ အလွန်ကြီးမြတ်သူ၊ ပုရုෂ ပုရာဏ။

Verse 158

आलोक्य देवीमथ देवमीशं प्रणेमुरानन्दमवापुरग्र्यम् / ज्ञानं तदैशं भगवत्प्रसादा- दाविर्बभौ जन्मविनाशहेतु

ဒေဝီနှင့် အရှင်ဣရှကို မြင်ပြီး သူတို့သည် ဦးချကန်တော့ကာ အမြင့်ဆုံး အာနန္ဒကို ရရှိကြသည်။ ထို့နောက် ဘဂဝန်၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် ဒေဝီယ ဉာဏ်ပညာ ပေါ်ထွန်းလာသည်—ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းကို ဖျက်ဆီးသော အကြောင်းရင်းဖြစ်သည့် ဉာဏ်။

Verse 159

इयं हि सा जगतो योनिरेका सर्वात्मिका सर्वनियामिका च / माहेश्वरीशक्तिरनादिसिद्धा व्योमाभिधाना दिवि राजतीव

သူမပင် စကြဝဠာ၏ တစ်ခုတည်းသော မိခင်အုံ—အားလုံး၏ အတ္တမန်ဖြစ်၍ အရာအားလုံးကို ထိန်းညှိသူလည်း ဖြစ်သည်။ အနာဒီကတည်းက တည်မြဲသော မဟေရှွရီ-ရှက္တိကို «ဗျောမာ» (အာကာသ/လွတ်လပ်လေဟာ) ဟု ခေါ်ကြပြီး ကောင်းကင်၌ မင်းမူသကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်။

Verse 160

अस्या महत्परमेष्ठी परस्ता- न्महेश्वरः शिव एको ऽथ रुद्रः / चकार विश्वं परशक्तिनिष्ठां मायामथारुह्य स देवदेवः

မဟတ်နှင့် ပရမေဋ္ဌင်ကို ကျော်လွန်၍ မဟေရှွရ တစ်ပါးတည်း—ရှിവ၊ အမှန်တကယ် ရုဒြ—ရှိတော်မူသည်။ ထို ဒေဝဒေဝသည် ပရာ-ရှက္တိ၌ တည်သော မာယာကို စီးနင်းကာ စကြဝဠာကို ဖန်ဆင်းတော်မူ၏။

Verse 161

एको देवः सर्वभूतेषु गूढो मायी रुद्रः सकलो निष्कलश्च / स एव देवी न च तद्विभिन्न- मेतज्ज्ञात्वा ह्यमृतत्वं व्रजन्ति

သတ္တဝါအားလုံးအတွင်း၌ ဖုံးကွယ်နေသော တစ်ပါးတည်းသော ဘုရားသည် မာယာကို ကိုင်ဆောင်သော ရုဒ္ဒရ ဖြစ်၏။ အင်္ဂါရပ်ရှိသော်လည်း အင်္ဂါရပ်မရှိသကဲ့သို့လည်း ဖြစ်၏။ ထိုဘုရားတော်သည် ကိုယ်တိုင် ဒေဝီ(ရှက္တိ) ဖြစ်ပြီး သူမနှင့် မကွဲပြား။ ဤအမှန်တရားကို သိလျှင် အမရత్వသို့ ရောက်ကြ၏။

Verse 162

अन्तर्हितो ऽभूद् भगवानथेशो देव्या भर्गः सह देवादिदेवः / आराधयन्ति स्म तमेव देवं वनौकसस्ते पुनरेव रुद्रम्

ထို့နောက် ကောင်းမြတ်သော ဘုရားသခင်—ဣဿ၊ တောက်ပသော ဘ္ဟရ္ဂ၊ ဘုရားတို့၏ ဘုရား—သည် ဒေဝီနှင့်အတူ မမြင်ရအောင် ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ထိုအခါ တောနေသူတို့သည် ထိုဘုရားတော်တည်းဟူသော ရုဒ္ဒရ ကို ထပ်မံ ပူဇော်ကြ၏။

Verse 163

एतद् वः कथितं सर्वं देवदेवविचेष्टितम् / देवदारुवने पूर्वं पुराणे यन्मया श्रुतम्

ဤသို့ဖြင့် ဘုရားတို့၏ ဘုရား၏ အံ့ဩဖွယ် လှုပ်ရှားမှုများအားလုံးကို သင်တို့အား ငါ ပြောပြပြီးပြီ။ ဒေဝဒါရု တောအကြောင်းကို ပူရာဏ၌ ယခင်က ငါ ကြားသိခဲ့သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 164

यः पठेच्छृणुयान्नित्यं मुच्यते सर्वपातकैः / श्रावयेद् वा द्विजान् शान्तान् स याति परमां गतिम्

ဤကို နေ့စဉ် ဖတ်သူ သို့မဟုတ် နားထောင်သူသည် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်၏။ ထို့ပြင် စိတ်ငြိမ်းချမ်းသော ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) များကို နားထောင်စေသူသည် အမြင့်ဆုံးသော ဂတိသို့ ရောက်၏။