Adhyaya 35

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायामुपरिविभागे चतुस्त्रिंशो ऽध्यायः सूत उवाच अन्यत् पवित्रं विपुलं तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम् / रुद्रकोटिरिति ख्यातं रुद्रस्य परमेष्ठिनः

ဤသို့ သီရိကူർമပုရာဏ၌ ဆဋ္သဟස්တရီ သံဟိတာ၏ အပေါ်ပိုင်းနောက်ခွဲတွင် အခန်း ၃၄ ပြီးဆုံး၏။ စူတက ပြောသည်— «သုံးလောကလုံးတွင် ကျော်ကြားသော သန့်ရှင်းကျယ်ဝန်းသည့် တီရ္ထတစ်ခု ထပ်ရှိ၏။ ၎င်းကို ‘ရုဒ္ရကိုဋိ’ ဟု ခေါ်ကြပြီး အမြင့်မြတ်သခင် ရုဒ္ရ၏ တီရ္ထဖြစ်သည်»။

Verse 2

पुरा पुण्यतमे काले देवदर्शनतत्पराः / कोटिब्रह्मर्षयो दान्तास्तं देशमगमन् परम्

ရှေးကာလ အလွန်သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်သော ယုဂ၌၊ ဒေဝတို့၏ ဒർശနကို အလေးထားကြသော စည်းကမ်းတကျ ကိုယ်တိုင်ထိန်းချုပ်နိုင်သည့် ဗြဟ္မရိရှီများ ကောဋိပေါင်းများစွာသည် ထိုအမြင့်မြတ်သော သန့်ရှင်းဒေသသို့ သွားရောက်ကြ၏။

Verse 3

अहं द्रक्ष्यामि गिरिशं पूर्वमेव पिनाकिनम् / अन्यो ऽन्यं भक्तियुक्तानां व्याघातो जायते किल

«ငါသည် တောင်သခင် ဂိရိရှ—ပိနာကကိုင်ဆောင်သော ပိနာကင် (ရှီဝ)—ကို အရင်ဆုံး ဖူးမြင်မည်။ ဘက္တိရှိသူတို့အကြား၌ တစ်ဦးက တစ်ဦးကို အလျင်အမြန်သွားရာတွင် အတားအဆီး ဖြစ်တတ်သည်ဟု ဆိုကြ၏»။

Verse 4

तेषां भक्तिं तदा दृष्ट्वा गिरिशो योगिनां गुरुः / कोटिरूपो ऽभवद् रुद्रो रुद्रकोटिस्ततः स्मृतः

ထိုအခါ ယောဂီတို့၏ ဆရာ ဂိရိရှ ရုဒ္ရသည် သူတို့၏ ဘက္တိကို မြင်၍ ကောဋိပုံစံ—အနန္တပုံရိပ်များ—အဖြစ် ပြောင်းလဲတော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် ‘ရုဒ္ရကိုဋိ’ ဟု မှတ်မိကြသည်၊ အရေအတွက်မကုန်သော ရုဒ္ရပုံရိပ်တော်ဟူ၍။

Verse 5

ते स्म सर्वे महादेवं हरं गिरिगुहाशयम् / पश्यन्तः पार्वतीनाथं हृष्टपुष्टधियो ऽभवन्

ထို့နောက် သူတို့အားလုံးသည် မဟာဒေဝ—ဟရ၊ တောင်ဂူ၌ နေထိုင်တော်မူသော၊ ပါရဝတီ၏ အရှင်—ကို ဖူးမြင်ကြ၍ အတွင်းစိတ် ပျော်ရွှင်လန်းဆန်းကာ စိတ်ဉာဏ်များ မြင့်တက်ခိုင်မာလာကြ၏။

Verse 6

अनाद्यन्तं महादेवं पूर्वमेवाहमीश्वरम् / दृष्टवानिति भक्त्या ते रुद्रन्यस्तधियो ऽभवन्

«အစမရှိ အဆုံးမရှိသော မဟာဒေဝ—ဣဿဝရကို ငါသည် ယခင်ကတည်းက မြင်ဖူးပြီးပြီ» ဟုဆိုကြ၏။ ဘက္တိကြောင့် သူတို့၏စိတ်သည် ရုဒြထံသို့ အပြည့်အဝ အပ်နှံထားသူများ ဖြစ်လာကြသည်။

Verse 7

अथान्तरिक्षे विमलं पश्यन्ति स्म महत्तरम् / ज्योतिस्तत्रैव ते सर्वे ऽभिलषन्तः परं पदम्

ထို့နောက် အာကာသအလယ်၌ အလွန်ကြီးမား၍ အညစ်အကြေးကင်းသော အလင်းရောင်ကို မြင်ကြ၏။ ထိုနေရာ၌ပင် အမြင့်ဆုံးသော အခြေအနေကို တောင့်တသူတို့အားလုံးသည် အမြတ်ဆုံးသော နေရာသို့ ဆန္ဒကို တည်စေကြသည်။

Verse 8

एतत् सदेशाध्युषितं तीर्थं पुण्यतमं शुभम् / दृष्ट्वा रुद्रं समभ्यर्च्य रुद्रसामीप्यमाप्नुयात्

ဤတီရ္ထသည် သုစရိုက်သူတို့ နေထိုင်ရာဖြစ်၍ အလွန်ပင် ပုဏ္ဏတမ၊ မင်္ဂလာတမ ဖြစ်၏။ ဤနေရာ၌ ရုဒြကို မြင်၍ သင့်တော်သော ဂုဏ်ပြုဘုရားပူဇော်ခြင်း ပြုလျှင် ရုဒြနှင့် နီးကပ်ခြင်း (ရုဒြ-သာမီပျ) ကို ရရှိမည်။

Verse 9

अन्यच्च तीर्थप्रवरं नाम्ना मधुवनं स्मृतम् / तत्र गत्वा नियमवानिन्द्रस्यार्धासनं लभेत्

ထို့ပြင် မဓုဝန ဟု အမည်ရသော အထူးမြတ်သော တီရ္ထတစ်ခုလည်း ရှိ၏။ ထိုနေရာသို့ စည်းကမ်းတကျ နိယမကို စောင့်ထိန်းသော ယာတရိကသည် အိန္ဒြ၏ အာသန၏ တစ်ဝက်ကို (ကောင်းကင်ဂုဏ်သိက္ခာ၏ အစိတ်အပိုင်းကို) ရရှိမည်။

Verse 10

अथान्यत्पुष्पनगरी देशः पुण्यतमः शुभः / तत्र गत्वा पितॄन् पूज्य कुलानां तारयेच्छतम्

ထို့နောက် ပုဿပနဂရီ ဟု ခေါ်သော အခြားသော သုဘ၊ ပုဏ္ဏတမ ဒေသတစ်ခု ရှိ၏။ ထိုနေရာသို့ သွား၍ ပိတೃ (ဘိုးဘွားဝိညာဉ်) များကို ပူဇော်လျှင် မိမိမျိုးရိုး၏ မျိုးဆက်တစ်ရာကို ကယ်တင်နိုင်သည်။

Verse 11

कालञ्जरं महातीर्थं लोके रुद्रो महेश्वरः / कालं जरितवान् देवो यत्र भक्तिप्रियो हरः

ကာလဉ္ဇရ သည် လောက၌ မဟာတီရ္ထ (အလွန်မြတ်သော ဘုရားဖူးကမ်း) ဟု ကျော်ကြား၏။ ထိုနေရာ၌ ရုဒြာ မဟေရှွရ သည် ကာလ (အချိန်) ကိုပင် ကျော်လွှား၍ ချေဖျက်ခဲ့၏။ ထိုအရပ်၌ ဘက္တိကို ချစ်မြတ်နိုးသော ဒေဝ ဟရ သည် ဘုရားကိုးကွယ်သူတို့အပေါ် အထူးပင် နှစ်သက်တော်မူ၏။

Verse 12

श्वेतो नाम शिवे भक्तो राजर्षिप्रवरः पुरा / तदाशीस्तन्नमस्कारः पूजयामास शूलिनम्

ရှေးကာလ၌ ရာဇဣသီတို့အနက် အထူးမြတ်သော ရုရှီတစ်ပါးရှိ၍ အမည်မှာ ရွှေတ (Śveta) ဟုခေါ်၏၊ သူသည် ရှိဝအား အလွန်သဒ္ဓါရှိသူဖြစ်၏။ အာသီသနှင့် နမസ്കာရဖြင့် တရိုက်တည်း ဂုဏ်ပြုကာ သုံးချွန်ကိုင်သော သခင် (Śiva) ကို ပူဇော်ခဲ့၏။

Verse 13

संस्थाप्य विधिना लिङ्गं भक्तियोगपुरः सरः / जजाप रुद्रमनिशं तत्र संन्यस्तमानसः

နည်းလမ်းတကျ လိင်္ဂကို တည်ထောင်ပြီးနောက်၊ ဘက္တိယောဂဖြင့် ထင်ရှားသော ထိုရေကန်အနီး၌ သူသည် စိတ်ကို အပြည့်အဝ အပ်နှံတည်ငြိမ်စေကာ ရုဒြမန်တရကို မနားမနေ ဂျပ်တော်မူခဲ့၏။

Verse 14

स तं कालो ऽथ दीप्तात्मा शूलमादाय भीषणम् / नेतुमभ्यागतो देशं स राजा यत्र तिष्ठति

ထို့နောက် ကာလ—အချိန်တရားကိုယ်တိုင်—အာနုဘော်တောက်ပလျက် ကြောက်မက်ဖွယ် လှံတံကိုင်ဆောင်ကာ ထိုမင်းကြီး နေထိုင်ရာ အရပ်သို့ သူ့ကို ခေါ်ဆောင်သွားရန် ရောက်လာ၏။

Verse 15

वीक्ष्य राजा भयाविष्टः शूलहस्तं समागतम् / कालं कालकरं घोरं भीषणं चण्डदीधितिम्

ထိုသူ ရောက်လာသည်ကို မြင်သော်—လက်၌ သုံးချွန်ကိုင်ဆောင်၍ ကြမ်းတမ်းသော အလင်းရောင်ဖြင့် တောက်လောင်နေသော ကာလ (အချိန်-မရဏ) သည် ကြောက်မက်ဖွယ် မရဏကို ဖြစ်စေသူ—မင်းကြီးသည် ကြောက်ရွံ့ခြင်းဖြင့် တုန်လှုပ်သွား၏။

Verse 16

उबाभ्यामथ हस्ताभ्यां स्पृट्वासौ लिङ्गमैश्वरम् / ननाम शिरसा रुद्रं जजाप शतरुद्रियम्

ထို့နောက် သူသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဣශ්ဝရ၏ အရှင်လိင်္ဂကို ထိကိုင်၍ ရုဒြာအား ခေါင်းငုံ့ပူဇော်ကာ «သတရုဒြိယ» ဟိမ်းကို ရွတ်ဆို하였다။

Verse 17

जपन्तमाह राजानं नमन्तमसकृद् भवम् / एह्येहीति पुरः स्थित्वा कृतान्तः प्रहसन्निव

ဘုရင်သည် မန္တရကို ဆက်လက်ရွတ်ဆိုကာ ဘဝ (ရှီဝ) အား မကြာခဏ ခေါင်းငုံ့နမတ်နေစဉ်၊ ကృతान्त—သေမင်းကိုယ်တိုင်—ရှေ့တွင် ရပ်ကာ အပြုံးတစ်စုံဖြင့် လှောင်သလို «လာ၊ လာ!» ဟု ဆို하였다။

Verse 18

तमुवाच भयाविष्टो राजा रुद्रपरायणः / एकमीशार्चनरतं विहायान्यं निषूदय

ကြောက်ရွံ့သွားသော ဘုရင်သည် ရုဒြာကိုသာ အားကိုးသူဖြစ်၍ ပြော하였다—«အရှင်ကို ပူဇော်ရေး၌ စိတ်နှစ်မြှုပ်နေသူကို ချန်ထားပါ၊ အခြားသူကို သတ်ပစ်ပါ»။

Verse 19

इत्युक्तवन्तं भगवानब्रवीद् भीतमानसम् / रुद्रार्चनरतो वान्यो मद्वशे को न तिष्ठति

ထိုသို့ ပြောသော ကြောက်လန့်စိတ်ရှိသူအား ဘဂဝန်က မိန့်တော်မူသည်—«ရုဒြာပူဇော်ရေး၌ ရတနာဖြစ်စေ၊ အခြားအရာ၌ ရတနာဖြစ်စေ၊ ငါ၏ အုပ်စိုးမှုအောက်၌ မတည်သူ မည်သူရှိသနည်း»။

Verse 20

एवमुक्त्वा स राजानं कालो लोकप्रकालनः / बबन्ध पाशै राजापि जजाप शतरुद्रियम्

ထိုသို့ မိန့်ပြီးနောက် လောကကို စီမံထိန်းညှိသော ကာလ (Kāla) သည် ဘုရင်ကို ပാശကြိုးများဖြင့် ချည်နှောင်하였다။ သို့ရာတွင် ဘုရင်သည် ထိုအချိန်တွင်ပင် «သတရုဒြိယ» ကို ဆက်လက်ရွတ်ဆိုနေ하였다။

Verse 21

अथान्तरिक्षे विमलं दीप्यमानं तेजोराशिं भूतभर्तुः पुराणम् / ज्वालामालासंवृतं व्याप्य विश्वं प्रादुर्भूतं संस्थितं संददर्श

ထို့နောက် အလယ်ကောင်းကင်၌ သန့်ရှင်း၍ တောက်ပလင်းလက်သော တေဇောရాశီတစ်စု—သတ္တဝါတို့ကို ထိန်းသိမ်းသော ပုရాణဘုရား၏ မူလတေဇ—ကို မီးလျှံမാലာများဖြင့် ဝန်းရံကာ စကြဝဠာတစ်လျှောက် ပျံ့နှံ့၍ ချက်ချင်း ပေါ်ထွန်းကာ တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေသည်ကို မြင်တော်မူ၏။

Verse 22

तन्मध्ये ऽसौ पुरुषं रुक्मवर्णं देव्या देवं चन्द्रलेखोज्ज्वलाङ्गम् / तेजोरूपं पश्यति स्मातिहृष्टो मेने चास्मन्नाथ आगच्छतीति

ထိုအလင်းအတွင်း၌ သူသည် ရွှေရောင်တောက်ပသော ပုရုෂတော်—ဒေဝီနှင့်အတူရှိသော ဒေဝတော်—ကို မြင်၏။ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတို့သည် လမင်းရောင်တန်းကဲ့သို့ တောက်လင်းနေ၏။ ထိုတေဇောရূপကို မြင်လျှင် အလွန်ပျော်ရွှင်ကာ «ဤသည်မှာ ကျွန်ုပ်တို့၏ နာထာဘုရား လာရောက်နေပြီ» ဟု ထင်မြင်၏။

Verse 23

आगच्छन्तं नातिदूरे ऽथ दृष्ट्वा कालो रुद्रं देवदेव्या महेशम् / व्यपेतभीरखिलेशैकनाथं राजर्षिस्तं नेतुमभ्याजगाम

ထို့နောက် ကာလသည် မဝေးလှသောအကွာအဝေးမှ ရုဒြ—ဒေဝဒေဝီ၏ မဟေရှာ၊ မဟာသခင်တော်—သည် ကြောက်ရွံ့ခြင်းကင်း၍ အခွင့်အာဏာရှင်တို့၏ တစ်ဦးတည်းသော အရှင်အဖြစ် ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်၏။ ထိုရာဇဣသီသည် သူ့ကို ကြိုဆို၍ လမ်းညွှန်ရန် ရှေ့သို့ ထွက်သွား၏။

Verse 24

आलोक्यासौ भगवानुग्रकर्मा देवो रुद्रो भूतभर्ता पुराणः / एकं भक्तं मत्परं मां स्मरन्तं देहीतीमं कालमूचे ममेति

သူ့ကို မြင်တော်မူလျှင် ဘဂဝန်—ကြောက်မက်ဖွယ်ကာရိယရှိသော ရုဒြ၊ သတ္တဝါတို့၏ ပုရాణထောက်တိုင်—သည် ထိုခဏတည်းက ပြောတော်မူ၏။ «ငါ့ထံ ပေးလော့—ငါ့ကိုသာ အပြည့်အဝ အားထား၍ ငါ့ကို အမြဲ သတိရနေသော ဤတစ်ဦးတည်းသော ဘက္တကို» ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 25

श्रुत्वा वाख्यं गोपतेरुग्रभावः कालात्मासौ मन्यमानः स्वभावम् / बद्ध्वा भक्तं पुनरेवाथ पाशैः क्रुद्धो रुद्रमभिदुद्राव वेगात्

သတ္တဝါတို့၏ အရှင် (ဂိုပတိ) ၏ မိန့်ခွန်းကို ကြားသော် အကြမ်းဖက်သဘောရှိသူ—အချိန်၏ အတ္တဖြစ်သော ကာလ—သည် မိမိသဘာဝကို အမြင့်ဆုံးဟု ထင်မြင်၏။ ထို့နောက် ဘက္တကို ပാശကြိုးများဖြင့် ထပ်မံချည်နှောင်ကာ ဒေါသထွက်၍ ရုဒြထံသို့ အလွန်မြန်စွာ ပြေးဝင်သွား၏။

Verse 26

प्रेक्ष्यायान्तं शैलपुत्रीमथेशः सो ऽन्वीक्ष्यान्ते विश्वमायाविधिज्ञः / सावज्ञं वै वामपादेन मृत्युं श्वेतस्यैनं पश्यतो व्याजघान

ထို့နောက် လောက၏ မာယာလုပ်ငန်းစဉ်ကို သိမြင်သော ဣဿ (ရှီဝ) သည် တောင်သမီး ရှိုင်လပုတြီ (ပါရဝတီ) လာရောက်နေသည်ကို မြင်တော်မူ၏။ မျက်စိတော်ဖြင့် ကြည့်လျက် ဘယ်ခြေတော်ဖြင့် မရဏ (မৃত्यु) ကို မထီမဲ့မြင်ပြုကာ ချေဖျက်တော်မူသဖြင့်၊ ရှွေတ သည် မြင်နေရ၏။

Verse 27

ममार सो ऽतिभीषणो महेशपादघातितः / रराज देवतापतिः सहोमया पिनाकधृक्

မဟာဒေဝ၏ ခြေတော်ထိုးနှက်မှုကြောင့် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်သူသည် ပျက်စီးသေဆုံးသွား၏။ ထို့နောက် ဒေဝတို့၏ အရှင်၊ ပိနာကကိုင်ရှီဝသည် အုမာနှင့်အတူ တောက်ပစွာ ထွန်းလင်းတော်မူ၏။

Verse 28

निरीक्ष्य देवमीश्वरं प्रहृष्टमानसो हरम् / ननाम साम्बमव्ययं स राजपुङ्गवस्तदा

ဟရ (ရှီဝ) အရှင်ဣश्वरကို မြင်တွေ့သဖြင့် မင်းတို့အထွဋ်အမြတ်သည် စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်လျက် ထိုအခါ သမ္ဗာ (Sāmbā) မပျက်မယွင်းသော အရှင်ထံ ဦးချတော်မူ၏။

Verse 29

नमो भवाय हेतवे हराय विश्वसंभवे / नमः शिवाय धीमते नमो ऽपवर्गदायिने

အကြောင်းရင်းအမြစ်ဖြစ်သော ဘဝ (Bhava) ထံ နမော။ စကြဝဠာပေါ်ပေါက်ရာ အရင်းအမြစ် ဟရ (Hara) ထံ နမော။ ဉာဏ်ပညာတောက်ပသော ရှီဝ (Śiva) ထံ နမော။ အပဝဂ္ဂ—နောက်ဆုံးလွတ်မြောက်ခြင်းကို ပေးသနားတော်မူသော အရှင်ထံ နမော။

Verse 30

नमो नमो नमो ऽस्तु ते महाविभूतये नमः / विभागहीनरूपिणे नमो नराधिपाय ते

နမော နမော နမော ဖြစ်ပါစေ၊ မဟာဗိဘူတိတော်ထံ နမော။ ခွဲခြားမှုမရှိသော ရုပ်သဘောတော်ရှိသူထံ နမော။ သတ္တဝါအပေါင်း၏ အရှင်မင်းမြတ်တော်ထံ နမော။

Verse 31

नमो ऽस्तु ते गणेश्वर प्रपन्नदुः खनाशन / अनादिनित्यभूतये वराहशृङ्गधारिणे

ဂဏာတို့၏ အရှင် ဂဏေရှ္ဝရ အရှင်တော်အား နမော။ ခိုလှုံသူတို့၏ ဒုက္ခကို ဖျက်ဆီးတော်မူသူ။ အစမရှိ အမြဲတည်သော သဘာဝတော်ရှိ၍ ဝရాహ (ဝက်တော) ၏ ချိုကို သင်္ကေတအဖြစ် ဆောင်ထားတော်မူသူအား နမော။

Verse 32

नमो वृषध्वजाय ते कपालमालिने नमः / नमो महानटाय ते नमो वृषध्वजाय ते

နွားအလံတော်ကို ဆောင်သော အရှင်တော်အား နမော။ ခေါင်းခွံမော်လီကို ဆင်ယင်သော အရှင်တော်အား နမော။ မဟာနတ် (မဟာနာဋ) အဖြစ် ကမ္ဘာလောကကို ကခုန်တော်မူသော အရှင်တော်အား နမော။ နွားအလံတော်ရှင် အရှင်တော်အား ထပ်မံနမော။

Verse 33

अथानुगृह्य शङ्करः प्रणामतत्परं नृपम् / स्वगाणपत्यमव्ययं सरूपतामथो ददौ

ထို့နောက် သင်္ကရ (ရှင်ကရ) သည် ကရုဏာပြု၍ ဦးချတော်မူခြင်း၌ အလွန်တက်ကြွသော မင်းကို မိမိ၏ ဂဏာတို့အတွင်း မပျက်မယွင်းသော အဖွဲ့ဝင်ဖြစ်ခွင့်ကို ပေးတော်မူပြီး၊ မိမိနှင့် ရုပ်သဏ္ဌာန်တူညီမှုကိုလည်း ချီးမြှင့်တော်မူ၏။

Verse 34

सहोमया सपार्षदः सराजपुङ्गवो हरः / मुनीशसिद्धवन्दितः क्षणाददृश्यतामगात्

ဦမားနှင့်အတူ၊ အပါအဝင် အပေါင်းအပါများက ဝန်းရံလျက်၊ မင်းတို့အနက် အမြတ်ဆုံး ဟရ (ဟရ) သည် မဟာမုနိများနှင့် စိဒ္ဓများ၏ ဝတ်ပြုချီးမြှောက်ခြင်းကို ခံယူပြီးနောက် ခဏချင်း မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွား၏။

Verse 35

काले महेशाभिहते लोकनाथः पितामहः / अयाचत वरं रुद्रं सजीवो ऽयं भवत्विति

မဟာဒေဝက ကာလကို ထိုးနှက်သတ်ဖြတ်ပြီးသောအခါ၊ လောကတို့၏ အရှင်ဖြစ်သော ပိတామဟ ဘြဟ္မာသည် ရုဒ္ဒရထံ၌ အလှူတောင်းကာ—“ဤသူသည် ပြန်လည် အသက်ရှင်ပါစေ” ဟူ၍ မေတ္တာဖြင့် ဆုတောင်းလေ၏။

Verse 36

नास्ति कश्चिदपीशान दोषलेशो वृषध्वज / कृतान्तस्यैव भवता तत्कार्ये विनियोजितः

အို ဣရှာန၊ နွားအလံဆောင်သော အရှင်—သင်၌ အပြစ်အနံ့အရသာ အနည်းငယ်မျှ မရှိပါ။ ကෘတားန္တ (ကာလ/မရဏ) ကိုယ်တိုင်က သူ၏အလုပ်ကို ဆောင်ရွက်ရန် သင့်ကို ခန့်အပ်ထားသည်။

Verse 37

स देवदेववचनाद् देवदेवेश्वरो हरः / तथास्त्वित्याह विश्वात्मा सो ऽपि तादृग्विधो ऽभवत्

ဒေဝတို့၏ စကားအတိုင်း၊ ဒေဝတို့၏ ဒေဝရှင် ဟရ (ဟရာ) သည် လှုပ်ရှား၍ ဆောင်ရွက်လေ၏။ အလုံးစုံ၏ အတ္တဖြစ်သော ဝိශ්ဝာတ္မာက “အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်စေ” ဟု ဆိုပြီး၊ သူလည်း ထိုပုံသဏ္ဌာန်တူ ဖြစ်လာလေ၏။

Verse 38

इत्येतत् परमं तीर्थं कालञ्जरमिति श्रुतम् / गत्वाभ्यर्च्य महादेवं गाणपत्यं स विन्दति

ဤသို့ဖြင့် ဤနေရာသည် “ကာလဉ္ဇရ” ဟု ခေါ်သော အမြင့်မြတ်ဆုံး တီရ္ထ (သန့်ရှင်းရာ) ဟု ကြားသိရသည်။ ထိုသို့ သွားရောက်၍ မဟာဒေဝကို ပူဇော်လျှင်၊ ရှိဝ၏ ဂဏ (အတော်အပါး) အဖြစ် ရပ်တည်မှုကို ရရှိလေ၏။