Adhyaya 24

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायामुपरिविभागे त्रयोविंशो ऽध्यायः व्यास उवाच अग्निहोत्रं तु जुहुयादाद्यन्ते ऽहर्निशोः सदा / दर्शेन चैव पक्षान्ते पौर्णमासेन चैव हि

ဤသို့ဖြင့် သီရိကူර්မပုရာဏ၊ ခြောက်ထောင်ပုဒ်ပါ သံဟိတာ၏ နောက်ပိုင်းခွဲတွင် အခန်း ၂၃ ပြီးဆုံး၏။ ဗျာသက မိန့်တော်မူသည်– «နေ့နှင့်ည၏ အစနှင့်အဆုံးတွင် အဂ္နိဟောတရ (Agnihotra) ကို အမြဲ ဟောမပူဇော်ရမည်။ ထို့ပြင် တစ်ပတ်ခွဲ (fortnight) အဆုံးတွင် ဒർശ (Darśa) ရိတုကိုလည်းကောင်း၊ ပေါုර්ဏမာသ (Paurṇamāsa) ရိတုကိုလည်းကောင်း ဆောင်ရွက်ရမည်»။

Verse 2

शस्यान्ते नवशस्येष्ट्या तथर्त्वन्ते द्विजो ऽध्वरैः / पशुना त्वयनस्यान्ते समान्ते सौमिकैर्मखैः

ရိတ်သိမ်းရာသီအဆုံးတွင် နဝသဿယ-ဣဋ္ဌိ (navaśasya-iṣṭi) ဟူသော သစ်သီးနှံအသစ် ပူဇော်ပွဲကို ဆောင်ရွက်ရမည်။ ရာသီတစ်ရာသီစီ၏ အဆုံးတွင် ဒွိဇ (dvija) တို့သည် ဝေဒယဇ္ဉ (adhvara) များကို ပြုလုပ်ရမည်။ အယန (ayana) အဆုံးတွင် တိရစ္ဆာန်ပူဇော်ယဇ္ဉကို ဆောင်ရွက်၍၊ နှစ်အဆုံးတွင် ဆိုမယဇ္ဉ (saumika makha) များကို ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 3

नानिष्ट्वा नवशस्येष्ट्या पशुना वाग्निमान् द्विजः / नवान्नमद्यान्मांसं वा दीर्घमायुर्जिजीविषुः

မြင့်မြတ်သောမီးများကို ထိန်းသိမ်းထားသော ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) အိမ်ထောင်ရှင်သည် အသက်ရှည်လိုလျှင်၊ နဝ-ရှသျယ (သီးနှံအသစ်) ဖြင့် ရာသီပူဇော်ပွဲကို အရင်ပြုလုပ်ပြီး၊ သတ်မှတ်ထားသည့်နေရာတွင် တိရစ္ဆာန်ပူဇော်ခြင်းပါ ပြီးမှသာ သီးနှံအသစ် သို့မဟုတ် အသားကို စားသင့်သည်။

Verse 4

नवेनान्नेन चानिष्ट्वा पशुहव्येन चागन्यः / प्राणानेवात्तुमिच्छन्ति नवान्नामिषगृद्धिनः

သီးနှံအသစ်ဖြင့် သင့်တော်သောပူဇော်မှုကို အရင်မပြုဘဲ၊ မီးသို့ တိရစ္ဆာန်အသားကို ဟဝိ (အပူဇော်) အဖြစ် ယူဆောင်လာသူများ—သီးနှံအသစ်နှင့် အသားကို လောဘကြီးသူတို့သည် အမှန်တကယ် မိမိတို့၏ အသက်ရှူသက် (ပရာဏ) ကိုပင် စားသုံးလိုကြသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

Verse 5

सावित्रान् शान्तिहोमांश्च कुर्यात् पर्वसु नित्यशः / पितॄंश्चैवाष्टकास्वर्चन् नित्यमन्वष्टकासु च

ပဗ္ဗ (ပွဲနေ့) များတွင် နေ့စဉ်လိုလို စာဝိတ္ရီ မန္တရားများကို ရွတ်ဖတ်ကာ၊ ရှာန္တိ-ဟိုးမ (ငြိမ်းချမ်းရေး မီးပူဇော်) များကို ပြုလုပ်သင့်သည်။ ထို့ပြင် အဋ္ဌကာနေ့များတွင် ပိတೃ (ဘိုးဘွားဝိညာဉ်) များကို ပူဇော်ကာ၊ အန်ဝဋ္ဌကာ အခမ်းအနားများတွင်လည်း အမြဲတမ်း ထိုသို့ပင် ပြုလုပ်သင့်သည်။

Verse 6

एष धर्मः परो नित्यमपधर्मो ऽन्य उच्यते / त्रयाणामिह वर्णानां गृहस्थाश्रमवासिनाम्

ဤသည်မှာ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဓမ္မဖြစ်၍ အမြဲတမ်း လိုက်နာရမည်။ ထိုအရာနှင့် ဆန့်ကျင်သမျှကို အဓမ္မဟု ခေါ်သည်။ ဤသင်ကြားချက်သည် ဤလောက၌ အိမ်ထောင်ရှင်အာရှရမ (ဂೃಹသ္ထ) တွင် နေထိုင်သော ဝဏ္ဏ သုံးမျိုးအတွက် ဖြစ်သည်။

Verse 7

नास्तिक्यादथवालस्याद् यो ऽग्नीन् नाधातुमिच्छति / यजेत वा न यज्ञेन स याति नरकान् बहून्

ဝေဒကို မယုံကြည်ခြင်း (နာသ္တိက) သို့မဟုတ် ပျင်းရိခြင်းကြောင့်၊ မီးသန့် (အဂ္နိ) များကို မတည်ထောင်လိုသူ၊ သို့မဟုတ် တည်ထောင်ပြီးလည်း ယဇ္ဉဖြင့် မပူဇော်သူသည် နరకများစွာသို့ သွားရသည်။

Verse 8

तामिस्त्रमन्धतामिस्त्रं महारौरवरौरवौ / कुम्भीपाकं वैतरणीमसिपत्रवनं तथा

နရကများတွင် တာမိစ္စရ (Tāmisra)၊ အန္ဓတာမိစ္စရ (Andhatāmisra)၊ မဟာရော်ရဝ (Mahāraurava) နှင့် ရော်ရဝ (Raurava) ရှိ၏။ ထို့ပြင် ကုမ္ဘီပါက (Kumbhīpāka)၊ ဝိုင်တရဏီ (Vaitaraṇī) နှင့် ဓားရွက်တော အစိပတ္တရဝန (Asipatravana) လည်းရှိ၏။

Verse 9

अन्यांश्च नरकान् घोरान् संप्राप्यान्ते सुदुर्मतिः / अन्त्यजानां कुले विप्राः शूद्रयोनौ च जायते

အခြားကြောက်မက်ဖွယ် နရကများကိုလည်း ခံစားပြီးနောက်၊ စိတ်ဆိုးယုတ်သောသူသည် ထိုဒဏ်ခတ်မှုတို့၏ အဆုံးတွင် အောက်တန်းအပြင်ပန်း လူမျိုးစုတို့၏ မျိုးရိုးအတွင်း၌လည်းကောင်း၊ ရှူဒြာ မိခင်ဝမ်း၌လည်းကောင်း မွေးဖွားလာရ၏—အို ဘြာဟ္မဏတို့။

Verse 10

तस्मात् सर्वप्रयत्नेन ब्राह्मणो हि विशेषतः / आधायाग्निं विशुद्धात्मा यजेत परमेश्वरम्

ထို့ကြောင့် အစွမ်းကုန်ကြိုးစား၍—အထူးသဖြင့် ဘြာဟ္မဏသည်—သန့်ရှင်းသော မီးပူဇော်များကို စနစ်တကျ တည်ထောင်ပြီး စိတ်ဝိညာဉ်ကို သန့်စင်ကာ ယဇ္ဉဖြင့် ပရမေဿဝရ (Parameśvara) ကို ပူဇော်အရိုအသေ ပြုရမည်။

Verse 11

अग्निहोत्रात् परो धर्मो द्विजानां नेह विद्यते / तस्मादाराधयेन्नित्यमग्निहोत्रेण शाश्वतम्

နှစ်ကြိမ်မွေးဖွားသူ (ဒွိဇ) များအတွက် ဤလောက၌ အဂ္နိဟောတရ (Agnihotra) ထက် မြင့်မြတ်သော ဓမ္မတာဝန် မရှိ။ ထို့ကြောင့် အဂ္နိဟောတရဖြင့် အနန္တ/အမြဲတည်သော သခင်ကို နိစ္စ ပူဇော်အရိုအသေ ပြုရမည်။

Verse 12

यश्चाधायाग्निमालस्यान्न यष्टुं देवमिच्छति / सो ऽसौ मूढो न संभाष्यः किं पुनर्नास्तिको जनः

သို့သော် မီးပူဇော်များကို တည်ထောင်ပြီးနောက် ပျင်းရိမှုကြောင့် ယဇ္ဉဖြင့် ဘုရားကို မပူဇော်လိုသူသည်—ထိုမိုက်မဲသူကို စကားပြောရန်တောင် မသင့်; အပြတ်အသတ် မယုံကြည်သူ (နာစတိက) ဆိုလျှင်တော့ ပို၍ပင် မဆိုလိုတော့။

Verse 13

यस्य त्रैवार्षिकं भक्तं पर्याप्तं भृत्यवृत्तये / अधिकं चापि विद्येत स सोमं पातुमर्हति

သုံးနှစ်စာ စပါးအာဟာရကို မိမိအပေါ်မူတည်သူများနှင့် အမှုထမ်းများကို ထောက်ပံ့ရန် လုံလောက်စွာ စုဆောင်းထားပြီး ထို့အပြင် ပိုလျှံသေးသူသည် စိုးမကို သောက်သင့်သူ ဖြစ်၏။

Verse 14

एष वै सर्वयज्ञानां सोमः प्रथम इष्यते / सोमेनाराधयेद् देवं सोमलोकमहेश्वरम्

အမှန်တကယ် စိုးမသည် ယဇ္ဉာအားလုံးအနက် အဓိကအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရ၏။ စိုးမဖြင့် ဘုရားသခင်ကို—စိုးမလောက၏ အရှင် မဟေရှ္ဝရကို—ပူဇော်ရမည်။

Verse 15

न सोमयागादधिको महेशाराधने क्रतुः / समो वा विद्यते तस्मात् सोमेनाभ्यर्चयेत् परम्

မဟေရှာကို ပူဇော်ရာတွင် စိုးမယဇ္ဉာထက် မြင့်မားသော ကရတု မရှိ၊ ထိုနှင့်တူညီသည့်အရာလည်း မရှိ။ ထို့ကြောင့် စိုးမ (စိုးမပူဇော်ခြင်း) ဖြင့် အမြင့်ဆုံးကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 16

पितामहेन विप्राणामादावभिहितः शुभः / धर्मो विमुक्तये साक्षाच्छ्रौतः स्मार्तो द्विधा पुनः

အစအဦး၌ အဘကြီး (ဗြဟ္မာ) သည် ဗြာဟ္မဏများအတွက် မင်္ဂလာသော ဓမ္မကို ကြေညာခဲ့၏—လွတ်မြောက်ခြင်းသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်စေသော ဓမ္မဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ထိုဓမ္မသည် နှစ်မျိုးရှိသည်ဟု ဆို၏—ရှရောတ (ဝေဒပူဇော်ရေး) နှင့် စမာရတ (စမృతိအခြေပြု)။

Verse 17

श्रौतस्त्रेताग्निसंबन्धात् स्मार्तः पूर्वं मयोदितः / श्रेयस्करतमः श्रौतस्तस्माच्छ्रौतं समाचरेत्

ရှရောတစည်းကမ်းသည် သန့်ရှင်းသော မီးသုံးလုံးနှင့် ဆက်နွယ်၏။ စမာရတစည်းကမ်းကို ငါသည် အရင်က ဖော်ပြခဲ့ပြီးပြီ။ အမြင့်ဆုံးကောင်းကျိုးကို ပိုမိုဖြစ်စေသော လမ်းသည် ရှရောတဖြစ်သဖြင့် ထို့ကြောင့် ရှရောတပူဇော်ရေးများကို သင့်တော်စွာ ကျင့်သုံးရမည်။

Verse 18

उभावभिहितौ धर्मौ वेदादेव विनिः सृतौ / शिष्टाचारस्तृतीयः स्याच्छ्रतिस्मृत्योरलाभतः

ဓမ္မနှစ်ပါးလုံးသည် အမှန်တကယ် ဝေဒမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ Śruti နှင့် Smṛti မရရှိနိုင်သော် ယဉ်ကျေးပညာရှိတို့၏ အကျင့်အကြံ (śiṣṭa-ācāra) သည် တတိယ အာဏာအဖြစ် ဖြစ်လာသည်။

Verse 19

धर्मेणाभिगतो यैस्तु वेदः सपरिबृंहणः / ते शिष्टा ब्राह्मणाः प्रोक्ता नित्यमात्मगुणान्विताः

ဓမ္မဖြင့် ဝေဒကို—အဓိပ္ပါယ်ဖော်ပြသော အထောက်အကူများနှင့်တကွ—နီးကပ်လေ့လာသူတို့ကို śiṣṭa ဟု ခေါ်သော စံပြဗြာဟ္မဏများဟု ကြေညာကြပြီး၊ အတ္တ၏ ဂုဏ်သတ္တိများနှင့် အမြဲပြည့်စုံကြသည်။

Verse 20

तेषामभिमतो यः स्याच्चेतसा नित्यमेव हि / स धर्मः कथितः सद्भिर्नान्येषामिति धारणा

သူတော်ကောင်းနှင့် စည်းကမ်းရှိသူတို့က မိမိစိတ်တွင် အမြဲတမ်း လက်ခံသဘောတူထားသည့်အရာ—အဲဒါကိုပင် သုခသမာဓိရှိသူတို့က “ဓမ္မ” ဟု ခေါ်ကြသည်။ ထိုသဘောတရားသည် စိတ်မတည်ငြိမ် မသန့်ရှင်းသူ အခြားသူတို့အတွက် မဟုတ်ဟု ယုံကြည်ကြသည်။

Verse 21

पुराणं धर्मशास्त्रं च वेदानामुपबृंहणम् / एकस्माद् ब्रह्मविज्ञानं धर्मज्ञानं तथैकतः

ပုရာဏနှင့် ဓမ္မရှာစတြာတို့သည် ဝေဒ၏ အာဏာရှိသော အဓိပ္ပါယ်ဖော်ပြချက် ဖြစ်ကြသည်။ အရင်းအမြစ်တစ်ခုတည်းမှပင် ဗြဟ္မန်ကို သိမြင်ခြင်းနှင့် ဓမ္မကို သိမြင်ခြင်းတို့ကို တစ်စုတစ်စည်းတည်း ရရှိနိုင်သည်။

Verse 22

धर्मं जिज्ञासमानानां तत्प्रमाणतरं स्मृतम् / धर्मशास्त्रं पुराणं तद् ब्रह्मज्ञाने परा प्रमा

ဓမ္မကို သိလိုသူတို့အတွက် အာဏာပိုမိုကြီးသော သိမြင်မှုနည်းလမ်းဟု မှတ်သားထားသည်မှာ ဓမ္မရှာစတြာနှင့် ပုရာဏတို့ပင် ဖြစ်သည်။ ဗြဟ္မန်ကို သိမြင်ရာတွင် ထိုအရာသည် အမြင့်ဆုံး ပရမာဏ (pramāṇa) ဖြစ်လာသည်။

Verse 23

नान्यतो जायते धर्मो ब्रह्मविद्या च वैदिकी / तस्माद् धर्मं पुराणं च श्रद्धातव्यं द्विजातिभिः

ဓမ္မနှင့် ဝေဒမှ ဗြဟ္မဗిద္ယာသည် အခြားအရင်းအမြစ်မှ မပေါ်ပေါက်နိုင်။ ထို့ကြောင့် ဒွိဇာတိတို့သည် ဓမ္မနှင့် ပုရာဏကို သဒ္ဓါဖြင့် ယုံကြည်လေးစားရမည်။