Dvaraka Mahatmya
Dvaraka Mahatmya
This section is anchored in the western coastal-sacred geography associated with Dvārakā and its wider Yādava/Vaiṣṇava memory field, extending to Prabhāsa as an epic-afterlife locus. It uses the sea, submerged city motifs, and pilgrimage networks to connect Krishna-centric narrative history with tīrtha practice and ethical reflection in Kali-yuga.
Adhyayas in Dvaraka Mahatmya
44 chapters to explore.
Adhyaya 1
कलियुगे विष्णुप्राप्त्युपायः — Seeking Viṣṇu in the Age of Kali
အခန်း (၁) တွင် ရှောနက မဟာဋ္ဌာနက စူတကို “အယူဝါဒများကွဲပြား၍ ရှုပ်ထွေးသော ကလိယုဂတွင် ရှာဖွေသူသည် မဓုသူဒန (ဗိဿနု) ထံသို့ မည်သို့ ချဉ်းကပ်ရမည်နည်း” ဟု မေးမြန်းသည်။ စူတက ဇနာရ္ဒန၏ ဆင်းသက်လာခြင်းနှင့် လုပ်ရပ်များကို အကျဉ်းချုပ် ပြန်လည်ဖော်ပြသည်—ဗြဇ၌ ပူတနာ၊ တೃဏာဝရ္တ၊ ကာလိယ စသည့် အန္တရာယ်များကို နှိမ်နင်းခြင်း၊ မထုရာသို့ ရွှေ့ကာ ကုဝလယာပီဍ နှင့် မင်းဆန့်ကျင်သူများကို သတ်ဖြတ်ခြင်း၊ ထို့နောက် ဇရာသန္ဓနှင့် ပဋိပက္ခများနှင့် ရာဇသူယ ယဇ္ဉာအကြောင်းအရာတို့ကို ထိတွေ့ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် ဇာတ်ကြောင်းသည် အဆုံးခေတ်သို့ လှည့်ကာ ပရဘာသ၌ ယာဒဝ မျိုးနွယ်အတွင်း အပြန်အလှန်ဖျက်ဆီးသည့် တိုက်ပွဲ၊ ကృష్ణ၏ လောကမှ ဆုတ်ခွာခြင်း၊ ဒွာရကာ မြို့ရေမြုပ်ခြင်းတို့ကို ဆိုသည်။ ဤကျဆင်းမှုနောက်ခံတွင် တောနေ ရှင်ရသီများ စုဝေးကာ ကလိယုဂ၌ ဓမ္မနှင့် လူမှု-ပူဇော်ပွဲ စည်းကမ်းများ ပျက်ယွင်းလာခြင်းကို သုံးသပ်ပြီး ဘြဟ္မာထံ လမ်းညွှန်မှု တောင်းခံကြသည်။ ဘြဟ္မာက ဗိဿနု၏ အမြင့်ဆုံးသဘောကို သိမြင်ရန် ကန့်သတ်ချက်ရှိကြောင်း ဝန်ခံကာ ဟရိသို့ ရောက်ရန် နည်းလမ်းကို ပြနိုင်သော အာဏာရှိသော ဘက္တ ပရာဟ္လာဒကို (အောက်လောက စုတလ၌) သွားရောက်ရန် ညွှန်ကြားသည်။ အခန်းအဆုံးတွင် ရှင်ရသီများ စုတလသို့ ရောက်ကာ ဘလိက ကြိုဆိုပြီး ပရာဟ္လာဒ ရှိနေသဖြင့် “ခက်ခဲသော အကျင့်သီလ မလိုဘဲ ဘုရားကို ရနိုင်သော လျှို့ဝှက်နည်း” ကို တရားဝင် တောင်းခံကြပြီး နောက်အခန်းသို့ ချိတ်ဆက်ပေးသည်။
Adhyaya 2
द्वारकाक्षेत्रप्रशंसा तथा दुर्वासोपाख्यानम् | Praise of Dvārakā and the Durvāsā Episode
ဤအধ্যာယာသည် ပရဟ္လာဒ (Prahlāda) က ရှင်သန်သူ ရှင်တော်များအား မိန့်ကြားခြင်းဖြင့် စတင်ပြီး၊ ဒွာရကာ/ဒွာရဝတီ (Dvārakā/Dvārāvatī) ကို ဂိုမတီမြစ် (Gomatī) နှင့် ဆက်နွယ်သော ပင်လယ်ကမ်းပါး သန့်ရှင်းမြို့တော်အဖြစ် ချီးမွမ်းသည်။ ကလိယုဂတွင် ထာဝရသခင်၏ အမြင့်ဆုံး နေရာတော်နှင့် ကယ်တင်ရာ လမ်းဆုံးအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်။ ထို့နောက် ရှင်တော်များက ယာဒဝ မျိုးရိုးဆုံးသွားပြီး ဒွာရကာ ရေမြုပ်သွားသည်ဟု ဆိုကြသော်လည်း ကလိယုဂတွင် ထာဝရသခင်ကို အဲဒီနေရာ၌ မည်သို့ ဆက်လက် ကြေညာနိုင်သနည်းဟု မေးမြန်းကြသည်။ ဇာတ်လမ်းသည် ဥဂ္ဂရစေန (Ugrasena) ၏ နန်းတော်သို့ ပြောင်းရွှေ့ပြီး၊ ဒုရဝာသာ ရှင်တော် (Durvāsā) သည် ဂိုမတီအနီး စက္ကရတီရ္ထ (Cakratīrtha) တွင် နေထိုင်နေကြောင်း သတင်းရောက်လာသည်။ ကృష్ణ (Kṛṣṇa) သည် ရုက္မိဏီ (Rukmiṇī) နှင့်အတူ သွားရောက် ကြိုဆိုကာ ဧည့်သည်ဧည့်ခံခြင်းသည် ဓမ္မတာဝန်ဖြစ်ပြီး ပူဇော်ပွဲဆိုင်ရာ အကျိုးဆက်များပါရှိကြောင်း အလေးပေးသည်။ ဒုရဝာသာက မြို့အရွယ်အစား၊ အိမ်ထောင်စုများနှင့် အပေါ်မူတည်သူများကို မေးမြန်းရာ ကృష్ణက ပင်လယ်က ပေးအပ်သည့် နယ်မြေ၊ ရွှေရောင် နန်းတော်များနှင့် အိမ်ထောင်-အဖော်အပါ အလွန်ကျယ်ပြန့်သည့် ဖွဲ့စည်းပုံကို ဖော်ပြ၍ ဘုရားမယာနှင့် အကန့်အသတ်မဲ့ အာဏာကို အံ့ဩစေသည်။ ထို့နောက် ဒုရဝာသာက နှိမ့်ချမှု စမ်းသပ်ရန် ကൃഷ്ണနှင့် ရုက္မိဏီကို မိမိကို ရထားပေါ်တင်၍ သယ်ဆောင်စေသည်။ ခရီးတွင် ရုက္မိဏီ ရေငတ်၍ ဒုရဝာသာ၏ ခွင့်ပြုချက်မယူဘဲ ရေသောက်သဖြင့် အမြဲရေငတ်ရမည်နှင့် ကృష్ణနှင့် ခွဲခွာရမည်ဟု ကျိန်စာချသည်။ ကృష్ణက “ငါကို မြင်ရာ၌ နင်ကိုလည်း မြင်သည်” ဟူသော အလယ်အလတ်တည်ရှိမှု သဘောတရားဖြင့် လှုံ့ဆော်နှစ်သိမ့်ကာ ဘက်တီ (bhakti) အာရုံစိုက်မှုကို သတိပေးသည်။ အဆုံးတွင် ကృష్ణက ဒုရဝာသာကို ခြေသုတ်ရေ၊ အရ္ဃျ (arghya) ပူဇော်ခြင်း၊ နွားလှူခြင်း၊ မဓုပရ္က (madhuparka) နှင့် အစာကျွေးခြင်းတို့ဖြင့် တရားဝင် ဧည့်ခံပူဇော်ကာ ဧည့်သည်ဧည့်ခံဓမ္မ၏ စံနမူနာကို သတ်မှတ်ပေးသည်။
Adhyaya 3
Durvāsā-śāpa, Rukmiṇī-vilāpa, and the Sanctification of Rukmiṇī-vana (दुर्वासशाप-रुक्मिणीविलाप-रुक्मिणीवनमाहात्म्य)
ဤအဓ್ಯಾಯသည် ခွဲခွာခြင်း၏အနက်၊ ဘုရား၏သင်ကြားပညာနှင့် တီရ္ထဖန်တီးခြင်းကို အလွှာလိုက်ဖော်ပြသည်။ ရှင်ရသီတို့သည် ကృష్ణ၏ သည်းခံမှုနှင့် မဟာရသီ၏ စကားအမှန်တရားအင်အားကို အံ့ဩချီးမွမ်းကြသည်။ ပရာဟ္လာဒက ဒုရ္ဝာသာ၏ အပစ်ဒဏ်ကြောင့် ရုက္မိဏီသည် ကృష్ణနှင့် ခွဲခွာရခြင်းကို ငိုကြွေးကာ မိမိအပြစ်မရှိသော်လည်း အဘယ်ကြောင့် အပစ်ဒဏ်ခံရသနည်းဟု တရားမျှတမှုကို မေးမြန်းကြောင်း ပြောပြသည်။ ဝမ်းနည်းလွန်ကဲ၍ မူးလဲသွားရာ သမုဒ္ဒရာ (Samudra) လာရောက် ပြန်လည်သက်သာစေသည်။ နာရဒက တည်ငြိမ်စိတ်ထားရန် သင်ကြားပြီး ကృష్ణနှင့် ရုက္မိဏီသည် ခွဲမရသော သဘောတရားနှစ်ပါး—ပုရုရှောတ္တမနှင့် မာယာ/ရှက္တိ—ဖြစ်ကြောင်း၊ ခွဲခွာသကဲ့သို့ မြင်ရခြင်းသည် လောကကို သင်ခန်းစာပေးရန် လူသဘောတူ လျှို့ဝှက်ပြသခြင်းသာဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းသည်။ သမုဒ္ဒရာကလည်း ထောက်ခံကာ ရုက္မိဏီ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ချီးမွမ်းပြီး ဘာဂီရသီ (ဂင်္ဂါ) ရောက်လာမည်ဟု ကြေညာသည်။ ဂင်္ဂါ၏ ရောက်ရှိမှုကြောင့် ဒေသသည် လှပသန့်ရှင်းလာပြီး သာယာသော သစ်တောတစ်ခု ပေါ်ပေါက်ကာ ဒွာရကာမြို့သူမြို့သားများကို ဆွဲဆောင်သည်။ ဒုရ္ဝာသာက အကျိုးကောင်းကို မြင်သော်လည်း ဒေါသပြန်တက်ကာ မြေပြင်နှင့် ရေများပေါ်တွင် အပစ်ဒဏ်အကျိုးကို ပိုမိုပြင်းထန်စေသည်။ ရုက္မိဏီသည် မခံနိုင်အောင် စိတ်ပင်ပန်း၍ သေဆုံးရန် ဆုံးဖြတ်သော်လည်း ကృష్ణသည် ချက်ချင်းရောက်လာကာ ကိုယ်ကိုထိခိုက်ခြင်းကို တားဆီးပြီး အဒွైతသဘောနှင့် ဘုရားတော်အပေါ် အပစ်ဒဏ်အင်အား၏ ကန့်သတ်ချက်ကို သင်ကြားသည်။ ဒုရ္ဝာသာသည် နောင်တရ၍ ခွင့်လွှတ်ရန် တောင်းပန်ရာ ကൃഷ്ണက ရသီ၏ စကားအမှန်တရားကို ထိန်းသိမ်းကာ သဟဇာတဖြေရှင်းမှုကို တည်ထောင်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဖလရှုတိအဖြစ်—အမဝါသျာ/လပြည့်နေ့တွင် ဆုံရာ၌ ရေချိုးလျှင် ဝမ်းနည်းမှု ပျောက်ကင်းပြီး၊ လအချို့နေ့များတွင် ရုက္မိဏီကို ဖူးမြင်လျှင် လိုရာဆန္ဒ ပြည့်စုံကြောင်း ဖော်ပြကာ ဤနေရာကို ဒုက္ခကုသသော တီရ္ထအဖြစ် သတ်မှတ်သည်။
Adhyaya 4
Varadāna-tīrtha and Dvārakā-yātrā: Pilgrimage Ethics, Gomati-saṅgama, and Cakratīrtha Phala
အဓ್ಯಾಯ ၄ ကို စူတာက ဆက်လက်ပြောကြားပြီး ပရဟ္လာဒ၏ သင်ကြားချက်အဖြစ် ဒွာရကာ၏ ပုဏ္ဏကံအကျိုးစီးပွားကို အလွှာလိုက် ဖော်ပြသည်။ အစပိုင်းတွင် ကృష్ణနှင့် ရှင်ဒုర్వာသာတို့ အပြန်အလှန် ပေးကမ်းသော ဝရဒာန (အပေးအကမ်းအပေါ် အကျိုးပေးသည့် တီရ္ထ) ကို တည်ထောင်ကာ ဂိုမတီမြစ်နှင့် သမုဒ္ဒရာ ဆုံရာတွင် ရေချိုးခြင်းနှင့် နှစ်ဦးစလုံးကို ပူဇော်ခြင်း၏ အာနိသင်ကို ချိတ်ဆက်ပြသည်။ ထို့နောက် ယာဉ်တော်ခရီး (တီရ္ထယာထရာ) အတွက် လက်တွေ့-ကျင့်ဝတ် လမ်းညွှန်အဖြစ် ပြောင်းလဲလာသည်။ ဒွာရကာသို့ သွားမည်ဟု စိတ်ကူးတည်ခြင်းတင်ပင် ပုဏ္ဏဖြစ်ပြီး မြို့သို့ ခြေလှမ်းတိုင်းကို မဟာယဇ္ဉာတို့၏ အကျိုးနှင့် တူညီဟု ဆိုသည်။ ခရီးသွားသူများကို အိမ်ရာပေးခြင်း၊ ချိုသာသောစကားပြောခြင်း၊ အစာပေးခြင်း၊ ယာဉ်စီးပေးခြင်း၊ ဖိနပ်ပေးခြင်း၊ ရေဘူး/ရေခွက်ပေးခြင်းနှင့် ခြေထောက်စောင့်ရှောက်ပေးခြင်းတို့ကို မြင့်မြတ်သော ဘက္တိဝန်ဆောင်မှုဟု ချီးမွမ်းသည်။ အပြန်အလှန်အားဖြင့် ခရီးသွားသူများကို တားဆီးနှောင့်ယှက်ခြင်းကို ပြင်းထန်စွာ ရှုတ်ချပြီး အနုတ်လက္ခဏာ အကျိုးဆက်များကို ထင်ရှားစွာ ဖော်ပြသည်။ ကလိယုဂ်၏ ဆုတ်ယုတ်မှုကို (ဗြဟ္စပတိက အိန္ဒြာကို သင်ကြားသကဲ့သို့) သဘောတရားအဖြစ် ချဲ့ထွင်ကာ ဒွာရကာသည် ကလိဒోషကင်းသော အားကိုးရာဟု အဆုံးသတ်သည်။ စက္ကရတီရ္ထ၊ ဂိုမတီရေချိုးခြင်း၊ ရုက္မိဏီဟရဒ စသည့် တီရ္ထများကို အထူးပြု၍ မတော်တဆ ထိတွေ့ရုံဖြင့်ပင် မုက္ခရရှိနိုင်ပြီး မျိုးရိုးတန်းတက်စေသည်ဟု ဆိုသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဝင်ပေါက်အကျင့်ဝတ်နှင့် ကြိုတင်ပြုလုပ်ရမည့် အမှုများ—ဂဏေရှကို ဂုဏ်ပြုခြင်း၊ ပရဏာမပြုခြင်း၊ လေးစားစွာ ဝင်ရောက်ခြင်း—ကို ဖော်ပြကာ ဒွာရကာယာထရာကို ဘက္တိ၊ လူမှုကျင့်ဝတ်နှင့် ရိတုအတိအကျတို့ ပေါင်းစည်းသည့် လမ်းကြောင်းအဖြစ် တင်ပြသည်။
Adhyaya 5
गोमती-प्रादुर्भावः तथा चक्रतीर्थ-माहात्म्यम् (Origin of the Gomati and the Glory of Chakratirtha)
ဤအဓျာယသည် သာသနာရေးဆွေးနွေးပုံစံဖြစ်သည်။ ပရာဟ္လာဒသည် “နှစ်ကြိမ်မွေး” ဘုရားဖူးများကို ဂိုမတီမြစ်သို့ ညွှန်ပြကာ၊ ၎င်းကို ဒർശနပြုခြင်းသည် သန့်စင်စေပြီး ရေသည် အပြစ်ကိုဖျက်၍ ကောင်းမြတ်သော ရည်မှန်းချက်များကို ပေးစွမ်းနိုင်သဖြင့် ဂုဏ်ပြုရမည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် ရှိသီများက ဂိုမတီသည် မည်သူမည်ဝါ၊ မည်သူက ယူဆောင်လာသနည်း၊ အဘယ်ကြောင့် ဝရုဏ၏ အိုရှန်းနယ်ပယ်သို့ ရောက်သနည်းဟု မေးမြန်းကြသည်။ ပရာဟ္လာဒက ကမ္ဘာစတင်ပုံကို ရှင်းပြသည်။ မူလပျက်သုဉ်းပြီးနောက် ဗိဿနု၏ နာဗီပဒုမမှ ဗြဟ္မာ ပေါ်ထွန်းကာ ဖန်ဆင်းမှုကို စတင်သည်။ စနကကဲ့သို့ စိတ်မွေးသားများသည် မျိုးဆက်ဖန်ဆင်းမှုကို ငြင်းပယ်၍ သာသနာတရားအလင်းကို မြင်လိုသဖြင့် တပဿာကျင့်ကြသည်။ မြစ်တို့၏ အရှင်အနီးတွင် တပဿာပြုစဉ် တောက်ပသော စုဒർശနချကရကို မြင်ကြပြီး၊ ကိုယ်မဲ့အသံက အရ္ဃျာ ပြင်ဆင်၍ ထိုသိဒ္ဓိအာဝုဓကို ပူဇော်ရန် ညွှန်ကြားသည်။ ရှိသီများသည် စုဒർശနကို မန္တရသီချင်းများဖြင့် ချီးမွမ်းကြသည်။ ဗြဟ္မာက ဟရိ၏ ရည်ရွယ်ချက်အတွက် ဂင်္ဂါကို မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်စေကာ “ဂိုမတီ” ဟု ခေါ်မည်၊ ဝသိဋ္ဌကို လိုက်နာမည်၊ လူထုအမှတ်တရတွင် သူ၏ “သမီး” ဟု နာမည်ကြီးမည်ဟု ကြေညာသည်။ ဝသိဋ္ဌက ဦးဆောင်၍ ဂင်္ဂါက အနောက်ဘက်သမုဒ္ဒရာသို့ လိုက်သွားရာ လူများက ဂုဏ်ပြုပူဇော်ကြသည်။ ရှိသီတို့၏ နေရာတွင် လေးလက်တော်ဖြင့် ဗိဿနု ပေါ်ထွန်းကာ ပူဇော်မှုကို လက်ခံပြီး အလိုတော်ပြည့်စုံစေသော ပရသဒ်များ ပေးတော်မူသည်။ ထိုနေရာကို စုဒർശနက ရေကို ခွဲကာ ပထမဆုံး ပေါ်ထွန်းခဲ့သဖြင့် “ချကရတီရ္ထ” ဟု ခေါ်ကြောင်း မိန့်တော်မူပြီး မတော်တဆ ရေချိုးခြင်းတောင် မုက္ခကို ရစေသည်ဟု ဆိုသည်။ ဟရိ၏ ခြေတော်ကို ဆေးကြောပြီးနောက် ဂိုမတီသည် သမုဒ္ဒရာသို့ ဝင်ကာ အပြစ်ဖျက်မြစ်ကြီးတစ်စင်း ဖြစ်လာပြီး ရိုးရာတွင် “အရင်ဂင်္ဂါ” ဟုလည်း မှတ်မိကြသည်။
Adhyaya 6
गोमतीतीर्थविधानम् (Gomatī Tīrtha: Ritual Procedure and Vow-Observances)
ဤအধ্যာယသည် မေးခွန်း–ညွှန်ကြားပုံစံဖြစ်ပြီး ရှင်တော်များက ပရဟ္လာဒ (Prahlāda) ကို ချီးမွမ်းကာ ဂိုမတီမြစ်စီးရာနှင့် စက္ကရတီရ္ထ (Cakratīrtha) အနီး၌ ဘဂဝန်တော် တည်ရှိကြောင်း ယုံကြည်သည့် နေရာတွင် tīrthayātrā လုပ်ထုံးလုပ်နည်းကို အသေးစိတ် မေးမြန်းသည်။ ပရဟ္လာဒက အဆင့်လိုက် အခမ်းအနားအစီအစဉ်ကို ဖော်ပြသည်—မြစ်သို့ ချဉ်းကပ်၍ ဦးချ၊ သန့်စင်လျှော်ဖွတ်၊ kuśa မြက်ကို ကိုင်ဆောင်၊ ဂိုမတီကို ဝသိဋ္ဌ (Vasiṣṭha) ၏ သမီး၊ အပြစ်ဖယ်ရှားသူဟု ချီးမွမ်းသည့် မန္တရဖြင့် arghya ပူဇော်ခြင်း။ ထို့နောက် သန့်မြေ (mṛttikā) ကို လိမ်းကာ ဗိဿနု၏ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ လုပ်ရပ် (Varāha က မြေကို မြှောက်တင်ခြင်း) နှင့် ချိတ်ဆက်သည့် မန္တရဖြင့် အတိတ်အပြစ်များ ဖယ်ရှားပေးရန် ဆုတောင်းသည်။ စည်းကမ်းအတိုင်း ရေချိုးပြီး ဝေဒပုံစံ ရေချိုးမန္တရများကို ရွတ်ဆိုကာ နောက်ဆုံးတွင် devas၊ pitṛs နှင့် လူသားများအတွက် tarpaṇa ပြုလုပ်သည်။ အခန်းသည် śrāddha လုပ်ထုံးလုပ်နည်းသို့ တိုးချဲ့ကာ ဝေဒသိ ပုဏ္ဏားများကို ဖိတ်ခေါ်ခြင်း၊ Viśvedevā များကို ပူဇော်ခြင်း၊ ယုံကြည်မှုဖြင့် śrāddha ပြုလုပ်ခြင်းနှင့် dakṣiṇā (ရွှေ/ငွေ)၊ အဝတ်အစား၊ အလှဆင်ပစ္စည်း၊ စပါးနှင့် ဒုက္ခရောက်သူများအား ထပ်မံလှူဒါန်းခြင်းတို့ကို ညွှန်ပြသည်။ ထို့ပြင် “ga-kāra” ငါးပါး—Gomati၊ gomaya-snāna၊ go-dāna၊ gopīcandana နှင့် Gopīnātha darśana—ကို ရှားပါးသည့် သာသနာရေး စည်းကမ်းများအဖြစ် ထင်ရှားစေသည်။ လအလိုက် ဝတ်ပြုစည်းကမ်းများလည်း ပါဝင်သည်—Kārttika လတွင် နေ့စဉ် ရေချိုးပူဇော်ကာ Bodha နေ့အခမ်းအနားတွင် pañcāmṛta abhiṣeka၊ စန္ဒနလိမ်းခြယ်၊ tulasī/ပန်းပူဇော်၊ သီချင်း/စာဖတ်၊ ညလုံးနိုးကြား၊ ပုဏ္ဏားများကို ကျွေးမွေး၊ ရထပူဇော်ပြီး ဂိုမတီ–သမုဒ္ဒရာ ဆုံရာတွင် ပြီးစီးစေသည်။ Māgha လတွင် til၊ hiraṇya စသည့် ပူဇော်ပစ္စည်းများကို စည်းကမ်းတကျ သုံးကာ နေ့စဉ် homa ပြုလုပ်ပြီး ဝတ်ပြီးဆုံးလှူဒါန်းမှုအဖြစ် အနွေးအဝတ်၊ ဖိနပ် စသည်တို့ကို ပေးလှူရသည်။ ဖလသြတိက ဂိုမတီကိစ္စများကို Kurukṣetra၊ Prayāga၊ Gayā-śrāddha နှင့် Aśvamedha ဖလနှင့် တူညီဟု ဆိုကာ အပြစ်ကြီးများကိုပါ သန့်စင်စေပြီး ဘိုးဘွားများအကျိုးပြုကာ ကృష్ణအနီး၌ ရေချိုးခြင်းသာဖြင့် ဗိဿနုလောကသို့ ရောက်နိုင်ကြောင်း ကြေညာသည်။
Adhyaya 7
Cakratīrtha-māhātmya (Theological Discourse on the Glory of Cakra Tīrtha)
ဤအধ্যာယတွင် ပရာဟ္လာဒသည် ပညာရှိ ဘုရားဖူးများ (dvija-śreṣṭha) အတွက် ပင်လယ်ကမ်းခြေရှိ သန့်ရှင်းရာနေရာ Cakra-tīrtha/ Rathāṅga ၏ မဟာတန်ခိုးကို လမ်းညွှန်ပေးသည်။ စက်ဝိုင်း (cakra) အမှတ်အသားပါသော ကျောက်တုံးများကို မောက္ခသို့ ဦးတည်စေသော အရာဟု ဖော်ပြပြီး၊ ဘဂဝန် ကృష్ణ၏ ဒർശနနှင့် တိုက်ရိုက်ဆက်နွယ်မှုကြောင့် ဤတီရ္ထသည် အပြစ်ဖျက်စီးရာ အမြင့်ဆုံးနေရာဟု အတည်ပြုထားသည်။ ထို့နောက် အခမ်းအနားစည်းကမ်းများကို ရှင်းပြသည်။ ဘုရားဖူးသည် နီးကပ်လာ၍ ခြေ၊ လက်၊ ပါးစပ်ကို ဆေးကြောကာ ပျပ်ဝပ်ကန်တော့ပြီး pañca-ratna နှင့် မင်္ဂလာပစ္စည်းများ (ပန်း၊ akṣata၊ gandha၊ သစ်သီး၊ ရွှေ၊ စန္ဒကူး) ဖြင့် arghya ကို ပြင်ဆင်ကာ Viṣṇu-cakra ကို ဦးတည်သည့် မန္တရကို ရွတ်ဆိုသည်။ ထို့နောက် သတ်မှတ်ထားသော သတိရဖော်မြူလာဖြင့် ဒေဝတများနှင့် ကမ္ဘာဓာတ်သဘောတရားများကို ချိတ်ဆက်သတိရကာ ရေချိုးသည်။ ရေချိုးပြီးလျှင် သန့်မြေ (sacred clay) လိမ်းကာ ဘိုးဘွားနှင့် ဒေဝတများအတွက် tarpaṇa ပြုလုပ်ပြီး śrāddha သို့ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်သည်။ အကျိုးကျေးဇူးဖော်ပြချက်တွင် ယဇ်ကြီးများနှင့် Prayāga ကဲ့သို့ နာမည်ကြီး တီရ္ထများ၏ အကျိုးနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကာ ရေချိုးခြင်းတစ်ခါတည်းဖြင့်ပင် တူညီသော ပုဏ္ဏာရရှိကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့ပြင် Jagatpati ကို ပျော်ရွှင်စေသော ဒါနအဖြစ် အစားအစာရိက္ခာ၊ ယာဉ်/တိရစ္ဆာန်များ၊ ရထားနှင့် ဆက်နွယ်သော လှူဒါန်းမှုများကို အထူးညွှန်ကြားသည်။ နိဂုံးတွင် ဘိုးဘွားများကို အခြေအနေမျိုးစုံမှ မြှင့်တင်ပေးခြင်း၊ Viṣṇu အနီးကပ်ရောက်ရှိခြင်းနှင့် စကား၊ ကိုယ်၊ စိတ်မှ ဖြစ်သော အပြစ်များ ပျောက်ကင်းခြင်းတို့ကို ကတိပြုထားသည်။
Adhyaya 8
गोमत्युदधिसंगम-माहात्म्य एवं चक्रतीर्थ-प्रशंसा (Glory of the Gomati–Ocean Confluence and Cakra-tīrtha)
ဤအধ্যာယသည် မဟာတ္မယာပုံစံဖြင့် ပရာဟ္လာဒက ဒွိဇာတို့အား ဟောကြားကာ အခြားနာမည်ကြီးမြစ်များထက် ဂိုမတီမြစ်နှင့် သမုဒ္ဒရာဆုံရာသို့ လှည့်ညွှန်သည်။ ထိုဆုံရာသည် အပြစ်ပျက်စီးစေပြီး ကုသိုလ်အကျိုးထူးကဲကြောင်း ချီးမွမ်းကာ ရောက်ရှိခြင်းနှင့် သန့်ရှင်းသတ္တိကို ဂုဏ်ပြုခြင်းကို ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် သမုဒ္ဒရာအရှင်နှင့် ဂိုမတီမြစ်သို့ အရ္ဃျာပူဇာ ဆက်ကပ်ရာတွင် သဒ္ဓါပြောဆိုရမည့် စကားများကိုပါ သတ်မှတ်ပေးထားသည်။ ထို့ပြင် ရေချိုးရာတွင် မျက်နှာမူရမည့် ဦးတည်ချက်များကို စည်းကမ်းတကျ သတ်မှတ်ပြီး၊ တర్పဏနှင့် ရှရဒ္ဓ စသည့် ဘိုးဘွားပူဇာများကို ဆောင်ရွက်ရန် ညွှန်ကြားသည်။ ဒက္ခိဏာပေးခြင်းနှင့် အထူးလှူဒါန်းမှုများ—အထူးသဖြင့် ရွှေလှူ—ကို အလေးပေးကာ၊ တူလာပုရုရှ၊ မြေလှူ၊ ကညာဒါန၊ ဗိဒ္ယာဒါန၊ သင်္ကေတ ‘ဓေနု’ လှူဒါန်းမှုတို့ကို စာရင်းပြု၍ အကျိုးရလဒ်များကို ဖော်ပြသည်။ အမဝါသျာနေ့ (ရှရဒ္ဓပက္ခအတွင်း) နှင့် အခြားကောင်းမွန်သည့် အချိန်ကာလများတွင် ကုသိုလ်တိုးပွားကြောင်း ဆိုပြီး၊ ချို့ယွင်းသည့် ရှရဒ္ဓတောင် ဤနေရာတွင် ပြည့်စုံသွားကြောင်း ထောက်ပြသည်။ ထို့အပြင် သေပြီးနောက် အခြေအနေမျိုးစုံရှိသူများအပါအဝင် လူမှုအလွှာကျယ်ပြန့်စွာ အကျိုးခံစားနိုင်ပြီး ရေချိုးခြင်းဖြင့် လွတ်မြောက်မှုရကြောင်း ဆိုသည်။ နောက်ဆုံးတွင် စက္ကရတီရ္ထ သဘောတရားကို ထူးခြားစွာ ဖော်ပြကာ စက္ကရအမှတ်ပါသော ကျောက်တုံးများ၏ ပုံစံ ၁ မှ ၁၂ ထိကို ရေတွက်၍ ဘုက္ခတိ/မုက္ခတိ အကျိုးများနှင့် ချိတ်ဆက်သည်။ ဒർശန၊ စပർശနှင့် သေချိန်တွင် ဟရီကို သတိရခြင်းတို့ဖြင့် သန့်စင်မှုနှင့် မုက္ခတိကို အာမခံကြောင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။
Adhyaya 9
रुक्मिणीह्रद-माहात्म्य (Rukmiṇī Hrada: Glory of the Sacred Lake and Prescribed Rites)
အခန်း ၉ သည် ပရဟ္လာဒ၏ ညွှန်ကြားသံဖြင့် ဘုရားဖူးများကို သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်သော ရေတိရ္ထများသို့ ဦးတည်စေသည်။ «ကுண္ဍ ၇ ခု» အပါအဝင် ထိုရေများသည် အပြစ်အညစ်ကို ဖယ်ရှားကာ စည်းစိမ်နှင့် ဉာဏ်ခွဲခြားသဘောကို တိုးပွားစေသည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် ဟရီ (ဗိဿနု) သည် ထင်ရှားပေါ်ထွန်းလာပြီး ရှင်ရသီများက လက္ရှ္မီနှင့်အတူ ချီးမွမ်းကြသည်။ ထို့အပြီး «ဆုရဂင်္ဂါ» ရေဖြင့် ပူဇော်ကာ ဂုဏ်ပြုသည့် အခမ်းအနားကို ဖော်ပြသည်။ ဘြဟ္မာမွေး ရသီများ (သနကနှင့် အခြားသူများ) က သီးခြားရေကန်များကို ဖန်တီး၍ ဒေဝီအတွက် ရေချိုးကာ ထိုရေများကို လက္ရှ္မီ-ဟရဒဟု ခေါ်ကြပြီး ကလိယုဂတွင် ရုက္မိဏီ-ဟရဒဟု လူသိများလာသည် (ဘೃဂုနှင့် ဆက်နွယ်သည့် တိရ္ထနာမတစ်ခုလည်း ရှိသည်)။ အခန်းသည် ထို့နောက် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းကို စီစဉ်ပေးသည်—သန့်ရှင်းစွာ ချဉ်းကပ်၍ ခြေကို ဆေးကြော၊ အာစမန ပြု၊ ကုရှမြက်ကို ကိုင်၊ အရှေ့ဘက်သို့ မျက်နှာမူကာ သစ်သီး၊ ပန်း၊ အက္ခတတို့ဖြင့် အာရ္ဃျ ပြည့်စုံစွာ ပြင်ဆင်၊ ငွေကို ခေါင်းပေါ်တင်ပြီး အပြစ်ပျက်စီးစေ၍ ရုက္မိဏီကို ပျော်ရွှင်စေမည့် မန္တရကို ရုက္မိဏီ-ဟရဒသို့ အပ်နှံကာ ရေချိုး (စနာန) ပြုရသည်။ ရေချိုးပြီးနောက် ဒေဝတား၊ လူသားများနှင့် အထူးသဖြင့် ဘိုးဘွားများထံ တർပဏ ပြုကာ၊ ဘြာဟ္မဏများကို ဖိတ်ခေါ်၍ ရှရဒ္ဓ ပြု၊ ဒက္ခိဏာအဖြစ် ငွေ၊ ရွှေ ပေးကာ ရေဓာတ်ပြည့် သစ်သီးများ လှူဒါန်း၊ ဇနီးမောင်နှံကို ချိုမြိန်အစာဖြင့် ကျွေးမွေးပြီး ဘြာဟ္မဏမိန်းမများနှင့် အခြားမိန်းမများကို စွမ်းအားအလိုက် အဝတ်အထည် (အနီရောင်အဝတ်အပါအဝင်) ဖြင့် ဂုဏ်ပြုရသည်။ အကျိုးဖော်ပြချက်အရ ဆန္ဒပြည့်ဝခြင်း၊ ဗိဿနု၏ လောကသို့ ရောက်ခြင်း၊ အိမ်တွင် လက္ရှ္မီ အမြဲတည်ခြင်း၊ ကျန်းမာရေးနှင့် စိတ်ချမ်းသာခြင်း၊ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကင်းခြင်း၊ ဘိုးဘွားများ အမြဲကျေနပ်ခြင်း၊ သားစဉ်မြေးဆက် တည်ငြိမ်ခြင်း၊ အသက်ရှည်ခြင်း၊ စည်းစိမ်တိုးခြင်း၊ ရန်သူနှင့် ဝမ်းနည်းမှုမရှိခြင်း၊ သံသရာလှည့်လည်မှုမှ လွတ်မြောက်ခြင်းတို့ကို ရရှိမည်ဟု ဆိုသည်။
Adhyaya 10
नृगतीर्थ–कृकलासशापमोचनम् (Nṛga Tīrtha and the Release from the Lizard-Curse)
ဤအধ্যာယတွင် ဆွေးနွေးပုံစံဖြင့် တီရ္ထသမိုင်းတော်ကို ဖော်ပြထားသည်။ ပရာဟ္လာဒက ကೃကလာသ/နೃဂ-တီရ္ထ ဟုခေါ်သော အထူးသန့်ရှင်းသည့် ဘုရားဖူးနေရာကို ချီးမွမ်းပြီး၊ ဓမ္မကိုအလေးထားသော အင်အားကြီးဘုရင် နೃဂ၏ အကြောင်းကို ပြောပြသည်။ ဘုရင်သည် နေ့စဉ် ဗြာဟ္မဏများအား နွားလှူဒါန်းကာ ဂုဏ်ပြုအခမ်းအနားများဖြင့် ပြုလုပ်လေ့ရှိသည်။ သို့သော် ဂျိုင်မိနိ ရှင်တော်ထံ လှူထားသော နွားတစ်ကောင် ထွက်ပြေးပြီး နောက်တစ်ဖန် ဆိုမရှာရ္မန် ဗြာဟ္မဏထံ ပြန်လှူမိသဖြင့် အငြင်းပွားမှု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ဘုရင်က အချိန်မီ ဖြေရှင်းမပေးနိုင်သဖြင့် ဗြာဟ္မဏနှစ်ဦးက စိတ်နာကာ “ကೃကလာသ (လိပ်ပြာမဟုတ်၊ လိဇာတ်)” ဖြစ်စေမည့် အပစ်တင်ကျိန်စာ ချမှတ်ကြသည်။ ဘုရင်ကွယ်လွန်ပြီးနောက် ယမမင်းက ကံအကျိုးကို မည်သို့အစဉ်လိုက် ခံစားမည်ကို ရွေးချယ်ခွင့်ပေးသော်လည်း အပြစ်သေးငယ်မှုကြောင့် နှစ်များစွာ လိဇာတ်အဖြစ် မွေးဖွားခံရသည်။ ဒွာပရယုဂ အဆုံးပိုင်းတွင် ဒေဝကီသုတ ကృష్ణ ပေါ်ထွန်းလာပြီး ယဒုမင်းသားများက ရေကန်အတွင်း မလှုပ်နိုင်သော လိဇာတ်ကို တွေ့ကြသည်။ ကృష్ణ၏ ထိတွေ့မှုကြောင့် နೃဂသည် ကျိန်စာမှ လွတ်မြောက်ကာ ဘုရားကို ချီးမွမ်းသည်။ ပေးအပ်သော အလိုတော်အဖြစ် နૃဂက ထိုတွင်း/ရေတွင်းကို မိမိနာမည်ဖြင့် ကျော်ကြားစေပြီး၊ စိတ်ရှည်သဒ္ဓာဖြင့် ရေချိုးကာ ဘိုးဘွားပူဇော်ပွဲများ ပြုလုပ်သူတို့သည် ဗိෂ္ဏုလောကသို့ ရောက်စေလိုကြောင်း တောင်းဆိုသည်။ အဆုံးတွင် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများကို ညွှန်ပြသည်—ပန်းနှင့် စန္ဒကူးဖြင့် အရ္ဃျ ပူဇော်ခြင်း၊ မြေကပ်၍ ရေချိုးခြင်း၊ ဘိုးဘွား/ဒေဝတ/လူသားတို့အတွက် တර්ပဏ ပြုခြင်း၊ စြာဒ္ဓကို အစာကျွေးခြင်းနှင့် ဒက္ခိဏာပေးခြင်းဖြင့် ဆောင်ရွက်ခြင်း။ အထူးသဖြင့် ကလေးနွားပါ အလှဆင်နွားလှူခြင်းနှင့် အိပ်ရာနှင့် ပစ္စည်းအစုံ လှူခြင်းကို ဦးစားပေးကာ ဒေသခံ ဆင်းရဲသူများကိုလည်း အမြဲလှူဒါန်းရန် ဆိုပြီး တီရ္ထအကျိုးကြီးမားမှုနှင့် ခရီးသွားအောင်မြင်မှုကို ကတိပြုထားသည်။
Adhyaya 11
विष्णुपदोद्भवतीर्थ-माहात्म्य (Glory of the Tīrtha Originating from Viṣṇu’s Footprint)
ဤအခန်းတွင် ပရာဟ္လာဒသည် ပညာရှိ ဘြာဟ္မဏများအား «ဗိဿဏုပဒိုဒ္ဘဝ» ဟုခေါ်သော တီရ္ထသို့ ချဉ်းကပ်နည်းကို သင်ကြားသည်။ ထိုတီရ္ထသည် ဗိဿဏု၏ ခြေရာမှ ပေါ်ထွန်းလာသော သန့်ရှင်းရေမြစ်ဖြစ်ပြီး ဂင်္ဂါ/ဝိုင်ရှ္ဏဝီ သာသနာနှင့် ဆက်စပ်သည်ဟု ဖော်ပြသည်။ ထိုနေရာကို မြင်ရုံဖြင့်ပင် ဂင်္ဂါတွင် ရေချိုးသကဲ့သို့ ကုသိုလ်ရသည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် အစဉ်အလာပူဇော်ပွဲစဉ်ကို ဖော်ပြသည်—မူလပေါ်ထွန်းရာကို သတိရ၍ ချီးမွမ်းကာ သတိရခြင်းနှင့် ရွတ်ဆိုခြင်းဖြင့် အပြစ်ဒုက္ခကို ဖျက်ဆီးနိုင်ကြောင်း; မြစ်ကို ဒေဝီကဲ့သို့ ဂါရဝပြု၍ အရ္ဃျ ပူဇော်ခြင်း; အရှေ့မျက်နှာပြု၍ စည်းကမ်းတကျ ရေချိုးကာ တီရ္ထမြေကို လိမ်းခြင်း; တီလာနှင့် အက္ခတဖြင့် ဒေဝတား၊ ပိတೃများနှင့် လူသားတို့အတွက် တർပဏ ပြုလုပ်ခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ဘြာဟ္မဏများကို ဖိတ်ခေါ်၍ ရှ్రာဒ္ဓ ပြုကာ ဒက္ခိဏာ (ရွှေ/ငွေ) ပေးခြင်း၊ ဆင်းရဲနာကျင်သူများအား ဒါနပြုခြင်း၊ ဖိနပ်၊ ရေခွက်/ရေကန်၊ ဆားပါသော ဒိန်ချဉ်ထမင်းကို ဟင်းသီးဟင်းရွက်နှင့် ဇီရာဖြင့် ပေးကမ်းခြင်းနှင့် ရုက္မိဏီနှင့် ဆက်စပ်သည့် အဝတ်အစားပူဇော်ခြင်းတို့ကို ဗိဿဏု ပျော်ရွှင်တော်မူစေရန် စိတ်ထားဖြင့် အဆုံးသတ်စေသည်။ ဖလသရုတိအရ အကျင့်ပြုသူသည် «ကృతကೃತ்ய» ဖြစ်ကာ ဘိုးဘွားများသည် ဂယာရှ్రာဒ္ဓတူ သက်တမ်းရှည် စိတ်ကျေနပ်မှုရပြီး ဝိုင်ရှ္ဏဝ လောကသို့ ရောက်ကြသည်; အကျင့်ပြုသူလည်း စည်းစိမ်နှင့် ဘုရားကရုဏာရပြီး အခန်းကို နားထောင်ခြင်းတင်ပင် အပြစ်များမှ လွတ်ကင်းစေသည်ဟု ဆိုသည်။
Adhyaya 12
गोप्रचारतीर्थ-मयसरः-माहात्म्यं तथा श्रावणशुक्लद्वादशी-स्नानविधिः (Goprachāra Tīrtha and Maya-sarovara: Glory and the Śrāvaṇa Śukla Dvādaśī Bathing Rite)
ဤအဓ್ಯಾಯသည် တီရ္ထတစ်ခုအကြောင်း မေးမြန်းခြင်းမှ စတင်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ဇာတ်ကြောင်းသို့ ရွေ့လျားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရိုးရာဝတ်ပြုနည်းကို တိတိကျကျ သတ်မှတ်ပေးသည်။ ပရဟ္လာဒသည် «ဂိုပရချာရ» ဟုခေါ်သော နွားကျက်မြေ/သန့်ရှင်းရာနေရာကို ဖော်ပြကာ ထိုနေရာတွင် ဘက္တိဖြင့် ရေချိုးလျှင် နွားလှူ (ဂိုဒါန) ပြုသကဲ့သို့ အကျိုးရရှိကြောင်း ဆိုသည်။ ရှိသီများက ထိုတီရ္ထ၏ မူလဇာတ်ကြောင်းနှင့် ဂဂန္နာထ ဘုရား ရေချိုးခဲ့သည့် တိတိကျကျ နေရာကို မေးမြန်းကြသည်။ ပရဟ္လာဒက ကံစကို အနိုင်ယူပြီးနောက် အခြေအနေကို ပြောပြသည်။ ကృష్ణ၏ အုပ်ချုပ်မှု တည်မြဲလာပြီး ဥဒ္ဓဝကို ဂိုကုလသို့ စေလွှတ်ရာ ယရှိုဒါနှင့် နန္ဒကို တွေ့ရသည်။ ထို့နောက် ဗြဇာမိန်းမများက ပြင်းထန်စွာ ငိုကြွေးကာ သတင်းပို့သူကို မေးခွန်းထုတ်ကြသဖြင့် ဥဒ္ဓဝက သူတို့ကို သက်သာစေပြီး သူတို့၏ ဘက္တိသည် အထူးမြင့်မြတ်ကြောင်း ရှင်းလင်းသည်။ ဇာတ်ကြောင်းသည် ဒွာရကာအနီးရှိ «မာယာ-ဆရောဝရ» သို့ ပြောင်းလဲကာ ထိုရေကန်ကို ဒိုင်တျ မာယာက ဖန်ဆင်းခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ကృష్ణ ရောက်လာသော် ဂိုပီများ မူးမေ့ကာ စွန့်ပစ်ခံရသည်ဟု စွပ်စွဲကြပြီး ကృష్ణက ဘုရား၏ အလုံးစုံတွင် တည်ရှိမှုနှင့် ကမ္ဘာကြီး၏ အကြောင်းရင်းတရားကို သဘောတရားဆိုင်ရာ သင်ကြားချက်ဖြင့် ဖြေကြားကာ ခွဲခွာမှုသည် အပြတ်မဟုတ်ကြောင်း ပြန်လည်ဖော်ပြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကృష్ణက သြရဝဏ လ၏ သုက္လပက္ခ ဒွာဒသီနေ့အတွက် စ္နာနနှင့် ရှရဒ္ဓ နည်းလမ်းကို သတ်မှတ်ပေးသည်။ ဘက္တိဖြင့် ရေချိုး၍ ကုရှမြက်နှင့် အသီးတို့ဖြင့် အရ္ဃျ ပူဇော်ကာ သတ်မှတ်မန်တရကို ရွတ်ဆိုရမည်။ ထို့ပြင် ဒက္ခိဏာနှင့် လှူဒါန်းမှုများဖြင့် ရှရဒ္ဓ ပြုလုပ်ကာ သကြားပါ ပာယသာ၊ ထောပတ်၊ ဂျီ၊ ထီး၊ စောင်၊ သမင်အရေ စသည်တို့ကို လှူရမည်ဟု ဆိုသည်။ အကျိုးဖော်ပြချက်အရ ဂင်္ဂါရေချိုးနှင့် တူညီသော အကျိုး၊ ဗိෂ္ဏုလောက ရောက်ခြင်း၊ မျိုးရိုးသုံးဆက် ဘိုးဘွားများ လွတ်မြောက်ခြင်းနှင့် စည်းစိမ်တိုးပွားကာ နောက်ဆုံး ဟရီ၏ နေရာသို့ ရောက်မည်ဟု ကတိပြုထားသည်။
Adhyaya 13
Gopī-saras-udbhavaḥ (Origin and Merit of Gopī-saras) / गोपीसर-उद्भवः
ဤအধ্যာယတွင် ပရာဟ္လာဒ၏ ပြောကြားမှုအဖြစ် သာသနာရေးဆိုင်ရာ ဆွေးနွေးချက်ကို စနစ်တကျ ဖော်ပြထားသည်။ ကృష్ణ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ဂိုပီတို့သည် မာယာနှင့် ဆက်နွယ်သော ရှိပြီးသား ရေကန်တွင် ရေချိုးကာ ဘက္တိအာနန္ဒ မြင့်တက်လာသည်။ ထို့နောက် သူတို့က ပိုမိုမြတ်သော စရဟ်(ရေကန်) တစ်ခုနှင့် နှစ်စဉ် စည်းကမ်းတကျ ကျင့်သုံးရမည့် အဝတ်အစား/ဝတ်ပြုမှုတစ်ရပ်အား တောင်းဆိုကာ ကృష్ణ၏ အနီးကပ်တည်ရှိမှုကို အမြဲရရှိလိုကြသည်။ ကృష్ణသည် မူလရေကန်အနီးတွင် ရေကြည်နက်ရှိုင်း၍ ကြာပန်းများ၊ ငှက်များနှင့် ပြည့်စုံကာ ရှင်ရသီများ၊ စိဒ္ဓများနှင့် ယဒုအဖွဲ့အစည်းတို့ လာရောက်ကာကွယ်ဝန်းရံသည့် အလှတရားပြည့်ဝသော ရေကန်အသစ်ကို ဖန်ဆင်းသည်။ ထိုရေကန်ကို ဂိုပီတို့ကြောင့် “ဂိုပီ-စရဟ်” ဟု ခေါ်ကြပြီး “ဂို” ၏ အဓိပ္ပါယ်နှင့် ပူးပေါင်းဆက်နွယ်မှုအရ “ဂိုပရ-ချာရ” ဟူသော အမည်လည်း သတ်မှတ်ပေးသည်။ ထို့နောက် အာဃျာကို မန္တရဖြင့် ပူဇော်ခြင်း၊ ရေချိုးခြင်း၊ ဘိုးဘွားနှင့် ဒေဝတားတို့အတွက် တർပဏ၊ ရှရာဒ္ဓ ပြုလုပ်ခြင်းနှင့် ဒါနကို အဆင့်လိုက် ပေးကမ်းခြင်း(နွား၊ အဝတ်အထည်၊ အလှဆင်ပစ္စည်းများ၊ ဆင်းရဲသူများကို ထောက်ပံ့ခြင်း)တို့ကို ညွှန်ကြားသည်။ ဖလရှရုတိတွင် ဤရေချိုး၏ ကုသိုလ်ကို ကြီးမားသော ဒါနများနှင့် တူညီဟု ဆိုကာ ဆန္ဒပြည့်စုံခြင်း(သားသမီးရခြင်းအပါအဝင်)၊ သန့်စင်မှုနှင့် မြင့်မြတ်သော လောကသို့ ရောက်ခြင်းတို့ကို ကတိပြုသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဂိုပီတို့ လျှောက်လှမ်းထွက်ခွာပြီး ကൃഷ്ണသည် ဥဒ္ဓဝနှင့်အတူ မိမိအိမ်တော်သို့ ပြန်သွားသည်။
Adhyaya 14
ब्रह्मकुण्डादि-तीर्थप्रतिष्ठा तथा पञ्चनद-माहात्म्य (Brahmakūṇḍa and Associated Tīrtha Installations; Pañcanada Māhātmya)
ပရာဟ္လာဒသည် ဗြာဟ္မဏများကို မိန့်ကြား၍ ဒွာရကာနှင့် ဆက်နွယ်သော တီရ္ထများကို စုစည်းဖော်ပြကာ အကျဉ်းချုပ် ရိတုဝိဓိများကို ညွှန်ပြသည်။ ကృష్ణသည် ဝೃṣṇိများနှင့်အတူ ဒွာရကာသို့ ရောက်လာပြီးနောက် ဘြဟ္မာနှင့် အခြား ဒေဝတားများက ဒർശနရယူရန်နှင့် မိမိတို့ ရည်မှန်းချက်များ ပြည့်စုံစေရန် လာရောက်ကြသည်ဟု ကောသမိက အကြောင်းအရာဖြင့် စတင်သည်။ ဘြဟ္မာသည် အမင်္ဂလာပယ်ဖျက်၍ အပြစ်ဖယ်ရှားနိုင်သော “ဘြဟ္မကுண္ဍ” ကို တည်ထောင်ကာ ကမ်းပါးတွင် နေမင်း၏ သာသနာတည်နေရာကိုလည်း ထားရှိသည်။ ဘြဟ္မာ၏ အဓိကမှုကြောင့် ထိုနေရာကို “မူလ-သ္ထာန” ဟု ခေါ်သည်။ ထို့နောက် စန္ဒြာသည် အပြစ်ဖျက်သော ရေကန်တစ်ခုကို ဖန်တီးပြီး၊ အိန္ဒြာသည် အင်အားကြီး လိင်္ဂတစ်ခုနှင့် အိန္ဒြပဒ/အိန္ဒြေရှ္ဝရ ဟူသော နာမည်ကြီး သာသနာနေရာကို တည်ထောင်ကာ Śivarātri နှင့် နေမင်းကူးပြောင်းချိန်များတွင် ပူဇော်ရမည့် အခါအလျောက်ကို သတ်မှတ်သည်။ ရှီဝသည် Mahādeva-saraḥ ကို ဖန်တီးပြီး ပါရဝတီသည် Gaurī-saraḥ ကို ဖန်တီးကာ မိန်းမများ၏ ကောင်းကျိုးနှင့် အိမ်ထောင်ရေး မင်္ဂလာတိုးပွားမှုကို ပေးသည်ဟု ဆိုသည်။ ဝရုဏနှင့် ကုဗေရ (ဓနေś) တို့ကလည်း Varuṇapada နှင့် Yakṣādhipa-saraḥ စသည့် ရေကန်များကို တည်ထောင်၍ śrāddha၊ ပူဇော်သကာနှင့် ဒါနတို့နှင့် ဆက်စပ်သော ဖလကို ဖော်ပြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် “ပဉ္စနဒ” တီရ္ထကို ချီးမြှောက်ကာ မြစ်ငါးစင်းကို အာဟွာန်ပြု၍ ရှင်ရသေများနှင့် ချိတ်ဆက်ဖော်ပြသည်။ arghya မန္တရကို ပေးပြီး snāna၊ tarpaṇa၊ śrāddha နှင့် dāna ကို အစီအစဉ်တကျ ဆောင်ရွက်ရန် ညွှန်ကြားသည်။ ဖလအဖြစ် စည်းစိမ်တိုးပွားခြင်း၊ Viṣṇuloka ရောက်ခြင်းနှင့် ဘိုးဘွားများ မြင့်တင်ခြင်းတို့ကို ဆိုကာ၊ ဤအခန်းကို နားထောင်ခြင်းသာဖြင့် သန့်စင်မှုနှင့် အမြင့်ဆုံး ရရှိမှုကို ကတိပြု၍ အဆုံးသတ်သည်။
Adhyaya 15
Siddheśvara–Ṛṣitīrtha Māhātmya (Installation of Siddheśvara and the Glory of Ṛṣitīrtha)
ဤအধ্যာယတွင် သာသနာရေး–ပူဇော်ရေး အစဉ်အလာကို ဆွေးနွေးပုံစံဖြင့် ဖော်ပြထားသည်။ ပရာဟ္လာဒက ဗြဟ္မာ (Brahmā) ရောက်လာ၍ စနကနှင့် အခြား ရှင်တော်များက ဂုဏ်ပြုကြောင်း ပြောသည်။ ဗြဟ္မာသည် သူတို့၏ ဘက္တိအောင်မြင်မှုကို ချီးမွမ်းကာ ယခင်က မပြည့်စုံသေးသော နားလည်မှုကန့်သတ်ချက်များကိုလည်း သတိပေး၍ ကောင်းချီးပေးသည်။ အဓိက သဘောတရားမှာ—နီလကဏ္ဍ (ရှီဝ) ကို မဂုဏ်ပြုဘဲ ကృష్ణပူဇော်ခြင်းသည် ပြည့်စုံမဟုတ်ကြောင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ရှီဝကို အားထုတ်၍ ပူဇော်ရမည်၊ ထိုပူဇော်မှုက ဘက္တိကျင့်စဉ်ကို ပြည့်စုံစေသည်ဟု ဆိုသည်။ ယောဂသိဒ္ဓ ရှင်တော်များသည် ဘုရားကျောင်းရှေ့သို့ သွားကာ ရှီဝလင်္ဂကို တည်ထောင်ပြီး ရေချိုးရန် ရေတွင်းတူးကာ အမృతကဲ့သို့ သန့်ရှင်းသော ရေကို ချီးကျူးကြသည်။ ဗြဟ္မာက လင်္ဂကို «စိဒ္ဓေရှ္ဝရ»၊ ရေတွင်းကို «ရိရှီတီရ္ထ» ဟု အမည်ပေး၍ လူထုအတွက် အာဏာသတ်မှတ်ပေးသည်။ ဘက္တိဖြင့် ရေချိုးရုံသာဖြင့် ကိုယ်တိုင်နှင့် ဘိုးဘွားများပါ လွတ်မြောက်နိုင်ပြီး မုသာစကား၊ အမြဲတမ်း အပြစ်တင်ပြောဆိုခြင်းတို့ကဲ့သို့ အပြစ်အနာအဆာများကို သန့်စင်စေသည်ဟု ဖော်ပြသည်။ ရေချိုးရန် မင်္ဂလာအချိန်များ—ညီမျှနေ့ည (equinox)၊ manv-ādi အခမ်းအနားများ၊ Kṛtayuga-ādya၊ Māgha လတို့ကို ရေတွက်ကာ စိဒ္ဓေရှ္ဝရ၌ Śivarātri ကို ကျင့်သုံးခြင်းသည် အထူးအာနိသင်ကြီးဟု မြှင့်တင်ထားသည်။ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအဖြစ် အရ္ဃျ ပူဇော်ခြင်း၊ သန့်မြေ (vibhūti) လိမ်းခြင်း၊ သတိထား၍ ရေချိုးခြင်း၊ ဘိုးဘွား/ဒေဝ/လူတို့အတွက် တർပဏ ပြုခြင်း၊ śrāddha ဆောင်ရွက်ခြင်း၊ လိမ်လည်မှုမရှိဘဲ dakṣiṇā ပေးခြင်းနှင့် စပါး၊ အဝတ်အထည်၊ အနံ့သာ စသည့် ပစ္စည်းများ လှူဒါန်းရန် ဆိုသည်။ အကျိုးဖလမှာ ဘိုးဘွားများ စိတ်ကျေနပ်ခြင်း၊ စည်းစိမ်၊ သားသမီး၊ အပြစ်ပျက်စီးခြင်း၊ ကုသိုလ်တိုးပွားခြင်း၊ လိုအင်ဆန္ဒ ပြည့်စုံခြင်းနှင့် ယုံကြည်စွာ နားထောင်သူအတွက် မြင့်မြတ်သော လောကသို့ ရောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
Adhyaya 16
Tīrtha-Parikramā of Dvārakā: Hidden and Manifest Pilgrimage Waters (गदातीर्थादि-तीर्थवर्णनम्)
ဤအধ্যာယသည် ပရဟ္လာဒက ပညာရှိဗြဟ္မဏများအား ဒွာရကာပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တီရ္ထများကို အစဉ်လိုက်ညွှန်ပြ၍ တစ်ခုချင်းစီအတွက် စနာန (ရေချိုးသန့်စင်ခြင်း)၊ တర్పဏ (ဘိုးဘွားသို့ ရေတော်ပူဇော်ခြင်း)၊ śrāddha နှင့် ဒါန (လှူဒါန်းခြင်း) စသည့် ရိတုအမိန့်များနှင့် phalaśruti (အကျိုးရလဒ်) ကို ဖော်ပြသည့် ဘုရားဖူးလမ်းညွှန်စာရင်းဖြစ်သည်။ Gadātīrtha မှ စ၍ ဘက်တိဖြင့် ရေချိုးကာ ဘိုးဘွားနှင့် ဒေဝတားများကို ပူဇော်ပြီး ဝရာဟရုပ်ဖြင့် ဗိဿဏုကို ဝတ်ပြုလျှင် Viṣṇuloka သို့ မြှင့်တင်ရမည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် Nāgatīrtha, Bhadratīrtha, Citrātīrtha တို့ကို ရေညှိနှိုင်းကာ tila-dhenu၊ ghṛta-dhenu လှူဒါန်းသကဲ့သို့ အကျိုးတူကြောင်း ပြောပြီး Dvārāvatī ရေလွှမ်းမိုးမှုကြောင့် တီရ္ထများစွာ လျှို့ဝှက်သွားကြောင်း ရှင်းလင်းသည်။ Chandrabhāgā သည် အပြစ်ဖျက်စီးကာ vājapeya ယဇ္ဉာနှင့်တူသော အကျိုးရှိကြောင်း၊ ထို့ပြင် Kauṁārikā/Yaśodā-nandinī မိခင်ဒေဝီ၏ သရ္ရှန (darśana) သည် လိုရာဆန္ဒ ပြည့်စုံစေကြောင်း ဖော်ပြသည်။ Mahīṣa-tīrtha နှင့် Muktidvāra ကို သန့်စင်ရာ တံခါးဝအဖြစ် ထားရှိပြီး Gomati မြစ်၏ သန့်ရှင်းမှုကို Vasiṣṭha နှင့် Varuṇa ၏ လောကနှင့် ဆက်စပ်ကာ aśvamedha နှင့်တူသော အကျိုးပေးကြောင်း ဆိုသည်။ Bhṛgu ၏ တပဿာနှင့် Ambikā တည်ထောင်မှုတို့က Śākta-Śaiva အရသာကို ထည့်သွင်းကာ လိင်္ဂများစွာကိုလည်း ဖော်ပြသည်။ Kālindī-saras, Sāmbatīrtha, Śāṅkara-tīrtha, Nāgasara, Lakṣmī-nadī, Kambu-saras, Kuśatīrtha, Dyumnatīrtha, Jālatīrtha (Jāleśvara နှင့်), Cakrasvāmi-sutīrtha, Jaratkāru-က ပြုလုပ်သော တီရ္ထ၊ Khañjanaka တီရ္ထ စသည့် နောက်ထပ်နေရာများကို စနာန၊ တర్పဏ၊ śrāddha၊ ဒါနတို့နှင့် ချိတ်ဆက်ကာ Nāgaloka, Śivaloka, Viṣṇuloka, Somaloka သို့ ရောက်နိုင်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ အဆုံးတွင် ကလိယုဂအခြေအနေများအတွက် တီရ္ထဗိသ္တရကို အကျဉ်းချုပ်ပေးထားပြီး ဘက်တိဖြင့် နားထောင်ခြင်းကိုယ်တိုင် သန့်စင်မှုဖြစ်ကာ နောက်ဆုံး Viṣṇuloka သို့ ရောက်စေကြောင်း အားပေးသည်။
Adhyaya 17
Dvārakā-dvārapāla-pūjākramaḥ (Ritual Sequence of Dvārakā’s Gate-Guardians and the Approach to Kṛṣṇa)
ဤအধ্যာယသည် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းဆန်သော ဆွေးနွေးပုံစံဖြစ်သည်။ ပရာဟ္လာဒက ကလိယုဂတွင် လိုက်နာရမည့် ပူဇာအစီအစဉ်ကို ဖော်ပြပြီး၊ တီရ္ထ၌ ရေချိုးသန့်စင်ကာ ဒက္ခိဏာ/ဒါန ပေးပြီးနောက် ဒွာရကာမြို့၏ တံခါးဝများတွင် အရင်ဆုံး ဂုဏ်ပြုပူဇာပြုကာ ထို့နောက် ဒေဝကီနန္ဒန ကృష్ణထံ ချဉ်းကပ်ရမည်ဟု ဆိုသည်။ ရှိသီများက အကျဉ်းချုပ်သော်လည်း ပြည့်စုံသော ပူဇာဝိဓိကို တောင်းဆိုပြီး တစ်ဦးချင်းဦးတည်ရာအလိုက် မြို့ကို ကာကွယ်သူများနှင့် ရှေ့/နောက်တွင် ရပ်သူများကို မေးမြန်းကြသည်။ ပရာဟ္လာဒက အရှေ့တံခါးကို ဂျယန္တ ဦးဆောင်သည့် ကာကွယ်သူများမှ စ၍ အရှေ့တောင်၊ တောင်၊ နైరဋိ (အနောက်တောင်)၊ အနောက်၊ ဝါယဝျ (အနောက်မြောက်)၊ မြောက်၊ အိုင်ရှာနျ (အရှေ့မြောက်) အထိ ဦးတည်ရာတိုင်း၏ ကာကွယ်သူများကို စာရင်းပြုစုဖော်ပြသည်။ ထိုဖော်ပြချက်တွင် ဒေဝတားများ၊ ဝိနာယကများ၊ ရက္ခသများ၊ နာဂများ၊ ဂန္ဓဗ္ဗများ၊ အပ္စရာများ၊ ရှိသီများနှင့် ဦးတည်ရာတိုင်းအတွက် “မင်းတော်သစ်ပင်” (ဥပမာ နျာဂရောဓ၊ ရှာလ၊ အရှွတ္ထ၊ ပ္လက္ရှ) တို့ပါဝင်ကာ ကာကွယ်ရေးအပြည့်အစုံရှိသော ရိတုအမြေပုံတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးသည်။ ထို့နောက် မထင်မှတ်သည့် အချက်တစ်ခုကို ရှင်းလင်းသည်—ရုက္မိနီအကြောင်းအရာတွင် ရုက္မီသည် ကృష్ణနှင့် ဆန့်ကျင်ခဲ့သော်လည်း ကృష్ణတံခါးတွင် ဂဏေရှ “ရုက္မိ” ကို အရင်ဆုံး ပူဇာပြုရခြင်းဖြစ်သည်။ ပရာဟ္လာဒက ရုက္မီ၏ ပဋိပက္ခ၊ အရှက်ရမှုနှင့် လွတ်မြောက်ခြင်းနောက်တွင် ကൃഷ്ണသည် ရုက္မိနီ၏ စိုးရိမ်မှုကို ဖြည့်ဆည်းရန်နှင့် အတားအဆီးဖယ်ရှားရေးကို တည်ထောင်ရန် ရုက္မီကို တံခါးနှင့် ဆက်စပ်သည့် ဂဏေရှရုပ်အဖြစ် အထူးခန့်အပ်ခဲ့ကြောင်း ဆိုသည်။ အဆုံးတွင် တံခါးကာကွယ်သူ (ဂဏေရှ/ရုက္မိ) ကို ကျေနပ်စေခြင်းသည် သခင်ဘုရားကို ကျေနပ်စေရာတွင် မဖြစ်မနေလိုအပ်သည့် အကြောင်းရင်းဟု သဘောတရားတစ်ရပ်ကို ထူထောင်ကာ ဘုရားကျောင်းဝင်ရိုးဝင်စဉ်နှင့် လိတုဂျီအဆင့်အတန်းကို အကျင့်စာရိတ္တနှင့် ချိတ်ဆက်ပေးသည်။
Adhyaya 18
त्रिविक्रम-दर्शन-समफलत्व-प्रशंसा तथा दुर्वाससो मुक्तितीर्थ-प्रसङ्गः (Trivikrama Darśana and the Durvāsā at the Mokṣa-Tīrtha Episode)
ဤအধ্যာယတွင် ပရာဟ္လာဒနှင့် ရှိများ၏ ဆွေးနွေးပုံစံဖြင့် အကြောင်းအရာ ဆက်လက်ဖော်ပြသည်။ ပရာဟ္လာဒသည် ဂဏနာထ၊ ရုက္မိဏီ/ရုက္မီနှင့် ဆက်နွယ်သူများ၊ ဒုရ္ဝာသာ၊ ကృష్ణနှင့် ဘလဘဒြတို့ကို ကိုးကွယ်သင့်သော အရာများအဖြစ် အစဉ်လိုက် ရေတွက်ကာ၊ ထို့နောက် “တစ်ခုတည်းသော ကုသိုလ်” ကို အလွန်မြင့်မားစွာ ချီးမြှောက်သည်။ အပြည့်အဝ ဒက္ခိဏာပါသော မဟာယဇ္ဉများ၊ ရေတွင်း/ကန် တည်ဆောက်ခြင်း၊ နေ့စဉ် နွား/မြေ/ရွှေ လှူဒါန်းခြင်း၊ ဂျပ-ဓျာနနှင့် ပရာဏာယာမ၊ ဂျာဟ္နဝီကဲ့သို့ တီရ္ထကြီးများတွင် ရေချိုးခြင်းတို့သည် အားလုံး “ဒေဝီဤသ ကృష్ణ၏ ဒർശန” တစ်ကြိမ်နှင့် အကျိုးတူဟု ထပ်ခါတလဲလဲ ကြေညာသည်။ ရှင်များက တြိဝိက్రమ၏ မြေပြင်ပေါ် ပေါ်ထွန်းမှုနှင့် ကృష్ణနှင့် “တြိဝိက్రమရုပ်” ဆက်စပ်လာပုံကို မေးမြန်းပြီး ဒုရ္ဝာသာနှင့် ဆက်နွယ်မှုကိုလည်း တောင်းဆိုကြသည်။ ပရာဟ္လာဒက ဝာမန–တြိဝိက్రమ အဖြစ်အပျက်ကို ပြောပြရာတွင် ဗိෂ္ဏုသည် သုံးခြေလှမ်းဖြင့် လောကသုံးပါးကို လွှမ်းမိုးကာ၊ ဘလိ၏ ဘက္တိကြောင့် စိတ်ကျေနပ်သဖြင့် ဘလိ၏ တံခါးစောင့်အဖြစ် ဆက်လက် တည်ရှိနေသည်ဟု ဆိုသည်။ တစ်ဖက်တွင် မုက္ခတီရ္ထ၌ လွတ်မြောက်မှုကို ရှာဖွေနေသော ဒုရ္ဝာသာသည် ဂိုမတီနှင့် သမုဒ္ဒရာ ဆုံရာရှိ စက္ကတီရ္ထကို တွေ့သော်လည်း ရေချိုးရန် ပြင်ဆင်စဉ် ဒေသခံ ဒိုင်တျများက တိုက်ခိုက်၍ အရှက်ခွဲကြသည်။ သူသည် မိမိ၏ ဝရတ၏ မခိုင်မာမှုကို စိုးရိမ်ကာ ဗိෂ္ဏုထံ အားကိုးတောင်းခံသည်။ ဒိုင်တျဘုရင် နန်းတော်သို့ ဝင်ရာတွင် တံခါးဝ၌ တြိဝိက్రమကို မြင်တွေ့၍ ငိုကြွေးတောင်းပန်ကာ ဒဏ်ရာများကို ပြသသဖြင့် ဘုရား၏ အမျက်တော် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် မိမိရေချိုးခြင်းကို တားဆီးခံရကြောင်း တင်ပြပြီး ဂోవိန္ဒက စ్నာန ပြီးမြောက်စေကာ ဝရတကို ပြည့်စုံစေပါရန် တောင်းဆိုကာ နောက်တဖန် ဓမ္မတရားနှင့် လှည့်လည်သွားလာမည်ဟု ကတိပြုသည်။
Adhyaya 19
Durvāsā–Bali–Viṣṇu Saṃvāda at the Gomatī–Ocean Confluence (गोमती-उदधि-संगम)
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် ဝတ်ပြုသစ္စာ (vrata) ကိုစောင့်ထိန်းခြင်း၊ ဘက္တိ (bhakti) အပေါ် မူတည်၍ ဘုရားသခင်၏ လှုပ်ရှားမှု၊ နှင့် ဖိအားအောက်တွင် ငြင်းပယ်ခြင်း၏ သမာဓိကို စနစ်တကျ ဆွေးနွေးထားသည်။ ပရာဟ္လာဒက ဒုရ္ဝာသာ (Durvāsā) သည် အသက်ကာကွယ်မှုနှင့် ရေချိုးဝတ်ပြုသစ္စာ ပြီးမြောက်ရေးအတွက် ဂိုမတီမြစ်နှင့် သမုဒ္ဒရာ ဆုံရာ၌ ဗိဿနု၏ ရှိနေမှုကို တောင်းခံကြောင်း ပြောပြသည်။ ဗိဿနုက “ဘက္တိကြောင့် ချည်နှောင်ခံရသည်” ဟူသော သဘောတရားကို ထုတ်ဖော်ကာ မိမိသည် ဘလိ၏ အမိန့်အောက်တွင် လုပ်ဆောင်နေသဖြင့် ဘလိ၏ ခွင့်ပြုချက်ကို တောင်းရန် သာသနာ့ရဟန်းအား ညွှန်ကြားသည်။ ဘလိက ဒုရ္ဝာသာကို ချီးမွမ်းသော်လည်း ဗိဿနုကို မလွှတ်ပေးနိုင်ကြောင်း ငြင်းဆိုပြီး ဝရာဟ၊ နရာစിംဟ၊ ဝာမန/ထရီဗိက్రమ စသည့် ကယ်တင်မှုများကို မှတ်မိကာ ကေရှဝ (Keśava) နှင့် မိမိ၏ ဆက်နွယ်မှုသည် မညှိနှိုင်းနိုင်ကြောင်း အခိုင်အမာဆိုသည်။ ဒုရ္ဝာသာက ရေမချိုးဘဲ အစာမစားမည်ဟု ကြေညာကာ ဗိဿနုမလာပါက ကိုယ်ကို စွန့်ပစ်မည်ဟု ခြိမ်းခြောက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဗိဿနုက ကရုဏာဖြင့် ဝင်ရောက်ကာ ဆုံရာ၌ အတားအဆီးများကို အင်အားဖြင့် ဖယ်ရှား၍ ရေချိုးနိုင်စေမည်ဟု ကတိပေးသည်။ ဘလိက ဗိဿနု၏ ခြေတော်၌ ဦးညွှတ်ကာ အနန္တ/ဘလဘဒ္ဒရ ဟုလည်းခေါ်သော သင်္ကရ္ရှဏ (Saṅkarṣaṇa) နှင့်အတူ ဗိဿနုသည် မြေအောက်လမ်းကြောင်းဖြင့် ဆုံရာသို့ ထင်ရှားလာသည်။ ထိုနေရာတွင် ဘုရားတို့က ရေချိုးရန် ညွှန်ကြားပြီး ဒုရ္ဝာသာက ချက်ချင်း ရေချိုးကာ လိုအပ်သော ကိစ္စရပ်များကို ဆက်လက်ပြုလုပ်သဖြင့် ပူဇော်ပွဲစည်းကမ်း ပြန်လည်တည်ငြိမ်ကာ အသက်လည်း ကာကွယ်ခံရသည်။
Adhyaya 20
गोमती-उदधि-संगमे तीर्थरक्षणम् — Protection of the Gomati–Ocean Confluence Tīrtha
ဤအধ্যာယတွင် ပရာဟ္လာဒ၏အစီရင်ခံချက်အဖြစ် စစ်ပွဲဇာတ်လမ်းကိုဖော်ပြသည်။ ဗြဟ္မ-ဃောṣ (ပုဏ္ဏားသံတော်) ကြားသည့်အခါ ဒိုင်တျာ ဒုర్మုခ သည် တပသီ ဒုర్వာသသ် ကိုတိုက်ခိုက်ရန်ကြိုးစားသော်လည်း ဂဂန္နာထ (ဗိဿနု) ဝင်ရောက်ကာ စက္ကရဖြင့် ခေါင်းဖြတ်သတ်သည်။ ထို့နောက် ဒိုင်တျာတပ်ဖွဲ့များက ဗိဿနုနှင့် သင်္ကရ္ရှဏ ကိုဝိုင်းရံ၍ မြားလက်နက်နှင့် လက်နက်တိုက်ခိုက်မှုများဖြင့် တိုက်ခိုက်ကြသည်။ အধ্যာယသည် “ကန့်သတ်သီလ” ကိုထပ်ခါတလဲလဲအလေးပေးသည်။ မနက်ခင်းကိစ္စများ (ပရာတားကရ္မ) ပြီးစီးထားသော တပသီကို မထိခိုက်ရ၊ မောက္ခပေးသော တီရ္ထ—ဂိုမတီမြစ်နှင့် သမုဒ္ဒရာဆုံရာ—ကို အပြစ်ကမ္မဖြင့် မတားဆီးရဟုဆိုသည်။ ထို့နောက် ဒွဲလ်များဖြစ်ပွား၍ ဂိုလက သည် ဒုర్వာသသ် ကိုထိုးနှက်သော်လည်း သင်္ကရ္ရှဏ၏ မုသလဖြင့် သတ်ခံရသည်။ ကူရ္မပೃဋ္ဌ သည် ထိုးဖောက်ခံရပြီး ဆုတ်ခွာသွားသည်။ ဒိုင်တျာဘုရင် ကုရှ သည် အင်အားကြီးတပ်ကို စုစည်းကာ အကျိုးမရှိသောစစ်ကိုရှောင်ရန် အကြံပေးသော်လည်း မနားမနေ ဆက်လက်တိုက်ခိုက်သည်။ ဗိဿနုက ကုရှ၏ခေါင်းကိုဖြတ်သော်လည်း ရှိဝ၏ “အမရတ္ဝ” ပေးကမ်းမှုကြောင့် ကုရှသည် ထပ်ခါထပ်ခါ ပြန်လည်ရှင်သန်လာသည်။ ဒုర్వာသသ် က အကြောင်းရင်းကိုဖော်ထုတ်၍ ရှိဝ၏ကျေနပ်မှုက ကုရှကို သေမရနိုင်အောင်ကာကွယ်ထားကြောင်းဆိုသည်။ ထို့ကြောင့် ဗိဿနုသည် ထိန်းချုပ်နည်းကိုရွေးကာ ကုရှ၏ကိုယ်ကို အပေါက်ထဲသို့ချပြီး အပေါ်တွင် လင်္ဂကို တည်ထောင်သည်။ ထိုသို့ဖြင့် တီရ္ထကာကွယ်ရေး၊ ရှိဝပေးကမ်းမှု၏သဘောတရားနှင့် သန့်ရှင်းသောအစီအစဉ် ပြန်လည်တည်ဆောက်ခြင်းတို့ကို ပေါင်းစည်းထားသည်။
Adhyaya 21
गोमतीतीरस्थ-क्षेत्रस्थ-भगवत्पूजा-माहात्म्यवर्णनम् (Glorification of Worship of the Lord at the Gomati River Sacred Field)
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် သာသနာရေးဆွေးနွေးမှု၊ တီရ္ထသမိုင်းပုံပြင်နှင့် ပူဇော်နည်းစနစ်တို့ကို ပေါင်းစည်းဖော်ပြသည်။ ပရာဟ္လာဒသည် ရှိဝလင်္ဂနှင့် ဆက်နွယ်သော အပြစ်ကျူးလွန်မှုပါဝင်သည့် အတိတ်ဖြစ်ရပ်ကို မှတ်မိကာ ကృష్ణအား လျှောက်ထားသည်။ ထို့နောက် ဗိෂ္ဏုသည် ချီးမွမ်းလက်ခံ၍ ရှိဝဘက္တိနှင့် ကိုက်ညီသော သတ္တိဗလအပေါ် အခြေခံသည့် အပေးအယူ (ဗရ) ကို ပေးတော်မူသည်။ ကုရှသည် မဟာဒေဝနှင့် ဟရီတို့သည် အမှန်တရားတစ်ခုတည်း၏ ပုံစံနှစ်မျိုးဟု ညှိနှိုင်းသဘောတရားကို ဆိုကာ၊ ဘုရားတော်တည်ထောင်သော လင်္ဂကို “ကုရှေရှ္ဝရ” ဟူသော မိမိနာမဖြင့် ကျော်ကြားစေလိုကြောင်း တောင်းဆိုသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် တီရ္ထတည်နေရာကို ဖော်ပြရာ မာဓဝသည် ဒါနဝအချို့ကို ရသာတလသို့ စေလွှတ်ပြီး အချို့ကို ဗိෂ္ဏုထံ ချဉ်းကပ်စေသည်။ အနန္တနှင့် ဗိෂ္ဏုတို့သည် ထိုနေရာ၌ တည်ရှိကြပြီး ဒုရ္ဝာသာသည် ဂိုမတီနှင့် စက္ကရတီရ္ထ၊ ထရီဝိက్రమ၏ တည်ရှိမှုတို့နှင့် ဆက်စပ်ကာ ထိုနေရာကို မုက္ခပေးသော အရပ်ဟု အသိအမှတ်ပြုသည်။ ကလိယုဂတွင်လည်း သန့်ရှင်းမှု ဆက်လက်တည်တံ့ပြီး ဘုရားတော်သည် ကృష్ణအဖြစ် ထင်ရှားလာမည်ဟု ဆိုသည်။ အဆုံးပိုင်းတွင် ဒွာရကာ၌ မဓုသူဒနအား ပူဇော်သည့် ပူဇာဝိဓိကို သတ်မှတ်သည်—ရေချိုးသန့်စင်ခြင်း၊ အနွေးဆီလိမ်း/အဘိသေက၊ ဂန္ဓ၊ ဝတ္ထု၊ ဓူပ၊ ဒီပ၊ နိုင်ဝေဒျ၊ အလင်္ကာရ၊ တမ်းဘူလ၊ သစ်သီး စသည်တို့ ပူဇော်ခြင်း၊ အာရတီပြုခြင်းနှင့် ဦးချခြင်း၊ ညလုံးပတ် မီးထွန်းပူဇော်၍ ဇာဂရဏာပြုကာ စာတော်ဖတ်ခြင်းနှင့် တေးဂီတဖြင့် ချီးမွမ်းခြင်းတို့ဖြစ်သည်။ နဘတ်သ်လ (ပဝိတြာရောပဏ)၊ ကာတ္တိကလ (ပရဘောဓနေ့)၊ အယနပြောင်းချိန်နှင့် သတ်မှတ်လ/ဒွာဒသီများတွင် အထူးဝတ်ပြုလျှင် ဘိုးဘွားတို့ စိတ်ချမ်းသာစေ၍ ဗိෂ္ဏုလောကသို့ ရောက်စေကာ ဂိုမတီ–သမုဒ္ဒရာ ဆုံရာ၌ “အမဲမရှိ သန့်ရှင်းသော နယ်မြေ” သို့ ဦးတည်စေသည်။
Adhyaya 22
रुक्मिणीपूजाविधिः — Ritual Protocols and Merit of Worshiping Rukmiṇī with Kṛṣṇa
ဤအধ্যာယသည် သီရိပရာဟ္လာဒက ဗြာဟ္မဏများအား သင်ကြားသော ပူဇာလုပ်ထုံးလုပ်နည်းနှင့် သာသနာရေးအဓိပ္ပါယ်ကို ဖော်ပြသည်။ ဂျဂန္နာထ/ကృష్ణကို အဓိကထားပြီး အထူးသဖြင့် ကృష్ణ၏အချစ်တော် ရုက္မိဏီကို ကృష్ణပရိယာ၊ ကൃഷ്ണဝလ္လဘာ ဟု ခေါ်ကာ ပူဇာစဉ်ကို သတ်မှတ်ထားသည်။ အစမှာ မూర్తိကို ရေချိုးပေးခြင်း၊ အနံ့ဆီလိမ်းခြင်း၊ တုလစီပူဇာ၊ နိုင်ဝေဒျ (naivedya) ဆက်ကပ်ခြင်း၊ နီရာဇန (nīrājana) မီးပူဇာပြုခြင်းနှင့် အနန္တ၊ ဝိုင်နတေယ စသည့် ဆက်စပ်သတ္တဝါများကိုလည်း ဘက်တိဖြင့် ဂုဏ်ပြုရန် ဆိုသည်။ ထို့နောက် လိမ်လည်မှုမရှိသော ဒါန (dāna) ပြုခြင်းနှင့် အားနည်းသူ၊ ဆင်းရဲသူတို့ကို အစာကျွေးရန် အမိန့်ပေးသည်။ ထို့နောက် ရုက္မိဏီ-ဒർശနနှင့် ပူဇာသို့ ပြောင်းလဲကာ ကလိယုဂတွင် ကൃഷ്ണ၏အချစ်တော်ကို မြင်၍ ပူဇာမပြုမချင်း ဂြဟပီဍာ (graha-pīḍā)၊ ရောဂါ၊ ကြောက်ရွံ့မှု၊ ဆင်းရဲမှု၊ ကံမကောင်းမှု၊ အိမ်ထောင်ရေးပျက်စီးမှုတို့ မပျောက်ကင်းကြောင်း ကြေညာသည်။ အဘိသေက (abhiṣeka) အတွက် ယိုဂတ်၊ နို့၊ ပျားရည်၊ သကြား၊ ဂီ၊ အနံ့ရည်၊ ကြံရည်၊ တီရ္ထရေ စသည်တို့ကို စာရင်းပြုထားပြီး၊ သရီးခဏ္ဍ၊ ကုင်ကုမ၊ မೃဂမဒ စသည့် လိမ်းဆေး၊ ပန်း၊ အဂုရု၊ ဂုဂ္ဂုလု အမွှေးတိုင်၊ အဝတ်အစားနှင့် အလှဆင်ပစ္စည်းများကိုလည်း ဖော်ပြသည်။ “Vidarbhādhipa-nandinī” ထံ မန္တရဖြင့် အရ္ဃျ ဆက်ကပ်ခြင်း၊ အာရတီပြုခြင်းနှင့် ပူဇာရေကို သန့်ရှင်းစွာ ကိုင်တွယ်သုံးစွဲရန်လည်း ဆိုထားသည်။ ထို့ပြင် ဗြာဟ္မဏများနှင့် သူတို့၏ ဇနီးများကို ဂုဏ်ပြုခြင်း၊ အစာနှင့် ကွမ်း (betel) ဆက်ကပ်ခြင်း၊ တံခါးစောင့် အုန္မတ္တ (Unmatta) ကို ပြင်းထန်သော ဘလိ (bali) ဖြင့် ပူဇာခြင်း၊ ယောဂိနီများ၊ က్షೇತ್ರပာလ၊ ဝီရူပာစွာမိနီ၊ စပ္တမातృကာများနှင့် ကൃഷ്ണ၏ မဟာဒေဝီ ၈ ပါး (စတျဘားမာ၊ ဂျာမ္ဘဝတီ စသည်) ကိုလည်း ဝတ်ပြုရန် ထည့်သွင်းထားသည်။ ဖလश्रုတိ (phalaśruti) တွင် ဒွာရကာ၌ ကృష్ణနှင့် ရုက္မိဏီကို မြင်၍ ပူဇာခြင်း၏ ကုသိုလ်သည် ယဇ్ఞ၊ ဝ్రတ၊ ဒါန အခြားအရာများထက် မြင့်မားကြောင်း ထပ်ခါတလဲလဲ ဆိုပြီး၊ ဒီပోత്സဝ စတုရ္ဒသီ၊ မာဃ သုက္လ အဋ္ဌမီ၊ စೈတ্ৰ ဒွာဒသီ၊ ဇျေဋ္ဌ အဋ္ဌမီ၊ ဘာဒ్రပဒ ပူဇာ၊ ကာရ္တိက ဒွာဒသီ စသည့် နေ့ရက်များတွင် စည်းစိမ်၊ ကျန်းမာရေး၊ မကြောက်ရွံ့မှုနှင့် မောက္ခကို ရရှိမည်ဟု ကတိပြုသည်။ နိဂုံးတွင် ကလိယုဂ၌ ဒွာရကာ၏ ကယ်တင်နိုင်စွမ်း အထူးတန်ခိုးကို အတည်ပြုကာ ပုရာဏ စုစည်းမှု၏ ဆက်ခံလမ်းကြောင်းကိုလည်း ဖော်ပြထားသည်။
Adhyaya 23
Dvārakā-Māhātmya: Kṛṣṇa-darśana, Gomati-tīrtha, and Dvādaśī-vedha Ethics (Chapter 23)
အဓ್ಯಾಯ ၂၃ တွင် မာရကဏ္ဍေယ မဟာရ္ဓိက ဘုရင် အိန္ဒြဒျုမနအား ကလိယုဂ၌ ဒွာရကာ၏ ထူးကဲသော ကုသိုလ်အာနိသင်နှင့် ကယ်တင်နိုင်သော အဆင့်အတန်းကို သင်ကြားတော်မူသည်။ ဒွာရကာ၌ ခဏတစ်လောက် နေထိုင်ခြင်း၊ သွားမည်ဟု စိတ်ကူးရုံဖြင့်ပင် ဖြစ်ခြင်း၊ သို့မဟုတ် တစ်နေ့တည်း ကృష్ణ-ဒർശန ရရှိခြင်းကို အိန္ဒိယတစ်ဝှမ်းရှိ တီရ္ထကြီးများသို့ သွားရောက်ခြင်းနှင့် ရှည်လျားသော တပသ္ယာတို့နှင့် တူညီသကဲ့သို့ ချီးမွမ်းထားသည်။ ထို့နောက် ကృష్ణ၏ စ္နာန-ပူဇာ အခမ်းအနား၌ ဘုရားကျောင်းအတွင်း ဆေဝာလုပ်ငန်းများကို စာရင်းပြုဖော်ပြသည်—နို့၊ ဒိန်ချဉ်၊ ဂီ၊ ပျားရည်၊ အနံ့ရေတို့ဖြင့် ရေချိုးပူဇာ; ဘုရားရုပ်ကို သုတ်သင်ခြင်း; ပန်းကုံးတင်ခြင်း; သင်္ခါသံနှင့် တေးဂီတ; နာမ-သဟသ္ရ ရွတ်ဆိုခြင်း; သီချင်းဆို၊ ကခုန်၊ အာရတီ; ပရဒက္ခိဏာ; ပရဏာမ; မီးအလင်း၊ နైవေဒျ၊ သစ်သီး၊ တမ္ဘူလာ၊ ရေခွက်ပူဇာတို့နှင့်အတူ၊ ဓူပ၊ အလံ၊ မဏ္ဍပ၊ ပန်းချီ၊ ထီး၊ ပန်ကာ စသည့် အလှဆင်/တည်ဆောက်ရေး ဆေဝာများလည်း ပါဝင်သည်။ တတိယပိုင်းတွင် ဒွာဒသီနေ့နှင့် “ဝေဓ” ချို့ယွင်းချက်များအပါအဝင် ပြက္ခဒိန်မှန်ကန်မှုဆိုင်ရာ သီလ-ဥပဒေသကို ပြောင်းလဲဆွေးနွေးပြီး၊ စန္ဒြရှာရ္မန်၏ အိပ်မက်ထဲတွင် ဒုက္ခခံနေရသော ဘိုးဘွားများကို တွေ့မြင်သည့် ဇာတ်လမ်းဖြင့် သက်သေပြသည်။ နိဂုံးတွင် သောမနာထ ဘုရားဖူးခရီးသည် ဒွာရကာ၌ ကృష్ణ-ဒർശန ဖြင့် ပြည့်စုံကြောင်း၊ အယူဝါဒခွဲခြားသီးသန့်မှုကို မထောက်ခံကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့ပြင် ဂိုမတီမြစ်၌ ရေချိုးခြင်း၊ ရှရဒ္ဓ/တർပဏ၏ အကျိုးကြီးမားမှုနှင့် တုလစီ (မလာ၊ အရွက်) ကို ဆည်းကပ်ခြင်းတို့ကို ကလိယုဂ၌ ကာကွယ်သန့်စင်သော လမ်းစဉ်အဖြစ် ချီးမွမ်းထားသည်။
Adhyaya 24
चन्द्रशर्मा-द्वारकादर्शनं, त्रिस्पृशा-द्वादशीव्रत-प्रशंसा, पितृमोक्षोपदेशश्च (Chandraśarmā’s Dvārakā Darśana, Praise of Trispr̥śā Dvādaśī, and Instruction on Ancestral Liberation)
မာရကဏ္ဍေယက ဗြာဟ္မဏ စန္ဒြရှರ್ಮာသည် ဒွာရကာသို့ ရောက်ရှိသည့်အကြောင်းကို ပြောပြသည်။ ဒွာရကာသည် စိဒ္ဓများနှင့် ကောင်းကင်ဘုံသားများက ဝန်ဆောင်ကြပြီး မောက္ခပေးသော သန့်ရှင်းမြို့တော်ဟု ချီးမွမ်းထားသည်။ ထိုမြို့သို့ ဝင်ရောက်မြင်တွေ့ခြင်းသာဖြင့် အပြစ်များ ပျောက်ကွယ်သည်ဟု ဆိုကာ ဒွာရကာ-ဒർശန၏ ဝိညာဉ်ရေးပြည့်စုံမှုကြောင့် အခြား တီရ္ထသွားလာမှုများသည် ဒုတိယအရေးဖြစ်သွားကြောင်းကိုလည်း ထင်ဟပ်စေသည်။ ထို့နောက် သူသည် ဂိုမာတီမြစ်ကမ်း၌ ရေချိုးခြင်း၊ ပိတೃ-တရ္ပဏ (ဘိုးဘွားများသို့ ရေဖြင့် ပူဇော်ခြင်း) ပြုလုပ်ခြင်း၊ စက္ကရတီရ္ထမှ စက်ကရအမှတ်ပါ ကျောက်တုံးများ (cakrāṅkita śilā) ကို စုဆောင်း၍ ပုရုෂသုတ်ကတ (Puruṣasūkta) ဖြင့် ပူဇော်ခြင်းတို့ကို ဆောင်ရွက်သည်။ ထို့ပြင် ရှိဝပူဇာနှင့် ပိဏ္ဍ-ဥဒက အလှူကို vilepana၊ vastra၊ puṣpa၊ dhūpa၊ dīpa၊ naivedya၊ nīrājana၊ pradakṣiṇa၊ namaskāra စသည့် ဥပစာရများဖြင့် ပြည့်စုံစွာ ဆက်ကပ်သည်။ ညအိပ်မပျော် စောင့်ကြည့်သော jāgaraṇa အတွင်း ကృష్ణအား ဒွာဒသီဝရတ်ကို ထိခိုက်စေသော daśamī-vedha အပြစ်ကို ဖယ်ရှားပေးရန်နှင့် ဘိုးဘွားများကို ပရေတအဖြစ်မှ လွတ်မြောက်စေရန် ဆုတောင်းသည်။ ကൃഷ്ണက ဘက္တိ၏ အာနိသင်ကို အတည်ပြုပြီး ဘိုးဘွားများ လွတ်မြောက်ကာ မြင့်မြတ်သော လောကသို့ တက်ရောက်သွားသည်ကို ပြသသည်။ ပိတೃများက sasalya (ချို့ယွင်း) ဒွာဒသီ၏ အန္တရာယ်—အထူးသဖြင့် daśamī-vedha—သည် ကုသိုလ်နှင့် ဘက္တိကို ဖျက်ဆီးကြောင်း သတိပေးကာ ပြက္ခဒိန်အချိန်ကို သေချာကာကွယ်၍ ဝရတ်ကို ထိန်းသိမ်းရန် ညွှန်ကြားသည်။ ကృష్ణကလည်း Vaiśākha လတွင် trispr̥śā နှင့် ကိုက်ညီသည့် တစ်ကြိမ်တည်းသော အစာရှောင်ခြင်းကို ဒွာရကာ-ဒർശနနှင့် ပေါင်းစည်းလျှင် မပြည့်စုံခဲ့သော ဝရတ်များကို ဖြည့်ဆည်းနိုင်ကြောင်း မိန့်တော်မူပြီး စန္ဒြရှర్మာသည် Vaiśākha လ၏ trispr̥śā ဗုဒ္ဓဟူးနေ့ ဆုံစည်းချိန်တွင် ကွယ်လွန်မည်ဟု ခန့်မှန်းသည်။ အဆုံးတွင် မာရကဏ္ဍေယက ဤ ဒွာရကာ မာဟာတ္မယကို နားထောင်ခြင်း၊ ဖတ်ရှုခြင်း၊ ရေးသား/ဖြန့်ဝေခြင်းတို့သည် ကတိပြုထားသည့် ကုသိုလ်ကို ပေးကြောင်း ဖလပြောကြားသည်။
Adhyaya 25
द्वारकायाः माहात्म्यवर्णनम् | The Glory of Dvārakā and Comparative Tīrtha-Merit
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် မင်းဣန္ဒြဒျုမနာက ရှင်မားကဏ္ဍေယကို “အပြစ်ဖျက်သန့်စင်သော တီရ္ထ” ကို အသေးစိတ်ရှင်းပြရန် မေးမြန်းသည်။ ရှင်၏အဖြေမှာ ကလိယုဂ၌ အထူးမြတ်သော မြို့သုံးမြို့—မထုရာ၊ ဒွာရကာ၊ အယောဓျာ—ကို တင်ပြပြီး၊ ထိုမြို့များသည် ဟရီ/ကృష్ణ နှင့် ရာမ၏ သာသနာတော်တည်ရှိရာအဖြစ် ဆက်စပ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် ကုသိုလ်အကျိုးကို နှိုင်းယှဉ်သတ်မှတ်ကာ ဒွာရကာ၌ ခဏတစ်ခဏ နေထိုင်ခြင်း၊ အမည်ကို မှတ်မိခြင်း၊ ဂုဏ်တော်ကို နားထောင်ခြင်းတို့ကို ကာရှီ၊ ပရယာဂ၊ ပရဘာသ၊ ကုရုက္ခေတရ စသည့်နေရာများတွင် ရှည်လျားသော တပသ၊ ဘုရားဖူးခရီးထက် ပိုမိုမြင့်မြတ်ကြောင်း ချီးမြှောက်သည်။ ကృష్ణ-ဒർശန၊ ကီရ္တန နှင့် ဒွာဒသီည “ဂျာဂရဏ” (ညလုံးနိုးကပ်) ကို အဓိကဝတ်ပြုမှုအဖြစ် ထားပြီး သန့်စင်ခြင်း၊ မုက္ခတိ၊ ဘိုးဘွားအကျိုး (ဂိုမတီနား ပိဏ္ဍဒါန၊ ကൃഷ്ണ၏ သာသနာတော်နီးကပ်ရာတွင် ပူဇော်ခြင်း) စသည့် ဖလသြရုတိများကို အားကောင်းစွာ ဆိုသည်။ ထို့ပြင် ဂိုပီချန္ဒန နှင့် တုလစီတို့ကို သယ်ဆောင်နိုင်သော သန့်စင်ပစ္စည်းအဖြစ် ဖော်ပြကာ တီရ္ထအာနုဘော်ကို အိမ်တွင်းသို့တိုင် ချဲ့ထွင်ပေးသည်။ အဆုံးတွင် ကృష్ణ-ဂျာဂရဏအတွင်း ပေးကမ်းလှူဒါန်းခြင်း၏ ကုသိုလ်တိုးပွားမှုနှင့် ဒွာဒသီညနိုးကပ်ခြင်းကို ကလိယုဂ၌ အမြင့်တန်ဖိုးရှိသော သီလ-ဘက္တိအကျင့်အဖြစ် ထပ်မံအတည်ပြုသည်။
Adhyaya 26
हरिजागरण-प्रशंसा (Praise of Hari Night-Vigil) / Dvādāśī Jāgaraṇa and Its Fruits
ဤအধ্যာယတွင် မာရကဏ္ဍေယက ပရာဟ္လာဒကို ပညာရှိ၊ စည်းကမ်းရှိသော ဝိုင်ရှ္ဏဝ အာဏာပိုင်အဖြစ် ဖော်ပြပြီး၊ ရှင်သန်ပညာရှင်များက အလွန်ခက်ခဲသော အကြိုလိုအပ်ချက်များမလိုဘဲ အမြင့်ဆုံးအခြေအနေသို့ ရောက်နိုင်ရန် အကျဉ်းချုပ်သင်ခန်းစာကို မေးမြန်းလာကြသည်။ ပရာဟ္လာဒက “လျှို့ဝှက်ထဲက လျှို့ဝှက်” ဟူသော ပုရာဏသင်ကြားမှု၏ အနှစ်ချုပ်ကို ထုတ်ဖော်ကာ လောကီကောင်းကျိုးနှင့် မောက္ခကို တပြိုင်နက်ပေးနိုင်ကြောင်း ဆိုသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် စကန္ဒ (ရှဏ္မုခ) က ဒုက္ခကို သက်သာစေမည့် ဆေးနှင့် လွတ်မြောက်ရေးသို့ သွားရာ လက်တွေ့လမ်းကို ဣရှ္ဝရထံ တောင်းခံသည်။ ဣရှ္ဝရက ဒွာဒသီနေ့နှင့် ဝိုင်ရှ္ဏဝအကျင့်အတိုင်း အထူးသက်ဆိုင်သော “ဟရီ-ဇာဂရဏ” (ဗိဿနုအတွက် ညလုံးနိုးကြားဝတ်ပြုခြင်း) ကို သတ်မှတ်သင်ကြားသည်။ ညအချိန်တွင် ဝိုင်ရှ္ဏဝ သာသနာစာတမ်းဖတ်ခြင်း၊ သီချင်း/စတုတ္ထာဆိုခြင်း၊ ဘုရားရုပ်ကို ဖူးမြင်ခြင်း၊ ဂီတာနှင့် နာမ-သဟသ္ရ စသည့် စာတမ်းများကို ရွတ်ဆိုခြင်း၊ မီးအိမ်၊ နံ့သာ၊ ပူဇော်သကာ၊ တုလစီဖြင့် ပူဇော်ခြင်းတို့ကို ဖော်ပြသည်။ အကျိုးဖလအဖြစ် စုဆောင်းထားသော အပြစ်များ လျင်မြန်စွာ ပျက်ကွယ်ခြင်း၊ ယဇ္ဉကြီးများနှင့် မဟာဒါနများထက် တန်းတူ သို့မဟုတ် ပိုမြင့်ခြင်း၊ မျိုးရိုးနှင့် ဘိုးဘွားတို့အတွက် ကောင်းကျိုးရခြင်း၊ သစ္စာရှိသူများအတွက် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းကို တားဆီးနိုင်ခြင်းတို့ကို ထပ်ခါတလဲလဲ ကြေညာသည်။ ထို့ပြင် ဂျနာရ္ဒနကို မလေးစားသူ၊ ရန်ပြုသူတို့ကို ဝေဖန်ကာ ညလုံးနိုးကြားဝတ်ပြုသူများကို ချီးမွမ်း၍ စည်းကမ်းနယ်နိမိတ်ကိုလည်း သတ်မှတ်ထားသည်။
Adhyaya 27
द्वादशी-जागरणस्य सर्वतोवरेण्यत्ववर्णनम् (The Supreme Excellence of the Dvādaśī Vigil)
ဤအခန်းသည် ဒွာဒသီ (Dvādaśī) နေ့တွင် ဘုရားသခင်ကို ရိုသေသဒ္ဓါဖြင့် အိပ်မပျော်ဘဲ စောင့်နိုးနေခြင်း၏ အလွန်မြတ်သော အကျိုးသက်ရောက်မှုကို သင်ကြားပေးသည်။ အထူးသဖြင့် ဟရီ/ဗိဿနုကို ပူဇော်ခြင်းနှင့် ဘာဂဝတ (Bhāgavata) ကို နားထောင်ခြင်းတို့နှင့် တွဲဖက်လျှင်၊ ဣရှ္ဝရက ထိုသို့ပြုသူသည် မဟာဝေဒယဇ္ဈများထက်ပင် အကျိုးပွားမြောက်ကာ ချည်နှောင်မှုများကို ဖြတ်တောက်ပြီး ကృష్ణ၏ နေရာတော်သို့ ရောက်ကြောင်း ကြေညာသည်။ ဘာဂဝတနားထောင်ခြင်းနှင့် ဗိဿနု၏ စောင့်နိုးဝတ်ပြုခြင်းတို့ကြောင့် အပြစ်အကုန်အကျယ် စုပုံနေသော်လည်း ပျောက်ကင်းနိုင်ပြီး၊ လွတ်မြောက်ခြင်း၏ ရုပ်ပုံအဖြစ် နေမဏ္ဍလကို ကျော်လွန်သွားသည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့ပြင် ပြက္ခဒိန်အတိအကျ—ဧကာဒသီက ဒွာဒသီသို့ ဝင်ရောက်သည့်အချိန်နှင့် ကောင်းမြတ်သော ဆုံစည်းမှုများကို အလေးထားကာ၊ ဒွာဒသီနေ့တွင် ဗိဿနုနှင့် ဘိုးဘွားများအတွက် ပေးသော ဒါနကို “မေရုတောင်ကဲ့သို့” တန်ဖိုးကြီးဟု ချီးမြှောက်သည်။ ဘိုးဘွားပူဇော်မှုများလည်း ပါဝင်သည်—မြစ်ကြီးအနီးတွင် ရေတင်ပူဇော်ခြင်းနှင့် ရှရဒ္ဓ (śrāddha) ပြုလုပ်ခြင်းသည် ဘိုးဘွားများကို ရေရှည်ကျေနပ်စေပြီး ကောင်းချီးများ ပေးစေသည်ဟု ဆိုသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဒွာဒသီ စောင့်နိုးခြင်း၏ အကျိုးကို သစ္စာ၊ သန့်ရှင်းမှု၊ ထိန်းချုပ်မှု၊ ခွင့်လွှတ်မှု စသည့် သီလဝိနယများ၊ မဟာဒါနများနှင့် နာမည်ကြီး တီရ္ထကိစ္စများနှင့် တန်းတူထားကာ စောင့်နိုးဝတ်ကို အကျဉ်းချုပ် အစားထိုးရိတုအဖြစ် အတည်ပြုသည်။ နာရဒက “ဧကာဒသီနှင့် တူသော ဝတ်မရှိ” ဟု ကြေညာထားပြီး၊ ဧကာဒသီကို လျစ်လျူရှုလျှင် ဆင်းရဲဒုက္ခ ဆက်တိုက်ဖြစ်မည်ဟု သတိပေးကာ၊ လိုက်နာခြင်းကို ကလိယုဂ်ခေတ်အတွက် ကုထုံးတစ်ရပ်အဖြစ် ဘက္တိဓမ္မဘောင်အတွင်း တင်ပြထားသည်။
Adhyaya 28
हरिजागरण-माहात्म्य (The Glory of the Viṣṇu/Kṛṣṇa Night Vigil)
ဤအဓ್ಯಾಯသည် သင်ကြားရေးဆန်သော ဆွေးနွေးပုံစံဖြစ်ပြီး မာရ္ကဏ္ဍေယက ဟရိ-ဇာဂရဏ (ဗိဿနု/ကృష్ణကို ရည်ညွှန်း၍ ညလုံးနိုးကြပ်ကာ အာရాధနာပြုခြင်း) ၏ သာသနာရေးနှင့် သီလတရားဆိုင်ရာ အကျိုးတရားကို အထူးသဖြင့် ဧကာဒသီ–ဒွာဒသီ အကျင့်နှင့် ဆက်စပ်၍ ရှင်းလင်းတင်ပြသည်။ ဤနိုးကြပ်ပူဇော်ခြင်း၏ ကုသိုလ်သည် အပြည့်အဝ သန့်ရှင်းမှု သို့မဟုတ် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုအပေါ် မမူတည်ကြောင်း၊ မရေချိုးရသေးသူ၊ မသန့်ရှင်းသူ၊ လူမှုရေးအရ အနိမ့်ခံရသူများတောင် ပါဝင်လျှင် သန့်စင်ခြင်းနှင့် သေပြီးနောက် မြင့်မြတ်သော အခြေအနေများကို ရရှိနိုင်ကြောင်း ဆိုသည်။ ဖလသြရုတိအပိုင်းတွင် အရှွမေဓယဇ္ဈာကဲ့သို့သော ယဇ္ဈာကြီးများ၊ ပုရှ္ကရရေသောက်ခြင်းကဲ့သို့ တီရ္ထအကျင့်များ၊ မြစ်ဆုံရာများသို့ သွားရောက်ခြင်းနှင့် အလှူဒါနကြီးများ၏ အကျိုးနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကာ ဟရိ-ဇာဂရဏ၏ အကျိုးသည် ထိုအားလုံးထက် သာလွန်ကြောင်း ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောကြားသည်။ ထို့ပြင် အလွန်ပြင်းထန်သော အပြစ်များကိုပါ ဖယ်ရှားနိုင်သည့် ကုထုံးသဘောရှိသော သီလအကျင့်ဟု ဖော်ပြပြီး သီချင်းဆိုခြင်း၊ ကခြင်း၊ ဝီဏာတီးခြင်း၊ ကထာ-ကီရ္တနတို့ဖြင့် အစုလိုက်အပြုံလိုက် ဘက္တိပြုကာ နိုးနေခြင်းကို တရားဝင်နည်းလမ်းများဟု အလေးပေးသည်။ ကမ္ဘာလောကဆိုင်ရာ ပေါင်းဆုံမှုအဖြစ် နိုးကြပ်ပူဇော်ရာတွင် ဒေဝတားများ၊ မြစ်များနှင့် သန့်ရှင်းသော ရေများ စုဝေးလာကြောင်း ဆိုပြီး မပြုလုပ်သူများအတွက် မကောင်းသော အကျိုးဆက်များကို သတိပေးထားသည်။ အဓိကသင်ခန်းစာမှာ ကလိယုဂတွင် လွယ်ကူစွာ လက်လှမ်းမီသော ဘက္တိတရားဖြစ်၍ ညလုံးနိုးကြပ်ခြင်း၊ ဂရုဍဓွဇ (Garuḍadhvaja) ကို အမြဲသတိရခြင်းနှင့် ဧကာဒသီနေ့တွင် မစားသောက်ခြင်းတို့ကို အကျိုးမြင့်မားသော တိုတောင်းသည့် သာသနာရေးနည်းလမ်းအဖြစ် တင်ပြခြင်း ဖြစ်သည်။
Adhyaya 29
गौतमी-तीर्थसमागमः—द्वारकाक्षेत्रप्रशंसा (Gautamī Tīrtha Assembly and the Praise of Dvārakā Kṣetra)
ဤအধ্যာယသည် ပရဟ္လာဒ၏ ပြောကြားမှုအဖြစ် ဖွဲ့စည်းထားသော သာသနာဗေဒဆိုင်ရာ အသံပေါင်းစုံ ဆွေးနွေးခန်းတစ်ခန်းဖြစ်သည်။ နာရဒသည် ဂျူပီတာ (ဗြဟ္စပတိ) သည် စင်္ဟရာသီ၌ တည်နေသည့် မင်္ဂလာကာလကို မြင်တွေ့ပြီး ဂోదာဝရီ (ဂေါတမီ) မြစ်ကမ်း၌ ထူးခြားသော စုဝေးမှုကို တွေ့မြင်သည်။ တီရ္ထများ၊ မြစ်များ၊ က္ෂೇತ್ರများ၊ တောင်တန်းများ၊ သမ္မာကျမ်းများ၊ စိဒ္ဓများနှင့် ဒေဝတများသည် ထိုနေရာ၏ သန့်ရှင်းတောက်ပမှုကြောင့် အံ့ဩကာ စုဝေးလာကြသည်။ ပုဂ္ဂိုလ်ကဲ့သို့ ဖော်ပြထားသော ဂေါတမီသည် မကောင်းသူများနှင့် ထိတွေ့ပေါင်းသင်းခြင်း (durjana-saṃsarga) ကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်၍ “လောင်ကျွမ်း” သကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြောင်း ပြောကာ မိမိ၏ တည်ငြိမ်သန့်ရှင်းမှု ပြန်လည်ရရှိစေမည့် ကုထုံးကို တောင်းဆိုသည်။ နာရဒနှင့် စုဝေးလာသော သန့်ရှင်းအရာများ ဆွေးနွေးကြပြီး ဂေါတမ ရှင်ရောက်လာကာ မဟာဒေဝအား သမాధိဖြင့် ဆုတောင်းတင်ပြသည်။ ထိုအခါ ကိုယ်မမြင်ရသော ဒေဝသံတော်က အနောက်မြောက်ဘက် ပင်လယ်ကမ်းသို့ ဦးတည်စေကာ ဂိုမတီမြစ် ပင်လယ်နှင့် ဆုံရာ၊ ဗိဿဏုသည် အနောက်ဘက်သို့ မျက်နှာမူ၍ တည်ရှိရာ ဒွာရကာကို အမြင့်ဆုံး သန့်စင်ကွင်းအဖြစ် ညွှန်ပြသည်—မီးက လောင်စာကို စားသကဲ့သို့ အညစ်အကြေးကို ဖျက်ဆီးနိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။ နိဂုံးတွင် အားလုံးက ဒွာရကာကို ချီးမွမ်းကြပြီး ဂိုမတီ၌ ရေချိုးခြင်း၊ စက္ကရ-တီရ္ထ၌ ရေချိုးခြင်းနှင့် ကృష్ణဒർശန ကို ရယူလိုသည့် ဆန္ဒ ပြင်းထန်လာသည်။ ထို့ပြင် သန့်ရှင်းမှုသည် သတ္တုသင်္ဂ (sat-saṅga) ဖြင့် တိုးပွားပြီး မကောင်းသူပေါင်းသင်းမှုကြောင့် ပျက်စီးကြောင်း သီလပိုင်းကိုလည်း အထူးအလေးပေးထားသည်။
Adhyaya 30
Dvārakā-yātrā-vidhiḥ (Procedure and Ethics of the Pilgrimage to Dvārakā)
အဓ್ಯಾಯ ၃၀ သည် ဒွာရကာဝတီ/ကုရှသ္ထလီ သို့ သွားရောက်ကာ သ্রীကృష్ణ၏ ဒർശန ရယူရန် ယာဉ်တော်၏ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းနှင့် သီလကျင့်ဝတ်ကို ဇာတ်ကြောင်းအတွင်း ထည့်သွင်းဖော်ပြထားသော လမ်းညွှန်စာတမ်းတစ်ရပ်ဖြစ်သည်။ ပရာဟ္လာဒက တီရ္ထ၊ က్షೇತ್ರ၊ ရှိ၊ ဒေဝတို့အကြား ဒွာရကာသို့ သွားလိုသည့် စိတ်အားထက်သန်မှုကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာရှိကြောင်း ပြောပြီး နာရဒနှင့် ဂေါတမတို့ ပေါ်ထွန်းလာခြင်းကို မဟာပွဲတော်ကဲ့သို့ ယာဉ်တော်ကြီး မကြာမီ ဖြစ်လာမည့် နိမိတ်အဖြစ် မြင်ကြသည်။ ထို့နောက် ရှိတို့က ယောဂီတို့အကြား အမြင့်ဆုံး လမ်းညွှန်ဟု ခေါ်ဆိုသော နာရဒအား ဗိဓိ၊ နိယမ၊ ရှောင်ရန်အရာများ၊ လမ်းခရီးတွင် နားထောင်/ဖတ်/မှတ်မိရမည့် အရာများနှင့် ခွင့်ပြုသော ပွဲလမ်းသဘင်များကို မေးမြန်းကြသည်။ နာရဒ၏ အဖြေတွင် ထွက်ခွာမီ ရေချိုးသန့်စင်၍ ပူဇော်ခြင်း၊ စွမ်းအားအလိုက် ဝိုင်ရှ္ဏဝနှင့် ဘြာဟ္မဏတို့ကို အစာကျွေးခြင်း၊ ဗိရှ္ဏု၏ ခွင့်ပြုချက်ကို လက်ခံခြင်းနှင့် ကృష్ణအပေါ် ဘက္တိစိတ်ကို ထိန်းသိမ်းခြင်းတို့ကို သတ်မှတ်ထားသည်။ ခရီးသွားစဉ် စိတ်တည်ငြိမ်၍ ကိုယ်ကိုထိန်းချုပ်၊ သန့်ရှင်း၊ ဘြဟ္မစရိယာ ကျင့်၊ မြေပြင်နိမ့်နိမ့်တွင် အိပ်၍ အာရုံခံအင်္ဂါများကို ထိန်းညှိရမည်။ သာသနာတော်နာမတော်များ (သဟသ္ရနာမ အပါအဝင်) ကို ရွတ်ဆိုခြင်း၊ ပုရာဏ ဖတ်ရှုခြင်း၊ ကရုဏာပြုခြင်းနှင့် သီလရှိသူများကို ဝန်ဆောင်ခြင်းတို့ကို အကြံပြုသည်။ အထူးသဖြင့် အစာပေးလှူဒါန်းခြင်းကို အလွန်မြတ်နိုးကာ အနည်းငယ်ပင် လှူလျှင်လည်း မဟာကုသိုလ်ရကြောင်း ဆိုပြီး အငြင်းပွားစကား၊ အပြစ်တင်စကား၊ လိမ်လည်မှုနှင့် ကိုယ်တိုင် စွမ်းနိုင်သော်လည်း အခြားသူ၏ အစာကို မူတည်စားသုံးခြင်းတို့ကို တားမြစ်ထားသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ပရာဟ္လာဒ၏ ဇာတ်ကြောင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ကာ လမ်းခရီးပေါ် ဘက္တိဖော်ပြမှုမျိုးစုံ—ဗိရှ္ဏုကထာ နားထောင်ခြင်း၊ နာမတော်ချီးမွမ်းခြင်း၊ သီချင်းဆိုခြင်း၊ တူရိယာတီးခြင်း၊ အလံများဖြင့် လှည့်လည်ကာ ပွဲတော်ဆန်သော စီတန်းခြင်း—တို့ကို ဖော်ပြသည်။ မြစ်များနှင့် နာမည်ကြီး တီရ္ထများပါ သင်္ကေတအဖြစ် ပါဝင်လာကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် ယာဉ်တော်သားများက အဝေးမှ ကృష్ణ၏ နေရာတော်ကို မြင်တွေ့ကာ ယာဉ်တော်သည် စုပေါင်းပူဇော်မှုနှင့် သီလလေ့ကျင့်မှု နှစ်မျိုးလုံးဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုသည်။
Adhyaya 31
Dvārakā as Tīrtha-Saṅgama: Darśana of Kṛṣṇa’s Ālaya and the Gomatī Māhātmya (द्वारकाक्षेत्रमहिमा तथा गोमतीमाहात्म्य)
အဓ್ಯಾಯ ၃၁ တွင် ဒွာရကာကို အလယ်ပြု၍ ဘာဝနာနှင့် သန့်ရှင်းသော မြေဒေသများ ပေါင်းဆုံလာမှုကို ဖော်ပြသည်။ ပရဟ္လာဒက မြို့၏ သာယာတောက်ပသော တေဇောဓာတ်သည် အမှောင်နှင့် ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖယ်ရှားပေးကြောင်း၊ အလံတံခွန်များဖြင့် အောင်ပွဲသင်္ကေတကို ထင်ရှားစေကြောင်း ဆိုသည်။ ဗိဿဏု/ကృష్ణ၏ အာလယကို တေဝသင်္ကေတများဖြင့် အလှဆင်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ စုဝေးလာသူတို့သည် ပျပ်ဝပ်ကန်တော့၍ အလွန်အမင်း ဘာဝနာပီတိဖြင့် တုန်လှုပ်ကြသည်။ ထို့နောက် အိန္ဒိယတစ်ဝှမ်းရှိ တီရ္ထများ၊ မြစ်များ၊ က్షೇತ್ರများနှင့် နာမည်ကြီး မြို့များကို အစဉ်လိုက် ရေတွက်ဖော်ပြကာ လောကသုံးပါး၏ သန့်ရှင်းသော မြေဒေသအားလုံးသည် ဒွာရကာနှင့် ဆက်နွယ်၍ တစ်နေရာတည်းတွင် ရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်ကြောင်း အလေးပေးသည်။ နာရဒက ဤဒർശနသည် စုဆောင်းထားသော ကုသိုလ်၏ အကျိုးဖြစ်ကြောင်း၊ ဒွာရကာသို့ ရောက်လိုသော မခွဲမခွာ ဘာဝနာနှင့် ဆုံးဖြတ်ချက်သည် သေးငယ်သော တပဿာဖြင့် မရနိုင်ကြောင်း ဆိုပြီး၊ ဒွာရကာကို က్షेत्र-တီရ္ထ “ဘုရင်များ” အတွင်း နေကဲ့သို့ တောက်ပသည်ဟု ချီးမြှောက်သည်။ တေးဂီတ၊ အက၊ အလံတံခွန်၊ သီချင်းဆုတောင်းများနှင့်အတူ လှည့်လည်သွားလာကာ ဂိုမတီမြစ်သို့ ရောက်ကြပြီး၊ နာရဒက မြစ်များကို မိန့်ကြားကာ ဂိုမတီကို အထွတ်အမြတ်ဟု ကြေညာသည်။ ထိုမြစ်တွင် ရေချိုးခြင်းသည် မုက္ခကို ပေးနိုင်ပြီး ဘိုးဘွားများထံသို့ပါ အကျိုးရောက်ကြောင်း ဆိုသည်။ ရေချိုးပြီးနောက် ဒွာရကာတံခါးသို့ ချဉ်းကပ်ကာ မြို့ကို မင်းမြတ်တော်ဝင်ပုံရိပ်ဖြင့် လူရုပ်သဏ္ဌာန်တင်ပြထားသကဲ့သို့ မြင်ရပြီး—အဖြူရောင်တောက်ပ၊ အလှအပပြည့်စုံ၊ သင်္ခ၊ စက်ရ၊ ဂဒါ ကိုင်ဆောင်—အားလုံးက ဂုဏ်ပြု ပဏာမပြုကြသည်။
Adhyaya 32
द्वारकायाः सर्वतीर्थ-समागमः, देवसमागमश्च (Dvārakā as the Convergence of All Tīrthas and the Assembly of Devas)
ဤအধ্যာယတွင် ဒွာရကာ၏ သန့်ရှင်းမြတ်နိုးမှုကို ဘုရားဖူးသဘောတရားအဖြစ် အဆင့်ဆင့် ဖော်ထုတ်ပြသသည်။ နာရဒသည် ဟရိ၏ချစ်မြတ်နိုးရာ ဒွာရကာကို ချီးမွမ်းကာ နာမည်ကြီး တီရ္ထများ၊ မြစ်များ၊ က္ෂೇತ್ರများ၊ တောများနှင့် တောင်တန်းများက ဒွာရကာ၏ ခြေတော်အောက်သို့ လာရောက် ဦးညွှတ်ကြသည့် လှုပ်ရှားသည့် အလှည့်အပြောင်းကို ပြောပြသည်။ ပရယာဂ၊ ပုရှ္ကရ၊ ဂေါတမီ၊ ဘာဂီရသီ/ဂင်္ဂါ၊ နರ್ಮဒါ၊ ယမုနာ၊ စရஸဝတီ၊ စင်ဓု၊ ဝာရာဏသီ၊ ကုရုက္ခေတ္တရ၊ မထုရာ၊ အယောဓျာ၊ မေရု၊ ကိုင်လာသ၊ ဟိမာလယ၊ ဝိန္ဓျ တို့ပါဝင်သည်။ ထို့နောက် ကမ္ဘာလောကအဆင့်သို့ ချဲ့ထွင်ကာ ဒေဝဂီတနှင့် ချီးမွမ်းသံများ ပေါ်ထွန်းလာသည်။ ဘြဟ္မာ၊ မဟေရှ (ဘဝါနီနှင့်အတူ)၊ အိန္ဒြာနှင့် ဒေဝ-ရိရှီအဖွဲ့များ လာရောက်စုဝေးပြီး ဒွာရကာသည် ကောင်းကင်ထက်တောင် မြင့်မြတ်ကြောင်း အတည်ပြုကာ စက္ကရတီရ္ထနှင့် စက္ကရအမှတ်ပါ ကျောက်တုံးကို ချီးမွမ်းကြသည်။ ဘြဟ္မာနှင့် မဟေရှတို့က ကృష్ణ၏ ဒർശနကို တောင်းဆိုရာ ဒွာရကာက ဒွာရကေရှဝရသို့ ဦးဆောင်ပို့ဆောင်သည်။ အတူတကွ အခမ်းအနားများ ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်သည်—ဂိုမတီမြစ်နှင့် ပင်လယ်တွင် ရေချိုးခြင်း၊ ပဉ္စာမృత အဘိသေက အရိပ်အယောင်များ၊ တုလစီ၊ သင်းကြိုင်၊ မီးအလင်း၊ အစားအစာ ပူဇော်ခြင်းနှင့် ဂီတ-အက အောင်ပွဲခံခြင်းတို့ဖြစ်သည်။ ကృష్ణသည် ကျေနပ်တော်မူ၍ အပေးအယူအဖြစ် မိမိ၏ ခြေတော်ပေါ်သို့ တည်ငြိမ်၍ ချစ်ခင်သော ဘက္တိကို ပေးတော်မူသည်။ နိဂုံးတွင် ဘြဟ္မာနှင့် ဣရှာနက ဒွာရကာကို မင်းရိုးအဘိသေကကဲ့သို့ ဆောင်ရွက်ပြီး ဝိရှ္ဏု၏ အစေခံများ (ဝိශ්ဝက္စေန၊ စုနန္ဒ စသည်) ပေါ်လာကာ မှန်ကန်စွာ ပူဇော်သူတို့သည် ဒွာရကာသို့ လာလိုစိတ် ပေါ်ထွန်းခြင်းကို ဘုရားကရုဏာ၏ လက္ခဏာဟု သတ်မှတ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။
Adhyaya 33
द्वारकायां सर्वतीर्थक्षेत्रादिकृतनिवासवर्णनम् (Residence of All Tīrthas and Kṣetras at Dvārakā)
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် ပရာဟ္လာဒက ဗိဿဏု၏ အစေခံများထံမှ ကြားသိရသော စကားများအပေါ် မူတည်၍ ဒွာရကာ၏ မဟာတ္မိယကို မေးမြန်းရာမှ စကားဝိုင်းစတင်သည်။ ဘြဟ္မာနှင့် မဟေရှာတို့က ဒွာရကာကို တီရ္ထများနှင့် မောက္ခပေးနိုင်သော က్షೇತ್ರများအကြား ရာဇဗဟိုအဖြစ် တင်မြှောက်ကာ ပရယာဂ၊ ကာရှီကဲ့သို့ နာမည်ကြီး ဘုရားဖူးနေရာများထက်ပင် မြင့်မြတ်ကြောင်းကို နှိုင်းယှဉ်ချီးမွမ်း၍ ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် အဓ್ಯಾಯသည် ဦးတည်ရာအလိုက် စနစ်တကျ စာရင်းပြုစုသည့် အပိုင်းသို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဒွာရကာပတ်ဝန်းကျင်တွင် မြစ်များနှင့် တီရ္ထများ အလွန်များပြားစွာ (ကိုဋိအရေအတွက်ဖြင့်) နေထိုင်ကာ ဘက္တိဖြင့် အစေခံသကဲ့သို့ ကృష్ణကို ထပ်ခါထပ်ခါ ဒർശနပြုကြသည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့ပြင် ဝါရာဏသီ၊ အဝန္တီ၊ မထုရာ၊ အယောဓျာ၊ ကုရုက္ခေတ္တရ၊ ပုရုရှိုတ္တမ၊ ဘൃဂုက္ခေတ္တရ/ပရာဘာသ၊ ශ්ရီရင်ဂ စသည့် ကွဲပြားသော ဦးတည်ရာများရှိ က్షेत्रကြီးများနှင့် ရှာက်တ၊ ဆော်ရ၊ ဂါဏပတျ စက္ကရက်နေရာများ၊ ကైలားသ၊ ဟိမဝတ်၊ ශ්ရီရှိုင်လ စသည့် တောင်တန်းများပါ ဒွာရကာကို ဝိုင်းရံနေကြောင်း ဖော်ပြသည်။ နိဂုံးတွင် ဤပေါင်းစည်းမှုသည် သဒ္ဓါနှင့် ဘက္တိကြောင့် ဖြစ်ပေါ်ပြီး ဂုရု (ဗြဟ္စပတိ) က ကညာရာသီ၌ ရှိသည့်ကာလတွင် ဒေဝတားနှင့် ရှင်ရသီများ ပျော်ရွှင်စွာ ဒർശနအတွက် လာရောက်ကြသည်ဟု ဆိုကာ ဒွာရကာကို ဘုရားဖူးကမ္ဘာမြေပုံကဲ့သို့ အဓိကဗဟိုအဖြစ် ထပ်မံအတည်ပြုသည်။
Adhyaya 34
Vajralepa-vināśaḥ — The Dissolution of Hardened Wrongdoing through Dvārakā-Pathika Darśana
ဤအဓ್ಯಾಯ၌ ပရဟ္လာဒသည် ရှင်သန်သူရဟန်းပညာရှိများအား ဒွာရကာ၏ အလွန်ထူးကဲသော သန့်စင်ပေးနိုင်မှုကို ဟောကြားပြီး၊ ထို့နောက် ရှေးဟောင်းအတ္ထုပ္ပတ္တိအဖြစ် မင်းဒိလီပနှင့် ရှင်ဝသိဋ္ဌတို့၏ ဆွေးနွေးခန်းကို ထည့်သွင်းဖော်ပြသည်။ ဒိလီပသည် ကာရှီက “ဝဇ္ဇရ-လေပ” ဟုခေါ်သော အလွန်ပြင်းထန်သည့် အပြစ်အကျန်ကိုပင် သက်သာစေနိုင်ကြောင်း ကြားပြီးနောက်၊ အပြစ်သည် “ပြန်ပေါက်မလာ” သော က్షೇತ್ರတစ်ခုကို မေးမြန်းသည်။ ဝသိဋ္ဌသည် ကာရှီ၌ နေထိုင်သော သာသနာပျက်သွားသည့် ရဟန်းတစ်ဦး၏ သတိပေးဇာတ်လမ်းကို ပြောပြသည်။ ထိုသူသည် သီလလွန်ကျူးမှုများကြောင့် ပိုမိုကျဆင်းကာ မကောင်းသော ကမ္မကြောင့် မွေးဖွားမှုများစွာတွင် ဒုက္ခခံရသည်။ ကာရှီသည် ချက်ချင်း နရကဒဏ်ကို တားဆီးပေးသော်လည်း ဝဇ္ဇရ-လေပ အကျန်သည် မပျောက်သေး၍ ရှည်လျားသော ဆင်းရဲမှုကို ဆက်လက်ဖြစ်စေသည်။ အလှည့်အပြောင်းမှာ ဒွာရကာနှင့် ဆက်နွယ်သော လမ်းသွားခရီးသည်တစ်ဦး—ဂိုမတီမြစ်ရေဖြင့် သန့်စင်ပြီး ကృష్ణ-ဒർശန ရရှိထားသူ—သည် ရာက္ခသတစ်ကောင်နှင့် တွေ့ဆုံရာတွင် ဖြစ်ပေါ်သည်။ ဒွာရကာလမ်းသွားကို မြင်ရုံဖြင့်ပင် ရာက္ခသ၏ ဝဇ္ဇရ-လေပ သည် ချက်ချင်း မီးခိုးပြာဖြစ်သွားသည်။ ထိုရာက္ခသသည် ဒွာရကာသို့ သွားကာ ဂိုမတီ၌ ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်ပြီး ဝိုင်ရှ္ဏဝ အခြေအနေကို ရရှိသဖြင့် ဒေဝတများက ချီးမွမ်းကြသည်။ အဆုံးတွင် ဒွာရကာကို “ကṣೇತ್ರ-ရာဇ” ဟု ထပ်မံအတည်ပြုကာ အပြစ်သည် ပြန်မထွက်ပေါက်သော နမူနာကောင်းသော သန့်မြေဟု ဆိုသည်။ ဒိလီပသည် ထိုသို့ ဘုရားဖူးခရီးထွက်၍ ကృష్ణ၏ တည်ရှိမှုကြောင့် အောင်မြင်မှုကို ရရှိသည်။
Adhyaya 35
Dvārakā-kṣetra-māhātmya: Darśana, Dāna, Gomati-snānaphala, and Vaiṣṇava-nindā-doṣa (द्वारकाक्षेत्रमाहात्म्य—वैष्णवनिन्दादोषः)
ဤအဓ್ಯಾಯသည် ပရာဟ္လာဒ၏ စကားဝိုင်းပုံစံဖြင့် ဒွာရကာက்ஷೇತ್ರ၏ အလွန်ထူးမြတ်သော သန့်ရှင်းမှုနှင့် ထိုနေရာရှိ လေးလက်တော်ရှိ ဝိုင်ရှ္ဏဝဘက္တများကို မြင်ရုံဖြင့် စိတ်နှလုံးပြောင်းလဲစေသော အာနိသင်ကို ချီးမွမ်းထားသည်။ ဒွာရကာ၏ သန့်ရှင်းမှုသည် ကျယ်ပြန့်၍ ကောင်းကင်ဘုံသားများထံတိုင် မြင်သာကြောင်း၊ ကျောက်တုံး၊ မြေမှုန့်နှင့် သေးငယ်သော သတ္တဝါများတောင် လွတ်မြောက်မှု၏ လမ်းကြောင်းဖြစ်နိုင်ကြောင်း ဖော်ပြကာ ကယ်တင်နိုင်စွမ်းကို ပိုမိုတင်မြှောက်သည်။ ထို့နောက် ဒွာရကာ၏ နေထိုင်သူ ဝိုင်ရှ္ဏဝများကို အပြစ်တင်ကဲ့ရဲ့ခြင်း (Vaiṣṇava-nindā) ကို ပြင်းထန်စွာ ရှုတ်ချပြီး၊ ဂျယန္တ၏ အပြစ်ပေးသဘောတရားကို ဥပမာပြကာ ထိုကဲ့ရဲ့မှုသည် ကြီးမားသော ဒုက္ခဝေဒနာကို ဖြစ်စေကြောင်း သတိပေးသည်။ ထို့ပြင် ဒွာရကာတွင် ကృష్ణကို ဝန်ဆောင်ခြင်း၊ ဘက္တိဖြင့် နေထိုင်ခြင်း၊ အနည်းငယ်သာဖြစ်စေ ဒါနပြုခြင်းတို့သည် ကုရုက္ခေတၱရတွင် ဒါနပြုခြင်း သို့မဟုတ် ဂోదာဝရီ၏ ပုဏ္ဏာရည်များထက် ပိုမိုကြီးမားသော အကျိုးကို ပေးကြောင်း ဆိုသည်။ အချိန်ကာလနှင့် ရိတုအညွှန်းများအဖြစ် ဂုရု (ဗြဟ္မစပတိ) သည် သိင်္ဟရာသီ၌ တည်နေချိန် ဂိုမတီမြစ်တွင် ရေချိုးခြင်း၏ အကျိုးကြီးမှုနှင့် လအချို့တွင် အာနိသင်တိုးမြင့်မှုကို ဖော်ပြသည်။ နိဂုံးတွင် အဆောက်အဦးဆိုင်ရာ သာသနာကျင့်ဝတ်—အမိုးအကာတည်ဆောက်ခြင်း၊ ရေစနစ်များ၊ အနားယူအိမ်များ၊ ကန်/ရေတွင်း ပြုပြင်ခြင်းနှင့် ဝိෂ္ဏုရုပ်တော် တင်သွင်းခြင်း—တို့ကို အဆင့်လိုက် ကောင်းကင်ဘုံခံစားမှုနှင့် ဝိෂ္ဏုလောကသို့ ရောက်စေကြောင်း ချိတ်ဆက်ကာ ဒွာရကာသည် ပုဏ္ဏာကို မြန်မြန်တိုးစေပြီး ပာပ၏ “ပေါက်ဖွားခြင်း” ကို မဖြစ်စေသည့် အကြောင်းရင်းကို မေးမြန်းခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။
Adhyaya 36
द्वारकाक्षेत्रवैभववर्णनम् / Theological Praise of Dvārakā and its Pilgrimage Fruits
သုတသည် မဟာမုနိတို့၏ စကားဝိုင်းအနေအထားကို ပြောပြပြီး၊ ပရာဟ္လာဒ၏ စကားကြောင့် ဘလီက ဒွာရကာ သန့်ရှင်းရာကွင်း၏ ဂုဏ်သိက္ခာ (က்ஷೇತ್ರ-ဝိုင်ဘဝ) ကို မေးမြန်းသည်။ ပရာဟ္လာဒက မာဟာတ်မယာ အစီအစဉ်ဖြင့် ဖြေကြားရာတွင် ဒွာရကာသို့ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းချင်း၏ ပုဏ္ဏာနှင့် သွားလိုစိတ်တင်ဖြင့်ပင် သန့်စင်နိုင်မှုကို ဆိုသည်။ ထို့ပြင် ကလိယုဂ၏ ပြင်းထန်သော အပြစ်များပင် ကృష్ణ၏ ရှေ့တော်ရောက်သူအပေါ် မကပ်နိုင်ကြောင်းကို စက်ကရတီရ္ထနှင့် ကృష్ణပူရီကို အထူးအလေးပေး၍ ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် သန့်ရှင်းမြို့များကို နှိုင်းယှဉ်ကာ ကృష్ణက ကာကွယ်ထားသော မြို့ကို မြင်ရသည့်အခါ ဒွာရကာသည် အထက်မြတ်ဆုံးဟု ကြေညာသည်။ နေထိုင်ခွင့်၊ ဒർശန၊ ဂိုမတီတွင် ရေချိုးခြင်း၊ ရုက္မိဏီကို မြင်ခြင်းတို့၏ ရှားပါးမှုကိုလည်း ပြောပြီး၊ အိမ်တွင် ဒွာရကာကို သတိရကာ ကေရှဝကို ပူဇော်ခြင်းနှင့် တရီ-စပೃရှာ-ဒွာဒသီ အပါအဝင် ဝရတများ၏ သဘောတရားကို သင်ကြားသည်။ ကလိယုဂတွင် အစာရှောင်ခြင်း၊ ညလုံးနိုးခြင်း၊ သီချင်းဆို-ကခြင်းတို့၏ အကျိုးပွားမှုကို အထူးသဖြင့် ဒွာရကာနှင့် ကృష్ణအနီးတွင် တိုးမြှင့်ကြောင်း ဆိုသည်။ ဂိုမတီနှင့် သမုဒ္ဒရာ ဆုံရာ၏ သန့်ရှင်းမှု၊ စက်ရာင်ကိတ ကျောက်တုံးများနှင့် အခြား တီရ္ထများထက် တန်းတူ/ပိုမိုမြတ်ကြောင်းကို ဖော်ပြသည်။ ထို့အပြင် ကృష్ణ၏ မဟာမိဖုရားများကို ပူဇော်ခြင်းဖြင့် မျိုးဆက်ကောင်းကျိုးရခြင်း၊ ဒွာရကာ ဒർശနဖြင့် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ကံဆိုးမှု ပျောက်ကင်းခြင်းတို့ကို ဆိုပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် ဒွာရကာသို့ သွားရာလမ်းတွင် အခက်အခဲကြုံရသော်လည်း အနိမ့်ဘဝသို့ ပြန်မသွားရဟု အာမခံသည့် ဖလရှုတိဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။
Adhyaya 37
Sudarśana–Cakra-cihna-aṅkita-pāṣāṇa Māhātmya (Glory of Chakra-Marked Stones at Dvārakā)
ဤအধ্যာယတွင် ဒွာရကာ၏ သန့်ရှင်းသော ပထဝီဝင်အတွင်း ရှိသော ရဟန်းရေးရာနှင့် သီအိုလောဂျီဆိုင်ရာ အဆိုများကို ဆက်စပ်တင်းကျပ်စွာ ဖော်ပြသည်။ ပရဟ္လာဒက ကလိယုဂတွင် နာမဇပ—«ကృష్ణ» ဟူသော နာမကို အမြဲတမ်း ထပ်ခါထပ်ခါ ရွတ်ဆိုခြင်း—ကို နေ့စဉ်သင်္ကာရအဖြစ် အလေးပေးကာ စိတ်ဓာတ်ပြောင်းလဲမှုနှင့် အလွန်ကြီးမားသော ကုသိုလ်ရရှိမှုကို ညွှန်ပြသည်။ ထို့နောက် ဧကာဒသီ/ဒွာဒသီ၏ တိထိဆိုင်ရာ သတ်မှတ်ချက်များကို ပိုမိုသေချာစွာ ဖော်ပြပြီး Unmīlinī ကဲ့သို့သော အထူးတိထိအခြေအနေများနှင့် ညလုံးပေါက် သတိပြုနေခြင်း (jāgaraṇa) ၏ ကုသိုလ်တိုးပွားမှုကို ဆိုသည်။ ကလိယုဂတွင် ရှားပါးသော Vañjulī အစီအစဉ်လည်း ထည့်သွင်းဖော်ပြထားသည်။ အကြောင်းအရာသည် နောက်တစ်ဆင့်တွင် Cakra-tīrtha သို့ ပြောင်းလဲကာ ထိုနေရာတွင် ရေချိုးခြင်းသည် အပြစ်အနာအဆာများကို ဖယ်ရှားပြီး မနှောင့်ယှက်နိုင်သော “အမြင့်ဆုံး အနေအထား” သို့ ဦးတည်စေသည်ဟု ဆိုသည်။ ထိုတီရ္ထ၏ အဓိပ္ပါယ်ကို ကృష్ణက ချက္ကရာကို ထိုနေရာတွင် ဆေးကြောခဲ့သည်ဟူသော အစဉ်အလာဖြင့် သတ်မှတ်ထားသည်။ ထို့နောက် ချက္ကရာအမှတ်ပါသော ကျောက်တုံးများကို ၁ မှ ၁၂ အထိ အမှတ်အရေအတွက်အလိုက် ဘုရားရုပ်ပုံအမည်များနှင့် ချိတ်ဆက်ကာ အကျိုးရလဒ်များကို အဆင့်လိုက် ဖော်ပြသည်—လောကီတည်ငြိမ်မှု၊ စည်းစိမ်ချမ်းသာမှ စ၍ အာဏာပိုင်မှုအထိ၊ နောက်ဆုံးတွင် နိဗ္ဗာန်/မောက္ခအထိ ဖြစ်သည်။ ချက္ကရာအမှတ်ကျောက်ကို ထိတွေ့ခြင်း သို့မဟုတ် ပူဇော်ခြင်းသာဖြင့် အလွန်ကြီးမားသော အပြစ်များ ပျော်ကွယ်သွားပြီး သေချိန်တွင် သတိရခြင်းသည် ကယ်တင်ရာဖြစ်ကြောင်း အလေးပေးသည်။ Gomati-saṅgama နှင့် Bhṛgu-tīrtha တွင် ရေချိုးခြင်းလည်း ပြင်းထန်သော မသန့်ရှင်းမှုကို ပျက်စီးစေသည်ဟု ဆိုကာ မျိုးစုံသော စိတ်ထားဖြင့် ပြုလုပ်သော်လည်း ဘက္တိကို သတ္တဝိက သန့်ရှင်းမှုသို့ မြှင့်တင်ထားသည်။
Adhyaya 38
Dvārakā-Māhātmya: Dvādaśī-Jāgaraṇa, Gomati–Cakratīrtha Merit, and Service to Vaiṣṇavas
ဤအခန်းသည် ပရဟ္လာဒ၏ သာသနာရေးဆိုင်ရာ သင်ကြားဟောပြောချက်အဖြစ် ဖွဲ့စည်းထားပြီး၊ ကృష్ణ၏ နီးကပ်တည်ရှိမှုကြောင့် ဒွာရကာကို အလွန်ပြင်းထန်သော ကုသိုလ်ကွင်းပြင်အဖြစ် တင်ပြသည်။ ဒွာရကာ၏ မဟာတန်ခိုးကို နားထောင်ခြင်းနှင့် ပြန်လည်ချီးမွမ်းသင်ကြားခြင်း (śravaṇa–kīrtana) ကို လွတ်မြောက်ရေးသို့ ဦးတည်စေသော နည်းလမ်းအဖြစ် ထင်ရှားစွာ ဖော်ပြထားသည်။ ထို့နောက် ပညာရှိ ဘြာဟ္မဏများထံ နွားလှူဒါန်းခြင်းကဲ့သို့ ကုန်ကျစရိတ်မြင့်မားသော ဒါနများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကာ၊ မဓုသူဒနနှင့် ဆက်နွယ်သော နေ့ရက်များတွင် အထူးသဖြင့် ဂိုမတီမြစ်၌ ရေချိုးခြင်းက တူညီသည့် အကျိုးဖလကို ပေးနိုင်ကြောင်း ဆိုသည်။ အကျင့်စာရိတ္တပိုင်းတွင် ဒွာရကာ၌ ဘြာဟ္မဏတစ်ဦးကို အစာကျွေးခြင်း၊ ယတိ/တပသီများနှင့် ဝိုင်ရှ္ဏဝများကို အစာနှင့် အဝတ်အထည်ဖြင့် ထောက်ပံ့ခြင်းကို ထပ်ခါတလဲလဲ ချီးမွမ်းကာ “ဘယ်နေရာမှာမဆို” ဆောင်ရွက်နိုင်သော တာဝန်အဖြစ် ဦးစားပေးထားသည်။ ဝိုင်သာခလတွင် ဒွာဒသီဝရတ၊ ကృష్ణပူဇာနှင့် ညလုံးနိုးစောင့်ခြင်း (jāgaraṇa) ကို မြှင့်တင်ပြီး၊ ညလုံးနိုးစောင့်ခြင်းနှင့် ဘာဂဝတ ပာဋ္ဌနာ/ဖတ်ကြားခြင်းက စုဆောင်းထားသော အပြစ်ကို မီးလောင်ပျက်စီးစေကာ ရှည်လျားသော ကောင်းကင်ဘုံနေထိုင်မှုကို ပေးကြောင်း ဖလश्रုတိကို ထည့်သွင်းထားသည်။ ထို့ပြင် ဘာဂဝတဖတ်ကြားမှု၊ ရှာလဂြာမပူဇာ၊ ဝိုင်ရှ္ဏဝဝရတ မရှိသော နေရာများကို သန့်ရှင်းရေးအရ ချို့တဲ့ဟု ဆိုပြီး၊ သဒ္ဓါရှိသူများ နေထိုင်ရာ မြေပြင်သည် အနည်းငယ်ပင် ဖြစ်စေ ကုသိုလ်မြေဖြစ်လာနိုင်ကြောင်း ပြောသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဂိုပီချန္ဒန တီလက၊ ရှင်ခေါဓ္ဓာရ မဏ္ဍလမြေ၊ တုလသီနီးကပ်မှု၊ ပာဒိုဒက (ခြေသန့်ရေ) စသည့် ကာကွယ်ကောင်းချီး အမှတ်အသားများကို ဖော်ပြကာ၊ ကလိယုဂတွင် ကృష్ణသည် ဒွာရကာ၌ တည်ရှိကြောင်းနှင့် ဂိုမတီ–စက္ကရတီရ္ထ၌ တစ်နေ့ရေချိုးခြင်းသည် သုံးလောက တီရ္ထများအားလုံး၌ ရေချိုးသကဲ့သို့ အကျိုးတူကြောင်း အဆုံးသတ်ထားသည်။
Adhyaya 39
Dvādāśī-Jāgaraṇa, Dvārakā-Smaraṇa, and Vaiṣṇava Ācāra (द्वादशी-जागरण, द्वारका-स्मरण, वैष्णव-आचार)
အခန်း ၃၉ တွင် ပရဟ္လာဒသည် ဒွာဒသီနှင့်ဆိုင်သော မင်္ဂလာအမည်များကို ရေတွက်ဖော်ပြပြီး၊ နေ့စဉ်တိုးပွားလာသော ကုသိုလ်ကို ဟဝိစ်ကဲ့သို့ အနုသင့်အလှူအတန်းများ ပြင်ဆင်ခြင်းနှင့် ဗိဿနု၏ ညအိပ်မပျော် စောင့်ကြည့်ပူဇော်ခြင်း (ဇာဂရဏ) နှင့် ချိတ်ဆက်ထားသည်။ အထူးသဖြင့် ရှာလဂြာမ-ရှီလာရှေ့တွင် ဂီမီးတိုင်ကို မီးချောင်းနှစ်ချောင်းဖြင့် ထွန်းညှိခြင်း၊ ရှာလဂြာမကို ပန်းဖြင့်ဖုံးအုပ်ခြင်း၊ စက်ရအမှတ်ပါသော ဝိုင်ရှ္ဏဝရုပ်တော်ကို စန္ဒကူး၊ ကမ္ဖော်၊ ကృష్ణာဂုရု၊ မတ်စ်တို့ဖြင့် လိမ်းပူဇော်ခြင်းတို့ကို ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် ဖလသရုတိတွင် ဒွာဒသီဇာဂရဏ၏ အကျိုးကို တီရ္ထကြီးများ၏ ကုသိုလ်စုစုပေါင်း၊ ယဇ္ဉ၊ ဝရတ၊ ဝေဒပညာသင်ယူမှု၊ ပုရာဏသင်ယူမှု၊ တပဿ၊ အာශ්ရမဓမ္မကို မှန်ကန်စွာ လိုက်နာမှုတို့နှင့် တန်းတူဟု ခိုင်မာစွာဆိုပြီး၊ အာဏာရှိသော ဆရာတော်များမှ ဆက်လက်ပို့ဆောင်လာသည့် သင်္ကေတကိုလည်း ရည်ညွှန်းသည်။ စူတက ထိုဆက်ကပ်မှုကို ဆက်လက်ပြောကြားကာ ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် လက်တွေ့ကျင့်သုံးရန် တိုက်တွန်းသည်။ ဟောပြောချက်သည် ဒွာရကာ၏ အာနိသင်ကို စိတ်ထဲတွင် သတိရခြင်း၊ မန္တရရွတ်ဆိုခြင်း၊ ခရီးမသွားနိုင်သော်လည်း အိမ်တွင် ဖတ်ရွတ်ခြင်းတို့ဖြင့် ရရှိနိုင်ကြောင်း ချဲ့ထွင်ပြောပြီး၊ နားထောင်ခြင်း၊ ဝိုင်ရှ္ဏဝများအား လှူဒါန်းခြင်း၊ ဒွာဒသီညစောင့်တွင် အထူးဖတ်ရွတ်ခြင်းတို့ကို အကြံပြုသည်။ ထို့ပြင် သဒ္ဓါနှင့် ဘက္တိကို တည်တံ့စွာ ထိန်းသိမ်းလျှင် တီရ္ထများနှင့် ဒေဝတာများစွာသည် အိမ်တွင် “တည်ရှိ” သကဲ့သို့ ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြပြီး၊ ဝိုင်ရှ္ဏဝများကို မလေးစားခြင်း၊ အကျိုးအမြတ်လိုက်စား၍ အနိုင်ကျင့်ခြင်း၊ အထူးသဖြင့် အရှွတ္ထကဲ့သို့ သန့်ရှင်းသော သစ်ပင်များကို ထိခိုက်စော်ကားခြင်းတို့ကို တားမြစ်သည်။ အပြန်အလှန်အားဖြင့် နျဂ္ရောဓ၊ ဓာတြီ၊ တုလသီတို့ကို စိုက်ပျိုးကာ ကာကွယ်ခြင်း၏ ကုသိုလ်ကို ချီးမွမ်းပြီး၊ ကလိယုဂတွင် နေ့စဉ် ဗိဿနုနာမရွတ်ဆိုခြင်းနှင့် ဘာဂဝတသီချင်းဆိုခြင်း၏ အရေးကြီးမှု၊ ဂိုပီချန္ဒန (တီလက၊ လှူဒါန်းခြင်း၊ ဒွာဒသီဇာဂရဏ) ၏ ကုသိုလ်၊ နေ့စဉ် “ဒွာရကာ” ဟု ဆိုခြင်းက တီရ္ထတူ ကုသိုလ်ကို ဖြစ်စေကြောင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။
Adhyaya 40
कार्तिके चक्रतीर्थस्नानदानश्राद्धादिमाहात्म्यवर्णनम् (Kartika Observances at Cakratīrtha: Bathing, Gifts, and Śrāddha)
ဤအဓျာယတွင် ပရာဟ္လာဒ၏ သာသနာရေးဆိုင်ရာ ဟောကြားချက်ကို ဖော်ပြပြီး၊ ကృష్ణဘုရားကို အဓိကထားသော ပူဇော်နည်းလမ်းများနှင့် ဒွာရကာသို့ သွားရောက်သည့် တီရ္ထယာတရာ၏ ကျင့်ဝတ်ကို ရှင်းလင်းသည်။ အစတွင် သီရိပတိကို မိမိအမည်ရေးသားထားသော အရွက်များဖြင့် ပူဇော်ခြင်းကို ဆိုပြီး၊ အထူးသဖြင့် လက္ခမီနှင့် ဆက်နွယ်သော «သီရိဝೃက္ษ» အရွက်ကို သုံးခြင်းသည် တူလစီထက်ပင် အမြင့်မားသော ကုသိုလ်ဟု ချီးမြှောက်ကာ အကျိုးကြီးမားကြောင်း ပြောသည်။ ထို့နောက် ပြက္ခဒိန်အလိုက် အကျိုးထူးခြားမှုကို ဖော်ပြပြီး၊ တနင်္ဂနွေနှင့် တိုက်ဆိုင်သော ဒွာဒသီနေ့ကို အထူးထောက်ပြကာ ဟရိ၏နေ့တွင် ကုသိုလ်များ စုပေါင်းတက်ကြွလာသည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် ဒွာရကာ၏ လူမှု-ပူဇော်ရေး စနစ်သို့ ပြောင်းကာ၊ ယတိ/သံဃာတော်သဘောရှိ ရဟန်းသဘောသူများကို အစာကျွေးခြင်း၊ အဝတ်အထည်နှင့် လိုအပ်ရာများ လှူဒါန်းခြင်းတို့ကို ချီးမြှောက်သည်။ ဒီနေရာတွင် တောင်းစားသူတစ်ဦးကိုသာ အစာတစ်နပ်ကျွေးခြင်းကပင် အခြားနေရာများတွင် အများအပြားကျွေးခြင်းထက် ကုသိုလ်ပိုကြီးဟု ဆိုသည်။ ကృష్ణကီရ္တန (နာမသံကီရ္တန) ဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းရနိုင်ကြောင်း၊ ဒွာရကာ၏ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုသည် နေထိုင်သူများသာမက အားကိုးနေသော သတ္တဝါများထိပါ လွှမ်းမိုးကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ကာတိကလတွင် ဂိုမတီနှင့် ရုက္မိဏီ-ဟရဒ၌ ရေချိုးခြင်း၊ ဧကာဒသီ အစာရှောင်ခြင်း၊ ဒွာဒသီနေ့တွင် စက္ကရတီရ္ထ၌ ရှရဒ္ဓ ပြုလုပ်ခြင်း၊ သတ်မှတ်ထားသော အစားအစာများဖြင့် ဗြာဟ္မဏများကို ကျွေးမွေးခြင်းနှင့် ဒက္ခိဏာပစ္စည်းများ ပေးအပ်ခြင်းတို့က ဘိုးဘွားများကို ကျေနပ်စေပြီး ဘုရား၏ အနုမောဒနာကို ရစေသည်ဟု ဆိုသည်။ အဆုံးတွင် တီရ္ထ၌ သန့်စင်ကာ ကာတိကဝရတကို ထိန်းသိမ်းသူများအတွက် မပျက်မယွင်းသော ကုသိုလ်ကို ပေးမည်ဟု ဖလာရှရုတိဖြင့် ကတိပြုထားသည်။
Adhyaya 41
गोमतीस्नान–कृष्णपूजन–यतिभोजन–दान–श्राद्धादि सत्फलवर्णनम् (Merits of Gomatī Bathing, Kṛṣṇa Worship, Feeding Ascetics, Gifts, and Śrāddha)
ဤအধ্যာယတွင် ပရာဟ္လာဒ၏ သာသနာရေး–အခမ်းအနားဆိုင်ရာ ဟောပြောချက်အဖြစ် ဖော်ပြကာ၊ ဒွာရကာမြို့၌ အထူးသဖြင့် ဂိုမတီမြစ်နှင့် ဆက်စပ်၍ ဆောင်ရွက်သော ဘက္တိပူဇာနှင့် ပိတೃကိစ္စများ၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုသည် အလွန်တိုးမြှင့်ကြောင်း ချီးမွမ်းထားသည်။ ဂိုမတီ၌ ရေချိုးပြီး ကေတကီပန်း၊ တုလစီရွက်တို့ဖြင့် ကృష్ణကို ပူဇာကပ်လှူသူသည် အထူးမင်္ဂလာကို ရရှိကာ သံသရာ၏ ပြင်းထန်သော လှည့်ပတ်မှုမှ ကာကွယ်ခံရပြီး၊ ဖလ-ရှရုတိ စကားရပ်အရ “အမရတ” နီးပါးသို့ ချဉ်းကပ်သည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့ပြင် ဒွာရကာ၌ လူတစ်ဦးတည်းကိုပင် အစာကျွေးခြင်း၏ အကျိုးသည် အခြားနေရာများတွင် လူအများကို ကျွေးခြင်းထက် ပိုမိုကြီးမားကြောင်း၊ ဒွာရကာကို စိတ်ဖြင့်သာ သတိရခြင်းကပင် အတိတ်–ပစ္စုပ္ပန်–အနာဂတ် အပြစ်အကုန်ကို လောင်ကျွမ်းစေကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ကလိယုဂကာလတွင် ဒွာရကာကို မျက်နှာမူ၍ နေထိုင်ခြင်းသည် လူဘဝရည်ရွယ်ချက် ပြည့်စုံခြင်း၏ လက္ခဏာဟုလည်း တင်ပြထားသည်။ အဘိုးအဘွားတို့၏ ကောင်းကျိုးနှင့်လည်း ချိတ်ဆက်ကာ ပိတೃဂဏများသည် ဒွာရကာ၌ နေထိုင်ကြသည်ဟု ဆိုပြီး၊ ဂိုမတီရေချိုးပြီးနောက် တီလရေ (tila-water) ကပ်လှူခြင်း၊ ရှရဒ္ဓ (śrāddha) နှင့် ပိဏ္ဍဒာန (piṇḍa-dāna) ဆောင်ရွက်ခြင်းတို့သည် မကုန်ခန်းသော အကျိုးဖြစ်၍ ပိတೃတို့ကို ရေရှည်တည်တံ့သော စိတ်ကျေနပ်မှု ပေးသည်ဟု ဖော်ပြသည်။ နေကြတ်–လကြတ်၊ ဗျတီပာတ၊ သင်္ကရန္တိ၊ ဝိုင်ဓြတိ စသည့် အချိန်အခါများကိုလည်း အခမ်းအနားအချိန်ညှိရန် ရည်ညွှန်းကာ၊ တီရ္ထစာရင်းအတွင်း ဒွာရကာ၏ အထက်မြတ်မှုကို ထင်ရှားစေသည်။
Adhyaya 42
द्वारकाक्षेत्रे वृषोत्सर्गादिक्रियाकरण-द्वारकामाहात्म्यश्रवणादि-फलवर्णनम् (Chapter 42: Results of bull-release and related rites; fruits of hearing/reciting Dvārakā Māhātmya)
အধ্যာယ ၄၂ သည် ပရာဟ္လာဒ၏ ဖလရှရုတိ (အကျိုးဖော်ပြ) အခြေပြု ဟောပြောချက်ဖြစ်သည်။ ဒွာရကာတွင် အထူးသဖြင့် ဝိုင်ရှာခနှင့် ကာရ္တိက လများ၌ ဝೃṣోత్సರ್ಗ (နွားထီးကို ဓမ္မပွဲအဖြစ် လွှတ်ပေးခြင်း) ပြုလုပ်လျှင် သေပြီးနောက် အဆင့်မြင့်တက်ကာ မကောင်းသော အခြေအနေများမှ လွတ်မြောက်နိုင်ကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့နောက် ဘြဟ္မဟတ္ယာ၊ သရုပာန (အရက်သောက်ခြင်း)၊ ခိုးယူခြင်း၊ ဂုရုနှင့် ဆိုင်သော ပြစ်မှုများကဲ့သို့ အလွန်ကြီးမားသော အပြစ်များကို ရေတွက်ပြပြီး၊ ဂိုမတီမြစ်တွင် ရေချိုးကာ သခင် ကృష్ణ၏ ဒർശန ရရှိခြင်းသည် အချိန်ကြာစွာ စုပုံလာသော အပြစ်ဒုက္ခကိုပါ ပျော်ဝင်စေနိုင်ကြောင်း ထောက်ပြသည်။ ကလိယုဂတွင် ဘက္တိအကျင့်များကို အထူးအလေးထားပြီး၊ ရုက္မိဏီကို ယုံကြည်သဒ္ဓါဖြင့် ဖူးမြင်ခြင်း၊ မြို့ကို ပတ်လည်လှည့်လည်ခြင်း၊ နာမတစ်ထောင်ကို ရွတ်ဆိုခြင်းတို့ကို ချီးမြှောက်သည်။ ဒွာဒသီနေ့တွင် ဗိṣṇု၏ ရှေ့မှောက်၌ ဒွာရကာ မာဟာတ္မယကို ရွတ်ဖတ်ခြင်းကို သတ်မှတ်ကာ၊ ထိုအကျိုးအဖြစ် ကောင်းကင်ယာဉ်ဖြင့် သွားလာနိုင်ခြင်းနှင့် ဂုဏ်သရေ ရရှိခြင်းကို ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် “ဤသို့သောသူသည် ကျွန်ုပ်တို့ မိသားစုတွင် မွေးဖွားပါစေ” ဟူသော မျိုးရိုးဆိုင်ရာ ဆန္ဒကို ပြောင်းလဲတင်ပြပြီး၊ ဂိုမတီ–ပင်လယ် ဆုံရာတွင် ရေချိုးခြင်း၊ စပိဏ္ဍ အစိတ်အပိုင်းပါသော ရှရာဒ္ဓ ပြုလုပ်ခြင်း၊ ဝိုင်ṣṇဝများကို ဂုဏ်ပြုခြင်း (ဂိုပီချန္ဒန ပေးခြင်းအပါအဝင်)၊ မာဟာတ္မယကို နားထောင်၊ ရွတ်၊ ရေး၊ အိမ်တွင် ထိန်းသိမ်းထားခြင်းတို့ကို အကောင်းဆုံး အကျင့်အဖြစ် ရှင်းလင်းသည်။ စာသားကို ရေးသားထိန်းသိမ်းခြင်း (likhita-dhāraṇa) ကို မဟာဒါနနှင့် တပသျာတို့နှင့် တူညီသည့် အမြဲတမ်း ကုသိုလ်ဖြစ်စေရာဟု မြှောက်တင်ကာ၊ ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖယ်ရှားပြီး ပွဲတော်အကျင့် ချို့ယွင်းမှုကို လျော့ပါးစေကြောင်း ဆိုသည်။ နိဂုံးတွင် ဒွာရကာသည် ဗိṣṇု၊ တီရ္ထအားလုံး၊ ဒေဝတားများ၊ ယဇ္ဉများ၊ ဝေဒများနှင့် ရှိများ တည်ရှိရာနေရာဟု အတည်ပြုပြီး၊ မာဟာတ္မယကို မနားထောင်ဘဲ ကောင်းမှုလုပ်သော်လည်း အကျိုးမပြည့်စုံကြောင်း သတိပေးကာ၊ သဒ္ဓါဖြင့် နားထောင်သူသည် သတ်မှတ်ကာလအတွင်း စည်းစိမ်နှင့် သားသမီး ရရှိမည်ဟု ချီးမြှောက်သည်။
Adhyaya 43
तुलसीपत्रकाष्ठमहिमा तथा द्वारकायात्राविधिवर्णनम् | The Glory of Tulasī (Leaf & Wood) and the Procedure of the Dvārakā Pilgrimage
ဤအဓ್ಯಾಯ၌ ပရာဟ္လာဒ၏မိန့်ခွန်းဖြင့် ဘက္တိကို ထောက်ပံ့သော မီဒီယာများနှင့် ကုသိုလ်ရလဒ်၏ အကြောင်းပြချက်ကို သာသနာရေးဆိုင်ရာ ဆွေးနွေးချက်အဖြစ် ဖော်ပြထားသည်။ အစပိုင်းတွင် တုလစီရွက်ဖြင့် ပူဇော်ခြင်းကို အလုံးစုံအကျိုးရှိသော အလှူအတန်းအဖြစ် ရှင်းလင်းကာ ဆန္ဒပြည့်စုံမှုနှင့် ပူဇော်ပစ္စည်းကျန်ရစ်မှုတို့ကို သန့်ရှင်းမြတ်နိုးစေသည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် ဗိဿဏုနှင့်ဆက်နွယ်သော ပစ္စည်းများ—pādodaka (ဘုရားခြေသန့်ရေ), śaṅkhodaka (ခရုခွံရေ), naivedya-śeṣa (နైవေဒျကျန်), nirmālya (ပန်းပူဇော်ကျန်)—တို့၏ ကုသိုလ်အဆင့်အတန်းကို ယဇ်ကြီးများနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ ခွဲခြားဖော်ပြသည်။ ဘုရားကျောင်းအမူအရာအဖြစ် ရေချိုးပူဇော်စဉ် ခေါင်းလောင်းတီးခြင်း (ghaṇṭā-vādya) ကို အခြားတူရိယာများ၏ အစားထိုးအဖြစ်လည်းကောင်း၊ ကုသိုလ်ကြီးစေသော အကြောင်းအရာအဖြစ်လည်းကောင်း ချီးမွမ်းထားသည်။ အဓိကပိုင်းတွင် တုလစီသစ်သား (tulasī-kāṣṭha) နှင့် တုလစီမှ ထုတ်သော စန္ဒကူးလိမ်းဆေးကို သန့်စင်ပစ္စည်းနှင့် သင်္ဂြိုဟ်ပူဇော်ရေးဆိုင်ရာ အထောက်အကူအဖြစ် ရှင်းလင်းသည်—ဒေဝတားနှင့် ဘိုးဘွားတို့အား ပူဇော်ခြင်း၊ မီးသင်္ဂြိုဟ်အခါ အသုံးချခြင်း၊ လွတ်မြောက်မှုနှင့် ဘုရား၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရစေသည်ဟု ဆိုသည်။ နိဂုံးတွင် စူတ၏ ကောက်ချက်အဖြစ် ဒွာရကာမဟာတ္မယကို ကြည်နူးသဖြင့် ရှင်များနှင့် ဘလီတို့ ဒွာရကာသို့ သွားကာ ဂိုမတီတွင် ရေချိုး၊ ကృష్ణကို ပူဇော်၊ ယာထရာကို မှန်ကန်စွာ ဆောင်ရွက်၊ ဒါနပြု၍ ပြန်လာကြသဖြင့် သင်ကြားချက်ကို လက်တွေ့ယာထရာကျင့်ဝတ်အဖြစ် ပြသထားသည်။
Adhyaya 44
स्कन्दमहापुराणश्रवणपठन-पुस्तकप्रदान-व्यासपूजनमाहात्म्य तथा उपसंहार (Chapter 44: Merit of Listening/Reciting, Gifting the Text, Honoring Vyāsa; Concluding Frame)
ဤအဓ್ಯಾಯသည် ဒွာရကာမဟာတ္မယအတွင်းရှိ စကန္ဒပုရာဏ၏ အဆုံးသတ်ဘောင်နှင့် အကျိုးကျေးဇူးဖော်ပြချက် (phalaśruti) အဖြစ် တည်ဆောက်ထားသည်။ စူတာသည် စကန္ဒပုရာဏ၏ အခွင့်အာဏာရှိသော ဆက်ခံသင်ကြားမှု (paramparā) ကို စကန္ဒ → ဘൃဂု → အင်္ဂိရသ → စျဝန → ရ္စီက စသည်ဖြင့် ဖော်ပြကာ ဓမ္မဗဟုသုတ၏ အခြေခံအဖြစ် ထူထောင်သည်။ ထို့နောက် နားထောင်ခြင်းနှင့် ဖတ်ရွတ်ခြင်း၏ အကျိုးများကို ရှင်းလင်းသည်—အပြစ်ကင်းစင်ခြင်း၊ အသက်ရှည်ခြင်း၊ ဝဏ္ဏအလိုက် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရာတွင် လူမှုရေးကောင်းကျိုးရခြင်း၊ သားသမီး၊ ဥစ္စာ၊ အိမ်ထောင်ရေးပြည့်စုံခြင်း၊ ဆွေမျိုးများနှင့် ပြန်လည်တွေ့ဆုံခြင်း စသည့် လိုရာဆန္ဒများ ပြည့်စုံခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။ ရွတ်ဆိုချက်တစ်ပုဒ်၏ ခြေတစ်ခြေမျှသာ နားထောင်ရင်တောင် ကယ်တင်ရာလမ်းသို့ ရောက်နိုင်ကြောင်းကိုပါ ဆိုသည်။ သင်ကြားသူနှင့် ရွတ်ဖတ်သူကို ဂုဏ်ပြုရမည့် သဘောတရားကိုလည်း အထူးအလေးပေးသည်—ရွတ်ဖတ်သူကို ဂုဏ်ပြုခြင်းသည် ဘြဟ္မာ၊ ဝိෂ္ဏု၊ ရုဒ္ရတို့ကို ဂုဏ်ပြုခြင်းနှင့် တူကြောင်း၊ ဂုရုက အက္ခရာတစ်လုံးတောင် သင်ပေးလျှင် အကြွေးမဆပ်နိုင်ကြောင်းကြောင့် လှူဒါန်းခြင်း၊ အစားအသောက်နှင့် လိုအပ်ရာများဖြင့် ထောက်ပံ့ရမည်ဟု ဆိုသည်။ အဆုံးတွင် ဝျာသ၏ နိဂုံးချုပ်အဖြစ် ရှင်ရသီများက စူတာကို ဖန်ဆင်းခြင်း၊ ဒုတိယဖန်ဆင်းခြင်း၊ မင်းဆက်များ၊ မနွန္တရများ၊ လောကဗေဒ စသည့် ပုရာဏသဘောတရားများ ပြည့်စုံစွာ ပြောကြားခဲ့သည်ဟု ချီးမွမ်းကာ ကောင်းချီးပေးပြီး အဝတ်အစား၊ အလှဆင်ပစ္စည်းများ ပေးအပ်ကာ မိမိတို့၏ ယဇ္ဈပူဇော်ရေး တာဝန်များသို့ ပြန်သွားကြသည်။ ထိုသို့ဖြင့် သင်ယူမှု၊ ကျေးဇူးသိတတ်မှုနှင့် ရိုးရာပူဇော်မှု ဆက်လက်တည်တံ့ရေးကို အတည်ပြုကာ စာတမ်းကို ပိတ်သိမ်းသည်။
FAQs about Dvaraka Mahatmya
It emphasizes Dvārakā as a sanctified civilizational and devotional center tied to Kṛṣṇa’s presence and legacy, with Prabhāsa functioning as a consequential sacred node where epic-era transitions are narrated and ritually remembered.
The section’s typical purāṇic logic associates merit with remembrance, recitation, and tīrtha-contact that reinforce dharma and devotion—especially framed as accessible supports when formal religious capacities are portrayed as diminished in Kali-yuga.
Key legends include Kṛṣṇa’s life-cycle recollections (from Vraja and Mathurā to Dvārakā), the Yādava lineage’s terminal events, the sea’s inundation motif around Dvārakā, and the subsequent re-siting of sacred habitation and memory.