Adhyaya 5

Verse 1

प्रह्लाद उवाच । ततो गच्छेद्द्विजश्रेष्ठा गोमतीं कृष्णसंश्रयाम् । यस्या दर्शनमात्रेण मुच्यते सर्वपातकैः । सर्वपापविनिर्मुक्तः कृष्णसायुज्यमाप्नुयात्

ပရာဟ္လာဒက ပြောသည်— အို ဗြာဟ္မဏအမြတ်တို့၊ ထို့နောက် ကృష్ణ၏ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုအောက်၌ တည်သော ဂိုမာတီမြစ်သို့ သွားရမည်။ ထိုမြစ်ကို မြင်ရုံဖြင့်ပင် အပြစ်ကြီးအားလုံးမှ လွတ်ကင်း၏။ အပြစ်အကုန်ကင်းစင်ပြီးနောက် ကృష్ణနှင့် စာယုဇ္ယ (ပေါင်းစည်းခြင်း) ကို ရရှိမည်။

Verse 2

दुरितौघक्षयकरममंगल्यविनाशनम् । सर्वकामप्रदं नॄणां प्रणमेद्गोमतीजलम्

ဂိုမာတီ၏ ရေကို ဦးညွှတ်ပူဇော်ရမည်။ အကြောင်းမူကား ထိုရေသည် အပြစ်အစုအဝေးကို ဖျက်ဆီး၍ မင်္ဂလာမဲ့မှုကို ပယ်ဖျက်ကာ လူတို့၏ သင့်လျော်သော ဆန္ဒအားလုံးကို ပေးစွမ်းတတ်သည်။

Verse 3

महापापक्षयकरमगतीनांगतिप्रदम् । पूर्वपुण्यवशात्प्राप्तं प्रणमेद्गोमतीजलम्

ဂိုမာတီ၏ ရေကို ဦးညွှတ်ပူဇော်ရမည်။ ထိုရေသည် အပြစ်ကြီးများကိုတောင် ဖျက်ဆီးနိုင်ပြီး အားကိုးရာမဲ့သူတို့အား အမှန်တကယ်သော အားကိုးရာကို ပေးတတ်သည်။ ထိုရေကို ရရှိခြင်းသည် အတိတ်က ကုသိုလ်အင်အားကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

Verse 4

ऋषय ऊचुः । दैत्येन्द्र संशयोऽस्माकं तं त्वं छेत्तुमिहार्हसि । इयं का गोमती तत्र केनानीता महामते

ရိရှီတို့က ပြောကြသည်— အို ဒೈတျာတို့၏ အရှင်၊ ကျွန်ုပ်တို့တွင် သံသယတစ်ရပ်ရှိသည်၊ ဤနေရာ၌ သင်က ဖြေရှင်းပေးသင့်သည်။ ထို ဂိုမာတီ ဟူသည် အဘယ်နည်း၊ မဟာမတေ၊ သူမကို မည်သူက ယူဆောင်လာသနည်း။

Verse 5

केन कार्यवशेनेह संप्राप्ता वरुणालयम् । सर्वं भागवतश्रेष्ठ ह्येतद्विस्तरतो वद

အဘယ်ရည်ရွယ်ချက်ကြောင့် ဤနေရာရှိ ဗရုဏ၏ အာလယသို့ သူမ ရောက်လာသနည်း။ အို ဘဂဝတဘက္တတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသူ၊ ဤအကြောင်းအားလုံးကို အသေးစိတ် မိန့်ကြားပါ။

Verse 6

प्रह्लाद उवाच । एकार्णवे पुरा भूते नष्टे स्थावर जंगमे । तदा ब्रह्मा समभवद्विष्णोर्नाभिसरोरुहात्

ပရဟ္လာဒ မိန့်တော်မူသည်—ရှေးကာလ၌ တစ်ခုတည်းသော မဟာသမုဒ္ဒရာသာ ကျန်ရှိ၍ လှုပ်ရှားသတ္တဝါနှင့် မလှုပ်ရှားသတ္တဝါ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ၊ ထိုအချိန်တွင် ဗိဿနု၏ နာဘိမှ ပေါက်သော ကြာပန်းမှ ဗြဟ္မာ ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 7

आदिष्टः प्रभुणा ब्रह्मा सृजस्व विविधाः प्रजाः । इति धाता समादिष्टो हरिणा सृष्टि कारणे

ဗြဟ္မာအား သခင်ဘုရားက အမိန့်တော်မူသည်—“အမျိုးမျိုးသော သတ္တဝါတို့ကို ဖန်ဆင်းလော့” ဟူ၍။ ထို့ကြောင့် ဖန်ဆင်းရှင် ဓာတာသည် ဟရီ၏ အမိန့်ဖြင့် စကြဝဠာဖန်ဆင်းရေးကို ဆောင်ရွက်ရန် ညွှန်ကြားခံရ၏။

Verse 8

उक्त्वा बाढमिति ब्रह्मा ततः सृष्टौ मनो दधे । ससर्ज मानसात्सद्यः सनकाद्यान्कुमारकान् । उवाच वचनं ब्रह्मा प्रजाः सृजत पुत्रकाः

“အဲဒီလိုပဲ” ဟု ဆိုပြီးနောက် ဗြဟ္မာသည် ဖန်ဆင်းရေးအပေါ် စိတ်ကို တင်ထား၏။ ထို့နောက် မိမိ၏ စိတ်မှတဆင့် ချက်ချင်းပင် စနကတို့အစရှိသော လူငယ်ရသီများကို ဖန်ဆင်းထုတ်ပေါ်စေပြီး ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်—“သားတို့၊ သတ္တဝါတို့ကို ဖန်ဆင်းကြလော့။”

Verse 9

ब्रह्मणो वचनं श्रुत्वा ते कृतांजलयोऽब्रुवन् । भगवन्भगवद्रूपं द्रष्टुकामा वयं प्रभो

ဗြဟ္မာ၏ စကားကို ကြားသော် သူတို့သည် လက်အုပ်ချီ၍ ပြောကြသည်—“အို ဘုရားရှင်၊ အို သခင်၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဘဂဝန်၏ ရူပတော်ကို မြင်လိုပါသည်။”

Verse 10

न बन्धमनुवर्त्तामः सृष्टिरूपं दुरासदम् । इत्युक्त्वा ते ययुः सर्वे सनकाद्या कुमारकाः

«ဖန်ဆင်းခြင်း၏ ကျော်လွန်ရန်ခက်သော အခြေအနေမှ ဖြစ်လာသော ချည်နှောင်မှုကို ငါတို့ မလိုက်နာ» ဟု ဆိုပြီးနောက်၊ သနကာတို့အစရှိသော ကုမာရမုနိတို့ အားလုံး ထွက်ခွာသွားကြ၏။

Verse 11

पश्चिमां दिशमास्थाय तीरे नदनदीपतेः । तेजोमयस्य रूपस्य द्रष्टुकामा महात्मनः । तस्मिन्मानसमाधाय तेपिरे परमं तपः

အနောက်ဘက်သို့ မျက်နှာမူကာ မြစ်တို့၏ အရှင်၏ ကမ်းပါး၌ တည်နေကြပြီး၊ ထိုမဟာပုရုෂ၏ တေဇောမယ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို မြင်လိုသဖြင့် စိတ်ကို ထိုသို့ တည်ကြည်စွာ ချထားကာ အမြင့်ဆုံး တပဿကို ကျင့်ကြ၏။

Verse 12

बहुवर्षसहस्रैस्तु प्रसन्ने धरणीधरे । भित्त्वा जलं समुत्तस्थौ तेजोरूपं दुरासदम्

နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာကြာပြီးနောက်၊ မြေကိုထမ်းဆောင်သူသည် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်လာသောအခါ၊ ရေကိုဖောက်ထွင်းကာ တေဇောသက်သက်ဖြစ်သော ကြောက်မက်ဖွယ် ရုပ်သဏ္ဌာန်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၍ အလင်းရောင်ကြောင့် နီးကပ်မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်၏။

Verse 13

अनेकदैत्यदमनं बहुयंत्रविदारणम् । सूर्यकोटिप्रभाभासं सहस्रारं सुदर्शनम्

ထိုသည်ကား သုဒർശန—ဒေဝတၱာများစွာကို နှိမ်နင်းသူ၊ ယန္တရားနှင့် စစ်ရေးကိရိယာများစွာကို ခွဲဖျက်သူ—နေတစ်ကောဋိ၏ တောက်ပမှုကဲ့သို့ လင်းလက်၍ အစောင်းတစ်ထောင် ပါရှိ၏။

Verse 14

तं दृष्ट्वा विस्मिताः सर्वे ब्रह्मपुत्राः परस्परम् । वीक्षमाणा भगवतः परमायुधमुत्तमम्

ထိုကိုမြင်ကြသောအခါ ဗြဟ္မာ၏ သားတော်တို့ အားလုံး အံ့ဩသွားကြပြီး၊ ဘုရားရှင်၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး အကောင်းဆုံး လက်နက်ကို ကြည့်ရှုရင်း တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်ကြ၏။

Verse 15

तान्विलोक्य तथाभूतान्वागुवाचाशरीरिणी । भो ब्रह्मपुत्रा भगवाञ्छ्रीघ्रमाविर्भविष्यति

ထိုသို့သောအခြေအနေ၌ သူတို့ကိုမြင်၍ ကိုယ်မဲ့အသံတစ်ခုက ပြော၏— «အို ဗြဟ္မာ၏သားတို့၊ ဘဂဝန်ရှင်သည် မကြာမီ ထင်ရှားပေါ်လာမည်»။

Verse 16

अर्हणार्थं भगवतः शीघ्रमर्घ्यं प्रकल्प्यताम् । आयुधं लोकनाथस्य द्विजाः शीघ्रं प्रसाद्यताम्

«ဘဂဝန်ရှင်ကို အရဟဏာအတွက် အာဃျ (arghya) ပူဇော်ပစ္စည်းကို မြန်မြန် ပြင်ဆင်ကြလော့။ ထို့ပြင် အို နှစ်ကြိမ်မွေး (ဒွိဇ) တို့၊ လောကနာထ၏ အာယုဓကိုလည်း မြန်မြန် ပရသာဒ (နှစ်သက်) စေကြလော့»။

Verse 18

ऋषय उचुः । ज्योतिर्मय नमस्तेऽस्तु नमस्ते हरिवल्लभ । सुदर्शन नमस्तेऽस्तु सहस्राराऽक्षराऽव्यय

ရိရှီတို့က ဆိုကြ၏— «အို အလင်းရောင်ပြည့်ဝသူ၊ သင့်အား နမස්ကာရ ဖြစ်ပါစေ; ဟရီ၏ချစ်သူ၊ သင့်အား နမස්ကာရ ဖြစ်ပါစေ။ အို စုဒർശန၊ သင့်အား နမස්ကာရ—ထောင်စောင်းရှိ၍ အက္ခရာ၊ အဗျယ (မပျက်မယွင်း) ဖြစ်တော်မူ၏»။

Verse 19

नमस्ते सूर्यरूपाय ब्रह्म रूपाय ते नमः । अमोघाय नमस्तुभ्यं रथांगाय नमोनमः

«နေမင်းရূপဖြစ်တော်မူသူ၊ သင့်အား နမස්ကာရ။ ဗြဟ္မန်ရূপဖြစ်တော်မူသူ၊ သင့်အား နမස්ကာရ။ မအောင်မမြင် (အမိုဃ) ဖြစ်တော်မူသူ၊ သင့်အား နမස්ကာရ။ အို ရထာင်ဂ (စက်ဝိုင်းဒစ်ကပ်)၊ သင့်အား နမိုနမಃ—ထပ်ထပ် နမස්ကာရ»။

Verse 20

एवं ते पूजयामासुः सुमनोभिस्तथाऽक्षतैः

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် မွှေးကြိုင်သောပန်းများနှင့် မကွဲမပျက် အက္ခတ (akṣata) ဆန်စေ့များဖြင့် ထိုအရာကို ပူဇော်ကြ၏။

Verse 21

अस्मरन्मनसा देवं ब्रह्माणं पितरं स्वकम् । तेषां तु चिंतितं ज्ञात्वा ब्रह्मा गंगामथाब्रवीत्

သူတို့သည် မိမိတို့၏ဖခင်ဖြစ်သော ဘြဟ္မာဘုရားကို စိတ်ထဲတွင် သတိရကြ၏။ သူတို့၏အတွေးကို သိမြင်သဖြင့် ဘြဟ္မာသည် ထို့နောက် ဂင်္ဂါဒေဝီအား မိန့်တော်မူ၏။

Verse 22

याहि शीघ्रं सरिच्छ्रेष्ठे पृथिव्यां हरिकारणात् । गां गता त्वं महाभागे ततो बहुमताऽसि मे

“မြန်မြန်သွားလော့၊ မြစ်တို့အထဲ၌ အမြတ်ဆုံးရေမြစ်မ၊ ဟရီ၏အကြောင်းကြောင့် မြေပြင်သို့ သွားလော့။ မြေပြင်သို့ ရောက်ပြီးနောက်၊ ကံကောင်းသောသူမ၊ ငါ့ထံမှ အလွန်ချီးမြှောက်ခံရလိမ့်မည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 23

उर्व्यां ते गोमती नाम सुप्रसिद्धं भविष्यति

မြေပြင်ပေါ်တွင် သင်၏နာမည်သည် “ဂိုမတီ” ဟူ၍ အလွန်ကျော်ကြားလာလိမ့်မည်။

Verse 24

वसिष्ठस्यानुगा भूत्वा याहि शीघ्रं धरातलम् । तातं पुत्रीवानुयाता वसिष्ठतनया भव

ဝသိဋ္ဌ၏နောက်လိုက်ဖြစ်ကာ မြေပြင်သို့ မြန်မြန်ဆင်းသွားလော့။ အဖကို သမီးကလို လေးမြတ်စွာလိုက်ပါ၍ “ဝသိဋ္ဌ၏သမီး” ဟူ၍ သိကြားစေ။

Verse 25

बाढमित्येव सा देवी प्रस्थिता वरुणालयम् । वसिष्ठस्त्वग्रतो याति तं गंगा पृष्ठतोऽन्वगात्

“ကောင်းပြီ” ဟု ဒေဝီမက ဆိုကာ ဝရုဏ၏နေရပ်သို့ ထွက်ခွာသွား၏။ ဝသိဋ္ဌသည် အရှေ့မှ သွားပြီး ဂင်္ဂါသည် နောက်မှ လိုက်သွား၏။

Verse 26

तां दृष्ट्वा मनुजाः सर्वे वसिष्ठेन समन्विताम् । नमश्चक्रुर्महाभागां गच्छतो पश्चिमार्णवम्

ဝသိဋ္ဌမုနိနှင့်အတူ အနောက်ဘက်သမုဒ္ဒရာသို့ သွားလျက်ရှိသော ထင်ရှားမြင့်မြတ်သည့် ဒေဝီကို မြင်သော် လူအပေါင်းတို့က ဦးညွှတ်ပူဇော်ကြ၏။

Verse 27

आविर्बभूव तत्रैव यत्र ते मुनयः स्थिताः । द्रष्टुकामा हरे रूपं श्रिया जुष्टं चतुर्भुजम्

ထိုမုနိတို့ နေထိုင်ရာနေရာ၌ပင် ဒေဝီသည် ထင်ရှားပေါ်ထွန်းလာ၍၊ သရီ(လက္ခမီ)၏ အလှတရားဖြင့် တင့်တယ်သော လက်လေးဖက်ရှိ ဟရီ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို မြင်လိုသောကြောင့် ဖြစ်၏။

Verse 28

दृष्ट्वा वसिष्ठमनुगामायान्तीं सुरपावनीम् । अवाकिरन्महाभागां सुमनोभिश्च सर्वशः

ဝသိဋ္ဌ၏ နောက်လိုက်အဖြစ် ချဉ်းကပ်လာသော ဒေဝတို့ကို သန့်စင်ပေးသည့် မဟာမင်္ဂလာဒေဝီကို မြင်သော်၊ သူတို့သည် အရပ်ရပ်မှ ပန်းများဖြင့် မိုးကဲ့သို့ ပက်ချကြ၏။

Verse 29

दिव्यैर्माल्यैः सुगन्धैश्च गन्धधूपैस्तथाऽक्षतैः । संपूज्य हृष्टमनसः साधुसाध्विति चाब्रुवन्

ကောင်းကင်မှ မာလျာပန်းကုံးများ၊ မွှေးရနံ့များ၊ မွှေးသင်းသော မီးခိုးဓూపနှင့် မကွဲမပျက် အက္ခတ(ဆန်)တို့ဖြင့် ပြည့်စုံစွာ ပူဇော်ကာ၊ စိတ်ရွှင်လန်း၍ “သာဓု၊ သာဓု” ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 30

वसिष्ठं तेऽग्रगं दृष्ट्वा ह्युदतिष्ठंस्ततो द्विजाः । अर्घ्यादिसत्क्रियां कृत्वा प्रहृष्टा इदमब्रुवन्

ရှေ့တန်းတွင် ရှိနေသော ဝသိဋ္ဌကို မြင်သော် ဒွိဇ(ဗြာဟ္မဏ)တို့သည် ထ၍၊ အर्घ्यပူဇာ စသည့် ဧည့်ခံဂုဏ်ပြုမှုကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် ဝမ်းမြောက်စွာ ဤစကားများကို ပြောကြ၏။

Verse 31

यस्मात्त्वया समानीता ह्यस्मिंल्लोके सरिद्वरा । तस्मात्तव सुतेत्येवं ख्यातिं लोके गमिष्यति

ဤလောကသို့ မြစ်အမြတ်တန်ဖိုးကို သင်က ခေါ်ဆောင်လာသောကြောင့်၊ ထို့ကြောင့် လူလောကတွင် «သင်၏သမီး» ဟူ၍ နာမည်ကျော်ကြားလိမ့်မည်။

Verse 32

गोः स्वर्गादागता यस्मादिदं स्थानं मती मता । तस्माद्धि गोमतीनाम ख्यातिं लोके गमिष्यति

«ဂို» (ကောင်းကင်နွား/ဂို) အဖြစ် ကောင်းကင်မှ လာသည်ဟု ယူဆကြသဖြင့် ဤနေရာသည် ထိုအတိုင်း မြတ်နိုးအလေးထားခံရ၏။ ထို့ကြောင့် «ဂိုမတီ» ဟူသော နာမည်သည် လောကတွင် ကျော်ကြားလိမ့်မည်။

Verse 33

अस्या दर्शनमात्रेण मुक्तिं यास्यंति मानवाः । किं पुनः स्नान दानादि कृत्वा यांति हरेः पदम्

ဤသန့်ရှင်းရာဌာနကို မြင်ရုံသာဖြင့် လူတို့သည် မုက္ခကို ရောက်ကြ၏။ ထို့ထက်မက၊ ရေချိုးခြင်း၊ ဒါနပြုခြင်း စသည့် သတ်မှတ်ထားသော ကုသိုလ်ကိစ္စများကို ပြုလုပ်လျှင် ဟရိ၏ နေရာသို့ မည်မျှပို၍ ရောက်မည်နည်း။

Verse 34

तामेव चार्घ्यं दत्त्वा ते योगींद्रा ईडिरे हरिम् । परं पुरुषसूक्तेन पुरुषं शेषशायिनम्

ထိုရေကိုပင် အရ്ഘျ (arghya) အဖြစ် ပူဇော်ပြီး၊ ယောဂီအထွဋ်အမြတ်တို့သည် ပုရုಷသုက္တ (Puruṣa Sūkta) ဖြင့်၊ သေရှ (Śeṣa) ပေါ်၌ လဲလျောင်းတော်မူသော အမြင့်ဆုံးပုရုಷ ဟရိကို ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 35

इति संस्तुवतां तेषां हरिराविर्बभूव ह । पीतकौशेयवसनो वनमालाविभूषितः । दिव्यमाल्यानुलिप्तांगो दिव्याभरणभूषितः

ထိုသို့ ချီးမွမ်းနေစဉ် ဟရိသည် အမှန်တကယ် သူတို့ရှေ့၌ ပေါ်ထွန်းလာ၏။ အဝါရောင် ပိုးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်၍ တောပန်းမော်လာဖြင့် တန်ဆာဆင်လျက်၊ ကိုယ်အင်္ဂါတို့ကို ဒိဗ္ဗအနံ့အသာနှင့် လိမ်းကျံကာ ဒိဗ္ဗပန်းမော်လာများနှင့် အလှဆင်ပြီး ကောင်းကင်အလှအပ အာဘရဏများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထား၏။

Verse 36

शेषासनगतं देवं दिव्यानेकोद्यतायुधम् । ज्वलत्किरीटमुकुटं स्फुरन्मकरकुंडलम्

သူတို့သည် သေရှာနဂါး၏ အာသနပေါ်၌ ထိုင်တော်မူသော ဘုရားကို မြင်ကြ၏။ တန်ခိုးတော်ဖြင့် မြှောက်ထားသော ဒိဗ္ဗအာယုဓများစွာကို ကိုင်ဆောင်၍ မကွတ်တော် မီးလောင်သကဲ့သို့ တောက်ပကာ မကရာနားကပ်များလည်း လင်းလက်တောက်ပနေ၏။

Verse 37

भक्ताभयप्रदं शांतं श्रीवत्सांकं महाभुजम् । सदा प्रसन्नवदनं घनश्यामं चतुर्भुजम्

သူသည် ဘက္တများအား အကြောက်ကင်းခြင်းကို ပေးတော်မူသူ၊ ငြိမ်းချမ်းတော်မူ၍ ရင်ဘတ်ပေါ်၌ သြီဝတ္ဆ လက္ခဏာရှိကာ လက်မောင်းကြီးမားတော်မူ၏။ မျက်နှာတော်သည် အမြဲကြည်နူးသဘောထားရှိ၍ မိုးတိမ်ကဲ့သို့ အနက်ရောင်၊ လက်လေးဖက်တော်မူ၏။

Verse 38

पादसंवाहनासक्तलक्ष्म्या जुष्टं मनोहरम् । तं दृष्ट्वा मुनयः सर्वे हर्षोत्कर्षसमन्विताः । विष्णुं ते विष्णुसूक्तैश्च तुष्टुवुर्वेदसंभवैः

လှပတောက်ပတော်မူ၍ ခြေတော်ကို နှိပ်ပေးရာ၌ အလွန်အမင်း စိတ်နှလုံးတင်မြှောက်သော လက္ရှ္မီ၏ အမှုတော်ဖြင့် ဝန်းရံခံတော်မူ၏။ ထိုအရှင်ကို မြင်ကြသော် မုနိအားလုံး ဝမ်းမြောက်လွန်ကဲကာ ဝေဒမှ ပေါ်ထွန်းသော ဗိဿဏုသုက္တများဖြင့် ဗိဿဏုကို ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 39

एवं संस्तुवता तेषां विष्णुर्दीनानुकंपकः । उवाच सुप्रसन्नेन मनसा द्विजसत्तमान्

ထိုသို့ ချီးမွမ်းနေကြစဉ် ဒုက္ခရောက်သူတို့ကို ကရုဏာထားတော်မူသော ဗိဿဏုသည် စိတ်နှလုံးအလွန်ကြည်နူးတော်မူ၍ ဒွိဇသတ္တမ မုနိတို့အား မိန့်တော်မူ၏။

Verse 40

श्रीभगवानुवाच । भोभोः कुमारास्तुष्टोऽहं प्रदास्यामि यथेप्सितम् । भविष्यथ ज्ञानयुता अस्पृष्टा मम मायया

ဘုရားသခင် မိန့်တော်မူသည်—“ဟေ့ ဟေ့ ကုမာရ မုနိတို့၊ ငါသည် ကျေနပ်တော်မူ၏။ သင်တို့လိုအင်သမျှကို ပေးတော်မူမည်။ သင်တို့သည် မှန်ကန်သော ဉာဏ်ပညာနှင့် ပြည့်စုံလာကြမည်၊ ငါ၏ မာယာက မထိခိုက်နိုင်ကြ” ဟု။

Verse 41

यस्मान्मोक्षार्थिभिर्विप्रा जलेनाहं प्रसादितः । तस्मादिदं परं तीर्थं सर्वकामप्रदं परम्

မောက္ခကို ရှာဖွေသော ဗြာဟ္မဏတို့က ဤရေဖြင့် ငါ့ကို ပူဇော်ပန်ကြား၍ စိတ်ကျေနပ်စေကြသဖြင့်—ထို့ကြောင့် ဤနေရာသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး တီရ္ထဖြစ်၍ သင့်လျော်သော ဆန္ဒအားလုံးကို ပေးစွမ်း၏။

Verse 42

अनुग्रहाय भवतां यत्र चक्रं सुदर्शनम् । निःसृतं प्रथमं विप्रा जलं भित्त्वा ममाग्रतः

သင်တို့ကို ကရုဏာပြုရန်အတွက်၊ ဗြာဟ္မဏတို့ရေ—ဤနေရာ၌ပင် သုဒർശန စက္ကရသည် ပထမဦးဆုံး ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး၊ ငါ့ရှေ့တွင် ရေကို ခွဲဖောက်ကာ ထွက်ပေါ်လာ၏။

Verse 43

चक्रतीर्थमिति ख्यातं तस्मादेतद्भविष्यति । ममापि नियतं वासो भविष्यति महार्णवे

ထို့ကြောင့် ဤနေရာသည် “စက္ကတီရ္ထ” ဟူ၍ ကျော်ကြားလာမည်။ ထို့ပြင် မဟာသမုဒ္ဒရာအတွင်း၌လည်း ငါ၏ နေရာတည်မြဲသော အိမ်ရာသည် ဤနေရာ၌ တည်ထောင်လိမ့်မည်။

Verse 44

येऽत्र स्नानं प्रकुर्वंति प्रसंगेनापि मानवाः । चक्रतीर्थे द्विजश्रेष्ठास्तेषां मुक्तिः करे स्थिता

ဗြာဟ္မဏအထူးမြတ်တို့ရေ—စက္ကတီရ္ထ၌ ဤနေရာတွင် လူတို့သည် အကြောင်းအရာတစ်စုံတစ်ရာကြောင့် မတော်တဆပင် ရေချိုးကြသော်လည်း၊ သူတို့အတွက် မောက္ခသည် လက်ထဲတွင်တင် အဆင်သင့်ရှိနေ၏။

Verse 45

भवतोऽपि सदा ह्यत्र तिष्ठध्वं च द्विजर्षभाः । वायुभूतांतरिक्षस्थाः सर्वकामस्य दायकाः

သင်တို့လည်း၊ ဒွိဇအထဲမှ နွားသဖွယ် ရှင်ရသီတို့ရေ—ဤနေရာ၌ အမြဲတမ်း နေထိုင်ကြလော့။ လေကဲ့သို့ သတ္တဝါဖြစ်ကာ အလယ်ကောင်းကင်၌ တည်နေ၍ သင့်လျော်သော ဆန္ဒအားလုံးကို ပေးအပ်သူများ ဖြစ်ကြလော့။

Verse 46

प्रह्लाद उवाच । तच्छ्रुत्वा हृष्टमनसः कृत्वार्घ्यं सुरपावनीम् । अवनिज्य हरेः पादौ मूर्ध्नाऽपश्चाप्यधारयन्

ပရာဟ္လာဒက ပြောသည်။ ထိုစကားကို ကြားသော် စိတ်နှလုံးရွှင်လန်း၍ နတ်ဘုရားတို့က သန့်စင်ပေးသော ရေဖြင့် အရ္ဃျကို ပူဇော်ကြ၏။ ထို့နောက် ဟရီ၏ ခြေတော်ကို ဆေးကြောပြီး ထိုရေကို ခေါင်းပေါ်တွင် ထမ်းဆောင်ကာ ဂုဏ်ပြုကြ၏။

Verse 47

प्रक्षाल्य सा हरेः पादौ प्रविष्टा वरुणालयम् । तस्मिन्महापापहरा गोमती सागरं गता

ဟရီ၏ ခြေတော်ကို ဆေးကြောပြီးနောက် သူမသည် ဝရုဏ၏ နေရာတော်၊ အိုရှင်သမုဒ္ဒရာသို့ ဝင်ရောက်၏။ ထိုနေရာ၌ မဟာအပြစ်များကို ဖျက်သိမ်းသော ဂိုမတီမြစ်သည် သမုဒ္ဒရာသို့ စီးဝင်သွား၏။

Verse 48

वरं दत्त्वा ततो विष्णुस्तत्रैवान्तर धीयत । सनकाद्या ब्रह्मसुतास्तस्थुस्तत्र समाहिताः

ထို့နောက် ဗိဿဏုသည် ကောင်းချီးပေးပြီး ထိုနေရာ၌ပင် ပျောက်ကွယ်သွား၏။ စနကတို့နှင့် ဗြဟ္မာ၏ သားတော်များသည် ထိုနေရာ၌ စိတ်တည်ငြိမ်၍ သမာဓိ၌ နစ်မြုပ်ကာ ရပ်တည်နေကြ၏။

Verse 49

एवं सा गोमती तत्र संजाता सागरंगमा । सर्वपापहरा प्रोक्ता पूर्वगंगेति या श्रुता

ဤသို့ ဂိုမတီမြစ်သည် ထိုနေရာ၌ ပေါ်ပေါက်လာ၍ သမုဒ္ဒရာသို့ စီးဆင်းသွားသော မြစ်ဖြစ်လာ၏။ သူမကို အပြစ်အားလုံးကို ဖယ်ရှားသူဟု ဆိုကြပြီး «အရှေ့ဂင်္ဂါ» ဟူ၍လည်း ကျော်ကြား၏။