Adhyaya 3

Verse 1

ऋषय ऊचुः । अहो ब्रह्मण्यदेवस्य कृष्णस्यामिततेजसः । महिमा यदयं नैव मृषा चक्रे मुनेर्वचः

ရိရှီတို့က ဆိုကြသည်— «အဟော! ဘြာဟ္မဏတို့ကို ကာကွယ်မြတ်နိုးသော အမိတတေဇရှိသည့် ကృష్ణ၏ မဟာဂုဏ်တော်သည် ဤသို့ပင် ဖြစ်၏။ မုနိ၏ စကားကို မမှန်ကန်သွားစေရန် မခွင့်ပြုတော်မူခဲ့»။

Verse 2

तेन चक्रे न रोषं स सेतुपालो जनार्दनः । भृगोर्यश्चरणाघातं दधार हृदि लाञ्छनम्

ထိုကြောင့်ပင် တံတားကို ကာကွယ်သူ၊ လောကစည်းကမ်းကို ထိန်းသိမ်းသူ ဂျနာရ္ဒနသည် အမျက်မထွက်ခဲ့။ ထို့ပြင် ဘೃဂု၏ ခြေထောက်ထိုးနှက်မှုကို ရင်ဘတ်ပေါ်၌ အမှတ်အသားအဖြစ် ခံယူတော်မူ၏။

Verse 3

सा तु देवी कथं तेन प्रेयसा विप्रयोजिता । एकाकिनी स्थिता तत्र कथ्यतामसुरेश्वर

သို့သော် ထိုဒေဝီသည် မိမိချစ်သူနှင့် မည်သို့ကွာခွာသွားရသနည်း။ ထိုနေရာ၌ တစ်ယောက်တည်းကျန်ရစ်နေသည်ကို—အဆုရတို့၏အရှင်၊ ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောပြပါ။

Verse 4

उत्कण्ठिता अति वयं श्रोतुं द्वारवतीं मुदा । इदमादौ बुभुत्सामश्चित्तखेदापनुत्तये

ကျွန်ုပ်တို့သည် ဒွာရဝတီ၏အကြောင်းကို ဝမ်းမြောက်စွာ ကြားနာလိုစိတ် အလွန်ပြင်းပြနေပါသည်။ အစဉ်အလာအရ ပထမဦးစွာ ဤအရာကို သိလိုသည်မှာ စိတ်နှလုံး၏ပင်ပန်းနာကျင်မှုကို ဖယ်ရှားရန် ဖြစ်ပါသည်။

Verse 5

प्रह्लाद उवाच । श्रूयतामृषयः सर्वे गदतो मम विस्तरात् । यथा शापोद्भवं दुःखं मुमोच हरिवल्लभा

ပရဟ္လာဒက ပြောသည်။ အို ရှင်ရသီတို့အားလုံး၊ ကျွန်ုပ် ပြောပြမည့်အကြောင်းကို အကျယ်တဝင့် နားထောင်ကြပါ။ ဟရီ၏ချစ်သူ (ရုက္မိဏီ) သည် ကျိန်စာမှ ပေါ်ပေါက်လာသော ဒုက္ခကို မည်သို့ လွတ်မြောက်ခဲ့သည်ကို ဖြစ်သည်။

Verse 6

अथ दुर्वाससः शापमवाप्यारुन्तुदं तदा । यादवेन्द्रस्य गृहिणी सहसा पर्यदेवयत्

ထို့နောက် ဒုရ္ဝာသ၏ ထက်မြက်၍ ထိုးဖောက်သည့် ကျိန်စာကို ခံယူပြီးနောက် ယာဒဝတို့၏အရှင်၏ ဇနီး (ရုက္မိဏီ) သည် ချက်ချင်း ငိုကြွေးမြည်တမ်းလေ၏။

Verse 7

रुक्मिण्युवाच । कल्याणी बत वाणीयं लौकिकी संविभाव्यते । कूपके चैव सिन्धौ च प्रमाणान्नाधिकं जलम्

ရုက္မိဏီက ပြောသည်။ အို မင်္ဂလာဟု ခေါ်သော ဤစကားကို လောကီအမြင်ဖြင့် တိုင်းတာနေကြပါသည်။ ရေတွင်းငယ်၌ဖြစ်စေ သမုဒ္ဒရာ၌ဖြစ်စေ ရေသည် တိုင်းတာသည့်ပမာဏထက် မပိုနိုင်ပါ။

Verse 8

यासाहं भूरिभाग्या वै प्राप्य नाथं जगत्पतिम् । इयमेकाकिनी जाता पौलस्त्याद्देवहेलनात्

ကမ္ဘာ၏အရှင်ကို ရရှိခဲ့သဖြင့် အလွန်ကံကောင်းသူဖြစ်ခဲ့သော ငါသည် ယခုမူ ပေါ်လတ်စျ (ဒုရဝါဆာ) ထံမှ နတ်ဘုရားတို့ကို မထီမဲ့မြင်ပြုခြင်းကြောင့် တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန် ဖြစ်လာရ၏။

Verse 9

क्व मंगलालयः श्रीमाननवद्यगुणो हरिः । अल्पपुण्या सुसंबाधा कामिनी क्वातिचञ्चला

မင်္ဂလာ၏အိမ်တော်၊ ဂုဏ်သိက္ခာတော်မြင့်၍ အပြစ်ကင်းသော ဂုဏ်တော်များပြည့်စုံသည့် ဟရီသည် ဘယ်မှာနည်း။ ဘုန်းကံနည်း၍ ကန့်သတ်ချက်များကြားတွင် ပိတ်ဆို့နေကာ ကာမစိတ်ကြောင့် လှုပ်ရှားလွန်းသော ငါက ဘယ်မှာနည်း။

Verse 10

तथापि घटयामास धाता वंचनकोविदः । विधानमशुभाया मे वियोगविषमव्यथम्

သို့ရာတွင် လှည့်ကွက်များကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဖြစ်ပေါ်စေတတ်သော ဓာတာ (ကံကြမ္မာစီမံသူ) သည် ကံဆိုးသော ငါ့အတွက် ခွဲခွာခြင်းကြောင့် ပြင်းထန်သော ဝေဒနာဖြစ်စေမည့် ကံကြမ္မာကို စီမံထားလေ၏။

Verse 11

अन्यथा वर्णगुरवः स्नातास्त्रैविद्यवर्त्मनि । कथं नु शप्तुमर्हन्ति स्वयं खिन्नामनागसम्

မဟုတ်လျှင် သုံးဝေဒလမ်းကြောင်း၌ သန့်စင်စွာ ရေချိုးပြီးသားဖြစ်သော အမျိုးအစားအလိုက် ဂုဏ်သရေရှိ ဆရာကြီးများသည် ကိုယ်တိုင်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်၍ အပြစ်မရှိသူကို ဘယ်လိုကာ သပိတ်တင်ကျိန်စာ ချသင့်နိုင်မည်နည်း။

Verse 12

विदधे वज्रमयं तु किं न्विदं हृदयं मेऽतिकठोरमेव हि । शतधा न विदीर्यते यतो विरहे दुर्विषहे मधुद्विषः

ဖန်ဆင်းရှင်သည် ငါ့နှလုံးကို စိန်ကဲ့သို့ ပြုလုပ်ထားသလား။ အလွန်တင်းမာလွန်းသဖြင့် မဓုဒ္ဝိသ် (ကృష్ణ) နှင့် မခံနိုင်လောက်သော ခွဲခွာခြင်းအတွင်း၌ပင် ရာပိုင်းကွဲ၍ မပျက်စီးသေးသည်မဟုတ်လော။

Verse 13

अधिकृत्य सुदुश्चरं तपः प्रतिलब्धः प्रथमं मयात्मजः । तनयेन विनाकृताऽप्यहं न मृता पंचसु वासरेष्विह

အလွန်ခက်ခဲသော တပဿာကို ဆောင်ရွက်ပြီးနောက်၊ ငါသည် ပထမဦးဆုံး သားတော်ကို ရရှိခဲ့၏။ သားကို ခွဲခွာဆုံးရှုံးသော်လည်း ဤနေရာ၌ ငါသည် ငါးရက်ကြာပြီးတိုင် မသေသေး။

Verse 14

उपलभ्य सुदारुणामिमामपि पीडामवितास्म्यहं तदा । यदिदं विधुनोति कल्मषं खलु तन्मां समुपेत्य लक्षवृद्धिम्

ဤအလွန်ကြမ်းတမ်းသော ဒုက္ခကို တွေ့ကြုံရသော်လည်း ငါသည် ထိုအခါ ဆက်လက်အသက်ရှင်မည်။ အကြောင်းမူကား ဤသည်ပင် အညစ်အကြေးကို လှုပ်ခါဖယ်ရှားတတ်၏။ ထို့ကြောင့် ဤဒုက္ခသည် ငါ့ထံသို့ လာရောက်စေ၍ ငါ့ကုသိုလ်ကို သိန်းတစ်သောင်းမက တိုးပွားစေပါစေ။

Verse 15

इति साऽतिविलप्य दुःखितार्था कुररीतुल्यतया शुशोच वेगात् । विरहेण विघूर्णिताशया द्विजशापापहता मुमूर्च्छ सद्यः

ထိုသို့ သူမသည် အလွန်အကျွံ ငိုကြွေးကာ ဒုက္ခပြည့်နှက်သောစိတ်ဖြင့် ကုရရီငှက်ကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ဝမ်းနည်းပူဆွေးလေ၏။ ခွဲခွာခြင်း၏နာကျင်မှုကြောင့် မျှော်လင့်ချက်စိတ် လှုပ်ယမ်းဝေဝါးသွားပြီး၊ ဗြာဟ္မဏ၏ ကျိန်စာကြောင့် ထိခိုက်ကာ ချက်ချင်း မူးမေ့လဲကျသွား၏။

Verse 16

अथ दुर्वाससा शप्ता रुक्मिणी कृष्णवल्लभा । मूर्च्छनामाप तत्रैव ह्याजगाम पयोनिधिः

ထို့နောက် ဒုရ္ဝာသ၏ ကျိန်စာကို ခံရသော ကృష్ణ၏ချစ်မြတ်နိုးရာ ရုက္မိဏီသည် ထိုနေရာ၌ပင် မူးမေ့လဲကျသွား၏။ ထိုအချိန်တည်းမှာပင် ရေသမုဒ္ဒရာ၏ အရှင်လည်း ထိုသို့ ရောက်လာ၏။

Verse 17

सुधाशीकरगर्भेण पद्मकिंजल्कवायुना । न्यवीजयदिमां देवीं रुक्मिणीं कृष्णवल्लभाम्

သမုဒ္ဒရာသည် အမృతရည်စက်များကို သယ်ဆောင်သကဲ့သို့သော လေညင်းနှင့် ကြာပန်းအမှုန်အမွှား၏ မွှေးရနံ့ပါသော လေဖြင့် ကృష్ణ၏ချစ်မြတ်နိုးရာ ဒေဝီ ရုက္မိဏီကို နူးညံ့စွာ လှုပ်ခတ်ပန်ကာကာ အေးမြစေ၏။

Verse 18

एतस्मिन्नन्तरे तत्र व्योममार्गेण नारदः । गायन्गुणान्भगवतो वीणापाणिः समागतः

ထိုအချိန်တွင် နာရဒ မုနိသည် ကောင်းကင်လမ်းမှ ထိုနေရာသို့ ရောက်လာ၍ ဗီဏာကိုင်ကာ ဘဂဝန်၏ ဂုဏ်တော်များကို သီဆိုလျက် ရောက်ရှိလာ၏။

Verse 19

स दृष्ट्वा सिंधुनाऽश्वास्यमानां विश्वस्य मातरम् । अवतीर्य श्रुतकथो बोधयामास नारदः

နာရဒသည် သမုဒ္ဒရာက အားပေးနှစ်သိမ့်နေသော ကမ္ဘာလောက၏ မိခင်ကို မြင်၍ ဆင်းသက်လာ၏။ အကြောင်းအရာကို ကြားသိပြီးနောက် သူမကို နိုးကြားစေကာ အကြံဉာဏ်ပေးလေ၏။

Verse 20

नारद उवाच । मा खेदं देव देवेशि देवि त्वदधिपे पतौ । दूरीकृते विप्रशापात्कुरु कल्याणि धीरताम्

နာရဒက ဆို၏— “ဒေဝီ၊ ဒေဝတို့၏ အရှင်မ၊ ဝမ်းနည်းမနေပါနှင့်။ သင်၏ အရှင်နှင့် ခင်ပွန်းသည် ဗြာဟ္မဏ၏ ကျိန်စာကို ဖယ်ရှားပြီးသောအခါ၊ မင်္ဂလာရှိသူမ၊ စိတ်တည်ငြိမ်၍ သတ္တိခိုင်မြဲပါစေ။”

Verse 21

त्वं हि साक्षाद्भगवती कृष्णश्च पुरुषोत्तमः । अवतीर्णो धराभारमपनेतुं यदृच्छया

သင်သည် တကယ်တမ်း ဘဂဝတီ မဟာဒေဝီဖြစ်ပြီး၊ ကృష్ణသည် ပုရုရှောတ္တမ—အမြင့်မြတ်ဆုံး ပုရုရှ ဖြစ်၏။ သူသည် မြေကြီး၏ ဝန်ထုပ်ကို ဖယ်ရှားရန် ကိုယ်တိုင်၏ အလိုတော်ဖြင့် ဆင်းသက်လာ၏။

Verse 22

देवो ह्यसौ परं ब्रह्म सदाऽनिर्विण्णमानसः । मायाशक्तिस्त्वमेतस्य सर्गस्थित्यन्तकारिणः

အမှန်တကယ် သူသည် ဒေဝ—အမြင့်ဆုံး ဘြဟ္မ ဖြစ်၍ စိတ်နှလုံးသည် အစဉ်မပင်ပန်းမနွမ်းနယ်။ သင်သည် သူ၏ မာယာ-သက္တိ ဖြစ်ပြီး၊ ဖန်ဆင်းခြင်း၊ ထိန်းသိမ်းခြင်း၊ ပျက်သုဉ်းခြင်းတို့ကို ဆောင်ရွက်စေသော အင်အားတော် ဖြစ်၏။

Verse 23

संहृत्य निखिलं शेते ययाऽसौ कलया स्वराट् । तदापि न वियुज्येत त्वया विश्वपतिः प्रभुः

အလုံးစုံသော စကြဝဠာကို ပြန်လည်သိမ်းယူပြီးနောက် အရှင်မင်းမြတ်သည် ထိုအင်အား၏ အစိတ်အပိုင်း (ကလာ) ဖြင့်ပင် အနားယူတော်မူ၏။ ထိုအခါတောင်လည်း စကြဝဠာ၏ အရှင် သခင်သည် သင်နှင့် မခွဲခွာတော်မူ။

Verse 24

अवियुक्तस्त्वया नित्यं देवदेवो जगत्पतिः । लीलावतारेष्वेतस्य सर्वेषु त्वं सहायिनी

ဒေဝတို့၏ ဒေဝ၊ လောက၏ အရှင်သည် သင်နှင့် အစဉ်မခွဲခွာတော်မူ။ သူ၏ လီလာအဝတာရ အားလုံးတွင် သင်သည် အဖော်အပါးနှင့် ကူညီထောက်ပံ့သူ ဖြစ်၏။

Verse 25

योगं वियोगं च तथा न यात्येष त्वयाऽनघे । विडंबयति भूतानामुपकाराय चेश्वरः

အပြစ်ကင်းသူရေ၊ သူသည် သင်နှင့် အမှန်တကယ် ပေါင်းစည်းခြင်းလည်း မဝင်၊ ခွဲခွာခြင်းလည်း မရောက်တော်မူ။ အရှင်သည် သတ္တဝါတို့၏ အကျိုးနှင့် သင်ခန်းစာအတွက် ထိုအခြေအနေများကို ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ဖြင့်သာ ပြတော်မူ၏။

Verse 26

आराधनीयाः सततं भूदेवा भूतिमीप्सता । प्रकोपनीया नैवैते तत्त्वज्ञा हि तपस्विनः

အောင်မြင်ချမ်းသာနှင့် မင်္ဂလာကို လိုလားသူသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ဒေဝများဖြစ်သော ဗြာဟ္မဏတို့ကို အစဉ်အမြဲ ရိုသေကန်တော့ရမည်။ သူတို့ကို မည်သို့မျှ မနှိုးဆော်မပြုရ၊ အကြောင်းမူကား သစ္စာကို သိသော တပသီတို့သည် အမှန်တရားကို မြင်သူများ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 27

इत्येवं शिक्षयंल्लोकं वियोगं तेऽनुमन्यते । मुनि शापाद्धरिः साक्षाद्गूढः कपटमानुषः

ဤသို့ဖြင့် လောကကို သင်ကြားရန်အတွက် သူသည် သင်နှင့် ခွဲခွာခြင်းကို လက်ခံတော်မူ၏။ မုနိ၏ ကျိန်စာကြောင့် ဟရိကိုယ်တိုင်သည် ဖုံးကွယ်နေ၍ ရည်ရွယ်ချက်ရှိသော လှည့်ကွက်ဖြင့် လူသားအဖြစ် ပေါ်ထွန်းတော်မူ၏။

Verse 28

अपि स्मरसि कल्याणि जातो रघुकुले स्वयम् । लोकानुग्रहमन्विच्छन्भूभारहरणोत्सुकः

အို မင်္ဂလာရှိသော မိခင်မ၊ ရဃုဝంశ၌ ကိုယ်တိုင် မွေးဖွားလာ၍ လောကတို့ကို ကရုဏာဖြင့် ကယ်တင်လိုကာ မြေကြီး၏ ဘာရကို ဖယ်ရှားလိုသည့် စိတ်အားထက်သန်မှုကို သင် မှတ်မိသလား။

Verse 29

तं हरिं जगतामीशं रुक्मिणि त्वं न वेत्सि किम् । प्राणेभ्योऽपि गरीयांसमयं देवः स एव हि

ရုက္မိဏီ၊ လောကတို့၏ အရှင် ဟရိကို မသိသေးသလား။ သူသည် အသက်ရှူသက်တမ်းထက်ပင် ပိုမိုချစ်ခင်တန်ဖိုးရှိသူ이며 ထိုဘုရားတော်တစ်ပါးတည်းသာ သင်၏ အမှန်တကယ် ခိုလှုံရာဖြစ်သည်။

Verse 30

येनेदं पूरितं विश्वं बहिरन्तश्च सुव्रते । असंगस्य विभोः संगः कथं स्यादिति मन्मतिः

အို သီလကောင်းသော မိခင်မ၊ အပြင်အတွင်း အလုံးစုံကို ပြည့်နှက်စိမ့်ဝင်ထားသော သူ့ကြောင့် ဤကမ္ဘာလောကတစ်ခုလုံး ဖြစ်၏။ သဘာဝအားဖြင့် မကပ်ငြိသူ အာဏာရှင်ကြီးအတွက် “ကပ်ငြိမှု” မည်သို့ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း—ဤသည်မှာ ကျွန်ုပ်၏ အမြင်ဖြစ်သည်။

Verse 31

तया त्वया नियुक्तोऽसाविति प्रत्येमि सर्वशः । तद्विमुञ्चाऽधिमत्यर्थमात्मानमनुसंस्मर । प्रसीद मातः संधेहि धीरतां स्वमनीषया

ဤကိစ္စအတွက် သူသည် သင်က ခန့်အပ်စေလွှတ်ထားသူဟု ကျွန်ုပ် အပြည့်အဝ ယုံကြည်၏။ ထို့ကြောင့် အလွန်အကျွံ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုကို စွန့်လွှတ်၍ မိမိ၏ အမှန်တရားသဘောကို သတိရပါ။ မိခင်မ၊ ကျေးဇူးပြု၍ စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေပြီး မိမိ၏ ဉာဏ်ခွဲခြားမှုဖြင့် သတ္တိတည်ကြည်မှုကို စုဆောင်းပါ။

Verse 32

इति ब्रुवति देवर्षाववसाने नदीपतिः । प्रोवाच वचनं तस्यै वाचा मृदुसुवर्णया

ဓမ္မဒေဝဋ္ဌာန် ရှင်တော်က ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးဆုံးသည့်အခါ၊ မြစ်တို့၏ အရှင်သည် သူမအား ပြန်လည်မိန့်ကြားရာတွင် နူးညံ့၍ ရွှေရောင်ချိုမြိန်သကဲ့သို့သော အသံဖြင့် ပြောလေ၏။

Verse 33

समुद्र उवाच । यदाह देवि देवर्षिर्नत्वा त्वां सत्यमेव तत् । गीयसे त्वं हि वेदेषु नित्यं विष्णुः सहायिनी

သမုဒ္ဒရာက မိန့်တော်မူသည်။ အို ဒေဝီ၊ ဒေဝရ္ရှိက သင့်အား ဦးညွှတ်ပူဇော်ပြီး ပြောကြားသမျှသည် အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်၏။ သင်သည် ဝေဒများတွင် အစဉ်မပြတ် ချီးမွမ်းခံရသော ဗိဿနု၏ အနန္တအဖော်နှင့် အထောက်အကူဖြစ်၏။

Verse 34

परः पुमानेव निरस्तविग्रहो गूढोऽधिपस्ते विदधाति भूयः । विश्वं व्यवस्थापयति स्वरोचिषा त्वया सहायेन बिभर्ति मूर्तिम्

အမြင့်ဆုံး ပုရုෂသည် အနှစ်သာရအားဖြင့် ရုပ်သဏ္ဌာန်ကင်းသော်လည်း အုပ်စိုးရှင်အဖြစ် လျှို့ဝှက်တည်ရှိကာ မိမိ၏ လုပ်ငန်းတော်များကို ထပ်မံ စီမံဆောင်ရွက်တော်မူ၏။ မိမိ၏ တောက်ပရောင်ခြည်ဖြင့် စကြဝဠာကို စီရင်တော်မူပြီး၊ သင်ကို အကူအညီအဖြစ်ထားကာ ထင်ရှားသော ရုပ်တော်ကို ဆောင်တော်မူ၏။

Verse 35

तदेष परिखेदस्ते न मनागपि युज्यते । वक्षःस्थलस्था भवती नित्यं श्रीवत्सलक्ष्मणः

ထို့ကြောင့် သင်၏ ငြီးငွေ့ဝမ်းနည်းမှုသည် အနည်းငယ်မျှပင် မသင့်တော်ပါ။ သင်သည် Śrīvatsa အမှတ်တံဆိပ်ရှိသော ဗိဿနု၏ ရင်ဘတ်ပေါ်၌ အစဉ်တည်နေသူ၊ လက္ရှ္မီ၏ အနန္တအိမ်ရာ ဖြစ်၏။

Verse 36

इयं भागीरथी देवी मदादेशादुपागता । विनोदयिष्यत्यनिशं त्वां हि देवि शरीरिणी

ဤ ဘာဂီရသီ ဒေဝီသည် ငါ၏ အမိန့်တော်အရ ဤနေရာသို့ ရောက်လာ၏။ အို ဒေဝီ၊ ကိုယ်ထည်ရှိ၍ တကယ်တည်ရှိသော သူမသည် သင့်ကို အစဉ်မပြတ် ပျော်ရွှင်သက်သာစေမည်။

Verse 37

एतस्याः स्यान्मृदु स्वादु पयः पूरोपशोभितम् । प्रदेशोऽयमशेषोऽपि भविता त्वत्सुखप्रदः

သူမ၏ ရေသည် နူးညံ့၍ ချိုမြိန်ကာ စီးဆင်းမှုအလွန်ပေါများသဖြင့် လှပတင့်တယ်လိမ့်မည်။ ထို့ပြင် ဤဒေသတစ်ဝန်းလုံးသည် မကျန်မလပ် သင့်အား ချမ်းသာပျော်ရွှင်မှု ပေးစွမ်းရာ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

Verse 38

नानाद्रुमलताकीर्णं निकुंजैरुपशोभितम् । मातंगैश्च समाजुष्टं मंजुगुंजन्मधुव्रतम्

အမျိုးမျိုးသော သစ်ပင်နှင့် လျားပင်တို့ဖြင့် ပြည့်နှက်၍ နိကုဉ္ဇများက အလှတင့်စေ၏။ ဆင်များလည်း မကြာခဏ လာရောက်ကာ ပျားရည်ရှာသော ပျားတို့၏ ချိုမြိန်သော ဟွမ်ဟွမ်သံက ပဲ့တင်ထပ်လျက်ရှိ၏။

Verse 39

नवपल्लवभङ्गीभिः कुसुमस्तबकैः शुभैः । फलैरमृतकल्पैश्च मंजरी राजिभिस्तथा

အသစ်ထွက်သော အရွက်ပေါက်များ၏ လှပသိမ်မွေ့သော အလှအပနှင့်၊ မင်္ဂလာရှိသော ပန်းအုပ်စုများနှင့်၊ အမృతကဲ့သို့သော အသီးများနှင့်၊ ပန်းခက်တန်းတန်းတို့ကြောင့် ထိုနေရာသည် တောက်ပစွာ လင်းလက်၏။

Verse 40

नंदनस्य श्रिया जुष्टं मनोनयननन्दनम् । वनं रम्यतरं चात्र ह्यचिरेण भविष्यति

နန္ဒန၏ သရဖူတင့်တယ်မှုဖြင့် အလှတင့်စေကာ စိတ်နှင့် မျက်စိကို ပျော်ရွှင်စေသော သစ်တောတစ်ခုသည် ဤနေရာ၌ မကြာမီ ပေါ်ထွန်းလာမည်ဖြစ်ပြီး ယခင်ထက် ပိုမို ရမဏီယ ဖြစ်လာမည်။

Verse 41

त्वया संबोधनीयाः स्म वयं मातः सदैव हि । अगम्यरूपा विद्या त्वमस्माभिर्बोध्यसे कथम्

အို မိခင်တော်၊ အမြဲတမ်း သင်ကပင် ကျွန်ုပ်တို့ကို သင်ကြားပေးသင့်ပါသည်။ သင်သည် မတိုင်းတာနိုင်သော ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသည့် ဗိဒ္ဓာ—အသိပညာတော်တည်း; ကျွန်ုပ်တို့က သင်ကို မည်သို့ သဘောပေါက်အောင် လုပ်နိုင်မည်နည်း။

Verse 42

तदा वामनुजानीहि प्रसीद परमेश्वरि । नमस्ते विश्वजननि भूयो ऽपि च नमोनमः

ထို့ကြောင့် ခွင့်ပြုတော်မူပါ၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး မဟာဣශ්ဝရီတော်။ ကရုဏာတော်ဖြင့် ချမ်းသာပေးတော်မူပါ။ ကမ္ဘာလောက၏ မိခင်တော်အား နမස්ကာရ—ထပ်မံ ထပ်မံ ဦးညွှတ်ပူဇော်ပါ၏။

Verse 43

प्रह्लाद उवाच । एवमुक्त्वा जगद्धात्रीं जग्मतुस्तौ यथागतम् । आजगाम च तत्रैव देवी भागीरथी स्वयम्

ပရာဟ္လာဒက ပြောသည်။ ဤသို့ ကမ္ဘာကို ထိန်းသိမ်းသော မိခင်တော်အား ဆိုပြီးနောက် ထိုနှစ်ဦးသည် လာသကဲ့သို့ ပြန်ထွက်သွားကြ၏။ ထိုနေရာတည်းမှာပင် နတ်မ ဘာဂီရသီ ကိုယ်တိုင် ရောက်လာ၏။

Verse 44

वनं समभवत्तत्र दिव्यभूरुहसेवितम् । सेव्यं समस्तलोकानां फलपुष्पसमृद्धिमत्

ထိုနေရာ၌ နတ်သစ်ပင်များက ဝန်းရံနေသော တောတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာ၏။ သတ္တဝါအပေါင်းတို့ လာရောက်ကာ ရိုသေစွာ ဆည်းကပ်ရန် သင့်တော်ပြီး သီးပွင့်ပန်းများ ပေါများလှ၏။

Verse 45

प्रसादेन च भूतानां गंगाऽशेषाघहारिणी । भूषयामास तद्देशं सा च विष्णुपदी सरित्

သတ္တဝါအပေါင်းတို့အပေါ် ကရုဏာတော်ကြောင့် အပြစ်အားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးသော ဂင်္ဂါမြစ်သည် ထိုဒေသကို အလှဆင်တင့်တယ်စေ၏။ ဗိဿနုပဒီဟု ခေါ်ကြသော၊ ဗိဿနု၏ ခြေတော်မှ ပေါက်ဖွားသည့် မြစ်တော်သည် မြေပြင်ကို တင့်တယ်စေ하였다။

Verse 46

देवो च मुनिवाक्येन गंगायाश्च विनोदनात् । सौन्दर्या तस्य देशस्य किञ्चित्स्वास्थ्यमवाप ह

ထို့နောက် မုနိ၏ သစ္စာရှိသော စကားတော်ကြောင့်လည်း၊ ဂင်္ဂါ၏ ပျော်ရွှင်ဖွယ် ကူညီမှုကြောင့်လည်း၊ ထိုဒေသ၏ အလှအပသည် အနည်းငယ် သက်သာတည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့၏။

Verse 47

अथ विष्णुपदीं देवीं श्रुत्वा सागरसंगताम् । इतस्ततः समाजग्मुः श्रद्दधानाः पयस्विनीम्

ထို့နောက် ဗိဿနုပဒီ နတ်မ (ဂင်္ဂါ) သည် သမုဒ္ဒရာနှင့် ဆုံတွေ့သွားကြောင်း ကြားသိလျှင် ယုံကြည်သဒ္ဓါရှိသူတို့သည် အရပ်ရပ်မှ စုဝေးကာ ရေပြည့်ဝသော မြစ်တော်ထံသို့ လာရောက်ကြ၏။

Verse 48

द्वारकावासिनश्चैव जनाः काननशोभया । हृष्टचित्ताः समाजग्मुरनिशं रुक्मिणीवनम्

ဒွာရကာမြို့တွင်နေထိုင်သောလူတို့သည် တောအလှအပကြောင့် ဝမ်းမြောက်စိတ်ဖြင့် ရုက္မိဏီ၏တောဥယျာဉ်သို့ အမြဲမပြတ် သွားလာကြ၏။

Verse 49

श्रुत्वा तदखिलं सर्वं दुर्वासाः शांभवी कला । चुकोप स्मयमानश्च भूय एतदभाषत

အကြောင်းအရာအားလုံးကို ကြားသိပြီးနောက်၊ သာမ္ဘဝီတန်ခိုး၏ရုပ်သွင်ဖြစ်သော ဒုရဝါသာသည် ဒေါသထွက်လာ၏။ သို့သော် အပြုံးဖြင့် ထပ်မံ၍ ဤစကားများကို ပြောလေ၏။

Verse 50

दुर्वासा उवाच । कः प्रभुस्त्रिषु लोकेषु मह्यं वचनमन्यथा । विधातुमपि देवानामाद्यो लोकपितामहः

ဒုရဝါသာက ဆို၏— သုံးလောကအတွင်း မည်သူက ငါ၏စကားကို အခြားသို့ ပြောင်းလဲစေနိုင်သနည်း။ နတ်တို့အနက် အရင်ဆုံးဖြစ်သော လောကပိတামဟကြီးတောင်မှ မဖြစ်နိုင်။

Verse 51

किं न जानाति लोकोऽयं मयि रोषकषायिते । शक्रं प्रति त्रिभुवनं भ्रष्टश्रीकमभूत्तदा

ဤလောကသည် ငါ၏ဒေါသ မီးတောက်လာသောအခါ ဘာဖြစ်တတ်သည်ကို မသိသလော။ တစ်ခါက သက္ကရာကြောင့် သုံးလောကလုံး အလှအပနှင့် ဂုဏ်ရောင် ပျက်စီးခဲ့ဖူးသည်။

Verse 52

मम शापमविज्ञाय नन्दनप्रतिमे वने । कथं सा रुक्मिणी तत्र रमते जनसेविते

ငါ၏ကျိန်စာကို မသိမသာထား၍ နန္ဒနတောကဲ့သို့သော ထိုတောဥယျာဉ်တွင် လူတို့က လာရောက်ဝတ်ပြုစောင့်ရှောက်နေရာ၌ ရုက္မိဏီသည် မည်သို့ ပျော်မွေ့နေနိုင်သနည်း။

Verse 53

तदेते तरवः सर्वे संत्वभोज्यफला नृणाम् । विभ्रष्टसर्वसौभाग्याः कुसुमस्तबकोज्झिताः

ထို့ကြောင့် ဤသစ်ပင်တို့အားလုံးသည် လူတို့စားသုံးရန်မသင့်သောအသီးများသာ ဖြစ်စေကြပါစေ—အလှအပအားလုံး ပျောက်ကွယ်၍ ပန်းအစုအဝေးများလည်း ကင်းမဲ့စေ။

Verse 54

इयं तु शापनिर्दग्धा हरचूडामणिः सरित् । वार्यस्याः स्यादपेयं तु नैवेह स्थातुमर्हति

ထို့ပြင် ဤမြစ်—ဟရချူဍာမဏိ (ဟရ၏ မကွတ်ရတနာ) သည် ကျိန်စာကြောင့် လောင်ကျွမ်းသကဲ့သို့ ဖြစ်သဖြင့်၊ ၎င်း၏ရေကို မသောက်နိုင်အောင် ဖြစ်စေကြပါစေ။ အမှန်တကယ် ဤနေရာ၌ နေရန် မထိုက်တန်ပါ။

Verse 55

प्रह्लाद उवाच । तदा सर्वमभूत्तत्र यद्यदाह च वै मुनिः । वाचि वीर्यं हि विप्राणां निर्मितं विष्णुना स्वयम्

ပရဟ္လာဒက ပြောသည်။ ထိုအခါ ထိုနေရာ၌ မုနိပြောခဲ့သမျှ အတိုင်း အရာအားလုံး ဖြစ်ပွားသွားသည်။ ဘရာဟ္မဏတို့၏ စကား၌ တည်ရှိသော အာနုဘော်သည် ဗိဿဏုဘုရားက ကိုယ်တိုင် ဖန်ဆင်း၍ ထိန်းသိမ်းထားသော အရာဖြစ်သည်။

Verse 56

सा तु देवी तथा वृत्तमवेक्ष्य भृशदुःखिता । मेने दुरत्ययं दैवमापतत्तत्पुनःपुनः

သို့သော် ဒေဝီသည် အဖြစ်အပျက်များ ထိုသို့ ဖြစ်ပေါ်လာသည်ကို မြင်၍ အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းကြေကွဲသွားသည်။ မလွဲမရှောင်နိုင်သော ကံကြမ္မာသည် မိမိအပေါ် ထပ်ခါထပ်ခါ ကျရောက်လာသည်ဟု ထင်မြင်하였다။

Verse 57

ततस्तु सा विनिश्चित्य मरणं दुःखभेषजम् । उत्तरीयांबरेणैव बहिः किञ्चित्प्रबद्ध्य तु

ထို့နောက် သူမသည် သေခြင်းကို ဝမ်းနည်းမှု၏ ဆေးဝါးဟု ဆုံးဖြတ်하였다။ ထို့ပြင် အပေါ်ဝတ်အထည်ဖြင့် အပြင်ဘက်၌ အနည်းငယ် ချည်နှောင်ကာ တင်းကျပ်စွာ ချိတ်ထား하였다။

Verse 58

अथावबुध्य तत्सर्वं सर्वभूतगुहाशयः । तां ज्ञात्वा सत्वरं चाऽगात्सुपर्णेन दयानिधिः

ထို့နောက် သတ္တဝါအားလုံး၏ နှလုံးအတွင်း လျှို့ဝှက်နေရာ၌ တည်ရှိတော်မူသော အရှင်သည် အရာအားလုံးကို သိမြင်တော်မူ၏။ သူမ၏ဒုက္ခကို သိသွားသဖြင့် ကရုဏာသမုဒ္ဒရာတော်မူသော အရှင်သည် စုပဏ္ဏ (ဂရုဍ) ပေါ်စီး၍ အလျင်အမြန် ထိုနေရာသို့ သွားတော်မူ၏။

Verse 59

ददर्श तादृशीं देवीं कण्ठपाशकरां विभुः । अधस्तात्तरुशाखायां निमीलितविलोचनाम्

အရှင်တော်သည် ထိုသို့သော အခြေအနေရှိသည့် ဒေဝီကို မြင်တော်မူ၏။ သူမသည် လည်ပင်းတွင် ကြိုးကွင်းကို ကိုင်ထားပြီး သစ်ကိုင်းအောက်၌ မျက်စိပိတ်လျက် ရပ်နေ၏။

Verse 60

विभ्रष्टभूषणगणां कृशदेहवल्लीं म्लानाननांबुजरुचं मरणे प्रसक्ताम् । मेने स विग्रहवतीं करुणां कृपालुस्तां सौख्यदां गुणवतीं प्रणतार्तिहन्त्रीम्

သူမ၏ အလှဆင်ပစ္စည်းများ ပြုတ်ကျသွား၍ ကိုယ်ခန္ဓာသည် ခြောက်သွေ့သော နွယ်ပင်ကဲ့သို့ ပိန်လှီကာ၊ မျက်နှာ၏ ကြာပန်းရောင်တောက်ပမှုလည်း မှိန်သွားပြီး သေခြင်းသို့ စိတ်ကပ်နေ၏။ ထိုသို့မြင်သော ကရုဏာရှင် အရှင်သည် သူမကို ကိုယ်ထည်ရှိသော “ကရုဏာ” အဖြစ် သိမြင်တော်မူ၏—သက်သာမှုကို ပေးသူ၊ ဂုဏ်သီလပြည့်ဝသူ၊ ဦးညွှတ်အပ်နှံသူတို့၏ ဒုက္ခကို ဖယ်ရှားသူ။

Verse 61

संश्रुत्य साऽपि पतगाधिपते रवं वै प्रोन्मील्य नेत्रकमलेऽथ ददर्श कृष्णम् । सामन्यत त्रिकविवर्तितलोचनाब्जं प्राप्तं तमिष्टसुहृदं निजजीवनाथम्

ငှက်တို့၏ အရှင် (ဂရုဍ) ၏ အော်သံကို ကြားသဖြင့် သူမလည်း ကြာပန်းမျက်လုံးကို ဖွင့်ကာ ကృష్ణကို မြင်တော်မူ၏။ ထို့နောက် သူမသည် မိမိ၏ ချစ်ခင်ရသော မိတ်ဆွေ၊ ရောက်လာသော မိမိအသက်၏ အရှင်ကို အံ့ဩလျက် ကြာပန်းကဲ့သို့ မျက်လုံးများကို ထပ်တလဲလဲ လှည့်ကြည့်၏။

Verse 62

सा रोमहर्षविवशा त्रपया परीता कोपानुरागकलुषा कृतविप्रलापा । संवर्द्धितद्विगुणशोकभरा च देवी नानारसं बत दृशोर्विषयं प्रपेदे

ဒေဝီသည် ရင်ခုန်လှုပ်ရှား၍ ကိုယ်ပေါ်အမွှေးထောင်လာကာ၊ ရှက်ကြောက်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ ဒေါသနှင့် ချစ်ခြင်းရောနှောသဖြင့် စိတ်မသန့်ကာ စကားလုံးများလည်း မဆက်စပ်ဘဲ ထွက်လာ၏။ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုသည် နှစ်ဆတိုးကာ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် အမျိုးမျိုးသော ခံစားချက်ရသများ လှိုင်းထသွား၏။

Verse 63

तस्याः ससाध्वसविसर्गचिकीर्षितायाः पाशं व्यपोह्य करचारु सरोरुहेण । आदाय पाणिममृतोपमया च वाचा संजीवयन्निदमुदारमुदाजहार

သူမသည် ကြောက်ရွံ့၍ အသက်ကို စွန့်ပစ်ရန် ကြံစည်နေစဉ်၊ အရှင်သည် ကြာပန်းကဲ့သို့ လှပသော လက်ဖြင့် ကြိုးကွင်းကို ဖယ်ရှားပေးတော်မူ၏။ ထို့နောက် သူမ၏ လက်ကို ကိုင်ကာ အမృతတူသော စကားဖြင့် အသက်ပြန်ရှင်စေပြီး ဂုဏ်မြတ်သော မိန့်ခွန်းကို မိန့်တော်မူ၏။

Verse 64

श्रीकृष्ण उवाच । किमेतत्साहसं भीरु चिकीर्षत्यविचारितम् । ननु देवि ममाचक्ष्व किं नु ते खेदकारणम्

သီရိကృష్ణ မိန့်တော်မူသည်—“အို ကြောက်တတ်သူမ၊ စဉ်းစားမထားဘဲ လုပ်မည့် ဤအန္တရာယ်ကြီးသော လုပ်ရပ်သည် အဘယ်နည်း။ အို ဒေဝီ၊ ငါ့အား ပြောလော့—သင်၏ ဝမ်းနည်းမှု၏ အကြောင်းရင်းသည် အဘယ်နည်း။”

Verse 65

त्वं विद्याऽहं परो बोधस्त्वं माया चेश्वरस्त्वहम् । त्वं च बुद्धिरहं जीवो वियोगः कथमावयोः

“သင်သည် ဒေဝီဗိဒ္ယာ ဖြစ်၏၊ ငါသည် အမြင့်ဆုံးသော ဗောဓ (အလင်းသိ) ဖြစ်၏။ သင်သည် မာယာ ဖြစ်၏၊ ငါသည် အရှင်ဣश्वर ဖြစ်၏။ သင်သည် ဗုဒ္ဓိ ဖြစ်၏၊ ငါသည် ဇီဝ (ကိုယ်ထဲရှိ အသက်) ဖြစ်၏—ထို့ကြောင့် ငါတို့နှစ်ဦးအကြား ခွဲခွာမှု မည်သို့ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။”

Verse 66

त्वया विमोहितात्मानो भ्राम्यन्त्यजभवादयः । सा कथं क्षुभ्यसि त्वं तु किं स्वधाम न बुध्यसे

“သင်ကြောင့်ပင် ဗြဟ္မာနှင့် အခြားကြီးမြတ်သူများတောင် မောဟဖြစ်ကာ လှည့်လည်နေကြ၏။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် သင်ကိုယ်တိုင် မည်သို့ စိတ်လှုပ်ရှားရမည်နည်း။ သင်၏ ကိုယ်ပိုင် သာသနာဓာမ (အမှန်တရားနေရာ) ကို မသိသေးသလော။”

Verse 67

त्वया हि बद्धा ऋषयस्ते चरन्तीह कर्मभिः । तां त्वां कथमृषिः शप्तुं शक्नुयाद्वरवर्णिनि

“အမှန်တကယ် သင်ကြောင့်ပင် ရှင်ရသီများတောင် ချည်နှောင်ခံရကာ ကမ္မ၏ အင်အားကြောင့် ဤလောက၌ လှုပ်ရှားနေကြ၏။ ထို့ကြောင့် အို အလှတင့်တယ်သော မိန်းမမြတ်၊ ရသီတစ်ပါးက သင့်ကို ကျိန်စာချနိုင်မည်နည်း။”

Verse 68

शिक्षार्थं त्विह लोकानामेवं मे देवि चेष्टितम् । मन्मायया समाविष्टः कुरुते विवशः पुमान् । पश्य कोपपरीतात्मा यः स शान्तो मुनीश्वरः

ဒေဝီရေ၊ လောကသားတို့ကို သင်ခန်းစာပေးရန် ဤသို့ ငါပြုမူခဲ့သည်။ ငါ၏ မာယာ၌ ဝင်ရောက်ဖုံးလွှမ်းခံရသော လူသည် မတတ်နိုင်သကဲ့သို့ အလိုမရှိဘဲ လုပ်ဆောင်တတ်သည်။ ကြည့်လော့—ဒေါသက စိတ်ကို ဖမ်းဆီးထားသူသည် အမှန်တကယ် ထိုတည်ငြိမ်သော မုနိဣရှွရ (ရဟန်းမင်း) ပင် ဖြစ်၏။

Verse 69

प्रह्लाद उवाच । सोऽभ्येत्य भक्तिनम्रोऽथ दुर्वासा मुनिसत्तमः । विचार्य मनसा सर्वं पश्चात्तापानुपाश्रयत्

ပရဟ္လာဒက ပြောသည်—ထို့နောက် မုနိတို့အနက် အမြတ်ဆုံး ဒုရဝါသာသည် ဘက္တိဖြင့် ဦးညွတ်နမ့်ချ၍ ချဉ်းကပ်လာ၏။ အရာအားလုံးကို စိတ်ထဲတွင် စိစစ်စဉ်းစားပြီးနောက်၊ နောင်တရခြင်း (ပြန်လည်ဝန်ခံခြင်း) ကို အားကိုးရာအဖြစ် ယူလိုက်၏။

Verse 70

किं मया कृतमित्युक्त्वा तत्समीपमुपागमत् । अपतद्विलुठन्भूमौ दण्डवच्चाश्रुसंप्लुतः

“ငါ ဘာလုပ်မိသလဲ” ဟု ဆိုကာ သူတို့အနီးသို့ သွားရောက်လာ၏။ ထို့နောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျ၍ လှိမ့်လှဲကာ တံတားတိုင်ကဲ့သို့ ပျပ်ဝပ်နမ့်ချပြီး မျက်ရည်များဖြင့် စိုစွတ်နေ၏။

Verse 71

पितरौ जगतो देवौ क्षामयामास दीनवत् । तुष्टाव सूक्तवाक्यैस्तु रहस्यैर्भक्तिसंयुतः

သူသည် လောက၏ မိဘတော်ဖြစ်သော ဒေဝတော်နှစ်ပါးထံ၌ အားနည်းသူကဲ့သို့ ခွင့်လွှတ်ပေးပါရန် တောင်းပန်၏။ ထို့ပြင် ဘက္တိနှင့် ပြည့်စုံလျက် လျှို့ဝှက်နက်ရှိုင်းသော စကားကောင်းများဖြင့် သူတို့ကို ချီးမွမ်းတော်မူ၏။

Verse 72

आह चेदं जगन्नाथं यदि मय्यस्त्यनुग्रहः । तदा पुरेव संयोगो देव देव्या विधीयताम्

ထို့နောက် သူသည် စကြဝဠာ၏ အရှင်ထံသို့ ဤသို့ လျှောက်၏—“အကျွန်ုပ်အပေါ် သနားကြင်နာမှု ရှိပါက၊ ယခင်ကကဲ့သို့ ဒေဝနှင့် ဒေဝီတို့၏ ပေါင်းစည်းခြင်းကို ပြန်လည် ဖြစ်စေတော်မူပါ။”

Verse 73

अथ प्रहस्य गोविन्दस्तमाह मुनिसत्तमम् । न हि ते वचनं जातु मृषा भवितुमर्हति

ထို့နောက် ဂోవိန္ဒသည် ပြုံးလျက် မုနိအထွတ်အမြတ်အား မိန့်တော်မူ၏— «သင်၏စကားသည် မည်သည့်အခါမျှ မမှန်ကန်မဖြစ်နိုင်»။

Verse 74

मयैवं विहितः सेतुः कथमुच्छेद्यतां द्विज । सद्भिराचरितः सेतुः सिद्धो लोकस्य पालकः

«ဤ စေတု (ဓမ္မစည်းကမ်းနယ်နိမိတ်) ကို ငါတည်ထောင်ထားသည်—ဘရာဟ္မဏာ၊ မည်သို့ ဖြတ်တောက်နိုင်မည်နည်း? သဒ္ဓါရှိသူတို့ လိုက်နာကျင့်သုံးသော ဤစေတုသည် ပြည့်စုံအောင်မြင်၍ လောကကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူ ဖြစ်၏»။

Verse 75

दिनेदिने द्विकालं च आयास्ये मुनिसत्तम । विनोदयिष्ये तां तां तु मुनिकन्यां च काम्यया

«မုနိအထွတ်အမြတ်ရေ၊ ငါသည် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း မနက်နှင့်ညနေ နှစ်ကြိမ် လာမည်၊ ထို့ပြင် ငါလိုသလို မုနိ၏သမီးကို ထပ်ခါထပ်ခါ ပျော်ရွှင်စေမည်»။

Verse 76

तुष्यामि साधनैर्नान्यैर्मत्कथाकथनैरपि । यथा संपूज्य मामत्र मम प्रीतिर्भविष्यति

«အခြားနည်းလမ်းများဖြင့် ငါမနှစ်သက်—ငါ့အကြောင်းကို ပြောဆိုခြင်းဖြင့်ပင် မတော်တဆ—ဤနေရာ၌ ငါကို သင့်တင့်စွာ ပူဇော်သကာပြုလျှင်ကဲ့သို့ မဟုတ်။ ထိုအခါ ငါ၏ကရုဏာတော် ပေါ်ထွန်းမည်»။

Verse 77

यदा च मयि वै कुण्ठमधिरूढे महामुने । प्रवेक्ष्यति तदा तेजो मम सर्वं त्रिविक्रमे

«ထို့ပြင် မဟာမုနိရေ၊ ငါသည် ဝိုင်ကුණ္ဌသို့ တက်ရောက်ပြီးနောက်၊ ငါ၏တေဇောအလင်းရောင် အားလုံးသည် တ్రိဝိက్రమ ထံသို့ ဝင်ရောက်သွားမည်»။

Verse 78

रुक्मिणीयं च मन्मूर्तेः संयोगं पुनरेष्यति । इयं भागीरथी चापि सागरेण समा गुणैः । त्यक्त्वा ह्यशेषदुःखानि सुखं चैव गमिष्यति

ရုက္မိဏီလည်း ငါ၏ သန္တိရုပ်တော်နှင့် ထပ်မံပေါင်းစည်းခြင်းကို ရရှိလိမ့်မည်။ ဤ ဘာဂီရသီ (ဂင်္ဂါ) သည်လည်း သမုဒ္ဒရာနှင့် ဂုဏ်သတ္တိတူညီကာ ဒုက္ခအားလုံးကို စွန့်ပယ်ပြီး အနန္တသုခသို့ ရောက်လိမ့်မည်။

Verse 79

अनुग्रहं विधायैवमृषिणा सह केशवः । विवेश स्वपुरीं तत्र विधायोपांतिकं मुनिम्

ဤသို့ ကရုဏာတော်ကို ပေးသနားပြီးနောက် ကေသဝသည် ရှင်ရသီနှင့်အတူ မိမိ၏ မြို့တော်သို့ ဝင်ရောက်လေ၏။ ထို့နောက် မုနိကို အနီး၌ တည်စေကာ အမှုထမ်းအဖြစ် ထားလေ၏။

Verse 80

सापि देवी च संबुध्य तदा तस्य विचेष्टितम् । अनुग्रहाद्भगवतो बभूव विगत ज्वरा

ထိုဒေဝီလည်း ထိုအခါ သူ၏ လုပ်ဆောင်မှုကို နားလည်သဘောပေါက်လေ၏။ ထို့နောက် ဘဂဝန်၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် အဖျားအနာကင်းစင်သွားလေ၏။

Verse 81

यतश्च मुक्ता दुःखेन तत्र देवी हरिप्रिया । ततो भागीरथी सा तु गदिता दुःखमोचिनी

ဟရိ၏ ချစ်မြတ်နိုးရာ ဒေဝီသည် ထိုနေရာ၌ ဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်ခဲ့သောကြောင့် ထို ဘာဂီရသီကို “ဒုက္ခဖယ်ရှားသူ” ဟု ခေါ်ဆိုကြလေ၏။

Verse 82

अमावास्यां पौर्णमास्यां यस्तस्याः संगमे शुभे । स्नायादशेषदुःखात्तु स नरः परिमुच्यते

အမဝါသျာနေ့နှင့် ပေါုဏ္ဏမီနေ့တို့တွင် သူမ၏ မင်္ဂလာဆုံရာ၌ ရေချိုးသူ မည်သူမဆို ထိုသူသည် ဒုက္ခအားလုံးမှ အပြည့်အဝ လွတ်မြောက်လိမ့်မည်။

Verse 83

अष्टम्यां च चतुर्दश्यां नवम्यां चावलोकिता । नराणां रुक्मिणी देवी सर्वान्कामा न्प्रयच्छति

လဆန်းအဋ္ဌမ၊ လပြည့်မတိုင်မီဆယ့်လေးရက်နှင့် လဆန်းနဝမနေ့တို့တွင် ရုက္မိဏီဒေဝီကို ဖူးမြင်လျှင် လူတို့၏ ဆန္ဒအားလုံးကို ပေးသနားတော်မူ၏။

Verse 84

इत्येतत्कथितं देव्या ऋषयो दुःखमोचनम् । अनुग्रहश्च देवस्य किं भूयः श्रोतुमिच्छथ

ဤသို့ဖြင့် အို ရှင်ရသေ့တို့၊ ဒုက္ခကိုဖယ်ရှားပေးသော ဒေဝီ၏ မဟာတန်ခိုးကိုလည်းကောင်း၊ သခင်ဘုရား၏ ကရုဏာတော်ကိုလည်းကောင်း ပြောပြီးပြီ။ ထပ်မံ၍ ဘာကို ကြားလိုသနည်း။