Adhyaya 25

Verse 1

इंद्रद्युम्न उवाच । कथयस्व मुनिश्रेष्ठ किंचित्कौतूहलं मम । पुण्यं पवित्रं पापघ्नं तीर्थं तु वद विस्तरात्

အိန္ဒြဒျုမ္န မိန့်တော်မူသည်။ အို မုနိမြတ်ကြီး၊ ကျွန်ုပ်၏ စိတ်၌ စူးစမ်းလိုမှုတစ်ရပ်ရှိ၏။ ကုသိုလ်ပေး၍ သန့်စင်စေကာ အပြစ်ကိုဖျက်သည့် တီရ္ထ (tīrtha) ကို အသေးစိတ်ဟောပြပါ။

Verse 2

मार्कण्डेय उवाच । मथुरा द्वारकाऽयोध्या कलिकाले पुरीत्रयम् । धर्मार्थकामदं भूप मोक्षदं हरिवल्लभम्

မာရ္ကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူသည်။ ကလိယုဂ၌ မထူရာ၊ ဒွာရကာ၊ အယောဓျာ ဟူသော မြို့ကြီးသုံးမြို့ရှိ၏။ အို မင်းကြီး၊ ထိုမြို့တို့သည် ဓမ္မ၊ အဓ္ဓ၊ ကာမ ကိုပေးကာ ဟရီ၏ချစ်မြတ်နိုးရာဖြစ်သဖြင့် မောက္ခကိုလည်း ပေးတတ်၏။

Verse 3

मधुरायां तु कालिंदी गोमती कृष्णसन्निधौ । अयोध्यायां तु सरयूर्मुक्तिदा सेविता सदा

မထူရာ၌ ကာလိန္ဒီ (ယမုနာ) ရှိ၏၊ ဒွာရကာတွင် ကృష్ణ၏နီးကပ်ရာ၌ ဂိုမတီ ရှိ၏။ အယောဓျာ၌ စရယု မြစ်သည် အမြဲတမ်း ပူဇော်လေးစားခံရ၍ လွတ်မြောက်ခြင်းကို ပေးတတ်၏။

Verse 4

द्रारवत्यामयोध्यायां कृष्णं रामं शुभप्रदम् । मथुरायां हरिं विष्णुं स्मृत्वा मुक्तिमवाप्नुयात्

ဒွာရဝတီ (ဒွာရကာ) နှင့် အယောဓျာ၌ ကုသိုလ်ပေးသော ကృష్ణနှင့် ရာမကို သတိရလျှင်၊ မထူရာ၌ ဟရီ ဗိဿနုကို သတိရလျှင် လွတ်မြောက်ခြင်းကို ရရှိမည်။

Verse 5

धन्या सा मथुरा लोके यत्र जातो हरिः स्वयम् । द्वारका सफला लोके क्रीडितं यत्र विष्णुना

ဤလောက၌ မထူရာသည် အလွန်ကံကောင်းမြတ်၏၊ အကြောင်းမှာ ဟရီသည် ကိုယ်တိုင် ထိုနေရာ၌ မွေးဖွားတော်မူသောကြောင့်။ ဒွာရကာသည်လည်း ဤလောက၌ အကျိုးပြည့်စုံ၏၊ အကြောင်းမှာ ဗိဿနုသည် ထိုနေရာ၌ သာသနာလီလာကို ကစားတော်မူသောကြောင့်။

Verse 6

धन्यानामपि सा पूज्या अयोध्या सर्वकामदा । या स्वयं रामदेवेन पालिता धर्मबुद्धिना

ကောင်းကျိုးရှိသူတို့အကြား၌ပင် အယောဓျာသည် ပူဇော်ထိုက်သော မြို့တော်ဖြစ်၍ ဆန္ဒအားလုံးကို ပေးတတ်၏။ အကြောင်းမှာ ဓမ္မ၌ တည်မြဲသော စိတ်ရှိသည့် သခင် ရာမဒေဝ ကိုယ်တိုင် အုပ်ချုပ်ကာ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 7

यद्ददाति फलं काशी सेविता कल्पसंख्यया । कला ददाति मथुरा वासरेणापि तत्फलम्

ကာသီကို ကလ္ပအရေအတွက်များစွာ တိုင်တည်ပူဇော်လျှင် ရသော အကျိုးကို မထူရာသည် ကလာတစ်စိတ်၌ပင် ပေးတတ်၏။ အမှန်တကယ် တစ်နေ့တည်းဖြင့်ပင် ထိုအကျိုးတူကို ချီးမြှင့်တတ်၏။

Verse 8

मन्वंतरसहस्रे तु प्रयागे यत्फलं भवेत् । निमिषार्द्धेन वसतां द्वारकायां तु तत्फलम्

ပရာယာဂ၌ မနွန္တရ တစ်ထောင်တိုင်တည်နေထိုင်လျှင် ဖြစ်ပေါ်မည့် ကုသိုလ်အကျိုးကို ဒွာရကာ၌ နိမိတ်တစ်ဝက်မျှသာ နေထိုင်သူတို့သည် ထိုအကျိုးတူကို ရရှိကြ၏။

Verse 9

प्रभासे च कुरुक्षेत्रे यत्फलं वत्सरैः शतैः । वसतां निमिषार्द्धेन ह्ययोध्यायां च तद्भवेत्

ပရဘာသနှင့် ကုရုက္ခေတ္တ၌ နှစ်တစ်ရာကြာ နေထိုင်လျှင် ရမည့် ကုသိုလ်အကျိုးကို အယောဓျာ၌ နိမိတ်တစ်ဝက်မျှသာ နေထိုင်ခြင်းဖြင့်ပင် ထိုအကျိုးတူ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

Verse 10

अयोध्याधिपतिं रामं मथुरायां तु केशवम् । द्वारकावासिनं कृष्णं कीर्तनं चापि दुर्ल्लभम्

အယောဓျာ၏ အရှင် ရာမ၊ မထူရာ၌ ကေသဝ၊ ဒွာရကာ၌ နေထိုင်သော ကృష్ణ—သူတို့၏ ဂုဏ်တော်ကို ကီර්တနာဖြင့် ချီးမွမ်းသီဆိုခြင်းပင် ကုသိုလ်နည်းသူတို့အတွက် ရခဲလှ၏။

Verse 11

मथुराकीर्तनेनापि श्रवणाद्द्वारकापुरः । अयोध्यादर्शनेनापि त्रिशुद्धं च पदं व्रजेत्

မထုရာကို ချီးမွမ်းခြင်း၊ ဒွာရကာမြို့၏ မဟာတန်ခိုးကို ကြားနာခြင်း၊ အယောဓျာကို မြင်တွေ့ခြင်းတို့ဖြင့်—သုံးကြိမ်သန့်စင်သော အဘောဒ်/အနေအထားသို့ ရောက်ရှိ၏။

Verse 12

कृष्णं स्वयंभुवं देवं द्वारका त्रिदिवोपमा । श्रुता चाप्यथवा दृष्टा कुरुते जन्मसंक्षयम्

ဒွာရကာသည် သုံးလောက၏ နတ်ဘုံကဲ့သို့ မြင့်မြတ်၍၊ ကိုယ်တိုင်ထင်ရှားသော ဘုရား ကృష్ణကို ကိုးကွယ်ရာဖြစ်သည်။ ကြားနာရုံဖြစ်စေ မြင်တွေ့ရုံဖြစ်စေ ထပ်ခါထပ်ခါ မွေးဖွားခြင်းကို ချုပ်ငြိမ်းစေ၏။

Verse 13

श्रुताभिलिखिता दृष्टा ह्ययोध्या मथुरापुरी । पापं हरति कल्पोत्थं द्वारका च तृतीयका

အယောဓျာနှင့် မထုရာမြို့တို့သည်—ကြားနာခြင်း၊ ရေးမှတ်ခြင်း၊ သို့မဟုတ် မြင်တွေ့ခြင်းဖြင့်ပင်—ကပ္ပကာလမှ ထွက်ပေါ်လာသော အပြစ်ကို ဖယ်ရှားပေးသည်။ ဒွာရကာသည် ထိုတို့အနက် တတိယမြို့အဖြစ် တူညီစွာ ထင်ရှား၏။

Verse 14

कृष्णं विष्णुं हरिं देवं विश्रांतं च कलौ स्मृतम् । द्वादश्यां जागरे रात्रावश्वमेधायुतं फलम्

ကလိယုဂတွင် «ဤနေရာ၌ အနားယူနေသည်» ဟု ဆိုကြသော ကృష్ణ—ဗိဿနု၊ ဟရီ၊ ဘုရားသခင်ကို သတိရ၍၊ ဒွာဒသီညတွင် တစ်ညလုံး ဂျာဂရ (နိုးကြား) ပြုလျှင် အရှွမေဓ ယဇ်ပူဇော်မှု တစ်သောင်း၏ အကျိုးကို ရ၏။

Verse 15

बालक्रीडनकं स्थानं ये स्मरंति दिनेदिने । स्वर्णशैलपदं नृणां जायते राजसत्तम

အို မင်းမြတ်တို့အနက် အကောင်းဆုံးသော မင်းကြီး၊ ဘုရားကလေးဘဝတွင် ကစားခဲ့သည့် နေရာကို နေ့စဉ်နေ့တိုင်း သတိရသူတို့အတွက် “ရွှေတောင်” ဟူသော အဘောဒ်/အနေအထားကို ရရှိလာ၏။

Verse 16

धन्यास्ते मानवा लोके कलिकाले नरोत्तम । प्लवनं सिंधुतोयेन गोमत्यां यैर्नरैः कृतम्

အို လူတို့အထဲ၌ အမြတ်ဆုံးသောသူရေ၊ ကလိယုဂ၌ ဤလောကရှိ လူတို့အနက် ဂိုမတီမြစ်၌ စင်ဓု (ပင်လယ်) ရေဖြင့် ပလဝန—ရေကူး၍ ဖြတ်ကူး/ရေတွင် လှုပ်ရှားကစားခြင်း—ကို ပြုသူတို့သည် အလွန်ကံကောင်းမြတ်နိုးကြ၏။

Verse 17

पश्चिमाशां नरः स्नात्वा कृत्वा वै करसंपुटम् । द्वारकां ये स्मरिष्यंति तेषां कोटिगुणं फलम्

ရေချိုးပြီးနောက် လက်နှစ်ဖက်ကို ခွက်ပုံစံဖြင့် စုပေါင်းကာ (ကရသံပုဋ) အနောက်ဘက်သို့ မျက်နှာမူ၍ ဒွာရကာကို သတိရသူတို့သည် ကုသိုလ်အကျိုးကို ကောဋိဆတန်တိုးပွားစွာ ရရှိကြ၏။

Verse 18

मनसा चिन्तयेद्यो वै कलौ द्वारवतीं पुरीम् । कपिलाऽयुतपुण्यं च लभते हेलया नरः

ကလိယုဂ၌ မည်သူမဆို စိတ်ဖြင့် ဒွာရဝတီမြို့ (ဒွာရကာ) ကို အမှန်တကယ် ဆင်ခြင်သတိပြုလျှင်၊ ထိုသူသည် အားထုတ်ပင်ပန်းမှုမရှိသကဲ့သို့ လွယ်ကူစွာ ကပိလာနွား တစ်သောင်း လှူဒါန်းသကဲ့သို့ ကုသိုလ်ကို ရရှိ၏။

Verse 19

गंगासागरजं पुण्यं गंगाद्वारभवं तथा । कलौ द्वारवतीं गत्वा प्राप्नोति मनुजाधिप

အို လူတို့အထဲ၌ အရှင်မင်းမြတ်ရေ၊ ကလိယုဂ၌ ဒွာရဝတီ (ဒွာရကာ) သို့ သွားရောက်သူသည် ဂင်္ဂါ-သာဂရ (ဂင်္ဂါမြစ်ပင်လယ်ဆုံရာ) ၏ ကုသိုလ်နှင့် ဂင်္ဂါ-ဒွာရ (ဟရိဒွာရ) ၏ ကုသိုလ်တို့ကိုလည်း ရရှိ၏။

Verse 20

सप्तकल्पस्मरो भूप मार्कण्डेयः स्मराम्यहम् । समाना वाऽधिका वापि द्वारवत्या न कापि पूः

အို မင်းကြီးရေ၊ ငါသည် ကလ္ပ ခုနှစ်ခေတ်ကို မှတ်မိသော ရှင်မုနိ မာရကဏ္ဍေယ ဖြစ်၏။ ငါကြေညာသည်—ဒွာရဝတီ (ဒွာရကာ) နှင့် တူညီသော်လည်းကောင်း၊ ထက်မြတ်သော်လည်းကောင်း မြို့တစ်မြို့မျှ မည်သည့်နေရာတွင်မျှ မရှိ။

Verse 21

दुर्वाससा समो धन्यो नास्ति नाप्यधिको नृप । भाषाबंधं येन कृत्वा द्वारकायां धृतो हरिः

အို မင်းကြီး၊ ဒုర్వာသာကဲ့သို့ ကံကောင်းမြတ်သူ မရှိ၊ ထို့ထက်လည်း မရှိ။ အကြောင်းမှာ စကားကတိကို ချည်နှောင်၍ ဟရီကို ဒွာရကာ၌ တည်မြဲစွာ ထိန်းထားစေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 22

मा काशीं मा कुरुक्षेत्रं प्रभासं मा च पुष्करम् । द्वारकां गच्छ राजर्षे पश्य कृष्णमुखं शुभम्

ကာရှီမဟုတ်၊ ကုရုක්ෂೇತ್ರမဟုတ်၊ ပရဘာသမဟုတ်၊ ပုရှ္ကရမဟုတ်။ အို ရာဇဣသီ၊ ဒွာရကာသို့ သွား၍ ကృష్ణ၏ မင်္ဂလာမျက်နှာကို ဖူးမြင်လော့။

Verse 23

अश्वमेधसहस्रं तु राजसूयशतं कलौ । पदेपदे च लभते द्वारकां याति यो नरः

ကလိယုဂ၌ ဒွာရကာသို့ ခရီးသွားသော လူသည် ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် အရှ္ဝမေဓ ယဇ్ఞ တစ်ထောင်နှင့် ရာဇသူယ ရိတု တစ်ရာ၏ ကုသိုလ်ကို ရရှိသည်။

Verse 24

सफलं जीवितं तेषां कलौ नृपवरोत्तम ये । षां न स्खलितं चित्तं द्वारकां प्रति गच्छताम्

အို မင်းတို့ထဲမှ အမြတ်ဆုံး၊ ကလိယုဂ၌ ဒွာရကာသို့ သွားရာတွင် စိတ်မလဲမလှုပ် မချော်မလဲသော သူတို့၏ ဘဝသည် အမှန်တကယ် ပြည့်စုံအောင်မြင်သည်။

Verse 25

माता च पुत्रिणी तेन पिता चैव पितामहाः । पिंडदानं कृतं येन गोमत्यां कृष्णसन्निधौ

သူကြောင့် မိခင်သည် သားကောင်းရသည့် မိခင်ဖြစ်လာပြီး၊ ဖခင်နှင့် ဘိုးဘွားတို့လည်း ကောင်းချီးရကြသည်။ ဂိုမတီမြစ်၌ ကృష్ణ၏ အနီးတော်တွင် ပိဏ္ဍဒါန (ဘိုးဘွားပူဇော်) ကို ပြုလုပ်သူဖြစ်၏။

Verse 26

गोपीचन्दनमुद्रां तु कृत्वा भ्रमति भूतले । सोऽपि देशो भवेत्पूतः कि पुनर्यत्र संस्थितम्

ဂိုပီချန္ဒန မုဒြာအမှတ်ကို ခံယူကာ မြေပြင်ပေါ် လှည့်လည်သွားလာရုံဖြင့်ပင် ထိုနေရာသည် သန့်ရှင်းပူဇော်ဖြစ်လာ၏—ယုံကြည်သဒ္ဓါဖြင့် တည်ထား၍ ဝတ်ဆင်ရာနေရာမှာ မည်မျှပို၍ ပူဇော်သန့်ရှင်းမည်နည်း။

Verse 27

द्वारकायां समुद्भूतां तुलसीं कृष्णसेविताम् । नित्यं बिभर्ति शिरसा स भवेत्त्रिदशाधिपः

ဒွာရကာ၌ ပေါက်ဖွား၍ ကృష్ణက ဆောင်ရွက်ပူဇော်သော တုလစီကို နေ့စဉ် ခေါင်းပေါ်တွင် ထမ်းဆောင်သူသည် နတ်တို့အကြား အရှင်ဖြစ်လာ၏။

Verse 28

दैत्यारेर्भगवत्तिथिश्च विजया नीरं च गगोद्भवं नित्यंकाशिपुरी तथैव तुलसी धात्रीफलं वल्लभम्

ဒೈတျတို့၏ ရန်သူဖြစ်သော ဘဂဝန်၏ သန့်ရှင်းသော တိထိနေ့၊ ဗိဇယာပွဲတော်၊ ကောင်းကင်ဂင်္ဂါမှ ပေါက်ဖွားသော ရေသည်လည်း ချစ်မြတ်နိုးဖွယ်ဖြစ်၏။ ထို့အပြင် အမြဲသန့်ရှင်းသော ကာရှီပူရီ၊ တုလစီနှင့် အာမလကီသီးတို့လည်း ဘုရားရှင်အတွက် အလွန်ချစ်မြတ်နိုးဖွယ်ဖြစ်၏။

Verse 29

शास्त्रं भागवतं तथा च दयितं रामायणं द्वारका पुण्यं मालतिसम्भवं सुदयितं गीतं कृतं जागरम्

ဘဂဝတ သာသနာကျမ်းနှင့် ရာမယဏကျမ်းတို့သည် ချစ်မြတ်နိုးဖွယ်ဖြစ်၏။ ဒွာရကာသည် ပုဏ္ဏမြို့တော်ဖြစ်၏။ အလွန်ချစ်မြတ်နိုးဖွယ်မှာ ဘက္တိသီချင်းဆိုခြင်းနှင့် ညလုံးနိုး၍ ဂျာဂရဏ်ပြုခြင်းဖြစ်၏။ မာလတီပန်းမှ ပေါက်ဖွားသော မွှေးကြိုင်ပူဇော်ပစ္စည်းလည်း ချစ်မြတ်နိုးဖွယ်ဖြစ်၏။

Verse 30

गृहे यस्य सदा तिष्ठेद्गोपीचन्दनमृत्तिका । द्वारका तिष्ठते तत्र कृष्णेन सहिता कलौ

မည်သူ၏ အိမ်၌ ဂိုပီချန္ဒန မြေမှုန့်ကို အမြဲတမ်း ထားရှိနေပါက၊ ကလိယုဂ၌ ထိုနေရာတွင်ပင် ဒွာရကာသည် ကృష్ణနှင့်အတူ တည်ရှိနေ၏။

Verse 31

कृतघ्नो वाऽथ गोघ्नोऽपि हैतुकः कृत्स्नपापकृत् । गोपीचन्दनसंपर्कात्पूतो भवति तत्क्षणात्

ကျေးဇူးမသိသူဖြစ်စေ၊ နွားသတ်သူဖြစ်စေ၊ အပြစ်မျိုးစုံကို ကျူးလွန်သူဖြစ်စေ၊ «ဂိုပီချန္ဒန» ကို ထိတွေ့သက်ရောက်သည့်ခဏတည်းက သန့်စင်ပူဇော်ဖြစ်လာသည်။

Verse 32

गोपीचन्दनखंडं तु यो ददातीह वैष्णवे । कुलमेकोत्तरं तेन शतं तारितमेव वा

ဤလောက၌ «ဂိုပီချန္ဒန» အစိတ်တစ်စိတ်ကို ဝိုင်ရှ္ဏဝတစ်ဦးအား လှူဒါန်းသူသည်၊ ထိုကောင်းမှုကြောင့် မိမိမျိုးရိုးဝင် ၁၀၁ ယောက်ကို ကယ်တင်ကူးမြောက်စေသည်။

Verse 33

द्वारकासम्भवा भूप तुलसी यस्य मंदिरे । तस्य वैवस्वतो नित्यं बिभेति सह किंकरैः

အရှင်ဘုရင်၊ အိမ်တော်၌ ဒွာရကာမှ ပေါက်ဖွားလာသော တုလစီ ရှိသူကို နေ့စဉ် ယမမင်း (ဝိဝස්ဝန်၏သား) သည် မိမိ၏အမှုထမ်းများနှင့်အတူ အမြဲကြောက်ရွံ့သည်။

Verse 34

द्वारकासंभवा मृत्स्ना तुलसीकृष्णकीर्तनम् । क्रतुकोटिशतं पुण्यं कथितं व्याससूनुना

ဒွာရကာမှ ပေါက်ဖွားသော သန့်မြေ၊ တုလစီ၊ နှင့် ကృష్ణနာမကီර්တန (ကృష్ణ၏နာမသီချင်း) — ဗျာသ၏သားက ယဇ်ပူဇော်မှု ရာကုဋိများ၏ ကုသိုလ်နှင့် တူကြောင်း ကြေညာထားသည်။

Verse 35

आलोड्य सर्वशास्त्राणि पुराणानि पुनःपुनः । मया दृष्टा महीपाल न द्वारकासमा पुरी

အရှင်မြေကြီး၏အုပ်စိုးရှင်၊ ရှာစတြာများနှင့် ပုရာဏများကို ထပ်ခါထပ်ခါ စိစစ်လေ့လာပြီးနောက်၊ ဒွာရကာနှင့် တူညီသော မြို့တော် မရှိကြောင်းကို ကျွန်ုပ် မြင်တွေ့ခဲ့သည်။

Verse 36

द्वारकागमनं येन कृतं कृष्णस्य कीर्तनम् । स्नातं तीर्थसहस्रैस्तु तेनेष्टं क्रतुकोटिभिः

ဒွါရကာမြို့သို့ သွားရောက်၍ ကရစ်ရှနားဘုရားအား ချီးမွမ်းပူဇော်သူသည် မြင့်မြတ်သော ရေဆိပ်ပေါင်း ထောင်သောင်းများစွာ၌ ရေချိုးသကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ ယဇ်ပူဇော်ခြင်း ကုဋေပေါင်းများစွာ ပြုလုပ်သကဲ့သို့လည်းကောင်း ဖြစ်၏။

Verse 37

इद्रियाणां तु दमनं किं करिष्यति देहिनाम् । सांख्यमध्ययनं चापि द्वारकां गच्छते न चेत्

ဒွါရကာမြို့သို့ မသွားရောက်ပါက အာရုံများကို ထိန်းချုပ်ခြင်း သို့မဟုတ် သင်္ချာကျမ်းကို လေ့လာခြင်းသည် ခန္ဓာကိုယ်ရှိသော သတ္တဝါတို့အတွက် အဘယ်အကျိုးရှိမည်နည်း။

Verse 38

पशवस्ते न सन्देहो गर्दभेन समा जनाः । दृष्टं कृष्णमुखं यैर्न गत्वा द्वारवतीं पुरीम्

ဒွါရကာမြို့သို့ သွားရောက်၍ ကရစ်ရှနားဘုရား၏ မျက်နှာတော်ကို မဖူးမြော်သောသူတို့သည် မြည်းနှင့်တူသော တိရစ္ဆာန်များသာ ဖြစ်သည်မှာ ယုံမှားဖွယ်မရှိပေ။

Verse 39

कृतकृत्यास्तु ते धन्या द्वादश्यां जागरे हरेः । कृत्वा जागरणं भक्त्या नृत्यमाना मुहुर्मुहुः

မြင့်မြတ်သော ဒွါဒသီနေ့တွင် ဟရိဘုရားအား ဆည်းကပ်ကိုးကွယ်လျက် ညလုံးပေါက် နေထိုင်ကာ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ကခုန်သူတို့သည် ဘဝ၏ ရည်မှန်းချက် ပြည့်မြောက်သူများ ဖြစ်ကြ၏။

Verse 40

कृष्णालयं तु यो गत्वा गोमत्यां पिंडपातनम् । करोति शक्त्या दानं च मुक्तास्तस्य पितामहाः

ကရစ်ရှနားဘုရားကျောင်းသို့ သွားရောက်၍ ဂေါမတီမြစ်ကမ်း၌ ပင်းဒ (ဆွမ်း) ကပ်လှူပြီး တတ်နိုင်သမျှ အလှူဒါနပြုသူ၏ ဘိုးဘေးတို့သည် လွတ်မြောက်မှု ရရှိကြကုန်၏။

Verse 41

प्रेतत्वं च पिशा चत्वं न भवेत्तस्य देहिनः । जन्मजन्मनि राजेंद्र यो गतो द्वारकां पुरीम्

အို မင်းတော်မင်းမြတ်၊ ဒွာရကာမြို့သို့ ဘဝဘဝ သွားရောက်ခဲ့သော ကိုယ်ရှိသတ္တဝါ၌ ပရေတ (လှည့်လည်ဝိညာဉ်) သို့မဟုတ် ပိသာစ (အန္တရာယ်ဝိညာဉ်) ဖြစ်ရမည့်ကံ မပေါ်ပေါက်ပါ။

Verse 42

अनशनेन यत्पुण्यं प्रयागे त्यजतस्तनुम् । द्वादश्यां निमिषार्द्धेन तत्फलं कृष्णसन्निधौ

အစာရှောင်၍ ပရယာဂ၌ ကိုယ်ကို စွန့်လွှတ်သည့် ဒွာဒသီနေ့တွင် ရသော ကုသိုလ်အကျိုးသည်၊ ကృష్ణ၏ အနီးအနား၌ တစ်ခဏ၏ တစ်ဝက်သာဖြင့်ပင် ထိုအကျိုးကို ရရှိသည်။

Verse 43

सूर्यग्रहे गवां कोटिं दत्त्वा यत्फलमाप्नुयात् । तत्फलं कलिकाले तु द्वारवत्यां दिनेदिने

နေကြတ်ချိန်၌ နွားတစ်ကုဋေ လှူဒါန်းလျှင် ရသည့် ကုသိုလ်အကျိုးကို၊ ကလိယုဂ၌ ဒွာရဝတီ (ဒွာရကာ) တွင် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ထိုအကျိုးတူတူ ရရှိနိုင်သည်။

Verse 44

कोटिभारं सुवर्णस्य ग्रहणे चंद्रसूर्ययोः । दत्त्वा यत्फलमाप्नोति तत्फलं कृष्णदर्शने

လကြတ် သို့မဟုတ် နေကြတ်ချိန်၌ ရွှေတစ်ကုဋေ-အလေးချိန် လှူဒါန်း၍ ရသည့် ကုသိုလ်အကျိုးကို၊ ကృష్ణကို မြင်တွေ့ခြင်းသာဖြင့်ပင် ထိုအကျိုးတူတူ ရရှိသည်။

Verse 45

दोलासंस्थं च ये कृष्णं पश्यंति मधुमाधवे । तेषां पुत्राश्च पौत्राश्च मातामहपितामहाः

ဒိုလာ (လှုပ်ခတ်ခုံ) ပေါ်၌ ထိုင်တော်မူသော မဓုသူဒန မာဓဝ ကృష్ణကို မြင်ရသူတို့၏ ကုသိုလ်သည် မျိုးဆက်တစ်လျှောက် အကျိုးပြု၍ သား၊ မြေးနှင့် မိခင်ဘက်အဘိုး၊ ဖခင်ဘက်အဘိုးတို့တိုင်အောင် မြင့်တင်ပေးသည်။

Verse 46

श्वशुराद्याः सभृत्याश्च पशवश्च नरोत्तम । क्रीडंति विष्णुना सार्द्धं यावदाभूतसंप्लवम्

အို လူမြတ်ရေ၊ မိန်းမ၏အဖေ (ရှွရှုရ) နှင့် အခြားဆွေမျိုးများ၊ အမှုထမ်းများနှင့် တိရစ္ဆာန်များတိုင်အောင် ဗိဿဏုဘုရားနှင့်အတူ ကစားပျော်ရွှင်ကြ၍ သတ္တဝါတို့၏ မဟာပျက်ကွက်ချိန်တိုင်အောင် အတူတကွနေကြ၏။

Verse 47

या काचिद्द्वादशी भूप जायते कृष्णसन्निधौ । पश्यामि नांतरं किञ्चित्कलिकाले विशेषतः

အို မင်းကြီးရေ၊ သီရိကృష్ణ၏ အနီးတော်၌ ဖြစ်ပေါ်လာသော ဒွာဒသီ (လဆယ်နှစ်ရက်) မည်သည့်နေ့မဆို၊ အထူးသဖြင့် ကလိယုဂ၌ ထိုနေ့နှင့်တူညီသော ဝတ်ပြုကျင့်စဉ်ကို ငါ မမြင်ရ။

Verse 48

कृष्णस्य सन्निधौ नित्यं वासरा द्वादशीसमाः । युगादिभिः समाः सर्वे नित्यं कृष्णस्य सन्निधौ

ကృష్ణ၏ အနီးတော်၌ အမြဲတမ်း နေ့ရက်တိုင်းသည် ဒွာဒသီနှင့်တူ၏။ ယုဂအစများကဲ့သို့ သန့်ရှင်းသောကာလအခါအားလုံးလည်း ထိုနေရာ၌ပင် အမြဲတမ်း ကൃഷ്ണ၏ အနီးတော်၌ ရှိနေ၏။

Verse 49

कलौ द्वारवती सेव्या ज्ञात्वा पुण्यं विशेषतः । षटपुर्यश्चैव सुलभा दुर्ल्लभा द्वारका कलौ

ကလိယုဂ၌ ၎င်း၏ အထူးကောင်းကျိုးကို သိရှိ၍ ဒွာရဝတီ (ဒွာရကာ) ကို ဆည်းကပ်ဝတ်ပြုသင့်၏။ သန့်ရှင်းသော မြို့ခြောက်မြို့သည် ရလွယ်သော်လည်း ကလိယုဂ၌ ဒွာရကာကို ရောက်ရှိရန် ခက်ခဲ၏။

Verse 50

स्मरणात्कीर्तनाद्यस्माद्भुक्तिमुक्ती सदा नृणाम् । दुर्वाससा तु ऋषिणा रक्षिता तिष्ठते पुरी

၎င်းကို သတိရခြင်း၊ ချီးမွမ်းသီဆိုခြင်းတို့ကြောင့် လူတို့သည် လောကီအကျိုး (ဘုက္တိ) နှင့် မောက္ခ (မုက္တိ) ကို အမြဲရရှိကြသဖြင့်၊ ဤမြို့တော်သည် ဒုర్వာသာ ရှင်ရသီ၏ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုဖြင့် တည်တံ့နေ၏။

Verse 51

कलौ न शक्यते गंतुं विना कृष्णप्रसादतः । कृष्णस्य दर्शनं कर्तुं यान्ति रुद्रादयः सुराः

ကလိယုဂ၌ ကృష్ణ၏ ကျေးဇူးတော် မရှိလျှင် ထိုနေရာသို့ သွားရောက်နိုင်ခြင်း မရှိ။ ရုဒ္ဒရနှင့် အခြားသော ဒေဝတားတို့ပင် ကృష్ణကို ဖူးမြင်ရန် လာကြသည်။

Verse 52

त्रिकालं जगतीनाथ रुक्मिणीदर्शनाय च । सफला भारती तस्य कृष्णकृष्णेति या वदेत्

ကမ္ဘာ၏ အရှင်တော်၊ နေ့၏ သုံးကာလတိုင်း၌လည်းကောင်း၊ ရုက္မိဏီကို ဖူးမြင်လိုခြင်းအတွက်လည်းကောင်း—“ကృష్ణ၊ ကృష్ణ” ဟု ဆိုသူ၏ စကားသည် အကျိုးဖြစ်ထွန်းလှ၏။

Verse 53

द्वारका यायिनं दृष्ट्वा गायंति दिविसंस्थिताः । नरकात्पितरो मुक्ताः प्रचलंति हसंति च

ဒွာရကာသို့ သွားမည့် ဘုရားဖူးတစ်ဦးကို မြင်လျှင် ကောင်းကင်၌ နေထိုင်သောသူတို့သည် ဝမ်းမြောက်စွာ သီချင်းဆိုကြသည်။ နရကမှ လွတ်မြောက်သော ဘိုးဘွားတို့သည် ကခုန်၍ ရယ်မောကြသည်။

Verse 54

गोप्यं यत्पातकं पुंसां गोमती तद्व्यपोहति । स्मरणात्कीर्त्तनाद्वापि किं पुनः प्लवने कृते

လူတို့၏ လျှို့ဝှက်သော အပြစ်မည်သို့ရှိစေကာမူ ဂိုမတီမြစ်သည် ထိုအပြစ်ကို ဖယ်ရှားပေးသည်။ သတိရခြင်း သို့မဟုတ် ချီးမွမ်းခြင်းသာဖြင့်ပင် အကျိုးရှိလျှင်၊ အမှန်တကယ် ရေချိုး၍ မြုပ်နှံသည့်အခါ မည်မျှ ပိုမိုမလဲ။

Verse 55

रुक्मिणीसहितं देवं शंखोद्धारे च शंखिनम् । पिंडारके चतुर्बाहुं दृष्ट्वाऽन्यैः किं करिष्यति

ရုက္မိဏီနှင့်အတူရှိသော ဘုရားသခင်ကို ဖူးမြင်ပြီး၊ သင်္ခေါဓ္ဓာရ၌ သင်္ခကို ကိုင်ဆောင်သော အရှင်ကိုလည်းကောင်း၊ ပိဏ္ဍာရက၌ လက်လေးဖက်ရှိသော အရှင်ကိုလည်းကောင်း မြင်ပြီးနောက်—အခြားသော အကျင့်သီလ သို့မဟုတ် သန့်ရှင်းရာနေရာများကို ဘာလိုသေးမည်နည်း။

Verse 56

रुक्मिणी देवकीपुत्रश्चक्रतीर्थं च गोमती । गोपीनां चंदनं लोके तुलसी दुर्लभा कलौ

ရုက္မိဏီ၊ ဒေဝကီ၏သား ကృష్ణ၊ စက္ကတီရ္ထ (Cakra-tīrtha) နှင့် ဂိုမတီမြစ်တို့သည် ထင်ရှားကြ၏။ ကလိယုဂ၌ လောကတွင် ဂိုပီတို့၏ စန္ဒနလိမ်းနှင့် တုလစီသည် ရှားပါးလှ၏။

Verse 57

दुर्लभास्ते सुता ज्ञेया धरणीपापनाशकाः । गयां गत्वा तु ये पिंडं द्वारकां कृष्णदर्शनम् । करिष्यंति कलौ प्राप्ते वंजुलीसमुपोषणम्

ထိုကဲ့သို့သော သားတော်များသည် အလွန်ရှားပါးကြ၏—မြေကြီး၏ အပြစ်ကို ဖျက်ဆီးသူများဟု သိမှတ်ကြလော့။ ရောက်လာသော ကလိယုဂ၌ သူတို့သည် ဂယာသို့ သွား၍ ပိဏ္ဍ (piṇḍa) ပူဇော်ကာ၊ ထို့နောက် ဒွာရကာသို့ သွား၍ ကృష్ణကို ဒർശနပြု၍ ဝံဇူလီ (Vaṃjulī) ဥပဝါသကို စောင့်ထိန်းကြလိမ့်မည်။

Verse 58

समं पुण्यफलं तेषां वंजुली द्वारका समा । येन न्यूना नाधिकाऽपि कथितं विष्णुना स्वयम्

သူတို့ရရှိသော ပုဏ္ဏဖလသည် တူညီ၏—ဝံဇူလီသည် ဒွာရကာနှင့် တူ၏။ နည်းလည်းမဟုတ်၊ များလည်းမဟုတ်—ဤသို့ကို ဗိṣṇုသည် ကိုယ်တိုင် မိန့်ကြားတော်မူ၏။

Verse 59

वंजुली चाधिकां राजञ्छृणु वक्ष्यामि कारणम् । द्वादश्यामुपवासेन द्वादश्यां पारणेन तु । प्राप्यते हेलया चैव तद्विष्णोः परमं पदम्

ထို့ပြင် ဝံဇူလီသည် ပိုမိုမြင့်မြတ်သေး၏၊ အို မင်းကြီး—နားထောင်ပါ၊ အကြောင်းရင်းကို ငါပြောမည်။ ဒွာဒသီ (Dvādaśī) နေ့တွင် ဥပဝါသပြု၍ ဒွာဒသီနေ့တွင်ပင် ပါရဏ (အစာပြန်စားခြင်း) ပြုလျှင်၊ အားထုတ်မှုနည်းနည်းဖြင့်ပင် ဗိṣṇု၏ အမြင့်ဆုံး ပဒကို ရောက်နိုင်၏။

Verse 60

गृहेषु वसतां तीर्थं गृहेषु वसतां तपः । गृहेषु वसतां मोक्षो वंजुलीसमुपोषणात्

အိမ်တွင်နေထိုင်သူတို့အတွက် ဝံဇူလီကို စောင့်ထိန်းခြင်းသည်ပင် တီရ္ထဖြစ်၏။ အိမ်တွင်နေထိုင်သူတို့အတွက် ထိုသည်ပင် တပဿဖြစ်၏။ အိမ်တွင်နေထိုင်သူတို့အတွက် ထိုသည်ပင် မောက္ခဖြစ်၏—ဝံဇူလီနှင့် ဆက်စပ်သော ဥပဝါသ/ဝတ္တရားကြောင့်။

Verse 61

वंजुली द्वारका गंगा गया गोविंदकीर्त्तनम् । गोमती गोकुलं गीता दुर्ल्लभं गोपिचन्दनम्

ဝံဇုလီ၊ ဒွာရကာ၊ ဂင်္ဂါမြစ်၊ ဂယာ၊ ဂోవိန္ဒ၏ နာမကီရ்த்தန (နာမသီချင်းချီးမွမ်းခြင်း)၊ ဂိုမတီမြစ်၊ ဂိုကူလ၊ ဂီတာ၊ နှင့် ရှားပါးသော ဂိုပီ-စန္ဒန—ဤအရာအားလုံးကို အမြင့်မြတ်သော ကုသိုလ်အဖြစ် ကြေညာထားသည်။

Verse 62

एतच्छृणोति यो भक्त्या कृत्वा मनसि केशवम् । अश्वमेधसहस्रस्य फलमाप्नोति मानवः

ဤအကြောင်းကို ယုံကြည်သဒ္ဓာဖြင့် နားထောင်၍ စိတ်နှလုံးထဲတွင် ကေရှဝကို တည်စေသူသည် အရှွမေဓ ယဇ်ပူဇော်မှု တစ်ထောင်၏ အကျိုးကို ရရှိသည်။

Verse 63

श्रोष्यंति जागरे ये वै माहात्म्यं केशवस्य च । सर्वपापविनिर्मुक्ताः पदं यास्यंति वैष्णवम्

ကေရှဝ၏ မဟာတန်ခိုးကို ညအိပ်မပျော် စောင့်တော်မူရာ (ဇာဂရဏ) အတွင်း နားထောင်သူတို့သည် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်ကင်း၍ ဝိုင်ෂ္ဏဝ ပဒ (အဘိဓာန်) သို့ ရောက်ကြမည်။

Verse 64

पठिष्यंति नरा नित्यं ये वै श्रोप्यंति भक्तितः । तुलापुरुषदानस्य फलं ते प्राप्नुवंति हि

နေ့စဉ် ပဋိပက္ခာဖြင့် ဖတ်ရွတ်သူတို့နှင့် သဒ္ဓာဖြင့် နားထောင်သူတို့သည် တူလာပုရုෂ-ဒါန (ချိန်တင်လှူဒါန်းခြင်း) ၏ အကျိုးကို အမှန်တကယ် ရရှိကြသည်။

Verse 65

कृष्णजागरणे दानं यच्चाल्पमपि दीयते । सर्वं कोटिगुणं ज्ञेयमित्याहुः कवयो नृप

အို မင်းကြီး၊ ကృష్ణဇာဂရဏ (ကృష్ణအတွက် ညအိပ်မပျော် စောင့်တော်မူခြင်း) အတွင်း ပေးလှူသည့် ဒါနသည် အနည်းငယ်ပင် ဖြစ်စေကာမူ ကုသိုလ်သည် ကိုဋိဂုဏ် (ကရိုးတစ်ရာ) တိုးပွားကြောင်း သိရမည်ဟု ပညာရှိတို့ ဆိုကြသည်။

Verse 66

मानकूटं तुलाकूटं कन्याहयगवां क्रयात् । तत्सर्वं विलयं याति द्वादश्यां जागरे कृते

တိုင်းတာမှုတွင် လိမ်လည်ခြင်း၊ အလေးချိန်တွင် လိမ်လည်ခြင်း၊ မိန်းကလေး၊ မြင်း သို့မဟုတ် နွားတို့ကို ဝယ်ရောင်းခြင်းကြောင့် ဖြစ်သော အပြစ်အကုန်လုံးသည်—ဒွာဒသီနေ့တွင် ညလုံးနိုးကြားကာ ဗိဂ္ဂဟာပြုလျှင် ပျော်လျက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။