Adhyaya 43

Verse 1

प्रह्लाद उवाच । सावित्रीं च भवानीं च दुर्गां चैव सरस्वतीम् । योऽर्चयेत्तुलसीपत्रैः सर्वकामसमन्वितः

ပရဟ္လာဒက ဆို၏—တူလစီရွက်များဖြင့် သာဝိတြီ၊ ဘဝါနီ၊ ဒုရ္ဂါနှင့် စရသ္ဝတီတို့ကို ပူဇော်သူသည် အလိုဆန္ဒအားလုံးနှင့် ပြည့်စုံလာ၏။

Verse 2

गृहीत्वा तुलसीपत्रं भक्त्या विष्णुं समर्चयेत् । अर्चितं तेन सकलं सदेवासुरमानुषम्

တူလစီရွက်တစ်ရွက်ကို ယူ၍ သဒ္ဓါဖြင့် ဗိဿနုကို ပူဇော်ရမည်။ ထိုကဲ့သို့ ပူဇော်ခြင်းကြောင့် ဒေဝ၊ အသူရ၊ လူသား အပါအဝင် သတ္တဝါအားလုံးကို ပူဇော်ပြီးသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 3

चतुर्द्दश्यां महेशानं पौर्णमास्यां पितामहम् । येऽर्चयन्ति च सप्तम्यां तुलस्या च गणाधिपम्

လဆန်း/လဆုတ် တစ်ဆယ့်လေးရက်နေ့တွင် မဟေရှာနကို၊ လပြည့်နေ့တွင် ပိတာမဟ (ဗြဟ္မာ) ကို၊ ခုနစ်ရက်နေ့တွင် ဂဏာဓိပ (ဂဏေရှ) ကို တူလစီဖြင့် ပူဇော်သူတို့သည် ကုသိုလ်အကျိုးကို ရရှိ၏။

Verse 4

शंखोदकं तीर्थवराद्वरिष्ठं पादोदकं तीर्थवराद्वरिष्ठम् । नैवेद्यशेषं क्रतुकोटितुल्यं निर्माल्यशेषं व्रतदानतुल्यम्

သင်္ခမှ ထွက်သော သင်္ခရေသည် တီရ္ထတို့အနက် အမြတ်ဆုံးတီရ္ထ ဖြစ်၏။ ဘုရား၏ ခြေတော်ဆေးရေသည်လည်း ထိုနည်းတူ အမြတ်ဆုံးတီရ္ထ ဖြစ်၏။ နైవေဒျ (ပူဇာအစာ) အကျန်သည် ယဇ္ဉ ကုဋိများနှင့် တူသော ကုသိုလ် ဖြစ်ပြီး၊ ပန်းကုံးသန့်ရှင်းအကျန် (နိర్మာလျ) သည် ဝရတ်နှင့် ဒါန၏ ကုသိုလ်နှင့် တူ၏။

Verse 5

मुकुन्दाशनशेषं तु यो भुनक्ति दिनेदिने । सिक्थेसिक्थे भवेत्पुण्यं चान्द्रायणशताधिकम्

မုကုန္ဒ (Mukunda) ထံ ပူဇာတင်သော အစာအကျန်ကို နေ့စဉ်နေ့တိုင်း စားသုံးသူသည်၊ တစ်ကိုက်တစ်ကိုက်တိုင်း၌ပင် စန္ဒြာယဏ (Cāndrāyaṇa) ဝရတ် တစ်ရာထက် ပိုလွန်သော ကုသိုလ်ကို ရရှိ၏။

Verse 6

नैवेद्यशेषं तुलसीविमिश्रं विशेषतः पादजलेन विष्णोः । योऽश्नाति नित्यं पुरुषो मुरारेः प्राप्नोति यज्ञायुतकोटिपुण्यम्

မုရာရီ (Murāri) ထံ ပူဇာတင်သော နైవေဒျအကျန်ကို တူလစီ (tulasī) နှင့် ရောနှော၍၊ အထူးသဖြင့် ဗိṣ္ဏု၏ ခြေတော်ဆေးရေဖြင့် စိုစွတ်အောင် ပြုကာ နေ့စဉ် စားသုံးသူသည် ယဇ္ဉ အယုတကုဋိနှင့် တူသော ကုသိုလ်ကို ရရှိ၏။

Verse 7

यः श्राद्धकाले हरिभुक्तशेषं ददाति भक्त्या पितृदेवतानाम् । तेनैव पिंडात्सुतिलैर्विमिश्रादाकल्पकोटिं पितरः सुतृप्ताः

ရှရဒ္ဓ (śrāddha) အခါ၌ ဟရိ (Hari) စားသုံးပြီးသော အစာအကျန်ကို ပိတೃဒေဝတာ (Pitṛ-deities) များအား ယုံကြည်သဒ္ဓါဖြင့် ပူဇာပေးသူသည်၊ သေးသေးလေး နှမ်း (tilā) နှင့် ရောထားသော ထိုပိဏ္ဍ (piṇḍa) တစ်လုံးတည်းကြောင့်ပင် မိမိ၏ ဘိုးဘွားပိတೃတို့သည် ကလ္ပ ကုဋိတစ်လျှောက်လုံး အပြည့်အဝ ကျေနပ်တော်မူကြ၏။

Verse 8

स्नानार्चनक्रियाकाले घंटावाद्यं करोति यः । पुरतो वासुदेवस्य गवां कोटिफलं लभेत्

ရေချိုးပူဇာ (snāna-arcana) ပြုလုပ်ရာအခါ ဗာစုဒေဝ (Vāsudeva) ရှေ့တော်၌ ခေါင်းလောင်းသံ တီးခတ်သူသည်၊ နွား ကုဋိတစ်ကုဋိ လှူဒါန်းသကဲ့သို့သော ကုသိုလ်ကို ရရှိ၏။

Verse 9

सर्ववाद्यमयी घंटा केशवस्य सदा प्रिया । वादनाल्लभते पुण्यं यज्ञकोटिफलं नरः

တူရိယာအားလုံး၏အသံကို ကိုယ်စားပြုသော ခေါင်းလောင်းသည် ကေရှဝ (ကေသဝ) အရှင်၏ အမြဲတမ်းချစ်မြတ်နိုးရာ ဖြစ်သည်။ ထိုခေါင်းလောင်းကို တီးခတ်လျှင် လူသည် ယဇ္ဉာတစ်ကုဋိ၏ အကျိုးနှင့် တူညီသော ကုသိုလ်ကို ရရှိသည်။

Verse 10

वादित्राणामभावे तु पूजाकाले च सर्वदा । घंटावाद्यं नरैः कार्य्यं सर्ववाद्यमयी यतः

အခြားတူရိယာများ မရှိသည့်အခါ၌လည်း၊ ပူဇော်ပွဲအချိန်တွင်လည်း အမြဲတမ်း လူတို့သည် ခေါင်းလောင်းကို တီးခတ်သင့်သည်။ အကြောင်းမူကား ခေါင်းလောင်းသည် တူရိယာအားလုံးကို ကိုယ်စားပြုသော တူရိယာဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 11

तुलसीकाष्ठसंभूतं चन्दनं यच्छते हरेः । निर्द्दहेत्पातकं सर्वं पूर्वजन्मशतार्जितम्

တူလစီသစ်သားမှ ဖြစ်ပေါ်သော စန္ဒနလိမ်းဆေးကို ဟရိအရှင်ထံ ပူဇော်လျှင်၊ ယခင်ဘဝ ရာချီကာလအတွင်း စုဆောင်းလာသော အပြစ်အားလုံးကို မီးကဲ့သို့ လောင်ကျွမ်းပျောက်ကင်းစေသည်။

Verse 12

ददाति पितृ पिंडेषु तुलसीकाष्ठचन्दनम् । पितॄणां जायते तृप्तिर्गयाश्राद्धेन वै तथा

ဘိုးဘွားပူဇော်ပင်္ဍ (piṇḍa) များပေါ်တွင် တူလစီသစ်သားစန္ဒနလိမ်းဆေးကို ထားပေးလျှင်၊ ပိတೃ (Pitṛ) များသည် ဂယာ၌ ပြုသော ရှရဒ္ဓ (śrāddha) ကဲ့သို့ တူညီသော စိတ်ကျေနပ်မှုကို ရရှိကြသည်။

Verse 13

सर्वेषामेव देवानां तुलसीकाष्ठचन्दनम् । पितॄणां च विशेषेण सदाऽभीष्टं हरेः कलौ

တူလစီသစ်သားစန္ဒနလိမ်းဆေးသည် ဒေဝတားအားလုံးအတွက် နှစ်သက်ဖွယ်ဖြစ်ပြီး၊ အထူးသဖြင့် ပိတೃ (Pitṛ) များအတွက် ပိုမိုနှစ်သက်ဖွယ် ဖြစ်သည်။ ကလိယုဂ၌ ဟရိအရှင်အတွက် အမြဲတမ်း အလိုအပ်ဆုံး အရာဖြစ်သည်။

Verse 14

हरेर्भागवता भूत्वा तुलसीकाष्ठचन्दनम् । नार्पयति सदा विष्णोर्न ते भागवताः कलौ

ဟရိ၏ ဘာဂဝတဟု ကိုယ်ကိုခေါ်သော်လည်း၊ ဗိဿဏုထံသို့ တူလစီသစ်ဖြင့် ပြုလုပ်သော စန္ဒန်လိမ်းကို အမြဲမပူဇော်လျှင်၊ ကလိယုဂ၌ ထိုသူသည် အမှန်တကယ် ဘာဂဝတ မဟုတ်။

Verse 15

शरीरं दह्यते यस्य तुलसीकाष्ठवह्निना । नीयमानो यमेनापि विष्णुलोकं स गच्छति

တူလစီသစ်မီးဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာကို မီးသင်္ဂြိုဟ်ခံရသူသည်၊ ယမမင်းက ဦးဆောင်သော်လည်း၊ ဗိဿဏုလောကသို့ သွားရောက်တတ်၏။

Verse 16

यद्येकं तुलसीकाष्ठं मध्ये काष्ठस्य यस्य हि । दाहकाले भवेन्मुक्तः पापकोटिशतायुतैः

မီးသင်္ဂြိုဟ်ချိန်၌ အခြားသစ်တုံးများအလယ်တွင် တူလစီသစ်တုံးတစ်တုံးတည်းပင် ထည့်ထားလျှင်၊ ထိုသူသည် လွတ်မြောက်ကာ သန်းပေါင်းများစွာသော အပြစ်တို့မှ ကင်းစင်သွား၏။

Verse 17

दह्यमानं नरं दृष्ट्वा तुलसीकाष्ठवह्निना । जन्मकोटिसहस्रैस्तु तोषितस्तैर्जनार्दनः

တူလစီသစ်မီးဖြင့် လူတစ်ဦး မီးသင်္ဂြိုဟ်ခံရသည်ကို မြင်လျှင်၊ ဇနာရ္ဒန (ဗိဿဏု) သည် မွေးဖွားမှု ကောဋိထောင်ပေါင်းများစွာ၏ ကုသိုလ်ကဲ့သို့ပင် ပီတိဖြစ်၍ နှစ်သက်တော်မူ၏။

Verse 18

दह्यमानं नरं सर्वे तुलसीकाष्ठवह्निना । विमानस्थाः सुरगणाः क्षिपंति कुसुमांजलीन्

လူတစ်ဦးကို တူလစီသစ်မီးဖြင့် မီးသင်္ဂြိုဟ်နေစဉ်၊ ကောင်းကင်ရထား (ဝိမာန) ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ဒေဝတားအစုတို့သည် အလျင်အမြန် ပန်းအညှပ်များကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပက်ချကြ၏။

Verse 19

नृत्यंत्योऽप्सरसो हृष्टा गीतं गायन्ति सुस्वरम् । ज्वलते यत्र दैत्येन्द्र तुलसीकाष्ठपावकः

ဒೈတျာတို့၏ အရှင်တော်၊ တုလစီသစ်မီး တောက်လောင်ရာအရပ်၌ ပျော်ရွှင်သော အပ္စရာတို့ ကခုန်၍ သာယာသော သံလွင်သီချင်းများကို သီဆိုကြ၏။

Verse 20

कुरुते वीक्षणं विष्णुः सन्तुष्टः सह शंभुना

ဗိဿဏုသည် ရွှင်လန်းကျေနပ်၍ သမ္ဘု (ရှီဝ) နှင့်အတူ ထိုပူဇာကర్మနှင့် ကွယ်လွန်သူအပေါ် ကရုဏာပြည့်သော မျက်စိတော်ကို ချလိုက်သည်။

Verse 21

गृहीत्वा तं करे शौरिः पुरुषं स्वयमग्रतः । मार्जते तस्य पापानि पश्यतां त्रिदिवौकसाम् । महोत्सवं च कृत्वा तु जयशब्दपुरःसरम्

ရှော်ရီ (ကృష్ణ) သည် ထိုသူ၏လက်ကို ကိုယ်တော်တိုင်ကိုင်၍ ရှေ့သို့ခေါ်ဆောင်သည်။ သုံးလောကနတ်တို့ မြင်ကွင်းအတွင်း၌ ထိုသူ၏ အပြစ်များကို သုတ်သင်ပယ်ဖျက်ပြီးနောက် “အောင်ပွဲ!” ဟူသော အော်ဟစ်သံများကို ဦးဆောင်ကာ မဟာပွဲတော်ကို ကျင်းပတော်မူ၏။

Verse 22

सूत उवाच । प्रह्लादेनोदितं श्रुत्वा माहात्म्यं द्वारकाभवम् । प्रहृष्टा ऋषयः सर्वे तथा दैत्येश्वरो बलिः

စူတက ပြော၏— ပရဟ္လာဒက ကြေညာသည့် ဒွာရကာ မာဟာတ္မယကို ကြားနာပြီးနောက် ရှိသမျှ ရှင်ရသီတို့လည်း ဝမ်းမြောက်ကြ၍ ဒೈတျာတို့၏ အရှင် ဘလီလည်း ထိုနည်းတူ ဝမ်းမြောက်၏။

Verse 23

ततः सर्वेऽभिनन्द्यैनं प्रह्लादं दैत्यपुङ्गवम् । उद्युक्ता द्वारकां गत्वा द्रष्टुं कृष्णमुखाम्बुजम्

ထို့နောက် အားလုံးသည် ဒೈတျာတို့အနက် အထွဋ်အမြတ်ဖြစ်သော ပရဟ္လာဒကို ချီးမွမ်းဂုဏ်ပြုကာ ဒွာရကာသို့ ထွက်ခွာကြပြီး ကృష్ణ၏ ကြာပန်းမျက်နှာတော်ကို မြင်တွေ့လိုစိတ်ဖြင့် သွားကြ၏။

Verse 24

ततस्ते बलिना सार्धं मुनयः संशितव्रताः । आगत्य द्वारकां स्नात्वा गोमत्यां विधिपूर्वकम्

ထို့နောက် သစ္စာဝတ္တရားခိုင်မာသော ရသီတို့သည် ဘလိနှင့်အတူ ဒွာရကာသို့ ရောက်လာကာ ဂိုမတီမြစ်၌ ဓမ္မနည်းတကျ သန့်စင်ရေချိုးကာ ကုသိုလ်ပြုကြ၏။

Verse 25

कृष्णं दृष्ट्वा समभ्यर्च्य कृत्वा यात्रां यथाविधि । दत्त्वा दानानि बहुशः कृतकृत्यास्ततोऽभवन्

သူတို့သည် ကృష్ణကို မြင်တွေ့ကာ သင့်တော်သကဲ့သို့ ပူဇော်အာရాధနာပြု၍ စည်းကမ်းတကျ ဘုရားဖူးခရီးကို ပြီးစီးစေပြီး အလှူဒါနများစွာ ပေးလှူကြသဖြင့် ထို့နောက် မိမိတို့၏ ရည်ရွယ်ချက် ပြည့်စုံပြီဟု ခံစားကြ၏။

Verse 26

जग्मुः स्वीयानि स्थानानि बलिः पातालमाययौ । प्रह्लादं च प्रणम्याशु मेने स्वस्य कृतार्थताम्

ထို့နောက် အားလုံးသည် မိမိတို့၏ နေရာနေအိမ်များသို့ ပြန်သွားကြ၏။ ဘလိသည် ပါတာလာသို့ ဆင်းသွားပြီး ပရဟ္လာဒကို ချက်ချင်း ဦးညွှတ်ကန်တော့ကာ မိမိ၏ ရည်ရွယ်ချက် ပြည့်စုံပြီဟု ယူဆ၏။

Verse 43

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे चतुर्थे द्वारकामाहात्म्ये द्वारकामाहात्म्यश्रवणादिफलश्रुतिवर्णनपुरःसरतुलसीपत्रकाष्ठमहिमवर्णनपूर्वकं प्रह्लादद्विजसंवाद समाप्त्यनंतरं बलिना सह द्विजकृतद्वारकायात्राविधिवर्णनंनाम त्रिचत्वारिंशत्तमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိစ్కန္ဒ မဟာပုရာဏ—အရှစ်ဆယ့်တစ်ထောင် ဂါထာပါဝင်သော သံဟိတာအတွင်း—သတ္တမ ပရဘာသခဏ္ဍ၊ စတုတ္ထ ဒွာရကာမဟာတ္မယ၌ အခန်း ၄၃ ပြီးဆုံး၏။ ဒွာရကာမဟာတ္မယကို နားထောင်ခြင်း၏ အကျိုးနှင့် ဆက်စပ်သော အကျိုးများကို ဖော်ပြပြီး၊ ထိုမတိုင်မီ တုလသီရွက်နှင့် သစ်၏ မဟိမကို ရှင်းလင်းကာ၊ ပရဟ္လာဒနှင့် ဗြာဟ္မဏတို့၏ စကားဝိုင်းပြီးနောက် ဘလိနှင့်အတူ ဗြာဟ္မဏပြုသော ဒွာရကာဘုရားဖူးနည်းလမ်းကို ဖော်ပြထားသည်။