Adhyaya 4

Verse 1

श्रीप्रह्लाद उवाच । एवं संपूजितस्तेन हरिणा ब्राह्मणोत्तमः । उवाच परिसन्तुष्टो वरं ब्रूहीति केशवम्

သီပရဟ္လာဒက မိန့်တော်မူသည်။ ဟရိက ထိုအမြတ်ဆုံး ဗြာဟ္မဏကို ဂုဏ်ပြု၍ စေတနာဖြင့် ပူဇော်ပြီးနောက်၊ သူသည် စိတ်ကျေနပ်လျက် ကေရှဝအား “ပြောပါ—အလိုရှိသော ဆုတောင်းကို ရွေးချယ်ပါ” ဟု ဆို၏။

Verse 2

श्रीकृष्ण उवाच । यदि तुष्टोऽसि भगवन्यदि देयो वरो मम । स्थातव्यमत्र भवता न त्यक्तव्यं कदाचन

သီကృష్ణက မိန့်တော်မူသည်။ အို ဘဂဝန်၊ သင်သည် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်လျှင်၊ ငါ့အား ဆုတောင်းတစ်ပါး ပေးမည်ဆိုလျှင်—ဤနေရာ၌ သင်နေထိုင်ရမည်၊ မည်သည့်အခါမျှ မစွန့်လွှတ်ရ။

Verse 3

दुर्वासा उवाच । यदि तिष्ठाम्यहं कृष्ण तथा त्वमपि केशव । तिष्ठस्व षोडशकलो नित्यं मद्वचनेन हि

ဒုရ္ဝာသာက မိန့်တော်မူသည်။ အို ကృష్ణ၊ ငါနေထိုင်ရမည်ဆိုလျှင်၊ သင်လည်း အို ကေရှဝ၊ နေရမည်—ဆယ့်ခြောက်ကလာ ပြည့်စုံသော အရှိန်အဝါဖြင့် အမြဲတမ်း—ဤသည် ငါ့စကားအတိုင်းပင်။

Verse 4

श्रीकृष्ण उवाच । येऽत्र पश्यंति भक्त्या त्वां मां चापि द्विजसत्तम । किं दास्यसि फलं तेषां भाविनां भगवन्वद

သီရိကృష్ణ မိန့်တော်မူ၏။ အို ဒွိဇအမြတ်၊ ဤနေရာ၌ သင်ကို ဘက္တိဖြင့် မြင်ကြသူတို့နှင့် ငါကိုလည်း မြင်ကြသူတို့အတွက် အနာဂတ် ဘုရားဖူးတို့အား မည်သည့် အကျိုးဖလကို ပေးတော်မူမည်နည်း။ အို ဘဂဝန်၊ မိန့်ကြားတော်မူပါ။

Verse 5

दुर्वासा उवाच । यः स्नात्वा संगमे कृष्ण गोमत्याः सागरस्य च । त्वां मां समर्चति नरः सर्वपापैः समुच्यते

ဒုర్వာသာ မိန့်တော်မူ၏။ အို ကృష్ణ၊ ဂိုမတီမြစ်နှင့် သမုဒ္ဒရာ ဆုံရာ၌ ရေချိုးပြီးနောက် သင်နှင့် ငါကို ပူဇော်သောသူသည် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်ကင်းသွား၏။

Verse 6

तथान्यच्छृणु कृष्णात्र स्नात्वा दास्यति यद्धनम् । मम दत्तस्य देवेश प्राप्नुयात्षोडशोत्तरम्

ထို့ပြင် နားထောင်ပါ၊ အို ကృష్ణ။ ဤနေရာ၌ ရေချိုးပြီးနောက် လူတစ်ဦး ပေးလှူသော ဥစ္စာသည်—အို ဒေဝေရှ၊ နတ်တို့၏အရှင်—ငါ၏နာမဖြင့် ပေးလှူသမျှထက် ဆယ့်ခြောက်ဆ ပိုမိုသော အကျိုးပြန်လည်ရရှိမည်။

Verse 7

श्रीकृष्ण उवाच । यो नरः पूजयित्वा त्वां पूजयिष्यति मामिह । तस्य मुक्तिं प्रदास्यामि या सुरैरपि दुर्ल्लभा

သီရိကృష్ణ မိန့်တော်မူ၏။ ဤနေရာ၌ သင်ကို ပူဇော်ပြီးနောက် ငါကို ပူဇော်သောသူအား ငါသည် နတ်တို့တောင် ရခဲသော မုတ္တိ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ပေးတော်မူမည်။

Verse 8

प्रह्लाद उवाच । परस्परं वरौ दत्त्वा कृष्णदुर्वाससौ मुदा । ततः प्रभृति विप्रेन्द्रास्तस्मिन्स्थाने ह्यतिष्ठताम् । वरदानमिति प्रोक्तं तत्तीर्थं सर्वकामदम्

ပရဟ္လာဒ မိန့်တော်မူ၏။ ကృష్ణနှင့် ဒုర్వာသာတို့သည် ပျော်ရွှင်စွာ အပြန်အလှန် ဆုတောင်းကောင်းချီး ပေးကြပြီး ထိုအချိန်မှစ၍ ထိုနေရာ၌ပင် တည်နေကြ၏။ ထိုတီရ္ထသည် “ဝရဒါန” (ကောင်းချီးပေးခြင်း) ဟု ခေါ်ကြပြီး ဆန္ဒအားလုံးကို ပြည့်စုံစေ၏။

Verse 9

वरदाने नरः स्नातो गोसहस्रफलं लभेत् । विष्णुदुर्वाससोर्यत्र वरदानमभूत्पुरा

ဝရဒါန (Varadāna) တွင် ရေချိုးသူသည် နွားတစ်ထောင် လှူဒါန်းသကဲ့သို့ ကုသိုလ်ရရှိ၏။ အကြောင်းမူကား ရှေးကာလ၌ ဤနေရာတွင် ဗိဿဏု (Viṣṇu) နှင့် ဒုရဝါသာ (Durvāsā) တို့၏ အပေးအယူကောင်းချီး ဖြစ်ခဲ့သတည်း။

Verse 10

तदाप्रभृति विप्रेन्द्रास्तिष्ठते द्वारकां हरिः । दुर्वाससा गिरा बद्धो न जहाति कदाचन

ထိုအချိန်မှစ၍ အို ဗြာဟ္မဏတို့အထဲ၌ အမြတ်ဆုံးတို့၊ ဟရီ (Hari) သည် ဒွာရကာ (Dvārakā) တွင် တည်နေ၏။ ဒုရဝါသာ၏ စကားဖြင့် ချည်နှောင်ခံရသဖြင့် မည်သည့်အခါမျှ မစွန့်ခွာတတ်။

Verse 11

यत्र त्रैविक्रमी मूर्तिर्वहते यत्र गोमती । नरा मुक्तिं प्रयास्यंति चक्रतीर्थेन संगताः

ထရီဝိကရမ (Trivikrama) ၏ သန့်ရှင်းသော ရုပ်တော် တည်ရှိရာ၊ ဂိုမတီ (Gomatī) မြစ် စီးဆင်းရာ၌—စက္ကရတီရ္ထ (Cakratīrtha) နှင့် ဆက်စပ်သူတို့သည် မောက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) သို့ ချဉ်းကပ်သွားကြ၏။

Verse 12

कलेवरं परित्यक्तं प्रभासे हरिणा यदा । कलाभिः सहितं तेजस्तस्यां मूर्तौ निवेशितम्

ဟရီ (Hari) သည် ပရဘာသ (Prabhāsa) တွင် ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်လွှတ်သောအခါ၊ သူ၏ တောက်ပသော တေဇောဓာတ်သည် ကလာ (kalā) များနှင့်အတူ ထိုသန့်ရှင်းသော မူရတိ (mūrti) ထဲသို့ တည်သွင်းထားလေ၏။

Verse 13

तस्मात्कलियुगे विप्रा नान्यत्र प्राप्यते हरिः । यदि कार्य्यं हि कृष्णेन तत्र गच्छत मा चिरम्

ထို့ကြောင့် အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ ကလိယုဂ (Kali-yuga) တွင် ဟရီ (Hari) ကို အခြားနေရာများ၌ မလွယ်ကူစွာ မရနိုင်။ ကృష్ణ (Kṛṣṇa) ဖြင့် ဆောင်ရွက်ရမည့် သန့်ရှင်းသော အမှုရှိလျှင် ထိုနေရာသို့ သွားကြလော့၊ မနှောင့်နှေးကြနှင့်။

Verse 14

ऋषय ऊचुः । साधु भागवतश्रेष्ठ साधु मार्गप्रदर्शक । यत्त्वया हि परिज्ञातं तन्न जानाति कश्चन

ရသီတို့က ဆိုကြသည်။ «ကောင်းလှ၏၊ ဘာဂဝတတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသူ၊ ကောင်းလှ၏၊ လမ်းညွှန်သူ။ သင်အမှန်တကယ် သိမြင်ထားသမျှကို အခြားသူ မည်သူမျှ မသိနိုင်»။

Verse 15

किं फलं गमने तस्यां किं फलं कृष्णदर्शने । कानि तीर्थानि तत्रैव के देवास्तद्वदस्व नः

«အဲဒီနေရာသို့ သွားရခြင်း၏ ကုသိုလ်အကျိုးက ဘာလဲ။ ထိုနေရာတွင် ကృష్ణကို မြင်တွေ့ရခြင်း၏ အကျိုးက ဘာလဲ။ အဲဒီမှာ ဘယ်တီရ္ထများ ရှိသလဲ၊ ဘယ်ဒေဝတာများ ရှိသလဲ—ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောပြပါ»။

Verse 16

कस्मिन्मासे तिथौ कस्यां कस्मिन्पर्वणि मानवैः । गन्तव्यं कानि देयानि दानानि दनुजर्षभ

«လူတို့သည် ဘယ်လမှာ၊ ဘယ်တိထိနေ့မှာ၊ ဘယ်ပွဲတော်အခါမှာ သွားသင့်သလဲ။ ထို့ပြင် ဘာလက်ဆောင်များ၊ ဘာဒါနများ ပေးသင့်သလဲ—ဒာနဝတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသူရေ»။

Verse 17

सूत उवाच । इति पृष्टस्तदा तैस्तु महाभागवतोऽसुरः । कथयामास विप्रेभ्यो भगवद्भक्तिसंयुतः

စူတက ဆိုသည်။ ထိုသို့ သူတို့က မေးမြန်းကြသော်၊ အဆုရဖြစ်သော်လည်း မဟာဘာဂဝတဖြစ်သူသည် ဘုရားသခင်အပေါ် ဘက္တိပြည့်ဝ၍ ဗြာဟ္မဏတို့အား ရှင်းလင်းပြောကြားလေ၏။

Verse 18

प्रह्लाद उवाच । भो भूमिदेवाः शृणुत परं गुह्यं सनातनम् । यत्कस्यचिन्न चाख्यातं तद्वदामि सुविस्तरात्

ပရာဟ္လာဒက ဆိုသည်။ «ဟေ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ဒေဝတားများ (ဗြာဟ္မဏတို့)၊ အလွန်လျှို့ဝှက်၍ အမြင့်မြတ်သည့် အနန္တသနာတန သဒ္ဓမ္မကို နားထောင်ကြလော့။ မည်သူမဆိုအား မလွယ်ကူစွာ မဖော်ပြသည့် အရာကို ငါ အပြည့်အစုံ ရှင်းလင်းပြောမည်»။

Verse 19

यदा मतिं च कुरुते द्वारकागमनं प्रति । तदा नरकनिर्मुक्ता गायन्ति पितरो दिवि

လူတစ်ယောက်သည် ဒွာရကာသို့ သွားရန် စိတ်ကူးအာရုံကိုပင် ချမှတ်သည့်အခါ၊ နရကမှ လွတ်မြောက်သော ဘိုးဘွားပိတရုတို့သည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ သီချင်းသံဖြင့် ချီးမွမ်းကြသည်။

Verse 20

यावत्पदानि कृष्णस्य मार्गे गच्छति मानवः । पदेपदेऽश्वमेधस्य यज्ञस्य लभते फलम्

လူသည် ကృష్ణ၏ လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် လှမ်းသမျှ ခြေလှမ်းတိုင်း၌ အရှ္ဝမေဓ ယဇ္ဉ၏ အကျိုးဖလကို ရရှိလေသည်။

Verse 21

यात्रार्थं देवदेवस्य यः प्रेरयति चापरान् । मानवान्नात्र सन्देहो लभते वैष्णवं पदम्

ဒေဝဒေဝ (ဘုရားတို့၏ ဘုရား) အတွက် ဘုရားဖူးခရီးသွားရန် အခြားသူများကို လှုံ့ဆော်သူသည် သံသယမရှိဘဲ ဗိုင်ရှ္ဏဝ အမြင့်ဆုံးအဆင့်ကို ရောက်ရှိလေသည်။

Verse 22

द्वारकां गच्छमानस्य यो ददाति प्रतिश्रयम् । तथैव मधुरां वाचं नन्दते क्रीडते हि सः

ဒွာရကာသို့ သွားနေသူအား တည်းခိုရာပေးကာ၊ ထို့အပြင် ချိုမြိန်သောစကားဖြင့် ပြောဆိုသူသည် အမှန်တကယ် ပျော်ရွှင်၍ ရင်ခုန်လန်းဆန်းလေသည်။

Verse 23

अध्वनि श्रांतदेहस्य वाहनं यः प्रयच्छति । हंसयुक्तेन स नरो विमानेन दिवं व्रजेत्

လမ်းခရီး၌ ကိုယ်ခန္ဓာပင်ပန်းနွမ်းနယ်သော ခရီးသွားအား ယာဉ်စီးပေးသူသည် ဟင်္သာတို့ ချိတ်ဆက်ထားသော ကောင်းကင်ယာဉ်ဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်လေသည်။

Verse 24

यात्रायां गच्छमानस्य मध्याह्ने क्षुधितस्य च । अन्नं ददाति यो भक्त्या शृणु तस्यापि यद्भवेत्

ခရီးသွားသည့် ဘုရားဖူးသူသည် နေ့လယ်တွင် ဆာလောင်နေစဉ်၊ ယုံကြည်သဒ္ဓာဖြင့် အစာပေးလှူသူရှိလျှင်—သူအတွက် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် ကုသိုလ်ဖလကိုလည်း နားထောင်လော့။

Verse 25

गयाश्राद्धेन यत्पुण्यं लभते मानवो भुवि । अन्नदानेन तत्पुण्यं पितॄणां तृप्तिरक्षया

ဂယာ၌ ရှရဒ္ဓ (Śrāddha) ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် လူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ရရှိသည့် ကုသိုလ်တရားမည်သမျှ—အစာလှူဒါန်းခြင်းမှလည်း ထိုတူညီသော ကုသိုလ်ရပြီး၊ ဘိုးဘွားပိတೃတို့၏ တೃप्तိသည် မကုန်ခန်းအောင် ဖြစ်၏။

Verse 26

उपानहौ तु यो दद्याद्द्वारकां प्रति गच्छताम् । कृष्णप्रसादात्स नरो गजस्कन्धेन गच्छति

ဒွာရကာသို့ သွားနေသူတို့အား ဖိနပ်ကို လှူဒါန်းသူရှိလျှင်—ကృష్ణ၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် ထိုသူသည် ဆင်ကျောပေါ်စီး၍ ခရီးသွားရ၏။

Verse 27

विघ्नमाचरते यस्तु द्वारकां प्रति गच्छताम् । नरके मज्जते मूढः कल्पमात्रं तु रौरवे

ဒွာရကာသို့ သွားနေသူတို့အား အတားအဆီး ပြုလုပ်သူမည်သူမဆို—မိုက်မဲသူသည် နရက၌ ကျရောက်၍ ရောရဝ (Raurava) တွင် ကလ္ပတစ်လုံးစာ နစ်မြုပ်ရ၏။

Verse 28

मार्गस्थितस्य यो धन्यः प्रयच्छति कमण्डलु्म् । प्रपादानसहस्रस्य फलमाप्नोति मानवः

လမ်းပေါ်၌ ရပ်နေသော ခရီးသွားသူအား ကမဏ္ဍလု (ရေဘူး) ကို ပေးလှူသူသည် မင်္ဂလာရှိ၏; ထိုလူသည် ရေသောက်နားနေရာ (ပရပါ) တစ်ထောင် တည်ဆောက်သကဲ့သို့သော အကျိုးဖလကို ရ၏။

Verse 29

यात्रायां गच्छमानस्य पादभ्यंगं ददाति यः । पादप्रक्षालनं चैव सर्वान्कामानवाप्नुयात्

ဘုရားဖူးခရီးသွားနေသူ၏ ခြေကို နှိပ်နယ်ပေးသူ၊ ထို့ပြင် ခြေကိုလည်း ဆေးကြောပေးသူသည် ဆန္ဒအားလုံး ပြည့်စုံရ၏။

Verse 30

गाथां शृणोति यो विष्णोर्गीतं च गायतः पथि । दानं ददाति विप्रेन्द्रास्तस्माद्धन्यतरो न हि

အို ဗြာဟ္မဏအမြတ်တို့၊ လမ်းခရီး၌ ဗိဿနု၏ ဂါထာတော်များကို နားထောင်၍ သီချင်းဆိုသံကိုလည်း ကြားနာကာ ဒါနပေးသူထက် ပိုမိုကံကောင်းသူ မရှိ။

Verse 31

कैलासशिखरावासं श्वेताभ्रमिव निर्मलम् । प्रासादं कृष्णदेवस्य यः पश्यति नरोत्तमः

ကိလာသတောင်ထိပ်ပေါ် အိမ်တော်ကဲ့သို့၊ ဖြူစင်သော မိုးတိမ်ဖြူကဲ့သို့ တောက်ပသန့်ရှင်းသော သခင် ကృష్ణ၏ နန်းတော်ကို မြင်သော လူအမြတ်သည် အရှင်၏ သန့်ရှင်းသော နေရာတော်ကို အမှန်တကယ် မြင်မြောက်ရ၏။

Verse 32

दूराद्धेममयं दृष्ट्वा कलशं ध्वजसंयुतम् । वाहनं संपरित्यज्य लुठते धरणीं गतः

အဝေးမှ ရွှေကလသ်တိုင်ကို အလံတော်နှင့်တကွ မြင်လျှင် ယာဉ်ကို စွန့်၍ မြေပြင်သို့ ဆင်းကာ ဘက္တိဖြင့် မြေပေါ် လှိမ့်လျက် နေ၏။

Verse 34

पञ्चसूनाकृतं पापं तथाऽधर्मकृतं च यत् । कृमिकीटपतंगाश्च निहताः पथि गच्छता । परान्नं परपानीयमस्पृश्य स्पर्शसंगमम् । तत्सर्वं नाशमाप्नोति भगवत्केतुदर्शनात्

အိမ်တွင်း «ပဉ္စသူနာ» ကြောင့် ဖြစ်သော အပြစ်နှင့် မတရားမှုတို့၊ လမ်းသွားစဉ် ပိုးကောင်၊ ပိုးမွှား၊ ပျံသန်းသတ္တဝါတို့ကို သတ်မိခြင်း၊ သူတစ်ပါး၏ အစာကို စားခြင်း၊ သူတစ်ပါး၏ ရေကို သောက်ခြင်း၊ မထိသင့်သောအရာနှင့် ထိတွေ့ခြင်း—ဤအားလုံးသည် ဘုရား၏ အလံတော်ကို မြင်ရုံဖြင့် ပျက်စီးသွား၏။

Verse 35

पठेन्नामसहस्रं तु स्तवराजमथापि वा । गजेन्द्रमोक्षणं चैव पथि गच्छञ्छनैः शनैः

လမ်းခရီးတွင် တဖြည်းဖြည်း လှမ်းလှမ်းသွားရင်း «နာမသဟသ္ရ» (နာမတစ်ထောင်) သို့မဟုတ် «စတဝရာဇ» (သီချင်းတော်၏ မင်း) သို့မဟုတ် «ဂဇေန္ဒြမောက္ခဏ» (ဂဇေန္ဒြ၏ ကယ်တင်ခြင်း) ကို ရွတ်ဖတ်သင့်သည်။

Verse 36

गायमानो भगवतः प्रादुर्भावाननेकधा । नृत्यद्भिर्हर्षसंयुक्तैर्हृष्यमाणः पुनःपुनः । स्वयं नृत्यन्हर्षयुक्तो भक्तो गच्छेद्धरेः पुरम्

ဘုရားသခင်၏ ပေါ်ထွန်းခြင်းအမျိုးမျိုးကို သီဆိုကာ၊ ပျော်ရွှင်စွာ ကခုန်နေသော ဘက္တများအလယ်တွင် ထပ်ခါထပ်ခါ ဝမ်းမြောက်လျက်၊ ကိုယ်တိုင်လည်း ဝမ်းမြောက်စွာ ကခုန်သော ဘက္တသည် ဟရီ၏ မြို့တော် (သခင်၏ သာသနာတော်အိမ်) သို့ ရောက်၏။

Verse 37

विष्णोः क्रीडाकरं स्थानं भुक्तिमुक्तिप्रदायकम् । यस्मिन्दृष्टे कलौ नॄणां मुक्तिरेवोपजायते

ဤသည်မှာ ဗိဿဏု၏ ကစားပွဲသဘောရှိသော သာသနာတော်အာသန ဖြစ်၍ လောကီအပျော်အပါး (ဘုဂ္ဂ) နှင့် မောက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) နှစ်ပါးလုံးကို ပေးတတ်သည်။ ကလိယုဂ်၌ပင် ထိုနေရာကို မြင်ရုံမျှဖြင့် လူတို့၌ မောက္ခပင် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

Verse 38

प्रह्लाद उवाच । पूर्वं हि देवराजेन बृहस्पतिरुदारधीः । प्रणम्य परया भक्त्या पृष्टश्च स महामतिः

ပရဟ္လာဒက ပြော၏— ယခင်က ဒေဝရာဇ (နတ်ဘုရင်) သည် ဉာဏ်ကြီးမြတ်သော ဗြဟ္စပတိ မဟာမတိကို အလွန်မြတ်သော ဘက္တိဖြင့် ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ ထို့နောက် မေးမြန်းခဲ့သည်။

Verse 39

इन्द्र उवाच । द्वारकायाश्च माहात्म्यं कथयस्व प्रसादतः । चतुर्युगं यथाभागैर्धर्मवृद्धिं जनो लभेत्

အိန္ဒြက ပြော၏— သင်၏ ကရုဏာတော်ဖြင့် ဒွာရကာ၏ မဟာတန်ခိုးကို ပြောပြပါ။ ထို့ပြင် ယုဂ်လေးပါးကို သင့်တော်သလို ခွဲခြားဖော်ပြ၍ လူတို့သည် ဓမ္မတိုးပွားခြင်းကို ရရှိစေပါ။

Verse 40

एतच्छ्रुत्वा महेन्द्रस्य वचनं मुनिसत्तमाः । बृहस्पतिरुवाचैनं महेन्द्रं देव संवृतम्

မဟိန္ဒြ၏ စကားကို ကြားသိပြီးနောက် မုနိမြတ်တို့၏ မျက်မှောက်၌၊ နတ်တို့ဝန်းရံထားသော မဟိန္ဒြထံသို့ ဗြဟ္စပတိက မိန့်ကြား하였다။

Verse 41

बृहस्पतिरुवाच । कृतं त्रेता द्वापरं च कलिश्च सुरसत्तम । चतुर्युगमिदं प्रोक्तं तत्त्वतो मुनिसत्तमैः

ဗြဟ္စပတိ မိန့်တော်မူသည်– အို နတ်တို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ၊ ကృత၊ တ్రေတா၊ ဒွာပရ၊ ကလိ ဟူသော ယုဂလေးပါးကို မုနိမြတ်တို့က အမှန်တရားအတိုင်း ရှင်းလင်းဖော်ပြခဲ့ကြသည်။

Verse 42

कृते धर्मश्चतुष्पादो वेदादिफलमेव च । तीर्थं दानं तपो विद्या ध्यानमायुररोगता

ကృతယုဂ၌ ဓမ္မသည် ခြေလေးချောင်းလုံးဖြင့် တည်ကြည်၍၊ ဝေဒနှင့် ဆက်စပ်သော သာသနာရေးကျင့်စဉ်တို့၏ အကျိုးဖလလည်း ပြည့်စုံစွာ ရရှိသည်။ တီර්ഥယာတရာ၊ ဒါန၊ တပ၊ သာသနာပညာ၊ ဓျာန၊ အသက်ရှည်ခြင်းနှင့် ရောဂါကင်းခြင်းတို့သည် ထိုခေတ်၌ ထွန်းကားသည်။

Verse 43

पादहीनं सर्वमेतद्युगं त्रेताभिधं प्रभो । पादद्वयं द्वापरे तु सर्वस्यैतस्य वासव

အို प्रभု၊ တ్రေတာ ဟုခေါ်သော ယုဂ၌ ဤအရာအားလုံးသည် ခြေတစ်ချောင်းလျော့နည်းသွားသည်။ ဒွာပရယုဂ၌မူ အို ဝာသဝ၊ ဤကောင်းကျိုးတို့၏ ခြေနှစ်ချောင်းသာ ကျန်သည်။

Verse 44

पादेनैकेन तत्सर्वं विभागे प्रथमे कलौ । ऊर्ध्वं विनाशः सर्वस्य भविष्यति न संशयः

ကလိယုဂ၏ ပထမပိုင်း၌ ထိုအရာအားလုံးသည် ခြေတစ်ချောင်းတည်းဖြင့်သာ ကျန်ရှိမည်။ ထို့နောက် အရာအားလုံး၏ ပျက်စီးခြင်းသည် မလွဲမသွေ ဖြစ်လာမည်၊ သံသယမရှိ။

Verse 45

मन्त्रास्तीर्थानि यज्ञाश्च तपो दैवादिकं तथा । प्रगच्छंति समुच्छेदं वेदाः शास्त्राणि चैव हि

မန္တရားများ၊ သီရ္ထများ၊ ယဇ္ဈပူဇာများ၊ တပဿာနှင့် ဒေဝအမိန့်တော်တို့ပါ အားလုံးသည် ပျက်စီးသွားရာသို့ ဦးတည်ကြ၏။ ဝေဒများနှင့် သာသ္တရများပင်လည်း ချိုးဖောက်ပျက်ကွက်ကြ၏။

Verse 46

म्लेच्छप्रायाश्च भूपाला भविष्यन्त्यमराधिप । लोकः करिष्यते निन्दां साधूनां व्रतचारिणाम्

အမရတို့၏ အရှင်တော်၊ အနာဂတ်တွင် ဘုရင်များသည် မလေစ္ဆာသဘောအများစုဖြစ်လာကြမည်။ လူထုသည် သာဓုသင်္ကာရရှိသူများ၊ ဝရတကျင့်သူများကို ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်ကြလိမ့်မည်။

Verse 47

प्रह्लाद उवाच । श्रुत्वा बृहस्पतेर्वाक्यमेतत्तीर्थस्य भो द्विजाः । प्रकंपिताः सुराः सर्वे म्लेच्छ संसर्गजाद्भयात्

ပရဟ္လာဒက ပြောသည်။ အို ဒွိဇာတို့၊ ဤသီရ္ထအကြောင်း ဘృဟஸ္ပတိ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် မလေစ္ဆာတို့နှင့် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံခြင်းမှ ဖြစ်သော ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ဒေဝတားအားလုံး တုန်လှုပ်ကြ၏။

Verse 48

बृहस्पतिं सुरगुरुं पप्रच्छुर्विनयान्विताः । म्लेच्छसंसर्गजो दोषो गंगयापि न पूयते

သူတို့သည် ဒေဝတို့၏ ဂုရု ဘృဟஸ္ပတိကို လေးစားသိမ်မွေ့စွာ မေးမြန်းကြသည်။ “မလေစ္ဆာတို့နှင့် ပေါင်းသင်းခြင်းမှ ဖြစ်သော အပြစ်ဒोषသည် ဂင်္ဂါမြစ်ဖြင့်ပင် မသန့်စင်နိုင်ပါ” ဟု။

Verse 49

कथयस्व प्रसादेन स्थानं कलिविवर्जितम् । यत्र गत्वा निवत्स्यामो यास्यामो निर्वृतिं पराम्

ကျေးဇူးတော်ဖြင့် ကလိယုဂ၏ အညစ်အကြေးကင်းသော နေရာတစ်ခုကို ပြောပြပါ။ ထိုနေရာသို့ သွားရောက်ပြီးနောက် ကျွန်ုပ်တို့ နေထိုင်ကာ အမြင့်ဆုံးသော ငြိမ်းချမ်းသက်သာမှုကို ရရှိလိုပါသည်။

Verse 50

येन दुःखविनिर्मुक्ता भविष्यामो गतव्यथाः । कृपया सुमुखो भूत्वा ब्रूहि तीर्थं हिताय नः

ဒုက္ခမှ လွတ်ကင်း၍ ဝေဒနာကင်းစေမည့် အရာကို ရရှိနိုင်ရန်—ကရုဏာဖြင့် မျက်နှာသာလှပစွာဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့အကျိုးအတွက် တီရ္ထ (tīrtha) ကို ပြောကြားပါ။

Verse 51

प्रह्लाद उवाच । एतच्छ्रुत्वा सुरेन्द्रस्य वाक्यमंगिरसां वरः । चिरं ध्यात्वा जगादेदं वाक्यं देवपुरोहितः

ပရာဟ္လာဒက ပြောသည်။ ဆုရိန္ဒြ၏ တောင်းဆိုစကားကို ကြားသော် အင်္ဂိရသတို့အထဲ အမြတ်ဆုံးဖြစ်သော ဘృဟஸ္ပတိ—ဒေဝတို့၏ ပုရောဟိတ်—သည် အချိန်ကြာကြာ စဉ်းစားသုံးသပ်ပြီးနောက် ဤစကားများကို ပြောကြား하였다။

Verse 52

बृहस्पतिरुवाच । पञ्चक्रोशप्रमाणं हि तीर्थं तीर्थवरोत्तमम् । द्वारकानाम विख्यातं कलिदोषविवर्जितम्

ဘృဟஸ္ပတိက ပြောသည်။ အမှန်တကယ် ငါးကရိုးသ (krośa) အတိုင်းအတာရှိသော တီရ္ထသည် တီရ္ထတို့အနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်၏။ ဒွာရကာ (Dvārakā) ဟူ၍ ကျော်ကြားပြီး ကလိယုဂ၏ အပြစ်ဒုෂ္ဌာန်များမှ ကင်းလွတ်သည်။

Verse 53

विष्णुना निर्मितं स्थानं लोकस्य गतिदायकम् । मुक्तिदं कलिकाले तु ज्ञानहीनजनस्य च

ဤနေရာကို ဗိဿ္ဏု (Viṣṇu) က ဖန်ဆင်းထား၍ လောကအား သွားရာလမ်းမှန်နှင့် အားကိုးရာကို ပေးတော်မူသည်။ ကလိယုဂ၌လည်း ဉာဏ်ဓမ္မမရှိသူတို့တောင် မုက္ခတိ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 54

ऊषरं कर्मणां क्षेत्रं पुण्यं पापविनाशनम् । न प्ररोहंति पापानि पुनर्नष्टानि तत्र वै

ထိုပုဏ္ဏမြေသည် အပြစ်ကံတို့အတွက် အပင်မပေါက်သော မြေခြောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်၍ ကုသိုလ်ပြည့်ဝကာ အပြစ်ကို ဖျက်ဆီးသည်။ ထိုနေရာ၌ တစ်ကြိမ် ပျက်စီးသွားသော အပြစ်တို့သည် ပြန်လည် မပေါက်ထွားတော့။

Verse 55

तिस्रः कोटयोऽर्धकोटी च तीर्थानीह महीतले

ဤမြေပြင်ပေါ်တွင် သန့်ရှင်းသော တီရ္ထ (tīrtha) များ သုံးကုဋေ နှင့် ထပ်မံ တစ်ဝက်ကုဋေ ရှိသည်။

Verse 56

एवं तीर्थयुता तत्र द्वारका मुक्तिदायका । सेवनीया प्रयत्नेन प्राप्य मानुष्यमुत्तमम्

ထို့ကြောင့် တီရ္ထ (tīrtha) များဖြင့် ပြည့်စုံသော ဒွာရကာသည် မောက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ပေးတတ်၏။ အထူးမြတ်သော လူ့ဘဝကို ရရှိပြီးနောက် အားထုတ်၍ ဘုရားဖူးသွားကာ ဆည်းကပ်ဝတ်ပြုသင့်သည်။

Verse 57

प्रह्लाद उवाच । बृहस्पतेर्वचः श्रुत्वा शतक्रतुरथाऽब्रवीत् । वाचस्पते मम इहि द्वारवत्या महोदयम् । गमने किं फलं प्रोक्तं कृष्णदेवस्य दर्शने

ပရဟ္လာဒက ပြောသည်။ ဗြဟ္စပတိ (Bṛhaspati) ၏စကားကို ကြားပြီးနောက် ရှတကရတု (အိန္ဒြာ) က ပြော၏— «အို ဝါစပတိ (စကား၏အရှင်)၊ ဒွာရဝတီ၏ မဟာဂုဏ်တော်ကို ငါ့အား ပြောပါ။ ထိုသို့ သွားရခြင်းနှင့် သခင် ကృష్ణဒေဝကို ဖူးမြင်ရခြင်းအတွက် မည်သည့် ဖလ (အကျိုး) ကို ဆိုထားသနည်း?»

Verse 58

अन्यानि तत्र तीर्थानि मुख्यानि वद मे गुरो । यथाभिषेके गोमत्याः फलं यदपि संगमे

«အို ဂုရု၊ ထိုနေရာရှိ အခြား အဓိက တီရ္ထ (tīrtha) များကိုလည်း ငါ့အား ပြောပါ။ ထို့ပြင် ဂိုမတီမြစ် ဆုံရာ၌ သန့်စင်ရေချိုး (snāna/abhiṣeka) လုပ်ခြင်းမှ ရသော ဖလ (ကုသိုလ်အကျိုး) ကိုလည်း ပြောပါ။»

Verse 59

बृहस्पतिरुवाच । श्रूयतां तात वक्ष्यामि माहात्म्यं द्वारकोद्भवम् । मनुष्यरूपो भगवान्यत्र क्रीडति केशवः

ဗြဟ္စပတိက ပြောသည်— «နားထောင်ပါ သားရေ၊ ဒွာရကာမှ ပေါ်ပေါက်သော မဟာတန်ခိုးကို ငါ ပြောမည်။ ထိုနေရာ၌ ကေရှဝ (ကေသဝ) သခင်ဘုရားသည် လူ့ရုပ်ကို ခံယူကာ လီလာ (divine play) ဖြင့် ကစား၍ နေထိုင်တော်မူ၏။»

Verse 60

नारायणः स ईशानो ध्येयश्चादौ जगन्मयः । स एव देवतामुख्यः पुरीं द्वारवतीं स्थितः

ထိုသူသည် နာရာယဏ—အရှင်အထွဋ်အမြတ်—အစကတည်းက စိတ်ဖြင့် ဆင်ခြင်သင့်သူ၊ စကြဝဠာလုံးကို ပြည့်နှံ့တော်မူသူ။ ထိုအမြတ်ဆုံးသော ဒေဝတာသည် ဒွာရဝတီ မြို့၌ တည်ရှိတော်မူ၏။

Verse 61

एकैकस्मिन्पदे दत्ते पुरीं द्वारवतीं प्रति । पुण्यं क्रतुसहस्रेण कलौ भवति देहिनाम्

ကလိယုဂ၌ ကိုယ်ရှိသတ္တဝါတို့သည် ဒွာရဝတီ မြို့သို့ တစ်ခြေလှမ်းချင်း လှမ်းသွားတိုင်း၊ ကရတု ယဇ္ဈပူဇာ တစ်ထောင်နှင့် တူသော ကုသိုလ် ပေါ်ပေါက်၏။

Verse 62

कलौ कृष्णपुरीं रम्यां ये गच्छंति नरोत्तमाः । कुलकोटिशतैर्युक्तास्ते गच्छन्ति हरेः पदम्

ကလိယုဂ၌ လှပသော ကృష్ణပူရီ (ဒွာရကာ) သို့ သွားရောက်ကြသော လူမြတ်တို့သည် မိမိတို့၏ မျိုးရိုးတန်းဆက် ရာသန်းပေါင်းများစွာနှင့်အတူ ဟရိ၏ ပဒ—အဘိဓမ္မနေရာ—သို့ ရောက်ကြ၏။

Verse 63

ये ध्यायंति मनोवृत्त्या गमनं द्वारकां प्रति । तेषां विलीयते पापं पूर्वजन्मायुतैः कृतम्

ဒွာရကာသို့ သွားရာကို စိတ်အတွင်းရည်ရွယ်ချက်ဖြင့်သာ တရားသဘောတရားဖြင့် တွေးတောမိသူတို့၏ အပြစ်သည် ယခင်ဘဝ သောင်းသောင်းများစွာက ပြုခဲ့သမျှပင် ပျော်လျက် ပျောက်ကွယ်သွား၏။

Verse 64

कृष्णस्य दर्शने बुद्धिर्जायते यस्य देहिनः । वक्त्रावलोकनात्तस्य पापं याति सहस्रधा

ကൃഷ്ണကို မြင်တွေ့ရာတွင် ဉာဏ်ပညာ ပေါ်ထွန်းလာသော ကိုယ်ရှိသတ္တဝါအတွက်၊ သူ၏ မျက်နှာကို မြင်ရုံဖြင့်ပင် အပြစ်သည် တစ်ထောင်ခွဲကွဲကာ ပျောက်ကွယ်သွား၏။

Verse 65

ये गता द्वारकायां च ये मृताः कृष्णसन्निधौ । न तेषां पुनरावृत्तिर्यावदाभूतसंप्लवम्

ဒွာရကာသို့ ရောက်သွားသူတို့နှင့် ကృష్ణ၏ ရှေ့မှောက်၌ သေဆုံးသူတို့အတွက်—မဟာပျက်ကွက်ကာလ (ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ပျက်သုဉ်းမှု) မတိုင်မီအထိ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း မရှိတော့။

Verse 66

सुलभा मथुरा काशी ह्यवन्ती च तथा सुराः । अयोध्या सुलभा लोके दुर्लभा द्वारका कलौ

မထုရာနှင့် ကာရှီ သို့ သွားရလွယ်ကူ၏; အဝန္တီနှင့် နတ်ဘုံများလည်း ထိုနည်းတူ; အယောဓျာလည်း လောက၌ ရောက်လွယ်၏—သို့သော် ကလိယုဂ၌ ဒွာရကာကို ရရှိရောက်ရန် ခက်ခဲလှ၏။

Verse 67

गत्वा कृष्णपुरीं रम्यां षण्मासात्कृष्णसंनिधौ । जीवन्मुक्तास्तु ते ज्ञेयाः सत्यमेतत्सुरोत्तम

လှပသော ကృష్ణပုရီသို့ သွားရောက်ကာ ကൃഷ്ണ၏ အနီးကပ်ရှေ့မှောက်၌ ခြောက်လ တည်နေသူတို့ကို—အသက်ရှင်လျက် လွတ်မြောက်သူ (ဇီဝန်မုက္တ) ဟု သိမှတ်ရမည်; ဤသည် အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်၏၊ အို နတ်တို့အထွတ်အမြတ်။

Verse 68

कृष्णक्रीडाकरं स्थानं वाञ्छन्ति मनसा प्रिये । तेषां हृदि स्थितं पापं क्षालयेत्प्रेतनायकः

အို ချစ်သူရေ၊ စိတ်ထဲမှ ကൃഷ്ണ၏ ကစားရာနေရာကို တောင့်တသူတို့၏—နှလုံးထဲ၌ တည်နေသော အပြစ်ကိုပင် သေသူတို့၏ အရှင် ယမမင်းက လျှော်ဖျက်ပေးလိမ့်မည်။

Verse 69

अत्युग्राण्यपि पापानि तावत्तिष्ठन्ति विग्रहे । यावन्न गच्छति नरः कलौ द्वारवतीं प्रति

အလွန်ကြမ်းတမ်းသော အပြစ်များပင် လူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာ၌ တည်နေသည်မှာ—ကလိယုဂ၌ ထိုသူသည် ဒွာရဝတီ (ဒွာရကာ) သို့ မထွက်ခွာသေးသရွေ့သာ ဖြစ်၏။

Verse 70

पुण्यसंख्या च तीर्थानां ब्रह्मणा विहिता पुरा । दानाध्ययन संज्ञानां मुक्त्वा द्वारवतीं कलौ

ရှေးကာလ၌ ဘြဟ္မာသည် တီရ္ထများ၏ ပုဏ္ဏသတ်မှတ်ချက်ကို ချမှတ်ခဲ့၏။ သို့သော် ကလိယုဂ၌ ဒွာရဝတီကို မထားလျှင် ဒါန၊ ဝေဒပညာလေ့လာခြင်းနှင့် အခြားဓမ္မကိစ္စတို့၏ အကျိုးပုဏ္ဏသည် နှိုင်းယှဉ်လျှင် လျော့နည်းသွား၏။

Verse 71

चक्रतीर्थे तु यो गच्छेत्प्रसंगेनापि मानवः । कुलैकविंशतियुतः स गच्छेत्परमं पदम्

လူတစ်ယောက်သည် အကြောင်းအရာမရှိဘဲ မတော်တဆပင် စက္ကတီရ္ထသို့ သွားရောက်လျှင်လည်း မိမိမျိုးရိုးအဆက် ၂၁ ဆက်နှင့်အတူ အမြင့်ဆုံးသော အခြေအနေ (ပရမပဒ) သို့ ရောက်၏။

Verse 72

लोभेनाऽप्यपराधेन दम्भेन कपटेन वा । चक्रतीर्थं च यो गच्छेन्न पुनर्विशते भवम्

လောဘကြောင့်ဖြစ်စေ၊ အပြစ်အနာအဆာကြောင့်ဖြစ်စေ၊ ဟန်ဆောင်မှုနှင့် လှည့်ဖြားမှုကြောင့်ဖြစ်စေ စက္ကတီရ္ထသို့ သွားရောက်သူသည် ထပ်မံ၍ လောကဘဝ (ဘဝ) ထဲသို့ မဝင်ရတော့ (ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းမရှိ)။

Verse 73

प्रयागे ह्यस्थिपातेन यत्फलं परिकीर्तितम् । तदेव शतसाहस्रं चक्रतीर्थास्थिपातनात्

ပရယာဂ၌ အရိုးအကျန်ကို ချထားခြင်းကြောင့် ရရှိသည်ဟု ချီးမွမ်းကြသော အကျိုးပုဏ္ဏသည် စက္ကတီရ္ထ၌ အရိုးအကျန် ချထားခြင်းကြောင့် တစ်သိန်းဆတိုး ဖြစ်လာ၏။

Verse 74

पृथिव्यां चैव तत्तीर्थं परमं परिकीर्तितम् । चक्रतीर्थमिति ख्यातं ब्रह्महत्याविनाशनम्

ဤကမ္ဘာမြေပေါ်၌ ထိုတီရ္ထသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးဟု ချီးမွမ်းကြ၏။ ၎င်းကို “စက္ကတီရ္ထ” ဟု ခေါ်ကြပြီး ဘြဟ္မဟတ္ယာ (အလွန်ကြီးမားသော သတ်ဖြတ်မှု) အပြစ်ကို ဖျက်ဆီးပေးသူ ဖြစ်၏။

Verse 75

ये ये कुले भविष्यंति तत्पूर्वं मानवाः क्षितौ । सर्वे विष्णुपुरं यांति चक्रतीर्थास्थिपातनात्

ဤမျိုးရိုး၌ အရင်က မွေးဖွားခဲ့သူများနှင့် နောင်တွင် မွေးဖွားမည့်သူများအားလုံးသည်၊ စက္ကရတီရ္ထ၌ အရိုးအကျန်ကို အပ်နှံခြင်းကြောင့် ဗိဿနု၏ နေရာတော်သို့ ရောက်ကြသည်။

Verse 76

किं जातैर्बहुभिः पुत्रैर्गणनापूरकात्मकैः । वरमेको भवेत्पुत्रश्चक्रतीर्थं तु यो व्रजेत्

ရေတွက်ပဲ ပြည့်စေသော သားများ အများကြီး မွေးဖွားခြင်းက ဘာအကျိုးရှိသနည်း။ စက္ကရတီရ္ထသို့ သွားနိုင်သော သားတစ်ယောက်တည်း ရှိခြင်းက ပိုကောင်း၏။

Verse 77

तपसा किं प्रतप्तेन दानेनाध्ययनेन किम् । सर्वावस्थोऽपि मुच्येत गतः कृष्णपुरीं यदि

ပြင်းထန်သော တပသ (အာစီတပ) ကို ဘာကြောင့် လိုသနည်း။ ဒါန (လှူဒါန်းခြင်း) နှင့် သာသနာစာပေ လေ့လာခြင်းကလည်း ဘာလိုသနည်း။ မည်သည့်အခြေအနေမဆို၊ ကృష్ణ၏ မြို့တော် (ဒွာရကာ) သို့ ရောက်လျှင် လွတ်မြောက်သည်။

Verse 78

कलिकाल कृतैर्दोषैरत्युग्रैरपि मानवः । कलौ कृष्णमुखं दृष्ट्वा लिप्यते न कदाचन

ကလိယုဂ၌ ဖြစ်ပေါ်သော အပြစ်ဒोषများသည် အလွန်ပြင်းထန်သော်လည်း၊ ကလိကာလ၌ ကృష్ణ၏ မျက်နှာတော်ကို မြင်မြောက်လျှင် မည်သည့်အခါမျှ မညစ်ညမ်းတော့။

Verse 79

दानं चाध्ययनं शौचं कारणं न हि पुत्रक । हीनवर्णोऽपि पापात्मा गतः कृष्णपुरीं यदि

သားရေ၊ ဒီမှာ ဆုံးဖြတ်ပေးသော အကြောင်းရင်းက ဒါန (လှူဒါန်းခြင်း)၊ သာသနာစာပေ လေ့လာခြင်း၊ သန့်ရှင်းမှု မဟုတ်ပါ။ အဆင့်နိမ့်သူဖြစ်စေ၊ အပြစ်ကြီးသူဖြစ်စေ၊ ကృష్ణ၏ မြို့တော်သို့ ရောက်လျှင် လွတ်မြောက်သည်။

Verse 80

वाराणस्यां कुरुक्षेत्रे नर्मदायां च यत्फलम् । तत्फलं निमिषार्धेन द्वारवत्यां दिनेदिने

ဗာရာဏသီ၊ ကုရုက္ခေတ္တရ၊ နർമဒါမြစ်၌ ရရှိသော ကုသိုလ်အကျိုးသည်—ထိုအကျိုးတူတူကို ဒွာရဝတီ၌ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း အခဏတစ်ဝက်အတွင်းပင် ရရှိနိုင်၏။

Verse 81

धन्यानामपि धन्यास्ते देवानामपि देवताः । कृष्णोपरि मतिर्येषां हीयते न कदाचन

ကောင်းချီးခံရသူတို့ထဲမှလည်း အထူးကောင်းချီးခံရသူ၊ နတ်တို့ထဲမှလည်း နတ်မြတ်—ကృష్ణအပေါ်၌ စိတ်တည်မြဲသူတို့၏ စိတ်သည် မည်သည့်အခါမျှ မလျော့နည်းတတ်။

Verse 82

श्रवणद्वादशीयोगे गोमत्युदधिसंगमे । स्नात्वा कृष्णसुतं दृष्ट्वा लिप्यते नैव स क्वचित्

သြဝဏ္ဏနက္ခတ်နှင့် ဒွာဒသီ တိုက်ဆိုင်သော မင်္ဂလာယောဂ၌၊ ဂိုမတီမြစ်နှင့် သမုဒ္ဒရာ ဆုံရာတွင် ရေချိုးကာ ကృష్ణ၏ သားတော်ကို ဖူးမြင်လျှင်၊ မည်သည့်နေရာ၌မျှ အပြစ်အညစ် မကပ်လျက်ရှိ၏။

Verse 83

यस्य कस्यापि मासस्य द्वादशी प्राप्य मानवः । कृष्णक्रीडापुरीं दृष्ट्वा मुक्तः संसारगह्वरात्

မည်သည့်လမဆို ဒွာဒသီနေ့ရောက်သောအခါ၊ လူတစ်ဦးသည် ကృష్ణကစားမြူးရာ မြို့တော် (ဒွာရကာ) ကို ရောက်ရှိမြင်တွေ့လျှင်၊ သံသရာ၏ နက်ရှိုင်းသော ချိုင့်ဝှမ်းမှ လွတ်မြောက်၏။

Verse 84

येषां कृष्णालये प्राणा गताः सुरपते कलौ । स्वर्गान्न तेषामावृत्तिः कल्पकोटिशतैरपि

အို နတ်တို့၏ အရှင်၊ ကလိယုဂ၌ ကృష్ణ၏ နေရာတော်၌ အသက်ရှုထွက်ဆုံးသွားသူတို့အတွက်၊ ကောင်းကင်ဘုံမှပင် ပြန်လည်လာရခြင်း မရှိ—ကပ္ပကောဋိ ရာနှင့်ချီသော်လည်း မရှိ။

Verse 85

विज्ञेया मानुषा वत्स गर्भस्थास्ते महीतले । द्वारवत्यां न यैर्देवो दृष्टः कंसनिषूदनः

ချစ်သားရေ၊ ဒွာရဝတီ (ဒွာရကာ) တွင် ကံဆနိသူဒန (ကံဆကို သတ်သော) ဘုရားကို မမြင်ဖူးသူတို့သည် မြေပြင်ပေါ်၌ပင် မမွေးဖွားသေးသကဲ့သို့ ဖြစ်ကြောင်း သိထားလော့။

Verse 86

दुर्लभो द्वारकावासो दुर्लभं कृष्णदर्शनम् । दुर्लभं गोमतीस्नानं दुर्लभो रुक्मिणीपतिः

ဒွာရကာ၌ နေထိုင်ခြင်းသည် အလွန်ရှားပါး၏၊ ကృష్ణကို မြင်တွေ့ခြင်းလည်း ရှားပါး၏။ ဂိုမတီမြစ်၌ ရေချိုးခြင်းလည်း ရှားပါး၏၊ ရုက္မိဏီ၏ အရှင်တော်လည်း ရှားပါးလှ၏။

Verse 87

तपः परं कृतयुगे त्रेतायां ज्ञानमुच्यते । द्वापरे तु परो यज्ञः कलौ केशवकीर्तनम्

ကృతယုဂတွင် တပဿ (အာသီတိ) သည် အမြင့်ဆုံးဟု ဆိုကြ၏၊ တ్రေတာယုဂတွင် ဉာဏ်ပညာသည် အမြင့်ဆုံးဟု ကြေညာ၏။ ဒွာပရယုဂတွင် ယဇ္ဉ (ယဇ္ဉပူဇာ) သည် အမြင့်ဆုံး၊ ကလိယုဂတွင်တော့ ကေရှဝ၏ ကီရတန (ချီးမွမ်းသီဆိုခြင်း) သည် အမြင့်ဆုံးကျင့်စဉ် ဖြစ်၏။

Verse 88

हेमभारसहस्रैस्तु दत्तैर्यत्फलमाप्यते । दृष्ट्वा तत्कोटि गुणितं हरेः सर्वप्रदं मुखम्

ရွှေတင်ပိုး အထုပ်ထောင်ပေါင်းများစွာကို လှူဒါန်း၍ ရသော ကုသိုလ်ဖလသည် မည်မျှရှိသော်လည်း၊ အရာအားလုံးကို ပေးသနားတော်မူသော ဟရိ၏ မျက်နှာတော်ကို တစ်ကြိမ်သာ ဖူးမြင်လျှင် ထိုကုသိုလ်သည် တစ်ကိုဋိဆယ်ဆ (ဆယ်သန်းဆ) တိုးပွားသွား၏။

Verse 89

द्वारकायां च यद्दत्तं शंखोद्धारे तथैव च । पिंडारके महातीर्थे दत्तं चैवाक्षयं भवेत्

ဒွာရကာ၌ လှူဒါန်းသမျှ၊ ထို့အတူ သင်္ခေါဓ္ဓာရ၌ လှူဒါန်းသမျှ၊ ထို့ပြင် မဟာတီရ္ထဖြစ်သော ပိဏ္ဍာရက၌ လှူဒါန်းသမျှတို့သည် အကုန်မခန်းသော (အက္ခယ) ကုသိုလ်ဖြစ်လာ၏။

Verse 90

गोमहिष्यादि यद्दत्तं सुवर्णवसनानि च । वृषो भूमिग्रहो रूप्यं कन्यादानं तथैव च

နွား၊ ကျွဲ စသည့်အလှူ၊ ရွှေ နှင့် အဝတ်အစားများ; နွားထီး၊ မြေယာလှူဒါန်းခြင်း၊ ငွေ၊ ထို့အတူ မင်္ဂလာအဖြစ် သမီးပေးလှူခြင်း—

Verse 91

यच्चान्यदपि देवेन्द्र त्रिषु स्थानेषु यच्छति । तन्मुक्तिकारकं प्रोक्तं पितॄणामात्मनस्तथा

ထို့ပြင် အခြားမည်သည့်အလှူမဆို၊ အို အင်ဒြာ၊ ထိုနေရာသုံးခု၌ ပေးလှူသမျှကို—ဘိုးဘွားပိတೃများနှင့် ကိုယ်တိုင်အတွက်ပါ မုက္ခတရားကို ဖြစ်စေသည်ဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 92

ऊषरं हि यतो लोके क्षेत्रमेतत्प्रकीर्तितम् । अतो मुक्तिकरं सर्वं दानं चोक्तं महर्षिभिः

ဤသန့်ရှင်းသောဒေသကို လောက၌ ‘ဦෂရ’ ဟု ကျော်ကြားသဖြင့်၊ မဟာရိရှီတို့က ဤနေရာ၌ ပြုသော အလှူဒါန အားလုံးကို မုက္ခဖြစ်စေသော အကြောင်းဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 93

यत्किंचित्कुरुते तत्र दानं क्रीडावगाहनम् । तदनन्तफलं प्राह भगवान्मधुसूदनः

ထိုနေရာ၌ မည်သည့်အရာကိုမဆို ပြုလုပ်သော်—အလှူ၊ ကစားပျော်ရွှင်ခြင်း၊ သို့မဟုတ် ရေထဲဝင်၍ ရေချိုးခြင်းတောင်—ဘုရား မဓုသူဒနက အဆုံးမရှိသော အကျိုးဖလကို ပေးသည်ဟု မိန့်ကြားတော်မူသည်။

Verse 94

प्रेतत्वं नैव तस्यास्ति न याम्या नारकी व्यथा । येन द्वारवतीं गत्वा कृतं कृष्णाऽवलोकनम्

ဒွာရဝတီသို့ သွားရောက်ကာ ကృష్ణကို ဖူးမြင်သူအတွက် ပရေတဖြစ်ခြင်း မရှိ၊ ယမလောက၏ ဒုက္ခဝေဒနာ မရှိ၊ နရက၏ နာကျင်မှုလည်း မရှိ။

Verse 95

वारिमात्रेण गोमत्यां पिण्डदाने कृते कलौ । पितॄणां जायते तृप्तिर्यावदाभूतसंप्लवम्

ကလိယုဂ၌ ဂိုမတီမြစ်၌ ရေမျှသာဖြင့်ပင် ပိဏ္ဍဒါန ပြုလုပ်လျှင် ဘိုးဘွားပိတೃတို့၏ စိတ်ကျေနပ်မှုသည် ကမ္ဘာပျက်ကာလအဆုံးတိုင်အောင် တည်မြဲ၏။

Verse 96

नित्यं कृष्णपुरीं रम्यां ये स्मरन्ति गृहस्थिताः । नमस्याः सर्वलोकानां देवानां च सुरोत्तम

အိမ်ထောင်ရှိသူတို့သည် နေ့စဉ် ကృష్ణ၏ လှပသော မြို့တော်ကို သတိရလျှင် လောကအားလုံးကလည်းကောင်း၊ နတ်ဒေဝတို့ကလည်းကောင်း ဂုဏ်ပြုနမಸ್ಕာရထိုက်ကြ၏၊ အို သုရတို့အထက်မြတ်သူ။

Verse 97

ब्रह्मज्ञानं गयाश्राद्धं मरणं गोग्रहेषु च । वासः पुंसां द्वारकायां मुक्तिरेषा चतुर्विधा

မုက္ခတရားသည် လေးမျိုးဟု ဆို၏—ဗြဟ္မဇ္ဈာန (ဗြဟ္မကို သိမြင်ခြင်း) ဖြင့်၊ ဂယာ၌ ရှရဒ္ဓ ပြုခြင်းဖြင့်၊ နွားတဲအနီး (နွား၏ အရိပ်အကာ) တွင် သေခြင်းဖြင့်၊ နှင့် ဒွာရကာ၌ နေထိုင်ခြင်းဖြင့် ဖြစ်၏။

Verse 98

ब्रह्मज्ञानेन मुच्यन्ते प्रयागे मरणेन वा । अथवा स्नानमात्रेण गोमत्यां कृष्णसंनिधौ

ဗြဟ္မကို သိမြင်သော ဉာဏ်ဖြင့်လည်း လွတ်မြောက်၏၊ သို့မဟုတ် ပရယာဂ၌ သေခြင်းဖြင့်လည်း ဖြစ်၏။ သို့တည်းမဟုတ် ဂိုမတီ၌ ကృష్ణ၏ နီးကပ်တော်မူရာတွင် ရေချိုးခြင်းသာဖြင့်ပင် လွတ်မြောက်နိုင်၏။

Verse 99

कृतार्थः कृतपुण्योऽहं ब्रवीत्येवं महोदधिः । पवित्रितं च मद्गात्रं गोमतीवारिसंप्लवात्

ထို့သို့ မဟာသမုဒ္ဒရာက ဆို၏—“ငါသည် အကျိုးပြည့်စုံပြီ၊ ငါသည် ကုသိုလ်ပြည့်စုံပြီ။ ဂိုမတီရေကြီးလှိုင်းကြောင့် ငါ၏ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်လုံးလုံး သန့်စင်သွားပြီ” ဟု။

Verse 100

अत्युग्राण्यपि पापानि तावत्तिष्ठंति विग्रहे । यावत्स्नानं न गोमत्यां वारिणा पापहारिणा

အလွန်ကြမ်းတမ်းသော အပြစ်များပင် ကိုယ်ခန္ဓာ၌ ကပ်နေသည်မှာ၊ အပြစ်ဖျက်သည့် ရေရှိသော ဂိုမတီမြစ်၌ မရေချိုးသေးသရွေ့သာ ဖြစ်သည်။

Verse 101

चक्रतीर्थे नरः स्नात्वा गोमत्यां रुक्मिणीह्रदे । दृष्ट्वा कृष्णमुखं रम्यं कुलानां तारयेच्छतम्

လူတစ်ယောက်သည် ဂိုမတီမြစ်ရှိ ချက်ကရတီရ္ထ၌၊ ရုက္မိဏီရေကန်၌ ရေချိုးပြီးနောက်၊ လှပသော ကృష్ణ၏ မျက်နှာကို မြင်ရလျှင် မိမိမျိုးရိုးတစ်ရာဆက်ကို ကယ်တင်နိုင်သည်။

Verse 102

कृष्णं च ये द्वारवतीं मनुष्याः स्मरंति नित्यं हरिभक्तियुक्ताः । विधूतपापाः किल संभवांते गच्छंति लोकं परमं मुरारेः

ဟရီကို ဘက္တိဖြင့် ယှဉ်တွဲထားသော လူတို့သည် သီရိကృష్ణနှင့် သန့်ရှင်းသော ဒွာရဝတီမြို့ကို နေ့စဉ်အမြဲ သတိရကြလျှင်၊ အပြစ်များ ဆေးကြောပျောက်ကင်းပြီး၊ အသက်ဆုံးရာတွင် မုရာရီ၏ အမြင့်ဆုံး လောကသို့ အမှန်တကယ် ရောက်ကြသည်။

Verse 103

अधौतपादः प्रथमं नमस्कुर्याद्गणेश्वरम् । सर्वविघ्रविनाशश्च जायते नात्र संशयः

ခြေမဆေးရသေးသော်လည်း အရင်ဆုံး ဂဏေရှဝရကို ဦးချရမည်။ ထို့နောက် အတားအဆီးအားလုံး ပျက်စီးသွားခြင်းသည် မသံသယဘဲ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

Verse 104

नीलोत्पलदलश्यामं कृष्णं देवकिनन्दनम् । दण्डवत्प्रणमेत्प्रीत्या प्रणमेदग्रजं पुनः

အပြာရောင် ကြာပန်းရွက်ကဲ့သို့ မဲညိုသော၊ ဒေဝကီ၏ ချစ်မြတ်နိုးရသော သားတော် ကృష్ణကို ချစ်ခြင်းပျော်ရွှင်စိတ်ဖြင့် ဒဏ္ဍဝတ်ပရဏာမဖြင့် လုံးဝပျပ်ဝပ်ကန်တော့ရမည်။ ထို့နောက် အစ်ကိုကြီးကိုလည်း ထပ်မံ ဦးချရမည်။

Verse 105

बाल्ये च यत्कृतं पापं कौमारे यौवने तथा । दर्शनात्कृष्णदेवस्य तन्नश्येन्नात्र संशयः

ကလေးဘဝ၊ လူငယ်ဘဝနှင့် ယောဝနဘဝတွင် ပြုခဲ့သော အပြစ်ဟူသမျှသည်—သခင် ကృష్ణကို မျက်မြင်ဖူးမြော်ရုံဖြင့် ပျက်ကွယ်သွားသည်။ ဤအပေါ် သံသယမရှိ။

Verse 106

वाण्याऽथ मनसा यच्च कर्मणा समुपार्जितम् । पापं जन्मसहस्रेण तन्नश्येन्नात्र संशयः

နှုတ်ကပတ်၊ စိတ်နှင့် လုပ်ရပ်တို့ဖြင့် စုဆောင်းလာသော အပြစ်များသည်—မွေးဖွားခြင်း တစ်ထောင်ကြိမ်တိုင်တိုင်ပင်—ပျက်စီးသွားသည်။ ဤအပေါ် သံသယမရှိ။

Verse 107

हेमभारसहस्रैस्तु दत्तैर्यत्फलमाप्यते । तत्फलं कोटिगुणितं कृष्णवक्त्रावलोकनात्

ရွှေတင်ပိုး အထုပ်အပိုး တစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ လှူဒါန်း၍ ရသော အကျိုးဖလသည်—သခင် ကృష్ణ၏ မျက်နှာတော်ကို ဖူးမြော်ခြင်းကြောင့် ကုဋိဂုဏ်တိုးပွားလာသည်။

Verse 108

नमस्कृत्य च देवेशं पुण्डरीकाक्षमच्युतम् । दुर्वाससं महेशानं द्वारकापरिरक्षकम्

ဒေဝတို့၏ အရှင်—ပုဏ္ဍရိကာක්ෂ၊ မလွဲမသွေ အချျုတ—အား ဦးချကန်တော့ပြီး၊ ထို့ပြင် ဒွာရကာကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သော မဟေရှာန ဒုರ್ವာသာကိုလည်း ကန်တော့၍…

Verse 109

प्रणम्य परया भक्त्या वैनतेयसमन्वितम् ।ऽ । द्वारमागत्य च पुनः स्वर्गद्वारोपमं शुभम्

ဝိနတေယ (ဂရုဍ) နှင့်အတူရှိသော သခင်အား အမြင့်မြတ်ဆုံး ဘက္တိဖြင့် ဦးချကန်တော့ပြီးနောက်—ကောင်းမြတ်၍ ကောင်းကင်တံခါးနှင့်တူသော တံခါးဝသို့ ထပ်မံ ရောက်လာသည်။

Verse 110

विश्रम्य च मुहूर्त्तार्द्धं सुहृद्भिर्बान्धवैर्वृतः । तत्राश्रितान्समाहूय ब्राह्मणान्मन्त्रकोविदान् । पूजाद्रव्यं समानीय ततस्तीर्थं व्रजेद्बुधः

မူဟူရ္တ အဝက်ခန့် အနားယူ၍ မိတ်ဆွေများနှင့် ဆွေမျိုးများ ဝိုင်းရံနေစဉ်၊ ပညာရှိသည် ထိုနေရာ၌ နေထိုင်သော မန္တရကျွမ်းကျင်သည့် ဗြာဟ္မဏ ပညာရှင်များကို ခေါ်ယူရမည်။ ပူဇော်ပစ္စည်းများကို စုဆောင်းပြီးနောက် သန့်ရှင်းသော တီရ္ထသို့ သွားရမည်။