Adhyaya 1

Verse 1

शौनक उवाच । कथं सूत युगे ह्यस्मिन्रौद्रे वै कलिसंज्ञके । बहुपाखंडसंकीर्णे प्राप्स्यामो मधुसूदनम्

ရှောနက မေးလေ၏— အို စူတ၊ ပခဏ္ဍလမ်းစဉ်များစွာကြောင့် ရောယှက်ရှုပ်ထွေးနေသော ကလိဟုခေါ်သည့် ကြမ်းတမ်းသော ယုဂ၌ မဓုသူဒန (ဗိဿနုဘုရား) ထံသို့ မည်သို့ ရောက်နိုင်မည်နည်း။

Verse 2

युगत्रये व्यतिक्रान्ते धर्माचारपरे सदा । प्राप्ते कलियुगे घोरे क्व विष्णुर्भगवानिति

ယုဂသုံးပါး ကုန်လွန်သွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကလိယုဂ ရောက်လာသောအခါ၊ ဘုရားသခင် ဗိဿနုကို အမှန်တကယ် ဘယ်မှာ ရှာဖွေ၍ ချဉ်းကပ်ရမည်နည်း။

Verse 3

सूत उवाच । दिवं याते महाराजे रामे दशरथात्मजे । दुष्टराजन्यभारेण पीडिते धरणीतले

စူတ ပြောလေ၏— ဒဿရထ၏ သားတော် မဟာရာဇ ရာမ မိုးကောင်းကင်သို့ ထွက်ခွာသွားသောအခါ၊ မကောင်းသော မင်းများ၏ အလေးအနက်ကြောင့် မြေပြင်သည် ဖိစီးခံရ၏။

Verse 4

देवानां कार्यसिद्ध्यर्थं भूभारहरणाय च । वसुदेवगृहे साक्षादाविर्भूते जनार्दने

ဒေဝတাদের၏ အမှုတော် ပြီးမြောက်စေရန်နှင့် မြေကြီး၏ အလေးအနက်ကို ဖယ်ရှားရန်အတွက်၊ ဇနာရ္ဒန (ဗိဿနု) သည် ဝသုဒေဝ၏ အိမ်၌ ကိုယ်တိုင် တိုက်ရိုက် ပေါ်ထွန်းတော်မူ၏။

Verse 5

नंदव्रजं गते देवे पूतनाशोषणे सति । घातिते च तृणावर्ते शकटे परिवर्तिते

နန္ဒ၏ ဗြဇသို့ ဘုရားရှင်ကြွသွားတော်မူပြီးနောက်၊ ပူတနာ၏ အသက်ကို စုပ်ယူ၍ ချွတ်ခန်းစေကာ၊ တೃဏာဝර්တ ကို သတ်တော်မူပြီး၊ လှည်းကိုလည်း လှန်ကျော်တော်မူခဲ့သည်။

Verse 6

दमिते कालिये नागे प्रलंबे च निषूदिते । धृते गोवर्धने शैले परित्राते च गोकुले

ကာလိယ နဂါးကို နှိမ်နင်းတော်မူပြီး၊ ပရလမ္ဗကို သတ်တော်မူကာ၊ ဂోవර්ဓန တောင်ကို မြှောက်ထမ်းတော်မူ၍၊ ဂိုကူလကို ကာကွယ်တော်မူပြီးနောက်—ဘုရားရှင်၏ သာသနာတော်ကို ဆက်လက်ဆောင်ရွက်တော်မူသည်။

Verse 7

सुरभ्या चाभिषिक्ते तु इन्द्रे च विमदीकृते । रासक्रीडारते देवे दारिते केशिदानवे

စူရဘီက အိန္ဒြကို အဘိသေက ပြုတော်မူ၍ သူ၏ မာနကို ချိုးနှိမ်စေသကဲ့သို့—ရာသ လီလာ၌ ပျော်မြူးတော်မူသော ဘုရားရှင်သည် ကေသိ ဒာနဝကိုလည်း ခွဲဖျက်သတ်တော်မူခဲ့သည်။

Verse 8

अक्रूरवचनाद्देवे मथुरायां गते हरौ । हते कुवलयापीडे मल्लराजे च घातिते

အကရူရ၏ စကားအရ ဟရီဘုရားရှင် မထုရာသို့ ကြွတော်မူသောအခါ—ကူဝလယာပီဍကို သတ်တော်မူပြီး၊ မল্লတို့၏ ဘုရင်ကိုလည်း ချေမှုန်းသတ်တော်မူခဲ့သည်။

Verse 9

पश्यतां देव दैत्यानां भोजराजे निपातिते । यदुपुर्यामभिषिक्त उग्रसेने नराधिपे

ဒေဝနှင့် ဒೈတျတို့ မျက်မြင်အောက်၌ ဘောဇဘုရင်ကို လဲကျစေတော်မူပြီးနောက်၊ ယဒုမြို့တော်၌ ဥဂ္ရစေနကို မင်းအဖြစ် အဘိသေက ခန့်အပ်တော်မူခဲ့သည်။

Verse 10

जरासंधबले रौद्रे यवने च हते क्षितौ । राजसूये क्रतुवरे चैद्ये चैव निपातिते

ကြမ်းတမ်းသော ဇရာသန္ဓ၏ အင်အားကို အနိုင်ယူပြီး၊ ယဝနကို မြေပြင်ပေါ်၌ သတ်ဖြတ်ပြီးနောက်; ထူးမြတ်သော ရာဇသုယ ယဇ္ဈာ၌ ခိုင်ဒျ (Caidya) ကိုလည်း လဲကျစေခဲ့သောအခါ—

Verse 11

निवृत्ते भारते युद्धे भारे च क्षपिते भुवः । यात्राव्याजसमानीते प्रभासं यादवे कुले

ဘာရတ စစ်ပွဲ ရပ်တန့်ပြီး မြေကြီး၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး လျော့ပါးသွားသောအခါ; ယာဒဝ မျိုးနွယ်ကို ဘုရားဖူးခရီးဟန်ဖြင့် ပရဘာသသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

Verse 12

मद्यपानप्रसक्ते तु परस्परवधो द्यते । कलहेनातिरौद्रेण विनष्टे यादवे कुले

အရက်သောက်ခြင်း၌ မူးယစ်လွန်ကဲသွားသောအခါ အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်မှု ပေါ်ပေါက်လာ၏; ကြောက်မက်ဖွယ် အငြင်းပွားမှုကြမ်းတမ်းကြောင့် ယာဒဝ မျိုးနွယ် ပျက်စီးသွား၏။

Verse 13

गात्रं संत्यज्य चात्रैव गतेऽनंते धरातलात् । अश्वत्थमूललमाश्रित्य समासीने जनार्दने

ဤနေရာ၌ပင် အနန္တသည် မြေပြင်မှ ထွက်ခွာသွားသောအခါ—အရှဝတ္ထ သစ်ပင်အမြစ်ကို မှီကာ ဇနာရ္ဒနသည် ထိုင်နေသောအခါ—

Verse 14

व्याधप्रहारभिन्नांगे परित्यक्ते कलेवरे । स्वधामसंस्थिते देवे पार्थे च पुनरागते

မုဆိုး၏ ထိုးနှက်မှုကြောင့် ကိုယ်အင်္ဂါ ပေါက်ကွဲကာ ကာယကို စွန့်ပစ်သွားသောအခါ; ဒေဝသည် မိမိ၏ သာသနာတော်အိမ်ရာသို့ ပြန်လည်တည်နေပြီး ပါရ္ထ (Pārtha) လည်း ပြန်ရောက်လာသောအခါ—

Verse 15

यदुपुर्य्यां प्लावितायां सागरेण समंततः । शक्रप्रस्थं ततो गत्वा कारयित्वा हरेर्गृहम्

ယဒုပူရီမြို့ကို ပင်လယ်ရေက အနှံ့အပြား ဝိုင်းလျှံလွှမ်းမိုးသော်လည်း၊ ထိုအခါ သူသည် ရှက္ကရပရသ္ထသို့ သွားကာ သခင်ဟရီ၏ သန့်ရှင်းသော နေရာတော်ကို ဆောက်လုပ်စေ하였다။

Verse 16

द्वापरे च व्यतिक्रांते धर्माधर्मविमिश्रिते । संप्राप्ते च महारौद्रे युगे वै कलिसंज्ञिते

ဒွာပရယုဂ် ကုန်လွန်သွား၍ ဓမ္မနှင့် အဓမ္မ ရောနှောလာသည့်အခါ၊ ထို့ပြင် “ကလိ” ဟုခေါ်သော အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် ယုဂ်ကြီး ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

Verse 17

क्षीयमाणे च सद्धर्मे विधर्मे प्रबले तथा । नष्टधर्मक्रियायोगे वेदवादबहिष्कृते । एकपादे स्थिते धर्मे वर्णाश्रमविवर्जिते

စစ်မှန်သော ဓမ္မ ကျဆင်းလာ၍ ဝိဓမ္မ အားကောင်းသည့်အခါ၊ တရားသဘောနှင့် ကိုက်ညီသော ကర్మကိရိယာ အကျင့်ပျက်ကွက်၍ ဝေဒသဒ္ဓာန်၏ အာဏာကို ပယ်ချသည့်အခါ၊ ဓမ္မသည် ခြေတစ်ဖက်တည်းပေါ်တွင်သာ ရပ်တည်ပြီး ဝဏ္ဏ-အာရှရမ စနစ်မှ ကွာဟသည့်အခါ—ကမ္ဘာသည် အလွန်ဆိုးရွားသော ကျဆင်းမှုသို့ ဝင်ရောက်သည်။

Verse 18

अस्मिन्युगे विलुलिते ह्यृषयो वनचारिणः । समेत्यामंत्रयन्सर्वे गर्गच्यवनभार्गवाः

ဤယုဂ်သည် ရှုပ်ထွေးလှုပ်ရှားနေသဖြင့် တောတွင်းနေ ရှင်ရသီတို့ စုဝေးကာ အကြံပေးဆွေးနွေးကြသည်—ဂါရ္ဂ၊ ချျဝန နှင့် ဘာရ္ဂဝ မျိုးရသီတို့လည်း ပါဝင်ကြသည်။

Verse 19

असितो देवलो धौम्यः क्रतुरुद्दालकस्तथा । एते चान्ये च बहवः परस्परमथाब्रुवन्

အသိတ၊ ဒေဝလ၊ ဓောမ്യ၊ ကရတု၊ ထို့အပြင် ဥဒ္ဒာလက—ဤရသီတို့နှင့် အခြားများစွာသော ရသီတို့သည် ထိုအခါ အချင်းချင်း ဆွေးနွေးပြောဆိုကြသည်။

Verse 20

पश्यध्वं मुनयः सर्वे कलिव्याप्तं दिगंतरम् । समंतात्परिधावद्भिर्दस्युभिर्बाध्यते प्रजा

ကြည့်ကြပါ၊ မုနိတို့အပေါင်း! ကလိယုဂ၏အာနုభာဝသည် အရပ်အနှံ့ ပြန့်နှံ့နေသည်။ အရပ်လေးမျက်နှာ၌ လုယက်သူများ လှည့်လည်သဖြင့် ပြည်သူတို့ အနှိပ်စက်ခံရသည်။

Verse 21

अधर्मपरमैः पुंभिः सत्यार्जवनिराकृतैः । कथं स भगवान्विष्णुः संप्राप्यो मुनिसत्तमाः

အဓမ္မကို အမြင့်ဆုံးဟုယူ၍ သစ္စာနှင့် ဖြောင့်မတ်မှုကို ပယ်ချသော လူတို့ရှိသော်—အို မုနိအမြတ်တို့၊ ထို ဘဂဝန် ဗိဿနုကို မည်သို့ ရောက်နိုင်မည်နည်း။

Verse 22

को वा भवाब्धौ पततस्तारयिष्यति संगतान् । न कलौ संभवस्तस्य त्रियुगो मधुसूदनः । तं विना पुंडरीकाक्षं कथं स्याम कलौ युगे

ထို့ကြောင့် သံသရာအပင်လယ်ထဲသို့ အတူတကွ ကျရောက်နေသော ကျွန်ုပ်တို့ကို မည်သူက ကူးမြောက်စေမည်နည်း။ ကလိယုဂ၌ သုံးယုဂ၌ ပေါ်ထွန်းတတ်သော မဓုသူဒန မပေါ်ထွန်းနိုင်။ ထို ပုဏ္ဍရိကာක්ෂ မျက်လုံးကြာပန်းတော်ရှင် မရှိလျှင် ကလိယုဂ၌ ကျွန်ုပ်တို့ မည်သို့ တည်မြဲနိုင်မည်နည်း။

Verse 23

तेषां चिंतयतामेवं दुःखितानां तपस्विनाम् । उवाच वचनं तत्र ऋषिरुद्दालकस्तदा

ထိုသို့ စိတ်ပူဆွေးနွေး၍ ဒုက္ခရောက်နေသော တပသ္ဝီတို့ စဉ်းစားနေစဉ်၊ ထိုနေရာ၌ ရှိ ဥဒ္ဒာလက ရှင်ရသေ့က စကားတစ်ခွန်း ပြောကြား하였다။

Verse 24

उद्दालक उवाच । यावन्न कलिदोषेण लिप्यामो मुनिसत्तमाः । अपापा ब्रह्मसदनं गच्छामः परिसंगताः

ဥဒ္ဒာလက ပြောသည်—“အို မုနိအမြတ်တို့၊ ကလိ၏အပြစ်ဒोषကြောင့် မလိမ်းမကျန်မီ၊ အပြစ်ကင်းစင်၍ အတူတကွ စည်းလုံးကာ ဗြဟ္မာ၏ နေရာသို့ သွားကြစို့။”

Verse 25

पृच्छामो लोकधातारं स्थितं विष्णुं कलौ युगे । यदि विष्णुः कलौ न स्याद्रुद्रेण ब्रह्मणाऽसह

ကမ္မလောကတို့ကို ထိန်းသိမ်းတော်မူသော အရှင်ထံ၌ ကလိယုဂ၌ ဗိဿဏု၏ တည်ရှိနေမှုကို မေးမြန်းကြစို့။ ကလိယုဂ၌ ဗိဿဏု မရှိလျှင်—ရုဒြာနှင့် ဗြဟ္မာတို့နှင့်အတူ…

Verse 26

तं विना पुंडरीकाक्षं त्यक्ष्यामः स्वकलेवरम् । विना भगवता लोके कः स्थास्यति कलौ युगे

ပုဏ္ဍရိကာက္ခ၊ ကြာမျက်စိရှင်ကို မရှိဘဲ ကျွန်ုပ်တို့သည် ကိုယ်ခန္ဓာကိုပင် စွန့်လွှတ်မည်။ လောက၌ ဘဂဝန် မရှိလျှင် ကလိယုဂ၌ ဘယ်သူက တည်ကြံနိုင်မည်နည်း။

Verse 27

तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य ऋषयः संशितव्रताः । साधुसाध्विति ते चोक्त्वा प्रस्थिता ब्रह्मणोंऽतिकम्

သူ၏စကားကို ကြားသော် အဓိဋ္ဌာန်ဝတ်ပြုမှု ခိုင်မာသော ရှင်ရသီတို့သည် “ကောင်းလှ၏၊ ကောင်းလှ၏” ဟု ချီးမွမ်းကာ ဗြဟ္မာထံသို့ ထွက်ခွာကြ၏။

Verse 28

कथयन्तः कथां विष्णोः स्वरूपमनुवर्णनम् । तापसाः प्रययुः सर्वे संहृष्टा ब्रह्मणोंऽतिकम्

သွားရာလမ်းတွင် တပသီအားလုံးသည် ဝိဿဏု၏ ကထာကို ဝမ်းမြောက်စွာ ပြောဆိုကာ၊ အရှင်၏ သဘောသဏ္ဍာန်အမှန်ကို ဖော်ပြရင်း ဗြဟ္မာထံသို့ ရောက်ကြ၏။

Verse 29

ददृशुस्ते तदा देवमासीनं परमासने । पितामहभूतगणैर्मूर्तामूर्तैर्वृतं तथा

ထိုအခါ သူတို့သည် အမြင့်ဆုံး အာသနပေါ်၌ ထိုင်နေသော ဘုရားသခင်ကို မြင်တွေ့ကြ၏။ ထို့ပြင် ပိတာမဟ၏ ဘူတဂဏများ—ရုပ်ရှိသူနှင့် ရုပ်မရှိသူတို့—က ဝန်းရံလျက်ရှိ၏။

Verse 30

दृष्ट्वा चतुर्मुखं देवं दंडवत्प्रणताः क्षितौ । प्रणम्य देवदेवं तु स्तोत्रेण तुषुवुस्तदा

မျက်နှာလေးမျက်နှာရှိသော ဘုရားကို မြင်လျှင် သူတို့သည် မြေပြင်ပေါ်၌ ကိုယ်လုံးတင်၍ ဒဏ္ဍဝတ်ပရဏာမ ပြုကြ၏။ ထို့နောက် ဒေဝတို့၏ ဒေဝတော်ကို ဦးညွှတ်ကာ စတုတ္တရသီချင်းဖြင့် ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 31

ऋषय ऊचुः । नमस्ते पद्मसंभूत चतुर्वक्त्राक्षयाव्यय । नमस्ते सृष्टिकर्त्रे तु पितामह नमोऽस्तु ते

ရဟန်းတော်များက ဆိုကြ၏— “ပဒ్మမှ ပေါ်ထွန်းတော်မူသော အရှင်၊ မျက်နှာလေးမျက်နှာရှိ၍ မပျက်မယွင်း အမရတော်မူသောအရှင်၊ သင့်အား နမസ്കာရပါ၏။ ဖန်ဆင်းရှင် ပိတామဟာ၊ သင့်အား နမိုအಸ್ತု ဖြစ်ပါစေ။”

Verse 32

एवं स्तुतः सन्मुनिभिः सुप्रीतः कमलोद्भवः । पाद्यार्घ्येणाभिवन्द्यैतान्पप्रच्छ मुनिपुंगवान्

သန့်ရှင်းသော မုနိတို့က ချီးမွမ်းသဖြင့် ပဒ్మမှ ပေါ်ထွန်းတော်မူသောအရှင်သည် အလွန်ပျော်ရွှင်တော်မူ၏။ ခြေသုတ်ရေ (ပာဒျ) နှင့် အရ്ഘျ ပူဇော်၍ သူတို့ကို ဂုဏ်ပြုကာ ထိုမုနိအထွတ်အမြတ်သည် မေးမြန်းတော်မူ၏။

Verse 33

ब्रह्मोवाच । किमागमनकृत्यं वो ब्रूत तत्त्वेन पुत्रकाः । कुशलं वो महाभागाः पुत्रशिष्याग्निबन्धुषु

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူ၏— “သားတို့၊ အမှန်တကယ် ပြောကြလော့၊ သင်တို့လာရခြင်း၏ အကြောင်းကိစ္စသည် အဘယ်နည်း။ မဟာဘဂါတို့၊ သင်တို့၏ သားသမီး၊ တပည့်များ၊ ယဇ္ဈမီး (အဂ္နိ) နှင့် ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေတို့ အားလုံး ကောင်းမွန်ချမ်းသာကြသလော။”

Verse 34

ऋषय ऊचुः । भवत्प्रसादात्सकलं प्राप्तं नस्तपसः फलम् । यद्भवंतं प्रपश्यामः सर्वदेवगुरुं प्रभुम्

ရဟန်းတော်များက ဆိုကြ၏— “သင့်ကရုဏာတော်ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ တပသ်၏ အကျိုးအမြတ် အားလုံးကို ရရှိပြီးပါပြီ။ အကြောင်းမူကား ဒေဝအားလုံး၏ ဂုရုဖြစ်သော အရှင်ကို ကျွန်ုပ်တို့ မြင်တွေ့ရသောကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။”

Verse 35

शृण्वेतत्कारणं शंभो एते प्राप्तास्तवांतिकम् । युगत्रये व्यतिक्रांते कृतादिद्वापरांतके

အို သမ္ဘု (Śaṃbhu) ဘုရား၊ ကျွန်ုပ်တို့ သင်၏ ရှေ့တော်သို့ ရောက်လာရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို နားထောင်ပါ။ ကෘတ (Kṛta) မှ စ၍ ဒွာပရ (Dvāpara) အဆုံးတိုင်အောင် ယုဂသုံးပါး ကုန်လွန်သွားသောအခါ—

Verse 36

प्राप्ते कलियुगे घोरे क्व विष्णुः पृथिवीतले । यं दृष्ट्वा परमां मुक्तिं यास्यामो मुक्तबन्धनाः

ကြောက်မက်ဖွယ် ကလိယုဂ (Kali-yuga) ရောက်လာပြီဆိုသော်၊ မြေပြင်ပေါ်၌ ဗိဿဏု (Viṣṇu) သည် ဘယ်မှာနည်း။ ထိုဘုရားကို မြင်တွေ့လျှင် အမြင့်ဆုံး မုတ်ခ (mokṣa) ကို ရယူ၍ ချည်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်နိုင်ပါစေ။

Verse 37

ब्रह्मोवाच । मत्स्यकूर्मादिरूपैश्च भगवाञ्ज्ञायते मया । विष्णोः पारमिकां मूर्तिं न जानामि द्विजोत्तमाः

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်—«ငါသည် မత్సျ (ငါး) နှင့် ကူရ္မ (လိပ်) စသည့် အဝတားရုပ်များအားဖြင့် ဘဂဝန်ကို သိမြင်၏။ သို့သော် အို ဒွိဇောတ္တမတို့၊ ဗိဿဏု၏ အမြင့်မြတ်သော လောကုတ္တရ မူရတိကို ငါ မသိနိုင်»။

Verse 38

ऋषय ऊचुः । यदि त्वं न विजानासि तात विष्णोरवस्थितिम् । गत्वा प्रयागं तत्रैव संत्यक्ष्यामः कलेवरम्

ရိရှီတို့က ပြောကြသည်—«အဖေကြီး၊ သင်သည် ဗိဿဏု၏ အမှန်တကယ် အနေအထားနှင့် တည်ရှိမှုကို မသိလျှင်၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် ပရယာဂ (Prayāga) သို့ သွား၍ ထိုနေရာ၌ပင် ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်လွှတ်မည်»။

Verse 39

ब्रह्मोवाच । मा विषादं व्रजध्वं हि उपदेक्ष्यामि वो हितम् । इतो व्रजध्वं पातालं यत्रास्ते दैत्यसत्तमः

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်—«စိတ်ပျက်မနေကြနှင့်၊ သင်တို့အကျိုးအတွက် ငါ သင်ကြားပေးမည်။ ဒီနေရာမှ ပာတာလ (Pātāla) သို့ သွားကြလော့၊ ထိုနေရာ၌ ဒೈတျတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသူ နေထိုင်၏»။

Verse 40

तं गत्वा परिपृच्छध्वं प्रह्लादं दैत्यसत्तमम् । स ज्ञास्यति हरेः स्थानं याथातथ्येन भो द्विजाः

ထိုနေရာသို့ သွားပြီး ဒိုင်တျာတို့အနက် အမြတ်ဆုံး ပရဟ္လာဒကို မေးမြန်းကြလော့။ သူသည် ဟရီ၏ နေရာတော်ကို အမှန်တကယ် တိတိကျကျ သိမည်၊ အို ဒွိဇတို့။

Verse 41

तच्छुत्वा वचनं तस्य ब्रह्मणः परमात्मनः । प्रणिपत्य च देवेशं प्रस्थितास्ते तपोधनाः

ပရမအတ္တမန် ဘြဟ္မာ၏ ထိုစကားကို ကြားသော်၊ တပဓနာ အာသီတများသည် ဒေဝဧရှာကို ဦးချပြီး ထွက်ခွာကြ၏။

Verse 42

जग्मुः संहृष्टमनसः स्तुवन्तो दैत्यसत्तमम् । धन्यः स दैत्यराजोऽयं यो जानाति जनार्द्दनम्

စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်လျက် သူတို့သည် ဒိုင်တျာတို့အနက် အမြတ်ဆုံးကို ချီးမွမ်းကာ ဆက်လက်သွားကြ၏။ “ဇနာရ္ဒနကို သိသော ဤဒိုင်တျာဘုရင်သည် အလွန်ကံကောင်းမြတ်စွာရှိ၏!”

Verse 43

इति संचिंतयानास्ते प्राप्ता वै सुतलं द्विजाः

ဤသို့ စဉ်းစားလျက် ဒွိဇတို့သည် အမှန်တကယ် စုတလသို့ ရောက်ရှိကြ၏။

Verse 44

गत्वा ते तस्य नगरं विविशुर्भवनोत्तमम् । दूरादेव स तान्दृष्ट्वा बलिर्वैरोचनिस्तदा । प्रत्युत्थायार्हयाञ्चक्रे प्रह्लादेन समन्वितः

သူ၏ မြို့သို့ သွားရောက်ကာ အကောင်းဆုံး နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်ကြ၏။ အဝေးမှ သူတို့ကို မြင်သော် ဘလိ ဝိုင်ရောစနိသည် ထိုခဏ ချက်ချင်း ထ၍ ကြိုဆိုကာ ပရဟ္လာဒနှင့်အတူ သင့်တော်စွာ ဧည့်ခံဂုဏ်ပြုလေ၏။

Verse 45

मधुपर्कं च गां चैव दत्त्वा चार्घ्यं तथैव च । उवाच प्रांजलिर्भूत्वा प्रहृष्टेनांतरात्मना

မဓုပာရ္က (madhuparka) ကိုလည်းကောင်း၊ နွားတစ်ကောင်ကိုလည်းကောင်း၊ အရ္ဃျ (arghya) ကိုလည်းကောင်း ပူဇော်ပြီးနောက်၊ လက်အုပ်ချီကာ အတွင်းစိတ်ပျော်ရွှင်လန်းဆန်းစွာဖြင့် ပြောကြား하였다။

Verse 46

स्वागतं वो महाभागाः सुव्युष्टा रजनी मम । भवतो यत्प्रपश्यामि ब्रूत किं करवाणि च

«မဟာကံကောင်းရှင်တို့၊ ကြိုဆိုပါ၏။ သင်တို့ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် ကျွန်ုပ်၏ညသည် ကောင်းစွာကုန်လွန်ခဲ့ပြီ။ ပြောကြပါ—ကျွန်ုပ် ဘာကို လုပ်ပေးရမည်နည်း?»

Verse 47

एवं हि दैत्यराजेन सत्कृतास्ते द्विजोत्तमाः । ऊचुः प्रहृष्टमनसो दानवेन्द्रसुतं तदा

ထိုသို့ ဒೈတျယမင်းကြီးက ဂုဏ်ပြုလက်ခံကာ ကောင်းစွာဧည့်ခံသဖြင့်၊ ထိုအထက်မြတ်သော ဗြာဟ္မဏတို့သည် စိတ်ပျော်ရွှင်လျက် ထိုအခါ ဒာနဝမင်း၏သားကို မိန့်ကြား하였다။

Verse 48

ऋषय ऊचुः । कार्यार्थिनस्तु संप्राप्ताः प्रह्लाद हरिवल्लभ । तदस्माकं महाबाहो भवांस्त्राता भवार्णवात्

ရိရှိတို့က ပြောကြသည်– «အို ပ္ရဟ္လာဒ၊ ဟရိ၏ချစ်ခင်သူ၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် ပြီးမြောက်စေရန် လိုအပ်သောကိစ္စတစ်ရပ်အတွက် လာရောက်ကြပါသည်။ ထို့ကြောင့် အို လက်တန်ခိုးကြီးသူ၊ သံသရာပင်လယ်မှ ကျွန်ုပ်တို့ကို ကယ်တင်ပေးပါ။»

Verse 49

कथं दैत्य युगे ह्यस्मिन्रौद्रे वै कलिसंज्ञके । भविष्यामो विना विष्णुं भीतानामभयप्रदम्

«အို ဒೈတျယ၊ ကလိဟုခေါ်သော ကြမ်းတမ်းသည့် ယုဂဤ၌၊ ကြောက်ရွံ့သူတို့အား အဘယပေးတော်မူသော ဗိෂ္ဏုမရှိဘဲ ကျွန်ုပ်တို့ မည်သို့ ခံနိုင်မည်နည်း?»

Verse 50

अस्मिन्युगे ह्यधर्मेण जितो धर्मः सनातनः । अनृतेन जितं सत्यं विप्राश्च वृषलैर्जिताः

ဤယုဂ၌ အဓမ္မကြောင့် သနာတနဓမ္မသည် အနိုင်ယူခံရ၏။ မုသာကြောင့် သစ္စာသည် အနိုင်ယူခံရ၏။ ဗြာဟ္မဏတို့သည်လည်း နိမ့်ကျသူတို့၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်သို့ ကျရောက်၏။

Verse 51

विटैर्जिता वेदमार्गाः स्त्रीभिश्च पुरुषा जिताः । ब्राह्मणाश्चापि वध्यन्ते म्लेच्छ राजन्यरूपिभिः

ဝေဒလမ်းကြောင်းတို့သည် နိမ့်ကျသူတို့ကြောင့် အနိုင်ယူခံရ၏။ ယောကျ်ားတို့သည် မိန်းမတို့၏ အုပ်စိုးမှုအောက်၌ ရှိ၏။ ထို့ပြင် မလေစ္ဆတို့က မင်းသားရုပ်ပုံဆောင်၍ ဗြာဟ္မဏတို့ကိုပင် သတ်ဖြတ်ကြ၏။

Verse 52

अस्मिन्विलुलितप्राये वर्णाश्रमविवर्जिते । अविलुप्ते वेदमार्गे क्व विष्णुर्भगवानिति

ဤလောကသည် အလွန်အမင်း ပျက်စီးလုနီးပါးဖြစ်၍ ဝဏ္ဏ-အာရှရမ စနစ်ကို စွန့်ပစ်ကြသည့်အခါ၊ ဝေဒလမ်းကြောင်း မရှင်းလင်းတော့သည့်အခါ—ဘဂဝန် ဗိဿဏုသည် ဘယ်မှာ ရှိသနည်း။

Verse 53

विना ज्ञानाद्विना ध्यानाद्विना चेंद्रियनिग्रहात् । प्राप्यते भगवान्यत्र तद्गुह्यं कथयस्व नः

ထိုလျှို့ဝှက်ချက်ကို ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောကြားပါ။ ဘယ်နေရာ၌ ဘဂဝန်ကို ဉာဏ်မရှိဘဲ၊ ဓ്യာနမရှိဘဲ၊ အင်ဒြိယထိန်းချုပ်မှုမရှိဘဲပင် ရရှိနိုင်သနည်း။

Verse 54

दैत्यराज त्वमस्माकं सुहृन्मार्गप्रदर्शकः । कथयस्व महाभाग यत्र तिष्ठति केशवः

ဒೈತ್ಯတို့၏ မင်းကြီးအို၊ သင်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ မိတ်ကောင်းဆွေကောင်း၊ လမ်းညွှန်သူ ဖြစ်၏။ မဟာဘဂ္ဂ၊ ကေသဝ တည်ရှိရာကို ပြောကြားပါ။

Verse 55

एवं स द्विजमुख्यैश्च संपृष्टो दैत्यसत्तमः । प्रणम्य ब्राह्मणान्सर्वान्भक्त्या संहृष्टमानसः

ထို့ကြောင့် ဒွိဇအထက်မြတ်တို့က မေးမြန်းသဖြင့် ဒೈတျာတို့အထက်မြတ်သူသည် စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်ကာ ဘရဟ္မဏတို့အားလုံးကို ဘက္တိဖြင့် ဦးညွတ်ပူဇော်하였다။

Verse 56

स नमस्कृत्य देवेभ्यो ब्रह्मणे परमात्मने । भगवद्भक्तिर्युक्तः सन्व्याहर्त्तुमुपचक्रमे

ထို့နောက် သူသည် ဒေဝတားတို့နှင့် အထွတ်အမြတ် အာတ္မာဖြစ်သော ဘြဟ္မာအား ဦးညွတ်နမಸ್ಕာရပြု၍၊ ဘဂဝန်အပေါ် ဘက္တိပြည့်ဝသဖြင့် စကားပြောရန် စတင်하였다။