Adhyaya 20

Verse 1

प्रह्लाद उवाच । ब्रह्मघोषध्वनिं श्रुत्वा दानवो दुर्मुखस्तदा । क्रोधसंरक्तनयनो दुर्वाससमथाब्रवीत्

ပရဟ္လာဒက ပြောသည်။ ဝေဒမန်တရသံနှင့် သာသနာတော်၏ ဂုဏ်ကြွေးသံကို ကြားသော် ဒါနဝ ဒုရ္မုခသည် ထိုအခါ ဒေါသကြောင့် မျက်လုံးနီရဲကာ မုနိ ဒုရ္ဝာသာအား ပြောကြား하였다။

Verse 2

हन्यमानस्त्वमस्माभिर्यदि मुक्तोसि वै द्विज । कस्मात्पुनः समायातो मरणाय च दुष्टधीः

«ငါတို့က သင်ကို ထိုးနှက်နေစဉ်တောင် အမှန်တကယ် လွတ်မြောက်ခဲ့သော်၊ အို ဗြာဟ္မဏ၊ မကောင်းသောစိတ်ဖြင့် သေခြင်းကို ရှာသလို ဘာကြောင့် ပြန်လာသနည်း» ဟု ဆို하였다။

Verse 3

इत्युक्त्वा मुष्टिना हन्तुं प्राद्रवद्दानवाधमः । प्राह प्रधावमानं तं दुर्वासा मुनिसत्तमः

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် အောက်တန်းစား ဒါနဝသည် လက်သီးဖြင့် ထိုးရန် အပြေးအလွှား ဝင်လာ하였다။ သူ အပြေးဖြင့် လာစဉ် မုနိအမြတ် ဒုရ္ဝာသာက သူ့အား မိန့်ကြား하였다။

Verse 5

तस्य क्रुद्धो जगन्नाथो दुर्वाससः कृते तदा । चक्रेण क्षुरधारेण शिरश्चिच्छेद लीलया

ထိုအခါ ဒုర్వာသာအတွက် အမျက်ထွက်သော ဂဂန္နာထသည် ဓားသွားကဲ့သို့ ထက်မြက်သော စက္ကရဖြင့် ကစားသလို ခေါင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

Verse 6

प्रह्लाद उवाच । दुर्मुखं निहतं दृष्ट्वा दानवो दुःसहस्तदा । आक्रोशदुच्चैर्दितिजाञ्छीघ्रमागम्यतामिति

ပရာဟ္လာဒက ပြောသည်။ ဒုర్మုခ သတ်ခံရသည်ကို မြင်သော် ဒါနဝ ဒုဿဟသည် ဒိတိဇာ ဒေမုန်တို့အား “မြန်မြန်လာကြ!” ဟု အသံကျယ်စွာ အော်ဟစ်하였다။

Verse 7

श्रुत्वा दैत्यगणाः सर्वे दुर्मुखं निहतं तदा । दुर्वाससं पुनस्तत्र परित्रातं च विष्णुना

ဒုర్మုခ သတ်ခံရကြောင်း ကြားသော် ဒೈတျအဖွဲ့အားလုံးသည် ထိုနေရာ၌ ဒုర్వာသာကို ဗိဿနုက ထပ်မံကာကွယ်ပေးခဲ့ကြောင်းလည်း သိလာကြသည်။

Verse 8

कूर्मपृष्ठो गोलकश्च क्रोधनो वेददूषकः । यज्ञघ्नो यज्ञहंता च धर्मान्तकस्तपस्विहा

ထိုအထဲတွင် ကူർമပೃဋ္ဌ၊ ဂိုးလက၊ ဝေဒကို မညစ်ညမ်းစေသူ က္ရෝဓန၊ ယဇ్ఞကို သတ်သူ ယဇ్ఞဃ္န နှင့် ယဇ్ఞဟန္တာ၊ ထို့ပြင် တပသ္ဝီတို့ကို သတ်သူ ဓမ္မာန္တက တို့ပါဝင်ကြသည်။

Verse 9

एते चान्ये च बहवो विविधायुधपाणयः । क्रोधसंरक्तनयनाः शपन्तो ब्राह्मणं तथा

ဤသူတို့နှင့် အခြားများစွာသောသူတို့သည် အမျိုးမျိုးသော လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်၍ အမျက်ကြောင့် မျက်လုံးနီရဲကာ ဘြာဟ္မဏကိုလည်း ကျိန်စာပစ်ကြသည်။

Verse 10

परिक्षिप्य तदात्रेयं विष्णुं संकर्षणं तथा । तोमरैर्भिन्दिपालैश्च मुशलैश्च भुशुंडिभिः

ထို့နောက် အာတြေယ ရှင်ရသီကိုလည်းကောင်း၊ ဗိဿနုနှင့် သင်္ကර්ရှဏကိုလည်းကောင်း ဝိုင်းရံကာ လှံတံများ၊ ဘိန္ဒိပါလ အမြှားလက်နက်များ၊ တုတ်မောင်းများနှင့် ဘုရှုဏ္ဍိ လက်နက်များဖြင့် တိုက်ခိုက်ကြ၏။

Verse 11

अस्त्रैर्नानाविधैश्चापि युयुधुः क्रोधमूर्छिताः । दानवैः संवृतो विष्णुः समन्ताद्घोरदर्शनैः

ဒေါသကြောင့် မူးဝေသကဲ့သို့ ဖြစ်ကြ၍ လက်နက်အမျိုးမျိုးဖြင့် တိုက်ခိုက်ကြ၏။ ကြောက်မက်ဖွယ်ရုပ်သဏ္ဍာန်ရှိသော ဒာနဝများက ဗိဿနုကို အရပ်လေးမျက်နှာမှ ဝိုင်းကာပိတ်ဆို့ထား၏။

Verse 12

संकर्षणश्च शुशुभे चंद्रादित्यौ घनैरिव । गृहीत्वा धनुषी दिव्ये शीघ्रं संयोज्य चाशुगान्

သင်္ကර්ရှဏသည် မိုးတိမ်ကြားမှ လထွက် နေထွက်သကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်၏။ သူသည် ဒိဗ္ဗသံတော်မြည်သော လေးတံများကို ကိုင်ယူကာ မြန်မြန်ဆန်ဆန် မြှားများကို တပ်ဆင်၍ အသင့်ပြင်၏။

Verse 13

स्पर्शं मा कुरु पापिष्ठ ब्राह्मणं मां कृताह्निकम् । तं दृष्ट्वा दानवं विष्णुर्ब्राह्मणं हन्तुमुद्यतम्

«အို အပြစ်အကြီးဆုံးသူ၊ ငါ့ကို မထိပါနှင့်—ငါသည် နေ့စဉ်ကိစ္စဝတ်ပြုမှုကို ပြီးစီးထားသော ဘြာဟ္မဏ ဖြစ်သည်» ဟုဆို၏။ ဘြာဟ္မဏကို သတ်ရန် ဒာနဝတစ်ယောက် ပြင်ဆင်နေသည်ကို မြင်သော် ဗိဿနုသည် ဝင်ရောက်ကာကွယ်ရန် သတိပြု၏။

Verse 14

दानवान्विद्रुतान्दृष्ट्वा विष्णुना निहतान्परान् । गोलकः कूर्मपृष्ठश्च मानं कृत्वा न्यवर्तताम्

ဗိဿနုကြောင့် သတ်ဖြတ်ခံရသူများနှင့် ထွက်ပြေးသွားသော ဒာနဝများကို မြင်သော် ဂိုလကနှင့် ကူရ္မပೃષ્ઠတို့သည် မာနကို ချိုင့်ချကာ အခြေအနေကို သုံးသပ်ပြီး ပြန်လှည့်ကာ ထပ်မံတိုးဝင်တိုက်ခိုက်ကြ၏။

Verse 15

संकर्षणं गोलकश्च ह्याजघान त्रिभिः शरैः । अनन्तं व्यथितं दृष्ट्वा गोलकः क्रोधमूर्छितः

ဂေါလကသည် သင်္ကရသနအား မြှားသုံးစင်းဖြင့် ပစ်ခတ်လေ၏။ အနန္တ နာကျင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဂေါလကသည် ဒေါသအမျက် ခြောင်းခြောင်းထွက်လေသည်။

Verse 16

उत्पत्य तरसा मूर्ध्नि दुर्वाससमताडयत् । स मुष्टिघाताभिहतश्चुक्रोश पतितः क्षितौ

သူသည် အားကုန်លោတက်၍ ဒုရဝါသ၏ ဦးခေါင်းကို ရိုက်နှက်လေ၏။ လက်သီးချက် ထိမှန်သဖြင့် ဒုရဝါသသည် အော်ဟစ်၍ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားလေသည်။

Verse 17

संकर्षणस्तु पतितं दृष्ट्वा मूर्ध्नि प्रताडितम् । दृष्ट्वा चुकोप भगवांस्तिष्ठतिष्ठेति चाब्रवीत् । संगृह्य मुशलं वीरो जघान समरे रिपुम्

သို့သော် သင်္ကရသနသည် သူလဲကျ၍ ဦးခေါင်း၌ အရိုက်ခံရသည်ကို မြင်လျှင် ဒေါသအမျက် ခြောင်းခြောင်းထွက်လေ၏။ သူရဲကောင်းသည် “ရပ်လော့၊ ရပ်လော့” ဟု အော်ဟစ်လျက် ကျည်ပွေ့ကို ဆွဲကိုင်ကာ စစ်မြေပြင်၌ ရန်သူကို ရိုက်နှက်လေသည်။

Verse 18

मुशलेनाहतो मूर्ध्नि गोलको विकलेन्द्रियः । संभिन्नमस्तकश्चैव पपात च ममार च

ကျည်ပွေ့ဖြင့် ဦးခေါင်းကို ရိုက်နှက်ခံရသဖြင့် ဂေါလကသည် အာရုံများကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ချေ။ ဦးခေါင်းခွံ ကွဲကြေလျက် လဲကျကာ သေဆုံးလေ၏။

Verse 19

गोलकं पतितं दृष्ट्वा क्रन्दंतं ब्राह्मणं तथा । कूर्मपृष्ठं च भगवान्विष्णुर्हन्तुं मनो दधे । नाराचेन सुतीक्ष्णेन जघान हृदये रिपुम्

ဂေါလက လဲကျသေဆုံးသည်ကိုလည်းကောင်း၊ ဗြာဟ္မဏ ငိုကြွေးနေသည်ကိုလည်းကောင်း မြင်တော်မူလျှင် ရှင်ဝိသနုသည် ကူရမပရိသထကိုပါ သတ်ဖြတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အလွန်ထက်မြက်သော သံမြှားဖြင့် ရန်သူ၏ နှလုံးကို ပစ်ခတ်တော်မူ၏။

Verse 20

स विष्णुबाणाभिहतस्त्यक्तशस्त्रः पलायितः । तस्मिन्प्रभिन्नेऽतिबले गते वै कूर्मपृष्ठके । अभज्यत बलं सर्वं विद्रुतं च दिशो दश

ဗိဿဏု၏ မြားဒဏ်ကြောင့် ထိခိုက်နာကျင်သဖြင့် သူသည် လက်နက်များကို စွန့်ပစ်ကာ ထွက်ပြေးသွား၏။ အလွန်အင်အားကြီးသော ကူရ္မပೃષ્ઠက သည် ထိုသို့ ချိုးဖောက်ခံ၍ နှင်ထုတ်ခံရသောအခါ စစ်တပ်တစ်ရပ်လုံး ပျက်စီးကွဲပြားကာ ဒిశတစ်ဆယ်သို့ ပြေးလွှားသွားကြ၏။

Verse 21

तत्प्रभग्रं बलं सर्वं निहतं गोलकं तथा । द्वारस्थः कथयामास दैत्यराज्ञे कुशाय सः

အရှေ့တန်းတပ်အင်အားတစ်ရပ်လုံးနှင့် ဂိုးလကာလည်း ပျက်စီးသတ်ဖြတ်ခံရ၏။ ထို့နောက် တံခါးစောင့်သည် ဒೈత్యဘုရင် ကုရှာထံ သွားရောက်၍ အကြောင်းကို လျှောက်တင်ပြောကြား၏။

Verse 22

गोलकं निहतं श्रुत्वा दैत्यानन्यांश्च दैत्यराट् । योधानाज्ञापयामास सन्नद्धान्स्वबलस्य च

ဂိုးလကာ သတ်ဖြတ်ခံရကြောင်း ကြားသိသော် ဒೈత్యဘုရင်သည် အခြား ဒာနဝများနှင့် မိမိတပ်၏ စစ်သည်များကို လက်နက်တပ်ဆင်၍ စစ်ပြင်အတွက် ပြင်ဆင်ရန် အမိန့်ပေး၏။

Verse 23

आज्ञां कुशस्य ते लब्ध्वा दैत्याः पंचजनादयः । युद्धायाभिमुखाः सर्वे रथैर्नागैश्च निर्ययुः

ကုရှာ၏ အမိန့်ကို ရရှိသော် ဒೈత్యများ—ပဉ္စဇနာတို့မှ စ၍—အားလုံး စစ်ပွဲသို့ မျက်နှာမူကာ ရထားများနှင့် စစ်ဆင်များကို စီးနင်း၍ ထွက်ခွာကြ၏။

Verse 24

अनीकं दशसाहस्रं कूर्मपृष्ठस्य निर्ययौ । अयुते द्वे रथानां तु नागानामयुतं तथा

ကူရ္မပṛṣṭha ထံမှ စစ်တပ်တစ်ဖွဲ့ အင်အား တစ်သောင်း ထွက်ခွာလာ၏။ ထို့ပြင် ရထား နှစ်သောင်းနှင့် စစ်ဆင် တစ်သောင်းလည်း ထွက်လာကြ၏။

Verse 25

दशायुतानि चाश्वानामुष्ट्राणां च तथैव च । बकश्च निर्ययौ दैत्यो बहुसैन्यसमन्वितः

မြင်းတစ်သိန်းနှင့် ထိုနည်းတူ ကုလားအုတ်များလည်း ရှိ၏။ ဒိုင်တျာ ဘကာသည်လည်း စစ်တပ်ကြီးနှင့်အတူ ထွက်ခွာလာ၏။

Verse 26

तथा दीर्घनखो दैत्यः स्वेनानीकेन संवृतः । मंत्रिपुत्रो महामायो दैत्यराज कुशस्य वै । निर्ययौ विघसो दैत्यः प्रघसश्च महाबलः

ထိုနည်းတူ ဒိုင်တျာ ဒီဃ္ဃနခ သည် မိမိတပ်ဖွဲ့ဖြင့် ဝိုင်းရံလျက် ထွက်ခွာလာ၏။ ဒိုင်တျာဘုရင် ကုသ၏ ဝန်ကြီးသား မဟာမာယာလည်း ထွက်တော်မူ၏။ ထို့ပြင် ဒိုင်တျာ ဝိဃသ နှင့် အင်အားကြီး ပရဃာသ တို့လည်း ထွက်လာကြ၏။

Verse 27

ऊर्द्ध्वबाहुर्वक्रशिराः कञ्चुकश्च शिवोलुकैः । ब्रह्मघ्नो यज्ञहा दैत्यो राहुर्बर्बरकस्तथा

ဦရ္ဒ္ဓဝါဟု နှင့် ဝက္ရရှီရား၊ ကဉ္စုက သည်လည်း ရှိဝိုလုကတို့နှင့်အတူ ထွက်လာကြ၏။ ထိုနည်းတူ ဒိုင်တျာ ဗြဟ္မဃ္န နှင့် ယဇ္ဉဟာ၊ ထို့ပြင် ရာဟု နှင့် ဘာဘရာက တို့လည်း ထွက်လာကြ၏။

Verse 28

सुनामा वसुनामा च मंत्रिणौ बुद्धिसत्तमौ । सेनापतिश्चोग्रदंष्टस्तस्य भ्राता महाहनुः

သုနာမာ နှင့် ဝသုနာမာ ဟူသော ဝန်ကြီးနှစ်ဦးသည် အကြံဉာဏ်၌ အထူးထက်မြက်သူများ ဖြစ်၏။ စစ်သူကြီးမှာ ဩဂ္ရဒံဋ္ဍရ ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ညီအစ်ကိုမှာ မဟာဟနု ဖြစ်၏။

Verse 29

एते चान्ये च बहवो दैत्याः क्रोधसमन्विताः । महता रथघोषेण निर्ययुर्युद्धकांक्षिणः

ဤသူတို့နှင့် အခြားဒိုင်တျာများစွာတို့သည် ဒေါသပြည့်ဝလျက် ရှိကြ၏။ ရထားသံကြီးမားစွာ ဟုန်းဟုန်းမြည်ကာ စစ်ကိုလိုလား၍ ထွက်ခွာသွားကြ၏။

Verse 30

स्नात्वा शुक्लांबरधरः शुक्लमालाविभूषितः । कुशः शंभुं महादेवं भवानीपतिमव्ययम् । आर्चयमास भूतेशं परमेण समाधिना

ရေချိုးပြီးနောက် အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ်ကာ အဖြူပန်းကုံးဆင်မြန်း၍ ကုရှသည် ဘဝါနီ၏ အမပျက်သခင် မဟာဒေဝ ရှမ္ဘု—ဘူတေရှကို အမြင့်ဆုံး သမာဓိဖြင့် ပူဇော်တော်မူ၏။

Verse 31

पंचामृतेन संस्नाप्य तथा गन्धैर्वि लिप्य च । अर्चयामास दैत्येन्द्रो ह्यनेककुसुमोत्करैः

ဒိုင်တျာတို့၏ အရှင်သည် ပဉ္စအမృతဖြင့် (ဘုရားမူရတိကို) ရေချိုးပေး၍ အနံ့သာများဖြင့် လိမ်းကာ ပန်းမျိုးစုံအစုအဝေးကြီးများဖြင့် ပူဇော်တော်မူ၏။

Verse 32

गीतवादित्रशब्दैश्च तथा मंगलवाचकैः । पूजयित्वा महादेवं ब्राह्मणान्स्वस्ति वाच्य च

သီချင်းသံနှင့် တူရိယာသံများ၊ မင်္ဂလာကောင်းချီးစကားများကြားတွင် သူသည် မဟာဒေဝကို ပူဇော်ကာ၊ ဘြာဟ္မဏတို့ကိုလည်း ဂုဏ်ပြု၍ ‘ဆွஸ္တိ’ ဟူသော ကောင်းကျိုးစကားများကို ကြေညာစေ၏။

Verse 33

भूषयित्वा भूषणैश्च मणिवज्रविभूषणैः । मुकुटेनार्कवर्णेन ज्वलद्भास्कररोचिषा

သူသည် မဏိနှင့် စိန်တို့ဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော အလှဆင်ပစ္စည်းများဖြင့် ကိုယ်ကို တန်ဆာဆင်ကာ၊ နေရောင်အရောင်ရှိသော မုကုတ်ကို ဆောင်း၍ တောက်ပသော နေမင်း၏ ရောင်ခြည်ကဲ့သို့ လင်းလက်တောက်ပနေ၏။

Verse 34

भ्राजमानो दैत्यराजो हारेणाऽतीव शोभितः । संनह्य च महाबाहुः सारथिं समुदैक्षत

တောက်ပစွာ လင်းလက်နေသော ဒိုင်တျာမင်းသည် လည်ဆွဲကြီးကြောင့် အလွန်အမင်း လှပထင်ရှားလျက်၊ လက်နက်တပ်ဆင်ကာ မဟာဗာဟုဖြစ်သူသည် ထို့နောက် မိမိ၏ ရထားမောင်းကို လှည့်ကြည့်၏။

Verse 35

सुनामानं वसुं चैव मंत्रिणौ वाक्यमब्रवीत् । कश्चायमसुरान्हंति किमर्थं ज्ञायतामिति

သူသည် မန္တ្រីနှစ်ဦး စုနာမာနှင့် ဝစုတို့အား မိန့်ကြား၍—«အဆုရတို့ကို သတ်ဖြတ်နေသူသည် မည်သူနည်း၊ အဘယ်ကြောင့်နည်း။ အမှန်တကယ် စိစစ်သိရှိစေ» ဟု ဆို၏။

Verse 36

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा रुरुर्वचनमब्रवीत् । गतेह्नि ब्राह्मणः स्नातुं गोमत्याः संगमे किल

ထိုစကားကို ကြားသော် ရုရုက ပြန်လည်ဆိုသည်—«တစ်နေ့က အတိတ်ကာလ၌ ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးသည် ဂိုမတီမြစ်ဆုံရာသို့ ရေချိုးရန် သွားခဲ့သည်» ဟု။

Verse 37

आगतः प्रतिषिद्धः सन्दैत्यैस्तत्र मही पते । तेन विष्णुः समानीतः संकर्षणसमन्वितः

သူသည် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာသော်လည်း၊ အို မြေကြီး၏ အရှင်၊ ထိုနေရာ၌ ဒೈတျယတို့က တားမြစ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သင်္ကර්ရှဏနှင့်အတူ ဗိဿဏုကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

Verse 38

सोऽस्मान्हंति महाराज ब्रह्मण्यो जगदीश्वरः । तेन ते बहवो दैत्या हताः केचित्पलायिताः

«အို မဟာရာဇာ၊ ဗြာဟ္မဏတို့ကို ကာကွယ်သော ဇဂဒီဣශ්ဝရသည် ကျွန်ုပ်တို့ကို သတ်ဖြတ်နေသည်။ သူကြောင့် သင်၏ ဒೈတျယများ အများအပြား သေဆုံးပြီး အချို့က ထွက်ပြေးသွားကြသည်» ဟု ဆို၏။

Verse 39

सुनामोवाच । स्नात्वा गच्छतु विप्रोऽसौ वासुदेवसमन्वितः । राजन्वृथा विग्रहेण किं कार्यं कथयस्व नः

စုနာမာက ဆိုသည်—«ဗြာဟ္မဏသည် ဗာစုဒေဝနှင့်အတူ ရေချိုးပြီး ထွက်ခွာပါစေ။ အို မင်းကြီး၊ အကျိုးမဲ့ အငြင်းပွားခြင်းဖြင့် ဘာအကျိုးရှိသနည်း။ ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောပါ» ဟု။

Verse 40

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा कुशः क्रोधसमन्वितः । कथं गोलकहंतारं न हनिष्यामि केशवम्

ထိုစကားကို ကြားသော် ကုရှသည် ဒေါသပြင်းထန်၍ ဆို၏— «ဂိုလကကို သတ်သူ ကေရှဝကို ငါ မသတ်ဘဲ မည်သို့ ရနိုင်မည်နည်း»

Verse 41

एतावदुक्त्वा स क्रुद्धो ययौ दैत्यपतिस्तदा । ततो वादित्र शब्दैश्च भेरीशब्दैः समन्वितः

ဤမျှဆိုပြီးနောက် ဒေါသထန်သော ဒೈတျပတိသည် ထွက်ခွာသွား၏။ ထို့နောက် တူရိယာသံများနှင့် ဘေရီဒုံသံကြီးများ ပေါင်းစည်း၍ မြည်ဟည်းလာ၏။

Verse 42

ददर्श तत्र देवेशं सहस्रशिरसं प्रभुम् । तथा विष्णुं चक्रपाणिं दुर्वाससमकल्मषम्

ထိုနေရာ၌ သူသည် နတ်တို့၏အရှင်၊ ခေါင်းတစ်ထောင်ရှိသော အထွဋ်အမြတ်သခင်ကို မြင်၏။ ထို့ပြင် စက်ရကိုင်သော ဗိဿနုကိုလည်း မြင်၏—ဒုర్వာသသကဲ့သို့ တပဿာရောင်ခြည်ဖြင့် အညစ်အကြေးကင်းစင်သန့်ရှင်းလှ၏။

Verse 43

ईश्वरांशं च तं दृष्ट्वा न हन्तव्योऽयमीश्वरः । विष्णुमुद्दिश्य तान्सर्वान्प्रेरयामास दानवान्

ထိုအရှင်သည် အမြင့်ဆုံး အီश्वर၏ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်ကြောင်း မြင်သဖြင့်— «ဤအရှင်ကို မသတ်သင့်» ဟု တွေး၏။ သို့ရာတွင် ဗိဿနုကို ရည်ရွယ်ကာ ဒာနဝတို့အားလုံးကို တိုက်ခိုက်ရန် လှုံ့ဆော်စေ၏။

Verse 44

नागैः पर्वतसंकाशै रथैर्जलदसन्निभैः । अश्वैर्महाजवैश्चैव परिवव्रुः समंततः

တောင်တန်းကဲ့သို့ ကြီးမားသော ဆင်များ၊ မိုးတိမ်ထူထပ်သကဲ့သို့ ရထားများ၊ အလွန်လျင်မြန်၍ အင်အားကြီးသော မြင်းများဖြင့် သူတို့သည် အရပ်လေးမျက်နှာမှ ဝိုင်းရံလေ၏။

Verse 45

ततो युद्धं समभवद्देवयोर्दानवैः सह । आच्छादितौ तौ ददृशुर्दैत्यैर्देवगणास्तदा

ထို့နောက် နတ်နှစ်ပါးနှင့် ဒာနဝတို့အကြား စစ်ပွဲ ပေါ်ပေါက်လာ၏။ ထိုအခါ နတ်တပ်စုတို့သည် ဒိုင်တျတို့က ပတ်လည်မှ ဖုံးကွယ်ထားသော နတ်နှစ်ပါးကို မြင်ကြ၏။

Verse 46

ततो गृहीत्वा मुशलं हलं च बलवान्हली । जघान दैत्यप्रवरान्कालानलयमोपमान्

ထို့နောက် အင်အားကြီးသော ဟလီ (သံကර්ရှဏ) သည် မုဆလနှင့် လယ်ထွန်ကို ကိုင်ယူ၍ ဒိုင်တျတို့၏ အထက်မြတ်သူများကို ချေမှုန်းလေ၏—ယုဂအဆုံးက ကာလမီးကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်။

Verse 47

ते हन्यमाना दैतेया बलेन बलशालिना । सर्वतो विद्रुता भग्नाः कुशमेव ययुस्तदा

ထိုသို့ အင်အားကြီးသူ၏ အားတော်ကြောင့် ထိုးနှက်ခံရသော ဒိုင်တျတို့သည် အရပ်ရပ်သို့ ပြေးလွှားကာ ပျက်စီးရှုံးနိမ့်လေ၏။ ထို့နောက် သူတို့သည် ကုရှသို့ ထွက်ခွာသွားကြ၏။

Verse 48

बकश्च यज्ञकोपश्च ब्रह्मघ्नो वेददूषकः । महामखघ्नो जंभश्च राहुर्वक्रशिरास्तथा

ဘက၊ ယဇ္ဉကိုပ၊ ဗြဟ္မဃ္န—ဝေဒကို အညစ်အကြေးပြုသူ၊ မဟာမခဃ္န၊ ဇံဘ၊ ရာဟု၊ ထို့အပြင် ဝက္ရရှိရားတို့—

Verse 49

एते चान्ये च बहवः प्रवरा दानवोत्तमाः । क्रोधसंरक्तनयना बिभिदुस्ते जनार्द्दनम्

ဤသူတို့နှင့် အခြားများစွာသော ဒာနဝအထက်မြတ်တို့သည် ဒေါသကြောင့် မျက်လုံးနီရဲကာ ဇနာရ္ဒနကို တိုက်ခိုက်ထိုးနှက်ကြ၏။

Verse 50

ततः क्रोधसमायुक्तौ संकर्षणजनार्दनौ । चक्रलांगलघातेन जघ्नतुर्दानवोत्तमान्

ထို့နောက် တရားသော အမျက်ဒေါသဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော သံကရသန နှင့် ဇနာဒန တို့သည် စကြာလက်နက်နှင့် ထွန်တုံးတို့ဖြင့် အကြီးမြတ်ဆုံးသော ဒါနဝါတို့ကို ရိုက်နှက်ပယ်သတ်လေ၏။

Verse 51

चक्रेण च शिरः कायाच्चिच्छेदाशु बकस्य वै । चूर्णयामास मुशली यज्ञहंतारमेव च

စကြာလက်နက်ဖြင့် ဗက ၏ ဦးခေါင်းကို ခန္ဓာကိုယ်မှ လျင်မြန်စွာ ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီး၊ ကျည်ပွေ့ကို ကိုင်ဆောင်သူသည် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းကို ဖျက်ဆီးသူအား ချေမှုန်းလိုက်လေသည်။

Verse 52

राहुं जघान चक्रेण तथान्यान्मुशलेन च । ते हता हन्यमानाश्च भग्ना जग्मुर्दिशो दश

ရာဟု ကို စကြာလက်နက်ဖြင့် လည်းကောင်း၊ အခြားသူများကို ကျည်ပွေ့ဖြင့် လည်းကောင်း ရိုက်နှက်လေသည်။ အသတ်ခံရပြီး ခုတ်ထစ်ခံရသော ရန်သူတို့သည် အရပ်မျက်နှာဆယ်ပါးသို့ ထွက်ပြေးကြလေသည်။

Verse 53

कुशः स्वां वाहिनीं दृष्ट्वा विद्रुतां निहतां तथा । क्रोधसंरक्तनयनः प्राह याहीति सारथिम्

ကုသ သည် မိမိ၏ စစ်တပ်ကြီး ပြိုကွဲပျက်စီးသည်ကို မြင်လျှင် ဒေါသကြောင့် မျက်လုံးများ နီရဲလျက် ရထားထိန်းအား "ရှေ့သို့ မောင်းလော့" ဟု အမိန့်ပေးလေသည်။

Verse 54

स तयोरंतिकं गत्वा नाम विश्राव्य चात्मनः । उवाच कस्त्वं दैतेयान्मम हंसि गदाधर

သူတို့အနီးသို့ သွားရောက်၍ မိမိအမည်ကို ကြေညာလျက် ဆိုလေသည်မှာ "အို ကျည်ပွေ့ကို ကိုင်ဆောင်သူ၊ ငါ၏ ဒေတျ စစ်သည်များကို သတ်ဖြတ်သော သင်သည် အဘယ်သူနည်း။"

Verse 55

श्रीवासुदेव उवाच । यस्माद्विमुक्तिदं पुण्यं गोमत्युदधिसंगमम् । रुद्धं दुरात्मभिः पापैस्तस्मात्ते निहता मया

သီရိဝါသုဒေဝက မိန့်တော်မူသည်– "ဂေါမတီမြစ်နှင့် သမုဒ္ဒရာတို့၏ ဤမြင့်မြတ်သော ပေါင်းဆုံရာသည် လွတ်မြောက်မှုကို ပေးစွမ်းနိုင်ပြီး အပြစ်ရှိသော၊ ယုတ်မာသော စိတ်ရှိသူတို့က တားဆီးပိတ်ပင်ထားသောကြောင့် ၎င်းတို့ကို ငါသတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။"

Verse 56

कुश उवाच । मां न जानासि चात्रस्थं कथं जीवन्प्रयास्यसि । युध्यस्व त्वं स्थिरो भूत्वा ततस्त्यक्ष्यसि जीवितम्

ကုသက ပြောသည်– "ငါသည် ဤနေရာ၌ ရှိနေသော်လည်း သင်သည် ငါ့ကို မသိပေ— သင်သည် အဘယ်သို့ အသက်ရှင်လျက် ထွက်သွားနိုင်မည်နည်း။ ခိုင်မြဲစွာ ရပ်တည်၍ တိုက်ခိုက်လော့၊ ထို့နောက် သင်သည် အသက်ကို စွန့်လွှတ်ရလိမ့်မည်။"

Verse 57

इत्युक्त्वा पंचविंशत्या ताडयामास केशवम् । अनंतं चाष्टभिर्बाणैर्हत्वाऽत्रेयं निरीक्ष्य तम् । ईश्वरांशं च तं दृष्ट्वा प्राह याहीति मा चिरम्

ဤသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် သူသည် ကေသဝကို မြှားနှစ်ဆယ့်ငါးစင်းဖြင့် ပစ်ခတ်လေသည်။ အနန္တကိုလည်း မြှားရှစ်စင်းဖြင့် ပစ်ခတ်ပြီးနောက် ထို အာတြေယ ကို ကြည့်ရှုလေ၏။ ထို့နောက် သူသည် ဘုရားသခင်၏ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်ကြောင်း မြင်လျှင် "သွားလော့— မနှောင့်နှေးနှင့်" ဟု ပြောဆိုလေသည်။

Verse 58

स बाणैर्भिन्नसर्वांगः शार्ङ्गं हि धनुषां वरम् । विकृष्य घातयामास चतुर्भिश्चतुरो हयान्

မြှားများဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ ဒဏ်ရာရသော်လည်း သူသည် လေးတို့တွင် အမြတ်ဆုံးဖြစ်သော သာရင်္ဂလေးကို ဆွဲငင်၍ မြှားလေးစင်းဖြင့် မြင်းလေးကောင်ကို ပစ်ခတ်လှဲချလိုက်သည်။

Verse 59

सारथेस्तु शिरः कायादर्द्धचंद्रेण पत्त्रिणा । चिच्छेद धनुरेकेन ध्वजमेकेन चिच्छिदे

လခြမ်းပုံသဏ္ဍာန်ရှိသော မြှားတစ်စင်းဖြင့် ရထားထိန်း၏ ခေါင်းကို ကိုယ်မှ ပြတ်စေခဲ့၏။ မြှားတစ်စင်းဖြင့် လေးကို ဖြတ်ပြီး အခြားမြှားတစ်စင်းဖြင့် အလံကို ဖြတ်ချလိုက်သည်။

Verse 60

स च्छिन्नधन्वा विरथो हताश्वो हतसारथिः । प्रगृह्य च महाखङ्गमुवाच वचनं तदा

လေးကျိုးပဲ့၍ ရထားပျက်စီးကာ မြင်းများနှင့် ရထားထိန်း သေဆုံးသွားသောအခါ သူသည် ဓားကြီးကို ဆွဲကိုင်လျက် ဤစကားကို ဆိုလေ၏။

Verse 61

यदि त्वां पातयिष्यामि कीर्तिर्मे ह्यतुला भवेत् । पातितोऽहं त्वया वीर यास्यामि परमां गतिम्

အသင်ကို ငါဖြိုလှဲနိုင်လျှင် ငါ၏ဂုဏ်သတင်းသည် အနှိုင်းမဲ့ဖြစ်လိမ့်မည်။ သို့သော် အသင်၏လက်ချက်ဖြင့် ငါကျဆုံးပါက အို သူရဲကောင်း၊ ငါသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဘုံသို့ ရောက်ရလိမ့်မည်။

Verse 62

तिष्ठतिष्ठ हरे स्थाने शरणं मे सदाशिवः । धावंतमतिसंक्रुद्धं खङ्गहस्तं निरीक्ष्य तम् । चक्रेण शितधारेण शिरश्चिच्छेद लीलया

ရပ်ပါ၊ ရပ်ပါ၊ အို ဟရီ၊ သင့်နေရာ၌ နေလော့။ သဒါသီဝသည် ငါ၏ ကိုးကွယ်ရာဖြစ်၏။ ဓားကိုကိုင်၍ အလွန်အမျက်ထွက်ကာ ပြေးလာသော ထိုသူကို မြင်လျှင် ဟရီသည် ထက်မြက်သော စက်လက်နက်ဖြင့် သူ၏ခေါင်းကို ကစားသကဲ့သို့ ဖြတ်လိုက်လေသည်။

Verse 63

तं छिन्नशिरसं भूमौ पतितं वीक्ष्य दानवम् । अथोवाह रथेनाजौ दैत्यः खंजनकस्तथा

ခေါင်းပြတ်လျက် မြေပေါ်သို့ လဲကျသွားသော ထိုနတ်ဆိုးကို မြင်လျှင် ခံဇနက အမည်ရှိသော ဒေတျသည် ရထားဖြင့် စစ်မြေပြင်မှ သယ်ဆောင်သွားလေသည်။

Verse 64

अपयाते कुशे दैत्ये विष्णुः संकर्षणस्तदा । दुर्वाससा च सहितः संन्यवर्तत हर्षितः

ဒေတျ ကုသ ထွက်ခွာသွားသောအခါ ဗိဿနိုး (သင်္ကရသန နှင့်အတူ) သည် ဒုရဝါသ နှင့် အတူတကွ ဝမ်းမြောက်စွာ ပြန်လှည့်လာကြသည်။

Verse 65

शिवालये तु पतितं कुशं निक्षिप्य दानवः । स्नानगन्धार्चनैर्धूपैर्गीतवाद्यैरतोषयत्

သေကျသွားသော ကုရှကို ရှိဝဘုရားကျောင်း၌ ထားပြီးနောက် ဒါနဝသည် ရေချိုးပူဇော်မှု၊ အနံ့သာ၊ ပူဇော်ကန်တော့မှု၊ မီးခိုးနှင့် သီချင်းတူရိယာတို့ဖြင့် သင်္ကရာကို ပျော်ရွှင်စေ하였다။

Verse 66

अवाप जीवितं सद्यः प्रसादाच्छंकरस्य च । उत्थितः स तदा दैत्यो ब्रुवञ्छिवशिवेति च

သင်္ကရာ၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် သူသည် ချက်ချင်း အသက်ပြန်ရ하였다။ ထို့နောက် ထိုဒೈတျသည် ထ၍ “ရှီဝ၊ ရှီဝ” ဟု အော်မြည်လေ၏။

Verse 67

तं पुनर्जोवितं दृष्ट्वा दैत्यं दैत्यगणस्तदा । उवाच सुमना वाक्यं वर्द्धस्व सुचिरं विभो

ဒೈတျသည် အသက်ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဒೈတျအစုအဝေးသည် မင်္ဂလာစကားဖြင့်— “အို အင်အားကြီးသူ၊ အချိန်ရှည်ရှည် တိုးတက်ကြီးပွားပါစေ” ဟု ဆို하였다။

Verse 68

स्नापयित्वा यदि पुनर्ब्राह्मणं विनिवर्त्तते । यथेष्टं गच्छतु तदा किं वृथा विग्रहेण ते

“ဗြာဟ္မဏကို ရေချိုးပေးပြီးနောက် သူက ပြန်လှည့်သွားလျှင်၊ သူလိုသလို သွားပါစေ—သင်ဘက်က အကျိုးမဲ့ တိုက်ခိုက်ရန် ဘာကြောင့်လိုသနည်း?”

Verse 69

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा कुशो वचनमब्रवीत् । गच्छ प्रेषय तौ शीघ्रं विप्रत्राणकरावुभौ

ထိုစကားကို ကြားပြီး ကုရှက ပြန်ဆိုသည်— “သွားပါ၊ ဗြာဟ္မဏကို ကာကွယ်သူ နှစ်ဦးကို အမြန်ပို့လိုက်ပါ” ဟု။

Verse 70

स च राज्ञा समादिष्ट सुमना मुनिसत्तमाः । उवाच विष्णुमानम्य नमस्कृत्य हलायुधम्

မင်း၏အမိန့်ကိုခံယူသော သုမနာ မုနိသတ္တမသည်၊ ဗိဿနုကို ဦးညွှတ်ကာ ဟလာယုဓ (ဗလရာမ) ကို နမസ്കာရပြုပြီး ထိုသို့ မိန့်ကြား하였다။

Verse 71

कुशेन प्रेषितश्चास्मि समीपे ते जनार्दन । किं तवापकृतं नाथ येन दैत्याञ्जिघांससि

“ကူရှက ငါ့ကို သင်၏အနီးသို့ ပို့လိုက်သည်၊ ဂျနာရ္ဒနာ။ အရှင်ဘုရား၊ ဒိုင်တျများက သင့်အား ဘာအပြစ်ပြုခဲ့သနည်း၊ ထို့ကြောင့် သူတို့ကို သတ်လိုသနည်း?”

Verse 72

दुर्वाससं स्नापयित्वा गच्छ मुक्तोऽसि मानद । अमरत्वं महादेवात्प्राप्तं विद्धि कुशेन हि

“ဒုర్వာသကို ရေချိုးပေးပြီးနောက် ထွက်ခွာလော့—ဂုဏ်ပေးသူရေ—သင် လွတ်မြောက်ပြီ။ ကူရှအားဖြင့် မဟာဒေဝထံမှ အမရత్వကို ရရှိထားကြောင်း သေချာသိလော့။”

Verse 73

श्रीविष्णुरुवाच । मुक्तितीर्थमिदं रुद्धं भवद्भिः पापकर्मभिः । तस्माद्धनिष्ये सर्वांश्च दानवान्नात्र संशयः

သီရိဗိဿနု မိန့်တော်မူသည်—“ပ罪ကမ္မပြုသူတို့၊ မုက္တိတီရ္ထကို သင်တို့က ပိတ်ဆို့ထားသည်။ ထို့ကြောင့် ဒာနဝတို့အားလုံးကို ငါ သတ်မည်—ဤအပေါ် သံသယမရှိ။”

Verse 74

दुर्वाससश्च ये दर्भास्तिलाश्चैवाक्षतैः सह । पुनस्तानानयध्वं हि क्षिप्ता ये वरुणालये

“ဒုర్వာသ၏ ဒರ್ಭမြက်၊ နှမ်းစေ့နှင့် မကွဲသော ဆန်စေ့တို့ကိုလည်း ပြန်ယူလာကြလော့။ အကြောင်းမူကား ၎င်းတို့ကို ဝရုဏ၏ အိမ်ရာဖြစ်သော ရေထဲသို့ ပစ်ချထားခဲ့သည်။”

Verse 75

सवाहनपरीवाराः सजातिकुलबांधवाः । पुण्यतीर्थमिदं हित्वा प्रविशध्वं धरातले

စီးနင်းယာဉ်များနှင့် အဖွဲ့အပေါင်းတို့၊ မျိုးရိုးတူ ဆွေမျိုးသားချင်းတို့နှင့်အတူ—ဤပုဏ္ဏတီရ္ထကို စွန့်၍ မြေကြီးအောက်သို့ ဝင်ဆင်းကြလော့။

Verse 76

सुमनास्तद्वचः श्रुत्वा क्रोधसंरक्तलोचनः । युध्यध्वमिति तं चोक्त्वा नैतदेवं भविष्यति

စုမနာသ်သည် ထိုစကားကို ကြားသော် ဒေါသကြောင့် မျက်လုံးနီရဲလာကာ သူ့အား “တိုက်ကြ!” ဟုဆိုပြီး “ဤသို့ မဖြစ်နိုင်” ဟုကြေညာ하였다။

Verse 77

कुशाय कथयामास यदुक्तं शार्ङ्गधन्विना । क्रुद्धस्तद्वचनं श्रुत्वा मंत्रिणा समुदीरितम्

ရှာင်္ဂဓနုကိုင်ရှင် (ဗိဿဏု) ပြောခဲ့သောစကားကို ကုရှထံသို့ တင်ပြ하였다။ မန္တရီက ဆက်သွယ်ပြောကြားသော ထိုစကားကို ကြားသော် ကုရှသည် ဒေါသထွက်လေ၏။

Verse 78

रथमारुह्य वेगेन ययौ योद्धुमरिंदमः । संस्मृत्य मनसा देवं पिनाकिं वृषभध्वजम्

ရန်သူနှိမ်နင်းသူသည် ရထားပေါ်သို့ အလျင်အမြန်တက်ကာ တိုက်ခိုက်ရန် ထွက်သွား၏။ စိတ်ထဲတွင် ပိနာကကိုင်ရှင်၊ နွားအလံတော်ရှိသော ဘုရား (ရှီဝ) ကို သတိရလျက်။

Verse 79

ततः प्रववृते युद्धं सुमहल्लोमहर्षणम् । अन्येषां दानवानां च केशवस्य कुशस्य च

ထို့နောက် ရောမထောင်စေသော အလွန်ကြီးမားသည့် စစ်ပွဲသည် စတင်ဖြစ်ပွားလာ၏—ကေရှဝနှင့် ကုရှအကြားသာမက အခြား ဒာနဝများအကြားတွင်လည်း ဖြစ်၏။

Verse 80

यज्ञघ्नो गदया गुर्व्या संकर्षणमताडयत् । संकर्षणहतः शीर्ष्णि मुसलेन पपात ह

ယဇ်ညဃ်နသည် လေးလံသော နှောင်တံဖြင့် သံကရ်ှဏကို ရိုက်နှက်လေ၏။ သို့သော် သံကရ်ှဏသည် မိမိ၏ ကျည်ပွေ့လက်နက်ဖြင့် ၎င်း၏ဦးခေါင်းကို ရိုက်နှက်လိုက်သောအခါ သူသည် လဲကျသွားလေ၏။

Verse 81

कञ्चुकं च जघानाशु चक्रेण भगवान्हरिः । उल्मुकश्चाथ निहतो ब्रह्मघ्नश्च निपातितः

ဘဂဝါန်ဟရိသည် ကဉ္စုကကို စက်လက်နက်ဖြင့် လျင်မြန်စွာ သတ်ဖြတ်တော်မူ၏။ ထို့နောက် ဥလ်မုကသည် အသတ်ခံရပြီး ဗြဟ္မဃ်နသည်လည်း လဲကျသေဆုံးလေ၏။

Verse 82

एते चान्ये च बहवो घातिताः केशवेन हि । दानवान्पतितान्दृष्ट्वा कुशः परमकोपितः

ဤသူတို့နှင့် အခြားသော ဒါနဝများစွာတို့သည် ကေရှဝ၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးကြသည်ကို မြင်လျှင် ကုသသည် လဲကျနေသော ဘီလူးများကို ကြည့်ကာ အလွန်အမင်း အမျက်ထွက်လေ၏။

Verse 83

जघान युधि संरब्धः परमास्त्रेण केशवम् । भगवान्क्रोधसंयुक्तश्चक्रेण चाहरच्छिरः

စစ်ပွဲတွင် ဒေါသအမျက် ခြောင်းခြောင်းထွက်လျက် သူသည် ကေရှဝကို အထွတ်အထိပ် လက်နက်ဖြင့် တိုက်ခိုက်လေ၏။ သို့သော် ဘုန်းတော်ကြီးသော အရှင်မြတ်သည် အမျက်ထွက်ကာ စက်လက်နက်ဖြင့် သူ၏ဦးခေါင်းကို ဖြတ်လိုက်လေ၏။

Verse 84

तं छिन्नशिरसं भूमौ पातितं वीक्ष्य केशवः । चिच्छेद बाहू पादौ च खङ्गेन तिलशस्तथा

ဦးခေါင်းပြတ်လျက် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျနေသည်ကို မြင်သောအခါ ကေရှဝသည် သူ၏ လက်ခြေတို့ကို ဖြတ်တောက်ပြီး ဓားဖြင့် နှမ်းစေ့ပမာ အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်လေ၏။

Verse 85

खंडशो घातितं दृष्ट्वा केशवेन कुशं तदा । संगृह्य ते पुनर्देत्या निन्युः सर्वे शिवालयम्

ကေရှဝသည် ကုသအား အပိုင်းပိုင်းခုတ်ဖြတ်ထားသည်ကို မြင်လျှင်၊ ဒါနဝတို့သည် ထိုအစိတ်အပိုင်းများကို စုသိမ်း၍ ရှိဝဘုရားကျောင်းတော်သို့ ယူဆောင်သွားကြ၏။

Verse 86

प्रसादाच्छूलिनः सद्यो जीवितं प्राप्य दानवः । उत्थितः सहसा क्रुद्धः क्व विष्णुरिति चाब्रवीत्

ත්‍ရိသူလကိုင်ဆောင်တော်မူသော အရှင်၏ ကျေးဇူးတော်ကြောင့် ဒါနဝသည် ချက်ချင်း အသက်ပြန်ရှင်လာပြီး၊ ဒေါသတကြီး ရုတ်တရက် ထရပ်ကာ "ဗိဿနိုး ဘယ်မှာလဲ" ဟု အော်ဟစ်လေ၏။

Verse 87

गदामुद्यम्य संक्रुद्धो योद्धुमागाज्जनार्द्दनम् । तमुद्यतगदं दृष्ट्वा निहतं जीवितं पुनः

ဒေါသတကြီးဖြင့် ဂဒါလက်နက်ကို မြှောက်လျက် ဇနဒ္ဒနနှင့် တိုက်ခိုက်ရန် လာလေ၏။ ဂဒါမြှောက်ထားသည်ကို မြင်လျှင် အရှင်မြတ်သည် သူ့ကို ရိုက်နှက်သော်လည်း သူသည် ပြန်လည် အသက်ရှင်လာပြန်၏။

Verse 88

दुर्वाससमथोवाच किमिदं न म्रियेत यत् । मयाऽसकृच्छिरश्छिन्नं खंडशस्तिलशः कृतम्

ထိုအခါ ဒုရဝါသက "သူ ဘာကြောင့် မသေရတာလဲ။ ငါ သူ့ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ဖြတ်ပြီး နှမ်းစေ့လို အပိုင်းပိုင်း ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့ပြီးပြီ" ဟု ဆိုလေ၏။

Verse 89

जीवत्ययं पुनः कस्मात्कारणं कथ यस्व नः । इत्युक्तश्चिंतयामास ध्यानेन ऋषिसत्तमः

"သူ ဘာကြောင့် ပြန်အသက်ရှင်လာတာလဲ။ အကြောင်းရင်းကို ပြောပြပါ။" ဟု မေးမြန်းသောအခါ၊ ಋရှေ့မြတ်သည် ဈာန်ဖြင့် ဆင်ခြင်သုံးသပ်တော်မူ၏။

Verse 90

ज्ञात्वा तत्कारणं सर्वमुवाच मधुसूदनम् । महादेवेन तुष्टेन कुशोऽयममरः कृतः

အကြောင်းရင်းအားလုံးကို သိပြီးနောက် မဓုသူဒနအား ပြောကြား하였다– «မဟာဒေဝ ရွှင်လန်းတော်မူသဖြင့် ဤကူရှသည် မသေမပျက် အမရဖြစ်စေတော်မူ၏»။

Verse 91

खंडशश्च कृतश्चापि न च प्राणैर्वियुज्यते । ततः स विस्मयाविष्टो हंतव्योऽयं मया कथम्

«အပိုင်းပိုင်း ဖြတ်တောက်ထားသော်လည်း အသက်ရှူသက်တမ်းမှ မကွာခွာ။ ထို့ကြောင့် အံ့ဩခြင်းလွှမ်းမိုးကာ ‘ဤသူကို ငါ ဘယ်လို သတ်နိုင်မလဲ’ ဟု စဉ်းစား၏»။

Verse 92

उपायं च करिष्यामि येनायं न भवे दिति । ततः स जीवितं प्राप्य प्रसादाच्छंकरस्य च । चर्मखङ्गमथादाय तिष्ठतिष्ठेति चाब्रवीत्

«ဤသူ မကြောက်မက်ဖွယ် မဖြစ်တော့စေရန် နည်းလမ်းတစ်ခု ငါ စီမံမည်» ဟု ဆို၏။ ထို့နောက် ရှင်ကရ၏ ကရုဏာကြောင့် အသက်ပြန်ရကာ အရေကာနှင့် ဓားကို ကိုင်ယူ၍ «ရပ်လော့၊ ရပ်လော့» ဟု အော်ဟစ်၏။

Verse 93

तमायांतं ततो दृष्ट्वा कुशं शिवपरिग्रहम् । जघान गदया गुर्व्या गदाहस्तं तदा कुशम्

ရှီဝ၏ ကာကွယ်မှုအောက်ရှိ ကူရှာ လာရောက်လာသည်ကို မြင်သော်၊ ထိုအခါ ဂဒါကိုင်ထားသော ကူရှာကို အလွန်ပြင်းထန်သော ဂဒါဖြင့် ထိုးနှက်၏။

Verse 94

स भिन्नमूर्द्धा न्यपतत्केशवेनाभिताडितः । भूमौ निपतितं वेगात्परिगृह्य कुशं हरिः

ကေရှဝ၏ ပြင်းထန်သော ထိုးနှက်မှုကြောင့် ခေါင်းကွဲကာ လဲကျသွား၏။ ထို့နောက် ဟရီသည် မြေပြင်ပေါ် လဲကျနေသော ကူရှာကို လျင်မြန်စွာ ဖမ်းဆုပ်ယူ၏။

Verse 95

गर्ते निक्षिप्य तद्देहं पूरयामास वै पुनः । लिंगं संस्थापयामास तस्योपरि जनार्द्दनः

ထိုကိုယ်ကို ချိုင့်ထဲသို့ ပစ်ချပြီး နောက်တဖန် မြေဖြည့်ပိတ်လေ၏။ ထို့နောက် ဇနာရ္ဒန (ကృష్ణ) သည် ထိုအပေါ်တွင် ရှိဝလင်္ဂကို တိုက်ရိုက် တည်ထောင်လေ၏။

Verse 96

स लब्धसंज्ञो दनुजः शिवलिंगमपश्यत । आत्मोपरिस्थितं तच्च तदा चिन्तापरोऽभवत्

ဒနုဇသည် သတိပြန်ရလာသောအခါ ရှိဝလင်္ဂကို မြင်လေ၏။ ထိုလင်္ဂသည် မိမိအပေါ်၌ တည်နေသည်ကို မြင်၍ စိုးရိမ်သော အတွေးအခေါ်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားလေ၏။