Adhyaya 10

Verse 1

प्रह्लाद उवाच । ततो गच्छेद्द्विजश्रेष्ठास्तीर्थं पापप्रणाशनम् । कृकलासमिति ख्यातं नृगतीर्थमनुत्तमम्

ပရာဟ္လာဒက ဆို၏။ ထို့နောက် အို ဗြာဟ္မဏအထူးမြတ်တို့၊ အပြစ်ပျောက်ကင်းစေသော သီရ္ထသန့်ရှင်းရာသို့ သွားရမည်။ «ကೃကလာသ» ဟု ကျော်ကြားသော နೃဂ သီရ္ထသည် အထူးမြတ်ဆုံး ဖြစ်၏။

Verse 2

नृगो यत्र महीपालः कृकलासवपुर्धरः । कृष्णेन सह संगत्य संप्राप परमां गतिम्

အဲဒီနေရာ၌ လိပ်ပြာကောင် (ကૃကလာသ) ကိုယ်ထည်ကို ဆောင်ထားသော ဘုရင် နೃဂ သည် ကృష్ణနှင့် တွေ့ဆုံကာ ထိုတွေ့ဆုံခြင်းကြောင့် အမြင့်ဆုံးသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိ하였다။

Verse 3

ऋषय ऊचुः । नृगो नाम नृपः कोऽयं कथं कृष्णेन संगतः । कर्मणा कृकलासत्वं केन तद्वद विस्तरात्

ရသီတို့က ဆို၏။ «နૃဂ ဟု အမည်ရသော ဤဘုရင်သည် မည်သူနည်း၊ ကృష్ణနှင့် မည်သို့ ဆက်စပ်တွေ့ဆုံခဲ့သနည်း။ မည်သည့် ကర్మကြောင့် လိပ်ပြာကောင်အဖြစ် ရောက်သနည်း။ အသေးစိတ် ပြောပြပါ»။

Verse 4

प्रह्लाद उवाच । नृगो नाम नृपो विप्राः सार्वभौमो बलान्वितः । बुद्धिमान्धृतिमान्दक्षः श्रीमान्सर्वगुणान्वितः

ပရာဟ္လာဒက ဆို၏။ «အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ နૃဂ ဟု အမည်ရသော ဘုရင်တစ်ပါးရှိ၏။ သူသည် စကြဝဠာမင်းကဲ့သို့ အာဏာကြီး၍ အင်အားပြည့်စုံ၊ ဉာဏ်ပညာရှိ၊ သတ္တိတည်ကြည်၊ ကျွမ်းကျင်ကာ သီလဂုဏ်အပေါင်းနှင့် ပြည့်စုံသူ ဖြစ်၏»။

Verse 5

अनेकशतसाहस्रा भूमिपा अपि तद्वशाः । हस्त्यश्वरथसंघैश्च पत्तिभिर्बहुभिर्वृतः

အခြား ဘုရင်များ အများအပြား သန်းချီရာပင် သူ၏ အာဏာအောက်၌ ရှိကြ၏။ ဆင်တပ်၊ မြင်းတပ်၊ ရထားတပ် အစုအဖွဲ့ကြီးများနှင့် ခြေလျင်တပ် များစွာက သူ့ကို ဝန်းရံထား၏။

Verse 6

सैन्यं च तस्य नृपतेः कोशं चैवाक्षयं तथा । स नित्यं गुरुभक्तश्च देवताराधने रतः

ထိုမင်းကြီးသည် စစ်သည်တော်များနှင့် မကုန်ခမ်းနိုင်သော ဘဏ္ဍာတိုက်ကို ပိုင်ဆိုင်တော်မူ၏။ ဆရာသမားများကို ရိုသေပြီး နတ်ဒေဝါများကို ကိုးကွယ်ရာ၌ မွေ့လျော်၏။

Verse 7

महा दानानि विप्रेन्द्रा ददात्यनुदिनं नृपः । शश्वत्स गोसहस्रं तु ददाति नृपसत्तमः

အို မြတ်သောပုဏ္ဏားတို့၊ ထိုမင်းကြီးသည် နေ့စဉ် အလှူကြီးများကို ပေးလှူတော်မူ၏။ ထိုမင်းမြတ်သည် နွားအကောင်တစ်ထောင်ကို အမြဲမပြတ် လှူဒါန်းတော်မူ၏။

Verse 8

प्रक्षाल्य चरणौ भक्त्या ह्युपविश्यासने शुभे । परिधाप्य शुभे क्षौमे सुगन्धेनोपलिप्य च

ခြေတော်များကို ရိုသေစွာ ဆေးကြောပြီးနောက် မင်္ဂလာရှိသော နေရာ၌ ထိုင်စေတော်မူ၏။ ကောင်းမွန်သော ပိတ်ချောများကို ဝတ်ဆင်စေပြီး မွှေးကြိုင်သော နံ့သာတို့ဖြင့် လိမ်းကျံပေးတော်မူ၏။

Verse 9

संपूज्य पुष्पमालाभि धूपेन च सुगन्धिना । ददौ दक्षिणया सार्द्धं प्रतिविप्राय गां तदा । तांबूलसहितां भक्त्या विष्णुर्मे प्रीयतामिति

ပန်းကုံးများနှင့် မွှေးကြိုင်သော အမွှေးတိုင်တို့ဖြင့် ပူဇော်ပြီးနောက် ပုဏ္ဏားတစ်ပါးစီအား နွားတစ်ကောင်နှင့် အလှူငွေကို ပေးလှူတော်မူ၏။ "ဗိဿနိုးဘုရား နှစ်သက်တော်မူပါစေ" ဟု ဆိုလျက် ကွမ်းယာကိုလည်း ရိုသေစွာ ဆက်ကပ်လေ၏။

Verse 10

एवं प्रददतस्तस्य यजतश्च तथा मखैः । ययौ कालो द्विजश्रेष्ठा भोगांश्चैवानुभुञ्जतः

အို မြတ်သောပုဏ္ဏားတို့၊ ဤသို့ လှူဒါန်းခြင်းနှင့် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းများကို ပြုလုပ်နေစဉ် အချိန်ကာလသည် ကုန်လွန်သွား၏။ ထိုမင်းသည် မိမိခံစားထိုက်သော စည်းစိမ်ချမ်းသာများကိုလည်း ခံစားလေ၏။

Verse 11

एकदा तु द्विजश्रेष्ठं जैमिनिं संशितव्रतम् । श्रद्धया तं च नृपतिः प्रतिग्रहपराङ्मुखम् । उवाच वाक्यं नृपतिः कृतांजलिपुटः स्थितः

တစ်ခါတစ်ရံ မင်းကြီးသည် သစ္စာဝတ်တရားကို ခိုင်မြဲစွာ ထိန်းသိမ်းသော ဗြာဟ္မဏအထွတ်အမြတ် ဇိုင်မိနီထံသို့ ချဉ်းကပ်လာ၏။ အလှူပစ္စည်းကို လက်မခံလိုသူဟု မြင်သဖြင့် မင်းကြီးသည် လက်အုပ်ချီ၍ ရိုသေစွာ မိန့်ကြားလေ၏။

Verse 12

मामुद्धर महाभाग कृपां कुरु तपोनिधे । गृहाण गां मया दत्तां दयां कृत्वा ममोपरि

«အရှင်မြတ်၊ ကျွန်ုပ်ကို ကရုဏာတော်ဖြင့် ကယ်တင်မြှောက်တင်ပါ။ တပဿာ၏ خز خز (အ خز) ဖြစ်တော်မူသောအရှင်၊ ကျွန်ုပ်အပေါ် မေတ္တာထား၍ ကျွန်ုပ်ပေးအပ်သော ဂေါဝင်ကို လက်ခံပါ» ဟုဆို၏။

Verse 13

तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य अनिच्छन्नपि गौरवात् । नृपस्य चाब्रवीद्विप्र एवमस्त्विति लज्जितः

မင်းကြီး၏ စကားကို ကြားသော် ဗြာဟ္မဏသည် မလိုလားသော်လည်း အရှင်မင်း၏ ဂုဏ်ကို လေးစားသဖြင့် ရှက်သိမ်းစွာ «ဒီအတိုင်း ဖြစ်ပါစေ» ဟု ပြန်ဆိုလေ၏။

Verse 14

अवनिज्य ततः पादौ शिरसा धारयज्जलम् । सुवर्णशृंगसहितां रौप्यखुरविभूषिताम्

ထို့နောက် မင်းကြီးသည် အရှင်၏ ခြေတော်ကို ဆေးကြော၍ ထိုရေကို ခေါင်းပေါ်တင်လျက်၊ ရွှေချိုင်းပါသော ချိုနှင့် ငွေဖြင့် အလှဆင်ထားသော ခြေခွာများရှိသည့် ဂေါဝင်ကို ဆက်ကပ်လေ၏။

Verse 15

रत्नपुच्छां कांस्यदोहां सितवस्त्रावगुंठिताम् । समभ्यर्च्य च विप्रेन्द्रं ददौ दक्षिणयान्विताम्

ရတနာဖြင့် အလှဆင်ထားသော အမြီး၊ ကြေးဝါနို့ညှစ်အိုးနှင့် အဖြူရောင်အဝတ်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော ဂေါဝင်ကို၊ ဗြာဟ္မဏအထွတ်အမြတ်အား စနစ်တကျ ပူဇော်ကာ၊ သင့်လျော်သော ဒက္ခိဏာနှင့်အတူ ပေးအပ်လေ၏။

Verse 16

आसीमान्तमनुव्रज्य हृष्टो राजा बभूव ह । तरुणीं हंसवर्णां च हंसीनामेति विश्रुताम्

နယ်စပ်အထိ ဗြာဟ္မဏကို လိုက်ပို့ပြီး မင်းကြီးသည် ဝမ်းမြောက်လှ၏။ ထိုနွားမသည် ငယ်ရွယ်၍ ဟင်္သာရောင်ကဲ့သို့ ဖြူဝင်းကာ «ဟံစီ» ဟု နာမည်ကျော်ကြား၏။

Verse 17

गां गृह्य स्वगृहं प्राप्तो दाम्ना बद्धां सवत्सकाम् । स तस्यै यवसं चार्द्रं ददौ ब्राह्मणसत्तमः

ထိုအထူးမြတ်သော ဗြာဟ္မဏသည် နွားကိုယူ၍ မိမိအိမ်သို့ ရောက်လာသည်။ နွားမသည် ကြိုးဖြင့်ချည်ထားပြီး နွားကလေးပါရှိ၏။ ထို့နောက် သူသည် စိုစွတ်သစ်လတ်သော မြက်စာကို ပေးလေ၏။

Verse 18

सुतृप्ता यवसेनैव मध्याह्ने तृषितां तदा । गृहीत्वा निर्ययौ विप्रो दामबद्धां जलाशयम्

မြက်စာဖြင့်သာ ပြည့်ဝသွားပြီး နေ့လယ်ခင်းတွင် နွားမသည် ရေငတ်လာ၏။ ထို့ကြောင့် ဗြာဟ္မဏသည် ကြိုးဖြင့်ချည်ထားသေးသော နွားမကို ခေါ်ယူကာ ရေကန်သို့ ထွက်သွားလေ၏။

Verse 19

मार्गे गजाश्वसंबाधे त्रस्ता सा उष्ट्रदर्शनात् । हस्तादाच्छिद्य सा धेनुर्ब्राह्मणस्य ययौ तदा

လမ်းပေါ်တွင် ဆင်နှင့် မြင်းများကြောင့် ကျပ်တည်းနေစဉ်၊ ကုလားအုတ်ကို မြင်၍ နွားမသည် ကြောက်လန့်၏။ ထို့နောက် ဗြာဟ္မဏ၏ လက်မှ လွတ်ထွက်ကာ ထိုနွားမသည် ပြေးထွက်သွားလေ၏။

Verse 20

विचिन्वन्सकलामुर्वीं नापश्यत्तां द्विजर्षभः । सा ययौ विद्रुता धेनुस्तन्महद्राजगोधनम्

နှစ်ကြိမ်မွေးမြတ်တို့အနက် အထူးမြတ်သောသူသည် မြေပြင်တစ်လျှောက်လုံး ရှာဖွေသော်လည်း မတွေ့မြင်နိုင်ခဲ့။ ထိုနွားမသည် ပြေးလွတ်သွား၍—မင်း၏ ကြီးမားသော နွားဥစ္စာဖြစ်သော နွားမ—ဝေးကွာသို့ သွားလေ၏။

Verse 21

द्वितीयेऽह्नि पुनर्विप्रमाहूय नृपसत्तमः । संपूज्य विधिवद्भक्त्या वस्त्रालंकारभूषणैः

ဒုတိယနေ့တွင် မင်းမြတ်သည် ပုဏ္ဏားကို ထပ်မံခေါ်ယူ၍ သဒ္ဓါဖြင့် ဓမ္မနည်းတကျ ဝတ်စုံ၊ အလင်္ကာ၊ အဆင်တန်ဆာတို့ဖြင့် ရိုသေစွာ ပူဇော်ဂုဏ်ပြု하였다။

Verse 22

विधिवद्गां ददौ तां च स नृपः सोमशर्मणे । गृहीत्वा राजभवनान्निर्ययौ गां द्विजर्षभः

ထိုမင်းသည် ဓမ္မနည်းတကျ ထိုနွားကို ဆိုမရှာမဏ်ထံ ပေးလှူ하였다။ နွားကိုယူဆောင်ပြီး ပုဏ္ဏားမြတ်သည် နန်းတော်မှ ထွက်ခွာသွား하였다။

Verse 23

आशंसमानो राजानं धर्मज्ञमिति कोविदम् । स च विप्रो विचिन्वानः सर्वतो गां सुदुःखितः

ဓမ္မကိုသိကျွမ်း၍ ပညာရှိဟု ကျော်ကြားသော မင်းကို အားကိုးမျှော်လင့်လျက်၊ ထိုပုဏ္ဏားသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးကာ နွားကို အရပ်ရပ်တွင် ရှာဖွေ하였다။

Verse 24

ददर्श पथि गच्छन्तीं पृष्ठतः सोमशर्मणः । दृष्ट्वा तां गां च स मुनिर्जैमिनिस्तमभाषत

လမ်းပေါ်တွင် ထိုနွားသည် ဆိုမရှာမဏ်၏ နောက်မှ လိုက်သွားနေသည်ကို သူမြင်하였다။ ထိုနွားကိုမြင်လျှင် မုနိ ဇိုင်မိနီက သူ့အား မိန့်ကြား하였다။

Verse 25

मम गां चापि हृत्वा त्वं नयसे दस्युवत्कथम् । स तस्य वचनं श्रुत्वा विस्मयं दस्युकीर्त्तनात्

“ငါ့နွားကိုပါ ခိုးယူပြီး သူခိုးလို ဘာကြောင့် ခေါ်ဆောင်သွားသနည်း” ဟုဆိုသည်။ ထိုစကားကိုကြားသော် သူခိုးဟု ခေါ်ဆိုခြင်းကြောင့် အံ့ဩသွား하였다။

Verse 26

राजतो हि मया लब्धां गां नयामि स्वमन्दिरम् । गोहर्त्तेति च मां कस्माद्ब्रवीषि द्विजसत्तम

«ဤနွားကို မင်းထံမှ ငါရရှိခဲ့၍ ငါ့အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ အဘယ်ကြောင့် ငါ့ကို “နွားခိုးသူ” ဟု ခေါ်သနည်း၊ ဒွိဇအမြတ်ဆုံးရေ?»

Verse 27

ब्राह्मण उवाच । मयापि राजतो लब्धा ममेयं गौर्न संशयः । कथं नयसि विप्र त्वं मयि जीवति मन्दिरम्

ဗြာဟ္မဏက ပြောသည်– «ငါလည်း မင်းထံမှ ရရှိခဲ့သည်။ ဤနွားသည် ငါ့၏ပိုင်ဆိုင်မှုဖြစ်သည်၊ သံသယမရှိ။ ဗြာဟ္မဏရေ၊ ငါအသက်ရှင်နေစဉ် သင်သည် မည်သို့ ငါ့ရှေ့တွင် ဤနွားကို သင့်အိမ်သို့ ခေါ်သွားနိုင်သနည်း?»

Verse 28

सोऽब्रवीदद्य मे लब्धा कथं मां वदसे मृषा । सोऽब्रवीद्ध्यो मया लब्धा बलान्नेतुं त्वमिच्छसि

တစ်ယောက်က ပြောသည်– «ဒီနေ့ပဲ ငါရခဲ့တာ၊ ငါ့အပေါ် မည်သို့ မုသားပြောနိုင်သနည်း?» အခြားတစ်ယောက်က ပြောသည်– «မနေ့က ငါရခဲ့တာ၊ သင်က အင်အားသုံးပြီး ခေါ်ယူချင်နေသည်!»

Verse 29

ममेयमिति संक्रुद्धः सोमशर्माऽब्रवीद्वचः । प्रज्वलत्क्रोधरक्ताक्षो ममेयमिति सोऽपरः

ဒေါသထန်လျက် ဆိုမရှာမန်က «ဤနွားသည် ငါ့ဟာ!» ဟု ကြေညာ하였다။ အခြားတစ်ယောက်လည်း ဒေါသမီးတောက်၍ မျက်လုံးနီရဲကာ «ဤနွားသည် ငါ့ဟာ!» ဟု အော်ဟစ်하였다။

Verse 30

विवदतौ तथा विप्रौ राजद्वारमुपागतौ । कुर्वाणौ कलहं घोरं त्यक्तुकामौ स्वजीवितम्

ထိုသို့ အငြင်းပွားနေသော ဗြာဟ္မဏနှစ်ဦးသည် မင်းတံခါးသို့ ရောက်လာကြပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ရန်ပွဲကြီးကို ဖြစ်စေကာ မိမိတို့အသက်ကိုပင် စွန့်လွှတ်မည်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေ하였다။

Verse 31

संक्रुद्धौ ब्राह्मणौ दृष्ट्वा शपन्तौ तौ परस्परम् । राज्ञे निवेदयामास द्वास्थं प्रणयपूर्वकम्

ဒေါသထွက်နေသော ဗြာဟ္မဏနှစ်ပါး အပြန်အလှန် ကျိန်စာချနေသည်ကို မြင်သဖြင့် တံခါးစောင့်သည် ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် ဘုရင်ထံ သတင်းပို့လေ၏။

Verse 32

अवज्ञाय तदा विप्रौ विवदन्तौ रुषान्वितौ । कामव्याकुलचेतस्को न बहिर्निःसृतो नृपः

ထိုအခါ ဒေါသဖြင့် အငြင်းပွားနေသော ဗြာဟ္မဏနှစ်ပါးထံသို့ ဘုရင်သည် အပြင်မထွက်လာခဲ့။ အကြောင်းမှာ သူ၏စိတ်သည် ကာမတဏှာကြောင့် လှုပ်ရှား၍ မတည်ငြိမ်နေသောကြောင့် ဖြစ်၏။

Verse 33

एवं विवदमानौ तौ त्रिरात्रं समुपस्थितौ । अवज्ञातौ नृपेणाथ राजानं प्रति च क्रुधा

ဤသို့ အငြင်းပွားနေသော ဗြာဟ္မဏနှစ်ပါးသည် သုံးညတိုင်တိုင် ထိုနေရာ၌ ဆက်လက်ရပ်တည်နေကြ၏။ သို့သော် ဘုရင်က မလေးစားမခေါ်မပြုသဖြင့် သူတို့သည် ဘုရင်အပေါ် ဒေါသထွက်လာကြ၏။

Verse 34

ऊचतुः कुपितो वाक्यं सामर्षौ नृपतिं प्रति । अवमन्यसे नौ यस्मात्त्वं न निर्गच्छसि मन्दिरात्

ဒေါသနှင့် မကျေနပ်မှု ပြည့်နှက်၍ သူတို့သည် ဘုရင်ထံသို့ ကြမ်းတမ်းသောစကားကို ဆိုကြ၏—“သင်သည် နန်းတော်မှ မထွက်လာသဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ကို မထီမဲ့မြင်ပြု၏။”

Verse 35

शास्ता भवान्प्रजानां हि न न्यायेन नियोक्ष्यति । भविष्यति भवांस्तस्मात्कृकलासो न संशयः

“သင်သည် ပြည်သူတို့၏ အုပ်ချုပ်သူ၊ အပြစ်ပေးသူ ဖြစ်သော်လည်း တရားမျှတမှုဖြင့် မစီမံအုပ်ချုပ်။ ထို့ကြောင့် သင်သည် ပုတ်သင်ညို ဖြစ်ရမည်၊ သံသယမရှိ။”

Verse 36

एवं शप्त्वा तदा विप्रावन्यस्मै गां प्रदाय तौ । क्षुधितौ खेदसंयुक्तौ स्वगृहं गन्तुमुद्यतौ

ဤသို့ ကျိန်စာချပြီးနောက် ဗြာဟ္မဏနှစ်ပါးသည် နွားကို အခြားသူတစ်ဦးထံ ပေးအပ်하였다။ ဆာလောင်၍ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ကာ မိမိတို့အိမ်သို့ ပြန်ရန် ထွက်ခွာကြ၏။

Verse 37

प्रस्थितौ तौ नृगो द्वार आगत्य समुपस्थितः । दंडवत्प्रणिपत्याऽशु कृतांजलिरभाषत

သူတို့ ထွက်ခွာနေစဉ် နೃဂ မင်းကြီးသည် တံခါးဝသို့ ရောက်လာကာ သူတို့ထံ ချဉ်းကပ်하였다။ ချက်ချင်း တုတ်တန်းလဲပျပ်ကာ လက်အုပ်ချီ၍ ပြောဆို၏။

Verse 38

अमोघवचना यूयं तत्तथा न तदन्यथा । ममोपरि कृपां कृत्वा शापांत उपदिश्यताम्

“သင်တို့၏ စကားသည် မလွဲမသွေ အကျိုးဖြစ်၏။ ထိုသို့ပင် ဖြစ်မည်၊ အခြားမဟုတ်။ ကျွန်ုပ်အပေါ် ကရုဏာပြု၍ ဤကျိန်စာ၏ အဆုံးကို သင်ကြားပေးပါ။”

Verse 39

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा ऊचतुर्वचनं नृपम् । द्वापरस्य युगस्यान्तं भगवान्देवकीसुतः

သူ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ဗြာဟ္မဏနှစ်ပါးသည် မင်းကြီးအား ပြောကြ၏— “ဒွာပရယုဂ အဆုံးတွင် ဘဂဝန်၊ ဒေဝကီ၏ သားတော် (ပေါ်ထွန်းလာမည်…)”။

Verse 40

वसुदेवगृहे राजन्हरिराविर्भविष्यति । तस्य संस्पर्शनादेव शापमुक्तिर्भविष्यति

“အို မင်းကြီး၊ ဟရိသည် ဝစုဒေဝ၏ အိမ်၌ ပေါ်ထွန်းလာမည်။ ထိုအရှင်ကို ထိတွေ့ရုံဖြင့်ပင် ကျိန်စာမှ လွတ်မြောက်ခြင်း ဖြစ်လာမည်။”

Verse 41

इत्युक्त्वा तौ तदा विप्रौ प्रयातौ स्वनिवेशनम् । राजा बहुविधान्भोगान्भुक्त्वा दत्त्वा च भूरिशः

ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် ဗြာဟ္မဏနှစ်ပါးသည် မိမိတို့၏နေအိမ်သို့ ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားကြ၏။ မင်းကြီးသည် မျိုးစုံသော ရာဇဘောဂများကို ခံစားကာ အလှူဒါနကိုလည်း များစွာ ပေးကမ်းလျက် နေထိုင်ခဲ့၏။

Verse 42

इष्ट्वा च विविधैर्यज्ञैः कालधर्ममुपेयिवान् । ततः स गतवान्विप्रा धर्मराजनिवेशनम्

ထို့ပြင် မျိုးစုံသော ယဇ్ఞများဖြင့် ပူဇော်ပြီးနောက် အချိန်၏ဓမ္မတရားအတိုင်း သေဆုံးရမည့်ကာလသို့ ရောက်လေ၏။ ထို့နောက် ဗြာဟ္မဏတို့ရေ၊ သူသည် ဓမ္မရာဇ (ယမ) ၏ နေရာတော်သို့ သွားရောက်လေ၏။

Verse 43

सत्कृत्योक्तो यमेनाथ स्वागतेन नृपोत्तमः । प्रथमं सुकृतं राजन्नथवा दुष्कृतं त्वया । भोक्तव्यमिति मे ब्रूहि तत्ते संपाद्यते मया

ယမမင်းက ဂုဏ်ပြု၍ ကြိုဆိုကာ အကောင်းဆုံးသော မင်းကြီးအား ဆို၏—“အို မင်းကြီး၊ သင်၏ ကုသိုလ်ဖလားကို အရင်ခံစားမလား၊ သို့မဟုတ် အကုသိုလ်ဖလားကို အရင်ခံစားမလား။ ငါ့အား ပြောပါ; သင်အတွက် ငါ စီမံပေးမည်။”

Verse 44

नृग उवाच । यद्यस्ति दुष्कृतं किंचित्प्रथमं प्रतिपादय । अनुज्ञातो यमेनैवं कृकलासो भवेति वै । ततो वर्षसहस्राणि कृकलासत्वमाप्तवान्

နೃဂက ဆို၏—“အကယ်၍ အကုသိုလ်တစ်စုံတစ်ရာရှိလျှင် အရင်ဆုံး ထိုအရာကိုပင် ခံယူပါစေ။” ယမမင်းက ထိုသို့ ခွင့်ပြု၍ “အမှန်တကယ် လိပ်ပြာမဟုတ်၊ လိပ်ခွေး (လိပ်ပြား) ဖြစ်စေ” ဟုဆိုသဖြင့် သူသည် နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ လိပ်ပြားဘဝကို ရရှိခဲ့၏။

Verse 45

एकस्मिन्दिवसे विप्राः सर्वे यदुकुमारकाः । वनं जग्मुर्मृगान्हन्तुं सर्वे कृष्णसमन्विताः

တစ်နေ့တွင် ဗြာဟ္မဏတို့ရေ၊ ယဒုမင်းသားတို့အားလုံးသည် သမင်ကို လိုက်လံသတ်ရန် တောသို့ သွားကြ၏။ သူတို့အားလုံးသည် ကృష్ణနှင့်အတူ ရှိကြ၏။

Verse 46

तृषार्द्दिताश्च मध्याह्ने विचिन्वंतो जलं ह्रदे । सत्वं च सुमहत्तत्र कृकलासं च संस्थितम्

နေ့လယ်ခင်းတွင် ရေငတ်ဒဏ်ကြောင့် ပူပန်ကာ ရေကန်၌ ရေရှာနေစဉ်၊ ထိုနေရာတွင် အလွန်ကြီးမားသော သတ္တဝါတစ်ကောင်ကို မြင်ကြသည်—လိပ်ပြာမျိုး (လိဇတ်) ကဲ့သို့ ရပ်နေ၏။

Verse 47

चक्रुश्चोद्धरणे तस्य यत्नं यदुकुमारकाः । आकृष्यमाणः स तदा गुरुत्वान्न चचाल ह

ယဒုမင်းသားတို့သည် ထိုသူကို ထုတ်ယူရန် ကြိုးစားအားထုတ်ကြ၏။ သို့ရာတွင် ထိုအခါ ဆွဲယူနေသော်လည်း အလွန်လေးလံမှုကြောင့် မလှုပ်ရှားနိုင်ခဲ့။

Verse 48

यदा न शेकुस्ते सर्व आचख्युः कृष्णरामयोः । ददर्श तं तदा कृष्णो नृगं मत्वा हसन्निव

သူတို့အားလုံး မရွှေ့နိုင်ကြသဖြင့် ကృష్ణနှင့် ရာမထံ သတင်းပို့ကြ၏။ ထိုအခါ ကృష్ణသည် ထိုသူကို ကြည့်၍ နೃဂဟု သိမြင်သကဲ့သို့ ပြုံးယောင်ယောင် ဖြစ်၏။

Verse 49

चिक्षेप वामहस्तेन लीलयैव जगत्पतिः । स संस्पृष्टो भगवता विमुक्तः शापबंधनात्

လောက၏အရှင်သည် ဘယ်လက်ဖြင့် ကစားသကဲ့သို့ပင် ထိုသူကို ပစ်ထုတ်တော်မူ၏။ ဘဂဝန်၏ ထိတွေ့ခြင်းကြောင့် သူသည် ကျိန်စာချည်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်၏။

Verse 50

त्यक्त्वा कलेवरं राजा दिव्यमाल्यानुलेपनः । कृतांजलिरुवाचेदं भक्त्या परमया युतः

ဘုရင်သည် ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်လွှတ်ပြီး နတ်မယ်ပန်းကုံးနှင့် နတ်ရနံ့လိမ်းဆေးတို့ဖြင့် တန်ဆာဆင်လျက်၊ လက်အုပ်ချီကာ အမြင့်မြတ်ဆုံး ဘက္တိဖြင့် ဤစကားကို ပြော၏။

Verse 51

नमस्ते जगदाधार सर्गस्थित्यंतकारिणे । सहस्रशिरसे तुभ्यं ब्रह्मणेऽनंतशक्तये

ကမ္ဘာလောကအားလုံး၏ အထောက်အကူဖြစ်တော်မူသော၊ ဖန်ဆင်းခြင်း၊ ထိန်းသိမ်းခြင်း၊ ပျက်သိမ်းခြင်းကို ပြုတော်မူသော သင့်အား နမസ്കာရ။ ခေါင်းတစ်ထောင်ရှိတော်မူသော သင့်အား—အနန္တအင်အားရှိသော ဘြဟ္မန်ထံ နမস্কာရ။

Verse 52

एवं संस्तुवतः प्राह भगवान्देवकीसुतः । ददामि ते वरं तुष्टो यत्ते मनसि वर्त्तते

ဤသို့ ချီးမွမ်းနေစဉ်၊ ဘုရားသခင်တော်၊ ဒေဝကီ၏သားတော်က မိန့်တော်မူသည်—“ငါနှစ်သက်ပြီ၊ သင့်အား ဆုတောင်းပေးမည်၊ သင့်စိတ်ထဲ၌ တည်ရှိသမျှ ဆန္ဒအတိုင်း”။

Verse 53

याहि पुण्यकृतांल्लोकान्दर्शनात्स्पर्शनाच्च मे । एवमुक्तः स देवेन संप्रहृष्टतनूरुहः

“ငါ့ကို မြင်ခြင်းနှင့် ငါ့ထိတွေ့ခြင်းကြောင့် ကုသိုလ်ပြုသူတို့ ရောက်သည့် လောကများသို့ သွားလော့” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထိုသို့ ဘုရားက မိန့်တော်မူသဖြင့် သူသည် ဝမ်းမြောက်လွန်ကဲ၍ ကိုယ်ပေါ်အမွှေးများ ထောင်လျက် ဖြစ်လာသည်။

Verse 54

उवाच यदि तुष्टोऽसि यदि देयो वरो मम । गर्त्तेयं मम नाम्ना तु ख्यातिं गच्छतु केशव

သူက လျှောက်တော်မူသည်—“သင်နှစ်သက်တော်မူလျှင်၊ ကျွန်ုပ်အတွက် ဆုတောင်းပေးနိုင်လျှင်၊ အို ကေရှဝ၊ ဤတွင်း/ရေတွင်းသည် ကျွန်ုပ်နာမဖြင့် ကျော်ကြားပါစေ”။

Verse 55

यः स्नात्वा परया भक्त्या पितॄन्संतर्पयिष्यति । त्वत्प्रसादेन गोविंद विष्णुलोकं स गच्छतु

“ဤနေရာတွင် ရေချိုးပြီး အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဘက္တိဖြင့် ဘိုးဘွားပိတೃတို့ကို တရ্পဏပြု၍ စိတ်ချမ်းသာစေသူ မည်သူမဆို—သင့်ကရုဏာကြောင့်၊ အို ဂోవိန္ဒ၊ ဗိષ્ણုလောကသို့ ရောက်ပါစေ”။

Verse 56

एवमुक्त्वा स भगवान्पुनर्द्वारावतीमगात्

ဤသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက်၊ ဘုရားသခင်မြတ်သည် ဒွာရာဝတီ (ဒွာရကာ) သို့ ထပ်မံ ပြန်လည်သွားတော်မူ၏။

Verse 57

स च राजा विमानेन दिव्यमाल्यानुलेपनः । जगाम भवनं विष्णोर्विबुधैरनुसंस्तुतः

ထိုမင်းသည် ကောင်းကင်ရထားတော်ဖြင့် စီးနင်း၍၊ နတ်ပန်းကုံးနှင့် နတ်ဆီလိမ်းအလှဆင်ကာ၊ လမ်းတလျှောက် နတ်တို့၏ ချီးမွမ်းသံနှင့်အတူ ဗိဿဏု၏ နေရာတော်သို့ သွားရောက်၏။

Verse 58

प्रह्लाद उवाच । तदाप्रभृति विप्रेंद्राः स कूपो नृगसंज्ञया । वरदानाच्च कृष्णस्य पावनः सर्वदेहिनाम्

ပရဟ္လာဒ မိန့်တော်မူသည်— “ထိုအချိန်မှစ၍၊ ဗြာဟ္မဏအမြတ်တို့၊ ထိုရေတွင်းသည် ‘နೃဂ’ ဟူသောအမည်ဖြင့် ကျော်ကြားလာ၏။ ကృష్ణ၏ အပေးအယူကောင်းကြီးကြောင့်လည်း ကိုယ်ရှိသတ္တဝါအားလုံးကို သန့်စင်ပေးသော အရာဖြစ်လာ၏။”

Verse 59

तत्र गत्वा द्विजश्रेष्ठा ह्यर्घ्यं दद्याद्यथाविधि । फलपुष्पाक्षतैर्युक्तं चंदनेन च भूसुराः

ထိုနေရာသို့ သွားရောက်ပြီးနောက်၊ ဒွိဇအမြတ်တို့၊ စည်းကမ်းအတိုင်း အर्घ्य ကို ပူဇော်သင့်၏။ သစ်သီး၊ ပန်း၊ မကွဲသော ဆန်စေ့များနှင့် စန္ဒနလိမ်းအတူတကွဖြင့်၊ ဗြာဟ္မဏတို့။

Verse 60

नमस्ते विश्वरूपाय विष्णवे परमात्मने । अर्घ्यं गृहाण देवेश कूपेऽस्मिन्नृगसंज्ञके

“ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသော ဗိဿဏု၊ အမြင့်ဆုံး အတ္တမန်တော်အား နမಸ್ಕာရ။ နတ်တို့၏ အရှင်၊ ‘နೃဂ’ ဟူ၍ ခေါ်သော ဤရေတွင်း၌ ဤအर्घ्य ကို လက်ခံတော်မူပါ။”

Verse 61

ततः स्नायाद्द्विजश्रेष्ठा मृदमालिप्य पाणिना । संतर्पयेत्पितॄन्देवान्मनुष्यांश्च यथाक्रमात्

ထို့နောက် အို ဒွိဇမြတ်သူတို့၊ လက်ဖြင့် မြေညှိကို ကိုယ်ပေါ်လိမ်းကာ ရေချိုးသင့်၏။ ထို့ပြင် အစဉ်အတိုင်း ပိတೃများ၊ ဒေဝတားများနှင့် လူသားတို့အား တർပဏ (စိတ်ကျေနပ်စေခြင်း) ကို ပြုလုပ်သင့်၏။

Verse 62

ततः श्राद्धं प्रकुर्वीत पितॄणां श्रद्धयान्वितः । विप्रेभ्यो भोजनं दद्याद्दक्षिणां च स्वशक्तितः

ထို့နောက် ယုံကြည်သဒ္ဓာဖြင့် ပိတೃများအတွက် ရှရဒ္ဓ (śrāddha) ကို ပြုလုပ်သင့်၏။ ဗြာဟ္မဏများအား အစာကျွေးကာ မိမိစွမ်းအားအတိုင်း ဒက္ခိဏာ (dakṣiṇā) ကိုလည်း ပေးသင့်၏။

Verse 63

विशेषतः प्रदातव्या सवत्सा गौः स्वलंकृता । शय्या सोपस्करां दद्याद्विष्णुर्मे प्रीयतामिति

အထူးသဖြင့် အလှဆင်ထားသော နွားမတစ်ကောင်ကို နွားကလေးနှင့်အတူ လှူဒါန်းသင့်၏။ ထို့ပြင် လိုအပ်သောပစ္စည်းများပါသော အိပ်ရာကိုလည်း ပေးလှူကာ—“ဗိဿဏုသည် ငါ့ကို နှစ်သက်ပါစေ” ဟု ဆုတောင်းသင့်၏။

Verse 64

दीनांधकृपणानां च सदा तत्तीरवासिनाम् । दद्याद्दानं स्वशक्त्या च वित्त शाठ्यविवर्जितः

ထို့ပြင် ထိုသန့်ရှင်းသော ကမ်းပါးတွင် နေထိုင်သော ဆင်းရဲသူ၊ မျက်မမြင်သူ၊ ချို့တဲ့သူတို့အား မိမိစွမ်းအားအတိုင်း အမြဲတမ်း ဒါနပေးလှူသင့်၏။ ငွေကြေးအပေါ် လိမ်လည်ကောက်ကျစ်မှု မရှိစေရ။

Verse 65

स्नानमात्रेण विप्रेन्द्रा लभेद्गोदानजं फलम् । पितृणां श्राद्धदानेन वियोनिं न च गच्छति

အို ဗြာဟ္မဏမြတ်သူတို့၊ ရေချိုးခြင်းတစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် နွားလှူဒါန်းခြင်းမှ ဖြစ်သော အကျိုးကို ရရှိ၏။ ထို့ပြင် ပိတೃများအား ရှရဒ္ဓ-ဒါန ပေးလှူခြင်းဖြင့် မကောင်းသော မွေးဖွားရာ (အမင်္ဂလာယောနိ) သို့ မကျရောက်တော့။

Verse 66

कृकलासे कृतं श्राद्धं येनैव तर्पणं तथा । स गच्छेद्विष्णुलोकं तु पितृभिः सहितो नरः

ကൃကလာသ၌ ရှရဒ္ဓကို ပြုလုပ်၍ ထိုနေရာ၌ပင် တර්ပဏကိုလည်း ဆက်ကပ်သူသည်၊ ဘိုးဘွားပိတೃတို့နှင့်အတူ ဗိဿဏုလောကသို့ ရောက်သွား၏။

Verse 67

तथा मनोरथावाप्तिर्यात्रा च सफला भवेत् । सर्वतीर्थफलावाप्तिं लभते नात्र संशयः

ထို့ကြောင့် မိမိအလိုဆန္ဒတို့ ပြည့်စုံရပြီး ယာတရာ (ဘုရားဖူးခရီး) သည်လည်း အကျိုးရှိစွာ အောင်မြင်၏။ တီရ္ထအားလုံး၏ အကျိုးဖလကို ရရှိသည်—သံသယမရှိ။