Adhyaya 12

Verse 1

प्रह्लाद उवाच । ततो गच्छेद्द्विजश्रेष्ठा गोप्रचारमतः परम् । यत्र स्नात्वा नरो भक्त्या लभेद्गोदानजं फलम्

ပရာဟ္လာဒက ပြော၏—ထို့နောက် အကောင်းဆုံးသော ဗြာဟ္မဏတို့၊ ‘ဂိုပရချာရ’ ဟူသော သန့်ရှင်းရာသို့ ဆက်လက်သွားရမည်။ ထိုနေရာ၌ ဘက္တိဖြင့် ရေချိုးသူသည် နွားလှူဒါန်းခြင်းမှ ဖြစ်သော အကျိုးကို ရရှိ၏။

Verse 2

यत्र स्नातो जगन्नाथो नभस्ये दैवतैर्वृतः । कटदानं च तत्प्रोक्तं द्वादश्यां द्विजसत्तमाः

ထိုနေရာသည် နဘသ္ယ လတွင် ဒေဝတားတို့ ဝန်းရံလျက် ဇဂန္နာထ ဘုရားရှင် ရေချိုးတော်မူရာ ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် အကောင်းဆုံးသော ဗြာဟ္မဏတို့၊ ဒွါဒသီနေ့၌ ခါးပတ်အဝတ် (ကဋ-ဒါန) လှူဒါန်းခြင်းကို ညွှန်ကြားထား၏။

Verse 3

ऋषय ऊचुः । कथं तु तत्र दैत्येन्द्राऽभवद्वै गोप्रचारकम् । तीर्थं कथय तत्त्वेन यत्र स्नातो जनार्द्दनः

ရသီတို့က ဆိုကြသည်။ “ဒါနဲ့ အို ဒိုင်တျာတို့၏ အရှင်၊ အဲဒီနေရာကို ‘ဂိုပရချာရက’ လို့ ဘယ်လိုခေါ်လာကြသနည်း။ ဂျနာရ္ဒန သခင်က ရေချိုးခဲ့သော တီရ္ထ၏ အမှန်တရားကို တိတိကျကျ ပြောပြပါ။”

Verse 4

प्रह्लाद उवाच । हते कंसे भोजराजे कृष्णेनामिततेजसा । उग्रसेने चाभिषिक्ते मधुपुर्य्यां महात्मना

ပရဟ္လာဒက ဆိုသည်။ “အမီတတေဇာရှိသော ကృష్ణက ဘောဇမင်း ကံဆကို သတ်ပြီးနောက်၊ မဟာတ్మာက မဓုပူရီ (မထုရာ) တွင် ဥဂ္ရစေနကို ဘုရင်အဖြစ် အဘိသေက ပြုတင်မြှောက်ခဲ့သည်။”

Verse 5

उद्धवं प्रेषयामास गोकुले गोकुलप्रियः । सुहृदां प्रियकामार्थं गोपगोपीजनस्य च

ဂိုကူလကို ချစ်မြတ်နိုးသော သခင်သည် ဥဒ္ဓဝကို ဂိုကူလသို့ စေလွှတ်ခဲ့သည်။ မိတ်ဆွေချစ်သူများ၏ ဆန္ဒကို ပြည့်စုံစေရန်၊ နွားကျောင်းသားများနှင့် နွားကျောင်းမိန်းမများ၏ အလိုတော်အတွက် ဖြစ်သည်။

Verse 6

नमस्कृत्य च गोविदं प्रययौ नंदगोकुलम् । स तत्सदृशवेषेण वस्त्रालंकारभूषणैः

ဥဒ္ဓဝသည် ဂోవိန္ဒကို ဦးချပြီးနောက် နန္ဒ၏ ဂိုကူလသို့ ထွက်ခွာ하였다။ ထိုနေရာနှင့် ကိုက်ညီသော ဝတ်စားဆင်ယင်မှု၊ အလှဆင်ပစ္စည်းများနှင့် တန်ဆာပလာများဖြင့် တင့်တယ်စွာ တန်ဆာဆင်ထားသည်။

Verse 7

तं दृष्ट्वा दिवसस्यांते गोविंदानुचरं प्रियम् । उद्धवं पूजयामास वस्त्रालंकारभूषणैः

နေ့အဆုံးတွင် ဂోవိန္ဒ၏ ချစ်မြတ်နိုးသော အနုचर ဥဒ္ဓဝကို မြင်သောအခါ၊ သူတို့သည် ဝတ်စုံများနှင့် အလှဆင်တန်ဆာများဖြင့် ဂုဏ်ပြုပူဇော်하였다။

Verse 8

तं भुक्तवंतं विश्रांतं यशोदा पुत्रवत्सला । आनंदबाष्पपूर्णाक्षी पप्रच्छानामयं हरेः

သူစားသောက်ပြီး အနားယူသွားသောအခါ မိခင်မေတ္တာပြည့်ဝသော ယရှိုးဒါသည် ဝမ်းမြောက်မျက်ရည်ဖြင့် မျက်စိပြည့်လျက် ဟရီ၏ အခြေအနေကောင်းမွန်မှုကို မေးမြန်း하였다။

Verse 9

कच्चिद्धि स्तः सुखं पुत्रौ रामकृष्णौ यदूत्तमौ । कच्चित्स्मरति गोविंदो वयस्यान्गोपबालकान्

“ယဒုမျိုးရဲ့ အထွတ်အမြတ်ဖြစ်သော ရာမနှင့် ကృష్ణ—သားနှစ်ပါးသည် အမှန်တကယ် ကျန်းမာချမ်းသာနေကြသလား။ ဂోవိန္ဒသည် ကလေးဘဝ မိတ်ဆွေများဖြစ်သော နွားထိန်းကလေးများကို မှတ်မိသေးသလား။”

Verse 10

कच्चिदेष्यति गोविंदो गोकुलं मधुरेश्वरः । तारयिष्यति पुत्रोऽसौ गोकुलं वृजिनार्णवात्

“မဓုရာ၏ အရှင် ဂోవိန္ဒသည် ဂိုကူလသို့ တစ်ဖန် ပြန်လာမလား။ ငါတို့၏ သားတော်သည် ဂိုကူလကို ဒုက္ခဝေဒနာ၏ သမုဒ္ဒရာမှ ကယ်တင်ပေးမလား။”

Verse 11

इत्युक्त्वा बाष्पपूर्णाक्षौ यशोदा नंद एव च । दीर्घं रुरुदतुर्दीनौ पुत्रस्नेहवशंगतौ

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် ယရှိုးဒါနှင့် နန္ဒတို့သည် မျက်ရည်ပြည့်မျက်စိဖြင့် အချိန်ကြာကြာ ငိုကြွေးကြကာ သားအပေါ်ချစ်ခြင်း၏ အာဏာအောက်တွင် ဝမ်းနည်းကာ အားနည်းသွားကြသည်။

Verse 12

उद्धवस्तौ ततो दृष्ट्वा प्राणसंशयमागतौ । मधुरैः कृष्णसंदेशैः स्नेहयुक्तैरजीवयत्

ထို့နောက် ဥဒ္ဓဝသည် သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်၍ အသက်ပျောက်မည့်အထိ ဖြစ်လာကြသည်ကို သိမြင်ကာ ကృష్ణ၏ ချိုမြိန်သော သတင်းစကားများကို မေတ္တာနှင့် ပြောကြား၍ သူတို့ကို ပြန်လည်အသက်သွင်းပေး하였다။

Verse 13

नमस्करोति भवतीं भवंतं च सहाग्रजः । अनामयं पृष्टवांश्च तौ च क्षेमेण तिष्ठतः

သူသည် အစ်ကိုကြီးနှင့်အတူ သင်တို့နှစ်ပါးအား ဦးညွှတ်ပူဇော်ကန်တော့၍၊ ကျန်းမာရေးအကြောင်း မေးမြန်းကာ၊ ဘေးကင်းလုံခြုံ၍ ချမ်းသာစွာ နေထိုင်ကြသလားဟု စုံစမ်းမေးမြန်း၏။

Verse 14

क्षिप्रमेष्यति दाशार्हो रामेण सहितो विभुः । अत्रागत्य जगन्नाथो विधास्यति च वो हितम्

အာနုဘော်ကြီးသော ဒါရှာရ္ဟ (ကృష్ణ) သည် ရာမနှင့်အတူ မကြာမီ လျင်မြန်စွာ ရောက်လာမည်။ ဤနေရာသို့ ကြွလာသော လောကနာထ (Jagannātha) သည် သင်တို့အတွက် အကျိုးကောင်းကို မလွဲမသွေ ဆောင်ရွက်ပေးမည်။

Verse 15

इत्येवं कृष्णसंदेशैः समाश्वास्योद्धवस्तदा । सुखं सुष्वाप शयने नन्दाद्यैरभिनंदितः

ဤသို့ ကృష్ణ၏ သတင်းစကားများဖြင့် နှစ်သိမ့်ခံရပြီးနောက်၊ ဥဒ္ဓဝသည် ထိုအခါ အိပ်ရာပေါ်တွင် ငြိမ်းချမ်းစွာ အိပ်ပျော်လေ၏။ နန္ဒနှင့် အခြားသူတို့ကလည်း ကြိုဆိုကာ ဂုဏ်ပြုကြ၏။

Verse 16

गोप्यस्तदा रथं दृष्ट्वा द्वारे नंदस्य विस्मिताः । कोऽयं कोऽयमिति प्राहुः कृष्णागमनशंकया

ထိုအခါ ဂိုပီတို့သည် နန္ဒ၏ တံခါးဝ၌ ရထားကို မြင်၍ အံ့ဩသွားကြသည်။ “ဤသူကား ဘယ်သူနည်း—ဘယ်သူနည်း” ဟု မေးကြကာ၊ ကృష్ణရောက်လာမည်ကို သံသယဖြစ်ကြ၏။

Verse 17

गोपालराजस्य गृहे रथेनादित्यवर्चसा । समागतो महाबाहुः कृष्णवेषानुगस्तथा

နွားထိန်းဘုရင် (နန္ဒ) ၏ အိမ်သို့ နေမင်းကဲ့သို့ တောက်ပသော ရထားဖြင့် လက်မောင်းကြီးသောသူတစ်ဦး ရောက်လာ၏။ ထိုသူသည် ကൃഷ്ണ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံနှင့် ဆင်တူသည့် အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထား၏။

Verse 18

परस्परं समागम्य सर्वास्ता व्रजयोषितः । विविक्ते कृष्णदूतं तं पप्रच्छुः शोककर्षिताः

ဗြဇာ၏ မိန်းမများအားလုံး အချင်းချင်းစုဝေးကာ ဝမ်းနည်းခြင်းကြောင့် နှိမ့်ချခံရ၍ သီးသန့်နေရာတွင် ကృష్ణ၏ သံတမန်ကို မေးမြန်းကြ၏။

Verse 19

श्रीगोप्य ऊचुः । कस्मात्त्वमिह संप्राप्तः किं ते कार्य्यमिहाद्य वै । दस्युरूपप्रतिच्छन्नो ह्यस्मान्संहर्तुमिच्छसि

ဂုဏ်သရေရှိသော ဂိုပီတို့က ဆိုကြသည်—“အဘယ်ကြောင့် ဤနေရာသို့ ရောက်လာသနည်း။ ယနေ့ ဤနေရာတွင် သင်၏ အလုပ်ကိစ္စသည် အဘယ်နည်း။ ဓားပြပုံစံဖြင့် ဖုံးကွယ်ကာ ကျွန်ုပ်တို့ကို ဖျက်ဆီးလိုသလော။”

Verse 20

पूर्वमेव हतं तेन कृष्णेन हृदयादिकम् । पाययित्वाऽधरविषं योषिद्व्रातं पलायितः

ထိုကృష్ణသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ နှလုံးနှင့် အတွင်းရှိအရာအားလုံးကို မူလကတည်းက သတ်ပြီးသားဖြစ်၏။ မိန်းမအစုအဝေးကို မိမိနှုတ်ခမ်း၏ အဆိပ်ကို သောက်စေပြီးနောက် ထွက်ပြေးသွား၏။

Verse 21

इत्येवमुक्त्वा ता गोप्यो मुमुहुः शोकविह्वलाः । ईक्षंत्यः कृष्णदासं तं निपेतुर्धरणीतले

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ဝမ်းနည်းခြင်းကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ဂိုပီတို့သည် မူးလဲသွားကြ၏။ ကൃഷ്ണ၏ အစေခံကို မျက်စိမခွာကြည့်လျက် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျကြ၏။

Verse 22

उद्धवस्तं जनं दृष्ट्वा कृष्णस्नेहहृताशयम् । आश्वासयामास तदा वाक्यैः श्रोत्रसुखावहैः

ကൃഷ്ണကို ချစ်မြတ်နိုးခြင်းကြောင့် စိတ်နှလုံး လုယူခံထားရသော လူအစုကို မြင်သော် ဥဒ္ဓဝသည် နားထောင်ရ သာယာသော စကားများဖြင့် ထိုအခါ အားပေးနှစ်သိမ့်하였다။

Verse 23

उद्धव उवाच । भगवानपि दाशार्हः कन्दर्पशरपीडितः । न भुंक्ते न स्वपिति च चिन्तयन्वस्त्वहर्निशम्

ဥဒ္ဓဝက ပြောသည်။ ကံဒေဝ၏ မြားဒဏ်ကြောင့် ပင်ပန်းနာကျင်နေသော ဒါရှာရ္ဟ ဘဂဝန်တော်သည် အစာမစား၊ အိပ်မပျော်ဘဲ ထိုအကြောင်းကို နေ့ညမပြတ် စဉ်းစားနေတော်မူ၏။

Verse 24

तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य ललिता क्रोधमूर्छिता । उद्धवं ताम्रनयना प्रोवाच रुदती तदा

သူ၏စကားကို ကြားသော် လလိတာသည် ဒေါသကြောင့် မူးမောသွားကာ မျက်လုံးနီရဲ၍ မျက်ရည်ကျလျက် ထိုအခါ ဥဒ္ဓဝအား ပြောဆိုလေ၏။

Verse 25

ललितोवाच । असत्यो भिन्नमर्य्यादः क्रूरः क्रूरजनप्रियः । त्वं मा कृथा नः पुरतः कथां तस्याऽकृतात्मनः

လလိတာက ပြောသည်။ သူသည် မမှန်ကန်သူ၊ စည်းကမ်းသမာဓိကို ချိုးဖောက်သူ၊ ကြမ်းတမ်းသူ၊ ကြမ်းတမ်းသူတို့ကို နှစ်သက်သူ ဖြစ်၏။ ထိုစိတ်မထိန်းနိုင်သူ၏ အကြောင်းကို ကျွန်ုပ်တို့ရှေ့တွင် မပြောပါနှင့်။

Verse 26

धिग्धिक्पापसमाचारो धिग्धिग्वै निष्ठुराशयः । हित्वा यः स्त्रीजनं मूढो गतो द्वारवतीं हरिः

အို မကောင်းလှ! အပြစ်ပြုအကျင့်ရှိသူကို မကောင်းလှ; နှလုံးကြမ်းသူကိုလည်း မကောင်းလှတကား! မိန်းမတို့၏ အဖော်အပေါင်းကို စွန့်ပစ်၍ မောဟဖြစ်သော ဟရိသည် ဒွာရဝတီသို့ သွားလေပြီ။

Verse 27

श्यामलोवाच । किं तस्य मन्दभाग्यस्य अल्पपुण्यस्य दुर्मतेः । मा कुरुध्वं कथाः साध्व्यः कथां कथयताऽपराम्

ရှျာမလက ပြောသည်။ ကံမကောင်းသူ၊ ကုသိုလ်နည်းသူ၊ စိတ်မကောင်းသူ၏ အကြောင်းကို ပြောခြင်းမှာ အကျိုးရှိသလော? သီလရှင်မများရေ၊ သူ၏ ပုံပြင်ကို မပြောကြပါနှင့်—အခြားအကြောင်းကို ပြောကြပါ။

Verse 28

धन्योवाच । केनायं हि समानीतो दूतो दुष्टजनस्य च । यातु तेन पथा पापः पुनर्नायाति येन च

ဓနျာက ပြောသည်။ မကောင်းသူ၏ သံတမန်ကို ဤနေရာသို့ မည်သူက ခေါ်လာသနည်း။ ထိုအပြစ်ရှိသူသည် လာခဲ့သည့်လမ်းအတိုင်း ပြန်သွားပါစေ၊ နောက်တစ်ဖန် မပြန်လာစေရန်။

Verse 29

विशाखोवाच । न शीलं न कुलं यस्य नास्ति पापकृतं भयम् । तस्य स्त्रीहनने साध्व्यो ज्ञायते जन्म कर्म च । हीनस्य पुरुषार्थेन तेन संगो निरर्थकः

ဝိသာခာက ပြောသည်။ အကျင့်သီလမရှိ၊ မျိုးရိုးဂုဏ်မရှိ၊ ပြုခဲ့သောအပြစ်ကို မကြောက်သူ—မိန်းမတို့၏အသက်ကို ခွဲခွာခြင်းဖြင့် သတ်သကဲ့သို့ ပြုသူ၏ မွေးဖွားရာနှင့် ကံကမ္မတို့ကို သီလရှင်မိန်းမတို့ သိမြင်နိုင်သည်။ ကိုယ်အကျိုးသာလိုသော အနိမ့်ကျသူနှင့် ပေါင်းသင်းခြင်းသည် အကျိုးမရှိ။

Verse 30

राधोवाच । भूतानां घातने यस्य नास्ति पापकृतं भयम् । तस्य स्त्रीहनने साध्व्यः शंका कापि न विद्यते

ရာဓာက ပြောသည်။ သက်ရှိတို့ကို သတ်ပြီးနောက်တောင် အပြစ်ကို မကြောက်သူ—ထိုသူသည် မိန်းမတို့ကိုလည်း သတ်နိုင်သည်ဟု သီလရှင်မိန်းမတို့အတွက် သံသယမရှိ။

Verse 31

शैब्योवाच । सत्यं ब्रूहि महाभाग किं करोति यदूत्तमः । संगतो नागरस्त्रीभिरस्माकं किं कथां स्मरेत्

ရှိုင်ဗျာက ပြောသည်။ အမှန်ကို ပြောပါ မဟာဘဂါ၊ ယဒုတို့အထက်မြတ်သူသည် ယခု ဘာလုပ်နေသနည်း။ မြို့သူမိန်းမများ ဝိုင်းရံနေစဉ် ကျွန်ုပ်တို့၏စကားကို အဘယ်ကြောင့် သတိရမည်နည်း။

Verse 32

पद्मोवाच । कदोद्धव महाभाग नागरीजनवल्लभः । समेष्यतीह दाशार्हः पद्मपत्रायतेक्षणः

ပဒ္မာက ပြောသည်။ အုဒ္ဓဝ မဟာဘဂါ၊ မြို့သူမြို့သားတို့ ချစ်ခင်သော ဒါရှာရ္ဟ၊ ကြာပန်းရွက်ကဲ့သို့ မျက်လုံးရှိသူသည် ဤနေရာသို့ မည်သည့်အခါ လာမည်နည်း။

Verse 33

भद्रोवाच । हा कृष्ण हा गोपवर हा गोपीजनवल्लभ । समुद्धर महाबाहो गोपीः संसारसागरात्

ဘဒ္ရာက ပြောသည်။ «အို ကృష్ణာ၊ အို နွားထိန်းတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ အို ဂိုပီတို့၏ ချစ်သူ၊ အို လက်တန်ခိုးကြီးရှင်—ဂိုပီတို့ကို သံသရာပင်လယ်မှ ကယ်တင်၍ မြှောက်တင်ပါ»။

Verse 34

प्रह्लाद उवाच । इति ता विविधैर्वाक्यैर्विलपंत्यो व्रजस्त्रियः । रुरुदुः सुस्वरं देव्यः स्मरंत्यः कृष्ण चेष्टितम्

ပရဟ္လာဒက ပြောသည်။ «ဤသို့ စကားမျိုးစုံဖြင့် ငိုကြွေးလျက် ဝရဇာ၏ မိန်းမတို့—တောက်ပသန့်ရှင်းသော မိဖုရားတို့သည်—ကృష్ణ၏ လုပ်ရပ်များကို သတိရကာ သာယာသောအသံဖြင့် အလွန်ငိုကြွေးကြသည်»။

Verse 35

तासां तद्रुदितं श्रुत्वा भक्तिस्नेहसमन्वितः । विस्मयं परमं गत्वा साधुसाध्विति चाब्रवीत्

သူတို့၏ ငိုကြွေးသံကို ကြားသော်၊ ဘက္တိနှင့် ချစ်ခင်မှု ပြည့်ဝသူသည် အလွန်အံ့ဩသွားကာ «ကောင်းလှ၏၊ ကောင်းလှ၏» ဟု ဆို하였다။

Verse 36

उद्धव उवाच । यं न ब्रह्मा न च हरो न देवा न महर्षयः । स्वभावमनुगच्छंति सर्वा धन्या व्रजस्त्रियः

ဥဒ္ဓဝက ပြောသည်။ «ဘြဟ္မာလည်း မလိုက်မီနိုင်၊ ဟရ (ရှီဝ) လည်း မလိုက်မီနိုင်၊ ဒေဝတားတို့နှင့် မဟာရိရှီတို့လည်း သူ၏ အမှန်တရားသဘာဝကို မပြည့်စုံစွာ မလိုက်မီနိုင်သော ထိုဘုရားကို—ဝရဇာ၏ မိန်းမတို့အားလုံးက သဘာဝအလိုက် သူနှင့်အတူ လိုက်လျှောက်ကြသဖြင့် ကံကောင်းမြတ်နိုးကြသည်»။

Verse 37

सर्वासां सफलं जन्म जीवितं यौवनं धनम् । यासां भवेद्भगवति भक्तिरव्यभिचारिणी

ဘဂဝန်အပေါ် မလွဲမသွေ တည်ကြည်သော ဘက္တိ ပေါ်ထွန်းလာသူတို့အတွက် မွေးဖွားခြင်း၊ အသက်ရှင်ခြင်း၊ ယောဝနနှင့် ဥစ္စာဓနတို့သည် အမှန်တကယ် အကျိုးရှိစေသည်။

Verse 39

प्रह्लाद उवाच । तासां तद्भाषितं श्रुत्वा तथा विलपितं बहु । बाढमित्येव ता ऊच उद्धवः स्नेहविह्वलाः

ပရာဟ္လာဒက ပြောသည်။ “သူတို့၏စကားနှင့် ဝမ်းနည်းငိုကြွေးမှုများကို ကြားပြီးနောက်၊ မေတ္တာကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ဥဒ္ဓဝက ‘အဲဒီလိုပဲ’ ဟုသာ ပြန်ဆို하였다။”

Verse 40

उद्धवेन समं सर्वास्ततस्ता व्रजयोषितः । अनुजग्मुर्मुदा युक्ताः कृष्णदर्शनलालसाः

ထို့နောက် ဗြဇာဒေသ၏ မိန်းမများအားလုံးသည် ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် ပြည့်ဝကာ၊ ကృష్ణကို မြင်တွေ့လိုစိတ်ပြင်းပြ၍ ဥဒ္ဓဝနှင့်အတူ လိုက်ပါသွားကြသည်။

Verse 41

गायन्त्यः प्रियगीतानि तद्बालचरितानि च । जग्मुः सहैव शनकैरुद्धवेन व्रजांगनाः

သူတို့သည် ချစ်မြတ်နိုးသော သီချင်းများနှင့် သူ၏ ကလေးဘဝ အကြောင်းအရာများကို သီဆိုကာ၊ ဗြဇာမိန်းမများသည် ဥဒ္ဓဝနှင့်အတူ တဖြည်းဖြည်း လျှောက်သွားကြသည်။

Verse 42

यदुपुर्य्यां ततो दृष्ट्वा उद्यानविपिनावलीः । अद्य देवं प्रपश्यामः कृष्णाख्यं नंदनंदनम्

ထို့နောက် ယဒုမြို့၌ ဥယျာဉ်များနှင့် တောအုပ်တန်းများကို မြင်ကြသော်၊ သူတို့က “ယနေ့ ကျွန်ုပ်တို့သည် နန္ဒ၏သား ကృష్ణဟု ခေါ်သော ဘုရားသခင်ကို မြင်ရမည်” ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 43

द्वारवत्यां तु गमनाद्ध्यानाल्लक्ष्मीपतेस्तदा । अशेषकल्मषान्मुक्ता विध्वस्ताखिलबन्धनाः

သို့သော် ဒွာရဝတီသို့ သွားရောက်ခြင်းနှင့် လက္ရှ္မီ၏ အရှင်ကို သတိတရားဖြင့် ဓ్యာနပြုခြင်းကြောင့်၊ သူတို့သည် အပြစ်အကုန်လွတ်မြောက်ကာ ချည်နှောင်မှုအားလုံး ပျက်စီးသွားကြသည်။

Verse 44

संप्राप्तास्तास्ततः सर्वास्तीरे मयसरस्य च । प्रणिपत्योद्धवः प्राह गोपिकाः कृष्णदेवताः

ထို့နောက် သူတို့အားလုံး မယသာရသ် ရေကန်၏ ကမ်းခြေသို့ ရောက်လာကြသည်။ ဦဒ္ဓဝသည် ဦးချကန်တော့၍ ကృష్ణကိုသာ အရှင်တော်အဖြစ် ထားသော ဂိုပီမိခင်တို့အား ပြောကြား하였다။

Verse 45

स्थीयतां मातरश्चात्रात्रैवेष्यति महाभुजः । कृष्णः कमलपत्राक्षो विधास्यति च वो हितम्

«မိခင်တို့၊ ဒီမှာပဲ နေကြပါ။ ဒီနေရာကိုပဲ လက်တန်ခိုးကြီးသော ကృష్ణ—ကြာပန်းရွက်ကဲ့သို့ မျက်လုံးရှိသူ—လာမည်။ သင်တို့အကျိုးကို မလွဲမသွေ စီမံပေးမည်။»

Verse 46

गोप्य ऊचुः । कस्योद्धव इदं चात्र सरः सारसशोभितम् । संपूर्णं पंकजैश्चित्रैः कल्हारकुमुदोत्पलैः

ဂိုပီတို့က ပြောကြသည်– «ဦဒ္ဓဝရေ၊ ဒီမှာရှိတဲ့ ဒီရေကန်က ဘယ်သူ့ရေကန်လဲ။ ဟင်္သာတို့ဖြင့် လှပစွာ တန်ဆာဆင်ထားပြီး အံ့ဖွယ် ကြာပန်းများ၊ ကလ္ဟာရ၊ ကုမုဒ၊ ဥတ္ပလတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။»

Verse 47

उद्धव उवाच । मयो नाम महादैत्यो मायावी लोकविश्रुतः । कृतं तेन सरः शुभ्रं तस्य नाम्ना च विश्रुतम्

ဦဒ္ဓဝက ပြောသည်– «မယာဟု အမည်ရသော ဒါနဝ မဟာဒေဝတစ်ပါးရှိ၏၊ မာယာပညာကျွမ်းကျင်၍ လောကတွင် ထင်ရှားသူ။ ဤအလှရေကန်ကို သူက တည်ဆောက်ခဲ့ပြီး သူ့နာမည်ဖြင့်ပင် ကျော်ကြားလာသည်။»

Verse 48

श्रीगोप्य ऊचुः । शीघ्रमानय गोविंदं साधु दर्शय चाच्युतम् । नयनानंदजननं तापत्रयविनाशनम्

အလေးအမြတ်ထားသော ဂိုပီတို့က ပြောကြသည်– «ဂိုဝိန္ဒကို မြန်မြန် ခေါ်လာပါ; အချျုတကို ကောင်းမြတ်စွာ ပြသပါ။ သူသည် မျက်စိကို ပျော်ရွှင်စေသူ၊ ဒုက္ခသုံးပါးကို ဖျက်ဆီးသူ ဖြစ်တော်မူ၏။»

Verse 49

तच्छ्रुत्वा वचनं तासां गोपिकानां तदोद्धवः । दूतैः समानयामास श्रीकृष्णं शीघ्रयायिभिः

ဂိုပီတို့၏စကားကိုကြားသော် ဥဒ္ဓဝသည် လျင်မြန်သွားလာသော သံတမန်တို့ဖြင့် သရီကృష్ణကို ချက်ချင်း ခေါ်ယူစေ하였다။

Verse 50

आयांतं शीघ्रयानेन दृष्ट्वा देवकिनंदनम् । भ्राजमानं सुवपुषा वनमालाविभूषितम्

လျင်မြန်သောယာဉ်ဖြင့် နီးကပ်လာသော ဒေဝကီ၏သားကို မြင်ကြသော်၊ အလှပသောကိုယ်ရုပ်ဖြင့် တောက်ပ၍ တောပန်းမാലာဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသည်ကို မြင်မြောက်ကြ၏။

Verse 51

ज्वलत्किरीटमुकुटं स्फुरन्मकरकुण्डलम् । श्रीवत्सांकं महाबाहुं पीतकौशेयवाससम्

သူတို့သည် အရှင်ကို မြင်ကြ၏—မီးလောင်သကဲ့သို့ တောက်ပသော မကူဋ်၊ မကရပုံ နားကပ်များ လင်းလက်၍၊ ရင်ဘတ်၌ သရီဝတ္ဆ အမှတ်ရှိကာ လက်မောင်းကြီး၍ အဝါရောင် ပိုးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

Verse 52

आतपत्रैर्वृतं मूर्ध्नि संवृतं वृष्णिपुंगवैः । संस्तुतं बंदिमुख्यैश्च गीतवादित्रनिस्वनैः

ဦးခေါင်းပေါ်တွင် ရာဇထီးများ ဆောင်ထား၍၊ ဝೃಷ္ဏိတို့အနက် အထွတ်အမြတ်တို့က ဝန်းရံကာ၊ သီချင်းနှင့် တူရိယာသံ မြည်ဟည်းသံကြားတွင် အဓိက ဘန္ဒီကဗျာဆရာတို့က ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 53

पौरजानपदैर्लोकैर्वैष्णवैः सर्वतो वृतम् । पश्यन्तं हंसमिथुनैः सरः सारसशोभितम्

မြို့သူမြို့သားနှင့် ကျေးရွာသူကျေးရွာသား—ဝိုင်ရှ္ဏဝ ဘက္တများ—က အရပ်ရပ်မှ ဝန်းရံထားကြပြီး၊ အရှင်သည် ဟင်္သာအတွဲများနှင့် စာရသငှက်တို့ဖြင့် လှပသော ရေကန်ကို ကြည့်ရှုတော်မူ၏။

Verse 54

तं दृष्ट्वाऽच्युतमायांतं लोककांतं मनोहरम् । प्रियं प्रियाश्चिराद्दृष्ट्वा मुमुहुस्ता व्रजांगनाः

အချျုတ (Acyuta) သည် လောက၏ချစ်မြတ်နိုးရာ၊ စိတ်ကိုဖမ်းစားသောအလှဖြင့် ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်ကြသော်၊ ဗြဇာအမျိုးသမီးတို့သည် အချိန်ကြာပြီးနောက် ချစ်သူကို ပြန်မြင်ရသဖြင့် မူးလဲသွားကြ၏။

Verse 55

चिराय संज्ञां संप्राप्य विलेपुश्च सुदुःखिताः । हा नाथ कांत हा कृष्ण हा व्रजेश मनोहर

အချိန်ကြာပြီးမှ သတိပြန်ရလာကြသော်၊ အလွန်ဝမ်းနည်းစွာ ငိုကြွေး၍—“အို သခင်ရေ၊ အို ချစ်သူရေ! အို ကృష్ణာ! အို ဗြဇာ၏အရှင်၊ စိတ်ကိုဖမ်းစားသောသူရေ!” ဟု အော်ဟစ်ကြ၏။

Verse 56

संवर्धितोऽसि यैर्बाल्ये क्रीडितो वत्सपालकैः । तेऽपि त्वया परित्यक्ताः कथं दुष्टोऽसि निर्घृणः

“ကလေးဘဝ၌ သင့်ကို ပြုစုမွေးမြူခဲ့သူများ၊ နွားကလေးထိန်းကောင်လေးများနှင့် အတူ ကစားခဲ့သူများ—သူတို့ကိုပါ သင်စွန့်ပစ်လိုက်သလား။ သင်ဘယ်လို ဒီလောက် ရက်စက်၍ ကရုဏာမဲ့နိုင်သနည်း?”

Verse 57

न ते धर्मो न सौहार्द्दं न सत्यं सख्यमेव च । पितृमातृपरित्यागी कथं यास्यसि सद्गतिम्

“သင့်တွင် ဓမ္မမရှိ၊ မေတ္တာမရှိ၊ သစ္စာမရှိ၊ မိတ်ဆွေမှုတောင် မရှိ။ အဖေမိခင်ကို စွန့်ပစ်သူသည် ဘယ်လိုကောင်းမွန်သော အနာဂတ်ကို ရနိုင်မလဲ?”

Verse 58

स्वामिन्भक्तपरित्यागः सर्वशास्त्रेषु गर्हितः । त्यजताऽस्मान्वने वीर धर्मो नावेक्षितस्त्वया

“အို သခင်၊ भक्त (bhakta) များကို စွန့်ပစ်ခြင်းသည် ရှာස්တရားအားလုံးတွင် ရှုတ်ချခံရသည်။ အို သူရဲကောင်း၊ တောထဲတွင် ကျွန်ုပ်တို့ကို ထားခဲ့စဉ် သင်သည် ဓမ္မကို မစောင့်ထိန်းခဲ့ပါ။”

Verse 59

प्रह्लाद उवाच । श्रुत्वा तासां विलपितं गोपीनां नंद नंदन । अनन्यशरणाः सर्वा भावज्ञो भगवान्विभुः । सांत्वयामास वचनैर्व्रजेशस्ता व्रजांगनाः

ပရာဟ္လာဒက ပြောသည်။ နန္ဒ၏သားတော်ရေ၊ ဂိုပီတို့၏ ငိုကြွေးသံကို ကြားသော် အားလုံးကို သိမြင်တတ်သော အာဏာရှင် ဘဂဝန်သည် သူ့ကိုသာ အားကိုးရာရှိကြသည့်အကြောင်းကို မြင်၍ ဝြဇ၏ မိန်းမတို့ကို နူးညံ့သော စကားများဖြင့် သက်သာစေ하였다။

Verse 60

अध्यात्मशिक्षया गोपीः प्रभुस्ता अन्वशिक्षयत्

ထို့နောက် သခင်ဘုရားသည် အတွင်းအတ္တ (အဓျာတ္မ) သင်ကြားမှုအားဖြင့် ဂိုပီတို့ကို ဆုံးမသင်ကြား하였다။

Verse 61

श्रीभगवानुवाच । भवतीनां वियोगो मे न हि सर्वात्मना क्वचित् । वसामि हृदये शश्वद्भूतानामविशेषतः

ဘဂဝန်က မိန့်တော်မူသည်။ “သင်တို့နှင့် ငါ၏ ခွဲခွာခြင်းသည် မည်သည့်အခါမျှ အပြည့်အဝ မဖြစ်နိုင်။ ငါသည် သတ္တဝါအားလုံး၏ နှလုံးသား၌ အစဉ်တည်နေပြီး ခွဲခြားမှုမရှိ။”

Verse 62

अहं सर्वस्य प्रभवो मत्तो देवाः सवासवाः । आदित्या वसवो रुद्राः साध्या विश्वे मरुद्गणाः

“ငါသည် အရာအားလုံး၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်၏။ ငါမှပင် ဒေဝတားတို့—အင်ဒြာနှင့် ဝသုတို့အပါအဝင်—ထို့အတူ အာဒိတျများ၊ ရုဒြများ၊ သာဓျများ၊ ဝိශ්ဝေဒေဝများနှင့် မရုတ်အဖွဲ့တို့ ပေါ်ထွန်းလာကြ၏။”

Verse 63

ब्रह्मा रुद्रश्च विष्णुश्च सनकाद्या महर्षयः । इंद्रियाणि मनो बुद्धिस्तथा सत्त्वं रजस्तमः

“ဗြဟ္မာ၊ ရုဒြ၊ ဗိષ્ણုတို့နှင့် စနကမှ စသော မဟာရိရှီတို့၊ အာရုံခံအင်္ဂါများ၊ စိတ်နှင့် ဉာဏ်၊ ထို့ပြင် ဂုဏသုံးပါး—သတ္တဝ၊ ရဇသ၊ တမသ—အားလုံးသည် ငါ၌ အခြေတည်ကြ၏။”

Verse 64

कामः क्रोधश्च लोभश्च मोहोऽहंकार एव च । एतत्सर्वमशेषेण मत्तो गोप्यः प्रवर्त्तते

အို ဂိုပီတို့၊ ဆန္ဒ၊ ဒေါသ၊ လောဘ၊ မောဟ၊ အဟင်္ကာရ—ဤအရာအားလုံးသည် အကုန်လုံး ငါထံမှပင် ပေါ်ထွန်းလာသည် (ကမ္ဘာလောက၏ အခြေခံအဖြစ်)။

Verse 65

एतज्ज्ञात्वा महाभागा मा स्म कृध्वं मनः शुचि । सर्वभूतेषु मां नित्यं भावयध्वमकल्मषाः

ဤအရာကို သိပြီးနောက်၊ ကံကောင်းမြတ်သူတို့၊ သန့်ရှင်းသော စိတ်ကို ဝမ်းနည်းခြင်းထဲ မကျစေကြနှင့်။ အညစ်အကြေးကင်းစွာ သတ္တဝါအားလုံး၌ ငါကို အမြဲတမ်း သတိပြုစဉ်းစားကြလော့။

Verse 66

प्रह्लाद उवाच । ताः कृष्णवचनं श्रुत्वा गोप्यो विध्वस्तबन्धनाः । विमुक्तसंशयक्लेशा दर्शनानन्दसंप्लुताः । ऊचुश्च गोपवध्वस्ताः कृष्णं निर्मलमानसाः

ပရဟ္လာဒက ပြောသည်။ ကృష్ణ၏ စကားကို ကြားသော် ဂိုပီတို့၏ ချည်နှောင်မှုများ ပျက်ကွဲသွား၏။ သံသယနှင့် ဒုက္ခကလေသမှ လွတ်မြောက်ကာ၊ သူ့ကို မြင်ရခြင်း၏ အာနန္ဒဖြင့် လွှမ်းမိုးလျက်ရှိကြ၏။ စိတ်ကြည်လင်သန့်ရှင်းသော နွားကျောင်းမိန်းမတို့သည် ကൃഷ്ണအား ပြောကြ၏။

Verse 67

गोप्य ऊचुः । अद्य नः सफलं जन्म अद्य नः सफला दृशः । यत्त्वां पश्याम गोविन्द नागरीजनवल्लभम्

ဂိုပီတို့က ပြောသည်။ ယနေ့ ကျွန်ုပ်တို့၏ မွေးဖွားခြင်းသည် အကျိုးပြည့်စုံ၏; ယနေ့ ကျွန်ုပ်တို့၏ မျက်စိများလည်း အကျိုးပြည့်စုံ၏—အကြောင်းမူကား မြို့သူမြို့သားတို့၏ ချစ်ခင်ရာ ဂోవိန္ဒ၊ သင်ကို ကျွန်ုပ်တို့ မြင်တွေ့ရသောကြောင့်။

Verse 68

पुण्यहीना न पश्यंति कृष्णाख्यं पुरुषं परम् । वाक्यैर्हेत्वर्थसंयुक्तैर्यदि संबोधिता वयम् । तथापि माया हृदयान्नापैति मधुसूदन

ကုသိုလ်မရှိသူတို့သည် “ကൃഷ്ണ” ဟုခေါ်သော အမြင့်ဆုံး ပုရုಷကို မမြင်နိုင်ကြ။ အကြောင်းအရင်းနှင့် အဓိပ္ပါယ်ပါသော စကားများဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ကို သတိပေးသော်လည်း၊ မဓုသူဒနာ၊ မာယာသည် နှလုံးမှ မထွက်ခွာသေးပါ။

Verse 69

श्रीकृष्ण उवाच । दर्शनात्स्पर्शनाच्चास्य विमुक्ताऽशेषबन्धनाः । स्नात्वा च सकलान्कामानवाप्स्यथ व्रजांगनाः

သီရိကృష్ణက မိန့်တော်မူသည်။ ဤသန့်ရှင်းသောရေကို မြင်ခြင်းနှင့် ထိတွေ့ခြင်းကြောင့် သင်တို့သည် ချည်နှောင်မှုအားလုံးမှ လွတ်မြောက်မည်။ ထို့ပြင် ရေချိုးပြီးနောက်၊ ဗြဇာ၏ မိန်းမတို့ရေ၊ ကောင်းမွန်သော ဆန္ဒအားလုံး ပြည့်စုံမည်။

Verse 70

गोप्य ऊचुः । अद्भुतो हि प्रभावस्ते सरसोऽस्य उदाहृतः । विधिं ब्रूहि जगन्नाथ विस्तराद्वृष्णिनन्दन

ဂိုပီတို့က လျှောက်ကြသည်။ “သင်မိန့်ကြားသကဲ့သို့ ဤသန့်ရှင်းသောကန်၏ အာနုဘော်သည် အလွန်အံ့ဩဖွယ် ဖြစ်ပါသည်။ အို လောက၏ အရှင်၊ ဗೃෂ္ဏိတို့၏ အပျော်တော်၊ အကျင့်နည်းလမ်းကို အသေးစိတ် မိန့်တော်မူပါ။”

Verse 71

श्रीकृष्ण उवाच । भवतीनां मया सार्द्धं सञ्जातमत्र दर्शनम् । तस्मान्मया सदा ह्यत्र स्नातव्यं नियमेन हि

သီရိကృష్ణက မိန့်တော်မူသည်။ “ဤနေရာ၌ သင်တို့နှင့်အတူ မင်္ဂလာရှိသော တွေ့ဆုံမြင်တွေ့ခြင်းကို ငါရရှိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ငါသည် စည်းကမ်းနှင့် နိယမကို လိုက်နာကာ ဤနေရာ၌ အမြဲ ရေချိုးရမည်။”

Verse 72

यः स्नात्वा परया भक्त्या पितॄन्सन्तर्पयिष्यति । श्रावणस्य सिते पक्षे द्वादश्यां नियतः शुचिः

အကြင်သူသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဘက္တိဖြင့် ရေချိုးပြီးနောက် ပိတೃများကို ပူဇော်ပေးကမ်း၍ စိတ်ကျေနပ်စေမည်ဆိုလျှင်—ရှရဝဏလ၏ လင်းပက္ခ၊ လဆယ်နှစ်ရက်နေ့တွင်—စည်းကမ်းတကျ သန့်ရှင်းစွာ နေထိုင်လျက်;

Verse 73

दत्त्वा दानं स्वशक्त्या च मामुद्दिश्य तथा पितॄन् । लभते वैष्णवं लोकं पितृभिः परिवारितः

မိမိစွမ်းအားအတိုင်း ဒါနပေးကမ်းပြီး ငါ့ကိုလည်းကောင်း ပိတೃများကိုလည်းကောင်း ရည်ညွှန်းအပ်နှံလျှင်၊ ထိုသူသည် ပိတೃတို့နှင့်အတူ ဝိုင်းရံလိုက်ပါလျက် ဗိုင်ရှ္ဏဝလောကကို ရရှိမည်။

Verse 74

मय तीर्थं समासाद्य कृत्वा च करयोः कुशान् । फलमेकं गृहीत्वा तु मन्त्रेणार्घ्यं प्रदापयेत्

မယတီရ္ထသို့ ရောက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်တွင် ကုရှမြက်ကို ထားကာ သစ်သီးတစ်လုံးကို ကိုင်ယူပြီး သတ်မှတ်ထားသော မန္တရဖြင့် အရ္ဃျ (ရေဘုရားပူဇော်) ကို ဆက်ကပ်ရမည်။

Verse 75

गृहान्धकूपे पतितं माया पाशशतैर्वृतम् । मामुद्धर महीनाथ गृहाणार्घ्यं नमोऽस्तु ते

«လောကသံသရာ၏ မျက်ကန်းရေတွင်းထဲသို့ ကျသွား၍ မာယာ၏ ကြိုးပတ်ရာ ရာချီဖြင့် ချည်နှောင်ခံရသူကို ကယ်တင်ပါ၊ မြေသခင်ဘုရား။ ဤအရ္ဃျကို လက်ခံတော်မူပါ၊ သင့်အား နမസ്കာရ»။

Verse 76

अर्घ्यमन्त्रः । स्नात्वा यः परया भक्त्या पितॄन्संतर्प्य भावतः । कुर्याच्छ्राद्धं च परया पितृभक्त्या समन्वितः

အရ္ဃျမန္တရ — «အမြင့်ဆုံးသော ဘက္တိဖြင့် ရေချိုးပြီး၊ စိတ်နှလုံးမှန်ကန်စွာ ပိတೃများကို ပူဇော်ကျွေးမွေးကာ၊ ထို့နောက် ဘိုးဘွားပိတೃဘက္တိ အပြည့်ဖြင့် ရှရာဒ္ဓကို ပြုလုပ်သူသည်—»

Verse 77

दक्षिणां च ततो दद्याद्रजतं रुक्ममेव च । विशेषतः प्रदातव्यं पायसं च सशर्करम्

ထို့နောက် ဒက္ခိဏာ (ပူဇော်ခ) ကို ပေးရမည်—ငွေတံဆိပ်နှင့် ရွှေတံဆိပ်တို့ကိုလည်း ပေးရမည်။ အထူးသဖြင့် သကြားနှင့်အတူ ပါယသ (နို့ထမင်းချို) ကို ဆက်ကပ်ရမည်။

Verse 78

नवनीतं घृतं छत्रं कंबलाजिनमेव च । भवतीभिः समं यस्मात्संजातं मम दर्शनम् । आगंतव्यं मया तस्मात्सदा ह्यस्मिञ्जलाशये

နဗနီတ (ထောပတ်)၊ ဃృత (ဂျီ)၊ ထီး၊ စောင်နှင့် သမင်အရေတို့ကိုလည်း ဆက်ကပ်ရမည်။ သင်တို့နှင့်အတူ ဤနေရာ၌ ငါ၏ မင်္ဂလာရှိသော ဒർശန ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သဖြင့် ထို့ကြောင့် ငါသည် ဤရေကန်သို့ အစဉ်အမြဲ လာရမည်။

Verse 79

योऽत्र स्नानं प्रकुरुते मयस्य सरसि प्रियाः । गंगास्नानफलं तस्य विष्णुलोकस्तथाऽक्षयः

ချစ်မြတ်နိုးသူတို့၊ ဤနေရာ မာယာ၏ ရေကန်၌ ရေချိုးသူသည် ဂင်္ဂါမြစ်၌ ရေချိုးသကဲ့သို့ အကျိုးကို ရရှိပြီး၊ ထို့ပြင် မပျက်မယွင်းသော ဗိဿဏု၏ လောကသို့လည်း ရောက်ရှိ၏။

Verse 80

मुक्तिं प्रयांति तस्यैव पितरस्त्रिकुलोद्भवाः । पुत्रपौत्रसमायुक्तो धनधान्यसमन्वितः । यावज्जीवं सुखं भुक्त्वा चान्ते हरिपुरं व्रजेत्

သူတစ်ဦးတည်းကြောင့်ပင် မျိုးရိုးသုံးဆက်မှ ပိတೃများသည် မုက္ခတိကို ရောက်ကြ၏။ သားမြေးနှင့်ပြည့်စုံ၍ ငွေကြေးနှင့် စပါးသီးနှံလည်းစုံလင်ကာ၊ အသက်ရှင်သမျှ ကောင်းကျိုးချမ်းသာကို ခံစားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဟရိ၏ မြို့တော် (ဗိဿဏု၏ နေရာ) သို့ သွားရောက်၏။