Adhyaya 27

Verse 1

ईश्वर उवाच । स्थित्वा द्वादशिजागरे क्रतु समे दुःखापहे पुण्यदे रम्यं भागवतं शृणोति पुरुषः कृत्वा हरेः पूजनम् । पुण्यं वाजिमखस्य कोटिगुणितं संप्राप्य भक्तोत्तमश्छित्त्वा पाशसमूह पक्षनिचयं प्राप्नोति कृष्णालयम्

ဣශ්ဝရက မိန့်တော်မူသည်—ဒွါဒသီနေ့၌ ညလုံးနိုးကြားသည့် ဝတ္ထုကို ထိန်းသိမ်းလျက် (မဟာယဇ္ဉနှင့်တူ၍) ဒုက္ခဖယ်ရှားကာ ကုသိုလ်ပေးသော အကျင့်ကို ပြုသူသည်၊ ဟရိကို ပူဇော်ပြီးနောက် ရမဏီယ ဘာဂဝတကို နားထောင်လျှင်၊ အရှွမေဓယဇ္ဉ၏ ကုသိုလ်ကို ကောဋိဆတိုး၍ ရရှိသော အထူးသဒ္ဓါရှင် ဖြစ်လာ၏။ ချည်နှောင်သော ကြိုးပတ်စု—ဖက်တာအစုအဝေး—ကို ဖြတ်တောက်ကာ ကృష్ణ၏ အာလယသို့ ရောက်၏။

Verse 2

हत्यापापसमूहकोटिनिचयैर्गुर्वंगनाकोटिभिःस्तेयैर्लक्षगुणैर्गुरोर्वधकरैः संवेष्टितो यद्यपि । श्रुत्वा भागवतं छिनत्ति सकलं कृत्वा हरेर्जागरं मुक्तिं याति नरेन्द्र निर्मलवपुर्भित्त्वा रवेर्मंडलम्

အို မင်းကြီး၊ လူတစ်ယောက်သည် အပြစ်အစုအဝေးကြီးများ—သတ်ဖြတ်မှု ကုဋေကုဋေ၊ ဂုရု၏ မယားကို ပြစ်မှားမှု ကုဋေကုဋေ၊ ခိုးမှု အဆတစ်သိန်းတိုး၍၊ ဂုရုသတ်မှုအပြစ်တိုင်အောင်—ဖြင့် လုံးဝဖုံးလွှမ်းနေသော်လည်း၊ ဘာဂဝတ (Bhāgavata) ကို အပြည့်အစုံ နားထောင်၍ ဟရီအတွက် ညလုံးပေါက် ဂျာဂရဏ (jāgara) ပြုလျှင် အပြစ်အားလုံးကို ဖြတ်တောက်ကာ မုတ်ခ္ခ (mokṣa) ရ၍ ကိုယ်ခန္ဓာသန့်စင်ကာ နေရောင်ဝိုင်းကို ကျော်လွန်သွားသည်။

Verse 3

एकादशी द्वादशिसंप्रविष्टा कृता नभस्ये श्रवणेन युक्ता । विशेषतः सोमसुतेन संगमे करोति मुक्तिं प्रपितामहानाम्

ဧကာဒသီ ဝရတကို ဒွာဒသီထိ ဆက်လက်ကျင့်သုံးအောင် ပြု၍၊ နဘသျ (ဘဟဒြပဒ) လတွင် သြဝဏ (Śravaṇa) နက္ခတ်နှင့် ယှဉ်တွဲကာ ဆောင်ရွက်လျှင်၊ အထူးသဖြင့် စောမာသုတ (Somāsuta) နှင့် ဆက်နွယ်သော ဆုံမှတ်၌ ပြုရာတွင် ဘိုးဘွားများ—အဘိုးကြီးအထိ—အတွက် မုတ်ခ္ခ (mokṣa) ကို ပေးတတ်သည်။

Verse 4

यद्दीयते द्वादशिवासरे शुभे विष्णुं समुद्दिश्य तथा पितॄणाम् । पर्य्याप्तमिष्ठैः क्रतुतीर्थदानैर्भक्त्या प्रदत्तं खलु मेरुतुल्यम्

မင်္ဂလာရှိသော ဒွာဒသီနေ့၌ ဗိဿဏုဘုရားကို ဥဒ္ဒိသ၍ ထို့အတူ ပိတೃ (ဘိုးဘွား) များကိုလည်း ရည်စူးကာ ပူဇော်သည့် မည်သည့် ဒါနမဆို—ဘက္တိဖြင့် ပေးအပ်လျှင်—အကျိုးကုသိုလ်သည် မေရုတောင်နှင့် တူညီကာ ယဇ္ဉ၊ မဟာကရတု၊ တီရ္ထယာတရာနှင့် ဒါနပွဲတို့၏ အကျိုးကိုပင် လုံလောက်လွန်ကဲစေသည်။

Verse 5

महानदीं प्राप्य दिनं च विष्णोस्तोयांजलिं यस्तुपितॄन्ददाति । श्राद्धं कृतं तेन समाः सहस्रं यच्छन्ति कामान्पितरः सुतृप्ताः

မဟာနဒီသို့ ရောက်ပြီး ဗိဿဏု၏ သန့်ရှင်းသောနေ့၌၊ ပိတೃ (ဘိုးဘွား) များအား ရေတစ်လက်ခုပ် (တർပဏ) ပေးလှူသူသည် ထိုကိစ္စကြောင့် ရှရာဒ္ဓ (śrāddha) ကို နှစ်တစ်ထောင် ပြုလုပ်သကဲ့သို့ မှတ်ယူရသည်။ စိတ်ကျေနပ်သော ဘိုးဘွားတို့သည် လိုအင်ဆန္ဒများကို ပေးတတ်ကြသည်။

Verse 6

शरणागतानां परिपालनेन ह्यन्नप्रदानेन शृणुष्व पुत्र । ऋणप्रदाने द्विजदेवतानां तद्वै फलं जागरणेन् विष्णोः

နားထောင်ပါ သားရေ—ခိုလှုံလာသူတို့ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခြင်း၊ အစာပေးလှူခြင်း၊ နှစ်ကြိမ်မွေး ဒွိဇဒေဝတာ (ဗြာဟ္မဏ) များ၏ အကြွေးကို ပြန်ဆပ်ခြင်းတို့မှ ရသော အကျိုးကုသိုလ်တူညီသကဲ့သို့၊ ဗိဿဏုအတွက် ညလုံးပေါက် ဂျာဂရဏ ပြုခြင်းဖြင့်လည်း ထိုအကျိုးကို အမှန်တကယ် ရရှိသည်။

Verse 7

यः स्वर्णधेनुं मधुनीरधेनुं कृष्णाजिनं रौप्यसुवर्णमेरु । ब्रह्मांडदानं प्रददाति याति स वै फलं जागरणेन विष्णोः

ရွှေနွား၊ ပျားရည်နှင့် နို့နွား၊ ကృష్ణာဇိန (အနက်ရောင် သမင်အရေ)၊ ငွေရွှေဖြင့် ပြုလုပ်သော မေရုတောင်၊ သို့မဟုတ် ဘြဟ္မာဏ္ဍတန်ခိုးတော်တစ်လုံးလုံးကိုပင် ဒါနပြုသူသည်—ဗိဿနုဘုရားအတွက် သန့်ရှင်းသော ညအိပ်မပျော် စောင့်တော်မူခြင်းဖြင့် ထိုဘုန်းကျေးဇူးတူညီစွာ ရရှိ၏။

Verse 8

सत्येन शौचेन दमेन यत्फलं क्षमादयादानबलेन षण्मुख । दशाश्वमेधैर्बहुदक्षिणैश्च तेषां फलं जागरणेन विष्णोः

အို Ṣaṇmukha ရေ—သစ္စာတရား၊ သန့်ရှင်းမှု၊ ကိုယ်တိုင်ထိန်းချုပ်မှု၊ ခွင့်လွှတ်ခြင်းစသည့် ဂုဏ်သတ္တိများနှင့် ဒါနအင်အားကြောင့် ရသည့် ဘုန်းကျေးဇူးအားလုံး၊ ထို့ပြင် ဒက္ခိဏာများစွာဖြင့် အရှွမေဓယဇ္ဈာ ၁၀ ကြိမ်၏ အကျိုးပင်—ဗိဿနုဘုရားအတွက် ညအိပ်မပျော် စောင့်တော်မူခြင်းဖြင့် ရရှိနိုင်၏။

Verse 9

स्नानेन यत्प्राप्य नदीं वीरष्ठां यत्पिंडदानेन पितुर्गयायाम् । यद्धेमदानात्कुरुजांगले च तत्स्यात्फलं जागरणेन विष्णोः

ဗီရဋ္ဌာ (Vīraṣṭhā) မြစ်၌ ရေချိုးခြင်းမှ ရသည့် ဘုန်းကျေးဇူး၊ ဂယာ (Gayā) တွင် ဖခင်အတွက် ပိဏ္ဍဒါန ပူဇော်ခြင်းမှ ရသည့် အကျိုး၊ ကုရု-ဇာင်္ဂလ (Kuru-jāṅgala) တွင် ရွှေဒါနပြုခြင်းမှ ရသည့် အကျိုး—ထိုအကျိုးတူညီစွာကို ဗိဿနုဘုရားအတွက် ညဘက်စောင့်တော်မူခြင်းဖြင့် ရရှိ၏။

Verse 10

हत्यायुतानां यदि संचितानिस्तेयानि रुक्मस्य तथामितानि । निहंत्यनेकानि पुराकृतानि श्रीजागरे ये प्रपठंति गीतम्

သတ်ဖြတ်မှု တစ်သောင်းပေါင်းများစွာကို စုဆောင်းထားသော်လည်းကောင်း၊ ရွှေခိုးယူမှု မရေတွက်နိုင်အောင် ရှိသော်လည်းကောင်း—ရှေးကပြုခဲ့သော အပြစ်များစွာသည် သန့်ရှင်းသော ညစောင့်တော်မူချိန်၌ ဘုရားကို ချီးမွမ်းသည့် သီချင်းတော်ကို ရွတ်ဖတ်သူတို့အတွက် ပျက်စီးသွား၏။

Verse 11

मार्गं न ते सौरपुरस्य दूतान्वनांतरं षण्मुख किंचिदन्यत् । स्वप्ने न पश्यंति च ते मनुष्या येषां गता जागरणेन निद्रा

အို Ṣaṇmukha ရေ—ညစောင့်တော်မူခြင်းကြောင့် အိပ်စက်ခြင်းကင်းသွားသော လူတို့သည် ယမမင်းမြို့၏ တမန်များကိုလည်း မက်မောအိပ်မက်ထဲတွင်ပင် မမြင်ရ၊ ကြောက်မက်ဖွယ် တောလမ်းအခြားမည်သည့်အရာကိုမျှလည်း မတွေ့ရ။

Verse 12

काषायवस्त्रैश्च जटाभरैश्च पूर्ताग्निहोत्रैः किमु चान्य मन्त्रैः । धर्मार्थकामवरमोक्षकरीं च भद्रामेकां भजस्व कलिकालविनाशिनीं च

အဝါရောင်ကာရှာယဝတ်ရုံနှင့် ဇဋာဆံပင်များ၊ အလှူဒါနအများပြည်သူလုပ်ငန်းများနှင့် အဂ္နိဟောတရ မီးပူဇော်ခြင်းများ၊ သို့မဟုတ် အခြားမန္တရများကို ဘာလိုသေးသနည်း။ ကလိယုဂ၏အပျက်အဆီးကို ဖျက်ဆီးပြီး ဓမ္မ၊ အဿ၊ ကာမ နှင့် အမြင့်ဆုံး မောက္ခကို ပေးသော မင်္ဂလာဝတ်ပြုကျင့်စဉ်တစ်ပါးတည်းကိုသာ ကိုးကွယ်ပါ။

Verse 13

इत्युक्तपूर्वं किल नारदेन श्रेयोर्थबुद्ध्या विनतासुताय । कृष्णात्परं नान्यदिहास्ति दैवं व्रतं तदह्नः परमं न किंचित्

ဤသို့ကို နာရဒသည် အမြင့်ဆုံးကောင်းကျိုးကို ရည်ရွယ်၍ ဗိနတာ၏သား (ဂရုဍ) ထံသို့ ယခင်က ပြောခဲ့သည်ဟု ဆိုကြသည်။ “ဤလောက၌ ကృష్ణထက် မြင့်သော ဒေဝတား မရှိ၊ ထိုနေ့၏ ဝရတထက် မြတ်သော ဝရတလည်း မရှိ” ဟူ၍။

Verse 14

भोभोः सुराः शृणुत नारद इत्यवोचद्भोभोः खगेन्द्रऋषिसिद्धमुनीन्द्रसंघाः । उत्क्षिप्य बाहुमथ भक्तजनेन चोक्तं नैकादशीव्रतसमं व्रतमस्ति किंचित्

“နတ်တို့ရေ၊ နားထောင်ကြလော့” ဟု နာရဒက ကြေညာ၏။ “ဂရုဍအဖွဲ့၊ ရှိသီ၊ စိဒ္ဓ၊ မဟာမုနိတို့၏ အစုအဝေးတို့ရေ၊ နားထောင်ကြလော့” ဟုလည်း ဆို၏။ ထို့နောက် လက်ကို မြှောက်၍ भक्तတို့ အတည်ပြုသကဲ့သို့ ကြေညာသည်—“ဧကာဒသီဝရတနှင့် တူညီသော ဝရတ မရှိ” ဟူ၍။

Verse 15

पक्षीन्द्र पापपुरुषा न हरिं भजंति तद्भक्तिशास्त्रनिरता न कलौ भवंति । कुर्वंति मूढमनसो दशमीविमिश्रामेकादशीं शुभदिनं च परित्यजंति

အို ငှက်တို့၏အရှင်၊ အပြစ်ရှိသူတို့သည် ဟရိကို မကိုးကွယ်ကြ၊ ကလိယုဂ၌လည်း သူ၏ ဘက္တိ-ရှာစတြာတို့၌ မတည်ကြ။ မိုက်မဲသောစိတ်ဖြင့် ဒသမီနှင့် ရောနှောကာ ဧကာဒသီကို မသန့်စင်စေကြပြီး ထိုမင်္ဂလာနေ့ကို စွန့်ပစ်ကြသည်။

Verse 16

आर्त्तः सदा चैव सदा च रोगी पापी सदा चैव सदा च दुःखी । सदा कुलघ्नोऽथ सदा च नारकी विद्धं मुरारेर्दिनमाश्रयेत्तु यः

မုရာရီ (သခင်) ၏ “ထိုးဖောက်ထားသောနေ့” ကို အားကိုးသူသည် အမြဲတမ်း ဒုက္ခရောက်၊ အမြဲတမ်း နာမကျန်း၊ အမြဲတမ်း အပြစ်ရှိ၊ အမြဲတမ်း ဝမ်းနည်းပူဆွေး ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် အမြဲတမ်း မျိုးရိုးဖျက်သူ ဖြစ်ပြီး အမြဲတမ်း နရကသို့ ဆင်းရမည်။

Verse 27

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहिताया सप्तमे प्रभासखंडे चतुर्थे द्वारकामाहात्म्ये द्वादशीजागरणस्य सर्वतोवरेण्यत्ववर्णनंनाम सप्तविंशतितमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိ စ္ကန္ဒ မဟာပုရာဏ၊ အရှစ်သောင်းတစ်ထောင် ဂါထာပါဝင်သော သံဟိတာအတွင်း၊ သတ္တမ ပရဘာသခဏ္ဍ၏ စတုတ္ထ ဒွာရကာမဟာတ္မ്യ၌ «ဒွာဒသီ ညအိပ်မပျော် စောင့်ကြည့်ပူဇော်ခြင်း၏ အလုံးစုံထက်မြတ်မှု ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အခန်း ၂၇ ပြီးဆုံး၏။