Adhyaya 40

Verse 1

श्रीप्रह्लाद उवाच । स्वनामांकित पत्रैस्तु श्रीपतिं योऽर्चयेत वै । सप्तलोकाननुप्राप्य सप्तद्वीपाधिपो भवेत्

သီရိ ပ္ရဟ္လာဒက မိန့်တော်မူသည်—မိမိအမည်ကို ရေးထိုးထားသော ရွက်များဖြင့် သီရိပတိ (သခင်နာရायण) ကို ပူဇော်သူသည် လောက ခုနစ်လောကသို့ ရောက်ရှိကာ ကျွန်းကြီး ခုနစ်ကျွန်း၏ အရှင်ဖြစ်လာမည်။

Verse 2

माकान्तवृक्षपत्रैस्तु योऽर्चयेत सदा हरिम् । पुण्यं भवति तस्येह वाजिमेधायुतं कलौ

မကာန္တပင်၏ အရွက်များဖြင့် ဟရိကို အမြဲပူဇော်သူသည် ကလိယုဂ၌ အရှွမေဓ ယဇ్ఞ တစ်သောင်းနှင့် တူသော ကုသိုလ်ကို ရရှိ၏။

Verse 3

लक्ष्मीं सरस्वतीं देवीं सावित्रीं चंडिकां तथा । पूजयित्वा दिवं याति पत्रैः श्रीवृक्षसंभवैः

သြရီပင်မှ ပေါက်ဖွားသော အရွက်များဖြင့် လက္ရှ္မီ၊ စရஸဝတီ၊ သာဝိတြီ နှင့် ချဏ္ဍိကာတို့ကို ပူဇော်လျှင် ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်၏။

Verse 4

तुलस्या अधिकं प्रोक्तं दलं श्रीवृक्षसंभवम् । तस्मान्नित्यं प्रयत्नेन पूजनीयः सदाऽच्युतः

သြရီပင် (တုလသီ) မှ ပေါက်ဖွားသော အရွက်သည် အထူးမြတ်ကြောင်း ဆိုထား၏။ ထို့ကြောင့် အမြဲကြိုးစား၍ မဖျက်မယုတ် အချျုတကို အစဉ်ပူဇော်သင့်၏။

Verse 5

द्वादश्यां रविवारेण श्रीवृक्षमर्चयन्ति ये । ब्रह्महत्यादिकैः पापैर्न लिप्यंते कृतैरपि

ဒွာဒသီနေ့သည် တနင်္ဂနွေနှင့် တိုက်ဆိုင်သောအခါ သြရီပင် (တုလသီ) ကို ပူဇော်သူတို့သည် ဘြဟ္မဟတ္ယာ စသည့် အပြစ်များကို ပြုခဲ့သော်လည်း မကပ်လှုပ်မညစ်ပတ်ကြ။

Verse 6

यथा करिपदेऽन्यानि प्रविशंति पदानि च । तथा सर्वाणि पुण्यानि प्रविष्टानि हरेर्दिने

အခြားခြေရာများသည် ဆင်ခြေရာအတွင်း ဝင်ရောက်ပေါင်းစည်းသကဲ့သို့၊ ကုသိုလ်အားလုံးသည် ဟရိ၏နေ့၌ စုဝေးဝင်ရောက်ကြ၏။

Verse 7

अध्रुवेणैव देहेन प्रतिक्ष णविनाशिना । कथं नोपासते जंतुर्द्वादशीं जागरान्विताम्

မတည်မြဲသော ကိုယ်ခန္ဓာသည် ခဏခဏ ပျက်စီးနေသဖြင့်၊ လူသည် အိပ်မပျော်စောင့်ကြည့်ခြင်းနှင့်အတူ ဒွာဒသီကို အဘယ်ကြောင့် မပူဇော်မနည်း?

Verse 8

अतीतान्पुरुषान्सप्त भविष्यांश्च चतुर्द्दश । नरकात्तारयेत्सर्वांल्लोकान्कृष्णेति कीर्तनात् । न ते जीवंति लोकेऽस्मिन्यत्रतत्र स्थिता नराः

«ကృష్ణ» ဟူသော နာမကို ကီර්တနာ (သီဆိုအာရုံပြု) လုပ်ခြင်းဖြင့် အတိတ်ဘိုးဘွား ၇ မျိုးဆက်နှင့် အနာဂတ် ၁၄ မျိုးဆက်ကို နရကမှ ကယ်တင်နိုင်သည်။ ထိုသို့သော ဘက္တိမရှိသူတို့သည် ဘယ်နေရာ၌ရှိစေကာမူ ဤလောက၌ အဓိပ္ပါယ်ရှိစွာ မနေထိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

Verse 9

द्वारकायां च संप्राप्तास्त्रिषु लोकेषु वंदिताः । द्वारकायां प्रकुर्वंति यतीनां भोजनं स्थितिम् । ग्रासेग्रासे मखशतं ते लभंते फलं नराः

ဒွာရကာသို့ ရောက်လာသူတို့သည် လောကသုံးပါး၌ ချီးမြှောက်ခံရသည်။ ဒွာရကာတွင် ယတီများအတွက် အစာကျွေးခြင်းနှင့် နေရာတည်းခိုစီမံခြင်းကို ပြုကြသည်။ ပေးသည့် တစ်လုတ်တစ်လုတ်တိုင်း၌ ယဇ్ఞ တစ်ရာ၏ အကျိုးကို ထိုသူတို့ ရရှိကြသည်။

Verse 10

यतीनां ये प्रयच्छंति कौपीनाच्छादनादिकम् । वसतां द्वारकामध्ये यथाशक्त्या तु भोजनम् । शृणु पुण्यं प्रवक्ष्यामि समासेन हि दैत्यज

ဒွာရကာအတွင်း နေထိုင်သော ယတီများအား ကောပီန (အောက်ဝတ်)၊ အဖုံးအကာ စသည့်အရာများ ပေးလှူ၍၊ မိမိစွမ်းအားအတိုင်း အစာကျွေးသူတို့အကြောင်း—နားထောင်ပါ၊ ဒೈတျ၏ သားရေ၊ သူတို့၏ ကုသိုလ်အကျိုးကို အကျဉ်းချုပ် ပြောမည်။

Verse 11

कोटिभिर्वेदविद्वद्भिर्गयायां पितृवत्सलैः । भोजितैर्यत्समाप्नोति तत्फलं दैत्यनायक

ဒೈတျနాయకရေ—ဤနေရာတွင် အစာကျွေးလှူခြင်းမှ ရသော အကျိုးသည် ဂယာတွင် ပိတೃဝတ္စလ (ဘိုးဘွားကို ချစ်မြတ်နိုး) သော ဝေဒပညာရှင် ဗြာဟ္မဏ မီလျံပေါင်းများစွာကို ကျွေးလှူရာမှ ရသော အကျိုးနှင့် တူညီသည်။

Verse 12

एकस्मिन्भोजिते पौत्र भिक्षुके फलमीदृशम् । दातव्यं भिक्षुके चान्नं कुर्य्याद्वै चात्मविक्रयम्

အို မြေးရေ၊ ဘိက္ခုတစ်ပါးကိုပင် ကျွေးမွေးလျှင် ဤသို့သော အကျိုးပွားတတ်၏။ ထို့ကြောင့် ဘိက္ခုအား အစာကို မဖြစ်မနေ ပေးလှူရမည်၊ လွန်ကဲသောဒုက္ခခံ၍ ကိုယ်ကိုပင် ရောင်းရသကဲ့သို့ ဖြစ်စေကာမူ။

Verse 13

धन्यास्ते यतयः सर्वे ये वसंति कलौ युगे । कृष्णमाश्रित्य दैत्येन्द्र द्वारकायां दिनेदिने

ကလိယုဂ၌ နေထိုင်ကြသော ယတိအပေါင်းတို့သည် မင်္ဂလာရှိကြ၏—ဟေ ဒೈత్యတို့၏အရှင်—နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ဒွာရကာ၌ ကృష్ణကို အားကိုးခိုလှုံကြသဖြင့်။

Verse 14

प्राणिनो ये मृताः केचिद्द्वारकां कृष्णसन्निधौ । पापिनस्तत्पदं यांति भित्त्वा सूर्यस्य मंडलम्

ဒွာရကာ၌ ကృష్ణ၏ အနီးအနားတော်၌ သေဆုံးသွားသော သတ္တဝါမည်သူမဆို—အပြစ်အလွန်များသူပင်ဖြစ်စေ—နေမဏ္ဍလကို ထိုးဖောက်သကဲ့သို့ ကျော်လွန်၍ သူ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး နေရာတော်သို့ ရောက်ကြ၏။

Verse 15

द्वारकाचक्रतीर्थे ये निवसंति नरोत्तमाः । तेषां निवारिताः सर्वे यमेन यमकिंकराः

ဒွာရကာ၏ စက္ကတီရ္ထ၌ နေထိုင်သော လူအထွတ်အမြတ်တို့အတွက် ယမ၏ အမှုထမ်းများအားလုံးကို ယမတော်မင်းကပင် တားဆီးထား၍ မနှောင့်ယှက်ကြ။

Verse 16

स्नात्वा पश्यंति गोमत्यां कृष्णं कलिमलापहम् । न तेषां विषये यूयं न चास्मद्विषये तु ते

သူတို့သည် ဂိုမာတီ၌ ရေချိုးပြီး ကလိ၏ အညစ်အကြေးကို ဖယ်ရှားပေးသော ကృష్ణကို မြင်ကြ၏။ ထိုသူတို့အပေါ် သင်တို့၌ အာဏာမရှိ၊ ထို့ပြင် ငါတို့အပေါ်လည်း ထိုသူတို့၌ ရန်မူရန် သို့မဟုတ် ကြောက်ရွံ့ရန် အကြောင်းမရှိ။

Verse 17

अपि कीटः पतंगो वा वृक्षा वा ये तदाश्रिताः । यांति ते कृष्णसदनं संसारे न पुनर्हिं ते

ပိုးကောင်၊ ပျားပိုးကဲ့သို့ အင်းဆက်များ၊ သစ်ပင်များတောင် ထိုနေရာ၌ ခိုလှုံသူဖြစ်လျှင်လည်း ကృష్ణ၏ နေရာတော်သို့ ရောက်ကြသည်။ ထိုသူတို့အတွက် သံသရာလှည့်လည်ခြင်းသို့ ပြန်မလာတော့။

Verse 18

किं पुनर्द्विजवर्य्याश्च क्षत्रियाश्च विशेषतः । त्रिवर्णपूजासंयुक्ताः शूद्रास्तत्र निवासिनः

ထို့ထက်ပို၍ မေးစရာရှိသေးသလား—အထူးသဖြင့် အမြတ်ဆုံး ဒွိဇတို့နှင့် က္ଷတ္တရိယတို့သည် မည်မျှ ပို၍ အကျိုးရကြမည်နည်း။ ထိုနေရာ၌ နေထိုင်၍ အထက်သုံးဝဏ္ဏကို ရိုသေဘုဇာပြုသော ရှူဒ္ဒရတို့တောင်လည်း အကျိုးရကြသည်။

Verse 19

गीतां पठंति कृष्णाग्रे कार्तिकं सकलं द्विजाः । एकभक्तेन नक्तेन तथैवायाचितेन च

ကာတိကလတစ်လုံးလုံး ဒွိဇတို့သည် ကృష్ణရှေ့တော်၌ ဂီတာကို ရွတ်ဖတ်ကြပြီး၊ တစ်နေ့တစ်ကြိမ်သာ စားသောက်ခြင်း၊ ညစာသာ စားခြင်း၊ ထို့ပြင် မတောင်းယာမီ ရရှိလာသော အစာဖြင့်သာ အသက်မွေးခြင်းတို့ကို လိုက်နာကြသည်။

Verse 20

त्रिरात्रेणापि कृच्छ्रेण तथा चान्द्रायणेन च । यावकैस्तप्तकृच्छ्राद्यैः पक्षमासमुपोषणैः

သုံးညကြာ ကೃચ્છရ ဝတ်၊ စန္ဒြာယဏ ဝတ်၊ ယဝက (မုယောပြုတ်ရည်) ဖြင့်သာ နေရခြင်း၊ တပ့်တကೃच्छရ စသည့် တပသ္ယာများ၊ ထို့ပြင် တစ်ပတ်နှစ်ပတ် သို့မဟုတ် တစ်လပတ်လုံး အစာရှောင်ခြင်းတို့ဖြင့်—

Verse 21

क्षपयंति च ये मासं कार्तिकं व्रतचारिणः । स्नात्वा वै गोमतीनीरे तथा वै रुक्मिणीह्रदे

ကာတိကလတစ်လုံးလုံး ဝတ်တရားကို ထိန်းသိမ်းလိုက်နာသူတို့သည် ဂိုမတီမြစ်ရေ၌လည်းကောင်း၊ ရုက္မိဏီကန်၌လည်းကောင်း ရေချိုးသန့်စင်၍ (ဝတ်ကို) ပြည့်စုံစေကြသည်—

Verse 22

शंखचक्रगदा हस्ताः कृष्णरूपा भवंति ते । उपोष्यैकादशीं शुद्धां दशमीसंगवर्जिताम्

သူတို့သည် လက်၌ သင်္ခ၊ စက္ကရ၊ ဂဒါ ကိုင်ဆောင်ကာ ကృష్ణ၏ရုပ်သဏ္ဌာန်တူ ဖြစ်လာကြသည်—ဒသမီနေ့နှင့် ဆက်နွယ်မှုအညစ်အကြေးကင်းသော သန့်ရှင်းသည့် ဧကာဒသီတွင် ဥပဝါသ (အစာရှောင်) ပြုခဲ့သောကြောင့်။

Verse 23

श्राद्धं कुर्वंति द्वादश्यां चक्रतीर्थे च निर्मले । ब्राह्मणान्भोजयित्वा च मधुपायससर्पिषा

ဒွါဒသီနေ့တွင် အညစ်အကြေးကင်းသော စက္ကတီရ္ထ၌ ရှရဒ္ဓ ပြုလုပ်ကြပြီး၊ ထို့နောက် ဘြာဟ္မဏတို့ကို ပျားရည်၊ ပာယသ (နို့ဆန်ချို) နှင့် ဂီ (ထောပတ်သန့်) ဖြင့် ကျွေးမွေးပြီး—

Verse 24

संतर्प्य विधिवद्भक्त्या शक्त्या दत्त्वा तु दक्षिणाम् । गोभूहिरण्यवासांसि तांबूलं च फलानि च

စည်းကမ်းတကျ ဘက္တိဖြင့် အပြည့်အဝ စိတ်ကျေနပ်စေပြီးနောက်၊ ကိုယ့်စွမ်းအားအတိုင်း ဒက္ခိဏာ ပေးလှူရမည်—နွား၊ မြေ၊ ရွှေ၊ အဝတ်အစားတို့နှင့်အတူ တမ်းဘူလ (ကွမ်း) နှင့် သစ်သီးများလည်း ပါဝင်စေ။

Verse 25

उपानहौ च्छत्रसुमं जलपूर्णा घटास्तथा । पक्वान्नसंयुताः शुभ्राः सफला दक्षिणान्विताः

ထို့အတူ ဖိနပ်၊ အမိုးကာ (ထီး) နှင့် ရေပြည့်အိုးကောင်းကောင်းတို့ကိုလည်း ပေးလှူရမည်—သန့်ရှင်းသော ချက်ပြီးအစာနှင့်အတူ သစ်သီးပါစေကာ သင့်လျော်သော ဒက္ခိဏာဖြင့် ပြည့်စုံစေ။

Verse 26

एवं यः कुरुते सम्यक्कृष्णमुद्दिश्य कार्तिके । मार्कंडेय समा प्रीतिः पितॄणां जायते ध्रुवम्

အို မာရ္ကဏ္ဍေယ၊ ကာရ္တိကလတွင် ကృష్ణကို ရည်ညွှန်း၍ ဤသို့ စနစ်တကျ ပြုလုပ်သူအတွက်၊ ဘိုးဘွားပိတೃတို့၏ ပီတိသည် အမှန်တကယ် တူညီသည့်အဆင့်သို့ ရောက်လာသည်။

Verse 27

कृष्णस्य त्रिदशैः सार्द्धं तुष्टिर्भवति चाक्षया

ကృష్ణသည် ဒေဝတားတို့နှင့်အတူ ပျော်ရွှင်နှစ်သက်တော်မူ၍ ထိုနှစ်သက်မှုသည် မပျက်မယွင်း အမြဲတည်တံ့၏။

Verse 28

ये कार्तिके पुण्यतमा मनुष्यास्तिष्ठंति मासं व्रतदानयुक्ताः । रथांगतीर्थे कृतपूतगात्रास्ते यांति पुण्यं पदमव्ययं च

ကာရ္တိကလတွင် အလွန်ပုဏ္ဏသီလရှိသော လူတို့သည် တစ်လလုံး ဝတ်ပြုကတိနှင့် ဒါနပြုခြင်းတို့ဖြင့် နေထိုင်ကာ၊ ရထာင်ဂတီရ္ထ၌ ကိုယ်ခန္ဓာကို သန့်စင်ပြီးနောက်၊ ပုဏ္ဏမြတ်သော မပျက်မယွင်းသော အဆင့်သို့ ရောက်ကြ၏။

Verse 40

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे चतुर्थे द्वारकामाहात्म्ये कार्तिके चक्रतीर्थस्नानदानश्राद्धादिमाहात्म्यवर्णनंनाम चत्वारिंशत्तमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိ စကန္ဒ မဟာပုရာဏ၏ အရှစ်တစ်ထောင်ကဗျာစု စံဟိတာ၌၊ သတ္တမ ပရဘာသခဏ္ဍ၏ စတုတ္ထ ဒွာရကာမဟာတ္မယတွင် «ကာရ္တိကလ၌ စက္ကရတီရ္ထ ရေချိုးခြင်း၏ မဟိမ၊ ဒါန၊ ရှရဒ္ဓ နှင့် ဆက်စပ်သော ကర్మများ၏ မဟိမ ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အခန်း ၄၀ ပြီးဆုံး၏။