Adhyaya 2

Verse 1

प्रह्लाद उवाच । सर्वेषामपि भूतानां दैत्यदानवरक्षसाम् । भवन्तो वै पूज्यतमा देवादीनां तथैव च

ပရဟ္လာဒက ပြောသည်—သတ္တဝါအားလုံးအနက်၊ ဒೈတျာ၊ ဒာနဝ၊ ရက္ခသတို့အနက်တောင်မှ၊ သင်တို့ ရှင်သန်ဉာဏ်ရှိ ရသီတို့သည် အမှန်တကယ် ပူဇော်ထိုက်ဆုံးဖြစ်ကြပြီး၊ ဒေဝတို့နှင့် အခြားသူတို့အနက်လည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်ကြသည်။

Verse 2

अनुज्ञया तु युष्माकं प्रसादात्केशवस्य हि । अधिष्ठानं भगवतः कथयामि निबोधत

သင်တို့၏ ခွင့်ပြုချက်ဖြင့်လည်းကောင်း၊ ကေသဝ၏ ကရုဏာတော်ကြောင့်လည်းကောင်း၊ ဘဂဝန်၏ သန့်ရှင်းမြတ်သော အဓိဋ္ဌာန်ကို ငါဖော်ပြမည်—နားထောင်၍ သိမြင်ကြလော့။

Verse 3

पश्चिमस्य समुद्रस्य तीरमाश्रित्य तिष्ठति । कुशस्थलीति या पूर्वं कुशेन स्थापिता पुरी

အနောက်ဘက် သမုဒ္ဒရာကမ်းခြေကို အားကိုး၍ မြို့တစ်မြို့ တည်ရှိ၏။ အရင်က “ကုသသ္ထလီ” ဟု ခေါ်ခဲ့သော၊ ကုသက ရှေးကတည်းက တည်ထောင်ထားသည့် မြို့တော်ပင် ဖြစ်သည်။

Verse 4

वहते गोमती यत्र सागरेण समंततः । द्वारावतीति सा विप्रा आनर्त्तेषु प्रकीर्त्तिता

ဂိုမတီမြစ် စီးဆင်းရာ၌ ပင်လယ်သည် အရပ်လုံးမှ ဝန်းရံထား၏။ အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ ထိုနေရာကို အာနရ္တဒေသ၌ «ဒွာရာဝတီ» ဟု ကျော်ကြားစွာ ခေါ်ကြ၏။

Verse 5

तस्यां वसति विश्वात्मा सर्वकामप्रदो हरिः । कला षोडशसंयुक्तो मूर्तिं द्वादशकान्वितः

ထိုမြို့၌ စကြဝဠာ၏ အတ္တမဟာတော် ဟရိသည် နေထိုင်တော်မူ၏။ အလိုဆန္ဒအားလုံးကို ပေးသနားတော်မူပြီး၊ သာသနာတော်၏ အင်္ဂါတော် ဆယ့်ခြောက်ပါးနှင့် ပြည့်စုံကာ၊ ရုပ်သဏ္ဌာန် ဆယ့်နှစ်မျိုးဖြင့် ထင်ရှားတော်မူ၏။

Verse 6

तदेव परमं धाम तदेव परमं पदम् । द्वारका सा च वै धन्या यत्राऽस्ते मधुसूदनः

ထိုနေရာတည်းဟူသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဓာမတော်၊ ထိုနေရာတည်းဟူသည် အမြင့်ဆုံး ပဒတော် ဖြစ်၏။ မဓုသူဒန နေထိုင်တော်မူရာ ဒွာရကာသည် အလွန်ကံကောင်းမြတ်နိုးဖွယ် ဖြစ်၏။

Verse 7

यत्र कृष्णश्चतुर्बाहुः शंखचक्रगदाधरः । नरा मुक्तिं प्रयास्यंति तत्र गत्वा कलौ युगे

ခရစ်ရှ္ဏသည် လက်လေးဖက်ရှိ၍ သင်္ခ၊ စက္ကရ၊ ဂဒါ ကိုင်ဆောင်ကာ ထင်ရှားတော်မူရာ၌—ကလိယုဂ၌ပင် ထိုနေရာသို့ သွားရောက်သူတို့သည် မောက္ခကို ရရှိကြ၏။

Verse 8

तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य प्रह्लादस्य महात्मनः । विस्मयाविष्टमनसस्तमूचुर्मुनिसत्तमाः

မဟာအတ္တမရှိသော ပရဟ္လာဒ၏ စကားကို ကြားသိပြီးနောက်၊ အမြတ်ဆုံး မုနိတို့သည် အံ့ဩခြင်းဖြင့် စိတ်နှလုံးပြည့်ဝကာ သူ့အား ပြောကြားလေ၏။

Verse 9

ऋषय ऊचुः । क्षयं यदुकुले याते भारे चोपहृते भुवः । प्रभासे यादवश्रेष्ठः स्वस्थानमगमद्धरिः

ရသီတို့က ဆိုကြသည်။ ယဒုဝంశ ပျက်စီးသို့ ရောက်၍ မြေကြီး၏ ဘာရကိုလည်း ဖယ်ရှားပြီးနောက်၊ ပရဘာသ၌ ယဒဝတို့အထက်မြတ်သော ဟရီသည် မိမိ၏ သာသနာတော် နတ်ဘုံသို့ ပြန်လည်တက်ရောက်သွားတော်မူ၏။

Verse 10

द्वारावत्या प्लावितायां समंतात्सागरेण हि । कथं स भगवांस्तत्र कलौ दैत्य प्रकीर्त्यते

ဒွာရာဝတီ မြို့သည် ပင်လယ်ရေဖြင့် အရပ်လုံး ဝိုင်းဝန်း၍ မြုပ်နှံသွားသောအခါ၊ အို ဒိုင်တျာ၊ ကလိယုဂ၌ ထို ဘဂဝန်သည် ထိုနေရာ၌ ရှိတော်မူသည်ဟု မည်သို့ ဆိုကြသနည်း။

Verse 11

कथयस्व सुरश्रेष्ठ कथं विष्णुर्महीतले । स्थितश्चानर्त्तविषय एतद्विस्तरतो वद

အို နတ်တို့အထက်မြတ်ဆုံး၊ ဗိဿဏုသည် မြေပြင်ပေါ်၌ မည်သို့ နေထိုင်လာသနည်း၊ ထို့ပြင် အာနတ်တဒေသ (ဒွာရာကာဒေသ) တွင် မည်သို့ တည်နေရာယူသနည်း—ဤအကြောင်းကို အသေးစိတ် ပြောပြပါ။

Verse 12

उग्रसेने नरपतौ प्रशासति वसुन्धराम् । कृष्णो यदुपुरीमेतां शोभयामास सर्वतः

နရပတိ ဥဂ္ဂရစေန မင်းကြီးသည် မြေကြီးကို အုပ်ချုပ်နေစဉ်၊ ကృష్ణသည် ယဒုတို့၏ မြို့တော် ဤဒွာရာကာကို အရပ်ရပ်မှ တင့်တယ်လှပအောင် တန်ဆာဆင်တော်မူ၏။

Verse 13

रममाणे रमानाथे रामाभिरमणे हरौ । एकदा तु समासीने सभायां यदुसत्तमे

တစ်ခါတစ်ရံ၊ ရမာ (သရီ) ၏ အရှင် ဟရီသည် ရမာတို့ (မိန်းမမြတ်များ) နှင့် ပျော်ရွှင်နေစဉ်၊ ယဒုတို့အထက်မြတ်ဆုံးအဖြစ် စည်းဝေးခန်းမ၌ ထိုင်နေတော်မူ၏။

Verse 14

कथाभिः क्रियमाणाभिर्विचित्राभिरनेकधा । उद्धवः कथयामास प्रचारं यदुनंदनम्

နည်းမျိုးစုံဖြင့် အံ့ဩဖွယ် စကားဝိုင်းများ ဖြစ်ပွားနေစဉ် ဥဒ္ဓဝသည် ယဒုနန္ဒန (သခင်ကృష్ణ) ထံသို့ ဧည့်သည်၏ ရောက်လာမှုနှင့် လှုပ်ရှားသွားလာမှု သတင်းကို ပြောကြား하였다။

Verse 15

यात्रायामनुसंप्राप्तं दुर्वाससमकल्मषम् । स्थितं तं गोमतीतीरे चक्रतीर्थसमीपतः

အပြစ်ကင်းစင်သော ဒုర్వာသာသည် ဘုရားဖူးခရီးစဉ်အတွင်း ရောက်လာပြီး ဂိုမတီမြစ်ကမ်းပေါ်၊ စက္ကရတီရ္ထ အနီး၌ တည်းခိုနေ하였다။

Verse 16

तच्छ्रुत्वा सहसोत्थाय भगवान्रुक्मिणीगृहम् । जगाम हृष्टमनसा विश्वशक्तिरधोक्षजः

ထိုသတင်းကို ကြားသော် စကြဝဠာ၏ အင်အားတော် အဓောက္ရှဇ ဘုရားသခင်သည် ချက်ချင်း ထ၍ ဝမ်းမြောက်သောစိတ်ဖြင့် ရုက္မိဏီ၏ အိမ်တော်သို့ သွားတော်မူ하였다။

Verse 17

आगत्योवाच वैदर्भीं संप्राप्तमृषिसत्तमम् । तपोनिर्धूत पाप्माऽयमत्रिपुत्रो महातपाः

ရောက်လာပြီးနောက် ဘုရားသခင်သည် ဝိဒರ್ಭမင်းသမီး (ရုက္မိဏီ) ထံသို့ «အမြတ်ဆုံး ရှင်ရသီ ရောက်လာပြီ။ ဤသူသည် အတြိ၏ သား၊ မဟာတပသီဖြစ်၍ တပဿာဖြင့် အပြစ်တို့ကို လောင်ကျွမ်းစေသူ» ဟု မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 18

आतिथ्येनार्चितो विप्रो दास्यते च महोदयम् । गृहिणी न गृहे यस्य सत्पात्रागमनं वृथा

ဗြာဟ္မဏကို ဧည့်ဝတ်အတိഥိယဖြင့် ဂုဏ်ပြုလျှင် မဟာကောင်းကျိုးကို ပေးတတ်သည်။ သို့ရာတွင် အိမ်ရှင်မကောင်းမရှိသော အိမ်၌ သင့်တော်သော ဧည့်သည် ရောက်လာခြင်းသည် အလဟဿ ဖြစ်၏။

Verse 19

तस्य देवा न गृह्णंति पितरश्च तथोदकम् । तदागच्छस्व गच्छामो निमंत्रयितुमत्रिजम्

ထိုသူအတွက် နတ်တို့သည် ပူဇော်သက္ကာကို မခံယူကြ၊ ပိတရ်တို့လည်း ရေဖြင့် လောင်းပူဇော်ခြင်းတောင် မခံယူကြ။ ထို့ကြောင့် လာပါ—အတရီ၏သား (ဒုర్వာသာ) ကို ဖိတ်ခေါ်ရန် သွားကြစို့။

Verse 20

तथेत्युक्त्वा तु सा देवी रथमारुरुहे सती । रथमारुह्य देवेशो रुक्मिण्या सहितो हरिः । जगाम तत्र यत्रास्ते दुर्वासा मुनिसत्तमः

“အဲဒီအတိုင်းပါ” ဟုဆိုပြီး သန့်ရှင်းမြတ်နိုးသော ဒေဝီသည် ရထားပေါ်တက်လေ၏။ ထို့နောက် နတ်တို့၏အရှင် ဟရီသည် ရုက္မိဏီနှင့်အတူ ရထားပေါ်တက်ကာ မုနိအထွဋ် ဒုర్వာသာ နေထိုင်ရာသို့ သွားလေ၏။

Verse 21

दृष्ट्वा ज्वलंतं तपसा कूले नदनदीपतेः । कापालिकस्य पुरतः सुस्नातं वरसीकरैः

သူတို့သည် မြစ်တို့၏အရှင်၏ ကမ်းပါးပေါ်တွင် တပဿာတန်ခိုးဖြင့် တောက်လောင်နေသော မုနိကို မြင်ကြ၏။ ထိုကပာလိက—ခေါင်းခွံကိုင် အာသက်တစ်ပါး—သည် သန့်စင်စွာ ရေချိုးပြီး မင်္ဂလာရေစက်များ ပက်ဖျန်းလျက်ရှိသည်ကိုလည်း မြင်ကြ၏။

Verse 22

प्रणम्य भगवान्भक्त्या पप्रच्छाऽनामयं ततः । पश्चाद्विदर्भतनया रुक्मिणी प्रणनाम तम्

ဘဂဝန်သည် ဘက္တိဖြင့် ဦးချပြီးနောက် သူ၏ကျန်းမာချမ်းသာမှုကို မေးမြန်းလေ၏။ ထို့နောက် ဝိဒರ್ಭ၏သမီး ရုက္မိဏီလည်း ထိုမုနိအား ဦးချလေ၏။

Verse 23

दुर्वासाश्चापि तौ दृष्ट्वा दर्शनार्थमुपागतौ । पप्रच्छ कुशलं तत्र स्वागतेनाभिनंद्य च

ဒုರ್ವာသာသည်လည်း သူတို့နှစ်ဦး ဒർശနရရန် လာရောက်ကြသည်ကို မြင်၍ ထိုနေရာတွင် ကြိုဆိုကာ “ကြိုဆိုပါ၏” ဟု ချီးမွမ်းပြီး ကျန်းမာချမ်းသာမှုကို မေးမြန်းလေ၏။

Verse 24

दुर्वासा उवाच । कुशलं कृष्ण सर्वत्र कुत्र वासस्तवाऽधुना । कति दारा धनापत्यमेतद्विस्तरतो वद

ဒုర్వာသာ မိန့်တော်မူသည်။ «အို ကృష్ణ၊ နေရာတိုင်း၌ ကောင်းကျိုးချမ်းသာရှိပါသလား။ ယခု သင်၏ နေထိုင်ရာအရပ်သည် အဘယ်မှာနည်း။ မိဖုရား မည်မျှရှိသနည်း၊ ဥစ္စာနှင့် သားသမီးတို့သည် မည်သို့နည်း။ အသေးစိတ် ပြောပြပါ»။

Verse 25

श्रीकृष्ण उवाच । समुद्रेण प्रदत्ता मे भूभिर्द्वादशयोजना । तस्यां निवसतो ब्रह्मन्पुरी हेममयी मम

သီရိကృష్ణ မိန့်တော်မူသည်။ «အို ဗြာဟ္မဏ၊ သမုဒ္ဒရာက ငါ့အား မြေပြင်ကို ယောဇနာ တစ်ဆယ့်နှစ် အကျယ်အဝန်းဖြင့် ပေးအပ်하였다။ ထိုမြေ၌ နေထိုင်ရာ ငါ၏ မြို့တော်သည် ရွှေဖြင့် တည်ဆောက်ထား၏»။

Verse 26

प्रासादास्तत्र सौवर्णा नवलक्षाणि संख्यया । तस्यां वसामि संहृष्टस्त्वत्प्रसादात्सुनिर्भयः

«ထိုနေရာ၌ ရွှေပြောင်ပြောင် နန်းတော်များသည် အရေအတွက်အားဖြင့် ကိုးသိန်းရှိ၏။ သင်၏ကရုဏာကြောင့် ငါသည် ထိုမြို့၌ ဝမ်းမြောက်လျက် အလွန်အမင်း မကြောက်မရွံ့ နေထိုင်၏»။

Verse 27

तच्छुत्वा वचनं तस्य विस्मयाविष्टमानसः । प्रत्युवाच स दुर्वासाः प्रहस्य मधुसूदनम्

ထိုစကားကို ကြားသော် ဒုర్వာသာ၏ စိတ်သည် အံ့ဩခြင်းဖြင့် လွှမ်းမိုးလျက်၊ မဓုসূဒန (ကృష్ణ) ကို ပြုံးရယ်ကာ ပြန်လည် မိန့်ဆို၏။

Verse 28

वसंति तावका ये च तेषां संख्या वदस्व भोः । यावत्यश्च महिष्यस्ते पुत्राः परिजनास्तथा

«အို သခင်၊ သင်၏လူမျိုးတို့ ထိုနေရာ၌ နေထိုင်သူ မည်မျှရှိသနည်း၊ ပြောပါ။ ထို့ပြင် သင်၏ မိဖုရားများ၊ သားတော်များနှင့် အမှုထမ်းအပါအဝင် ပရိဝါရတို့သည် မည်မျှရှိသနည်း»။

Verse 29

श्रीकृष्ण उवाच । ब्रह्मन्षोडशसाहस्रं भार्य्याश्चाष्टाधिका मम । तासां मध्येऽभीष्टतमा विदर्भाधिपतेः सुता

သီရိကృష్ణက မိန့်တော်မူသည်။ «အို ဗြာဟ္မဏ၊ ငါ၌ မဟာမိဖုရား ဆယ့်ခြောက်ထောင် ရှိပြီး ထို့အပြင် နောက်ထပ် ရှစ်ပါးရှိသည်။ ထိုသူတို့အနက် အချစ်ဆုံးသည် ဝိဒರ್ಭမင်း၏ သမီးတော်ဖြစ်သည်»။

Verse 30

एकैकस्या दश सुताः कन्या चैका तथा मुने । षट्पंचाशद्यदूनां तु कोट्यः परिजनो मम

«မိဖုရားတစ်ပါးစီတွင် သားတော် ဆယ်ပါးနှင့် သမီးတော် တစ်ပါးရှိသည်၊ အို မုနိ။ ထို့ပြင် ငါ၏ အနောက်လိုက်ပရိသတ်မှာ ယာဒဝ မျိုးနွယ် ငါးဆယ့်ခြောက်ကုဋေ ဖြစ်သည်»။

Verse 31

शेषाः प्रकृतयो ब्रह्मंस्तेषां संख्या न विद्यते । तच्छ्रुत्वा चिंतयामास किमेतदिति विस्मितः

«အို ဗြာဟ္မဏ၊ ကျန်ရှိသော ပရကృతိ၏ ပုံသဏ္ဌာန်များသည် ရေတွက်မရအောင် များလှသည်»။ ထိုစကားကို ကြားသော် အံ့ဩ၍ «ဤအရာသည် ဘာနည်း» ဟု စဉ်းစားလေ၏။

Verse 32

अहो ह्यनंतवीर्यस्य मायामाश्रित्य तिष्ठतः । अनंता सर्वकर्तृत्वे प्रवृत्तिर्दृश्यतामिय म्

အဟော! အဆုံးမဲ့ အာနုဘော်ရှိတော်မူသော အရှင်သည် မာယာကို အားထား၍ တည်ရှိနေသော်လည်း၊ စကြဝဠာတစ်လောကလုံးကို ပြုလုပ်သူဟူသော မပြတ်မတောက် လှုပ်ရှားမှုကို လောက၌ မြင်တွေ့ရ၏။

Verse 33

दुर्वासा उवाच । स्वागतं ते महाबाहो ब्रूहि किं करवाणि ते । दर्शनेन त्वदीयेन प्रीतिमेति च मे मनः

ဒုရဝါသာက မိန့်တော်မူသည်။ «မဟာဗာဟု၊ သင့်ကို ကြိုဆိုပါ၏။ သင့်အတွက် ငါ ဘာလုပ်ပေးရမည်နည်း။ သင့်ကို မြင်ရုံဖြင့်ပင် ငါ့စိတ်သည် ပီတိဖြင့် ပြည့်ဝလာသည်»။

Verse 34

श्रीकृष्ण उवाच । यदि प्रसन्नो भगवांस्तदागच्छस्व मे गृहम् । शिरसा धार्य्य पादांबु प्रयास्यामि पवित्रताम्

သီရိကృష్ణက မိန့်တော်မူသည်။ «အရှင်မြတ် သင်နှစ်သက်ပါက ငါ့အိမ်သို့ ကြွလာပါ။ သင်၏ခြေတော်ရေကို ငါ့ခေါင်းပေါ် ထမ်းဆောင်၍ ငါသည် သန့်ရှင်းမှုကို ရရှိမည်»။

Verse 35

दुर्वासा उवाच । अक्षमासारसर्वस्वं किं मां नयसि माधव । नय मां यदि मद्वाक्यं करोषि सह भार्यया

ဒုర్వာသာက မိန့်သည်။ «မాధဝ၊ သည်းခံခြင်း၏ အနှစ်သာရနှင့် အလုံးစုံဖြစ်သောသူ၊ အဘယ်ကြောင့် ငါ့ကို မခေါ်ဆောင်သနည်း။ ငါ့စကားကို လိုက်နာမည်ဆိုလျှင် မင်း၏ဇနီးနှင့်အတူ ငါ့ကို ခေါ်ဆောင်လော့»။

Verse 36

प्रह्लाद उवाच । एवमस्त्विति चोक्त्वा स प्रस्थितः स्वरथेन हि । तं दृष्ट्वा प्रस्थितं विष्णुं प्रहस्योवाच भर्त्सयन्

ပရဟ္လာဒက ဆိုသည်။ «‘အဲဒီလိုပဲ’ ဟု ပြောပြီး သူသည် မိမိ၏ရထားဖြင့် တကယ်တမ်း ထွက်ခွာလေ၏။ ဗိဿနု ထွက်သွားသည်ကို မြင်လျှင် သူသည် ရယ်မောကာ အပြစ်တင်သလို ပြောဆိုလေ၏»။

Verse 37

दुर्वासा उवाच । दुर्वाससं न जानासि मुञ्चेमान्हयसत्तमान् । त्वं च भार्या तथा चेयं वहतं स्वरथेन माम्

ဒုర్వာသာက မိန့်သည်။ «ဒုర్వာသာကို မသိသလော။ ဒီမြင်းကောင်းမြတ်များကို ဖြုတ်ချလော့။ မင်းနှင့် မင်း၏ဇနီးတို့က ငါ့ကို ငါ့ရထားပေါ်တွင် သယ်ဆောင်ရမည်»။

Verse 38

श्रीकृष्ण उवाच । भगवन्यथा प्रब्रवीषि विप्र कर्तास्मि तत्तथा । त्वया कृपालुना ब्रह्मन्पारितोऽहं सबांधवः

သီရိကൃഷ്ണက မိန့်တော်မူသည်။ «အရှင်ဘရာဟ္မဏ၊ သင်မိန့်သကဲ့သို့ ငါလည်း ထိုအတိုင်း ပြုမည်။ အို ဘရာဟ္မဏ၊ သင်၏ကရုဏာကြောင့် ငါနှင့် ငါ့ဆွေမျိုးအပေါင်းတို့သည် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခံရ၏»။

Verse 39

प्रह्लाद उवाच । तौ तथा ऋषिवर्य्योऽसौ युक्तां देवीं रथे स्वके । तथैव पुण्डरीकाक्षं याहि याहीत्यभाषत

ပရာဟ္လာဒက ပြောသည်။ ထိုအရှင်ရသီမြတ်သည် မိမိရထားပေါ်တွင် မဟာဒေဝီကို သင့်တော်စွာ ထိုင်စေပြီး၊ ပုဏ္ဍရီကာක්ෂ (ကృష్ణ) ကိုလည်း «သွားပါ၊ သွားပါ» ဟု မိန့်ကြား하였다။

Verse 40

तं दृष्ट्वा देवताः सर्वा वहमानं रथं हरिम् । साधुसाध्विति भाषंत ऊचुः सर्वे परस्परम्

ဟရီက ရထားကို ဆွဲယူနေသည်ကို မြင်သော်၊ နတ်အားလုံးသည် အချင်းချင်း ပြောဆိုကာ «ကောင်းလှ၏၊ ကောင်းလှ၏» ဟု ထပ်တလဲလဲ ချီးမွမ်းကြ하였다။

Verse 41

अहो ब्रह्मण्यदेवस्य परां भक्तिं प्रपश्यत । स्कन्धे कृत्वा धुरं यो हि वहते भार्य्यया सह

အို—ဗြာဟ္မဏတို့ကို ကရုဏာပြုသော ဘုရား၏ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဘက္တိကို ကြည့်ရှုကြလော့။ မိမိ၏ မဟေသီနှင့်အတူ ပုခုံးပေါ်တွင် ထမ်းပိုးကို တင်ကာ ဝန်ကို သယ်ဆောင်တော်မူ၏။

Verse 42

विकीर्यमाणः कुसुमैः सुरसंघैर्जनार्दनः । जगाम स रथं गृह्य सभार्यो द्वारकां प्रति

နတ်အစုအဝေးတို့က ပန်းများကို မိုးကဲ့သို့ ကြဲချနေစဉ်၊ ဇနာရ္ဒန (ကృష్ణ) သည် ရထားကို တက်စီးကာ မဟေသီနှင့်အတူ ဒွာရကာသို့ ထွက်ခွာတော်မူ၏။

Verse 43

उह्यमाने रथे तस्मिन्रुक्मिणी तृषिताऽभवत् । उवाच कृष्णं वैदर्भी श्रमव्याकुललोचना

ထိုရထားကို ဆွဲယူသွားစဉ် ရုက္မိဏီသည် ရေငတ်လာ하였다။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်၍ မျက်လုံးများ စိတ်မချမ်းသာသော ဝိဒರ್ಭမင်းသမီးသည် ကృష్ణကို ပြောဆို하였다။

Verse 44

श्रान्ता भारपरिक्लिष्टा वहती कोपनं द्विजम् । पाययित्वोदकं कान्त नय मां मन्दिरं स्वकम्

ကျွန်မ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်၍ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးကာ ဒေါသပြင်းသော ဗြာဟ္မဏကို သယ်ဆောင်နေရသည်။ အချစ်ရေ၊ သူ့ကို ရေသောက်စေပြီးနောက် ကျွန်မကို ကိုယ့်အိမ်တော်သို့ ခေါ်သွားပါ။

Verse 45

तच्छ्रुत्वा वचनं तस्याः पादाक्रान्त्या धरातलात् । आनयामास भगवान्गगां त्रिपथगां शुभाम्

သူမ၏စကားကို ကြားသိပြီးနောက်၊ ဘုရားသခင်မြတ်သည် မိမိခြေဖြင့် မြေပြင်ကို ဖိနှိပ်ကာ မြေထဲမှ မင်္ဂလာရှိသော သုံးလောကစီးဆင်းသည့် ဂင်္ဂါမြစ်ကို ထုတ်ပေါ်စေတော်မူ၏။

Verse 46

तद्दृष्ट्वा निर्मलं शीतं सुगंधं पावनं तथा । पपौ पिपासिता देवी रुक्मिणी जाह्नवीजलम्

ထိုရေသည် ကြည်လင်၍ အေးမြ၊ မွှေးကြိုင်ကာ သန့်စင်ပေးသော ရေဖြစ်သည်ကို မြင်လျှင် ရေငတ်နေသော ဒေဝီ ရုက္မိဏီသည် ဂင်္ဂါ (ဇာဟ္နဝီ) ရေကို သောက်တော်မူ၏။

Verse 47

पीतं तया जलं दृष्ट्वा चुकोप ऋषिसत्तमः । जज्वाल ज्वलनप्रख्यः शशाप परमेश्वरीम्

သူမ ရေသောက်ပြီးသည်ကို မြင်လျှင် အရှင်ရဟန်းအထွဋ်အမြတ်သည် ဒေါသထွက်ကာ မီးကဲ့သို့ တောက်လောင်၍ မြင့်မြတ်သော မိဖုရားကို ကျိန်စာချတော်မူ၏။

Verse 48

दुर्वासा उवाच । मामपृष्ट्वा जलं यस्मात्पीतवत्यसि रुक्मिणी । तस्मात्पानरता नित्यं भविष्यसि न संशयः

ဒုရ္ဝာသာက မိန့်တော်မူသည်– “ရုက္မိဏီ၊ ငါ့ကို မမေးဘဲ ရေကို သောက်ခဲ့သဖြင့်၊ ထို့ကြောင့် သင်သည် အမြဲတမ်း သောက်ခြင်း၌ စွဲလမ်းနေမည်၊ မသံသယရှိပါ။”

Verse 49

अवियुक्ता रथाद्यस्मान्मामपृष्ट्वा जलं त्वया । पीतं तस्माच्च कृष्णेन वियुक्ता त्वं भविष्यसि

«ရထားနှင့် မကွာခွာသေးစဉ် ငါ့ကို မမေးဘဲ သင် ရေကို သောက်ခဲ့သောကြောင့်၊ ထို့ကြောင့် သင်သည်လည်း သခင် ကృష్ణနှင့် ကွာခွာရလိမ့်မည်»။

Verse 50

प्रह्लाद उवाच । एतावदुक्त्वा वचनं क्रोधसंरक्तलोचनः । परित्यज्य रथं विप्रो भूमावेवावतिष्ठति

ပရာဟ္လာဒက ပြောသည်—ဤစကားကို ဆိုပြီးနောက်၊ ဒေါသကြောင့် မျက်လုံးနီရဲနေသော ဗြာဟ္မဏသည် ရထားကို စွန့်၍ မြေပေါ်၌ပင် ထိုင်နေ하였다။

Verse 51

एवं शप्ता तदा देवी रुदोदातीव विह्वला । उवाच कृष्णं करुणं कथं स्थास्ये त्वया विना

ဤသို့ ကျိန်စာခံရသော နတ်မသည် အော်ဟစ်ငိုယိုသကဲ့သို့ တုန်လှုပ်၍၊ ကရုဏာရှင် ကృష్ణကို ပြောသည်—«သင်မရှိဘဲ ငါ ဘယ်လို နေထိုင်ရမည်နည်း»။

Verse 52

श्रीकृष्ण उवाच । आयास्ये प्रत्यहं देवि द्विकालं भवनं तव । यो मां पश्यति चात्रस्थं स त्वामेव प्रपश्यति

သီရိကృష్ణက ပြောသည်—«ဒေဝီ၊ ငါသည် နေ့တိုင်း သင်၏ နေအိမ်သို့ မနက်နှင့် ညနေ နှစ်ကြိမ် လာမည်။ ဤနေရာ၌ ငါကို မြင်သူသည် သင်ကိုပင် အမှန်တကယ် မြင်သည်»။

Verse 53

मां हि दृष्ट्वा नरो यस्तु त्वां न पश्यति भक्तितः । अर्द्ध्ं यात्रा फलं तस्य भविष्यति न संशयः

အမှန်တကယ်ပင် လူတစ်ယောက်သည် ငါကို မြင်သော်လည်း သင်ကို ဘက္တိဖြင့် မမြင်နိုင်လျှင်၊ သူ၏ ယာတရာအကျိုးသည် တစ်ဝက်သာ ဖြစ်မည်—သံသယမရှိ။

Verse 54

आश्वास्य च प्रियामेवं ब्राह्मणं यदुनन्दनः । ततः प्रसादयामास दुर्वाससमकल्मषम्

ဤသို့ ချစ်မြတ်နိုးသူကို နှစ်သိမ့်ပြီးနောက် ယဒုဝంశ၏ အလှတရားဖြစ်သော သခင်ကృష్ణသည် အညစ်အကြေးကင်းသော မုနိ ဒုర్వာသာ ဘြာဟ္မဏကို ပျော်ရွှင်စေလို၍ ချီးမြှောက်တော်မူ၏။

Verse 55

बाह्यो पवनमध्ये तु पूजयामास तं तथा । अवनिज्य स्वयं पादौ विप्रपादावनेजनम् । धारयामास शिरसा जगतः पावनो हरिः

အပြင်ဘက် လေဝင်လေထွက်ကောင်းရာတွင် ထိုသူကို ထိုက်တန်စွာ ပူဇော်တော်မူ၏။ သခင်ဟရီ—လောကကို သန့်စင်ပေးသူ—သည် ဘြာဟ္မဏ၏ ခြေကို ကိုယ်တိုင်ဆေးကြော၍ ထိုခြေဆေးရေကို မိမိခေါင်းပေါ်၌ ထမ်းတင်တော်မူ၏။

Verse 56

दत्त्वार्घ्यं गां च विप्राय मधुपर्कं स भक्तितः । विधिवद्भोजयामास षड्रसेन द्विजोत्तमम्

ယုံကြည်သဒ္ဓာဖြင့် ဘြာဟ္မဏအား အရ္ဃျ၊ နွားတစ်ကောင်နှင့် မဓုပရ္ကကို ပူဇော်ပေးတော်မူ၏။ ထို့နောက် စည်းကမ်းတရားအတိုင်း ဒွိဇအထွတ်အမြတ်ကို အရသာခြောက်မျိုးပါသော အစာဖြင့် ကျွေးမွေးတော်မူ၏။