Adhyaya 21

Verse 1

श्रीप्रह्लाद उवाच । शिवलिगमलंघ्यं हि बुद्धिपूर्वं हतो ह्यहम् । उवाच कृष्णं दनुजश्छलितोऽहं त्वयाऽनघ

သီပရဟ္လာဒက ဆို၏— «မလွန်ကျူးသင့်သည့် ရှိဝလင်္ဂကို ဉာဏ်ရှိရှိ လွန်ကျူးခဲ့သဖြင့် ငါ သတ်ခံရ၏» ဟု။ ထို့နောက် ဒနုဇသည် ကృష్ణအား— «အပြစ်ကင်းရှင်းသောအရှင်၊ ငါသည် သင်၏လှည့်ကွက်ကြောင့် လှည့်စားခံရပြီ» ဟု ပြောလေ၏။

Verse 2

श्रीविष्णु रुवाच । परितुष्टोस्मि ते दैत्य शौर्येण शिवसंश्रयात् । वरं वरय भद्रं ते यदिच्छसि महामते

သီဗိṣṇုက ဆို၏— «ဒೈတျာရေ၊ သင်၏ ရဲရင့်မှုသည် ရှိဝကို အားကိုးရာမှ ဖြစ်သဖြင့် ငါ စိတ်တော်ကျ၏။ မင်္ဂလာရှိပါစေ—အကြံဉာဏ်ကြီးသူရေ—သင်လိုချင်သမျှ ဆုတောင်းတစ်ပါးကို ရွေးချယ်လော့» ဟု။

Verse 3

कुश उवाच । यथा पूज्यो महादेवो मम त्वं च तथा हरे । एक एव द्विधामूर्तिस्तस्मात्त्वां वरयाम्यहम्

ကုရှက ဆို၏— «မဟာဒေဝကို ငါ ပူဇော်သကဲ့သို့ ဟရေ၊ သင်ကိုလည်း ထိုနည်းတူ ပူဇော်ထိုက်၏။ သင်သည် အတူတကွ တစ်ပါးတည်းဖြစ်၍ ပုံသဏ္ဍာန်နှစ်မျိုးဖြင့် ထင်ရှားသဖြင့် ထိုကြောင့် ငါသည် သင်ကိုပင် ဆုတောင်းအဖြစ် ရွေးချယ်၏» ဟု။

Verse 4

शिवलिंगं त्वया नाथ स्थापितं यन्ममोपरि । मम नाम्ना भवतु च कुशेश्वर इति स्मृतम्

အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ်အပေါ်၌ သင်တော်မူသည့် ရှိဝလင်္ဂကို ကျွန်ုပ်၏နာမဖြင့် ခေါ်စေ၍ «ကုရှေရှွရ» ဟု မှတ်သားစေပါ။

Verse 5

अनुग्राह्यो यद्यहं ते मम कीर्तिर्भवत्वियम् । एवं भविष्यतीत्युक्तस्तत्रैवावस्थितोऽसुरः

အကယ်၍ ကျွန်ုပ်သည် သင်၏ကရုဏာကို ခံယူထိုက်သူဖြစ်လျှင် ဤကိစ္စသည် ကျွန်ုပ်၏ကီर्तिဖြစ်ပါစေ။ «အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်မည်» ဟု ပြောကြားခံရသဖြင့် အဆုရသည် ထိုသန့်ရှင်းရာနေရာ၌ပင် နေထိုင်လေ၏။

Verse 6

ततोऽन्यदानवान्सर्वान्प्रेषयामास माधवः । रसातलगता केचित्केचिद्विष्णुं समागताः

ထို့နောက် မာဓဝသည် အခြား ဒာနဝတို့အားလုံးကို စေလွှတ်လေ၏။ အချို့ကို ရသာတလသို့ နှိမ့်ချလိုက်ပြီး၊ အချို့ကတော့ ဗိဿဏု၏ ရှေ့တော်သို့ ရောက်လာကြ၏။

Verse 7

अनंतः संस्थितस्तत्र विष्णुश्च तदनंतरम् । ज्ञात्वा विमुक्तिदं तीर्थं दुर्वासा मुनिपुंगवः

ထိုနေရာ၌ အနန္တသည် တည်နေရာယူလေ၏၊ ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ဗိဿဏုလည်း တည်နေရာယူတော်မူ၏။ ဤတီရ္ထသည် မောက္ခပေးတတ်သည်ဟု သိမြင်သဖြင့် မုနိတို့အထွဋ်အမြတ် ဒုర్వာသာသည် ထိုနေရာ၌ အိမ်တည်လေ၏။

Verse 8

गोमत्यां चक्रतीर्थे च भगवांश्च त्रिविक्रमः । तेन तन्मुक्तिदं मत्वा दुर्वासास्तत्र संस्थितः

ဂိုမတီမြစ်၌လည်းကောင်း၊ စက္ကရတီရ္ထ၌လည်းကောင်း၊ ဘဂဝန် တြိဝိက్రమသည် တည်ရှိတော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် ထိုတီရ္ထသည် မောက္ခပေးတတ်သည်ဟု ယူဆကာ ဒုర్వာသာသည် ထိုနေရာ၌ တည်နေထိုင်လေ၏။

Verse 9

एवं त्रिविक्रमः स्वामी तदाप्रभृति संस्थितः । कलौ पुनः कलान्यासात्कृष्णत्वमगमत्प्रभुः

ဤသို့ သခင် တြိဝိက్రమ သည် ထိုအချိန်မှစ၍ ထိုနေရာ၌ တည်မြဲစွာ စံနေတော်မူ၏။ ကလိယုဂ၌လည်း မိမိ၏ ဒေဝီယ အংশကို ထင်ရှားစေခြင်းအားဖြင့် သခင်သည် ကృష్ణ အဖြစ်သို့ ခံယူတော်မူ၏။

Verse 10

प्रह्लाद उवाच । पूजाविधिं हरेर्विप्राः शृणुध्वं सुसमाहिताः । विशेषात्फलदः प्रोक्तः पूजितो मधुमाधवे

ပရာဟ္လာဒက ပြောတော်မူသည်– «ဗြာဟ္မဏတို့၊ ဟရီ၏ ပူဇာနည်းလမ်းကို စိတ်တည်ငြိမ်စွာ နားထောင်ကြလော့။ မဓု-မာဓဝအား ပူဇာပြုခြင်းသည် အထူးသဖြင့် အကျိုးကြီးမားသည်ဟု ဆိုထား၏»။

Verse 11

मधुसूदनीं नरो यस्तु द्वारवत्यां करोति च । पूजयेत्कृष्णदेवं च स्नापयित्वा विलिप्य च

ဒွာရဝတီမြို့၌ မဓုသူဒနအား ပူဇာကိစ္စကို ပြုလုပ်သူသည်၊ ရေချိုးပေး၍ အဆီအနှစ်များဖြင့် လိမ်းသုတ်ပြီးနောက်၊ သခင် ကృష్ణဒေဝကိုလည်း ပူဇာပြုရမည်။

Verse 12

गन्धैश्च वाससाऽच्छाद्य धूपैर्दीपैरनेकधा । नैवेद्यैर्भूषणैश्चैव तांबूलेन फलेन च

အနံ့သာများနှင့် ဝတ်စုံဖြင့် အလှဆင်၍၊ မီးခိုးနှင့် မီးအလင်းများကို အမျိုးမျိုးဖြင့် ပူဇာကာ၊ နైవေဒျ (အစာပူဇာ)၊ အလှဆင်ပစ္စည်းများ၊ ကွမ်းနှင့် သစ်သီးတို့ဖြင့်လည်း ဆက်ကပ်လျက်—

Verse 13

आरार्तिकेन संपूज्य दण्डवत्प्रणिपत्य च । घृतेन दीपकं दत्त्वा रात्रौ जागरणं तथा । कुर्य्याच्च गीतवादित्रैस्तथा पुस्तकवाचकैः

အာရတီဖြင့် ပြည့်စုံစွာ ပူဇာပြု၍ ဒဏ္ဍဝတ်ဖြင့် မြေပြင်ပေါ် လဲကျကန်တော့ပြီးနောက်၊ ဂျီ (ထောပတ်သန့်) ဖြင့် မီးခွက်ကို ဆက်ကပ်ကာ ညလုံးပေါက် ဂျာဂရဏ (နိုးကြားစောင့်နေခြင်း) ကို ပြုရမည်။ ထို့ကို ဘဂ္ဂတိသီချင်းများနှင့် တူရိယာများ၊ ထို့ပြင် သာသနာစာအုပ်များ ဖတ်ကြားခြင်းတို့နှင့်အတူ ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 14

कृत्वा चैवं विधिं भक्त्या सर्वान्कामानवाप्नु यात्

ဤဝတ်ပြုမှုကို ဘက္တိဖြင့် ဆောင်ရွက်လျှင် လိုလားသမျှ အကျိုးအမြတ်အားလုံးကို ရရှိနိုင်သည်။

Verse 15

तथा नभसि सम्पूज्य पवित्रारोपणेन च । पितॄणां चाक्षया तृप्तिः सफलाः स्युर्मनोरथाः

ထို့အတူ နဘသ (Nabhas) လတွင် ဘုရားရှင်ကို ကောင်းစွာပူဇော်၍ ပဝိတ္တရ (pavitra) သန့်ရှင်းကြိုး/ပန်းကုံး တင်လှူသည့် အခမ်းအနားကို ပြုလုပ်လျှင် ပိတೃများသည် မကုန်ခန်းသော တృप्तိကို ရပြီး စိတ်ကူးဆန္ဒများလည်း အောင်မြင်ပြည့်စုံမည်။

Verse 16

प्रबोधवासरे प्राप्ते कार्तिके द्विज सत्तमाः । संपूज्य कृष्णं देवेशं परां गतिमवाप्नुयात्

အို ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံးတို့၊ ကာရ္တိက (Kārttika) လတွင် ပရဘောဓ (Prabodha) နေ့ရောက်လာသော် ကృష్ణကို ဒေဝေရှ (देवेश) အဖြစ် သင့်တင့်စွာ ပူဇော်သူသည် အမြင့်ဆုံး ဂတိကို ရောက်လိမ့်မည်။

Verse 17

तथा नभस्ये संपूज्य पवित्रारोपणेन च । सर्वान्कामानवाप्नोति विष्णुलोकं च गच्छति

ထို့အတူ နဘသျ (Nabhasya) လတွင် ဘုရားရှင်ကို သင့်တင့်စွာ ပူဇော်၍ ပဝိတ္တရ တင်လှူသည့် ရိတုကိုပါ ပြုလုပ်လျှင် လိုလားသမျှကို ရရှိပြီး ဗိષ્ણုလောကသို့ သွားရောက်မည်။

Verse 18

युगादिषु च संपूज्य ह्ययने दक्षिणोत्तरे । आषाढज्येष्ठमाघेषु पौषादिद्वादशीषु च

ယုဂါဒီ (Yugādi) နေ့များ၊ ဒက္ခိဏာယနနှင့် ဥတ္တရာယန အယနကာလများတွင်လည်းကောင်း၊ အာရှာဍ (Āṣāḍha)၊ ဇျေဋ္ဌ (Jyeṣṭha)၊ မာဃ (Māgha) လများတွင်လည်းကောင်း၊ ပေါဋ္ဌ (Pauṣa) မှ စတင်သော ဒွာဒသီ (Dvādaśī) ဝတ်များတွင်လည်းကောင်း ဘုရားရှင်ကို သင့်တင့်စွာ ပူဇော်လျှင် မဟာပုဏ္ဏကံကို ရရှိသည်။

Verse 19

कलौ कृष्णं पूजयित्वा गोमत्युदधिसंगमे । विमलं लोकमाप्नोति यत्र गत्वा न शोचति

ကလိယုဂ၌ ဂိုမတီမြစ်နှင့် သမုဒ္ဒရာ ဆုံရာ၌ ကృష్ణကို ပူဇော်လျှင် အညစ်အကြေးကင်းသော လောကသို့ ရောက်၏—ထိုသို့ ရောက်ပြီးနောက် မဝမ်းနည်းတော့။

Verse 21

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे चतुर्थे द्वारकामाहात्म्ये गोमतीतीरस्थ क्षेत्रस्थ भगवत्पूजामाहात्म्यवर्णनंनामैकविंशतितमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «ဂိုမတီမြစ်ကမ်းရှိ သန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ၌ ဘဂဝန်ကို ပူဇော်ခြင်း၏ မဟာဂုဏ်ကို ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အမည်ရှိ ဒွာရကာမဟာတ္မ்ய အခန်း ၂၁ သည် ပြီးဆုံး၏။ ဤသည်မှာ သီရိ စကန္ဒ မဟာပုရာဏ၏ အရှစ်ဆယ့်တစ်ထောင် စ္လောက ပါဝင်သော သံဟိတာအတွင်း၊ သတ္တမ ပရဘာသခဏ္ဍ၏ စတုတ္ထ အပိုင်း၌ ဖြစ်သည်။