Adhyaya 57

Verse 1

व्यास उवाच । अथातः संप्रवक्ष्यामि दानधर्म्ममनुत्तमम् । ब्रह्मणाभिहितं पूर्वमृषीणां ब्रह्मवादिनाम्

ဗျာသက မိန့်ကြားသည်– ယခုမှစ၍ အထူးမြတ်သော ဒါနဓမ္မကို အပြည့်အစုံ ရှင်းလင်းမည်။ ယခင်က ဗြဟ္မာသည် ဗြဟ္မန်ကို ဟောပြောသော ရှိများအား သင်ကြားခဲ့သည်။

Verse 2

अर्थानामुचितं पात्रे श्रद्धया प्रतिपादनम् । दानमित्यभिनिर्दिष्टं भुक्तिमुक्तिफलप्रदम्

သင့်လျော်သော လက်ခံသူထံသို့ သဒ္ဓါဖြင့် မိမိ၏ အရင်းအမြစ်များကို ပူဇော်လှူဒါန်းခြင်းကို “ဒါန (dāna)” ဟု ဆိုကြပြီး၊ လောကီသုခနှင့် မောက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) နှစ်မျိုးလုံး၏ အကျိုးကို ပေးသည်။

Verse 3

यो ददाति विशिष्टेभ्यः श्रद्धया परया युतः । तद्वै दत्तमहं मन्ये शेषं कस्यापि रक्षति

အထူးသင့်လျော်သူများထံသို့ အမြင့်ဆုံး သဒ္ဓါဖြင့် လှူဒါန်းသူ၏ အလှူသာလျှင် ငါ့အမြင်အရ တကယ်ပေးပြီးသား ဖြစ်သည်; ကျန်သမျှသည် အခြားသူတစ်ဦးအတွက်သာ သိမ်းဆည်းထားသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 4

नित्यं नैमित्तिकं काम्यं त्रिविधं दानमुच्यते । चतुर्थं विमलं प्रोक्तं सर्वदानोत्तमोत्तमम्

ဒါနကို သုံးမျိုးဟု ဆိုသည်—နိတျ (နေ့စဉ်ပုံမှန်), နိုင်မိတ္တိက (အခါအရေး/ပွဲတော်၊ ကုသိုလ်ကံအခါ), နှင့် ကာမျ (လိုလားသည့် အကျိုးအတွက်)။ စတုတ္ထ “ဝိမလ” ဟူသော သန့်ရှင်းသော ဒါနကို ဒါနအားလုံးထဲတွင် အမြင့်မြတ်ဆုံးဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 5

अहन्यहनि यत्किंचिद्दीयते नुपकारिणे । अनुद्दिश्यफलं तस्माद्ब्राह्मणाय तु नित्यकम्

နေ့စဉ်နေ့တိုင်း အပြန်အလှန် အကူအညီမရှိသူထံသို့ အနည်းငယ်ပင် လှူဒါန်းပြီး အကျိုးဖလ မရည်ရွယ်ဘဲ ပေးခြင်းကို နိတျဒါန ဟု ခေါ်သည်; ထို့ကြောင့် ဘြာဟ္မဏ (brāhmaṇa) ထံသို့ ပုံမှန် ပေးလှူသင့်သည်။

Verse 6

यत्तु पापोपशांत्यर्थं दीयते विदुषां करे । नैमित्तिकं तदुद्दिष्टं दानं सद्भिरनुत्तमम्

သို့သော် ပ罪ကို သက်သာစေလိုသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ပညာရှိတို့၏ လက်ထဲသို့ ပေးအပ်သော အလှူကို “နိုင်မိတ္တိက ဒါန” ဟု ခေါ်ကြပြီး၊ သုခသမာဓိရှိသော သဒ္ဓါရှင်တို့က အတုမရှိဟု ချီးမြှောက်ကြသည်။

Verse 7

अपत्यविजयैश्वर्य सुखार्थं यत्प्रदीयते । दानं तत्काम्यमाख्यातमृषिभिर्धर्मचिंतकैः

သားသမီးရခြင်း၊ အောင်ပွဲ၊ အိုင်ශ්ဝရယ၊ အာဏာပိုင်မှု သို့မဟုတ် ကိုယ်ပိုင်ပျော်ရွှင်မှုအတွက် ရည်ရွယ်၍ ပေးသော ဒါနကို ဓမ္မကို စဉ်းစားသုံးသပ်သော ရှိများက “ကာမ្យဒါန” ဟု ခေါ်ကြသည်။

Verse 8

यदीश्वरस्य प्रीत्यर्थं ब्रह्मवित्सु प्रदीयते । चेतसा धर्मयुक्तेन दानं तद्विमलं शिवम्

အရှင်၏ ပီတိအတွက် ဓမ္မနှင့်ညီသော စိတ်ဖြင့် ဘြဟ္မကို သိသူများထံ ဒါနပေးလျှင် ထိုဒါနသည် သန့်ရှင်းကြည်လင်၍ “ရှီဝ” — မင်္ဂလာဖြစ်သည်။

Verse 9

दानधर्मं निषेवेत पात्रमासाद्य शक्तितः । उपास्यते तु तत्पात्रं यत्तारयति सर्वतः

သင့်တော်သော လက်ခံသူကို တွေ့ရပြီး မိမိစွမ်းအားအတိုင်း ဒါနဓမ္မကို ကျင့်သုံးရမည်။ အမှန်တကယ် အလေးအနက်ထားကာ ပူဇော်သင့်သူမှာ ဘက်ပေါင်းစုံမှ ကယ်တင်တော်မူနိုင်သူ ဖြစ်သည်။

Verse 10

कुटुंबभुक्तिवसनाद्देयं यदतिरिच्यते । अन्यथा दीयते यद्वै न तद्दानं फलप्रदम्

မိသားစု၏ အစားအစာနှင့် အဝတ်အစားကို ဖြည့်ဆည်းပြီးနောက် ကျန်လွန်သောအရာကိုသာ ပေးသင့်သည်။ မဟုတ်လျှင် ပေးသမျှသည် ဓမ္မဖလ မပေးသော ဒါနဖြစ်သည်။

Verse 11

श्रोत्रियाय कुलीनाय विनीताय तपस्विने । व्रतस्थाय दरिद्राय प्रदेयं भक्तिपूर्वकम्

ဝေဒကို ကျွမ်းကျင်သိသော ရှရောတရိယ၊ မျိုးရိုးကောင်း၍ အကျင့်သီလကောင်းသူ၊ နှိမ့်ချသူ၊ တပသဝင်၊ ဝရတ၌ တည်ကြည်သူနှင့် ဆင်းရဲသူတို့အား—ဘက္တိဖြင့် ဒါနပေးသင့်သည်။

Verse 12

यस्तु दद्यान्महीं भक्त्या ब्राह्मणायाहिताग्नये । स याति परमं स्थानं यत्र गत्वा न शोचति

ဘုရားသဒ္ဓါဖြင့် သန့်ရှင်းသော မီးပူဇော်ကို ထိန်းသိမ်းသော ဗြာဟ္မဏအား မြေယာကို လှူဒါန်းသူသည် အမြင့်ဆုံး နေရာသို့ ရောက်၍ ထိုသို့ ရောက်ပြီးနောက် ဝမ်းနည်းခြင်း မရှိတော့။

Verse 13

इक्षुभिः संयुतां भूमिं यवगोधूमशालिनीम् । ददाति वेदविदुषे यः स भूयो न जायते

ဝေဒကို သိမြင်သော ပညာရှင်အား သကြားကန်နှင့် ပြည့်စုံ၍ မုယော၊ ဂျုံနှင့် ဆန်စပါးအထွက်ကောင်းသော မြေယာကို လှူသူသည် ထပ်မံ မမွေးဖွားတော့။

Verse 14

गोचर्ममात्रामपि वा यो भूमिं संप्रयच्छति । ब्राह्मणाय दरिद्राय सर्वपापैः प्रमुच्यते

ဆင်းရဲသော ဗြာဟ္မဏအား နွားအရေပြားအရွယ်လောက်သာ မြေယာကိုပင် လှူဒါန်းသူသည် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်သည်။

Verse 15

भूमिदानात्परं दानं विद्यते नेह किंचन । अन्नदानं तेन तुल्यं विद्यादानं ततोधिकम्

ဤလောက၌ မြေယာလှူဒါန်းခြင်းထက် မြင့်မြတ်သော လှူဒါန်းမှု မရှိ။ အစာလှူသည် ထိုနှင့်တူသော်လည်း ပညာလှူသည် ထိုထက်ပင် မြင့်သည်ဟု သိရ။

Verse 16

यो ब्राह्मणाय शांताय शुचये धर्मशीलिने । ददाति विद्यां विधिना ब्रह्मलोके महीयते

နည်းလမ်းမှန်ကန်စွာ စိတ်ငြိမ်သက်၍ သန့်ရှင်းကာ ဓမ္မကိုလိုက်နာသော ဗြာဟ္မဏအား ပညာကို သင်ကြားပေးသူသည် ဘြဟ္မာလောက၌ ဂုဏ်တင်ချီးမြှောက်ခံရသည်။

Verse 17

दद्यादहरहः स्वर्णं श्रद्धया ब्रह्मचारिणे । सर्वपापविनिर्मुक्तो ब्रह्मणः स्थानमाप्नुयात्

နေ့စဉ် ယုံကြည်သဒ္ဓါဖြင့် ဗြဟ္မစာရီ သာသနာကျောင်းသားအား ရွှေကို လှူဒါန်းသူသည် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်ကင်း၍ ဗြဟ္မာ၏ နေရာတော်သို့ ရောက်ရှိသည်။

Verse 18

गृहस्थायान्नदानेन फलमाप्नोति मानवः । अन्नमेवास्य दातव्यं दत्वाप्नोति परां गतिम्

ဂৃহಸ್ಥသည် အစာအဟာရ လှူဒါန်းခြင်းဖြင့် ကုသိုလ်ဖလကို ရရှိသည်။ အမှန်တကယ် အစာကိုသာ ပေးလှူသင့်ပြီး၊ အစာလှူပြီးနောက် အမြင့်ဆုံးသော ဂတိကို ရောက်သည်။

Verse 19

वैशाख्यां पूर्णमास्यां तु ब्राह्मणान्सप्त पंच वा । उपोष्य विधिना शांतः शुचिः प्रयतमानसः

ဝိသာခ လပြည့်နေ့တွင် စည်းကမ်းတကျ ဥပုသ်ဆောင်ပြီး၊ စိတ်ငြိမ်သက် သန့်ရှင်း၍ စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ထားကာ ဗြာဟ္မဏ ၇ ဦးကို—မဖြစ်လျှင် ၅ ဦးကို—ဂုဏ်ပြု၍ အစာကျွေးရမည်။

Verse 20

पूजयित्वा तिलैः कृष्णैर्मधुना च विशेषतः । प्रीयतां धर्मराजेति यदा मनसि वर्त्तते

အနက်ရောင် နှမ်းနှင့် အထူးသဖြင့် ပျားရည်ဖြင့် ပူဇော်တင်လှူပြီး၊ “ဓမ္မရာဇာ ပျော်ရွှင်ပါစေ” ဟူသော အတွေးကို စိတ်ထဲတွင် ထားရှိသော် ထိုစိတ်ကူးက ဖလကို ပေးသည်။

Verse 21

यावज्जीवं तु यत्पापं तत्क्षणादेव नश्यति । कृष्णाजिने तिलान्कृत्वा हिरण्यं मधुसर्पिषी

ဘဝတစ်လျှောက် စုဆောင်းလာသော အပြစ်အားလုံးသည် အနက်ရောင် သမင်အရေပြားပေါ်တွင် နှမ်းကို တင်၍ ရွှေ၊ ပျားရည်နှင့် ဂျီ (ghee) ကိုပါ တွဲဖက်ပူဇော်လှူဒါန်းသော် ချက်ချင်း ပျက်စီးသွားသည်။

Verse 22

ददाति यस्तु विप्राय सर्वं तरति दुष्कृतम् । घृतान्नमुदकुंभं च वैशाख्यां तु विशेषतः

ဗြာဟ္မဏအား ဒါနပြုသူသည် မကောင်းမှုအကုန်လုံးကို ကျော်လွန်နိုင်၏။ အထူးသဖြင့် ဝိုင်ရှာခ မာသ၌ ဂီဖြင့်ချက်သော အစာနှင့် ရေခွက်/ရေအိုးကို ဒါနပြုလျှင် အလွန်ကောင်း၏။

Verse 23

निर्द्दिश्य धर्मराजाय विप्रेभ्यो मुच्यते भयात् । सुवर्णतिलयुक्तैस्तु ब्राह्मणान्सप्त पंच वा

ဤပူဇာ/ဒါနကို ဓမ္မရာဇအား ရည်ညွှန်းအပ်နှံ၍ ပညာရှိ ဗြာဟ္မဏတို့အား ပေးလှူလျှင် ကြောက်ရွံ့မှုမှ လွတ်မြောက်၏။ ရွှေပါဝင်သော နှမ်းနှင့်အတူ ဗြာဟ္မဏ ၇ ယောက်—သို့မဟုတ် အနည်းဆုံး ၅ ယောက်—အား လှူဒါန်းသင့်၏။

Verse 24

तर्पयेदुदपात्रैस्तु ब्रह्महत्यां व्यपोहति । माघमासे तमिस्रे तु द्वादश्यां समुपोषितः

ရေထည့်သော ပန်းကန်/အိုးတို့ဖြင့် တർပဏ (ရေဖြင့် ပူဇာ) ပြုလျှင် ဗြာဟ္မဏသတ်မှုဘေးပ罪 (brahma-hatyā) ကို ဖယ်ရှားနိုင်၏။ ထို့ပြင် မာဃ မာသ၏ အမှောင်ပက္ခ ဒွာဒသီနေ့တွင် ဥပဝါသ (အစာရှောင်) ပြုလျှင်လည်း သန့်စင်မှု ရရှိ၏။

Verse 25

शुक्लांबरधरः कृष्णैस्तिलैर्हुत्वा हुताशनम् । प्रदद्याद्ब्राह्मणेभ्यस्तु तिलानेव समाहितः

အဖြူရောင်အဝတ်ကို ဝတ်ဆင်၍ အနက်ရောင် နှမ်းကို မီးပူဇာထဲသို့ အာဟုတီ ပူဇာပြုပြီးနောက် စိတ်ကို တည်ငြိမ်စွာ စုစည်းကာ ဗြာဟ္မဏတို့အား နှမ်းကို ဒါနပြုရမည်။

Verse 26

जन्मप्रभृति यत्पापं सर्वं तरति वै द्विजः । अमावास्यामनुप्राप्य ब्राह्मणाय तपस्विने

မွေးဖွားချိန်မှစ၍ ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) သည် စုဆောင်းလာသော အပြစ်အကုန်လုံးကို အမావာသျာ (လကွယ်) နေ့တွင် တပသီ ဗြာဟ္မဏထံ သွားရောက်၍ ပူဇာ/ဒါန အပ်နှံလျှင် အမှန်တကယ် ကျော်လွန်နိုင်၏။

Verse 27

यत्किंचिद्देवदेवेशं दद्याच्चोद्दिश्य केशवम् । प्रीयतामीश्वरो विष्णुर्हृषीकेशः सनातनः

အို နတ်တို့၏နတ်အရှင်၊ မည်သည့်အလှူမဆို ကေရှဝကို စိတ်ထဲတွင်ထား၍ ပူဇော်အပ်လျှင်—အနန္တကာလရှိ ဟೃಷီကေရှ သခင် ဗိဿဏုဘုရား ပီတိတော်မူပါစေ။

Verse 28

सप्तजन्मकृतं पापं तत्क्षणादेव नश्यति । यस्तु कृष्णचतुर्दश्यां स्नात्वा देवं पिनाकिनम्

ခုနစ်ဘဝတိုင် စုဆောင်းခဲ့သော အပြစ်တို့သည် ထိုခဏတည်းက ပျောက်ကွယ်သွားသည်—ကృష్ణ-စတုရဒသီနေ့တွင် သန့်စင်ရေချိုးပြီး ပိနာကင် သခင် (ရှီဝ) ကို ပူဇော်သူအတွက်။

Verse 29

आराधयेद्द्विजमुखेन तस्यास्ति पुनर्भवः । कृष्णाष्टम्यां विशेषेण धार्मिकाय द्विजातये

ဗြာဟ္မဏ၏ နှုတ်မှတဆင့် (မန္တရနှင့် विधि ဖြင့်) အမှုကို ဆောင်ရွက်စေပါက ထိုသူအတွက် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း ရှိသေးသည်; သို့သော် ကృష్ణာဋ္ဌမီနေ့တွင်—အထူးသဖြင့်—ဓမ္မရှိသော ဒွိဇအတွက် အထူးကာလဟု သတ်မှတ်သည်။

Verse 30

स्नात्वाभ्यर्च्य यथान्यायं पादप्रक्षालनादिभिः । प्रीयतां मे महादेवो दद्याद्द्रव्यं स्वकीयकम्

သန့်စင်ရေချိုးပြီး နည်းလမ်းမှန်ကန်စွာ ပူဇော်ကာ—ခြေတော်ဆေးကြောခြင်း စသည့် သတ်မှတ်ထားသော အခမ်းအနားများနှင့်တကွ—မဟာဒေဝ သခင်သည် ကျွန်ုပ်အပေါ် ပီတိတော်မူပါစေ၊ ထို့ပြင် မိမိ၏ ဥစ္စာကို ကျွန်ုပ်အား ချီးမြှင့်တော်မူပါစေ။

Verse 31

सर्वपापविनिर्मुक्तः प्राप्नोति परमां गतिम् । द्विजैः कृष्णचतुर्दश्यां कृष्णाष्टम्यां विशेषतः

အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်ကင်းပြီး လူသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသည်—အထူးသဖြင့် ဒွိဇတို့က ကృష్ణ-စတုရဒသီနေ့တွင်၊ ထို့ထက်ပို၍ ကృష్ణာဋ္ဌမီနေ့တွင် ဤဝတ္တရားများကို ကျင့်သုံးသောအခါ။

Verse 32

अमावास्यां तथा भक्तैः पूजनीयस्त्रिविक्रमः । एकादश्यां निराहारो द्वादश्यां पुरुषोत्तमम्

အမావာသျာနေ့တွင် သဒ္ဓါရှင်တို့သည် တြိဝိက్రమကို ပူဇော်ရမည်။ ဧကာဒသီနေ့တွင် အစာမစားဘဲ ဥပဝါသပြု၍၊ ဒွာဒသီနေ့တွင် ပုရုရှောတ္တမကို အာရాధနာပြုရမည်။

Verse 33

अर्चयेद्ब्राह्मणमुखे स गच्छेत्परमं पदम् । एषा तिथिर्वैष्णवी स्याद्द्वादशी शुक्लपक्षतः

ဗြာဟ္မဏကို အဓိကလက်ခံသူ (ပူဇော်ပွဲ၏ ‘ပါးစပ်’ ကဲ့သို့) အဖြစ်ထား၍ အာရ္ချနာပြုလျှင် အမြင့်ဆုံးသော အဘိဓမ္မနေရာသို့ ရောက်သည်။ ဤတိထိသည် ‘ဝိုင်ရှ္ဏဝီ’ ဟုခေါ်ပြီး ရှုကလပက္ခ ဒွာဒသီ ဖြစ်သည်။

Verse 34

तस्यामाराधयेद्देवं प्रयत्नेन जनार्दनम् । यत्किंचिद्देवमीशानमुद्दिश्य ब्राह्मणे शुचौ

ထိုနေ့တွင် ကြိုးစားအားထုတ်၍ ဒေဝ Janārdana ကို အာရాధနာပြုရမည်။ မည်သည့်ပူဇော်သက္ကာမဆို သခင် Īśāna ကို ရည်ညွှန်းအပ်နှံပြီး သန့်ရှင်းသော ဗြာဟ္မဏထံ ပေးလှူရမည်။

Verse 35

दीयते विष्णुमेवापि तदनंतफलं स्मृतम् । यो हि यां देवतामिच्छेत्समाराधयितुं नरः

ပူဇော်သက္ကာကို ဗိဿဏုတစ်ပါးတည်းထံ ပေးလှူသော်လည်း အဆုံးမရှိသော အကျိုးဖလဟု မှတ်သားထားသည်။ လူတစ်ယောက်သည် မည်သည့်ဒေဝတာကိုမဆို အာရాధနာ၍ ပျော်ရွှင်စေလိုပါက၊

Verse 36

ब्राह्मणान्पूजयेद्यत्नात्स तस्यास्तोषयेत्ततः । द्विजानां वपुरास्थाय नित्यं तिष्ठंति देवताः

ဗြာဟ္မဏတို့ကို ကြိုးစား၍ ဂုဏ်ပြုရမည်; ထိုသို့ပြုလျှင် ထိုဒေဝီသည် ချက်ချင်းပင် ပျော်ရွှင်တော်မူသည်။ အကြောင်းမူကား ဒေဝတာတို့သည် ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) တို့၏ ရုပ်ကာယကို ခံယူကာ အမြဲတည်ရှိကြသည်။

Verse 37

पूज्यंते ब्राह्मणा लाभे प्रतिमादिषु तैः क्वचित् । प्रतिमादिषु यत्नेन तस्मात्फलमभीप्सता

အကျိုးအမြတ် ရရှိသောအခါ သူတို့သည် တခါတရံ ရုပ်တုနှင့် အလားတူသော အရာများအားဖြင့် ဗြာဟ္မဏတို့ကို ဂုဏ်ပြုကြသည်။ ထို့ကြောင့် ပြည့်စုံသော အကျိုးကို လိုလားသူသည် ရုပ်တုစသည်တို့ဖြင့် မှန်ကန်သော ပူဇော်မှု၌ သေချာစွာ ကြိုးစားရမည်။

Verse 38

द्विजेषु देवता नित्यं पूजनीया विशेषतः । विभूतिकामः सततं पूजयेद्धि पुरंदरम्

ဒွိဇတို့အတွင်း၌ ဒေဝတာကို အမြဲတမ်း—အထူးသဖြင့်—ပူဇော်သင့်သည်။ ထို့ကြောင့် ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် အာနုဘော်ကို အစဉ်လိုလားသူသည် ပုရန္ဒရ (အိန္ဒြ) ကို မပြတ်မနား ပူဇော်ရမည်။

Verse 39

ब्रह्मवर्चसकामस्तु ब्रह्माणं ज्ञानकामुकः । आरोग्यकामोथ रविं धनकामो हुताशनम्

ဗြဟ္မဝရ္စသ် (ဝိညာဉ်တောက်ပမှု) ကို လိုလားသူသည် ဗြဟ္မာကို ပူဇော်ရမည်။ ဉာဏ်ပညာကို လိုလားသူလည်း ဗြဟ္မာကိုပင် အရိုအသေပြုရမည်။ ကျန်းမာရေးကို လိုလားသူသည် ရဝိ (နေ) ကို၊ ငွေကြေးကို လိုလားသူသည် ဟုတာရှန (အဂ္ဂိ) ကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 40

कर्म्मणां सिद्धिकामस्तु पूजयेद्वै विनायकम् । भोगकामस्तु शशिनं बलकामः समीरणम्

လုပ်ငန်းကိစ္စတို့၌ အောင်မြင်မှု (စိဒ္ဓိ) ကို လိုလားသူသည် အမှန်တကယ် ဗိနာယက (ဂဏေရှ) ကို ပူဇော်ရမည်။ ပျော်ရွှင်ခံစားမှုကို လိုလားသူသည် ရှရှင် (လ) ကို၊ အင်အားကို လိုလားသူသည် စမီရဏ (ဝါယု) ကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 41

मुमुक्षुः सर्वसंसारात्प्रयत्नेनार्चयेद्धरिम् । यस्तु योगं तथा मोक्षमन्विच्छेऽज्ज्ञानमैश्वरम्

သံသရာလုံးစုံမှ လွတ်မြောက်လိုသူသည် ကြိုးစားအားထုတ်၍ ဟရီကို အာရ္စနာပြုရမည်။ သို့သော် ယောဂနှင့် မောက္ခကို ရှာဖွေသူသည် အာဣශ්ဝရ္ယ (အာဏာတော်) ပါသော ဒိဗ္ဗဉာဏ်ကို လိုက်လံရှာဖွေရမည်။

Verse 42

अर्चयेत विरूपाक्षं प्रयत्नेन सुरेश्वरम् । ये वांच्छंति महाभोगान्ज्ञानानि च महेश्वरम्

ကြီးမားသော အာနန္ဒနှင့် ဝိညာဉ်ရေး ဉာဏ်ပညာကို လိုလားသူတို့သည် ကြိုးစားအားထုတ်၍ ဒေဝတို့၏ အရှင် ဗိရူပါක්ෂ—မဟေရှဝရကို ပူဇော်အာရాధနာ ပြုကြရမည်။

Verse 43

ते पूजयंति भूतेशं केशवं चापि भोगिनः । वारिदस्तृप्तिमाप्नोति जलदानं ततोधिकम्

လောကီအာနန္ဒကို ခံစားသူတို့သည် ဘူတေရှနှင့် ကေရှဝကိုလည်း ပူဇော်ကြသည်။ ရေကို လှူဒါန်းသူသည် စိတ်ကျေနပ်မှု ရရှိသည်; ရေလှူဒါန်းခြင်းသည် ထိုထက်ပင် မြတ်သည်။

Verse 44

तैलप्रदः प्रजामिष्टां दीपदश्चक्षुरुत्तमम् । भूमिदः सर्वमाप्नोति दीर्घमायुर्हिरण्यदः

ဆီကို လှူဒါန်းသူသည် ချစ်ခင်ရသော သားသမီးကို ရရှိသည်; မီးအလင်း(မီးခွက်) လှူသူသည် အကောင်းဆုံး မြင်နိုင်စွမ်းကို ရရှိသည်။ မြေယာ လှူသူသည် အရာအားလုံးကို ရရှိသည်; ရွှေ လှူသူသည် အသက်ရှည်ကို ရရှိသည်။

Verse 45

गृहदाताग्र्यवेश्मानि रूप्यदो रूपमुत्तमम् । वासोदश्चंद्रसालोक्यमश्वदो यानमुत्तमम्

အိမ်ကို လှူဒါန်းသူသည် အကောင်းဆုံး အိမ်ကြီးအိမ်ကောင်းကို ရရှိသည်; ငွေ(ရူပျ) လှူသူသည် အလှအပ အထူးကောင်းကို ရရှိသည်။ အဝတ်အထည် လှူသူသည် လကမ္ဘာ(စန္ဒရလောက) တွင် နေထိုင်ခွင့် ရရှိသည်; မြင်း လှူသူသည် အကောင်းဆုံး ယာဉ်ကို ရရှိသည်။

Verse 46

अन्नदाता श्रियं स्वेष्टां गोदो ब्राह्मणविष्टपम् । यानशय्याप्रदो भार्य्यामैश्वर्यमभयप्रदः

အစားအစာ လှူသူသည် မိမိလိုလားသည့် သုခ-စည်းစိမ်ကို ရရှိသည်; နွား လှူသူသည် ဘြာဟ္မဏတို့၏ ကောင်းကင်လောကကို ရရှိသည်။ ယာဉ်နှင့် အိပ်ရာ လှူသူသည် ဇနီးကို ရရှိသည်; အဘယ(ကြောက်မက်ကင်းခြင်း) ပေးသူသည် အာဏာနှင့် အိုင်ශ්ဝရယကို ရရှိသည်။

Verse 47

धान्यदः शाश्वतं सौख्यं ब्रह्मदो ब्रह्मशाश्वतम् । धान्यान्यपि यथाशक्ति विप्रेषु प्रतिपादयेत्

စပါးနှံကို ဒါနပြုသူသည် အမြဲတမ်းသော ချမ်းသာကို ရရှိ၏။ ဗြဟ္မဗိဒ္ယာကို ဒါနပြုသူသည် အနန္တ ဗြဟ္မကို ရောက်ရှိ၏။ ထို့ကြောင့် ကိုယ့်စွမ်းအားအတိုင်း ဗြာဟ္မဏများထံ သာန့်နှံကို ပူဇော်လှူဒါန်းစေ။

Verse 48

वेदविद्याविशिष्टेषु प्रेत्य स्वर्गं समश्नुते । गवां चान्नप्रदानेन सर्वपापैः प्रमुच्यते

ဝေဒဗိဒ္ယာ၌ ထူးချွန်သူသည် သေပြီးနောက် ကောင်းကင်ဘုံကို ခံစားရ၏။ နွားများအား အစာဒါနပြုခြင်းဖြင့် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်ရ၏။

Verse 49

इंधनानां प्रदानेन दीप्ताग्निर्जायते नरः । फलमूलानि पानानि शाकानि विविधानि च

မီးဖိုသုံး သစ်တုံး (အင်္ဓန) ကို ဒါနပြုခြင်းဖြင့် လူ၏ အဂ္နိ (အစာချေမီး) သန်မာတောက်ပလာ၏။ ထို့ပြင် အသီးအနှံ၊ အမြစ်အူ၊ သောက်စရာနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက် မျိုးစုံ၏ အကျိုးကို ရ၏။

Verse 50

प्रदद्याद्ब्राह्मणेभ्यस्तु मुदायुक्तः सदा भवेत् । औषधं स्नेहमाहारं रोगिणो रोगशांतये

ဗြာဟ္မဏများထံ ဒါနပြု၍ အမြဲပျော်ရွှင်ကြည်နူးစိတ်ဖြင့် နေထိုင်စေ။ ရောဂါရှင်၏ ရောဂါငြိမ်းစေရန် ဆေးဝါး၊ ဆီ/လိမ်းဆေးနှင့် အစာအဟာရကို ပေးကမ်းစေ။

Verse 51

ददानो रोगरहितः सुखी दीर्घायुरेव च । असिपत्रवनं मार्गं क्षुरधारासमन्वितम्

ဒါနပြုသူသည် ရောဂါကင်းစင်၍ ချမ်းသာပျော်ရွှင်ကာ အသက်ရှည်၏။ ထို့ပြင် ဓားရွက်တောအတွင်းရှိ ဓားသွားကဲ့သို့ ထက်မြက်သော လမ်းကြောင်းကိုလည်း ဖြတ်ကျော်နိုင်၏။

Verse 52

तीक्ष्णतापं च तरति छत्रोपानत्प्रदो नरः । यद्यदिष्टतमं लोके यच्चास्यापेक्षितं गृहे

ထီးနှင့် ဖိနပ်ကို ဒါနပြုသူသည် လောင်ကျွမ်းသည့် အပူကို ကျော်လွန်နိုင်၏။ လောက၌ မိမိအလိုအလျောက် အမြတ်တန်ဆုံးဟု ဆန္ဒရှိသမျှနှင့် အိမ်တွင် မျှော်လင့်သမျှတို့လည်း သူထံသို့ ရောက်လာ၏။

Verse 53

तत्तद्गुणवते देयं तदेवाक्षयमिच्छता । अयने विषुवे चैव ग्रहणे चंद्रसूर्ययोः

မပျက်မယွင်းသော (အက္ခယ) ကုသိုလ်ကို လိုလားသူသည် ထိုဒါနကို ဂုဏ်သတ္တိနှင့်ပြည့်စုံသော အလှူခံထံ ပေးလှူရမည်။ အထူးသဖြင့် အယန၊ ဝိသုဝ နှင့် လ၊ နေ ဂြိုဟ်ကွယ်ချိန်တို့၌ ဖြစ်၏။

Verse 54

संक्रांत्यादिषु कालेषु दत्तं भवति चाक्षयम् । प्रयागादिषु तीर्थेषु पुण्येष्वायतनेषु च

သင်္ကြာန္တိ စသည့် ကာလများတွင် ပေးလှူသော ဒါနသည် အက္ခယ ဖြစ်၏။ ထို့အတူ ပရယာဂ စသည့် တီရ္ထများနှင့် သန့်ရှင်းသော ဘုရားဌာနများ၌ ပေးလှူသော်လည်း မပျက်မယွင်းသော အကျိုးကို ရ၏။

Verse 55

दत्वा चाक्षयमाप्नोति नदीप्रस्रवणेषु च । दानधर्मात्परो धर्मो भूतानां नेह विद्यते

ဒါနပြုခြင်းဖြင့် မပျက်မယွင်းသော ကုသိုလ်ကို ရရှိ၏—အထူးသဖြင့် မြစ်ရင်းမြစ်များနှင့် သန့်ရှင်းသော ရေထွက်စီးရာနေရာများ၌ ဖြစ်၏။ ဤလောက၌ သတ္တဝါတို့အတွက် ဒါနဓမ္မထက် မြင့်သော ဓမ္မ မရှိ။

Verse 56

तस्माद्विप्राय दातव्यं श्रोत्रियाय द्विजातिभिः । स्वर्गाय भूतिकामेन तथा पापोपशांतये

ထို့ကြောင့် ဒွိဇတို့သည် ဝေဒကို လေ့ကျင့်သင်ယူထားသော ရှရောထရိယ ဘြာဟ္မဏထံ ဒါနပေးလှူရမည်။ ကောင်းကင်ဘုံနှင့် စည်းစိမ်ကို လိုလားသူ၊ ထို့ပြင် အပြစ်များကို သက်သာစေလိုသူလည်း ထိုသို့ ပြုရမည်။

Verse 57

मुमुक्षुणा तु दातव्यं ब्राह्मणेभ्यस्तथान्वहम् । दीयमानं तु यो मोहाद्गोविप्राग्निसुरेषु च

မောက္ခကို မျှော်လင့်သူသည် ဗြာဟ္မဏများအား ဒါနပေးလှူရမည်၊ နေ့စဉ်လည်း ထိုသို့ပြုရမည်။ သို့ရာတွင် မောဟကြောင့် နွား၊ ဗြာဟ္မဏ၊ သန့်ရှင်းသော မီးနှင့် ဒေဝတားတို့အတွက် ပေးလှူနေသော ဒါနကို တားဆီးသူသည် အပြစ်ကြီးကို ခံရ၏။

Verse 58

निवारयत्यधर्मात्मा तिर्यग्योनिं व्रजेत सः । यस्तु द्रव्यार्जनं कृत्वा नार्चयेद्ब्राह्मणान्सुरान्

ဒါနကို တားဆီးသော အဓမ္မစိတ်ရှိသူသည် တိရစ္ဆာန်ဘဝသို့ ကျရောက်၏။ ထို့ပြင် ဥစ္စာကို စုဆောင်းပြီးနောက် ဗြာဟ္မဏများနှင့် ဒေဝတားတို့ကို မပူဇော်မထောက်ပံ့သူလည်း ထိုအပြစ်၏ အကျိုးကို ခံရ၏။

Verse 59

सर्वस्वमपहृत्यैनं राजा राष्ट्रात्प्रवासयेत् । यस्तु दुर्भिक्षवेलायामन्नाद्यं न प्रयच्छति

အစာရှားပါးသောကာလ၌ အစာနှင့် လိုအပ်ရာများကို မပေးသူအား မင်းသည် သူ၏ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးကို သိမ်းယူပြီး နိုင်ငံမှ နှင်ထုတ်ရမည်။

Verse 60

म्रियमाणेषु विप्रेषु ब्राह्मणः स तु गर्हितः । न तस्मात्प्रतिगृह्णीयुः न वसेयुश्च तेन हि

ဗြာဟ္မဏများသည် ဒုက္ခအတွင်း သေဆုံးနေချိန်၌ မကူညီသော ဗြာဟ္မဏသည် အပြစ်တင်ခံရ၏။ ထို့ကြောင့် သူထံမှ လက်ခံလှူဒါန်းမှုကို မယူသင့်၊ သူနှင့်အတူ မနေသင့်။

Verse 61

आज्ञायित्वा स्वकाद्राष्ट्राद्राजा तं विप्रवासयेत् । पश्चात्सद्भ्यो ददातीह स्वद्रव्यं धर्मसाधनम्

အမိန့်ထုတ်ပြီးနောက် မင်းသည် သူကို မိမိနိုင်ငံမှ နှင်ထုတ်ရမည်။ ထို့နောက် ဤလောက၌ မိမိ၏ဥစ္စာကို သုတေသနကောင်းသူများအား ပေးလှူ၍ ဓမ္မကို ပြည့်စုံစေရာ အထောက်အကူအဖြစ် ပြုရမည်။

Verse 62

सपूर्वाभ्यधिकः पापी नरके पच्यते नरः । स्वाध्यायवंतो ये विप्रा विद्यावंतो जितेंद्रियाः

ယခင်ထက် ပို၍ အပြစ်ကြီးလာသော လူသည် နရက၌ ချက်ပြုတ်ကာ ဒုက္ခခံရ၏။ သို့သော် ဝေဒသွာဓျာယ၌ မျှော်မှန်းတည်ကြည်၍ ဉာဏ်အမှန်ရှိကာ အင်ဒြိယတို့ကို အနိုင်ယူသော ဘြာဟ္မဏတို့သည် အခြားအဆင့်တစ်ရပ် ဖြစ်ကြ၏။

Verse 63

सत्यसंयमसंयुक्तास्तेभ्यो दद्याद्द्विजोत्तमाः । प्रभुक्तमपि विद्वांसं धार्मिकं भोजयेद्द्विजम्

သစ္စာနှင့် ကိုယ်တိုင်ထိန်းချုပ်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်စုံသော ဘြာဟ္မဏတို့အား ဒါနပေးသင့်၏။ ထိုသူသည် အရင်က စားပြီးသားဖြစ်သော်လည်း ပညာရှိ၍ ဓမ္မတည်သော ဘြာဟ္မဏကို ထပ်မံကျွေးမွေးသင့်၏။

Verse 64

न च मूर्खमवृत्तस्थं दशरात्रमुपोषितम् । सन्निकृष्टमतिक्रम्य श्रोत्रियं यः प्रयच्छति

ညဆယ်ည အစာရှောင်ထားသော်လည်း အကျင့်ပျက်သော မိုက်မဲသူအား ဒါနမပေးသင့်။ အနီးရှိ ဝေဒသိပ္ပံကျွမ်းကျင်သော ရှရောတရိယကို ကျော်လွန်၍ ပေးသူသည် မသင့်တော်။

Verse 65

स तेन कर्मणा पापी दहत्यासप्तमं कुलम् । यदि स्यादधिको विप्रः शीलविद्यादिभिः स्वयम्

ထိုအလုပ်ကြောင့် အပြစ်ရှိသူသည် မိမိမျိုးရိုးကို ခုနစ်ဆက်တိုင်အောင် မီးလောင်ပျက်စီးစေ၏။ သို့ရာတွင် ထိုမိသားစု၌ ကိုယ်တိုင် သီလ၊ ပညာ စသည့်ဂုဏ်တို့ဖြင့် ထူးချွန်သော ဘြာဟ္မဏရှိလျှင် (အကျိုးဆိုး လျော့နိုင်သည်)။

Verse 66

तस्मै यत्नेन दातव्यमतिक्रम्य च सन्निधिम् । योर्चितं प्रतिगृह्णीयाद्दद्यादर्चितमेव च

ထို့ကြောင့် နီးကပ်မှုသာမက ကျော်လွန်၍ပင် ကြိုးစားကာ ထိုသူအား ဒါနပေးသင့်၏။ ပူဇော်ကာ အပ်နှံထားသော အရာကို လက်ခံသူသည်လည်း ပူဇော်ထားသကဲ့သို့သာ အရာကိုပင် ပြန်လည်ပေးသင့်၏။

Verse 67

तावुभौ गच्छतः स्वर्गं नरकं तु विपर्यये । न वार्यपि प्रयच्छेत नास्तिके हैतुकेपि च

ထိုနှစ်ဦးအနက် တစ်ဦးသည် သွဝဂ္ဂသို့ သွား၍ အခြားတစ်ဦးသည် ပြောင်းပြန်အားဖြင့် နရကသို့ သွားသည်။ နာස්တိကကို သူက ထက်မြက်သော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် ငြင်းခုံသော်လည်း ရေတစ်စက်တောင် မပေးသင့်။

Verse 68

न पाखंडेषु सर्वेषु नावेदविदिधर्मवित् । रूप्यं चैव हिरण्यं च गामश्वं पृथिवीं तिलान्

ပာခဏ္ဍ (လမ်းလွဲ) အမျိုးမျိုးတွင် မပါဝင်သင့်၊ ဝေဒဗိဓာန်အတိုင်း သတ်မှတ်သော ဓမ္မကို မသိသူလည်း မဖြစ်သင့်။ ထို့ပြင် ငွေ၊ ရွှေ၊ နွား၊ မြင်း၊ မြေယာ၊ နှမ်းစေ့တို့ကို လက်ခံခြင်း သို့မဟုတ် လုပ်ငန်းလုပ်ကိုင်ခြင်း မပြုသင့်။

Verse 69

अविद्वान्प्रतिगृह्णीयाद्भस्मी भवति काष्ठवत् । द्विजातिभ्यो धनं लिप्सेत्प्रशस्तेभ्यो द्विजोतमः

မသင်ကြားမသိသူက လှူဒါန်းပစ္စည်းကို လက်ခံလျှင် မီးလောင်သစ်သားကဲ့သို့ ပြာဖြစ်သွားသည်။ ထို့ကြောင့် ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသူသည် ချီးမွမ်းထိုက်သော ဒွိဇအလှူရှင်များထံမှသာ ဥစ္စာကို ရှာဖွေသင့်သည်။

Verse 70

अपि राजन्यवैश्याभ्यां न तु शूद्रात्कथंचन । वृत्तिसंकोचमन्विच्छेन्नेहेत धनविस्तरम्

က்ஷတ္တရိယ သို့မဟုတ် ဝိုင်ရှျယ ထံမှ အထောက်အပံ့ကို လက်ခံနိုင်သော်လည်း ရှူဒြ ထံမှတော့ မည်သို့မျှ မလက်ခံသင့်။ ဤလောက၌ ဥစ္စာတိုးချဲ့ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းကို ချုံ့ကန့်၍ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းခြင်းကို ရှာဖွေသင့်သည်။

Verse 71

धनलोभे प्रसक्तस्तु ब्राह्मण्यादेव हीयते । वेदानधीत्य सकलान्यज्ञांश्चावाप्य सर्वशः

ဥစ္စာလိုဘတွင် စွဲလမ်းနေသူသည် စစ်မှန်သော ဘြာဟ္မဏ္ဏတရားမှ ဆုတ်ယုတ်ကျဆင်းသည်—ဝေဒအားလုံးကို လေ့လာပြီး ယဇ్ఞများကို အမျိုးမျိုး ပြုလုပ်ပြီးသားဖြစ်စေကာမူ။

Verse 72

न तां गतिमवाप्नोति संतोषाद्यामवाप्नुयात् । प्रतिग्रहरुचिर्न स्याच्छूद्रान्न तु समाहरेत्

စိတ်ကျေနပ်မှု (သန္တောသ) ဖြင့် ရနိုင်သော အမြင့်မြတ်သော ဂတိကို သူမရနိုင်။ လက်ခံလှူဒါန်းခြင်းကို မက်မောမနေစေ၊ သုဒ္ဒရ (Śūdra) ထံမှ အစာကိုလည်း မခံယူစေ။

Verse 73

स्थित्यर्थादधिकं गृह्णन्ब्राह्मणो यात्यधोगतिम् । यस्तु याति न संतोषं न स स्वर्गस्य भाजनम्

အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအတွက် လိုအပ်သလောက်ထက် ပိုယူသော ဘြာဟ္မဏသည် အနိမ့်သို့ကျရောက်သည်။ သန္တောသကို မရသူသည် ကောင်းကင် (svarga) ကိုခံယူရန် မထိုက်တန်။

Verse 74

उद्वेजयति भूतानि यथा चौरस्तथैव सः । गुरुं भृत्यांश्चोज्जिहीर्षुस्तर्पयन्देवतातिथीन्

သူသည် ခိုးသူကဲ့သို့ သတ္တဝါတို့ကို ကြောက်ရွံ့စေသည်။ ဆရာ (ဂုရု) နှင့် အလုပ်သမားများကို ဖယ်ရှားလိုစိတ်ဖြင့်၊ ဒေဝတားနှင့် ဧည့်သည်တို့ကို ကျေနပ်အောင်လုပ်ကာ အားပေးမှုကို ရယူသည်။

Verse 75

सर्वतः प्रतिगृह्णीयान्न तु तृप्येत्स्वयं ततः । एवं गृहस्थो युक्तात्मा देवतातिथिपूजकः

သူသည် အရပ်ရပ်မှ ပူဇော်လာသမျှကို လက်ခံနိုင်သော်လည်း၊ ထိုအရာမှ ကိုယ်ပိုင်အာသာမက်မောမှု မရှာစေ။ ထိုသို့ဖြင့် စိတ်ကိုထိန်းသိမ်းသော ဂৃহಸ್ಥသည် ဒေဝတားနှင့် ဧည့်သည်တို့ကို ပူဇော်ဂုဏ်ပြုသူ ဖြစ်လာသည်။

Verse 76

वर्तमानः संयतात्मा याति तत्परमं पदम् । पुत्रेषु भार्यां निक्षिप्य गत्वारण्यं तु तत्त्ववित्

စိတ်ကိုထိန်းသိမ်း၍ နေထိုင်သဖြင့် သူသည် ထိုအမြင့်မြတ်ဆုံးသော အဆင့် (ပရမပဒ) ကို ရောက်သည်။ မိမိဇနီးကို သားများထံ အပ်နှံပြီးနောက်၊ သစ္စာတရားကို သိသူသည် တောသို့ ထွက်ခွာသည်။

Verse 77

एकाकी विचरेन्नित्यमुदासीनः समाहितः । एष वः कथितो धर्म्मो गृहस्थानां द्विजोत्तमाः । ज्ञात्वा तु तिष्ठेन्नियतं तथानुष्ठापयेद्द्विजान्

သူသည် အမြဲတမ်း တစ်ယောက်တည်း လှည့်လည်နေထိုင်၍ မကပ်မငြိ၊ အေးချမ်းတည်ငြိမ်ကာ စိတ်ကို စုစည်းထားရမည်။ အို ဒွိဇအထွတ်အမြတ်တို့၊ ဂৃহಸ್ಥတို့၏ ဓမ္မကို ဤသို့ သင်တို့အား ပြောကြားပြီးပြီ။ ထိုဓမ္မကို သိပြီးနောက် စည်းကမ်းတကျ တည်နေ၍ ဒွိဇတို့ကိုလည်း ထိုအတိုင်း ကျင့်သုံးစေရာ၏။

Verse 78

इति देवमनादिमेकमीशं गृहधर्मेण समर्चयेदजस्रम् । समतीत्य स सर्वभूतयोनिं प्रकृतिं याति परं न याति जन्म

ဤသို့ ဂೃಹဓမ္မဖြင့် အစမရှိသော တစ်ပါးတည်းသော အီရှာ—ဘုရားသခင်ကို မပြတ်မလပ် ပူဇော်ရမည်။ သတ္တဝါအားလုံး၏ မူလအမြစ်ဖြစ်သော ပရကృతိကို ကျော်လွန်ပြီးလျှင် အမြင့်ဆုံးသော ပရမပဒကို ရောက်ကာ နောက်တစ်ဖန် မွေးဖွားခြင်း မရှိတော့။