Adhyaya 61

Verse 1

सूत उवाच । एवमुक्ता पुरा विप्रा व्यासेनामिततेजसा । एतावदुक्त्वा भगवान्व्यासः सत्यवतीसुतः

သုတက ပြောသည်။ ရှေးကာလ၌ အလွန်တောက်ပသော ဗျာသမုနိသည် ဗြာဟ္မဏတို့ကို ဤသို့ မိန့်ကြားခဲ့၏။ ဤမျှသာ မိန့်ပြီးနောက် စတျဝတီ၏ သားတော် ဘဂဝန် ဗျာသသည် တိတ်ဆိတ်ရပ်နားလေ၏။

Verse 2

समाश्वास्य मुनीन्सर्वान्जगाम च यथागतम् । भवद्भ्यस्तु मया प्रोक्तं वर्णाश्रमविधानकम्

မုနိအပေါင်းတို့ကို သက်သာစေပြီးနောက် သူသည် လာသကဲ့သို့ပင် ပြန်လည်ထွက်ခွာသွား၏။ ထို့ပြင် သင်တို့အား ဗර්ဏနှင့် အာශ්ရမ စနစ်၏ စီမံခန့်ခွဲမှုဆိုင်ရာ ဗိဓာန်ကို ငါ ပြောကြားပြီးပြီ။

Verse 3

एवं कृत्वा प्रियो विष्णोर्भवत्येव न चान्यथा । रहस्यं तत्र वक्ष्यामि शृणुत द्विजसत्तमाः

ဤသို့ ပြုလုပ်လျှင် မည်သူမဆို အမှန်တကယ် ဗိဿဏု၏ ချစ်ခင်တော်မူရာ ဖြစ်လာမည်—အခြားအကျိုး မရှိ။ ယခု ထိုအကြောင်း၏ လျှို့ဝှက်တရားကို ငါ ပြောမည်၊ ဒွိဇအမြတ်တို့ နားထောင်ကြလော့။

Verse 4

ये चात्र कथिता धर्मा वर्णाश्रमनिबंधनाः । हरिभक्तिकलांशांश समाना न हि ते द्विजाः

ဤနေရာ၌ ဖော်ပြထားသော ဓမ္မများသည် ဗර්ဏ-အာශ්ရမ စနစ်နှင့် ချည်နှောင်ထားသော်လည်း—ဒွိဇတို့ရေ—ဟရိဘက္တိ၏ အစိတ်အပိုင်း၏ အစိတ်အပိုင်းတောင် မတူညီနိုင်။

Verse 5

पुंसामेकेह वै साध्या हरिभक्तिः कलौ युगे । युगांतरेण धर्मा हि सेवितव्या नरेण हि

ကလိယုဂ၌ ဤလောကရှိ လူတို့အတွက် ပြည့်စုံစေရမည့်အရာမှာ ဟရိဘက္တိတစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်၏။ အခြားယုဂများတွင်မူ လူသည် ဓမ္မဆိုင်ရာ လေ့ကျင့်မှုမျိုးစုံကို အမှန်တကယ် ဆောင်ရွက်ရ၏။

Verse 6

कलौ नारायणं देवं यजते यः स धर्म्मभाक् । दामोदरं हृषीकेशं पुरुहूतं सनातनम्

ကလိယုဂ၌ နာရာယဏ ဒေဝကို ဘုရားပူဇော်၍ ဘက္တိပြုသူသည် အမှန်တကယ် ဓမ္မ၏ အခွင့်အရေးရှိသူဖြစ်၏—ဒာမోదရ၊ ဟೃရှီကေရှ၊ ပုရုဟူတ၊ စနာတန အနန္တဘုရားအဖြစ် ပူဇော်လေ၏။

Verse 7

हृदि कृत्वा परं शांतं जितमेव जगत्त्रयम् । कलिकालोरगादंशात्किल्बिषात्कालकूटतः

နှလုံးထဲ၌ အလွန်မြင့်မြတ်၍ ငြိမ်းချမ်းသော ပရမတတ္တဝကို တည်စေသော် တိလောကသုံးပါးကို အမှန်တကယ် အောင်နိုင်သကဲ့သို့—ကလိကာလ မြွေ၏ ကိုက်ခဲမှု၊ အပြစ်ကင်းခြင်းနှင့် ကာလကူဋ (kālakūṭa) မရဏပွင့်ဆိပ်မှ လွတ်မြောက်၏။

Verse 8

हरिभक्तिसुधां पीत्वा उल्लंघ्यो भवति द्विजः । किं जपैः श्रीहरेर्नाम गृहीतं यदि मानुषैः

ဟရီဘက္တိ၏ အမృతကို သောက်သုံးပြီးနောက် ဒွိဇပင် အတားအဆီးအားလုံးကို ကျော်လွှားနိုင်၏။ လူသားတို့က သရီးဟရီ၏ သန့်ရှင်းသော နာမကို အမှန်တကယ် ကိုင်စွဲထားလျှင် အခြား ဂျပ်များကို ဘာကြောင့်လိုအပ်မည်နည်း။

Verse 9

किं स्नानैर्विष्णुपादांबु मस्तके येन धार्यते । किं यज्ञेन हरेः पादपद्मं येन धृतं हृदि

ဗိဿဏု၏ ခြေတော်ဆေးရေကို မိမိခေါင်းပေါ်၌ ထမ်းထားသူအတွက် ရိုးရာရေချိုးပွဲများ ဘာလိုအပ်မည်နည်း။ ဟရီ၏ ပဒ္မခြေတော်ကို နှလုံးထဲ၌ ထိန်းထားသူအတွက် ယဇ్ఞပွဲ ဘာလိုအပ်မည်နည်း။

Verse 10

किं दानेन हरेः कर्म सभायां वै प्रकाशितम् । हरेर्गुणगणान्श्रुत्वा यः प्रहृष्येत्पुनः पुनः

ပေးကမ်းလှူဒါန်းခြင်းသာဖြင့် ဘာအကျိုးရှိမည်နည်း၊ အစည်းအဝေး၌ ဟရီ၏ အမှန်တကယ်သော ကర్మကို ကြေညာထင်ရှားစေသောအခါ။ ဟရီ၏ ဂုဏ်တော်အစုအဝေးကို ကြားနာ၍ ထပ်ခါထပ်ခါ ဝမ်းမြောက်ပျော်ရွှင်သူ—အဲဒါပင် အမှန်တကယ်သော အကျိုးဖြစ်၏။

Verse 11

समाधिना प्रहृष्टस्य सा गतिः कृष्णचेतसः । तत्र विघ्नकराः प्रोक्ताः पाखंडालापपेशलाः

သမာဓိ၌ ပျော်ရွှင်၍ စိတ်ကို ကృష్ణ၌ တည်မြဲစေသူ၏ ဓမ္မလမ်းကြောင်းသည် ဤသို့ပင် ဖြစ်၏။ သို့ရာတွင် ထိုလမ်းပေါ်၌ပင် အတားအဆီးများရှိကြောင်း ဆိုထားပြီး—ပाखဏ္ဍနှင့် မုသာဝါဒကို ချောမွေ့စွာ ပြောတတ်သူများ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 12

नार्यस्तत्संगिनश्चापि हरिभक्तिविघातकाः । नारीणां नयनादेशः सुराणामपि दुर्जयः

မိန်းမများနှင့် ထိုသူတို့၏ အဖော်အပေါင်းများပင် ဟရီဘက္တိကို တားဆီးသော အတားအဆီး ဖြစ်နိုင်သည်။ အကြောင်းမူ မိန်းမ၏ မျက်စိတစ်ချက်၏ အမိန့်သည် နတ်တို့အတွက်တောင် မလွယ်ကူစွာ မအနိုင်ယူနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 13

स येन विजितो लोके हरिभक्तः स उच्यते । माद्यंति मुनयोप्यत्र नारीचरितलोलुपाः

လောကကို (ကိလေသာကို) အနိုင်ယူနိုင်သူကို ဟရီ၏ ဘက္တဟု ခေါ်ကြသည်။ အကြောင်းမူ ဤနေရာ၌ မုနိတို့တောင် မိန်းမတို့၏ အပြုအမူနှင့် ပုံပြင်အကြောင်းအရာများကို လိုလားတပ်မက်၍ မူးယစ်သွားကြသည်။

Verse 14

हरिभक्तिः कुतः पुंसां नारीभक्तिजुषां द्विजाः । राक्षस्यः कामिनीवेषाश्चरंति जगति द्विजाः । नराणां बुद्धिकवलं कुर्वंति सततं हिताः

ဒွိဇတို့အေ၊ မိန်းမအပေါ် အာသက်တပ်မက်မှု၌ နစ်မြုပ်နေသော ယောက်ျားတို့တွင် ဟရီဘက္တိသည် မည်သို့ ပေါ်ပေါက်နိုင်မည်နည်း။ ဗြာဟ္မဏတို့အေ၊ ဤလောက၌ ရာක්ෂသီတို့သည် ဆွဲဆောင်သော မိန်းမအဝတ်အစားဖြင့် လှည့်လည်ကာ လူတို့၏ ခွဲခြားသိမြင်မှုကို အမြဲတမ်း မျိုချနေကြသည်။

Verse 15

तावद्विद्या प्रभवति तावज्ज्ञानं प्रवर्तते । तावत्सुनिर्मला मेधा सर्वशास्त्रविधारिणी

(စိတ်) တည်ငြိမ်နေသမျှကာလပတ်လုံး ပညာသည် ထွန်းကားတိုးတက်၏; ဉာဏ်သည် လှုပ်ရှားစီးဆင်း၏; မေဓာသည် အလွန်သန့်ရှင်း၍—သတ္တဝါတို့၏ ရှာသ္တရအားလုံးကို ထိန်းသိမ်းနိုင်၏။

Verse 16

तावज्जपस्तपस्तावत्तावतीर्थनिषेवणम् । तावच्च गुरुशुश्रूषा तावद्धि तरणे मतिः

သံသရာကို ကူးလွန်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မပျောက်သေးသမျှ၊ ထိုအချိန်တိုင်အောင်သာ ဂျပ (မန္တရားရွတ်) နှင့် တပ (အကျင့်တရား) သည် အကျိုးပေး၏။ ထိုအချိန်တိုင်အောင်သာ တီရ္ထ (သန့်ရှင်းသောဘုရားနေရာ) သို့ သွားရောက်စေဝါခြင်း အရေးပါ၏။ ထိုအချိန်တိုင်အောင်သာ ဂုရုကို ရိုသေစွာ ပြုစုခြင်း အဓိပ္ပါယ်ရှိ၏။

Verse 17

तावत्प्रबोधो भवति विवेकस्तावदेव हि । तावत्सतां संगरुचिस्तावत्पौराणलालसा

အတွင်းစိတ်၌ သတိနိုးကြားမှု ရှိနေသမျှ၊ ထိုအချိန်တိုင်အောင်သာ विवेक (ခွဲခြားသိမြင်မှု) ပေါ်ထွန်း၏။ သတ္တပုရုသတို့၏ သင်္ဂဟာ၌ စိတ်ဝင်စားမှု ရှိနေသမျှ၊ ထိုအချိန်တိုင်အောင်သာ ပုရာဏများကို လိုလားတောင့်တမှု ဖြစ်ပေါ်၏။

Verse 18

यावत्सीमंतिनी लोलनयनांदोलनं नहि । जनोपरि पतेद्विप्राः सर्वधर्मविलोपनम्

ဗြာဟ္မဏတို့ရေ၊ အိမ်ထောင်ရှိသော မိန်းမ (စီမန္တိနီ) ၏ လှုပ်ရှားလှည့်ကွေ့သော မျက်စိကာတက်ရှ် အလှုပ်အယှက်သည် လူတို့အပေါ် မကျရောက်သမျှ၊ ထိုအချိန်တိုင်အောင် သာသနာဓမ္မအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မဖြစ်ပေါ်။

Verse 19

तत्र ये हरिपादाब्जमधुलेशप्रसादिताः । तेषां न नारीलोलाक्षिक्षेपणं हि प्रभुर्भवेत्

ထိုနေရာ၌ प्रभु ၏ प्रसाद (ကရုဏာ) ဖြင့် ချီးမြှောက်ခံရသူများ—ဟရီ၏ ခြေတော်ကြာပန်း၏ ပျားရည်၌ ပျားကဲ့သို့ မူးမောစွဲလမ်းသူများ—သည် မျက်လုံးမတည်ငြိမ်သော မိန်းမတို့၏ မျက်စိပစ်ချက်ကြောင့် အာဏာမကျရောက်။

Verse 20

जन्मजन्म हृषीकेश सेवनं यैः कृतं द्विजाः । द्विजे दत्तं हुतं वह्नौ विरतिस्तत्र तत्र हि

ဒွိဇတို့ရေ၊ မွေးဖွားမှုတိုင်း မွေးဖွားမှုတိုင်း ဟೃಷီကေရှ ကို စေဝါပြုခဲ့သူတို့၌ ထပ်ခါထပ်ခါ ဒွိဇတို့အား ဒါနပေးခြင်း၊ မီးအဂ္နိ၌ ဟೋမ အာဟုတိ ပူဇော်ခြင်း၊ နှင့် သမာဓိမဟုတ်သော်လည်း ထိန်းချုပ်သိမ်းဆည်းမှု (ဝိရတိ) ၏ စိတ်ဓာတ် အမှန်တကယ် ပေါ်ထွန်းနေ၏။

Verse 21

नारीणां किल किं नाम सौंदर्य्यं परिचक्षते । भूषणानां च वस्त्राणां चाकचक्यं तदुच्यते

မိန်းမ၏ အလှဟူသည် အဘယ်နည်းဟု ဆိုကြသနည်း။ အလင်္ကာရနှင့် အဝတ်အစားတို့၏ တောက်ပလင်းလက်သော ပြသမှုကိုပင် အလှဟု ကြေညာကြသည်။

Verse 22

स्नेहात्मज्ञानरहितं नारीरूपं कुतः स्मृतम् । पूयमूत्रपुरीषासृक्त्वङ्मेदोस्थिवसान्वितम्

စိတ်မေတ္တာနှင့် အတ္တသိမြင်မှုမှ ကင်းလွတ်သော မိန်းမရုပ်ကို မည်သို့ ချစ်ခင်ဖွယ်ဟု မှတ်ယူနိုင်မည်နည်း။ အကြောင်းမူကား ၎င်းသည် ပြည်၊ ဆီး၊ မစင်၊ သွေး၊ အသားအရေ၊ အဆီ၊ အရိုးနှင့် အရိုးမြစ်တို့ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်။

Verse 23

कलेवरं हि तन्नाम कुतः सौंदर्य्यमत्र हि । तदेवं पृथगाचिंत्य स्पृष्ट्वा स्नात्वा शुचिर्भवेत्

၎င်းကို ကလေဝရ၊ အလွတ်သဘောအားဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာသာဟု ခေါ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် အလှသည် ဘယ်မှာရှိမည်နည်း။ ဤသို့ ခွဲခြားစဉ်းစားပြီးနောက် ထိတွေ့ခဲ့လျှင် ရေချိုးကာ သန့်စင်ဖြစ်ရမည်။

Verse 24

तैः संहितं शंरीरं हि दृश्यते सुंदरं जनैः । अहोतिदुर्दशा नॄणां दुर्दैव घटिता द्विजाः

ထိုအရာများဖြင့် ပေါင်းစည်းထားသော ကိုယ်ခန္ဓာကို လူတို့သည် လှပသည်ဟု မြင်ကြသည်။ အို၊ လူသားတို့၏ အခြေအနေသည် မည်မျှ ဆိုးရွားနာကျင်သနည်း; ဒွိဇတို့ရေ၊ ထိုသို့သော ကံဆိုးမှုက သူတို့အပေါ် ကျရောက်လေပြီ။

Verse 25

कुचावृतेंगे पुरुषो नारी बुद्ध्वा प्रवर्त्तते । का नारी वा पुमान्को वा विचारे सति किंचन

ရင်ဘတ်ကို ဖုံးကွယ်ထားသော ကိုယ်ခန္ဓာကို မြင်လျှင် ယောက်ျားသည် “ဤသည် မိန်းမ” ဟု ထင်ကာ လှုပ်ရှားသွားတတ်သည်။ သို့သော် အမှန်တကယ် စိစစ်လျှင် မိန်းမသည် မည်သူ၊ ယောက်ျားသည် မည်သူ—တိတိကျကျ အရာတစ်ခုရှိပါသလား။

Verse 26

तस्मात्सर्वात्मना साधुर्नारीसंगं विवर्जयेत् । को नाम नारीमासाद्य सिद्धिं प्राप्नोति भूतले

ထို့ကြောင့် သီလရှိသူသည် စိတ်နှလုံးအပြည့်ဖြင့် မိန်းမနှင့်ပေါင်းသင်းခြင်းကို ရှောင်ကြဉ်သင့်သည်။ မိန်းမကို နီးကပ်သွားရုံဖြင့် ဤမြေပြင်ပေါ်တွင် စိတ်ဝိညာဉ်ဆိုင်ရာ စိဒ္ဓိကို မည်သူရနိုင်မည်နည်း။

Verse 27

कामिनी कामिनीसंगि संगमित्यपि संत्यजेत् । तत्संगाद्रौरवमिति साक्षादेव प्रतीयते

ကာမစိတ်လွန်ကဲသော မိန်းမနှင့် ထိုကဲ့သို့သော မိန်းမများနှင့် ပေါင်းသင်းနေသော ယောက်ျားကို—“တွေ့ဆုံခြင်း” သာဟု ဆိုသော်လည်း—စွန့်ပယ်ရှောင်ကြဉ်သင့်သည်။ ထိုပေါင်းသင်းမှုကြောင့် ရောရဝ (Raurava) နရက၏ အကျိုးဆက်သည် တိုက်ရိုက်ပေါ်လွင်သည်။

Verse 28

अज्ञानाल्लोलुपा लोकास्तत्र दैवेन वंचिताः । साक्षान्नरककुंडेस्मिन्नारीयोनौ पचेन्नरः

အဗိဇ္ဇာကြောင့် လူတို့သည် လောဘကြီးလာပြီး ကံကြမ္မာက ထိုနေရာတွင် လှည့်ဖြားစေသည်။ အမှန်တကယ် ဤနရကကွန်ဒ်ထဲတွင်ပင် ယောက်ျားသည် မိန်းမ၏ ယိုးနီ (သားအိမ်) အတွင်း “ချက်ပြုတ်ခံ” ရသည်။

Verse 29

यत एवागतः पृथ्व्यां तस्मिन्नेव पुना रमेत् । यतः प्रसरते नित्यं मूत्रं रेतो मलोत्थितम्

ဤမြေပြင်ပေါ်တွင် မိမိလာရာနေရာမှပင် ထိုနေရာကို ပြန်လည်ရမဏ်ခံရသည်ဟု ဆိုရမည်လား။ အကြောင်းမူ ထိုအရင်းအမြစ်မှ ဆီး၊ သုတ်ရည်နှင့် မစင်မှ ဖြစ်သော အညစ်အကြေးတို့သည် အစဉ်မပြတ် စီးထွက်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 30

तत्रैव रमते लोकः कस्तस्मादशुचिर्भवेत् । तत्रातिकष्टं लोकेस्मिन्नहो दैवविडंबना

လူတို့သည် ထိုအရာ၌ပင် ရမဏ်ခံကြသည်—ထို့ကြောင့် ထိုကြောင့် မည်သူက အညစ်အကြေးဖြစ်မည်နည်း။ သို့သော် ဤလောက၌ ထိုအရာသည် အလွန်ခက်ခဲသော ဒုက္ခကို ယူဆောင်လာသည်; အို၊ ကံကြမ္မာ၏ ထူးဆန်းသော လှောင်ပြောင်မှုပါတကား။

Verse 31

पुनः पुना रमेत्तत्र अहो निस्त्रपता नृणाम् । तस्माद्विचारयेद्धीमान्नारीदोषगणान्बहून्

သူသည် ထိုနေရာ၌ ထပ်ခါထပ်ခါ ကာမရသာကို မက်မောလျက်—အို၊ လူတို့၏ အရှက်မဲ့မှုကား မည်မျှနည်း! ထို့ကြောင့် ပညာရှိသည် မိန်းမအပေါ် မသင့်လျော်သော အလွန်အကျွံချစ်ခင်စွဲလမ်းမှုနှင့် ဆက်နွယ်သည့် အပြစ်အနာဂတ်များကို သေချာစွာ ဆင်ခြင်သင့်သည်။

Verse 32

मैथुनाद्बलहानिः स्यान्निद्राति तरुणायते । निद्रयापहृतज्ञानः स्वल्पायुर्जायते नरः

ကာမစိတ်ဖြင့် မိထုန်ကို မက်မောလျှင် အားအင်လျော့နည်းသည်; အလွန်အကျွံအိပ်စက်လျှင် လူငယ်သန်မာမှု မျက်နှာမူလျော့ပါးသည်။ အိပ်စက်ခြင်းက ဉာဏ်ပညာကို လုယူသွားလျှင် လူသည် အသက်တိုလာသည်။

Verse 33

तस्मात्प्रयत्नतो धीमान्नारीं मृत्युमिवात्मनः । पश्येद्गोविंदपादाब्जे मनो वै रमयेद्बुधः

ထို့ကြောင့် ပညာရှိသည် မိန်းမအပေါ် စွဲလမ်းမှုကို ကိုယ့်အတွက် သေမင်းကဲ့သို့ဟု ကြိုးစား၍ မြင်သင့်သည်။ ထို့ပြင် ဉာဏ်ရှိသူသည် စိတ်ကို ဂోవိန္ဒ၏ ခြေဖဝါးကြာပန်း၌သာ ပျော်မွေ့စေသင့်သည်။

Verse 34

इहामुत्र सुखं तद्धि गोविंदपदसेवनम् । विहाय को महामूढो नारीपादं हि सेवते

ဤလောကနှင့် နောက်လောက၏ ချမ်းသာခြင်းသည် အမှန်တကယ် ဂోవိန္ဒ၏ ခြေဖဝါးကို ဆည်းကပ်ခြင်း၌ ရှိသည်။ ထိုအရာကို စွန့်ပြီး မဟာမိုက်သူ မည်သူက မိန်းမ၏ ခြေကို ဆည်းကပ်မည်နည်း။

Verse 35

जनार्द्दनांघ्रिसेवा हि ह्यपुनर्भवदायिनी । नारीणां योनिसेवा हि योनिसंकटकारिणी

ဇနာရ္ဒန၏ ခြေဖဝါးကို ဆည်းကပ်ခြင်းသည် အပုနရ္ဘဝ—ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းမှ လွတ်မြောက်မှု—ကို ပေးသည်။ သို့သော် မိန်းမ၏ ယောနီကို ဆည်းကပ်၍ ကာမကို မက်မောခြင်းသည် ယောနီသင်္ကဋ—ဝမ်းတွင်းဒုက္ခနှင့် မွေးဖွားမှုအကျဉ်းအကျပ်—ကို ဖြစ်စေသည်။

Verse 36

पुनःपुनः पतेद्योनौ यंत्रनिष्पाचितो यथा । पुनस्तामेवाभिलषेद्विद्यादस्य विडंबनम्

သူသည် စက်ယန္တရားက မောင်းနှင်သကဲ့သို့ မိခင်ဝမ်းထဲသို့ ထပ်ခါထပ်ခါ ကျရောက်၏; ထို့ပြင် ထိုအရာတစ်ခုတည်းကိုပင် ထပ်မံလိုလားတောင့်တ၏—ဤသည်ကို မိမိကိုယ်ကို လှည့်စားခြင်း (မိမိအခြေအနေကို ပြောင်လှောင်ခြင်း) ဟု သိလော့။

Verse 37

ऊर्ध्वबाहुरहं वच्मि शृणु मे परमं वचः । गोविंदे धेहि हृदयं न योनौ यातनाजुषि

ကျွန်ုပ်သည် လက်မောင်းများကို မြှောက်၍ ကြေညာ၏—ကျွန်ုပ်၏ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော စကားကို နားထောင်လော့: နှလုံးကို ဂోవိန္ဒ (Govinda) ထံ၌ တင်ထားလော့၊ ဒုက္ခယာတနာ ခံရသော ဝမ်းအတွင်း၌ မဟုတ်။

Verse 38

नारीसंगं परित्यज्य यश्चापि परिवर्त्तते । पदेपदेश्वमेधस्य फलमाप्नोति मानवः

နာရီ-သင်္ဂ (ကာမအာသက်) ကို စွန့်လွှတ်၍ ထိုအာသက်မှ ပြန်လှည့်သွားသော လူသည် ခြေလှမ်းတိုင်း၌ အශ්ဝမေဓ ယဇ္ဉ၏ ကုသိုလ်ဖလကို ရရှိ၏။

Verse 39

कुलांगना दैवयोगादूढा यदि नृणां सती । पुत्रमुत्पाद्य यस्तत्र तत्संगं परिवर्जयेत्

ကံတရား၏ အင်အားကြောင့် မိသားစုကောင်းမှ သီလဝတီ မိန်းမတစ်ဦးသည် လူတို့အတွင်း၌ လက်ထပ်ရပါက၊ ထိုနေရာ၌ သားတစ်ဦး မွေးဖွားပြီးနောက် ထိုဆက်နွယ်မှု၏ သင်္ဂကို စွန့်လွှတ်သူသည် ထိုသို့သော အာသက်ကို ရှောင်ကြဉ်သင့်၏။

Verse 40

तस्य तुष्टो जगन्नाथो भवत्येव न संशयः । नारीसंगो हि धर्मज्ञैरसत्संगः प्रकीर्त्यते

ထိုသူအပေါ်၌ စကြဝဠာ၏ အရှင် ဂျဂန္နာထ (Jagannātha) သည် အမှန်တကယ် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်တော်မူ၏—သံသယမရှိ။ အကြောင်းမူကား နာရီ-သင်္ဂ (ကာမအာသက်) ကို ဓမ္မသိသူတို့က အဆတ်-သင်္ဂ (asat-saṅga) ဟူ၍ ကြေညာကြ၏။

Verse 41

तस्मिन्सति हरौ भक्तिः सुदृढा नैव जायते । सर्वसंगं परित्यज्य हरौ भक्तिं समाचरेत्

လောကီကပ်ငြိမှု (အလှည့်အပြောင်းချိတ်ဆက်မှု) ရှိနေသမျှ ဟရီအပေါ် တည်ကြည်ခိုင်မာသော ဘက္တိ မပေါ်ပေါက်နိုင်။ ထို့ကြောင့် ချိတ်ဆက်မှုအားလုံးကို စွန့်လွှတ်၍ ဟရီဘက္တိကို စိတ်တစ်ခုတည်းဖြင့် လေ့ကျင့်ကျင့်သုံးရမည်။

Verse 42

हरिभक्तिश्च लोकेत्र दुर्ल्लभा हि मता मम । हरौ यस्य भवेद्भक्तिः स कृतार्थो न संशयः

ဤလောက၌ ဟရီဘက္တိသည် အမှန်တကယ် ရှားပါးသည်ဟု ငါယူဆ၏။ ဟရီအပေါ် ဘက္တိရှိသူသည် မသံသယဘဲ အဓိပ္ပါယ်ပြည့်စုံသူ ဖြစ်၏။

Verse 43

तत्तदेवाचरेत्कर्म हरिः प्रीणाति येन हि । तस्मिंस्तुष्टे जगत्तुष्टं प्रीणिते प्रीणितं जगत्

ထို့ကြောင့် ဟရီကို အမှန်တကယ် ပျော်ရွှင်စေသော ကမ္မကိုသာ ပြုလုပ်သင့်သည်။ သူတော်စိတ်ကျေနပ်လျှင် လောကလုံးလည်း ကျေနပ်; သူတော်နှစ်သက်ပျော်ရွှင်လျှင် လောကလုံးလည်း ပျော်ရွှင်၏။

Verse 44

हरौ भक्तिं विना नॄणां वृथा जन्म प्रकीर्तितम् । ब्रह्मेशादि सुरा यस्य यजंते प्रीतिहेतवे

ဟရီဘက္တိမရှိလျှင် လူ့ဘဝမွေးဖွားခြင်းသည် အလဟဿဟု ဆိုကြသည်။ အကြောင်းမှာ ဘြဟ္မာနှင့် အီရှ (ရှီဝ) စသည့် ဒေဝတားတို့ပင် ဟရီကို ပျော်ရွှင်စေလို၍ ပူဇော်ကြသဖြင့် ဖြစ်သည်။

Verse 45

नारायणमनाव्यक्तं न तं सेवेत को जनः । तस्य माता महाभागा पिता तस्य महाकृती

အဗျက်တ (မထင်ရှား) နာရာယဏကို မည်သူက မဆည်းကပ်မည်နည်း။ သူ၏ မိခင်သည် အလွန်ကံကောင်းသူ ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ ဖခင်သည် မဟာကောင်းမှု ပြည့်စုံသူ ဖြစ်၏။

Verse 46

जनार्द्दनपदद्वंद्वं हृदये येन धार्यते । जनार्दनजगद्वंद्य शरणागतवत्सल

မိမိနှလုံးထဲ၌ ဇနာရဒန၏ သန့်ရှင်းသော ခြေတော်နှစ်ဖက်ကို ထိန်းသိမ်းထားသူ—အို ဇနာရဒန၊ ကမ္ဘာလောကတစ်လုံးက ချီးမွမ်းပူဇော်သော၊ ခိုလှုံလာသူတို့ကို မေတ္တာထားသော အရှင်။

Verse 47

इतीरयंति ये मर्त्या न तेषां निरये गतिः । ब्राह्मणा हि विशेषेण प्रत्यक्षं हरिरूपिणः

ဤသို့ ရွတ်ဆိုသော လူသားတို့အတွက် နရကသို့ သွားရာလမ်း မရှိ။ အထူးသဖြင့် ဘြာဟ္မဏတို့သည် မျက်မြင်တင် ဟရီ(ဗိဿဏု)၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ပင် ဖြစ်ကြသည်။

Verse 48

पूजयेयुर्यथायोगं हरिस्तेषां प्रसीदति । विष्णुर्ब्राह्मणरूपेण विचरेत्पृथिवीमिमाम्

သင့်လျော်သကဲ့သို့ နည်းလမ်းတကျ ပူဇော်ပါက ဟရီသည် သူတို့အပေါ် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်တော်မူ၏။ ဗိဿဏုသည် ဘြာဟ္မဏရုပ်ကို ခံယူကာ ဤမြေပြင်ပေါ်၌ လှည့်လည်တော်မူ၏။

Verse 49

ब्राह्मणेन विना कर्म्म सिद्धिं प्राप्नोति नैव हि । द्विजपादांबुभक्त्या यैः पीत्वा शिरसि चार्पितम्

ဘြာဟ္မဏမရှိလျှင် မည်သည့်ကర్మမဆို အောင်မြင်စီးပွား မရနိုင်။ ဒွိဇ၏ ခြေတော်ရေကို ဘက္တိဖြင့် သောက်၍ ခေါင်းပေါ်တင်အပ်သူတို့သည် ကုသိုလ်နှင့် အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ရကြသည်။

Verse 50

तर्पिता पितरस्तेन आत्मापि किल तारितः । ब्राह्मणानां मुखे येन दत्तं मधुरमर्चितम्

ထိုအမှုကြောင့် ပိတရ်(ဘိုးဘွား)တို့ စိတ်ကျေနပ်ကြပြီး မိမိကိုယ်တိုင်လည်း ကယ်တင်ခြင်းရသည်ဟု ဆိုကြသည်—ဘြာဟ္မဏတို့၏ ပါးစပ်သို့ ချိုမြိန်သော အစာကို လေးစားပူဇော်ကာ ဆက်ကပ်သောအခါ။

Verse 51

साक्षात्कृष्णमुखे दत्तं तद्वै भुंक्ते हरिः स्वयम् । अहोतिदुर्ल्लभा लोका प्रत्यक्षे केशवे द्विजे

သခင်ကృష్ణ၏ ကိုယ်တိုင်သော ပါးစပ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် လှူဒါန်းသမျှကို ဟရီဘုရားတော် ကိုယ်တိုင်ပင် သုံးဆောင်တော်မူ၏။ အဟော! ကေရှဝသည် ဒွိဇ ဘြာဟ္မဏ အဖြစ် ထင်ရှားပေါ်ထွန်းသောအခါ ထိုသို့သော လူတို့သည် အလွန်ရှားပါးလှ၏။

Verse 52

प्रतिमादिषु सेवंते तदभावे हि तत्क्रिया । ब्राह्मणानामधिष्ठानात्पृथ्वी धन्येति गीयते

သူတို့သည် ပရတိမာ (ရုပ်တု) စသည်တို့ကို ဆည်းကပ်ဝတ်ပြုကြ၏။ ထိုအရာမရှိလျှင်လည်း ထိုတူညီသော ပူဇာကို သင့်လျော်သည့် အခြားပုံစံဖြင့် ဆောင်ရွက်ကြ၏။ ဘြာဟ္မဏတို့သည် အခြေခံအဓိဋ္ဌာန်ဖြစ်သဖြင့် ဤကမ္ဘာမြေကို “ကောင်းချီးမင်္ဂလာရှိသော” ဟု ချီးမွမ်းသီဆိုကြသည်။

Verse 53

तेषां पाणौ च यद्दत्तं हरिपाणौ तदर्पितम् । तेभ्यः कृतान्नमस्कारात्तिरस्कारो हि पाप्मताम्

သူတို့၏ လက်ထဲသို့ ပေးအပ်သမျှသည် ဟရီဘုရားတော်၏ လက်ထဲသို့ အပ်နှံသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် သူတို့အား ရိုသေစွာ နမസ്കာရ ပြုလျှင် ပാപသဘောသည် အမှန်တကယ် ဖယ်ရှားခံရ၍ ပാപမလင်ကင်းစင်သွားသည်။

Verse 54

मुच्यते ब्रह्महत्यादि पापेभ्यो विप्रवंदनात् । तस्मात्सतां समाराध्यो ब्राह्मणो विष्णुबुद्धितः

ဘြာဟ္မဏကို ဝန္ဒနာပြုခြင်းဖြင့် ဘြဟ္မဟတ္တျာ စသည့် အပြစ်များမှ လွတ်မြောက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် သာဓုသတ္တဝါတို့သည် ဘြာဟ္မဏကို “ဗိဿဏု” ဟု သဘောထားသော ဗုဒ္ဓိဖြင့် ယထာဝိဓိ ဂုဏ်ပြုဆည်းကပ်သင့်သည်။

Verse 55

क्षुधितस्य द्विजस्यास्ये यत्किंचिद्दीयते यदि । प्रेत्य पीपूषधाराभिः सिंचते कल्पकोटिकम्

ဆာလောင်နေသော ဒွိဇ ဘြာဟ္မဏ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ အနည်းငယ်ပင် ပေးလှူပါက၊ သေပြီးနောက် ဒါနရှင်ကို အမృతရေစီးကြောင်းများဖြင့် ကလ္ပကောဋိ အထိ ပက်ဖျန်းကောင်းချီးပေးသည်။

Verse 56

द्विजतुंडं महाक्षेत्रमनूषरमकंटकम् । तत्र चेदुप्यते किंचित्कोटिकोटिफलं लभेत्

ဒွိဇတုဏ္ဍ သည် မဟာသန့်ရှင်းသော လယ်ကွင်းဖြစ်၍ မခြောက်သွေ့မပျက်စီး၊ ဆူးမရှိ။ ထိုနေရာ၌ အနည်းငယ်ပင် မျိုးစေ့ချလျှင် ကုဋိကုဋိ ဆတိုးမြှင့်သော အကျိုးဖလကို ရရှိသည်။

Verse 57

सघृतं भोजनं चास्मै दत्त्वा कल्पं स मोदते । नानासुमिष्टमन्नं यो ददाति द्विजतुष्टये

သူ့အား ဂျီ(ထောပတ်ဆီ)နှင့်အတူ အစာပေးလှူလျှင် လူသည် ကလ္ပတစ်ပါးလုံး ပျော်ရွှင်မောဒနာဖြစ်သည်။ ဘြာဟ္မဏ၏ စိတ်တော်တင်ရန် အမျိုးမျိုးသော ချိုမြိန်၍ ကောင်းစွာချက်ပြုတ်ထားသည့် အစာကို လှူသူသည် ထိုပုဏ္ဏကို ရရှိသည်။

Verse 58

तस्य लोका महाभोगाः कोटिकल्पांतमुक्तिदाः । ब्राह्मणं च पुरस्कृत्य ब्राह्मणेनानुकीर्तितम्

သူ၏ လောကများသည် မဟာအပျော်အပါးများဖြင့် ပြည့်ဝ၍ ကုဋိကလ္ပ အဆုံးတိုင် မုက္ခတရားပေးနိုင်သည်။ ဤစကားကို ဘြာဟ္မဏကို ဂုဏ်တင်၍ ရှေ့တန်းထားကာ ဘြာဟ္မဏတစ်ဦးကပင် ကြေညာထားသည်။

Verse 59

पुराणं शृणुयान्नित्यं महापापदवानलम् । पुराणं सर्वतीर्थेषु तीर्थं चाधिकमुच्यते

ပုရာဏကို နေ့စဉ် နားထောင်သင့်သည်၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းသည် မဟာအပြစ်များကို လောင်ကျွမ်းစေသော တောမီးကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ တီရ္ထများအားလုံးအနက် ပုရာဏကိုပင် ပိုမိုမြင့်မြတ်သော တီရ္ထဟု ဆိုထားသည်။

Verse 60

यस्यैकपादश्रवणाद्धरिरेव प्रसीदति । यथा सूर्यवपुर्भूत्वा प्रकाशाय चरेद्धरिः

ဤအရာ၏ ပဒတစ်ပုဒ် (တစ်ကြောင်း) ကိုသာ နားထောင်ရုံဖြင့်ပင် ဟရီဘုရားကိုယ်တိုင် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်တော်မူသည်—ဟရီဘုရားသည် နေမင်း၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူကာ အလင်းရောင်ပေးရန် လှည့်လည်သကဲ့သို့။

Verse 61

इति श्रीपाद्मे महापुराणे स्वर्गखंडे एकषष्टितमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် မြတ်သော ပဒ္မမဟာပုရာဏ၏ သွဝဂ္ဂခဏ္ဍ၌ အခန်း (အဓ್ಯಾಯ) ၆၁ ပြီးဆုံး၏။

Verse 62

विचरेदिह भूतेषु पुराणं पावनं परम् । तस्माद्यदि हरेः प्रीतेरुत्पादे धीयते मतिः

ဤလောက၌ သတ္တဝါတို့အကြား လှည့်လည်ကာ အလွန်သန့်စင်စေသော ပုရာဏတော်ကို ကိုင်ဆောင်၍ မျှဝေကြပါစေ။ ထို့ကြောင့် စိတ်သည် ဟရိ၏ ပီတိနှစ်သက်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေလိုသည့်ဘက်သို့ ဦးတည်လျှင် ဤသွန်သင်ချက်ကို ခံယူသင့်၏။

Verse 63

श्रोतव्यमनिशं पुंभिः पुराणं कृष्णरूपिणम् । विष्णुभक्तेन शांतेन श्रोतव्यमपि दुर्लभम्

ယောက်ျားတို့သည် ကృష్ణ၏ရုပ်သဏ္ဍာန်တော်ဖြစ်သော ဤပုရာဏတော်ကို အမြဲမပြတ် နားထောင်သင့်၏။ သို့သော် ဗိဿဏုဘက္တ သာယာငြိမ်းချမ်းသူတစ်ဦးထံမှ မှန်ကန်စွာ နားထောင်ရခြင်းသည် အလွန်ရှားပါး၏။

Verse 64

पुराणाख्यानममलममलीकरणं परम् । यस्मिन्वेदार्थमाहृत्य हरिणा व्यासरूपिणा

ဤပုရာဏကထာသည် အညစ်အကြေးကင်းစင်၍ သန့်စင်ခြင်း၏ အမြင့်ဆုံးနည်းလမ်းဖြစ်၏။ ထိုအတွင်း ဟရိသည် ဗျာသရုပ်ကို ခံယူကာ ဝေဒ၏ အဓိပ္ပါယ်ကို စုစည်း၍ ထုတ်ဖော်တော်မူ၏။

Verse 65

पुराणं निर्मितं विप्र तस्मात्तत्परमो भवेत् । पुराणे निश्चितो धर्मो धर्मश्च केशवः स्वयम्

ဗြာဟ္မဏာရေ၊ ဤပုရာဏတော်ကို ရေးသားတော်မူပြီးဖြစ်သဖြင့် ထိုပုရာဏတော်၌ အလွန်အမင်း နိဿယထားသင့်၏။ ပုရာဏတော်၌ ဓမ္မသည် ခိုင်မာစွာ သတ်မှတ်ထားပြီး—ဓမ္မဟူသည် ကေရှဝ (ဗိဿဏု) ကိုယ်တော်တိုင်ပင် ဖြစ်၏။

Verse 66

तस्मात्कृते पुराणे हि श्रुते विष्णुर्भवेदिति । साक्षात्स्वयं हरिर्विप्रः पुराणं च तथाविधम्

ထို့ကြောင့် ပုရာဏကို စည်းကမ်းတကျ ရေးဖွဲ့၍ သင့်တော်စွာ နာယူလျှင် ဗိဿဏုဘုရားသည် ကိုယ်တိုင် ပေါ်ထွန်းတော်မူသည်ဟု ဆိုကြသည်။ အို ဗြာဟ္မဏ၊ ဟရီဘုရားသည် တကယ်တမ်း ကိုယ်တိုင်ရှိတော်မူသကဲ့သို့ ထိုပုရာဏလည်း ထိုသဘောအတိုင်း တည်ရှိနေသည်။

Verse 67

एतयोः संगमासाद्य हरिरेव भेवन्नरः । तथा गंगांबुसेकेन नाशयेत्किल्बिषं स्वकम्

ဤသန့်ရှင်းသော မြစ်နှစ်စင်း၏ ဆုံရာသို့ ရောက်လျှင် လူသည် အမှန်တကယ် ဟရီ(ဗိဿဏု)ကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။ ထို့အတူ ဂင်္ဂါရေ၌ ရေချိုးလျှင် မိမိ၏ အပြစ်များကို ဖျက်ဆီးနိုင်သည်။

Verse 68

केशवो द्रवरूपेण पापात्तारयते महीम् । वैष्णवो विष्णुभजनस्याकांक्षी यदि वर्तते

ကေသဝဘုရားသည် စီးဆင်းသော ရေသဘော(ရည်ပုံ)ဖြင့် ပေါ်ထွန်းကာ ကမ္ဘာမြေကို အပြစ်မှ ကယ်တင်တော်မူသည်—ဗိုင်ရှ္ဏဝတစ်ဦးက ဗိဿဏုကို ဘုရားပူဇော်လိုသော စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် နေထိုင်ပါက။

Verse 69

गंगांबुसेकममलममलीकरणं चरेत् । विष्णुभक्तिप्रदा देवी गंगा भुवि च गीयते

ဂင်္ဂါရေဖြင့် သန့်ရှင်း၍ သန့်စင်စေသော ရေဖျန်းပူဇော်မှုကို ပြုလုပ်သင့်သည်။ အကြောင်းမှာ ဒေဝီဂင်္ဂါကို ကမ္ဘာပေါ်တွင် ဗိဿဏုဘက္တိ ပေးသနားသော ဒေဝီဟု ချီးမွမ်းသီဆိုကြသည်။

Verse 70

विष्णुरूपा हि सा गंगा लोकविस्तारकारिणी

အမှန်တကယ် ဂင်္ဂါသည် ဗိဿဏု၏ ရုပ်သဘောတည်းဟူ၍၊ လောကများကို ချဲ့ထွင်၍ ဖွံ့ဖြိုးစေသော အရှင်ဖြစ်သည်။

Verse 71

ब्राह्मणेषु पुराणेषु गंगायां गोषु पिप्पले । नारायणधिया पुंभिर्भक्तिः कार्या ह्यहैतुकी

နာရာယဏကို စိတ်ဓာတ်တည်မြဲစွာထား၍ လူတို့သည် အကြောင်းမဲ့သန့်ရှင်းသော ဘက္တိကို ပြုစိုက်ရမည်—ဗြာဟ္မဏများအပေါ်၊ ပုရာဏကျမ်းများအပေါ်၊ ဂင်္ဂါမြစ်ကမ်း၌၊ နွားသန့်ရှင်းများအပေါ်နှင့် ပိပ္ပလ (အရှွတ္ထ) သစ်ပင်သက္ကရာဇ်အပေါ်။

Verse 72

प्रत्यक्षविष्णुरूपा हि तत्वज्ञैर्निश्चिता अमी । तस्मात्सततमभ्यर्च्या विष्णुभक्त्यभिलाषिणा

တတ္တဝကို သိမြင်သော ပညာရှိတို့က ဤအရာတို့သည် ဗိෂ္ဏု၏ ထင်ရှားသော ရုပ်သဏ္ဌာန်များဟု အတည်ပြုထားကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဗိෂ္ဏုဘက္တိကို လိုလားသူသည် အမြဲတမ်း ပူဇော်အာရ္ဍ္ဓနာ ပြုရမည်။

Verse 73

विष्णौ भक्तिं विना नॄणां निष्फलं जन्म उच्यते । कलिकालपयोराशिं पापग्राहसमाकुलम्

ဗိෂ္ဏုဘက္တိမရှိလျှင် လူ၏ဘဝကို အကျိုးမဲ့ဟု ဆိုကြသည်။ ကလိယုဂ၏ သမုဒ္ဒရာသည် လှိုင်းထန်၍ အပြစ်၏ မိကျောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

Verse 74

विषयामज्जनावर्तं दुर्बोधफेनिलं परम् । महादुष्टजनव्याल महाभीमं भयानकम्

၎င်းသည် အာရုံဝတ္ထုများထဲသို့ နစ်မြုပ်စေသော အမြင့်မားဆုံး လှိုင်းဝဲဖြစ်၍ နားလည်ခက်သော အမြှုပ်ဖျားများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ မကောင်းသူတို့၏ မြွေကြီးများဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်သည်။

Verse 75

दुस्तरं च तरंत्येव हरिभक्तितरि स्थिताः । तस्माद्यतेत वै लोको विष्णुभक्तिप्रसाधने

ဟရိဘက္တိ၏ လှေတင်ပေါ်၌ တည်မြဲနေသူတို့သည် ဖြတ်ကျော်ရန်ခက်ခဲသည့်အရာကိုပင် အမှန်တကယ် ဖြတ်ကျော်နိုင်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် လူတို့သည် ဗိෂ္ဏုဘက္တိကို ပြုစိုက်ပွားမြှင့်ရန် ကြိုးစားရမည်။

Verse 76

किं सुखं लभते जंतुरसद्वार्तावधारणे । हरेरद्भुतलीलस्य लीलाख्यानेन सज्जते

အကျိုးမဲ့စကားများကို စွဲလမ်းနေခြင်းဖြင့် သတ္တဝါသည် ဘာပျော်ရွှင်မှု ရနိုင်သနည်း။ ဟရိ၏ အံ့ဩဖွယ် လီလာတော်ကို ပြောကြားနားထောင်ခြင်းဖြင့်သာ ဘက္တိ ပေါက်ဖွားသည်။

Verse 77

तद्विचित्रकथालोके नानाविषयमिश्रिताः । श्रोतव्या यदि वै नॄणां विषये सज्जते मनः

အမျိုးမျိုးသော ကထာလောက၌ လောကီအကြောင်းအရာ မျိုးစုံရောနှောထားသော ပုံပြင်များလည်း နားထောင်သင့်သည်—လူတို့၏ စိတ်သည် ထိုအကြောင်းအရာများ၌ အမှန်တကယ် စွဲလမ်းလျှင်။

Verse 78

निर्वाणे यदि वा चित्तं श्रोतव्या तदपि द्विजाः । हेलया श्रवणाच्चापि तस्य तुष्टो भवेद्धरिः

စိတ်သည် နိဗ္ဗာန်(လွတ်မြောက်ခြင်း)သို့ ဦးတည်နေသော်လည်း၊ ဒွိဇတို့၊ ဤကထာကို နားထောင်သင့်သည်။ မသိမသာ နားထောင်ရုံဖြင့်ပင် ဟရိသည် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်တော်မူ၏။

Verse 79

निष्क्रियोपि हृषीकेशो नानाकर्म चकार सः । शुश्रूषूणां हितार्थाय भक्तानां भक्तवत्सलः

ဟೃṣīkeśa သည် သဘာဝအားဖြင့် အလုပ်မလုပ်သူဖြစ်သော်လည်း အမျိုးမျိုးသော ကုသိုလ်ကောင်းကိစ္စများကို ပြုတော်မူ၏။ အမှုတော်ဆောင်သူတို့၏ အကျိုးအတွက်၊ ဘက္တဝတ္ဆလ—ဘက္တများကို ချစ်မြတ်နိုးတော်မူသူဖြစ်သောကြောင့်။

Verse 80

न लभ्यते कर्मणापि वाजपेयशतादिना । राजसूयायुतेनापि यथा भक्त्या स लभ्यते

ကర్మကဏ္ဍဖြင့်သာ မရနိုင်—ဝါဇပေယ ယဇ်တစ်ရာဖြင့်လည်း မရ၊ ရာဇဆူယ အခမ်းအနား တစ်သောင်းဖြင့်လည်း မရ; ဘက္တိဖြင့် ရသကဲ့သို့ မည်သည့်အရာမှ မရနိုင်။

Verse 81

यत्पदं चेतसा सेव्यं सद्भिराचरितं मुहुः । भवाब्धितरणे सारमाश्रयध्वं हरेः पदम्

သူတော်ကောင်းတို့ စိတ်ဖြင့် အမြဲမပြတ် ဆည်းကပ်ပူဇော်သော ထိုပဒ (ကြာပန်းတော်ခြေ) ကို—လောကဘဝသမုဒ္ဒရာကို ကူးရန် အနှစ်သာရဖြစ်သော ဟရီ၏ ခြေတော်၌ ခိုလှုံလော့။

Verse 82

रे रे विषयसंलुब्धाः पामरा निष्ठुरा नराः । रौरवे हि किमात्मानमात्मना पातयिष्यथ

ဟေ့ ဟေ့၊ အာရုံအရာဝတ္ထုများတွင် မောဟလွန်ကဲ၍ နိမ့်ကျကာ စိတ်ခက်ထန်သော လူတို့! ကိုယ့်ကံကိုယ်လုပ်၍ ရော်ရဝ နရကသို့ မိမိကိုယ်ကို အဘယ်ကြောင့် လှဲချမည်နည်း။

Verse 83

विना गोविंदसौम्यांघ्रिसेवनं मा गमिष्यति । अनायासेन दुःखानां तरणं यदि वांछथ

ဂိုဝိန္ဒ၏ နူးညံ့သော ခြေတော်ကို မဆည်းကပ်မပူဇော်လျှင် ထိုအရာ မရနိုင်။ အားမထုတ်ဘဲ ဒုက္ခများကို ကူးမြောက်လိုပါက ထိုခြေတော်ဆည်းကပ်ခြင်းကို ပြုလော့။

Verse 84

भजध्वं कृष्णचरणावपुनर्भवकारणे । कुत एवागतो मर्त्यः कुत एव पुनर्व्रजेत्

ပုနဗ္ဘဝမှ လွတ်မြောက်စေသော အကြောင်းရင်းဖြစ်သည့် ကృష్ణ၏ ခြေတော်ကို ဘဇနာပြုလော့။ သေတတ်သော လူသည် ဘယ်ကလာသနည်း၊ ထပ်မံ၍ ဘယ်သို့ ပြန်သွားမည်နည်း။

Verse 85

एतद्विचार्य मतिमानाश्रयेद्धर्मसंग्रहम् । नानानरकसंपातादुत्थितो यदि पूरुषः

ဤအရာကို စဉ်းစားသုံးသပ်ပြီး ပညာရှိသူသည် ဓမ္မစုစည်းရာ (ဓမ္မသင်္ဂဟ) ကို ခိုလှုံသင့်သည်။ အထူးသဖြင့် နရကများစွာသို့ ကျရောက်ပြီးနောက် မည်သို့မည်ပုံဖြစ်စေ လူအဖြစ် ပြန်လည်ထမြောက်လာသူအတွက် ဖြစ်သည်။

Verse 86

स्थावरादि तनुं लब्ध्वा यदि भाग्यवशात्पुनः । मानुष्यं लभते तत्र गर्भवासोतिदुःखदः

မရွေ့လျားသတ္တဝါတို့ကဲ့သို့ ကိုယ်ခန္ဓာကို ရရှိပြီးနောက် ကံကောင်းခြင်း၏ အားဖြင့် ထပ်မံ လူ့ဘဝကို ရလျှင်ပင် မိခင်ဝမ်းအတွင်း နေရခြင်းသည် အလွန်အမင်း ဒုက္ခပင် ဖြစ်၏။

Verse 87

ततः कर्मवशाज्जंतुर्यदि वा जायते भुवि । बाल्यादिबहुदोषेण पीडितो भवति द्विजाः

ထို့ကြောင့် ကမ္မ၏ အင်အားကြောင့် သတ္တဝါတစ်ဦး မြေပြင်ပေါ်၌ မွေးဖွားလာလျှင်၊ အို ဒွိဇာတို့၊ ကလေးဘဝမှ စတင်သော ချို့ယွင်းချက်များစွာကြောင့် ပင်ပန်းနာကျင်ရ၏။

Verse 88

पुनर्यौवनमासाद्य दारिद्र्येण प्रपीड्यते । रोगेण गुरुणा वापि अनावृष्ट्यादिना तथा

ယောဝနအရွယ်သို့ ပြန်ရောက်လာသော်လည်း ဆင်းရဲမွဲတေမှုကြောင့် ဖိနှိပ်ခံရတတ်သည်၊ သို့မဟုတ် ပြင်းထန်သောရောဂါကြောင့်၊ မိုးခေါင်ခြင်းစသည့် ဘေးအန္တရာယ်များကြောင့်လည်း ဖြစ်၏။

Verse 89

वार्द्धकेन लभेत्पीडामनिर्वाच्यामितस्ततः । मनसश्चलनाद्व्याधेस्ततो मरणमाप्नुयात्

အိုမင်းခြင်းကြောင့် နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် ဖော်မပြနိုင်သော ပင်ပန်းနာကျင်မှုကို ရရှိသည်။ စိတ်၏ လှုပ်ရှားမငြိမ်မှုမှ ရောဂါ ပေါ်ထွန်းလာပြီး၊ ထိုမှ နောက်ဆုံး မရဏသို့ ရောက်၏။

Verse 90

न तस्मादधिकं दुःखं संसारेप्यनुभूयते । ततः कर्म्मवशाज्जंतुर्यमलोके प्रपीड्यते

သံသရာအတွင်း၌ပင် ဤထက်ပိုသော ဒုက္ခ မရှိ။ ထို့ကြောင့် ကိုယ်တိုင်၏ ကမ္မအင်အားကြောင့် သတ္တဝါသည် ယမလောက၌ ညှဉ်းပန်းခံရ၏။

Verse 91

तत्रातियातनां भुक्त्वा पुनरेव प्रजायते । जायते म्रियते जंतु म्रियते जायते पुनः

ထိုနေရာ၌ ပြင်းထန်သောဒုက္ခယာတနာများကို ခံစားပြီးနောက် သတ္တဝါသည် ထပ်မံမွေးဖွားလာသည်။ မွေးဖွား၍ သေ; သေပြီးနောက် ထပ်မံမွေးဖွားသည်။

Verse 92

अनाराधित गोविंदचरणे त्वीदृशी दशा । अनायासेन मरणं विनायासेन जीवनम्

ဂိုဝိန္ဒ၏ သန့်ရှင်းသောခြေတော်ကို မအာရాధနာမပြုသူအတွက် ဤသို့သောအခြေအနေ ဖြစ်ပေါ်သည်။ သေခြင်းသည် အလွယ်တကူ ရောက်လာသော်လည်း ဘဝသည် အဆင်မပြေစွာ ဆက်လက်နေထိုင်ရသည်။

Verse 93

अनाराधितगोविंदचरणस्य न जायते । धनं यदि भवेद्गेहे रक्षणात्तस्य किं फलम्

ဂိုဝိန္ဒ၏ ခြေတော်ကို မအာရాధနာမပြုသူအတွက် အမှန်တကယ်သော စည်းစိမ်မပေါ်ပေါက်။ အိမ်၌ ငွေကြေးရှိသော်လည်း ထိန်းသိမ်းကာကွယ်ခြင်းသာဖြင့် အကျိုးအမြတ် ဘာရှိမည်နည်း။

Verse 94

यदासौ कृष्यते याम्यैर्दूतैः किं धनमन्वियात् । तस्माद्द्विजातिसत्कार्यं द्रविणं सर्वसौख्यदम्

ယမမင်း၏ တမန်များက လူကို ဆွဲခေါ်သွားသောအခါ မည်သည့်ဥစ္စာက လိုက်ပါနိုင်မည်နည်း။ ထို့ကြောင့် ဥစ္စာကို ဒွိဇ (ထိုက်တန်သူ) များအား ဂုဏ်ပြုစတုကာရပြုရာတွင် အသုံးချသင့်သည်။ ထိုသို့သော ဒါနသည် အမျိုးမျိုးသော ချမ်းသာကို ပေးတတ်သည်။

Verse 95

दानं स्वर्गस्य सोपानं दानं किल्बिषनाशनम् । गोविंदभक्तिभजनं महापुण्यविवर्द्धनम्

ဒါနသည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်ရာ လှေကားဖြစ်၍ ဒါနသည် အပြစ်ကို ဖျက်ဆီးသည်။ ဂိုဝိန္ဒကို ဘက္တိဖြင့် ဘဇန်ပြုခြင်းသည် မဟာပုဏ္ဏကို တိုးပွားစေသည်။

Verse 96

बलं यदि भवेन्मर्त्ये न वृथा तद्व्ययं चरेत् । हरेरग्रे नृत्यगीतं कुर्यादेवमतंद्रितः

လူသားတွင် အင်အားရှိလျှင် ထိုအားကို အလဟသ မဖြုန်းတီးစေ; ပျင်းရိမှုမရှိဘဲ ဟရီ၏ရှေ့တွင် သီချင်းဆို၍ ကပြပါ။

Verse 97

यत्किंचिद्विद्यते पुंसां तच्च कृष्णे समर्पयेत् । कृष्णार्पितं कुशलदमन्यार्पितमसौख्यदम्

လူတွင်ရှိသမျှကို ကృష్ణထံ ဆက်ကပ်အပ်နှံရမည်; ကൃഷ്ണအား ဆက်ကပ်သောအရာသည် ကောင်းကျိုးချမ်းသာပေးပြီး အခြားသူထံ ဆက်ကပ်သောအရာသည် မအေးချမ်းမှုကို ပေးသည်။

Verse 98

चक्षुर्भ्यां श्रीहरेरेव प्रतिमादिनिरूपणम् । श्रोत्राभ्यां कलयेत्कृष्ण गुणनामान्यहर्निशम्

မျက်စိဖြင့် သီရိဟရီ၏ ရုပ်ပုံတော်နှင့် သန့်ရှင်းသောပုံသဏ္ဍာန်များကိုသာ ကြည့်ရှုပါ; နားဖြင့် ကృష్ణ၏ ဂုဏ်တော်နှင့် နာမတော်များကို နေ့ညမပြတ် နားဆင်ပါ။

Verse 99

जिह्वया हरिपादांबु स्वादितव्यं विचक्षणैः । घ्राणेनाघ्राय गोविंदपादाब्जतुलसीदलम्

လျှာဖြင့် ပညာရှိတို့သည် ဟရီ၏ ခြေတော်ကို ဆေးကြောထားသော သန့်ရှင်းရေကို အရသာခံရမည်; နှာခေါင်းဖြင့် ဂోవിന്ദ၏ ကြာပန်းခြေတော်၌ ဆက်ကပ်ထားသော တုလစီရွက်၏ မွှေးရနံ့ကို ရှူရှိုက်ရမည်။

Verse 100

त्वचा स्पृष्ट्वा हरेर्भक्तं मनसाध्याय तत्पदम् । कृतार्थो जायते जंतुर्नात्र कार्या विचारणा

အသားအရေဖြင့် ဟရီ၏ ဘက္တကို ထိတွေ့ရုံနှင့် စိတ်ဖြင့် သူ၏ အမြင့်ဆုံး ဓာမကို ဓ్యာန်ပြုရုံဖြင့် သတ္တဝါသည် ပြည့်စုံကာ ကိစ္စပြီးမြောက်သည်; ထပ်မံစဉ်းစားရန် မလို။

Verse 101

तन्मना हि भवेत्प्राज्ञस्तथा स्यात्तद्गताशयः । तमेवांतेभ्येति लोको नात्र कार्या विचारणा

အမှန်တကယ် ပညာရှိသူသည် စိတ်ကို ထိုဘုရားအပေါ် တည်စေ၍ နှလုံးသားကိုလည်း ထိုဘုရားထံ အာရုံစိုက်ထားရမည်။ အဆုံးတွင် ဇီဝဝိညာဉ်သည် ထိုဘုရားထံသာ သွားရသဖြင့် ဤနေရာ၌ သံသယ သို့မဟုတ် ထပ်မံစဉ်းစားရန် မလို။

Verse 102

चेतसा चाप्यनुध्यातः स्वपदं यः प्रयच्छति । नारायणमनाद्यंतं न तं सेवेत को जनः

အစမရှိ အဆုံးမရှိသော နာရာယဏကို စိတ်ထဲတွင် သတိပြုဓ్యာနပြုလျှင် မိမိ၏ အမြင့်မြတ်သော နေရာတော်ကို ပေးသနားတော်မူ၏။ ထိုသို့သော ဘုရားကို လူတို့အနက် မည်သူက မဆည်းကပ် မဝတ်ပြုမည်နည်း။

Verse 103

सतत नियतचित्तो विष्णुपादारविंदे वितरणमनुशक्ति प्रीतये तस्य कुर्यात् । नतिमतिरतिमस्यांघ्रिद्वये संविदध्यात्स हि खलु नरलोके पूज्यतामाप्नुयाच्च

စိတ်ကို အမြဲတမ်း စည်းကမ်းတကျ ထိန်းသိမ်း၍ ဗိဿဏု၏ ကြာပန်းတော်ကဲ့သို့သော ခြေတော်များ၌ တည်နေသူသည်၊ မိမိစွမ်းအားအတိုင်း ဒါနပြုရမည်၊ ထိုဘုရား၏ ပီတိအတွက်။ ဂုဏ်ရိုသေမှုနှင့် နက်ရှိုင်းသော ဘက္တိဖြင့် အသိအမြင်ကို ခြေတော်နှစ်ဖက်၌ အပ်နှံစေရာ၊ ထိုသူသည် လူ့လောက၌ပင် ဂုဏ်သရေ နှင့် ပူဇော်ခံရခြင်းကို ရရှိ၏။