Adhyaya 1

Verse 1

इति श्रीपाद्मे महापुराणे स्वर्गखंडे प्रथमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် အလေးအမြတ်ပြုသော သီရိပဒ္မ မဟာပုရာဏ၏ စွဝဂ္ဂခဏ္ဍ၌ ပထမအခန်း ပြီးဆုံး၏။

Verse 2

एकदा मुनयः सर्वे ज्वलज्ज्वलनसन्निभाः । हिमवद्वासिनः सर्वे मुनयो वेदपारगाः

တစ်ခါတုန်းက ဟိမဝန္တတောင်တန်းတွင် နေထိုင်ကြသော မီးတောက်ကဲ့သို့ တောက်ပသည့် မုနိအပေါင်းတို့သည် ဝေဒကျမ်းများကို ကျွမ်းကျင်စွာ သိမြင်သူများဖြစ်၍ စုဝေးလာကြ၏။

Verse 3

त्रिकालज्ञा महात्मानो नानापुण्यसमाश्रयाः । महेंद्राद्रिरता ये च ये च विंध्यनिवासिनः

အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်၊ အနာဂတ် သုံးကာလကို သိမြင်သော မဟာတ္မာ မုနိများသည် မျိုးစုံသော ကုသိုလ်တရား၌ တည်မြဲ၍—မဟေန္ဒြတောင်ကို ရတနာကဲ့သို့ ချစ်မြတ်နိုးသူများနှင့် ဝိန္ဓျတောင်တန်းတွင် နေထိုင်သူများလည်း ရှိကြ၏။

Verse 4

येऽर्बुदारण्यनिरताः पुष्करारण्यवासिनः । श्रीशैलनिरता ये च कुरुक्षेत्रनिवासिनः

အရ္ဗုဒာတော၌ အားထုတ်နေသူများ၊ ပုෂ္ကရတော၌ နေထိုင်သူများ၊ သြရီရှೈလ၌ စိတ်နှလုံးတည်သူများ၊ ကုရုක්ෂೇತ್ರ၌ နေထိုင်သူများ—

Verse 5

धर्म्मारण्यरता ये च दंडकारण्यवासिनः । जंबूमार्गरता ये च ये च सत्यनिवासिनः

ထို့ပြင် ဓမ္မာရဏ్యဟု ခေါ်သော တော၌ ပျော်မြူးသူများ၊ ဒဏ္ဍကတော၌ နေထိုင်သူများ၊ ဇမ္ဗူမာရ္ဂ၌ အားထုတ်သူများ၊ နှင့် သတ္တျ၌ တည်မြဲနေသူများ—

Verse 6

एते चान्ये च बहवः सशिष्या मुनयोऽमलाः । नैमिषं समुपायाताः शौनकं द्रष्टुमुत्सुकाः

ဤမုနိသန့်ရှင်းသူများနှင့် အခြားမုနိများစွာတို့သည် တပည့်များနှင့်အတူ ရှောနကကို တွေ့မြင်လိုသော ဆန္ဒပြင်းပြ၍ နိုင်မိရှသို့ ရောက်လာကြ၏။

Verse 7

तं पूजयित्वा विधिवत्तेन ते च सुपूजिताः । आसनेषु विचित्रेषु बृस्यादिषु यथाक्रमम्

ထိုသူကို သင့်တော်သော ဝိဓိအတိုင်း ပူဇော်ပြီးနောက်၊ မိမိတို့လည်း ကောင်းစွာ ဂုဏ်ပြုခံရကာ၊ အစဉ်လိုက် အလှပသော အာသနများ—ကုလားထိုင် စသည့်အရာများ—ပေါ်တွင် ထိုင်ကြ၏။

Verse 8

शौनकेन प्रदत्तेषु आसीनास्ते तपोधनाः । कृष्णाश्रिताः कथाः पुण्याः परस्परमथाब्रुवन्

ရှောနက ပေးအပ်ထားသော အာသနများပေါ်တွင် ထိုင်နေကြသော တပဿာဓန ရှင်ရသေ့တို့သည်၊ ကృష్ణကို အခြေခံသော ပုဏ္ဏကောင်းမြတ်သည့် သန့်ရှင်းသော ကထာများကို အပြန်အလှန် ပြောဆိုကြ၏။

Verse 9

कथांतेषु ततस्तेषां मुनीनां भावितात्मनाम् । आजगाम महातेजाः सूतस्तत्र महाद्युतिः

ထို့နောက် စိတ်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ထားသော မုနိတို့၏ ဆွေးနွေးကထာ ပြီးဆုံးသည့်အခါ၊ တေဇာကြီး၍ အလင်းရောင်တောက်ပသော စူတသည် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာ၏။

Verse 10

व्यासशिष्यः पुराणज्ञो रोमहर्षणसंज्ञकः । तान्प्रणम्य यथान्यायं स तैश्चैवाभिपूजितः

ဗျာသ၏ တပည့်၊ ပုရာဏသိပ္ပံကို သိကျွမ်းသူ ရိုမဟရ္ရှဏဟု အမည်ရသူသည်၊ သင့်တော်သည့် နည်းလမ်းအတိုင်း သူတို့အား ဦးညွှတ်နမಸ್ಕာရပြု၏။ ထို့ပြင် သူတို့ကလည်း သူ့ကို ဝိဓိအတိုင်း ဂုဏ်ပြုကြ၏။

Verse 11

उपविष्टं यथायोग्यं शौनकाद्या महर्षयः । व्यासशिष्यं सुखासीनं सूतं वै रोमहर्षणम्

ရှောနက စသည့် မဟာရသေ့တို့သည် သင့်တော်သလို ထိုင်နေကြပြီး၊ သက်သာစွာ ထိုင်နေသော ဗျာသ၏ တပည့် စူတ ရိုမဟရ္ရှဏထံသို့ ချဉ်းကပ်လာကြ၏။

Verse 12

तं पप्रच्छुर्महाभागाः शौनकाद्यास्तपोधनाः । ऋषय ऊचुः । पौराणिक महाबुद्धे रोमहर्षण सुव्रत

တပဓန ရှိသူ မဟာဘဂါ ရှိသည့် ရှုနကာတို့ အပါအဝင် ရှိသီများက သူ့ကို မေးမြန်းကြသည်။ ရှိသီတို့က ဆိုသည်– “ပုရာဏက ထုတ်ဖော်ပြောသူ၊ မဟာဉာဏ်ရှိသော ရောမဟර්ရှဏ၊ ကောင်းမြတ်သော ဝ్రတ ကိုင်ဆောင်သူ”

Verse 13

त्वत्तः श्रुता महापुण्याः पुरा पौराणिकीः कथाः । सांप्रतं च प्रवृत्ताः स्म कथायां सक्षणा हरेः

သင်ထံမှ ယခင်က မဟာပုဏ္ဏယ ပုရာဏက ပုံပြင်များကို ကျွန်ုပ်တို့ ကြားနာခဲ့ပြီးပြီ။ ယခုမူ ဟရိ၏ ဝတ္ထုကို လက္ခဏာများနှင့် အသေးစိတ်အချက်များပါဝင်စွာ ပြန်လည်စတင်နေကြပါသည်။

Verse 14

स वै पुंसां परोधर्मो यतो भक्तिरधोक्षजे । पुनः पुराणमाचक्ष्व हरिवार्ता समन्वितम्

အမှန်တကယ် လူသားတို့၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး ဓမ္မသည် အဓိုက္ရှဇ (အာရုံခံအားထက်လွန်သော) ဘုရားသခင်ထံ ဘက္တိ ပေါ်ပေါက်စေသော ဓမ္မပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဟရိဝတ္ထုများဖြင့် ပြည့်စုံသော ပုရာဏကို ထပ်မံဟောကြားပါ။

Verse 15

हरेरन्या कथा सूत श्मशानसदृशी स्मृता । हरिस्तीर्थस्वरूपेण स्वयं तिष्ठति तच्छ्रुतम्

ဟေ စူတ၊ ဟရိအကြောင်းမဟုတ်သော ကထာတော်များသည် သင်္ချိုင်းမြေကဲ့သို့ဟု မှတ်ယူကြသည်။ ဟရိသည် ကိုယ်တိုင် တီရ္ထ (သန့်ရှင်းရာ) အဖြစ်ဖြင့် ထိုနေရာ၌ တည်ရှိသည်ဟု ကြားနာရသည်။

Verse 16

तीर्थानां पुण्यदातॄणां नामानि किल कीर्तय । कुत एतत्समुत्पन्नं केन वा परिपाल्यते

ကျေးဇူးပြု၍ ပုဏ္ဏယ ပေးသော တီရ္ထများ၏ အမည်များကို ကီർത്തနာ ပြောကြားပါ။ ဤအရာသည် ဘယ်နေရာမှ ပေါ်ပေါက်လာသနည်း၊ ထို့ပြင် မည်သူက ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သနည်း။

Verse 17

कस्मिन्विलयमभ्येति जगदेतच्चराचरम् । क्षेत्राणि कानि पुण्यानि के च पूज्याः शिलोच्चयाः

ဤလှုပ်ရှားသောနှင့် မလှုပ်ရှားသော စကြဝဠာတစ်လုံးလုံးသည် နောက်ဆုံးတွင် မည်သူထံသို့ လျောလျောလျားလျား ပျော်ဝင်သွားသနည်း? မည်သည့် ပုဏ္ဏက က္ṣetra (သန့်ရှင်းဒေသ) များက ကုသိုလ်မြင့်သနည်း၊ မည်သည့် တောင်ထိပ်များက ပူဇော်ထိုက်သနည်း?

Verse 18

नद्यश्च काः पराः पुण्या नृणां पापहराः शुभाः । एतत्सर्वं महाभाग कथयस्व यथाक्रमम्

မည်သည့်မြစ်များက အထူးသန့်ရှင်းမြင့်မြတ်၍ မင်္ဂလာဖြစ်စေကာ လူတို့၏ အပြစ်ကို ဖယ်ရှားပေးသနည်း? အို မဟာဘဂါ၊ ဤအရာအားလုံးကို အစဉ်လိုက် ပြောပြပါ။

Verse 19

सूत उवाच । साधुसाधु महाभागाः साधुपृष्टं तपोधनाः । तं प्रणम्य प्रवक्ष्यामि पुराणं पद्मसंज्ञकम्

စူတာက ပြောသည်။ “ကောင်းလှ၏၊ ကောင်းလှ၏၊ အို ကံကောင်းသူတို့—တပဿာဓနဖြင့် ကြွယ်ဝသူတို့၊ သင်တို့ မေးမြန်းချက်သည် အလွန်သင့်တော်၏။ ထိုအရာကို ဦးညွှတ်နမಸ್ಕာရ ပြုပြီး ယခု ‘ပဒ္မ’ ဟု ခေါ်သော ပုရာဏကို ဟောပြမည်။”

Verse 20

पाराशर्यं परमपुरुषं विश्ववेद्यैकयोनिं विद्याधारं विपुलमतिदं वेदवेदांतवेद्यम् । शश्वच्छांतं स्वमतिविषयं शुद्धतेजोविशालं वेदव्यासं विततयशसं सर्वदाहं नमामि

ပာရာရှရျ—ဝေဒဗျာသ—ထို အမြင့်ဆုံး ပုရုෂကို ငါ နမಸ್ಕာရပြု၏။ ကမ္ဘာလောကတစ်လုံးလုံး သိမြင်နိုင်သော တစ်ခုတည်းသော မူလရင်းမြစ်၊ ဗိဒ္ဓာ၏ အထောက်အကူ၊ ဉာဏ်အလွန်ကျယ်ဝန်း၍ ဝေဒနှင့် ဝေဒാന്തတို့ဖြင့် သိနိုင်သူ။ အစဉ်တည်ငြိမ်၍ သာမန်အတွေးအခေါ်၏ အလွန်ကွာ၊ သန့်ရှင်းသော တေဇောဖြင့် မဟာကြီး; ကီရ్తိကျော်ကြားမှု ပြန့်နှံ့၍ အချိန်တိုင်း အဝိဇ္ဇာကို လောင်ကျွမ်းစေသူကို ငါ ဦးညွှတ်၏။

Verse 21

नमो भगवते तस्मै व्यासायामिततेजसे । यस्य प्रसादाद्वक्ष्यामि नारायणकथामिमाम्

အမိတတေဇောရှိသော ဘဂဝန် ဝျာသအား နမಸ್ಕာရပြု၏။ သူ၏ ကရုဏာကြောင့် ယခု ငါ နာရာယဏ၏ ဤကထာကို ဟောပြမည်။

Verse 22

प्रवक्ष्यामि महापुण्यं पुराणं पद्मसंज्ञितम् । सहस्रं पंचपंचाशत्षड्भिः खंडैः समन्वितम्

အလွန်မင်္ဂလာပုဏ္ဏားကြီးသော “ပဒ္မပုရာဏ” ဟုခေါ်သော ပုရာဏကို ငါဟောကြားမည်။ ၎င်းသည် ရှလိုကာ ၅၅,၀၀၀ ပါဝင်၍ ခဏ္ဍ ၆ ခဏ္ဍဖြင့် စီစဉ်ထားသည်။

Verse 23

तत्रादावादिखंडं स्याद्भूमिखंडं ततः परम् । ब्रह्मखंडं च तत्पश्चात्ततः पातालखंडकम्

ထိုတွင် အစဦး၌ အာဒီခဏ္ဍ ရှိပြီး၊ ထို့နောက် ဘူမိခဏ္ဍ။ ထို့ပြီးနောက် ဘြဟ္မာခဏ္ဍ၊ ထို့နောက် ပာတာလခဏ္ဍ ဖြစ်သည်။

Verse 24

क्रियाखंडं ततः ख्यातमुत्तरं खंडमंतिमम् । एतदेव महापद्ममद्भुतं यन्मयं जगत्

ထို့နောက် ကရိယာခဏ္ဍ ဟုခေါ်သော အပိုင်းသည် ထင်ရှား၍၊ ဥတ္တရခဏ္ဍ သည် နောက်ဆုံး အဆုံးသတ် အပိုင်းဖြစ်သည်။ ဤပင် အံ့ဩဖွယ် “မဟာပဒ္မ” — ပဒ္မပုရာဏ — ဖြစ်၍ ကမ္ဘာလောကတစ်ခုလုံးသည် ၎င်း၏ ပေါ်ထွန်းမှု ဖြစ်သည်။

Verse 25

तद्वृत्तांताश्रयं तस्मात्पाद्ममित्युच्यते बुधैः । एतत्पुराणममलं विष्णुमाहात्म्यमुत्तमम्

ထို့ကြောင့် ပဒ္မ(ကြာပန်း)နှင့် ဆက်နွယ်သော ထိုအကြောင်းအရာကို အခြေခံထားသဖြင့် ပညာရှိတို့က “ပဒ္မ” ဟု ခေါ်ကြသည်။ ဤပုရာဏသည် အမလ(အညစ်မရှိ)၍ ဗိဿဏု၏ မဟာတမိယကို အမြင့်မြတ်ဆုံး ချီးမွမ်းတော်မူခြင်း ဖြစ်သည်။

Verse 26

देवदेवोहरिर्यद्वै ब्रह्मणे प्रोक्तवान्पुरा । ब्रह्मा तन्नारदायाह नारदोऽस्मद्गुरोः पुरः

ဒေဝဒေဝ ဟရိဘုရားက ရှေးကာလ၌ ဘြဟ္မာအား ဟောကြားခဲ့သော ထိုဩဝါဒကို ဘြဟ္မာက နာရဒအား ပြန်လည် ပြောကြားခဲ့သည်။ နာရဒကလည်း (ထို့နောက်) ကျွန်ုပ်တို့၏ ဂုရုရှေ့၌ ထိုတရားကို ကြေညာဟောပြောခဲ့သည်။

Verse 27

व्यासः सर्वपुराणानि सेतिहासानि संहिताः । अध्यापयामास मुहुर्मामतिप्रियमात्मनः

ဗျာသမုနိသည် မိမိအလွန်ချစ်မြတ်နိုးသော ငါ့အား ပုရာဏာများ၊ အိတိဟာသများနှင့် သံဟိတာစုစည်းများကို ထပ်ခါထပ်ခါ သင်ကြားပေးခဲ့သည်။

Verse 28

तत्तेऽहं संप्रवक्ष्यामि पुराणमतिदुर्लभम् । यच्छ्रुत्वा ब्रह्महत्यादि पापेभ्यो मुच्यते नरः

ယခု ငါသည် သင့်အား အလွန်ရှားပါးသော ပုရာဏာတစ်ပုဒ်ကို ပြည့်စုံစွာ ဟောပြောမည်။ ၎င်းကို နားထောင်လျှင် ဘြဟ္မဏဟတ္တယာ စသည့် အပြစ်များမှ လူသည် လွတ်မြောက်သည်။

Verse 29

सर्वतीर्थाभिषेकं च लभते शृणुते हि यः । श्रद्धया परया भक्त्या श्रुतमात्रेण मुक्तिदः

အမြင့်ဆုံးသော သဒ္ဓါနှင့် ဘက္တိဖြင့် ဤကို နားထောင်သူသည် တီရ္ထအားလုံး၌ ရေချိုးသန့်စင်သကဲ့သို့ ကုသိုလ်ကို ရရှိသည်။ နားထောင်ရုံဖြင့်ပင် မောက္ခပေးသူ ဖြစ်စေသည်။

Verse 30

अश्रद्धयापि शृणुते लभते पुण्यसंचयम् । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन पद्मं श्रोत्रातिथी कुरु

သဒ္ဓါမရှိဘဲ နားထောင်သူတောင် ကုသိုလ်စုဆောင်းမှုကို ရရှိသည်။ ထို့ကြောင့် အားလုံးသောကြိုးပမ်းမှုဖြင့် ပဒ္မပုရာဏာကို သင်၏နားထဲသို့ ကြိုဆိုရမည့် ဧည့်သည်အဖြစ် ပြုလုပ်လော့။

Verse 31

तत्रादिखंडं वक्ष्यामि पुण्यं पापविनाशनम् । शृण्वंतु मुनयः सर्वे सशिष्यास्त्वत्र ये स्थिताः

ထိုအကြောင်းအရာ၌ ယခု ငါသည် အာဒိခဏ္ဍကို ဟောကြားမည်။ ၎င်းသည် သန့်ရှင်း၍ အပြစ်ပျက်စီးစေသော အရာဖြစ်သည်။ ဤနေရာ၌ ရှိသော မုနိအားလုံးတို့သည် တပည့်များနှင့်အတူ နားထောင်ကြပါစေ။