Adhyaya 54

Verse 1

व्यास उवाच । वेदं वेदौ तथा वेदान्वेदांगानि तथा द्विजाः । अधीत्य चाधिगम्यार्थं ततः स्नायाद्द्विजोत्तमः

ဗျာသက မိန့်ကြားသည်– ဝေဒနှင့် ဝေဒနှစ်ပါးကိုလည်းကောင်း၊ ဝေဒများကို ဝေဒာင်္ဂများနှင့်အတူလည်းကောင်း လေ့လာပြီးနောက်၊ အို ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ၊ ဒွိဇသည် အဓိပ္ပါယ်ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်သဘောပေါက်ပြီးလျှင် ထို့နောက် သင်ယူမှုအဆုံးသတ် အခမ်းအနားရေချိုး (samāvartana) ကို ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 2

गुरवे तु धनं दत्वा स्नायीत तदनुज्ञया । तीर्णव्रतोथ युक्तात्मा शक्तो वा स्नातुमर्हति

ဂုရုအား ဓန (ဒက္ခိဏာ) ပေးအပ်ပြီး၊ သူ၏ ခွင့်ပြုချက်ဖြင့် ရေချိုးရမည်။ ဝရတ (vrata) ကို ပြီးမြောက်ကာ ကိုယ်စိတ်ထိန်းသိမ်းနိုင်သူ—သို့မဟုတ် စွမ်းနိုင်ပါက—သတ်မှတ်ထားသော နည်းလမ်းအတိုင်း ရေချိုးရန် အရည်အချင်းပြည့်မီလာသည်။

Verse 3

वैणवीं धारयेद्यष्टिमंतर्वासस्तथोत्तरम् । यज्ञोपवीतद्वितयं सोदकं च कमंडलुम्

သူသည် ဝိုင်ရှ္ဏဝ ဒဏ္ဍ (တံတောင်) ကို ကိုင်ဆောင်၍ အတွင်းဝတ်နှင့် အပြင်ဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ရမည်။ ယဇ္ဉောပဝီတ (သန့်ရှင်းကြိုး) နှစ်ချောင်းကို ထိန်းသိမ်းထားပြီး ရေဖြည့်ထားသော ကမဏ္ဍလု ကိုလည်း ဆောင်ယူရမည်။

Verse 4

छत्रं चोष्णीषममलं पादुके चाप्युपानहौ । रौक्मे च कुंडले धार्ये कृत्तकेशनखः शुचिः

ထီးကိုဆောင်၍ အညစ်အကြေးကင်းသော ဦရှ္ဏီဿ (ခေါင်းပတ်) ကိုဝတ်ဆင်ရမည်။ ပာဒုကာနှင့် ဖိနပ်လည်းဝတ်ရမည်။ ရွှေနားကပ်ကိုဆင်၍ ဆံပင်နှင့် လက်သည်းကိုညှပ်ကာ သန့်ရှင်းပူဇော်သဘောဖြင့် နေရမည်။

Verse 5

अन्यत्र कांचनाद्विप्रो न रक्तां बिभृयात्स्रजम् । शुक्लांबरधरो नित्यं सुगंधः प्रियदर्शनः

ကာဉ္စန၌သာမကလွဲ၍ ဗြာဟ္မဏသည် အနီရောင်ပန်းမော်လား မဝတ်သင့်။ အမြဲအဖြူရောင်အဝတ်ကိုဝတ်၍ အနံ့သင်းကာ မြင်သူအားလုံးအတွက် ကြည်နူးဖွယ်ဖြစ်ရမည်။

Verse 6

न जीर्ण मलवद्वासा भवेद्वै विभवे सति । न रक्तमुल्बणं चान्य धृतं वासो न कुंडलम्

အင်အားရှိသော်လည်း အဟောင်းအပျက် သို့မဟုတ် အညစ်အကြေးကပ်သော အဝတ်မဝတ်ရ။ အလွန်တောက်ပလွန်းသော အနီရောင်အဝတ်လည်း မဝတ်ရ၊ မသင့်လျော်သော အဝတ်အစားများနှင့် မလျော်ကန်သော နားကပ်လည်း မဆင်ရ။

Verse 7

नोपानहौ स्रजं चाथ पादुके च प्रयोजयेत् । उपवीतमलंकारं दर्शयन्कृष्णमाजिनम्

ဖိနပ်၊ ပန်းမော်လား၊ ပာဒုကာတို့ကိုပင် မဝတ်သင့်။ အစားထိုး၍ ယဇ္ဉောပဝီတ (သန့်ရှင်းသောကြိုး) နှင့် သင့်လျော်သော အလှဆင်ပစ္စည်းများဖြင့် ပေါ်ထွက်ကာ တပသီ၏ဝတ်စုံဖြစ်သော ကృష్ణာဇိန (အနက်ရောင်သမင်အရေ) ကို ထင်ရှားစေသင့်သည်။

Verse 8

नापसव्यं परीदध्याद्वासो न विकृतं वसेत् । आहरेद्विधिवद्दारान्सदृशानात्मनः शुभान्

အဝတ်ကို အပသဗျ (မင်္ဂလာမကောင်းသော ပြောင်းပြန်) ပုံစံဖြင့် မဝတ်ရ၊ မမှန်ကန်သည့် သို့မဟုတ် မသင့်လျော်သည့် ပုံစံဖြင့်လည်း မဝတ်ဆင်ရ။ သတ်မှတ်ထားသော ဗిధိအတိုင်း ကိုယ်နှင့်သင့်တော်၍ သီလရှိကောင်းမြတ်သော ဇနီး/ခင်ပွန်းကို ရယူရမည်။

Verse 9

रूपलक्षणसंयुक्तान्योनिदोषविवर्जितान् । अपितृगोत्रजभवामन्यमानुषगोत्रजाम्

သူသည် ရုပ်ရည်လှပ၍ မင်္ဂလာလက္ခဏာများနှင့်ပြည့်စုံကာ မျိုးရိုးအပြစ်အနာအဆာကင်းသော သတို့သမီးကို ရွေးချယ်ရမည်။ ဖခင်ဘက် ဂိုတ်ရ၌ မမွေးဖွားဘဲ အခြားလူမျိုးကလန်/ဂိုတ်ရ၌ မွေးဖွားသူ ဖြစ်ရမည်။

Verse 10

आहरेद्ब्राह्मणो भार्यां शीलशौचसमन्विताम् । ऋतुकालाभिगामी स्याद्यावत्पुत्रोभिजायते

ဗြာဟ္မဏသည် သီလကောင်း၍ သန့်ရှင်းမှုနှင့်ပြည့်စုံသော ဇနီးကို ယူရမည်။ သားတော် မွေးဖွားလာသည်အထိ ရတုကာလ (ဖွားမြင်နိုင်သည့်ကာလ) တွင်သာ သူမထံ သွားရမည်။

Verse 11

वर्जयेत्प्रतिषिद्धानि प्रयत्नेन दिनानि तु । षष्ठ्यष्टमीं पंचदशीं द्वादशीं च चतुर्दशीम्

တားမြစ်ထားသော လတိထိနေ့များကို ကြိုးစား၍ ရှောင်ကြဉ်ရမည်—ဆဋ္ဌမီ၊ အဋ္ဌမီ၊ ပဉ္စဒသီ၊ ဒွာဒသီ နှင့် စတုရ္ဒသီ။

Verse 12

ब्रह्मचारी भवेन्नित्यं तद्वज्जन्मत्रयाहनि । आदधीत विवाहाग्निं जुहुयाज्जातवेदसम्

သူသည် အမြဲတမ်း ဗြဟ္မစာရီအဖြစ် နေထိုင်ရမည်။ မွေးဖွားပြီးနောက် သုံးရက်လည်း ထိုနည်းတူ ထိန်းသိမ်းရမည်။ ထို့နောက် မင်္ဂလာအဂ္ဂိကို တည်ထောင်၍ ဇာတဝေဒသ (အဂ္ဂိ) ထဲသို့ အာဟုတိများ ပူဇော်ရမည်။

Verse 13

एतानि स्नातको नित्यं पावनानि च पावयेत् । वेदोदितं स्वकं कर्म्म नित्यं कुर्यादतंद्रितः

စနာတကသည် ဤပဝနအကျင့်များဖြင့် နေ့စဉ် မိမိကိုယ်ကို သန့်စင်စေကာ၊ မပေါ့ပျက်ဘဲ ဝေဒက ညွှန်ကြားထားသည့် မိမိ၏တာဝန်ကမ္မကို အမြဲတမ်း ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 14

अकुर्वाणः पतत्याशु नरकानतिभीषणान् । अभ्यसेत्प्रयतो वेदं महायज्ञान्न हापयेत्

မိမိသတ်မှတ်ထားသော တာဝန်များကို မလုပ်ဆောင်သူသည် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် နရကများသို့ လျင်မြန်စွာ ကျရောက်တတ်သည်။ ထို့ကြောင့် စည်းကမ်းတကျ ဝေဒကို လေ့လာ၍ မဟာယဇ္ဍများကို မလျစ်လျူရှုရ။

Verse 15

कुर्याद्गृह्याणि कार्याणि संध्योपासनमेव च । सख्यं समाधिकैः कुर्यादुपेयादीश्वरं सदा

အိမ်တွင်းဆိုင်ရာ ဂೃಹယ ကర్మများကို ပြုလုပ်ပြီး နေ့အကူးအပြောင်းအချိန် စန္ဓျာပူဇာကိုလည်း ဆောင်ရွက်ရ။ စမာဓိ၌ တည်မြဲသော သာဓုများနှင့် မိတ်သဟာယ ပြု၍ အမြဲတမ်း ဣශ්ဝရထံ ချဉ်းကပ်ရ။

Verse 16

दैवतान्यभिगच्छेत कुर्य्याद्भार्य्याभिपोषणम् । न धर्मं ख्यापयेद्विद्वान्न पापं गूहयेदपि

ဒေဝတာများထံ သွားရောက်ကာ ပူဇာဆောင်ရွက်၍ မိမိဇနီးကို သင့်တော်စွာ ထောက်ပံ့ပြုစုရ။ ပညာရှိသည် မိမိ၏ သာသနာဓမ္မကို ထင်ရှားအောင် မကြွားဝါရ၊ အပြစ်ကိုလည်း မဖုံးကွယ်ရ။

Verse 17

कुर्वीतात्महितं नित्यं सर्वभूतानुकंपकः । वयसः कर्म्मणोऽर्थस्य श्रुतस्याभिजनस्य च

မိမိအကျိုးအတွက် အမြဲတမ်း အကျိုးရှိသော ကర్మကို ပြုလုပ်၍ သတ္တဝါအားလုံးအပေါ် ကရုဏာထားရ—အသက်အရွယ်၊ လုပ်ရပ်၊ ဥစ္စာ၊ သင်ကြားသိမြင်မှု သို့မဟုတ် မျိုးရိုးမြင့်မားမှု မခွဲခြားဘဲ။

Verse 18

देशवाग्बुद्धिसारूप्यमाचरन्विचरेत्सदा । श्रुतिस्मृत्युदितं सम्यक्साधुभिर्यश्च सेवितः

ဒေသ၊ ဘာသာစကားနှင့် နားလည်မှုတို့နှင့် ကိုက်ညီအောင် လိုက်လျော၍ အမြဲတမ်း နေထိုင်သွားလာရ။ ထို့ပြင် သြရုတိနှင့် သမృతိ၌ ဖော်ပြထားပြီး သာဓုများက လက်တွေ့ကျင့်သုံးသော အကျင့်အကြံကို မှန်ကန်စွာ လိုက်နာရ။

Verse 19

तमाचारं निषेवेत नेहेतान्यत्र कर्हिचित् । येनास्य पितरो याता येन याताः पितामहाः

ထိုအကျင့်အထုံး (အာစာရ) ကိုသာ လိုက်နာရမည်၊ ဤနေရာ၌ မည်သည့်အချိန်မဆို အခြားလမ်းကြောင်းအတွက် မစွန့်ပစ်ရ။ အကြောင်းမှာ ထိုလမ်းဖြင့်ပင် မိမိ၏ ပိတೃ (ဘိုးဘွား) များ သွားခဲ့ကြပြီး ထိုလမ်းတူတူဖြင့် ပိတామဟ (အဘိုးဘွားကြီး) များလည်း သွားခဲ့ကြသည်။

Verse 20

तेन यायात्सतां मार्गं तेन गच्छन्न दुष्यति । नित्यं स्वाध्यायशीलः स्यान्नित्यं यज्ञोपवीतवान्

ထိုစည်းကမ်းဖြင့် သာဓုသူတို့၏ မာဂ်ကို လိုက်နာသင့်သည်။ ထိုသို့ လျှောက်လှမ်းသူသည် အဓမ္မသို့ မကျရောက်။ နေ့စဉ် စွဝါဓျာယ (သန့်ရှင်းသော စာသင်ယူခြင်း) တွင် ရတနာကဲ့သို့ တည်မြဲ၍ နေ့စဉ် ယဇ္ဉိုပဝီတ (သန့်ရှင်းကြိုး) ကိုလည်း ဆောင်ထားရမည်။

Verse 21

सत्यवादी जितक्रोधो लोभमोहविवर्जितः । सावित्रीजाप निरतः श्राद्धकृन्मुच्यते गृही

အိမ်ထောင်ရှင်တစ်ဦးသည် သစ္စာပြော၍ ဒေါသကို အနိုင်ယူထားကာ လောဘနှင့် မောဟကို ကင်းစင်ပြီး စာဝိတရီ (ဂါယတ္ရီ) ကို ဂျပ်တော်မူကာ ရှရဒ္ဓ ကర్మကို ဆောင်ရွက်လျှင် ထိုသူသည် မုတ်ခ္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ရရှိသည်။

Verse 22

मातापित्रोर्हिते युक्तो ब्राह्मणस्य हिते रतः । दाता यज्वा देवभक्तो ब्रह्मलोके महीयते

မိဘနှစ်ပါး၏ အကျိုးအတွက် အမြဲတမ်း အားထုတ်သူ၊ ဘြာဟ္မဏတို့၏ ကောင်းကျိုးအတွက် ရတနာကဲ့သို့ ရတိရှိသူ၊ ဒါနပေးသူ၊ ယဇ္ဉ ပြုလုပ်သူ၊ ဒေဝဘက္တ ဖြစ်သူ—ထိုသူသည် ဘြဟ္မလောက၌ ဂုဏ်ထူးမြင့်မားစွာ ချီးမြှောက်ခံရသည်။

Verse 23

त्रिवर्गसेवी सततं देवानां च समर्चनम् । कुर्यादहरहर्नित्यं नमस्येत्प्रयतः सुरान्

သုံးပါးသော ပုရုෂာర్థ (ဓမ္မ၊ အර්ထ၊ ကာမ) ကို လိုက်နာသူသည် ဒေဝတို့ကို အမြဲတမ်း ပူဇော်အာရాధနာ ပြုရမည်။ နေ့စဉ် နေ့တိုင်း အစဉ်မပြတ် စည်းကမ်းတကျ ကြိုးပမ်း၍ သုရ (ဒေဝ) များကို နမസ്കာရ ပြုရမည်။

Verse 24

विभागशीलः सततं क्षमायुक्तो दयालुकः । गृहस्थस्तु समाख्यातो न गृहेण गृही भवेत्

မျှဝေတတ်၍ အမြဲ ခ္ෂမာ (ခွင့်လွှတ်ခြင်း) နှင့် ပြည့်စုံကာ ဒယာ (ကရုဏာ) ရှိသူကိုသာ အမှန်တကယ် ဂৃহಸ್ಥ ဟု ခေါ်သည်။ အိမ်ရှိခြင်းကြောင့်သာ အိမ်အပေါ် အလွန်ကပ်လျက် မဖြစ်စေ။

Verse 25

क्षमा दया च विज्ञानं सत्यं चैव दमः शमः । अध्यात्मनित्यता ज्ञानमेतद्ब्राह्मणलक्षणम्

ခ္ෂမာ (ခွင့်လွှတ်ခြင်း)၊ ဒယာ (ကရုဏာ)၊ ဗိညာဏ (ခွဲခြားသိမြင်မှု)၊ သတ္တ (အမှန်တရား)၊ ဒမ (ကိုယ်ကိုထိန်းချုပ်မှု) နှင့် သမ (စိတ်ငြိမ်းချမ်းမှု)၊ ထို့ပြင် အဓျာတ္မကို နित्यတကျ ဆည်းပူးခြင်းနှင့် ဉာဏ်အမှန်—ဤအရာတို့သည် ဘြာဟ္မဏ၏ လက္ခဏာများ ဖြစ်သည်။

Verse 26

एतस्मान्न प्रमाद्येत विशेषेण द्विजोत्तमः । यथाशक्ति चरन्धर्म्मं निंदितानि विवर्जयेत्

ထို့ကြောင့် ဤအရာ၌ မပေါ့ဆရ၊ အထူးသဖြင့် ဒွိဇိုတ္တမ ဖြစ်သူတို့။ ကိုယ့်စွမ်းအားအတိုင်း ဓမ္မကို ကျင့်၍ အပြစ်တင်ခံရသော အကျင့်များကို ရှောင်ကြဉ်ရမည်။

Verse 27

विधूय मोहकलिलं लब्ध्वा योगमनुत्तमम् । गृहस्थो मुच्यते बंधान्नात्र कार्याविचारणा

မောဟ (မိုဟ) ၏ ရွံ့ညစ်ကို ဖယ်ရှား၍ အနုတ္တမ ယောဂကို ရရှိသော် ဂৃহಸ್ಥတောင်မှ ချည်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်သည်—ဤအကြောင်း၌ သံသယ သို့မဟုတ် ထပ်မံစဉ်းစားရန် မလို။

Verse 28

विगर्हित जय क्षेप हिंसा बंधवधात्मनाम् । अन्यमन्यु समुत्थानां दोषाणां मर्षणं क्षमा

ခ္ෂမာ (ခွင့်လွှတ်ခြင်း) ဟူသည် အခြားသူ၏ ဒေါသမှ ပေါ်ထွက်လာသော အပြစ်အနာအဆာများကို သည်းခံနိုင်ခြင်း—ဥပမာ အပြစ်တင်ခြင်း၊ အနိုင်ရ၍ မာန်တက်ခြင်း၊ စော်ကားခြင်း၊ အကြမ်းဖက်ခြင်း၊ ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်ခြင်းနှင့် သတ်ဖြတ်ခြင်း။

Verse 29

स्वदुःखेष्वेव कारुण्यं परदुःखेषु सौहृदम् । दयेति मुनयः प्राहुः साक्षाद्धर्मस्य साधनम्

ကိုယ့်ဒုက္ခအပေါ် ကရုဏာနှင့် အခြားသူတို့၏ ဒုက္ခအပေါ် မေတ္တာမိတ်သဟာယ—မုနိတို့က ဤကို ‘ဒယာ’ (ကရုဏာ) ဟု ခေါ်ကြပြီး ဓမ္မကို ကျင့်သုံးရာ တိုက်ရိုက်နည်းလမ်းဟု ဆိုကြသည်။

Verse 30

चतुर्दशानां विद्यानां धारणा हि परार्थतः । विज्ञानमिति तद्विद्याद्येन धर्मो विवर्धते

အခြားသူတို့၏ အကျိုးအတွက် ဗိဒ္ယာ ဆယ့်လေးမျိုးကို ထိန်းသိမ်းဆောင်ယူခြင်းပင် ‘ဝိဇ္ဉာန’ အစစ်ဟု သိလော့; ထိုကြောင့် ဓမ္မသည် တိုးပွား၍ ခိုင်မာလာသည်။

Verse 31

अधीत्य विधिवद्विद्यामर्थं चैवोपलभ्यते । धर्मकार्याणि कुर्वीत ह्येतद्विज्ञानमुच्यते

နည်းလမ်းတကျ ဗိဒ္ယာကို လေ့လာပြီးလျှင် ၎င်း၏ အဓိပ္ပါယ်အသုံးချကိုလည်း ရရှိသည်။ ထို့နောက် ဓမ္မ၏ လုပ်ငန်းများကို ဆောင်ရွက်ရမည်—ဤကို ‘ဝိဇ္ဉာန’ ဟု ခေါ်သည်။

Verse 32

सत्येन लोकं जयति सत्यं तत्परमं पदम् । यथा भूता प्रमादं तु सत्यमाहुर्मनीषिणः

သစ္စာဖြင့် လောကကို အနိုင်ယူနိုင်သည်; သစ္စာသည် အမြင့်ဆုံးသော အဆင့်တည်ရာဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ပညာရှိတို့က သစ္စာကို အရာဝတ္ထုတို့၏ အမှန်တကယ်ဖြစ်တည်မှုဟု ဆိုပြီး မုသာကို မေ့လျော့မှုကြောင့် ဖြစ်သော မောဟဟု ဆိုကြသည်။

Verse 33

दमः शरीरोपरतिः शमः प्रज्ञाप्रसादतः । अध्यात्ममक्षरं विद्या यत्र गत्वा न शोचति

ဒမ (အင်္ဒြိယထိန်းချုပ်မှု)、ကိုယ်ခန္ဓာအာရုံခံစားမှုမှ နုတ်ထွက်ခြင်းနှင့် ရှမ (အတွင်းငြိမ်းချမ်းမှု) တို့သည် ပညာ၏ ကြည်လင်သန့်ရှင်းမှုနှင့် ကျေးဇူးတော်ကြောင့် ပေါ်ပေါက်သည်။ အဓျာတ္မ-ဗိဒ္ယာသည် မပျက်မယွင်းသော အက္ခရ တတ္တဝါ; ထိုသို့ ရောက်လျှင် မရှိုက်မငိုတော့။

Verse 34

यया स देवोभगवान्विद्यया विद्यते परः । साक्षादेव हृषीकेशस्तज्ज्ञानमिति कीर्तितम्

အမြင့်ဆုံးသော ဘုရားသခင်ကို သိမြင်စေသော ဉာဏ်ပညာသည်—ဟೃṣīkēśa သည် ကိုယ်တိုင် တိုက်ရိုက်ပင် ဖြစ်တော်မူသည်—ထိုဉာဏ်ကို တရားဉာဏ်အဖြစ် ချီးကျူးကြသည်။

Verse 35

तन्निष्ठस्तत्परो विद्वान्नित्यमक्रोधनः शुचिः । महायज्ञपरो विप्रो लभते तदनुत्तमम्

ထိုလမ်း၌ နိဿဌာန်တည်၍ ထိုအမြင့်ဆုံးသို့ အာရုံတည်သော ပညာရှိ ဘြာဟ္မဏ—အမြဲ အမျက်မရှိ သန့်ရှင်း၍—မဟာယဇ္ဉ၌ အားထုတ်သူသည် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော အမြင့်ဆုံးအခြေအနေကို ရရှိသည်။

Verse 36

धर्मस्यायतनं यत्नाच्छरीरं परिपालयेत् । नहि देहं विना विष्णुः पुरुषैर्विद्यतेपरः

ကိုယ်ခန္ဓာသည် ဓမ္မ၏ အာသနဖြစ်သဖြင့် အားထုတ်ကာ ကာကွယ်ထိန်းသိမ်းရမည်; ကိုယ်ခန္ဓာမရှိလျှင် လူတို့သည် အမြင့်ဆုံးသော ဗိෂ္ဏုကို မသိမြင်နိုင်။

Verse 37

नित्यं धर्मार्थकामेषु युज्येत नियतो द्विजः । न धर्मवर्जितं काममर्थं वा मनसा स्मरेत्

စည်းကမ်းရှိသော ဒွိဇသည် ဓမ္မ၊ အර්ထ၊ ကာမတို့၌ အမြဲ လုပ်ဆောင်နေထိုင်ရမည်; ဓမ္မမပါသော ဆန္ဒ သို့မဟုတ် ဥစ္စာကို စိတ်ထဲတွင်တောင် မစဉ်းစားရ။

Verse 38

सीदन्नपि हि धर्मेण न त्वधर्मं समाचरेत् । धर्मो हि भगवान्देवो गतिः सर्वेषु जंतुषु

အခက်အခဲထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသော်လည်း ဓမ္မအတိုင်းသာ ပြုမူရမည်၊ အဓမ္မ မကျင့်ရ; ဓမ္မသည် အမှန်တကယ် ဘုရားသခင်တော်ဖြစ်၍ သတ္တဝါအားလုံး၏ အားကိုးရာနှင့် နောက်ဆုံးသွားရာလမ်း ဖြစ်သည်။

Verse 39

भूतानांप्रियकारीस्यान्नपरद्रो हकर्मधीः । न वेददेवतानिंदां कुर्य्यात्तैश्च न संवसेत्

သတ္တဝါအပေါင်းတို့၏ အကျိုးချမ်းသာအတွက် ကောင်းမှုကို ပြုလုပ်ရမည်၊ အခြားသူတို့အပေါ် သစ္စာဖောက်သော အလုပ်များ၌ စိတ်မထားရ။ ဝေဒနှင့် ဒေဝတားတို့ကို မနိန္ဒာရ၊ နိန္ဒာသူတို့နှင့်လည်း မပေါင်းသင်းရ။

Verse 40

यस्त्विमं नियतो मर्त्यो धर्माध्यायं पठेच्छुचिः । अध्यापयेच्छ्रावयेद्वा ब्रह्मलोके महीयते

သို့သော် စည်းကမ်းတကျနေထိုင်သော လူသားတစ်ဦးသည် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်၍ ဤဓမ္မအခန်းကို ရွတ်ဖတ်လျှင်—သို့မဟုတ် သင်ကြားစေခြင်း၊ နားထောင်စေခြင်း ပြုလျှင်—ဗြဟ္မာလောက (Brahmaloka) တွင် ဂုဏ်မြင့်တင်ခံရသည်။

Verse 54

इति श्रीपाद्मे महापुराणे स्वर्गखंडे चतुःपंचाशत्तमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် မြတ်နိုးအပ်သော သီရိပဒ္မ မဟာပုရာဏ၏ စွဝဂ္ဂခဏ္ဍ၌ အခန်း (အဓ್ಯಾಯ) ၅၄ ပြီးဆုံး၏။