Adhyaya 10

Verse 1

ऋषय ऊचुः । पृथिव्या हि परीमाणं संस्थानं सरितस्तथा । त्वत्तः श्रुत्वा महाभाग अमृतं पीतमेव च

ရိရှီများက ဆိုကြသည်– “အို မဟာဘဂါ၊ သင်ထံမှ မြေကြီး၏ အတိုင်းအတာ၊ ပုံသဏ္ဍာန်နှင့် စီမံတည်ဆောက်ပုံ၊ ထို့ပြင် မြစ်များအကြောင်းကို ကြားနာရသဖြင့်၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် အမှန်တကယ် အမృత (အမတရည်) ကို သောက်သုံးခဲ့သကဲ့သို့ ဖြစ်ပါသည်။”

Verse 2

तत्र भूमौ च तीर्थानि पावनानीति नः श्रुतम् । आचक्ष्व तानि सर्वाणि यथाफलकराणि च । सविशेषं महाप्राज्ञ श्रोतुमिच्छामहे तव

ထိုမြေပြင်၌ အပြစ်ကိုသန့်စင်ပေးသော သန့်ရှင်းမြတ်သော တီရ္ထ (tīrtha) များ ရှိကြောင်း ကျွန်ုပ်တို့ ကြားသိခဲ့ပါသည်။ မဟာပညာရှိတော်၊ ထိုတီရ္ထအားလုံးနှင့် ၎င်းတို့ပေးသော ကုသိုလ်အကျိုးဖလများကို အသေးစိတ် ပြောကြားပါလော့; သင်၏နှုတ်မှ အထူးသဖြင့် ကြားနာလိုပါသည်။

Verse 3

सूत उवाच । धन्यं पुण्यं महाख्यानं पृष्टमेव तपोधनाः । यथामति प्रवक्ष्यामि यथायोगं यथाश्रुतम्

စူတက ပြောသည်— တပဿ (tapas) ၏ ဓနကို ကိုင်ဆောင်သော သဒ္ဓါရှင်တို့၊ သင်တို့သည် မင်္ဂလာနှင့် ကုသိုလ်ပြည့်ဝသော မဟာအတ္ထုပ္ပတ္တိကို မေးမြန်းခဲ့ကြသည်။ ငါသည် ငါ့နားလည်သမျှအတိုင်း၊ သင့်လျော်သကဲ့သို့၊ ငါကြားသိခဲ့သကဲ့သို့ ပြောကြားမည်။

Verse 4

पुरातनं प्रवक्ष्यामि देवर्षेर्नारदस्य हि । युधिष्ठिरेण संवादं शृणु तद्द्विजसत्तमाः

ငါသည် ရှေးဟောင်းအကြောင်းအရာတစ်ရပ်ကို ပြောမည်— ဒေဝရ္ရှီ နာရဒ၏ ယုဓိဋ္ဌိရနှင့် ဆွေးနွေးသံဝါဒကို ဖြစ်သည်။ ဒွိဇသတ္တမတို့၊ ထိုအကြောင်းကို နားထောင်ကြလော့။

Verse 5

हृतराज्याः पांडुपुत्रा वने तस्मिन्महारथाः । न्यवसंति महाभागा द्रौपद्या सह पांडवाः

နိုင်ငံတော်ကို ဆုံးရှုံးခဲ့သော ပဏ္ဍု၏ သားတော်များ—မဟာရഥ (mahāratha) များ—သည် ထိုတောအတွင်း နေထိုင်ကြ၏။ ကံကောင်းမြတ်သော ပဏ္ဍဝတို့သည် ဒြော်ပဒီနှင့်အတူ ထိုနေရာ၌ တည်းခိုကြ၏။

Verse 6

अथापश्यन्महात्मानं देवर्षिं तत्र नारदम् । दीप्यमानं श्रिया ब्राह्म्या दीप्ताग्निसमतेजसम्

ထို့နောက် သူသည် ထိုနေရာ၌ မဟာအတ္တမ ဒေဝရ္ရှီ နာရဒကို တွေ့မြင်၏— ဘြဟ္မီသရေဖြင့် တောက်ပလင်းလက်၍ သူ၏တေဇသည် လောင်ကျွမ်းသော မီးကဲ့သို့ ပြင်းထန်တောက်ပနေ၏။

Verse 7

स तैः परिवृतः श्रीमान्भ्रातृभिः कुरुनंदनः । दिवि भाति हि दीप्तौजा देवैरिव शतक्रतुः

ညီအစ်ကိုများ ဝိုင်းရံထားသော ကုရုနန္ဒန မဟာဂုဏ်ရှင်သည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ တောက်ပသောတေဇဖြင့် ထင်ရှားလင်းလက်—ဒေဝတို့အလယ်၌ သတကရတု (အိန္ဒြာ) ကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 8

यथा च देवान्सावित्री याज्ञसेनी तथा पतीन् । न जहौ धर्मतः पार्थान्मेरुमर्कप्रभा यथा

သဗိတရီသည် ဓမ္မအတိုင်း ဒေဝတို့ကို မစွန့်လွှတ်သကဲ့သို့၊ ယာဇ္ဉစေနီလည်း မိမိခင်ပွန်းများကို မစွန့်လွှတ်ခဲ့။ ဓမ္မ၌ တည်ကြည်၍ ပာဏ္ဍဝတို့ကို မည်သည့်အခါမျှ မပစ်ပယ်—နေကဲ့သို့ တောက်ပသော မေရုတောင်တန်းကဲ့သို့။

Verse 9

प्रतिगृह्य ततः पूजां नारदो भगवानृषिः । आश्वासयद्धर्म्मपुत्रं युक्तरूपप्रियेण च

ထို့နောက် ဘဂဝန် ရှင်နာရဒ ရှင်ရသီသည် ပူဇော်မှုကို လက်ခံပြီး ဓမ္မပုတ্ৰကို သင့်လျော်၍ စနစ်တကျ ရေးဖွဲ့ထားကာ နားဝင်ချိုမြိန်သော စကားများဖြင့် နှစ်သိမ့်ပေး하였다။

Verse 10

इति श्रीपाद्मे महापुराणे स्वर्गखंडे दशमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် အလေးအမြတ်ပြုသော သီရိပဒ္မ မဟာပုရာဏ၌ စွဝဂ္ဂခဏ္ဍ အခန်း (အဓ್ಯಾಯ) ဒသမ ပြီးဆုံး၏။

Verse 11

अथ धर्मसुतो राजा प्रणम्य भ्रातृभिः सह । उवाच प्रांजलिर्वाक्यं नारदं देवसंमितम्

ထို့နောက် ဓမ္မ၏သား ရာဇာသည် ညီအစ်ကိုများနှင့်အတူ ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ လက်အုပ်ချီ၍ ဒေဝတို့အလယ်၌ပင် ဂုဏ်ပြုခံရသော နာရဒထံ သင့်လျော်သော စကားကို ဆို하였다။

Verse 12

त्वयि तुष्टे महाभाग सर्वलोकाभिपूजिते । कृतमित्येव मन्ये हि प्रसादात्तव सुव्रत

အို မဟာဘဂါ၊ လောကအားလုံးက ပူဇော်ဂုဏ်ပြုသောသူ၊ သင်နှစ်သက်တော်မူသော် အို သုဝြတ၊ သင်၏ ပရသာဒ (ကျေးဇူးတော်) ကြောင့် အရာအားလုံး ပြီးမြောက်သကဲ့သို့ ငါ ယုံကြည်ပါသည်။

Verse 13

यदि त्वहमनुग्राह्यो भ्रातृभिः सहितोऽनघ । संदेहं मे मुनिश्रेष्ठ हृत्स्थं त्वं छेत्तुमर्हसि

အကယ်၍ ငါသည် ညီအစ်ကိုများနှင့်အတူ သင်၏ အနုဂြဟ (ကရုဏာ) ကို ခံယူရန် သင့်တော်သူ ဖြစ်ပါက၊ အို အနဃ (အပြစ်မဲ့သူ)၊ အို မုနိရှ္ရေဋ္ဌ၊ ငါ့နှလုံး၌ တည်နေသော သံသယကို သင် ဖျောက်ပေးသင့်ပါသည်။

Verse 14

प्रदक्षिणां यः कुरुते पृथिवीं तीर्थतत्परः । किं फलं तस्य कार्त्स्न्येन तद्ब्रह्मन्वक्तुमर्हसि

အို ဘြာဟ္မဏ၊ ပြည့်စုံစွာ မိန့်ကြားပါ—တီရ္ထ (သန့်ရှင်းရာ) များ၌ အလေးထား၍ ကမ္ဘာမြေတစ်လုံးလုံးကို ပရဒက္ခိဏာ (ဝန်းလှည့်ပူဇော်) ပြုသူသည် အပြည့်အဝ မည်သည့် အကျိုးဖလကို ရရှိသနည်း။

Verse 15

नारद उवाच । शृणु राजन्नवहितो दिलीपेन यथा पुरा । वसिष्ठस्य सकाशाद्वै सर्वमेतदुपश्रुतम्

နာရဒ မိန့်တော်မူသည်—အို မင်းကြီး၊ အာရုံစိုက်၍ နားထောင်ပါ။ ရှေးကာလ၌ ဒိလီပသည် ဝသိဋ္ဌ၏ ရှေ့မှောက်၌ ဤအရာအားလုံးကို အမှန်တကယ် မည်သို့ ကြားနာခဲ့သနည်း။

Verse 16

पुरा भागीरथीतीरे दिलीपो राजसत्तमः । धर्म्यं व्रतं समास्थाय न्यवसन्मुनिवत्तदा

ရှေးကာလ၌ ဘာဂီရထီ မြစ်ကမ်းပေါ်တွင် မင်းများအနက် အမြတ်ဆုံး ဒိလီပ မင်းသည် ဓမ္မနှင့်ညီသော ဝြတကို တည်ထောင်၍ ထိုအခါ မုနိကဲ့သို့ ထိုနေရာ၌ နေထိုင်ခဲ့သည်။

Verse 17

शुभेदेशे महाराजपुण्ये देवर्षिपूजिते । गंगाद्वारे महातेजा देवगंधर्वसेविते

မင်္ဂလာရှိသော ထိုပြည်၌—မဟာမင်းများ၏ ကုသိုလ်ပုဏ္ဏာဖြင့် သန့်ရှင်းကာ ဒေဝရိရှီတို့က ပူဇော်လေးစားသည့်—ဂင်္ဂါဒွာရ၌ ထွန်းလင်းတောက်ပသော သန့်မြတ်ရာဌာနကို ဒေဝတားနှင့် ဂန္ဓဗ္ဗတို့က စောင့်ရှောက်ဝန်ဆောင်နေကြသည်။

Verse 18

स पितॄंस्तर्पयामास देवांश्च परमद्युतिः । ऋषींश्च तर्पयामास विधिदृष्टेन कर्मणा

အလွန်တောက်ပသောသူသည် ပိတೃများထံ တර්ပဏ—ရေဖြင့်ပူဇော်ခြင်း—ကို ဆက်ကပ်၍ ဒေဝတားတို့ထံလည်း ဆက်ကပ်하였다; ထို့ပြင် သာသနာဝိဓိအတိုင်း ကర్మကို ပြုလုပ်ကာ ရိရှီတို့ကိုလည်း ကျေနပ်စေ하였다။

Verse 19

कस्यचित्त्वथ कालस्य जपन्नेव महामनाः । ददर्श भूतसंकाशं वसिष्ठमृषिमुत्तमम्

အချိန်အနည်းငယ် ကုန်လွန်ပြီးနောက်၊ ဂျပ်ပ (japa) တွင်ပင် စိတ်တည်ကြည်နေသော မဟာမနာသည် တောက်ပသည့် ဒေဝသတ္တဝါတစ်ပါးကဲ့သို့ ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသော အထွတ်အထိပ် ရိရှီ ဝသိဋ္ဌကို မြင်တွေ့하였다။

Verse 20

पुरोहितं स तं दृष्ट्वा दीप्यमानमिव श्रिया । प्रहर्षमतुलं लेभे विस्मयं परमं ययौ

ထိုပုရောဟိတ်ကို မြင်သောအခါ၊ သီရိ (Śrī) ၏ ဂုဏ်တောက်ပမှုကြောင့် မီးလောင်သကဲ့သို့ ထွန်းလင်းနေသည်ဟု ထင်ရ၍၊ သူသည် နှိုင်းမရသော ပီတိကို ရရှိကာ အလွန်အမင်း အံ့ဩမှုတွင် လွှမ်းမိုးခံရ하였다။

Verse 21

उपस्थितं महाराज पूजयामास भारत । स हि धर्म्मभृतां श्रेष्ठो विधिदृष्टेन कर्मणा

အို မဟာမင်းကြီး၊ အို ဘာရတ! ရောက်ရှိလာသူကို သူသည် ပူဇော်ဂုဏ်ပြု하였다; အကြောင်းမူကား ထိုသူသည် ဓမ္မကို ထမ်းဆောင်သူများအနက် အထူးမြတ်ဆုံးဖြစ်ပြီး ဝိဓိအတိုင်း ကర్మကို ဆောင်ရွက်သူဖြစ်သည်။

Verse 22

शिरसा चार्घ्यमादाय शुचिः प्रयतमानसः । नामसंकीर्त्तयामास तस्मिन्ब्रह्मर्षिसत्तमे

သန့်ရှင်း၍ စိတ်ကိုထိန်းချုပ်ထားကာ သူသည် အာရ္ဃျရေကို ခေါင်းပေါ်တင်ယူပြီး ထိုဗြဟ္မရ္ရှိအထွဋ်အမြတ်၏ ရှေ့မှောက်တွင် သန့်ရှင်းသော နာမတော်ကို သီဆိုရွတ်ဆိုလေ၏။

Verse 23

दिलीपोऽहं तु भद्रं ते दासोस्मि तव सुव्रत । तव संदर्शनादेव मुक्तोहं सर्वकिल्बिषैः

“ကျွန်ုပ်သည် ဒိလီပ ဖြစ်၏။ သင်၌ မင်္ဂလာရှိပါစေ။ အကျင့်သီလကောင်းမြတ်သူရေ၊ ကျွန်ုပ်သည် သင်၏ ကျွန်တော်ဖြစ်၏။ သင်ကို မြင်တွေ့ရုံဖြင့်ပင် ကျွန်ုပ်သည် အပြစ်အကုန်မှ လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီ။”

Verse 24

एवमुक्त्वा महाराज दिलीपो द्विपदां वरः । वाग्यतः प्रांजलिर्भूत्वा तूष्णीमासीद्युधिष्ठिर

ထိုသို့ဆိုပြီးနောက်၊ အို မဟာမင်းကြီး၊ လူတို့အနက် အမြတ်ဆုံး ဒိလီပသည် စကားကို ထိန်းသိမ်း၍ လက်အုပ်ချီကာ ဂါရဝပြုလျက်၊ အို ယုဓိဋ္ဌိရ၊ တိတ်ဆိတ်နေ하였다။

Verse 25

तं दृष्ट्वा नियमेनाथ स्वाध्यायेन च कर्षितम् । दिलीपं नृपतिश्रेष्ठं मुनिः प्रीतमनाभवत्

နိယမတရားနှင့် စွာဓျာယ (ကိုယ်တိုင်သင်ယူခြင်း) ကြောင့် သန့်စင်တောက်ပလာသော နရပတိအထွဋ်အမြတ် ဒိလီပကို မြင်သော် မုနိ၏ နှလုံးသားသည် ပီတိဖြစ်လေ၏။