Adhyaya 34

Verse 1

नारद उवाच । तत्रेदं विमलं लिगमोंकारंनाम शोभनम् । यस्य स्मरणमात्रेण मुच्यते सर्वपातकैः

နာရဒ မိန့်တော်မူသည်– ဤနေရာ၌ ‘အိုံကာရ’ ဟုခေါ်သော သန့်ရှင်း၍ တင့်တယ်လှပသော လိင်္ဂရှိ၏။ ၎င်းကို သတိရရုံမျှဖြင့်ပင် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်၏။

Verse 2

एतत्परतरं ज्ञानं पंचायतनमुत्तमम् । सेवितं मुनिर्भिर्नित्यं वाराणस्यां विमोक्षणम्

ဤအရာသည် အရာအားလုံးထက် မြင့်မြတ်သော ဉာဏ်—အထွတ်အထိပ် ပဉ္စာယတန ဖြစ်၏။ မုနိတို့က နေ့စဉ်ပင် ဆည်းကပ်ပူဇော်ကြ하며၊ ဝါရာဏသီ၌ လွတ်မြောက်ရာ သန့်ရှင်းသော အာရုံတော် ဖြစ်၏။

Verse 3

तत्र साक्षान्महादेवः पंचायतनविग्रहः । रमते भगवान्रुद्रो जंतूनामपवर्गदः

အဲဒီနေရာ၌ မဟာဒေဝ မိမိတော်တိုင်—ငါးမျိုးသော သန့်ရှင်းရုပ်အဖြစ်—ပျော်ရွှင်စွာ တည်ရှိတော်မူ၏။ ဘဂဝန် ရုဒ္ဒရသည် သတ္တဝါတို့အား အပဝဂ္ဂ၊ အနက် လွတ်မြောက်ခြင်းကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 4

एतत्पाशुपतं ज्ञानं पंचायतनमुच्यते । तदेतद्विमलं लिगमोंकारं समुपस्थितम्

ဤပာရှုပတ ဉာဏ်ကို ‘ပဉ္စာယတန’ ဟု ခေါ်ကြ၏။ ဤသန့်ရှင်းသော လိင်္ဂသည်—‘အိုံ’ သဒ္ဒါနှင့် တစ်သားတည်း—ဤနေရာ၌ ထင်ရှားစွာ တည်ရှိနေ၏။

Verse 5

शांत्यतीता तथा शांतिर्विद्या चैवापरा वरा । प्रतिष्ठा च निवृत्तिश्च पंचात्मं लिंगमैश्वरम्

ငြိမ်းချမ်းမှုကိုလွန်ကဲခြင်းနှင့် ငြိမ်းချမ်းမှုတော်တိုင်၊ မြင့်မြတ်၍ အထွတ်အထိပ် ဗိဒ္ယာ၊ တည်ထောင်ခြင်းနှင့် နိဝෘတ္တိ (ပြန်လည်ဆုတ်ခွာခြင်း)—ဤငါးပါးသည် အရှင်၏ အိုင်ရှဝရ လိင်္ဂ၏ ပဉ္စာတ္မ အနှစ်သာရ ဖြစ်၏။

Verse 6

पंचानामपि लिंगानां ब्रह्मादीनां समाश्रयम् । ओंकारबोधकं लिंगं पंचायतनमुच्यते

ဗြဟ္မာစသည့် ဒေဝတားတို့နှင့် ဆက်နွယ်သော လိင်္ဂါငါးပါး၏ အများတူ အားကိုးရာဖြစ်ပြီး၊ အိုံကာရ၏ ဗောဓကို ဖော်ပြပေးသော လိင်္ဂါကို “ပဉ္စာယတန” ဟု ခေါ်သည်။

Verse 7

संस्मरेदीश्वरं लिंगं पंचायतनमव्ययम् । देहांते परमं ज्योतिरानंदं विशते बुधः

ပညာရှိသည် အရှင်၏ လိင်္ဂါ—မပျက်မယွင်းသော ပဉ္စဝిధ သာသနာပူဇာနှင့် ဆိုင်သော—ကို အမြဲသတိရစေသင့်သည်။ ကိုယ်ခန္ဓာအဆုံး၌ သူသည် အနန္ဒဖြစ်သော အမြင့်ဆုံး အလင်းသို့ ဝင်ရောက်သည်။

Verse 8

तत्र देवर्षयः पूर्वं सिद्धाब्रह्मर्षयस्तथा । उपास्य देवमीशानमापुरंतः परं पदम्

အဲဒီနေရာ၌ ရှေးကာလတွင် ဒေဝရ္ဩီများ၊ စိဒ္ဓများနှင့် ဗြဟ္မရ္ဩီများသည် အရှင် ဣရှာနကို ပူဇာအုပ်သိမ်းခဲ့ကြသည်။ ထိုဘက္တိကြောင့် သူတို့သည် အမြင့်ဆုံး အဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

Verse 9

मत्स्योदर्यास्तटे पुण्ये स्थानं गुह्यतमं शुभम् । गोचर्ममात्रं राजेंद्र ओंकारेश्वरमुत्तमम्

မတ္စျိုဒရီ၏ ပုဏ္ဏတော် ကမ်းပါးပေါ်တွင် အလွန်လျှို့ဝှက်၍ မင်္ဂလာရှိသော တီရ္ထတစ်ခု ရှိသည်။ အို ရာဇేంద్ర၊ ၎င်း၏ အကျယ်အဝန်းသည် နွားအရေတစ်ချပ်သာမကွာ၊ ထိုနေရာသည် အမြတ်ဆုံး အိုံကာရေးရှွရ ဖြစ်သည်။

Verse 10

कृत्तिवासेश्वरं लिंगं मध्यमेश्वरमुत्तमम् । विश्वेश्वरं तथोंकारंकंदर्पेश्वरमेव च

“(ပူဇာ/ဖူးမြင်သင့်သည်) ကෘတ္တိဝာသေရှွရ လိင်္ဂါ၊ အထူးမြတ်သော မဓျမေရှွရ၊ ဝိශ්ဝေရှွရ၊ ထို့အပြင် အိုံကာရ၊ နှင့် ကန္ဒർပေရှွရ တို့ကိုလည်း”။

Verse 11

एतानि गुह्यलिंगानि वाराणस्यां युधिष्ठिर । न कश्चिदिह जानाति विना शंभोरनुग्रहात्

အို ယုဓိဋ္ဌိရ၊ ဝါရာဏသီရှိ ဤလျှို့ဝှက်သော လိင်္ဂများကို ဤနေရာ၌ မည်သူမျှ မသိနိုင်—ရှမ္ဘူ၏ အနုဂ्रहတော်ဖြင့်သာ သိနိုင်သည်။

Verse 12

कृत्तिवासेश्वरस्यैव माहात्म्यं शृणु पार्थिव । तस्मिन्स्थाने पुरा दैत्यो हस्ती भूत्वा शिवांतिकम्

အို မင်းကြီး၊ ကೃတ္တိဝာသေရှွရ၏ မဟာတန်ခိုးကို နားထောင်ပါ။ ရှေးကာလ၌ ထိုနေရာတည်းမှာပင် ဒေဝ်တစ်ကောင်သည် ဆင်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ရှိဝ၏ ရှေ့တော်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

Verse 13

ब्राह्मणान्हंतुमायातो यत्र नित्यमुपासते । तेषां लिंगान्महादेवः प्रादुरासीत्त्रिलोचनः

နေ့စဉ် ပူဇော်နေသော ဗြာဟ္မဏတို့ကို သတ်ရန် ရည်ရွယ်၍ တစ်ဦးလာသောအခါ၊ သူတို့၏ လိင်္ဂမှ သုံးမျက်စိရှင် မဟာဒေဝ ပေါ်ထွန်းလာတော်မူ၏။

Verse 14

रक्षणार्थं महादेवो भक्तानां भक्तवत्सलः । हत्वा गजाकृतिं दैत्यं शूलेनावज्ञया हरः

ဘက္တများကို ကာကွယ်ရန်အတွက်၊ ဘက္တဝတ္စလ မဟာဒေဝ—အလေးမထား၍ မရသော ဟရ—သည် သုံးခွဆူး (တ্ৰိရှူလ) ဖြင့် ဆင်ရုပ်ဒေဝ်ကို သတ်တော်မူ၏။

Verse 15

वासस्तस्याकरोत्कृत्तिं कृत्तिवासेश्वरस्ततः । तत्र सिद्धिं परां प्राप्ता मुनयो हि युधिष्ठिर

ထို့နောက် ကೃတ္တိဝာသ (ရှိဝ) သခင်သည် သူ၏ အရေပြားမှ သူ့အတွက် ဝတ်စုံတစ်စုံ ပြုလုပ်ပေးတော်မူ၏။ ထိုနေရာ၌ပင်၊ အို ယုဓိဋ္ဌိရ၊ မုနိတို့သည် အမြင့်ဆုံး စိဒ္ဓိကို ရရှိကြ၏။

Verse 16

तेनैव च शरीरेण प्राप्तास्तत्परमं पदम् । विद्याविद्येश्वरा रुद्राः शिवा ये च प्रकीर्त्तिताः

ထိုကိုယ်ခန္ဓာတူတူဖြင့်ပင် သူတို့သည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော အခြေအနေကို ရောက်ရှိကြ၏—ဗိဒ္ယာနှင့် အဗိဒ္ယာ၏ အရှင်ဟု ချီးမွမ်းကြသော ရုဒြာများနှင့် ရှိဝများပင် ဖြစ်သည်။

Verse 17

कृत्तिवासेश्वरं लिंगं नित्यमाश्रित्य संस्थिताः । ज्ञात्वा कलियुगं घोरमधर्मबहुलं जनाः

ကෘတ္တိဝာသေရှဝရ၏ လင်္ဂကို အမြဲတမ်း အားကိုးခိုလှုံ၍ လူတို့သည် ဘက္တိ၌ တည်မြဲနေကြ၏။ ကလိယုဂကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်း၍ အဓမ္မများပြားသည်ဟု သိကြသဖြင့် ထိုအာश्रယကို ရှာဖွေကြသည်။

Verse 18

कृत्तिवासं न मुंचंति कृतार्थास्ते न संशयः । जन्मांतरसहस्रेण मोक्षो यत्राप्यते न वा

အကျိုးပြည့်စုံသူတို့သည် ကෘတ္တိဝာသကို မစွန့်လွှတ်ကြ—သံသယမရှိ။ ထိုနေရာ၌ မောက္ခ ရရှိနိုင်သည်—ထောင်ပေါင်းများသော မွေးဖွားမှုများအတွင်းဖြစ်စေ၊ မဖြစ်စေ။

Verse 19

एकेन जन्मना मोक्षः कृत्तिवासेऽत्र लभ्यते । आलयं सर्वसिद्धानामेतत्स्थानं वदंति हि

ဤနေရာ ကෘတ္တိဝာသာ၌ တစ်ဘဝတည်းဖြင့် မောက္ခ ရနိုင်သည်။ အမှန်တကယ်ပင် ဤအရပ်သည် စိဒ္ဓများအားလုံး၏ နေအိမ်ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 20

गोपितं देवदेवेन महादेवेन शंभुना । युगेयुगे ह्यत्र दांता ब्राह्मणा वेदपारगाः

ဤအရာကို ဒေဝတို့၏ ဒေဝ မဟာဒေဝ သမ္ဘူက ဖုံးကွယ်ထား၏။ ယုဂတိုင်းတွင် ဤနေရာ၌ စိတ်ထိန်းသိမ်းသော ဗြာဟ္မဏများ၊ ဝေဒပညာကို ကျွမ်းကျင်သူများ ရှိကြသည်။

Verse 21

उपासंते महात्मानं जपंति शतरुद्रियम् । स्तुवंति सततं देवं त्र्यंबकं कृत्तिवाससम् । ध्यायंति हृदये देवं स्थाणुं सर्वांतरं शिवम्

သူတို့သည် မဟာစိတ်ရှိသော အရှင်ကို ပူဇော်ကန်တော့ကြပြီး၊ «သတရုဒြီယ» ကို ဂျပ်ရွတ်ကြသည်။ အမြဲတမ်း တြျမ်ဗက၊ အရေခွံဝတ်ဆင်သော ကృတ္တိဝာသ ကို ချီးမွမ်းကြသည်။ နှလုံးအတွင်း၌ သတ္ထာဏု—အရာအားလုံး၏ အတွင်းအတ္တဖြစ်သော ရှိဝ—ကို သမาธိဖြင့် တရားထိုင်စဉ်းစားကြသည်။

Verse 22

गायंति सिद्धाः किल गीतकानि वाराणसीं ये निवसंति विप्राः । तेषामथैकेन भवेद्विमुक्तिर्ये कृत्तिवासं शरणं प्रपन्नाः

စိဒ္ဓတို့သည် ဗာရာဏသီ၌ နေထိုင်သော ဗြာဟ္မဏများအကြောင်း သန့်ရှင်းသော သီချင်းများကို အမှန်တကယ် သီဆိုကြသည်။ ထိုသူတို့အနက် ကృတ္တိဝာသ ကို အားကိုး၍ ခိုလှုံသူသည် တစ်ဦးတည်းဖြစ်စေ မုတ်ရှ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ရနိုင်သည်။

Verse 23

संप्राप्य लोके जगतामभीष्टं सुदुर्लभं विप्रकुलेषु जन्म । ध्याने समाधाय जपंति रुद्रं ध्यायंति चित्ते यतयो महेशम्

ဤလောက၌ အလွန်လိုလားသော်လည်း ရခဲလှသော ဗြာဟ္မဏ မျိုးရိုး၌ မွေးဖွားခြင်းကို ရရှိပြီးနောက်၊ ယတိအရှင်များသည် ဓျာန၌ တည်ငြိမ်ကာ ရုဒ္ဒရ ကို ဂျပ်ရွတ်၍ နှလုံး၌ မဟေရှ ကို စဉ်းစားတရားထိုင်ကြသည်။

Verse 24

आराधयंति प्रभुमीशितारं वाराणसीमध्यगता मुनींद्राः । यजंति यज्ञैरभिसंधिहीनाः स्तुवंति रुद्रं प्रणमंति शंभुम्

ဗာရာဏသီ၏ အလယ်ဗဟို၌ နေထိုင်သော မုနိဦးစီးများသည် အရှင်—အမြင့်ဆုံး အုပ်စိုးရှင်—ကို အာရాధနာ ပြုကြသည်။ အကျိုးလိုလားမှုမရှိဘဲ ယဇ్ఞများကို ဆောင်ရွက်၍ ရုဒ္ဒရ ကို ချီးမွမ်းကာ ရှမ္ဘု ကို ဦးညွှတ်ကန်တော့ကြသည်။

Verse 25

नमो भवायामलयोगधाम्ने स्थाणुं प्रपद्ये गिरिशं पुराणम् । स्मरामि रुद्रं हृदये निविष्टं जाने महादेवमनेकरूपम्

ယောဂ၏ အညစ်အကြေးကင်းသော နေရာတော်ဖြစ်သည့် ဘဝ (Bhava) ကို နမස්ကာရ။ ကျွန်ုပ်သည် ရှေးဟောင်း သတ္ထာဏု၊ တောင်တန်းတို့၏ အရှင် ဂိရိရှ ကို ခိုလှုံပါ၏။ နှလုံး၌ နေထိုင်သော ရုဒ္ဒရ ကို သတိရ၍၊ အမျိုးမျိုးသော ရုပ်သဏ္ဍာန်ရှိ မဟာဒေဝ ကို သိမြင်ပါ၏။

Verse 34

इति श्रीपाद्मे महापुराणे स्वर्गखंडे चतुस्त्रिंशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သရီ ပဒ္မ မဟာပုရာဏ၏ စွဝဂ္ခဏ္ဍ၌ အခန်း ၃၄ ပြီးဆုံး၏။