Adhyaya 15

Verse 1

नारद उवाच । यन्मां पृच्छसि कौंतेय तन्निबोध च तच्छृणु । एतस्मिन्नंतरे रुद्रो नर्मदातटमास्थितः

နာရဒ မုနိက ပြော၏— “ကွန်တီ၏ သားတော်၊ သင် မေးမြန်းသည့်အရာကို နားလည်၍ စိတ်နှလုံးတင်ကာ နားထောင်လော့။ ထိုအချိန်အတွင်း ရုဒြသည် နရမဒါမြစ်ကမ်းပေါ်၌ တည်နေ၏။”

Verse 2

नाम्ना हरेश्वरं स्थानं त्रिषु लोकेषु विश्रुतम् । तस्मिन्स्थाने महादेवश्चिंतयंस्त्रैपुरं वधम्

ဟရေရှွရ ဟူသော သန့်ရှင်းသည့် ဌာနတစ်ခုသည် သုံးလောကလုံးတွင် ထင်ရှားကျော်ကြား၏။ ထိုနေရာ၌ပင် မဟာဒေဝသည် တြိပုရကို ဖျက်ဆီးမည့်အမှုကို စိတ်တည်၍ စဉ်းစားနေ၏။

Verse 3

गांडीवं मंदरं कृत्वा गुणं कृत्वा तु वासुकिम् । स्थानं कृत्वा तु वैशाखं विष्णुं कृत्वा शरोत्तमम्

ဂါဏ္ဍီဝကို မန္ဒရတောင်အဖြစ် ပြု၍၊ ဝါစုကီကို လေးကြိုးအဖြစ် ပြု၏။ ဝိုင်ရှာခကို အခါအခွင့်အရေး၏ အာသန-ဌာနအဖြစ် ပြု၍၊ ဗိဿဏုကို အမြတ်ဆုံး မြားအဖြစ် ပြုကာ—ဒေဝကိစ္စအတွက် ရှေ့ဆက်တော်မူ၏။

Verse 4

अग्रे चाग्निं प्रतिष्ठाप्य मुखे वायुः समर्पितः । हयाश्च चतुरो वेदाः सर्वदेवमयं रथम्

ရှေ့တော်၌ အဂ္နိကို တည်ထောင်၍၊ ၎င်း၏ ပါးစပ်၌ ဝါယုကို အပ်နှံထား၏။ ဒေဝတားအားလုံးဖြင့် ပြည့်ဝသော ထိုရထား၏ မြင်းလေးကောင်မှာ ဝေဒလေးပါး ဖြစ်ကြ၏။

Verse 5

चक्रगौ चाश्विनौ देवावक्षं चक्रधरः स्वयम् । स्वयमिंद्रश्च चापांते बाणे वैश्रवणः स्थितः

ဘီးနှစ်ဖက်တွင် အရှွိနီဒေဝတို့ တပ်ဆင်ထား၍၊ အက်ဆယ်ပေါ်တွင် စက်ရကိုင်ရှင် ဗိဿနုသည် ကိုယ်တိုင် တည်ရှိ၏။ လေးတံအဆုံးတွင် အိန္ဒြာသည် ကိုယ်တိုင် ရပ်နေပြီး၊ မြားပေါ်တွင် ဝৈශ්ရဝဏ (ကူဘေရ) တည်နေ၏။

Verse 6

यमस्तु दक्षिणे हस्ते वामे कालस्तु दारुणः । चक्राणामारके न्यस्ता गंधर्वा लोकविश्रुताः

ညာလက်တွင် ယမရှိ၍၊ ဘယ်လက်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကာလ (အချိန်/မရဏ) ရှိ၏။ ဘီးအနားကွင်းပေါ်တွင် လောကတစ်လွှား နာမည်ကြီး ဂန္ဓဗ္ဗတို့ကို တင်ထား၏။

Verse 7

प्रजापती रथश्रेष्ठे ब्रह्मा चैव तु सारथिः । एवं कृत्वा तु देवेशः सर्वदेवमयं रथम्

အထူးမြတ်သော ရထားပေါ်တွင် ပ္ရဇာပတိကို တင်ထားပြီး၊ ဗြဟ္မာသည် ကိုယ်တိုင် စာရထီ ဖြစ်လာ၏။ ထိုသို့ ဒေဝတို့၏ အရှင်က ဒေဝအားလုံးပါဝင်သော ရထားကို ဖန်ဆင်းတော်မူ၏။

Verse 8

सोतिष्ठत्स्थाणुभूतो हि सहस्रं परिवत्सरान् । यदा त्रीणि समेतानि अंतरिक्षचराणि च

အမှန်တကယ် သူသည် တိုင်တစ်တိုင်ကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက် တစ်ထောင်နှစ်ပတ်လုံး ရပ်တည်နေ၏။ ထို့နောက် ကောင်းကင်အလယ်ပိုင်း၌ လှုပ်ရှားသွားလာသော သတ္တဝါ သုံးပါး စုဝေးလာသောအခါမှသာ။

Verse 9

त्रिपुराणि त्रिशल्येन तदा तानि बिभेद सः । शरः प्रचोदितस्तत्र रुद्रेण त्रिपुरं प्रति

ထို့နောက် သူသည် သုံးချွန်အမြှားသဏ္ဍာန် အာယုဓဖြင့် ထိုမြို့သုံးမြို့ကို ထိုးဖောက်ခွဲခြမ်း၏။ ထိုနေရာ၌ ရုဒြက လှုံ့ဆော်ပေးသော မြားသည် တြိပုရသို့ အရှိန်ပြင်းစွာ ပျံသန်းသွား၏။

Verse 10

भ्रष्टतेजा स्त्रियो जाता बलं तेषां व्यशीर्यत । उत्पाताश्च पुरे तस्मिन्प्रादुर्भूता सहस्रशः

မိန်းမတို့၏ တေဇောဓာတ်ရောင်ခြည် ပျောက်ကွယ်၍ အင်အားလည်း ခြောက်သွေ့သွား၏။ ထိုမြို့၌ အမင်္ဂလာလက္ခဏာများ၊ အပတ်အတောက်အဖြစ်အပျက်များ ထောင်ပေါင်းများစွာ ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 11

त्रिपुरस्य विनाशाय कालरूपोभवत्तदा । अट्टहासं प्रमुंचंति रूपाः काष्ठमयास्तथा

ထို့နောက် တြိပုရကို ဖျက်ဆီးရန်အတွက် သူသည် ကာလ (အချိန်) ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူ၏။ ထို့ပြင် သစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ရုပ်ပုံများလည်း အသံကြီးကြီး အတ္တဟာသဖြင့် ရယ်မောထွက်လာ၏။

Verse 12

निमेषोन्मेषणं चैव कुर्वंति चित्रकर्मणा । स्वप्ने पश्यंति चात्मानं रक्तांबरविभूषितम्

အံ့ဩဖွယ် လက်ရာအနုပညာ၏ အင်အားကြောင့် (ရုပ်ပုံ) များကို မျက်တောင်ခတ်စေခြင်း၊ မခတ်စေခြင်းတိုင်အောင် ပြုလုပ်နိုင်ကြ၏။ ထို့ပြင် အိပ်မက်ထဲ၌ မိမိကိုယ်ကို အနီရောင်အဝတ်အစားဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသည်ဟု မြင်ကြ၏။

Verse 13

स्वप्ने पश्यंति ते चैवं विपरीतानि यानि तु । एतान्पश्यति उत्पातांस्तत्र स्थाने तु ये जनाः

အိပ်မက်ထဲ၌လည်း ထိုသို့ ပြောင်းပြန်၍ မသဘာဝဖြစ်သော အရာများကို မြင်ကြ၏။ ထိုနေရာ၌ ရှိနေသော လူတို့ကလည်း ထိုအမင်္ဂလာလက္ခဏာများ (ဥတ္ပာတ) ကို တွေ့မြင်ကြ၏။

Verse 14

तेषां बलं च बुद्धिश्च हरक्रोधेन नाशितम् । संवर्तको नाम वायुर्युगांतप्रतिमो महान्

ဟရ (ရှီဝ) ၏ အမျက်တော်ကြောင့် သူတို့၏ အင်အားနှင့် ဉာဏ်ခွဲခြားမှု ပျက်စီးသွား၏။ ထို့နောက် ‘သံဝတ္တက’ ဟု အမည်ရသော မဟာလေပြင်း ပေါ်ထွန်းလာပြီး ယုဂအဆုံးကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်၏။

Verse 15

समीरितोनलश्रेष्ठ उत्तमांगेषु बाधते । ज्वलंति पादपास्तत्र पतंति शिखराणि च

လေတိုက်ခတ်၍ မီးမြတ်ကြီးသည် ပြင်းထန်စွာလောင်ကျွမ်းကာ အထက်ပိုင်းဒေသတို့ကို ပူလောင်နှိပ်စက်သည်။ ထိုနေရာ၌ သစ်ပင်များ မီးလောင်တောက်လျှောက်၍ ထိပ်ဖျားများလည်း ပြိုကျသွားသည်။

Verse 16

सर्वं तद्व्याकुलीभूतं हाहाकारमचेतनम् । भग्नोद्यानानि सर्वाणि क्षिप्रं तु प्रज्वलंति च

အရာအားလုံးသည် လုံးဝရှုပ်ထွေးဝမ်းနည်းကာ “ဟာဟာ!” ဟူသောအော်ဟစ်သံများဖြင့် ပြည့်နှက်၍ သတိလွတ်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ ပျက်စီးသွားသော ဥယျာဉ်များအားလုံးလည်း ချက်ချင်း မီးလောင်တောက်လျှောက်သည်။

Verse 17

तेनैव दीपितं सर्वं ज्वलते विशिखैः शिखैः । द्रुमा आरामगंडानि गृहाणि विविधानि च

ထိုမီးကြီးကြောင့်ပင် အရာအားလုံး မီးတောက်လျှောက်ဖြစ်သွားသည်။ အလျားလိုက်ခွဲထွက်သော မီးလျှာများမရှိသကဲ့သို့ပင် မီးတောက်များဖြင့် လောင်ကျွမ်းနေသည်။ သစ်ပင်များ၊ ဥယျာဉ်တောနှင့် ဥယျာဉ်ခွဲများ၊ အမျိုးမျိုးသော အိမ်များလည်း အားလုံး မီးလောင်နေသည်။

Verse 18

दशदिक्षु प्रवृत्तोयं समिद्धो हव्यवाहनः । ततः शिलाः प्रमुंचंति दिशो दश विभागशः

ဟဝျဝါဟန (ပူဇာအနုဘောဂကို သယ်ဆောင်သူ) မီးသည် တောက်ပစွာလောင်ကျွမ်းကာ ဒသဒိသသို့ ပြန့်နှံ့သွားသည်။ ထို့နောက် ဒသဒိသတစ်ခုချင်းစီမှ ဘက်ဘက်စုံစုံ သီးသန့်သီးသန့် ကျောက်တုံးများ ပစ်လွှတ်လာကြသည်။

Verse 19

शिखासहस्रैरत्युग्रैः प्रज्वलंति हुताशनैः । सर्वं किंशुकसंप्रख्यं ज्वलितंदृश्यते पुरम्

အလွန်ကြမ်းတမ်းသော မီးလျှာထောင်ပေါင်းများဖြင့် ဟုတားရှန (hutāśana) မီးတို့ တောက်လျှောက်လောင်ကျွမ်းသည်။ မြို့တစ်မြို့လုံး မီးလောင်နေသကဲ့သို့ မြင်ရပြီး ကിംရှုက ပန်းနီရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပနီမြန်းနေသည်။

Verse 20

गृहाद्गृहांतरे नैव गंतुं धूमैश्च शक्यते । हरकोपानलादग्धं क्रंदमानं सुदुःखितम्

အိမ်တစ်အိမ်မှ အခြားအိမ်သို့ သွားရန် လုံးဝမဖြစ်နိုင်၊ မီးခိုးက လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားသည်။ ဟရ (ရှီဝ) ၏ ဒေါသမီးဖြင့် လောင်ကျွမ်းသဖြင့် လူတို့သည် အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းပူဆွေးကာ ငိုကြွေးကြသည်။

Verse 21

प्रदीप्तं सर्वतो दिक्षु दह्यते त्रिपुरं पुरम् । प्रासादशिखराग्राणि विशीर्यंति सहस्रशः

အရပ်ရပ်သို့ မီးတောက်လောင်ကာ တြိပုရမြို့သည် မီးဖြင့် လောင်ကျွမ်းနေသည်။ နန်းတော်များ၏ မြင့်မားသော ထိပ်ခေါင်များသည် ထောင်ပေါင်းများစွာ ပြိုကျကာ ချိုးကွဲပျက်စီးသွားသည်။

Verse 22

नानारत्नविचित्राणि विमानान्यप्यनेकधा । गृहाणि चैव रम्याणि दह्यंते दीप्तिवह्निना

ရတနာမျိုးစုံဖြင့် အမျိုးမျိုးအလှဆင်ထားသော ဗိမာန် (ကောင်းကင်ရထား) များစွာနှင့် လှပသော အိမ်နန်းများပင် ထွန်းတောက်သော မီးလောင်ကာ ပျက်စီးသွားသည်။

Verse 23

बाधंते द्रुमखंडेषु जनस्थाने तथैव च । देवागारेषु सर्वेषु प्रज्वलंते ज्वलंत्यपि

မီးလျှံတို့သည် သစ်တောအုပ်စုများနှင့် လူနေရာများတွင်လည်း ဒုက္ခပေးလျက်ရှိသည်။ ဘုရားကျောင်း (ဒေဝါလယ) အားလုံးတွင်လည်း မီးတောက်ထွန်း—အလွန်ပြင်းထန်စွာ လောင်ကျွမ်းသည်။

Verse 24

सीदंति चानलस्पृष्टाः क्रंदंति विविधै स्वरैः । गिरिकूटनिभास्तत्र दृश्यंतेंऽगारराशयः

မီးထိလောင်သဖြင့် သူတို့သည် လဲကျကာ အသံမျိုးစုံဖြင့် ငိုကြွေးညည်းတွားကြသည်။ ထိုနေရာတွင် မီးတောက်အင်္ဂါရအစုများကို တောင်ထိပ်များကဲ့သို့ မြင်ရသည်။

Verse 25

स्तुवंति देवदेवेशं परित्रायस्व मां प्रभो । अन्योन्यं च परिष्वज्य हुताशनप्रपीडिताः

မီးဒဏ်ကြောင့် နာကျင်ညှဉ်းဆဲခံရသဖြင့် သူတို့သည် နတ်တို့၏နတ်ရှင်ကို ချီးမွမ်းကာ “အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ်တို့ကို ကယ်တင်ပါ” ဟု အော်ဟစ်၍ ဒုက္ခအတွင်း အချင်းချင်း ဖက်တွယ်နေကြသည်။

Verse 26

दह्यंते दानवास्तत्र शतशोथ सहस्रशः । हंसकारंडवाकीर्णा नलिनी सह पंकजा

အဲဒီနေရာမှာ ဒာနဝများသည် ရာချီ၊ ထောင်ချီအထိ မီးလောင်ကျွမ်းကြသည်။ ဟင်္သာနှင့် ကာရဏ္ဍဝ ငှက်များဖြင့် ပြည့်နှက်သော ကြာကန်များတွင် ကြာပန်းနှင့် ရေကြာပန်းများ ပေါများလှသည်။

Verse 27

दह्यंतेनलदग्धानि पुरोद्यानानि दीर्घिकाः । अम्लानैः पंकजैश्छन्ना विस्तीर्णा योजनैः शतैः

မီးလောင်သည့်အခါ ယခင်ဥယျာဉ်များနှင့် ရေကန်ရှည်များလည်း မီးလောင်ညှိုးနွမ်းသွားသည်။ သို့သော် ယောဇနာရာချီအထိ ကျယ်ပြန့်သော အဲဒီရေကန်များသည် မညှိုးမနွမ်းသော ကြာပန်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

Verse 28

गिरिकूटनिभास्तत्र प्रासादारत्नभूषिताः । पतंत्यनलनिर्दग्धा निस्तोया जलदा इव

အဲဒီနေရာမှာ ရတနာဖြင့် အလှဆင်ထားသော မဟာမဏ္ဍပများသည် တောင်ထိပ်များကဲ့သို့ ထင်ရှားပြီး မီးလောင်ဒဏ်ကြောင့် ပြိုကျသွားကြသည်—ရေကုန်သွားသော မိုးတိမ်များကဲ့သို့။

Verse 29

सह स्त्रीबालवृद्धेषु गोषु पक्षिषु वाजिषु । निर्दयो दहते वह्निर्हरकोपेन प्रेरितः

မိန်းမ၊ ကလေး၊ အိုမင်းသူများနှင့်အတူ—နွား၊ ငှက်၊ မြင်းတို့ပါ—မေတ္တာမဲ့သော မီးသည် အားလုံးကို လောင်ကျွမ်းစေသည်; ဟရ (ရှီဝ) ၏ ဒေါသကြောင့် ထိုးနှိုးခံရခြင်းဖြစ်သည်။

Verse 30

सपत्नीकाश्चैव सुप्ताः संसुप्ता बहवो जनाः । पुत्रमालिंग्यते गाढं दह्यंते त्रिपुरारिणा

လူအများသည် ဇနီးမယားနှင့်အတူ အိပ်ပျော်နက်ရှိုင်းနေကြ၏။ သားကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားစဉ် တြိပုရာရီ ရှိဝ—တြိပုရာ၏ ရန်သူ—က မီးလောင်စေ하였다။

Verse 31

अथ तस्मिन्पुरे दीप्ते स्त्रियश्चाप्सरसोपमाः । अग्निज्वालाहतास्तत्र पतंति धरणीतले

ထို့နောက် မီးတောက်လောင်နေသော မြို့တွင် အပ్సရာသဖွယ် လှပသော မိန်းမများသည် မီးလျှံတို့၏ ထိုးနှက်မှုကြောင့် ထိခိုက်ကာ ထိုနေရာ၌ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျကြ၏။

Verse 32

काचिद्बाला विशालाक्षी मुक्तावलि विभूषिता । धूमेनाकुलिता सा तु प्रतिबुद्धा शिखार्द्दिता

မျက်လုံးကျယ်ဝန်းသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးသည် ပုလဲလည်ဆွဲဖြင့် တန်ဆာဆင်ထား၏။ မီးခိုးဖုံးလွှမ်းသဖြင့် နိုးထလာကာ မီးလျှံကြောင့် လောင်ကျွမ်းထိခိုက်ရ၏။

Verse 33

सुतं संचिंत्यमाना सा पतिता धरणीतले । काचित्सुवर्णवर्णाभा नीलरत्नैर्विभूषिता

သားကိုသာ အလွန်အမင်း စဉ်းစားနေစဉ် သူမသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွား၏။ အခြားမိန်းမတစ်ဦးမှာ ရွှေရောင်အသားအရေရှိ၍ အပြာရတနာများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသည်။

Verse 34

धूमेनाकुलिता सा तु पतिता धरणीतले । अन्या गृहीतहस्ता तु सखी दहति बालकैः

မီးခိုးကြောင့် မောဟိုက်ကာ သူမသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျ၏။ အခြားမိန်းမတစ်ဦး—သူမ၏ မိတ်သဟာယ—က လက်ကို ဆုပ်ကိုင်သော်လည်း ကလေးများနှင့်အတူ သူမလည်း မီးလောင်နေ၏။

Verse 35

अनेन दिव्यरूपान्यादृष्टा मदविमोहिता । शिरसा प्रांजलिं कृत्वा विज्ञापयति पावकम्

မမြင်ဖူးသေးသော ဒိဗ္ဗရုပ်သဏ္ဌာန်များကို မြင်တွေ့ပြီးနောက်၊ ဝမ်းမြောက်လွန်ကဲ၍ မောဟဖြစ်သွားသော သူမသည် ခေါင်းငုံ့ကာ လက်အုပ်ချီ၍ ရိုသေစွာ ပာဝက (မီးနတ်) ထံ တောင်းပန်လျှောက်ထား하였다။

Verse 36

यदि त्वमिच्छसे वैरं पुरुषेष्वपकारिषु । स्त्रियः किमपराध्यंते गृहपंजरकोकिलाः

သင်က ရန်ငြိုးထားလိုလျှင် အန္တရာယ်ပြုသော ယောက်ျားတို့အပေါ်၌သာ ထားလော့။ အိမ်ထောင်၏ လှောင်အိမ်ထဲက ကိုကီလာငှက်ကဲ့သို့သော မိန်းမတို့မှာ အဘယ်အပြစ်ရှိသနည်း။

Verse 37

पापनिर्दय निर्ल्लज्ज कस्ते कोपः स्त्रियोपरि । न दाक्षिण्यं न ते लज्जा न सत्यं शौचवर्जितः

အို အပြစ်သား၊ ကြမ်းတမ်းသူ၊ အရှက်မဲ့သူရေ—မိန်းမတစ်ယောက်အပေါ် မင်း၏ ဒေါသက ဘာကြောင့်လဲ။ မင်းမှာ ကြင်နာမှုမရှိ၊ အရှက်မရှိ၊ သစ္စာနှင့် သန့်ရှင်းမှုကင်းမဲ့သည်။

Verse 38

अनेकरूपवर्णाढ्या उपलभ्या वदस्व ह । किं त्वया न श्रुतं लोके अवध्याः सर्वयोषितः

မိန်းမတို့သည် ရုပ်သဏ္ဌာန်မျိုးစုံ၊ အရောင်အဆင်းမျိုးစုံဖြင့် ရှိကြ၏—ထို့ကြောင့် ပြောလော့။ လောက၌ “မိန်းမအားလုံးသည် အဝဓျ (မသတ်သင့်သူ)” ဟု မင်းမကြားဖူးသလော။

Verse 39

किं तु तुभ्यं गुणा ह्येते दहनस्त्र्यर्दनं प्रति । न कारुण्यं दया वापि दाक्षिण्यं वा स्त्रियोपरि

သို့သော် ဤအရာတို့ပင် မင်း၏ အကျင့်ဂုဏ်ဟူသည်—မိန်းမတို့အပေါ် လောင်ကျွမ်းသော ရန်လိုမှု; မိန်းမတို့အပေါ် မင်းမှာ ကရုဏာမရှိ၊ မေတ္တာမရှိ၊ ရက်ရောမှုလည်းမရှိ။

Verse 40

दयां कुर्वंति म्लेच्छापि दहनं प्रेक्ष्य योषितः । म्लेच्छानामपि कष्टोसि दुर्निवार्यो ह्यचेतनः

မိန်းမတစ်ယောက် မီးလောင်နေသည်ကို မြင်လျှင် ပြည်ပလူမျိုးတို့တောင် ကရုဏာထားကြသည်။ သို့သော် သင်သည် ပြည်ပလူမျိုးတို့အတွက်တောင် ဒုက္ခပေးသူ—အသိမဲ့၍ တားဆီးရန်ခက်ခဲ၏။

Verse 41

एते चैव गुणास्तुभ्यं दहनोत्सादनं प्रति । आसामपि दुराचार स्त्रीणां किं विनिपातसे

မီးရှို့ခြင်းနှင့် ဖျက်ဆီးခြင်းအပေါ်၌ ဤသဘောလက္ခဏာများပင် သင်၌ရှိသည်။ ဤမိန်းမတို့သည် အကျင့်ဆိုးရှိသော်လည်း—အဘယ်ကြောင့် သူတို့ကို ပျက်စီးရာသို့ ကျရောက်စေသနည်း။

Verse 42

दुष्ट निर्घृण निर्लज्ज हुताश मंदभाग्यक । निराशस्त्वं दुराचार बालान्दहसि निर्दय

အို မကောင်းသော၊ ကရုဏာမဲ့၊ အရှက်မဲ့ မီးအို! ကံမကောင်းသူအို! မျှော်လင့်ချက်မဲ့၍ အကျင့်ဆိုးသော သင်သည် သနားခြင်းမရှိဘဲ ကလေးငယ်များကိုတောင် ရက်စက်စွာ လောင်ကျွမ်းစေသည်။

Verse 43

एवं प्रलपमानास्ता जल्पमाना बहुस्वरम् । अन्याः क्रोशंति संक्रुद्धा बालशोकेन मोहिताः

ဤသို့ သူတို့သည် အသံမျိုးစုံဖြင့် ငိုကြွေး၍ ပြောဆိုနေကြသည်။ အခြားသူတို့ကတော့ ဒေါသထွက်ကာ အော်ဟစ်ကြပြီး—ကလေးအတွက် ဝမ်းနည်းခြင်းကြောင့် မောဟဖြစ်နေကြသည်။

Verse 44

दहते निर्दयो वह्निः संक्रुद्धः सर्वशत्रुवत् । पुष्करिण्यां जले ज्वाला कूपेष्वपि तथैव च

ကရုဏာမဲ့သော မီးသည် အားလုံး၏ ရန်သူကဲ့သို့ ဒေါသထွက်၍ အရာအားလုံးကို လောင်ကျွမ်းစေသည်။ ကြာကန်၏ ရေထဲ၌တောင် မီးလျှံပေါ်လာသည်—ရေတွင်းများထဲ၌လည်း ထိုနည်းတူပင်။

Verse 45

अस्मान्संदह्य म्लेच्छ त्वं कां गतिं प्रापयिष्यसि । एवं प्रलपतां तासां वह्निर्वचनमब्रवीत्

“ငါတို့ကို မီးရှို့ပြီးနောက်၊ ဟေ မလေစ္ဆ၊ သင်သည် မည်သည့် ဂတိကို ရမည်နည်း?” ထိုသို့ ငိုကြွေးနေစဉ် အဂ္နီသည် ဤစကားကို မိန့်တော်မူ၏။

Verse 46

वैश्वानर उवाच । स्ववशो नैव युष्माकं विनाशं तु करोम्यहम् । अहमादेशकर्ता वै नाहं कर्त्तास्म्यनुग्रहम्

ဝိုင်ရှ္ဝာနရက မိန့်တော်မူသည်– “သင်တို့၏ ပျက်စီးခြင်းကို ငါသည် ကိုယ့်အလိုအလျောက် မလုပ်ပါ။ ငါသည် အမိန့်ကို ဆောင်ရွက်သူသာ ဖြစ်၍ ကရုဏာပေးသူ မဟုတ်။”

Verse 47

अत्र क्रोधसमाविष्टो विचरामि यदृच्छया । ततो बाणो महातेजास्त्रिपुरं वीक्ष्य दीपितम्

ဤနေရာ၌ ငါသည် ဒေါသလွှမ်းမိုး၍ စိတ်ကြိုက် လှည့်လည်နေ၏။ ထို့နောက် တေဇောလင်းလက်သော ဘာဏသည် မီးတောက်လောင်နေသော တြိပုရကို မြင်၏။

Verse 48

आसनस्थोऽब्रवीदेवमहं देवैर्विनाशितः । अल्पसारैर्दुराचारैरीश्वरस्य निवेदितः

သူသည် အာသနပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ပြော၏– “ဒေဝတို့က ငါကို ဖျက်ဆီးလိုက်ကြပြီ။ အနှစ်သာရနည်း၍ အကျင့်ဆိုးသူတို့က ငါ့အကြောင်းကို ဣශ්ဝရထံ တင်ပြလိုက်ကြသည်။”

Verse 49

अपरीक्ष्य ह्यहं दग्धः शंकरेण महात्मना । नान्यः शत्रुस्तु मां हंतुं वर्ज्जयित्वा महेश्वरम्

မစစ်ဆေးဘဲပင် မဟာတ္မာ ရှင်ကရက ငါကို မီးရှို့လိုက်သည်။ မဟေရှဝရမှတပါး အခြားရန်သူမည်သူမျှ ငါကို သတ်မရနိုင်။

Verse 50

उत्थितः शिरसा कृत्वा लिगं त्रिभुवनेश्वरम् । निर्गतः स पुरद्वारात्परित्यज्य सुहृत्स्वयम्

သူသည် ထ၍ သုံးလောက၏ အရှင် လောကသုံးပါးပိုင်ရှင်၏ လင်္ဂကို ခေါင်းပေါ်တင်ကာ၊ ထို့နောက် မိမိဆန္ဒဖြင့် မိတ်ဆွေများကိုပါ စွန့်လွှတ်၍ မြို့တံခါးမှ ထွက်သွား하였다။

Verse 51

रत्नानि सुविचित्राणि स्त्रियो नानाविधास्तथा । गृहीत्वा शिरसा लिंगं न्यस्तं नगरमंडले

အလွန်လှပ၍ မျိုးစုံသော ရတနာများနှင့် မျိုးစုံသော မိန်းမများကိုပါ ယူဆောင်ကာ၊ သူသည် လင်္ဂကို ခေါင်းပေါ်မြှောက်၍ မြို့အလယ်ဗဟို၌ ချထားတင်ထား하였다။

Verse 52

स्तुवते देवदेवेशं त्रैलोक्याधिपतिं शिवम् । हर त्वयाहं निर्दग्धो यदि वध्योसि शंकर

ဒေဝတို့၏ ဒေဝအရှင်၊ သုံးလောကအုပ်စိုးရှင် ရှိဝကို ချီးမွမ်းနေစဉ် သူက “ဟေ ဟရာ၊ သင်ကြောင့် ငါ မီးလောင်ဒဏ်ခံရပြီ; ငါ သတ်ရမည့်သူဖြစ်လျှင် ဟေ ရှင်ကရ၊ သတ်ပါ” ဟု ဆို하였다။

Verse 53

त्वत्प्रसादान्महादेव मा मे लिंगं विनश्यतु । अर्चितं हि महादेव भक्त्या परमया सदा

ဟေ မဟာဒေဝ၊ သင်၏ကရုဏာကြောင့် ကျွန်ုပ်၏ လင်္ဂ မပျက်စီးပါစေ; ဟေ မဟာဒေဝ၊ ၎င်းကို အမြဲတမ်း အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်အာရాధနာ ပြုခဲ့သည်။

Verse 54

त्वया यद्यपि वध्योहं मा मे लिंगं विनश्यतु । प्राप्यमेतन्महादेव त्वत्पादग्रहणं मम

သင်က ငါကို သတ်ရမည်ဖြစ်သော်လည်း ကျွန်ုပ်၏ လင်္ဂ မပျက်စီးပါစေ။ ဟေ မဟာဒေဝ၊ ကျွန်ုပ်၏ ရရှိမှုတစ်ခုတည်းမှာ သင်၏ ခြေတော်ကို ဆုပ်ကိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

Verse 55

जन्मजन्म महादेव त्वत्पादनिरतो ह्यहम् । तोटकच्छंदसा देवं स्तुत्वा तु परमेश्वरम्

အို မဟာဒေဝ၊ မွေးဖွားခြင်းတစ်ဘဝပြီးတစ်ဘဝ အစဉ်အမြဲ သင်၏ ခြေတော်၌ ငါနှလုံးသားတည်နေ၏။ Toṭaka မီတာဖြင့် အမြင့်မြတ်ဆုံး ပရမေရှွရ ဒေဝကို ချီးမွမ်းပြီးနောက်လည်း ငါသည် သင်၏ ခြေတော်၌ပင် ဘက္တိတည်မြဲနေ၏။

Verse 56

ओंशिवशंकरसर्वकराय नमो भवभीममहेशशिवाय नमः । कुसुमायुध देहविनाशकर त्रिपुरांतकरांधक चूर्णकर

အိုṁ၊ အရာအားလုံးကို ဆောင်ရွက်တော်မူသော ရှိဝ–ရှင်ကရအား နမော။ ဘဝ၊ ဘီမ၊ မဟေရှ၊ ရှိဝအား နမော။ ကုစုမာယုဓ (ကာမ) ၏ ကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးတော်မူသော၊ တြိပုရကို အဆုံးသတ်တော်မူသော၊ အန္ဓကကို ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ချေမွတော်မူသော သခင်အား ပူဇော်နမော။

Verse 57

प्रमदाप्रियकामविभक्त नमो हि नमः सुरसिद्धगणैर्नमितः । हयवानरसिंहगजेंद्रमुखैरति ह्रस्वसुदीर्घमुखैश्च गणैः

ချစ်မြတ်နိုးသော ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ဆန္ဒတို့ကို ခွဲဝေပေးတော်မူသော သခင်အား ထပ်ခါထပ်ခါ နမော။ ဒေဝတားနှင့် စိဒ္ဓဂဏတို့က ဦးညွှတ်ကန်တော့သော အရှင်။ မြင်း၊ မျောက်၊ ခြင်္သေ့၊ ဆင်မင်းကဲ့သို့ မျက်နှာရှိသူများနှင့် မျက်နှာအလွန်တို၊ အလွန်ရှည်သော ဂဏအစုများကလည်း ပူဇော်နမောတော်မူ၏။

Verse 58

उपलब्धुमशक्यतरैरसुरैर्व्यथितो न शरीरशतैर्बहुभिः । प्रणतो भगवन्बहुभक्तिमता चलचंद्र कलाधर देव नमः

အို ဘဂဝန်၊ အလွန်အမင်း မအနိုင်ယူနိုင်သော အဆုရာတို့၏ နှိပ်စက်မှုနှင့် ကိုယ်ခန္ဓာရာချီ၏ ဒုက္ခကြောင့် နာကျင်နေသော်လည်း ငါသည် ဘက္တိအပြည့်ဖြင့် သင့်အား ဦးညွှတ်ပူဇော်၏။ လှုပ်ယမ်းသော လမင်းလက်စွပ်ကို ဆောင်ထားတော်မူသော ဒေဝ—နမောတော်မူ၏။

Verse 59

सहपुत्रकलत्रकलापधनैः सततं जय देहि अनुस्मरणम् । व्यथितोस्मि शरीरशतैर्बहुभिर्गमिताद्य महानरकस्य गतिः

ငါ၏ သားသမီး၊ ဇနီး၊ မိတ်ဆွေများနှင့် ဥစ္စာဓနတို့နှင့်အတူ၊ အို အောင်မြင်တော်မူသော အရှင်၊ သင့်ကို မပြတ်မလပ် အမှတ်ရစေသော အနုသ္မရဏကို ပေးသနားတော်မူပါ။ ငါသည် နာကျင်နေ၏; ကိုယ်ခန္ဓာရာချီများမှတဆင့် ယနေ့ ငါကို မဟာနရက၏ လမ်းကြောင်းသို့ ဆွဲခေါ်သွားကြ၏။

Verse 60

न निवर्तति यन्ममपापगतिः शुचिकर्म्मविशुद्धमपि त्यजति । अनुकंपति दिग्भ्रमति भ्रमति भ्रम एष कुबुद्धि निवारयति

အပြစ်ဘက်သို့ သွားရာလမ်းကြောင်းသည် မပြန်လှည့်တော့ဘဲ၊ သန့်ရှင်း၍ အပြစ်ကင်းသော ကုသိုလ်ကမ္မကိုတောင် စွန့်ပစ်သွားသည်။ စိတ်သည် လှုပ်ယမ်း၍ ဦးတည်ရာပျောက်ကာ မောဟအတွင်း လှည့်လည်နေသည်—ဤသည်မှာ မိုက်မဲသော ဉာဏ်က မတားဆီးနိုင်သော “ဘ္ရမ” (ဝေဝါးမှု) ဖြစ်သည်။

Verse 61

यः पठेत्तोटकं दिव्यं प्रयतः शुचिमानसः । बाणस्यैव यथारुद्रस्तस्यैव वरदो भवेत्

စည်းကမ်းတကျ၍ စိတ်သန့်ရှင်းသူ မည်သူမဆို ဤဒိဗ္ဗ တိုဋက (သီချင်းဆုတောင်း) ကို ရွတ်ဆိုပါက၊ ရုဒြသည် ဘာဏအား ပေးသကဲ့သို့ ထိုသူအားလည်း ဆုတောင်းပေးသူ ဖြစ်လာမည်။

Verse 62

इमं स्तवं महादिव्यं श्रुत्वा देवो महेश्वरः । प्रसन्नस्तु तदा तस्य स्वयं देवो महेश्वरः

ဤအလွန်ဒိဗ္ဗသော စတဝ (ချီးမွမ်းသီချင်း) ကို ကြားသော် မဟေရှဝရဒေဝ (ရှီဝ) သည် ပီတိဖြစ်၍ ကျေနပ်တော်မူ၏။ ထိုအခါ မဟေရှဝရဘုရားတော် ကိုယ်တိုင် ကရုဏာဖြင့် သူ့အပေါ် သဘောကျတော်မူ၏။

Verse 63

ईश्वर उवाच । न भेतव्यं त्वया वत्स सौवर्णे तिष्ठ दानव । पुत्रपौत्रसपत्नीनां भार्याभृत्यजनैः सह

ဣရှဝရက မိန့်တော်မူသည်—“မကြောက်ပါနှင့်၊ ချစ်သား။ ဒါနဝရေ၊ ဆော်ဝဏၰ၌ နေထိုင်လော့။ သားမြေးများ၊ မယားအချင်းချင်း (စပတ္နီ) များနှင့်အတူ၊ ထို့ပြင် မယား၊ အစေခံနှင့် အဖော်အပါများပါ တကွနေထိုင်လော့။”

Verse 64

अद्यप्रभृति बाण त्वमवध्यस्त्रिदशैरपि । भूयस्तस्य वरो दत्तो देवदेवेन पांडव

“ယနေ့မှစ၍ ဘာဏာရေ၊ သင်သည် တြိဒశ (ဒေဝ ၃၃ ပါး) တို့ကပင် မသတ်နိုင်သောသူ ဖြစ်လိမ့်မည်။ ပာဏ္ဍဝရေ၊ ဒေဝတို့၏ ဒေဝတော်က သူ့အား ထိုဆုတောင်းကို ထပ်မံပေးတော်မူ၏။”

Verse 65

अक्षयश्चाव्ययो लोके विचचार ह निर्भयः । ततो निवारयामास रुद्र सप्तशिखं तथा

အက္ရှယသည် မပျက်မယွင်း မဟာမပြောင်းလဲသူဖြစ်၍ လောက၌ မကြောက်မရွံ့ လှည့်လည်နေ하였다။ ထို့နောက် ရုဒြသည် သူ့ကို တားဆီးခဲ့ပြီး၊ ထိုနည်းတူ စပ္တသိခကိုလည်း တားဆီး하였다။

Verse 66

तृतीयं रक्षितं तस्य शंकरेण महात्मना । भ्रमते गगने नित्यं रुद्रतेजः प्रभावतः

တတိယအပိုင်းကို မဟာအတ္တမ သင်္ကရက သူ့အတွက် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ထားသည်။ ရုဒြ၏ မီးတောက်တေဇောဓာတ်၏ အာနုဘော်ကြောင့် ၎င်းသည် အမြဲတမ်း ကောင်းကင်၌ လှည့်လည်ရွေ့လျားနေသည်။

Verse 67

एवं तु त्रिपुरं दग्धं शंकरेण महात्मना । ज्वालामालाप्रदीप्तं तु पतितं धरणीतले

ဤသို့ မဟာအတ္တမ သင်္ကရက တြိပုရကို မီးရှို့ဖျက်ဆီး하였다။ မီးလျှံပန်းကုံးများဖြင့် တောက်လောင်နေသောအရာသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်하였다။

Verse 68

एकं निपातितं तस्य श्रीशैले त्रिपुरांतके । द्वितीयं पातितं तत्र पर्वतेऽमरकंटके

၎င်း၏ အပိုင်းတစ်ပိုင်းသည် တြိပုရာန္တက (တြိပုရကို သတ်ဖျက်သူ) ၏ သရီရှိုင်လ၌ ကျရောက်하였다။ ဒုတိယအပိုင်းသည် ထိုနေရာ၌ပင် အမရကဏ္ဍက တောင်ပေါ်သို့ ကျရောက်하였다။

Verse 69

दग्धे तु त्रिपुरे राजन्रुद्रकोटिः प्रतिष्ठिता । ज्वलंतं पातितं तत्र तेन ज्वालेश्वरः स्मृतः

အို မင်းကြီး၊ တြိပုရ မီးလောင်သည့်အခါ ထိုနေရာ၌ ရုဒြ-ကိုဋိ (ရုဒြ၏ ပုံသဏ္ဍာန်တစ်ရပ်) ကို တည်ထောင်ပူဇော်ထား하였다။ မီးတောက်လျက်ရှိသော လင်္ဂသည် ထိုနေရာ၌ ကျရောက်ခဲ့သဖြင့် ထို့ကြောင့် «ဇွာလေရှွရ» ဟု မှတ်မိကြသည်။

Verse 70

ऊर्ध्वेन प्रस्थिता तस्य दिव्या ज्वाला दिवं गता । हाहाकारस्तदा जातो सदेवासुरकिंनरान्

အထက်သို့တက်မြောက်သွားသော သူ၏ ဒိဗ္ဗမီးလျှံသည် ကောင်းကင်သို့ ရောက်လေ၏။ ထိုအခါ ဒေဝ၊ အဆုရ၊ ကိန္နရတို့အကြား ကြောက်လန့်ဟားဟားကာကာ အော်ဟစ်သံကြီး ပေါ်ပေါက်လာ၏။

Verse 71

तं शरं स्तंभयेद्रुद्रो माहेश्वरपुरोत्तमे । एवं व्रजेत यस्तस्मिन्पर्वतेऽमरकंटके

မဟေရှ္ဝရ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး မြို့တော်၌ ရုဒ္ဒရသည် ထိုမြားကို တားဆီးလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် အမရကဏ္ဍက ဟုခေါ်သော ထိုတောင်သို့ သွားရမည်။

Verse 72

चतुर्द्दशभुवनानि सुभुक्त्वा पांडुनंदन । वर्षकोटिसहस्रं तु त्रिंशत्कोट्यस्तथा पराः

ဟေ ပाण्डု၏ သားတော်၊ လောကတစ်ဆယ်လေးပါးကို ပြည့်စုံစွာ ခံစားပြီးနောက် ထိုနေရာ၌ နှစ်ကုဋေတစ်ထောင်ကြာ—ထို့အပြင် နောက်ထပ် သုံးဆယ်ကုဋေ—တည်နေ၏။

Verse 73

ततो महीतलं प्राप्य राजा भवति धार्मिकः । पृथिव्यामेकच्छत्रेण भुंक्ते नास्त्यत्र संशयः

ထို့နောက် မြေပြင်လောကသို့ ရောက်လာလျှင် သူသည် ဓမ္မတရားကို ထိန်းသိမ်းသော မင်းဖြစ်လာ၏။ တစ်ထီးတည်းအောက်၌ ကမ္ဘာမြေကို အုပ်စိုး၏—ဤအကြောင်း၌ သံသယမရှိ။

Verse 74

एष पुण्यो महाराज सर्वतोऽमरकंटकः । चंद्र सूर्योपरागेषु गच्छेद्योऽमरकंटकम्

ဟေ မဟာရာဇာ၊ အမရကဏ္ဍကသည် အရပ်ရပ်အနှံ့ သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်၏။ လနှင့် နေကြတ်ချိန်များတွင် အမရကဏ္ဍကသို့ သွားရမည်။

Verse 75

अश्वमेधाद्दशगुणं प्रवदंति मनीषिणः । स्वर्गलोकमवाप्नोति दृष्ट्वा तत्र महेश्वरम्

ပညာရှိတို့က ဤကုသိုလ်သည် အရှွမေဓ ယဇ်၏ ကုသိုလ်ထက် ဆယ်ဆ ပိုကြီးဟု ဆိုကြသည်။ ထိုနေရာ၌ မဟေရှွရကို ဖူးမြင်လျှင် စွဝဂ္ဂလောကသို့ ရောက်၏။

Verse 76

संनिहत्या गमिष्यंति राहुग्रस्ते दिवाकरे । तदेव निखिलं पुण्यं पर्वतेऽमरकंटके

နေမင်းကို ရာဟုက ဖမ်းဆီးသကဲ့သို့ (နေကြတ်ချိန်) ဖြစ်လာသော် လူအများစုစည်း၍ ထိုနေရာသို့ သွားကြသည်။ အမရကဏ္ဍက တောင်၌ ထိုအခါကာလသည် ကုသိုလ်အလုံးစုံ ဖြစ်လာ၏။

Verse 77

पुंडरीकस्य यज्ञस्य फलं प्राप्नोति मानवः । तत्र ज्वालेश्वरो नाम पर्वतेऽमरकंटके

လူသည် ပုဏ္ဍရိက ယဇ်၏ အကျိုးဖလကို ရရှိ၏။ အမရကဏ္ဍက တောင်ပေါ်၌ ‘ဇွာလေရှွရ’ ဟူသော ရှိဝဘုရားဌာနတည်ရှိ၏။

Verse 78

तत्र स्नात्वा दिवं यांति ये मृतास्तेऽपुनर्भवाः । ज्वालेश्वरे महाराज यस्तु प्राणान्परित्यजेत्

ထိုနေရာ၌ ရေချိုးသန့်စင်ပြီး သေဆုံးသူတို့သည် စွဝဂ္ဂသို့ သွားကြ၍ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း မရှိတော့။ မဟာရာဇာရေ၊ ဇွာလေရှွရ၌ အသက်ကို စွန့်လွှတ်သူမည်သူမဆို…

Verse 79

चंद्र सूर्योपरागे तु भक्त्यापि शृणु तत्फलम् । अमरा नाम देवास्ते पर्वतेऽमरकंटके

လနှင့် နေကြတ်ခြင်းတို့အကြောင်း—ဘက္တိဖြင့် ထိုအကျိုးဖလကို နားထောင်လော့။ အမရကဏ္ဍက ဟူသော တောင်ပေါ်၌ ‘အမရာ’ ဟု ခေါ်သော ဒေဝတားတို့ နေထိုင်ကြ၏။

Verse 80

रुद्रलोकमवाप्नोति यावदाभूतसंप्लवम् । अमरेश्वरस्य देवस्य पर्वतस्य तटे जले

သူသည် ရုဒ္ဒရလောကကို ရောက်ရှိပြီး ဘူတသံပ္လဝ၊ အနက် မဟာပရလယ (ကမ္ဘာပျက်ကွယ်မှု) တိုင်အောင် ထိုနေရာ၌ တည်နေ၏။ ဤစကားသည် အမရေရှွရ ဒေဝ၏ သန့်ရှင်းသော တောင်တန်းကမ်းပါးဘေး ရေထဲတွင် ဝိဓိပြုသူအကြောင်း ဆိုထားခြင်းဖြစ်သည်။

Verse 81

कोटिश ऋषिमुख्यास्ते तपस्तप्यंति सुव्रताः । समंताद्योजनं राजन्क्षेत्रं चामरकंटकम्

အရှင်မင်းကြီး၊ ထိုနေရာ၌ သုဝြတ (ကောင်းမြတ်သော သစ္စာဝတ်) ကို ထိန်းသိမ်းသော အထင်ကရ ရှိများ အကုန်မက ကုဋိများစွာ တပဿာကို ပြုနေကြသည်။ ပတ်လည်တစ်ယောဇနအထိ «အာမရကဏ္ဍက» ဟူသော သန့်ရှင်းရာ က္ෂೇತ್ರ ပျံ့နှံ့တည်ရှိသည်။

Verse 82

अकामो वा सकामो वा नर्मदायां शुभे जले । स्नात्वा मुच्येत पापेभ्यो रुद्रलोकं स गच्छति

အလိုဆန္ဒမရှိသူဖြစ်စေ၊ အလိုဆန္ဒရှိသူဖြစ်စေ၊ နရ္မဒါမြစ်၏ မင်္ဂလာရေ၌ ရေချိုးသူသည် အပြစ်များမှ လွတ်ကင်းပြီး ရုဒ္ဒရလောကသို့ ရောက်သည်။