Adhyaya 42

Verse 1

मार्कंडेय उवाच । शृणु राजन्प्रयागस्य माहात्म्यं पुनरेव तु । यं गत्वा सर्वपापेभ्यो मुच्यते नात्र संशयः

မာရကဏ္ဍေယက မိန့်ကြားသည်– အို မင်းကြီး၊ ပရယာဂ၏ မဟာတန်ခိုးကို ထပ်မံနားထောင်လော့။ ထိုသို့ သွားရောက်လျှင် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်သည်—သံသယမရှိ။

Verse 2

आर्तानां च दरिद्राणां निश्चितव्यवसायिनाम् । स्थानं मुक्त्वा प्रयागं तु नाक्षयं तु कदाचन

ဒုက္ခရောက်သူများနှင့် ဆင်းရဲသူများ၊ ထို့ပြင် ဆုံးဖြတ်ချက်ခိုင်မာသူများအတွက်—မိမိနေရာဟောင်းကို စွန့်၍ ပရယာဂသို့ ရောက်လာလျှင် သူတို့၏ ဓမ္မလాభသည် မည်သည့်အခါမျှ မပျက်စီး။

Verse 3

गंगायमुनमासाद्य यस्तु प्राणान्परित्यजेत् । दीप्तकांचनवर्णाभे विमाने सूर्यवर्चसि

ဂင်္ဂါနှင့် ယမုနာသို့ ရောက်ပြီးနောက် အသက်ကို စွန့်လွှတ်သူသည် မီးလောင်ရွှေရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပ၍ နေရောင်တင့်တယ်သကဲ့သို့ အလင်းရောင်ပြည့်ဝသော ဒေဝဗိမာန်ကို ရရှိသည်။

Verse 4

गंधर्वाप्सरसां मध्ये स्वर्गे मोदति मानवः । ईप्सितांल्लभतेकामान्वदंति ऋषिपुंगवाः

ကောင်းကင်ဘုံ၌ ဂန္ဓဗ္ဗများနှင့် အပ္စရာများအလယ်တွင် လူသည် ပျော်မြူးလျက်နေ၏။ ရှင်ရသီအထွဋ်အမြတ်တို့ကလည်း သူသည် မိမိလိုလားသမျှ ဆန္ဒ၏ အာနန္ဒကို ရရှိသည်ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 5

सर्वरत्नमयैर्दिव्यैर्नानाध्वजसमाकुलैः । वरांगना समाकीर्णैर्मोदते शुभलक्षणैः

ရတနာမျိုးစုံဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော ဒေဝပရাসာဒ်များဖြင့် လှပစွာ တန်ဆာဆင်ထား၍ အလံအမျိုးမျိုးဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ မင်္ဂလာလက္ခဏာရှိသော အထူးကောင်းမွန်သည့် မိန်းမများဖြင့် စည်ကားလျက် ထိုနေရာသည် တောက်ပသော ဂုဏ်ရောင်ဖြင့် ပျော်မြူးနေ၏။

Verse 6

गीतवादित्रनिर्घोषैः प्रसुप्तः प्रतिबुध्यते । यावन्न स्मरते जन्म तावत्स्वर्गे महीयते

သီချင်းသံနှင့် တူရိယာသံတို့၏ ဂုဏ်သံကြီးကြားမှုကြောင့် အိပ်နေရာမှ နိုးထလာ၏။ မိမိ၏ အတိတ်ဘဝကို မမှတ်မိသေးသရွေ့ ကောင်းကင်ဘုံ၌ ဂုဏ်မြင့်စွာ တည်နေ၏။

Verse 7

तत्र स्वर्गात्परिभ्रष्टः क्षीणकर्म्मा दिवश्च्युतः । हिरण्यरत्नसंपूर्णे समृद्धे जायते कुले

ထိုနေရာမှ ကောင်းကင်ဘုံမှ ကျဆင်းလာသည်—ကောင်းမှုကုသိုလ်ကုန်ခမ်း၍ ဒေဝလောကမှ ချွတ်ယွင်းသွားသောကြောင့်—ရွှေနှင့် ရတနာများပြည့်စုံသော ချမ်းသာကြွယ်ဝသည့် မျိုးရိုးအိမ်ထောင်၌ မွေးဖွားလာ၏။

Verse 8

तदेव स्मरते तीर्थं स्मरणात्तत्र गच्छति । देशस्थो यदि वारण्ये विदेशे यदि वा गृहे

ထိုတီရ္ထကို စိတ်ဖြင့် သတိရရုံဖြင့်ပင် သတိရခြင်း၏ အာနုဘော်ကြောင့် ထိုနေရာသို့ ရောက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်—ကိုယ့်ပြည်တွင်ဖြစ်စေ၊ တောတွင်ဖြစ်စေ၊ ပြည်ပတွင်ဖြစ်စေ၊ အိမ်တွင်ပင်ဖြစ်စေ။

Verse 9

प्रयागं स्मरमात्रोपि यस्तु प्राणान्परित्यजेत् । स ब्रह्मलोकमाप्नोति वदंति ऋषिपुंगवाः

ပရယာဂကို သတိရရုံဖြင့်ပင် ထို့နောက် အသက်ရှူကို စွန့်လွှတ်သွားသူသည် ဘြဟ္မလောကကို ရောက်သည်ဟု ရှိသမျှ ရှင်ရသီအထွဋ်အမြတ်တို့ ကြေညာကြသည်။

Verse 10

सर्वकामफलावृत्ता मही यत्र हिरण्मयी । ऋषयो मुनयः सिद्धा यत्र लोके प्रगच्छति

မြေပြင်သည် ရွှေရောင်တောက်ပ၍ ဆန္ဒအားလုံး၏ အကျိုးဖလများဖြင့် ပြည့်ဝသော ထိုလောက၌ ရှင်ရသီ၊ မုနိနှင့် စိဒ္ဓတို့ လှည့်လည်သွားလာကြသည်။

Verse 11

स्त्रीसहस्रा कुले रम्ये मंदाकिन्यास्तटे शुभे । मोदते ऋषिभिः सार्द्धं स्वकृतेनेह कर्मणा

လှပသည့် မျိုးရိုးဒေသ၌ မိန်းမထောင်ပေါင်းများစွာဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ မန္ဒာကိနီ၏ သန့်ရှင်းမင်္ဂလာကမ်းပါးတွင် သူသည် ရှင်ရသီတို့နှင့်အတူ ပျော်ရွှင်မြူးတူးသည်—ဤသည်မှာ မိမိပြုခဲ့သော ကမ္မ၏ အကျိုးဖြစ်သည်။

Verse 12

सिद्धचारणगन्धर्वैः पूज्यते दिवि दैवतैः । ततः स्वर्गात्परिभ्रष्टो जंबुद्वीपपतिर्भवेत्

ကောင်းကင်ဘုံ၌ စိဒ္ဓ၊ ချာရဏ၊ ဂန္ဓဗ္ဗတို့နှင့် တကယ်တမ်း နတ်ဒေဝတို့ကပင် သူကို ပူဇော်ဂုဏ်ပြုကြသည်။ ထို့နောက် ကောင်းကင်ဘုံမှ ကျဆင်းလာသောအခါ ဂျမ္ဗူဒွီပ၏ အရှင်မင်းအဖြစ် ဖြစ်လာသည်။

Verse 13

ततः शुभानि कर्माणि चिंतयानः पुनः पुनः । गुणवान्वित्तसंपन्नो भवतीह न संशयः

ထို့ကြောင့် မင်္ဂလာကောင်းသော ကုသိုလ်ကမ္မများကို ထပ်ခါထပ်ခါ စဉ်းစားဆင်ခြင်သူသည် ဤလောက၌ပင် သီလဂုဏ်ပြည့်ဝ၍ ဥစ္စာဓနလည်း ပြည့်စုံလာသည်—သံသယမရှိ။

Verse 14

कर्मणा मनसा वाचा सत्यधर्मप्रतिष्ठितः । गंगायमुनयोर्मध्ये यस्तु दानं प्रयच्छति

ကာယ၊ စိတ်၊ နှုတ်ဖြင့် သစ္စာနှင့် ဓမ္မ၌ တည်မြဲသူသည် ဂင်္ဂါနှင့် ယမုနာကြားဒေသ၌ ဒါနကို ပေးလှူသူမည်သူမဆို—

Verse 15

सुवर्णंमणिमुक्तां वा यदि धान्यं प्रतिग्रहम् । स्वकार्ये पितृकार्ये वा देवताभ्यर्चनेऽपि वा

ရွှေ၊ ရတနာ၊ ပုလဲတို့ကိုဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် စပါးသီးနှံကိုပင် လက်ခံရရှိသော ဒါနဖြစ်စေ—မိမိကိစ္စအတွက်၊ ပိတೃကိစ္စ (ဘိုးဘွားပူဇော်ရေး) အတွက်၊ သို့မဟုတ် ဒေဝတာများကို အာရ္ဓနာပူဇော်ရာတွင်ပင်—

Verse 16

निष्फलं तस्य तत्तीर्थं यावत्तत्फलमश्नुते । एवं तीर्थेन गृह्णीयात् पुण्येष्वायतनेषु च

သူ့အတွက် ထိုတီရ္ထ (tīrtha) သည် မိမိရသင့်သော အကျိုးဖလကို မရသေးသမျှ အကျိုးမဲ့နေ၏။ ထိုနည်းတူ တီရ္ထယာတရာနှင့် အခြားသော ပုဏ္ဏသန့်ရှင်းရာဌာနများမှလည်း ကုသိုလ်ကို ရယူသင့်သည်။

Verse 17

निमित्तेषु च सर्वेषु अप्रमत्तो द्विजो भवेत् । कपिलां पाटलावर्णां प्रयागे यः प्रयच्छति

အခြေအနေအမျိုးမျိုးတွင် ဒွိဇ (dvija) သည် မပေါ့မဆ၊ သတိရှိရမည်။ ပရယာဂ (Prayāga) တွင် နှင်းဆီနီရောင်သဏ္ဌာန်ရှိသော ကပိလာနွားမကို လှူဒါန်းသူသည် မဟာကုသိုလ်ကို ရရှိသည်။

Verse 18

स्वर्णशृंगीं रौप्यखुरां चैलकंठीं पयस्विनीम् । प्रयागे श्रोत्रियं साधुं ग्राहयित्वा यथाविधि

ပရယာဂမြို့၌ သတ်မှတ်ထားသော ဝိဓိအတိုင်း၊ ရွှေချိုင်းများ၊ ငွေခွာများနှင့် လည်ပင်းကို အဝတ်ဖြင့်ချည်ထားသော နို့ပေးသော နွားကို သရောတရိယ ဘြာဟ္မဏ၊ သာဓု၊ သီလတည်သူအား ဒါနအဖြစ် လက်ခံစေ하였다။

Verse 19

शुक्लांबरधरं शांतं धर्मज्ञं वेदपारगम् । सा गौस्तस्मै च दातव्या गंगायमुनसंगमे

ဂင်္ဂါနှင့် ယမုနာ ဆုံရာ၌ အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ်ဆင်၍ ငြိမ်းချမ်းသက်သာ၊ ဓမ္မကိုသိပြီး ဝေဒကိုကျွမ်းကျင်သော ထိုသူအား နွားကို ဒါနအဖြစ် ပေးလှူရမည်။

Verse 20

वासांसि च महार्हाणि रत्नानि विविधानि च । यावद्रोमाणि तस्या गोः संति गात्रेषु सत्तम

အို လူကောင်းအမြတ်ဆုံးရေ၊ ထိုနွား၏ ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်ရှိ အမွှေးအရေအတွက်တော်တော်လောက်ပင် တန်ဖိုးကြီးသော အဝတ်အထည်များနှင့် အမျိုးမျိုးသော ရတနာများကို ရရှိသည်။

Verse 21

तावद्वर्षसहस्राणि स्वर्गलोके महीयते । यत्रासौ लभते जन्म सा गौस्तत्राभिजायते

ထိုအရေအတွက်အတိုင်း ထောင်နှစ်များစွာ စွဝဂ္ဂလောက၌ ဂုဏ်ပြုချီးမြှောက်ခံရသည်။ ထို့နောက် ထိုဇီဝ၏ မွေးဖွားရာနေရာမည်သည့်နေရာဖြစ်စေ ထိုနွားသည်လည်း ထိုနေရာ၌ပင် ပြန်လည်မွေးဖွားလာသည်။

Verse 22

न च पश्यत्यसौ घोरं नरकं तेन कर्मणा । उत्तरान्स कुरून्प्राप्य मोदते कालमक्षयम्

ထိုကောင်းမှုကြောင့် သူသည် ကြောက်မက်ဖွယ် နရကကို မမြင်ရ။ အုတ္တရကုရုသို့ ရောက်ပြီးနောက် မပျက်မယွင်းသော ကာလတစ်လျှောက် ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်သည်။

Verse 23

गवां शतसहस्रेभ्यो दद्यादेकां पयस्विनीम् । पुत्रान्दारान्तथा भृत्यान्गौरेका प्रतितारयेत्

နွားအများသိန်းသောင်းထဲမှ နို့ပေးနွားတစ်ကောင်ကိုသာ ဒါနပြုသင့်၏; ထိုနွားတစ်ကောင်၏ ဒါနကြောင့် သားသမီး၊ ဇနီးနှင့် အမှုထမ်းတို့ပါ ကယ်တင်ခြင်းရကြသည်။

Verse 24

तस्मात्सर्वेषु दानेषु गोदानं तु विशिष्यते । दुर्गमे विषमे घोरे महापातकसंभवे । गौरेव रक्षां कुरुते तस्माद्देया द्विजातये

ထို့ကြောင့် ဒါနအားလုံးအနက် “နွားဒါန” သည် အထူးမြတ်ဆုံးဟု ဆိုကြသည်။ ခက်ခဲကြမ်းတမ်း၍ ကြောက်မက်ဖွယ် အခြေအနေများတွင်—အထူးသဖြင့် မဟာအပြစ် ပေါ်ပေါက်နိုင်သည့်အခါ—နွားတစ်ကောင်တည်းက ကာကွယ်ပေးသည်; ထို့ကြောင့် ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) ထံ နွားကို ပေးသင့်၏။

Verse 42

इति श्रीपाद्मे महापुराणे स्वर्गखंडे द्विचत्वारिंशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် မြတ်သော သီရိပဒ္မ မဟာပုရာဏ၏ စွဝဂ္ခဏ္ဍ၌ လေးဆယ်နှစ်မြောက် အခန်း ပြီးဆုံး၏။