Adhyaya 50

Verse 1

ऋषय ऊचुः । भवता कथितं सर्वं यत्किंचित्पृष्टमेव च । इदानीमपि पृच्छाम एकं वद महामते

ရိရှီတို့က ဆိုကြသည်– “ကျွန်ုပ်တို့ မေးမြန်းသမျှနှင့် ထပ်မံမေးမြန်းသမျှကိုပါ သင်က အကုန်လုံး ရှင်းပြပြီးပြီ။ ယခုလည်း တစ်ခုထပ်မေးလိုသည်—အို မဟာမတေ၊ ပြောပြပါ။”

Verse 2

एतेषां खलु तीर्थानां सेवनाद्यत्फलं लभेत् । सर्वेषां किल कृत्वैकं कर्म केन च लभ्यते

အမှန်တကယ် ဤတီရ္ထများကို သွားရောက်မှီခို၍ ဝတ်ပြုစောင့်ရှောက်လျှင် မည်သို့သော အကျိုးဖလ ရရှိသနည်း။ ထို့ပြင် လုပ်ရပ်တစ်ခုတည်းဖြင့် အားလုံး၏ ပုဏ္ဏ်ယကို ပေါင်းစည်း၍ မည်သို့ ရနိုင်သနည်း။

Verse 3

एतन्नो ब्रूहि सर्वज्ञ कर्मैवं यदि वर्तते । सूत उवाच । कर्मयोगः किल प्रोक्तो वर्णानां द्विजपूर्वशः

“ဤအကြောင်းကို ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောပြပါ၊ အို အရာအားလုံးကို သိမြင်သူ—ကမ္မကို ဤသို့ပင် ကျင့်သုံးရမည်ဆိုလျှင်။” စူတက ဆိုသည်– “ကမ္မယောဂဟူသည် ဝဏ္ဏများအတွက် ဟောကြားထားပြီး၊ ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) များမှ စတင်သည်ဟု ဆိုကြ၏။”

Verse 4

नानाविधो महाभागास्तत्र चैकं विशिष्यते । हरिभक्तिः कृता येन मनसा वचसा गिरा

အို မဟာဘဂါတို့၊ ကောင်းချီးခံရသူ အမျိုးမျိုးအနက် တစ်ဦးသည် အထူးထင်ရှား၏—စိတ်၊ စကား၊ နှုတ်ကပတ်တို့ဖြင့် ဟရီ (Hari) အပေါ် ဘက္တိကို ပြုစုပျိုးထောင်သူပင် ဖြစ်သည်။

Verse 5

जितं तेन जितं तेन जितमेव न संशयः । हरिरेव समाराध्यः सर्वदेवेश्वरेश्वरः

ထိုအရာကြောင့် အောင်မြင်ခြင်းရ—ထိုအရာကြောင့် အောင်မြင်ခြင်းရ; သံသယမရှိ အောင်မြင်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။ နတ်တို့၏နတ်အရှင်အမြတ်ဆုံးဖြစ်သော ဟရီတော်တစ်ပါးတည်းကိုသာ ပူဇော်အာရాధနာပြုရမည်။

Verse 6

हरिनाममहामंत्रैर्नश्येत्पापपिशाचकम् । हरेः प्रदक्षिणं कृत्वा सकृदप्यमलाशयाः

ဟရီနာမ မဟာမန္တရဖြင့် ပ罪၏ပိသာချ (အမိုက်အမဲ) သုတ်သင်ပျောက်ကင်း၏။ ဟရီတော်ကို တစ်ကြိမ်သာ ပရဒက္ခိဏာ လှည့်လည်ကာလည်း စိတ်နှလုံး သန့်ရှင်းကြည်လင်လာ၏။

Verse 7

सर्वतीर्थसमाप्लावं लभंते यन्न संशयः । प्रतिमां च हरेर्दृष्ट्वा सर्वतीर्थफलं लभेत्

သံသယမရှိ၊ တီර්ထအားလုံးတွင် ရေချိုးသန့်စင်သကဲ့သို့ ပုဏ္ဏဖလကို ရရှိ၏။ ထို့ပြင် ဟရီတော်၏ ပုံတော်ကို မြင်ဒർശနပြုလျှင် တီර්ထအားလုံး၏ အကျိုးဖလကို ရရှိ၏။

Verse 8

विष्णुनामपरं जप्त्वा सर्वमंत्रफलं लभेत् । विष्णुप्रसादतुलसीमाघ्राय द्विजसत्तमाः

ဗိဿနု၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး နာမတော်ကို ထပ်ခါတလဲလဲ ဂျပ်ရွတ်လျှင် မန္တရအားလုံး၏ အကျိုးဖလကို ရရှိ၏။ အို ဒွိဇအမြတ်တို့၊ ဗိဿနု၏ ကရုဏာ-ပရသာဒဖြင့် သန့်စင်သော တုလစီ၏ အနံ့ကို ရှူရှိုက်ကြလော့။

Verse 9

प्रचंडं विकरालं तद्यमस्यास्यं न पश्यति । सकृत्प्रणामी कृष्णस्य मातुः स्तन्यं पिबेन्नहि

ကృష్ణတော်ကို တစ်ကြိမ်သာ ပရဏာမပြုသူသည် ယမမင်း၏ ကြမ်းတမ်း၍ ကြောက်မက်ဖွယ် မျက်နှာကို မမြင်ရ။ အမှန်တကယ်ပင် ထိုသူသည် ကృష్ణမိခင်၏ နို့ကို ထပ်မံသောက်ရခြင်း မရှိတော့။

Verse 10

हरिपादे मनो येषां तेभ्यो नित्यं नमोनमः । पुल्कसः श्वपचो वापि ये चान्ये म्लेच्छजातयः

ဟရိ၏ သန့်ရှင်းသော ခြေတော်၌ စိတ်တည်နေသူတို့အား အမြဲတမ်း နမස්ကာရ၊ ထပ်မံနမස්ကာရ။ သူတို့သည် ပုလ္ကသ ဖြစ်စေ၊ ရွဝပစ (အပြင်ဝင်) ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် မလေစ္ဆ မျိုးနွယ်တွင် မွေးဖွားသူ ဖြစ်စေ။

Verse 11

तेऽपि वंद्या महाभागा हरिपादैकसेवकाः । किं पुनर्ब्राह्मणाः पुण्या भक्ता राजर्षयस्तथा

သူတို့လည်း ပူဇော်ထိုက်သူများ—ဟရိ၏ ခြေတော်တစ်ပါးတည်းကိုသာ ဆည်းကပ်သူ မဟာဘဂ္ဂများ ဖြစ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ပုဏ္ဏဝန် ဗြာဟ္မဏ၊ သဒ္ဓါရှိ ဘက္တများနှင့် ရာဇရိရှီတို့သည် မည်မျှပို၍ ဂုဏ်ပြုထိုက်မည်နည်း။

Verse 12

हरौ भक्तिं विधायैव गर्भवासं न पश्यति । हरेरग्रे स्वनैरुच्चैर्नृत्यंस्तन्नामकृन्नरः

ဟရိအပေါ် ဘက္တိကို တည်ထောင်သူသည် ထပ်မံ ဂರ್ಭဝါသကို မမြင်ရတော့။ ဟရိ၏ ရှေ့၌ ကပြ၍ အသံမြင့်မြင့်ဖြင့် နာမတော်ကို ရွတ်ဆိုသူသည် ထိုကဲ့သို့သော ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းမှ လွတ်မြောက်သည်။

Verse 13

पुनाति भुवनं विप्रा गंगादि सलिलं यथा । दर्शनात्स्पर्शनात्तस्य आलापादपि भक्तितः

အို ဗိပၸရာ (ဗြာဟ္မဏ) တို့၊ ဂင်္ဂါစသော သန့်ရှင်းမြစ်ရေများက လောကကို သန့်စင်သကဲ့သို့၊ ထိုသန့်ရှင်းသူလည်း ဘက္တိကြောင့် မြင်ရုံ၊ ထိရုံ၊ စကားပြောရုံဖြင့်ပင် သန့်စင်စေသည်။

Verse 14

ब्रह्महत्यादिभिः पापैर्मुच्यते नात्र संशयः । हरेः प्रदक्षिणं कुर्वन्नुच्चैस्तन्नामकृन्नरः

ဗြဟ္မဏသတ်ခြင်း (ဗြဟ္မဟတ္တယာ) စသော အပြစ်များမှပင် လွတ်မြောက်သည်—ဤတွင် သံသယမရှိ။ ဟရိကို ပရဒက္ခိဏာ လှည့်ပတ်ကာ အသံမြင့်မြင့်ဖြင့် နာမတော်ကို ရွတ်ဆိုသူသည်။

Verse 15

करतालादिसंधानं सुस्वरं कलशब्दितम् । ब्रह्महत्यादिकं पापं तेनैव करतालितम्

ကရတားလ် စသည့် လက်ခုပ်တီးသံကို အချိန်ကိုက်ညီညွတ်စွာ တွဲဖက်တီးခတ်လျှင် သံလှပ၍ ချိုမြိန်ကာ မြည်ဟည်းသည်; ထိုလက်ခုပ်တီးခြင်းတင်ဖြင့်ပင် ဘြာဟ္မဏသတ်မှု (ဗြဟ္မဟတ္တယာ) ကဲ့သို့ အကြီးမားသော အပြစ်များပါ ပျောက်ကင်းသွားသည်။

Verse 16

हरिभक्तिकथामुक्त्वा ख्यायिकां शृणुयाच्च यः । तस्य संदर्शनादेव पूतो भवति मानवः

ဟရီဘက္တိကထာကို ပြောဆိုပြီး ထိုဇာတ်လမ်းကို ကိုယ်တိုင်လည်း နားထောင်သူရှိလျှင်၊ ထိုသူကို မြင်ရုံသာဖြင့်ပင် လူသားသည် သန့်စင်ပူဇော်ဖြစ်လာသည်။

Verse 17

किं पुनस्तस्य पापानामाशंका मुनिपुंगवाः । तीर्थानां च परं तीर्थं कृष्णनाम महर्षयः

ထိုသူ၏ အပြစ်များကို စိုးရိမ်ရန် အဘယ်လိုအကြောင်းရှိမည်နည်း၊ မုနိအထွဋ်အမြတ်တို့ရေ။ မဟာရိရှီတို့ရေ၊ ကృష్ణနာမသည် တီရ္ထအားလုံးထက် မြင့်မြတ်သော အမြင့်ဆုံးတီရ္ထ ဖြစ်သည်။

Verse 18

तीर्थीकुर्वंति जगतीं गृहीतं कृष्णनाम यैः । तस्मान्मुनिवराः पुण्यं नातः परतरं विदुः

ကృష్ణနာမကို ခံယူထားသူတို့သည် ကမ္ဘာမြေတစ်လုံးလုံးကို တီရ္ထအဖြစ် သန့်ရှင်းစေကြသည်; ထို့ကြောင့် မုနိဝရတို့ရေ၊ ဤထက် မြင့်သော ပုဏ္ဏကောင်းမှု မရှိဟု သိကြသည်။

Verse 19

विष्णुप्रसादनिर्माल्यं भुक्त्वा धृत्वा च मस्तके । विष्णुरेव भवेन्मर्त्यो यमशोकविनाशनः

ဗိෂ္ဏု၏ ပရသာဒ-နိရ္မာလျကို စားသုံးပြီး ခေါင်းပေါ်တွင် တင်ဆောင်သူ မရဏသတ္တဝါသည် ဗိෂ္ဏုကိုယ်တိုင်ကဲ့သို့ ဖြစ်လာကာ ယမနှင့်ဆိုင်သော ဝမ်းနည်းမှု (သေခြင်းနှင့် စီရင်ခြင်း) ကို ဖျက်ဆီးပေးသည်။

Verse 20

अर्चनीयो नमस्कार्यो हरिरेव न संशयः । ये महाविष्णुमव्यक्तं देवं वापि महेश्वरम्

ပူဇော်ထိုက်၍ နမസ്കာရပြုထိုက်သူမှာ ဟရိတော်တစ်ပါးတည်းသာ ဖြစ်သည်—သံသယမရှိ။ မဟာဝိෂ္ဏုကို အဗျက္တ (မပေါ်လွင်သော) အမြင့်ဆုံးဟုယူဆသူများ သို့မဟုတ် မဟေရှ္ဝရကိုလည်း ထိုအဓိပ္ပါယ်ဖြင့် ဘုရားဟုယူဆသူများ…

Verse 21

एकीभावेन पश्यंति न तेषां पुनरुद्भवः । तस्मादनादिनिधनं विष्णुमात्मानमव्ययम्

သူတို့သည် (အရှင်ကို) တစ်တည်းတစ်ရပ်သော ဧကတၱာအဖြစ် မြင်ကြသည်; ထို့ကြောင့် သူတို့အတွက် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း မရှိတော့။ ထို့ကြောင့် ဗိෂ္ဏုကို အတ္တမန်အဖြစ် သိမြင်ပါ—အစမရှိ၊ အဆုံးမရှိ၊ မပျက်မယွင်း။

Verse 22

हरिं चैकं प्रपश्यध्वं पूजयध्वं तथैव हि । ये समानं प्रपश्यंति हरिं वै देवतांतरम्

ဟရိတော်တစ်ပါးတည်းကိုသာ မြင်ရှုကြလော့၊ ထို့အတူ အမှန်တကယ် ပူဇော်ကြလော့။ ဟရိတော်ကို အခြားဒေဝတားများနှင့် တန်းတူဟု မြင်သူတို့သည် မှားယွင်းနေကြသည်။

Verse 23

ते यांति नरकान्घोरांन्न तांस्तु गणयेद्धीरः । मूर्खं वा पंडितं वापि ब्राह्मणं केशवप्रियम्

သူတို့သည် ကြောက်မက်ဖွယ် နရကများသို့ သွားကြသည်; ထို့ကြောင့် သတ္တိတည်ကြည်သူသည် သူတို့ကို ထိုက်တန်သူများထဲ မတွက်သင့်။ မိုက်မဲသူဖြစ်စေ ပညာရှိဖြစ်စေ—ကေရှဝတော်ကို ချစ်မြတ်နိုးသော ဗြာဟ္မဏရှိလျှင် ထိုသူသည် ဂုဏ်ပြုထိုက်သည်။

Verse 24

श्वपाकं वा मोचयति नारायणः स्वयं प्रभुः । नारायणात्परो नास्ति पापराशि दवानलः

နာရာယဏတော်သည် အရှင်တော်ကိုယ်တိုင်ဖြစ်၍ ရှွပာက (အောက်တန်း/အပြင်ဝန်န) ကိုတောင် လွတ်မြောက်စေနိုင်သည်။ နာရာယဏတော်ထက် မြင့်သူမရှိ; အပြစ်အစုအဝေးများကို လောင်ကျွမ်းစေသော တောမီးကဲ့သို့ ဖြစ်တော်မူသည်။

Verse 25

कृत्वापि पातकं घोरं कृष्णनाम्ना विमुच्यते । स्वयं नारायणो देवः स्वनाम्नि जगतां गुरुः

ကြောက်မက်ဖွယ် အပြစ်ကြီးကို ပြုခဲ့သော်လည်း ကృష్ణ၏ နာမတော်အားဖြင့် လွတ်မြောက်နိုင်သည်။ အကြောင်းမူ နာရာယဏသည် ကိုယ်တိုင်ပင် သခင်ဘုရားဖြစ်၍ မိမိ၏ နာမတော်ဖြင့် လောကတို့၏ ဂုရု ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 26

आत्मनोऽभ्यधिकां शक्तिं स्थापयामास सुव्रताः । अत्र ये विवदंते वै आयासलघुदर्शनात्

သီလဝတ်ကောင်းသူတို့သည် မိမိတို့၏ အင်အားထက်လွန်သော အာနုဘော်ကို တည်ထောင်ခဲ့ကြသည်။ သို့ရာတွင် ဤနေရာ၌ အငြင်းပွားသူတို့သည် အပေါ်ယံမြင်ကွင်းသာကြည့်၍ လွယ်ကူ၊ ခက်ခဲဟု ထင်မြင်သည့်အတိုင်းသာ ဆုံးဖြတ်ကြသည်။

Verse 27

फलानां गौरवाच्चापि ते यांति नरकं बहु । तस्माद्धरौ भक्तिमान्स्याद्धरिनामपरायणः

အကျိုးဖလ၏ အရေးကြီးမှုကို အလွန်တရာ စွဲလမ်းသဖြင့် သူတို့သည် နရကကြီးများသို့ ကျရောက်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဟရီကို ဘက္တိဖြင့် ကိုးကွယ်၍ ဟရီနာမတော်ကို ဂျပ်ခြင်း၌သာ အားကိုးပါစေ။

Verse 28

पूजकं पृष्ठतो रक्षेन्नामिनं वक्षसि प्रभुः । हरिनाममहावज्रं पापपर्वतदारणे

သခင်ဘုရားသည် ပူဇော်သူကို နောက်ဘက်မှ ကာကွယ်တော်မူ၍ နာမတော်ကို ဂျပ်သူကို ရင်ဘတ်ရှေ့ဘက်မှ ကာကွယ်တော်မူ၏။ ဟရီနာမတော်သည် အပြစ်တောင်ကို ခွဲဖောက်နိုင်သော မဟာဝဇ္ဇရ ဖြစ်၏။

Verse 29

तस्य पादौ तु सफलौ तदर्थं गतिशालिनौ । तावेव धन्यावाख्यातौ यौ तु पूजाकरौ करौ

အမှန်တကယ် သူ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်သည် အကျိုးရှိ၏၊ အကြောင်းမူ ထိုသန့်ရှင်းသော ရည်မှန်းချက်သို့ ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် သွားလာနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ပူဇော်ကာရကိစ္စများကို ဆောင်ရွက်သော လက်နှစ်ဖက်သာလျှင် ကောင်းချီးခံ လက်ဟု ခေါ်ကြသည်။

Verse 30

उत्तमांगमुत्तमांगं तद्धरौ नम्रमेव यत् । सा जिह्वा या हरिं स्तौति तन्मनस्तत्पदानुगम्

ဟရီ၏ သန့်ရှင်းသော ခြေတော်တို့၌ ငုံ့ကန်တော့သော ခေါင်းသာ အမြင့်မြတ်ဆုံး ခေါင်းဖြစ်၏။ ဟရီကို ချီးမွမ်းသီဆိုသော လျှာသာ စစ်မှန်သော လျှာဖြစ်၏။ ထိုခြေတော်လမ်းကြောင်းကို လိုက်နာသော စိတ်သာ စစ်မှန်သော စိတ်ဖြစ်၏။

Verse 31

तानि लोमानि चोच्यंते यानि तन्नाम्नि चोत्थितम् । कुर्वंति तच्च नेत्रांबु यदच्युतप्रसंगतः

ထိုအမွှေးတို့ကို ‘အမွှေး’ ဟု ခေါ်ရခြင်းမှာ၊ သူ၏ နာမတော်နှင့် ဆက်နွယ်သည့်အခါ ကြက်သီးထ၍ ထောင်တက်လာသော အမွှေးတို့ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ အချျုတ (ဗိဿဏု) အကြောင်း သာသနာကထာတွင် စိတ်လုံးဝ စူးစိုက်နေစဉ် မျက်စိမှ ထွက်လာသည့်အရာသည်ပင် ‘မျက်ရည်’ ဖြစ်လာ၏။

Verse 32

अहो लोका अतितरां दैवदोषेण वंचिताः । नामोच्चारणमात्रेण मुक्तिदं न भजंति वै

အို… လူတို့သည် ကံကြမ္မာ၏ အပြစ်ကြောင့် အလွန်အမင်း လှည့်ဖြားခံနေရသည်။ နာမတော်ကို အသံထွက်ခေါ်ဆိုရုံဖြင့်ပင် မုက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ပေးနိုင်သည့်အရာကိုတောင် မိမိတို့ မကိုးကွယ်မီခိုကြ။

Verse 33

वंचितास्ते च कलुषाः स्त्रीणां संगप्रसंगतः । प्रतिष्ठंति च लोमानि येषां नो कृष्णशब्दने

မိန်းမတို့၏ အပေါင်းအသင်းကို အလွန်အကျွံ တွယ်တာခြင်းကြောင့် လှည့်ဖြားခံရ၍ အညစ်အကြေးကပ်နေသူတို့သည် ‘ကృష్ణ’ နာမတော်ကို ကြားသော်လည်း ကိုယ်အမွှေးများ မထောင်မတက်ကြ။

Verse 34

ते मूर्खा ह्यकृतात्मानः पुत्रशोकादि विह्वलाः । रुदंति बहुलालापैर्न कृष्णाक्षरकीर्तने

အမှန်ပင်၊ မိမိကိုယ်ကို မသင်ကြားမထိန်းသိမ်းနိုင်သော မိုက်မဲသူတို့သည် သားဆုံးရှုံးခြင်းကဲ့သို့သော ဝမ်းနည်းမှုများကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားကာ ငိုကြွေးစကားများစွာဖြင့် ငိုယိုကြသည်။ သို့သော် ကృష్ణ နာမတော်၏ သန့်ရှင်းသော အက္ခရာများကို ကီရတနာသီဆိုရာတွင် မငိုကြ။

Verse 35

जिह्वां लब्ध्वापि लोकेऽस्मिन्कृष्णनामजपेन्नहि । लब्ध्वापि मुक्तिसोपानं हेलयैव च्यवंति ते

ဤလောက၌ လျှာကို ရရှိထားသော်လည်း သူတို့သည် ကృష్ణနာမကို ဂျပ်မရွတ်ကြ။ မောက္ခသို့တက်ရာ လှေကားကို တွေ့ရသော်လည်း မသတိနှင့် ပေါ့လျော့မှုကြောင့်သာ ကျဆင်းကြ၏။

Verse 36

तस्माद्यत्नेन वै विष्णुं कर्मयोगेन मानवः । कर्मयोगार्च्चितो विष्णुः प्रसीदत्येव नान्यथा

ထို့ကြောင့် လူသည် ကြိုးစားအားထုတ်၍ ကမ္မယောဂဖြင့် ဗိဿဏုကို ပူဇော်အာရాధနာ ပြုရမည်။ ကမ္မယောဂဖြင့် ပူဇော်ခံရသော ဗိဿဏုသာ ကရုဏာတော်ဖြင့် ပျော်ရွှင်တော်မူသည်—အခြားနည်းမရှိ။

Verse 37

तीर्थादप्यधिकं तीर्थं विष्णोर्भजनमुच्यते । सर्वेषां खलु तीर्थानां स्नानपानावगाहनैः

တီရ္ထအားလုံးထက် ပိုမြတ်သော တီရ္ထဟူသည် ဗိဿဏုကို ဘဇနာပြုခြင်းဟု ဆိုကြသည်။ အကြောင်းမူ တီရ္ထအားလုံးကို ရေချိုးခြင်း၊ ရေသောက်ခြင်း၊ ရေထဲဝင်မြုပ်ခြင်းတို့ဖြင့်သာ သွားရောက်ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 38

यत्फलं लभते मर्त्यस्तत्फलं कृष्णसेवनात् । यजंते कर्मयोगेन धन्या एव नरा हरिम्

မရဏသတ္တဝါသည် မည်သည့်အကျိုးဖလကို ရရှိစေကာမူ ထိုအကျိုးဖလသည် ကృష్ణကို ဆေဝါပြုခြင်းမှပင် ဖြစ်ပေါ်သည်။ ကမ္မယောဂ၏ စည်းကမ်းဖြင့် ဟရိကို ပူဇော်သူတို့သည် အမှန်တကယ် ကံကောင်းမြတ်နိုးသူများ ဖြစ်ကြ၏။

Verse 39

तस्माद्भजध्वं मुनयः कृष्णं परममंगलम्

ထို့ကြောင့် မုနိတို့ရေ၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး မင်္ဂလာတော်ဖြစ်သော ကృష్ణကို ဘဇနာပြုကြလော့။

Verse 50

इति श्रीपाद्मे महापुराणे स्वर्गखंडे विष्णुभक्तिप्रशंसनं नाम पंचाशत्तमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သရီ ပဒ္မ မဟာပုရာဏ၏ စွဝဂ္ဂခဏ္ဍ၌ “ဗိဿဏုဘက္တိ ချီးမွမ်းခြင်း” ဟူသော အခန်းငါးဆယ် ပြီးဆုံး၏။