Adhyaya 14

Verse 1

नारद उवाच । नर्मदा तु नदीश्रेष्ठा पुण्या पुण्यतमा त्रिषु । मुनिभिस्तु महाभागैर्विभक्ता धर्मकांक्षिभिः

နာရဒ မဟာရ္ဓိက ဆိုသည်—“နර්မဒါမြစ်သည် မြစ်တို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ သန့်ရှင်း၍ သုံးပါးအတွင်း အလွန်သန့်ရှင်းဆုံး ဖြစ်၏။ ဓမ္မကို လိုလားသော မဟာဘုန်းတန် မုနိများက (ပုဏ္ဏနယ်မြေဟူ၍) ခွဲဝေသတ်မှတ်ထားကြ၏။”

Verse 2

यज्ञोपवीतमात्राणि प्रविभक्तानि पांडव । तेषु स्नात्वा तु राजेंद्र सर्वपापैः प्रमुच्यते

အို ပाण्डဝ၊ အို မင်းတို့အထက်မင်း၊ ထိုသန့်စင်ရေချိုးရာ တီရ္ထများကို ယဇ္ဉောပဝီတ (သန့်ရှင်းကြိုး) ၏ အရေအတွက်နှင့်တူအောင် ခွဲဝေထားသည်။ ထိုနေရာများ၌ ရေချိုးလျှင် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်၏။

Verse 3

जलेश्वरं च यत्तीर्थं त्रिषु लोकेषु विश्रुतम् । तस्योत्पत्तिं कथयतः शृणु पांडवनंदन

လောကသုံးပါးတွင် ကျော်ကြားသော «ဇလေရှွရ» ဟူသော သန့်ရှင်းသည့် တီရ္ထာကို—ပাণ্ডုဝင်တို့၏ ချစ်သားရေ၊ ၎င်း၏ ပေါ်ပေါက်လာပုံကို ငါပြောမည်၊ နားထောင်လော့။

Verse 4

पुरा मुनिगणाः सर्वे सेन्द्राश्चैव मरुद्गणाः । स्तुवंति ते महात्मानं देवदेवं महेश्वरम्

ရှေးကာလ၌ မုနိအစုအဝေးအားလုံးသည် အိန္ဒြာနှင့် မရုတ်အဖွဲ့များနှင့်တကွ၊ မဟာအတ္မာ—ဒေဝဒေဝ မဟေရှွရကို ချီးမွမ်းတော်မူကြ၏။

Verse 5

स्तुवमानास्तु संप्राप्ता यत्र देवो महेश्वरः । विज्ञापयंति देवेशं सेंद्राश्चैव मरुद्गणाः । भयोद्विग्नान्विरूपाक्ष परित्रायस्व नः प्रभो

ချီးမွမ်းလျက် သူတို့သည် မဟေရှွရဘုရားရှိရာနေရာသို့ ရောက်လာကြ၏။ ထို့နောက် အိန္ဒြာနှင့် မရုတ်အဖွဲ့များက ဒေဝတို့၏ အရှင်ထံ လျှောက်ထားကြသည်– “ဗိရူပါက္ခရှင်၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေပါသည်၊ အရှင်ဘုရား၊ ကာကွယ်တော်မူပါ။”

Verse 6

ईश्वर उवाच । स्वागतं तु मुनिश्रेष्ठाः किमर्थमिह चागताः । किं दुःखं कोऽनुसंतापः कुतो वा भयमागतम्

ဣရှွရက မိန့်တော်မူသည်– “ကြိုဆိုပါ၏၊ မုနိအထူးမြတ်တို့။ မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် ဤနေရာသို့ လာကြသနည်း။ မည်သည့်ဒုက္ခက နှိပ်စက်သနည်း၊ မည်သည့်ပူပန်မှုက ထိခိုက်သနည်း၊ ကြောက်ရွံ့မှုသည် မည်သည့်နေရာမှ ပေါ်လာသနည်း။”

Verse 7

कथयध्वं महाभागा एतदिच्छामि वेदितुम् । एवमुक्तास्तु रुद्रेणाकथयन्नमितव्रताः

“ပြောကြလော့၊ ကံကောင်းမြတ်သူတို့၊ ငါဤအကြောင်းကို သိလိုသည်။” ရုဒြက ဤသို့ မိန့်တော်မူသဖြင့် အကန့်အသတ်မရှိသော ဝရတရှိသူတို့က ထိုအခါ ပြောကြားလေ၏။

Verse 8

ऋषय ऊचुः । अपि घोरो महावीर्यो दानवो बलदर्पितः । बाणो नामेति विख्यातो यस्य वै त्रिपुरं पुरम्

ရသီတို့က ဆိုကြသည်– “အားမာန်၏ ဂုဏ်မာန်ကြောင့် မူးယစ်နေသော ကြောက်မက်ဖွယ် အလွန်သတ္တိကြီးသည့် ဒါနဝ ‘ဗာဏ’ ဟု နာမည်ကျော်သူ ရှိပြီး၊ သူ၏ မြို့တော်သည် တြိပုရ ဖြစ်သည်ဟု မှန်ပါသလား?”

Verse 9

गगने तु वसद्दिव्यं भ्रमते तस्य तेजसा । तस्माद्भीता विरूपाक्ष त्वामेव शरणं गताः

ကောင်းကင်၌ နေထိုင်လျက် သူ၏ တေဇောဓာတ်အာနုဘော်ကြောင့် ဒေဝတိယ အလင်းရောင်တစ်ရောင် လှည့်လည်ရွေ့လျားနေသည်။ ထို့ကြောင့်၊ ဗီရူပါක්ෂာ အရှင်၊ ကြောက်ရွံ့၍ ကျွန်ုပ်တို့သည် သင်ထံသို့သာ အားကိုးကာ ခိုလှုံလာကြသည်။

Verse 10

त्रायस्व महतो दुःखाद्देवत्वं हि परा गतिः । एवं प्रसादं देवेश सर्वेषां कर्तुमर्हसि

ဤကြီးမားသော ဒုက္ခမှ ကျွန်ုပ်တို့ကို ကယ်တင်ပါ။ ဒေဝတဖြစ်ခြင်းသည် အမြင့်ဆုံးသော ဂတိပန်းတိုင် ဖြစ်၏။ ဒေဝေရှ အရှင်၊ အားလုံးအပေါ် ဤသို့သော ကရုဏာတော်ကို ပြုရန် သင်သည် ထိုက်တန်ပါသည်။

Verse 11

येन देवाः सुप्रसन्नाः सुखमेधंति शंकर । परां निर्वृतिमायांति तत्प्रभो कर्तुमर्हसि

အို ရှင်ကရ အရှင်၊ မည်သည့်နည်းလမ်းဖြင့်မဆို ဒေဝတို့ အလွန်ပျော်ရွှင်ကျေနပ်ကာ သုခ၌ တိုးတက်ကြီးပွား၍ အမြင့်ဆုံးသော ငြိမ်းချမ်းမှုသို့ ရောက်နိုင်စေရန်—အရှင်ပရဘု၊ ထိုအရာကို မေတ္တာဖြင့် ပြုတော်မူပါ။

Verse 12

देव उवाच । एतत्सर्वं करिष्यामि मा विषादं करिष्यथ । अचिरेणैव कालेन कुर्यां युष्मत्सुखावहम्

ဒေဝက မိန့်တော်မူသည်– “ဤအရာအားလုံးကို ငါ ပြုမည်။ စိတ်မညှိုးနွမ်းကြနှင့်။ မကြာမီကာလအတွင်း သင်တို့၏ သုခကို ဖြစ်စေမည့် အရာကို ငါ စီမံပေးမည်။”

Verse 13

आश्वासयित्वा तान्सर्वान्नर्मदातटमास्थितः । चिंतयामास सर्वेशस्तद्वधं प्रति पांडव

သူတို့အားလုံးကို အားပေးနှစ်သိမ့်ပြီးနောက်၊ အလုံးစုံ၏အရှင်သည် နရမဒါမြစ်ကမ်းပေါ်၌ ရပ်တည်ကာ၊ အို ပাণ্ডဝ၊ ထိုရန်သူကို သတ်ဖြတ်မည့်အကြောင်းကို စဉ်းစားတော်မူ၏။

Verse 14

कथं केन प्रकारेण हंतव्यस्त्रिपुरो मया । एवं संचिंत्य भगवान्नारदं स्मरते तदा । स्मरणादेव संप्राप्तो नारदः समुपस्थितः

“တရိပုရကို ငါ ဘယ်လို၊ ဘယ်နည်းလမ်းနဲ့ သတ်ဖြတ်ရမလဲ” ဟု ဤသို့ စဉ်းစားတော်မူပြီးနောက် ဘဂဝန်သည် နာရဒကို သတိရတော်မူ၏။ သတိရခြင်းတင်နဲ့ပင် နာရဒသည် ချက်ချင်း ရောက်လာကာ ရှေ့တွင် ရပ်နေ၏။

Verse 15

नारद उवाच । आज्ञापय महादेव किमर्थं संस्मृतो ह्यहम् । किं कार्यं तु मया देव कर्तव्यं कथयस्व मे

နာရဒက ပြောသည်—“အမိန့်တော်ပေးပါ၊ အို မဟာဒေဝ။ အဘယ်ကြောင့် ကျွန်ုပ်ကို သတိရခေါ်ယူတော်မူသနည်း။ အို ဒေဝ၊ ကျွန်ုပ်က ဘာတာဝန်ကို ဆောင်ရွက်ရမည်ကို မိန့်ကြားပါ။”

Verse 16

ईश्वर उवाच । गच्छ नारद तत्रैव यत्र तत्त्रिपुरं पुरम् । बाणस्य दानवेन्द्रस्य शीघ्रं गच्छाथ तत्कुरु

ဣရှွရက မိန့်တော်မူသည်—“သွားလော့ နာရဒ၊ ထိုတရိပုရမြို့ရှိရာ အဲဒီနေရာသို့ပင် သွားလော့။ ဒါနဝတို့၏ အရှင် ဘာဏ၏ မြို့သို့ အမြန်သွားပြီး ထိုတာဝန်ကို ဆောင်ရွက်လော့။”

Verse 17

भर्तारो देवताभाश्च स्त्रियश्चाप्सरसोपमाः । तासां वै तेजसा विप्र भ्रमते त्रिपुरं दिवि

သူတို့၏ ခင်ပွန်းများသည် ဒေဝတားကဲ့သို့ တောက်ပကြည်လင်ပြီး၊ သူတို့၏ မိန်းမများသည် အပ္စရာများနှင့် တူညီလှ၏။ အို ဗြာဟ္မဏ၊ ထိုနေထိုင်သူတို့၏ တေဇောဓာတ်ကြောင့် တရိပုရသည် ကောင်းကင်၌ အမှန်တကယ် လှည့်လည်သွားလာနေ၏။

Verse 18

तत्र गत्वा तु विप्रेंद्र मंत्रमन्यं प्रचोदय । देवस्य वचनं श्रुत्वा मुनिस्त्वरितविक्रमः

ထိုနေရာသို့ ရောက်ပြီးနောက်၊ ဗြာဟ္မဏတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ၊ မန္တရတစ်ပုဒ်ကို ထပ်မံ လှုံ့ဆော်အသက်သွင်းလော့။ ဒေဝ၏ မိန့်တော်ကို ကြားသော် မုနိသည် အလျင်အမြန် သတ္တိပြည့်ဝစွာ ရှေ့သို့ တိုးလျှောက်하였다။

Verse 19

स्त्रीणां हृदयनाशाय प्रविष्टस्तं पुरं प्रति । शोभते तत्पुरं दिव्यं नानारत्नोपशोभितम्

မိန်းမတို့၏ နှလုံးသားကို ချိုးဖျက်ရန် ရည်ရွယ်ကာ သူသည် ထိုမြို့သို့ ဝင်ရောက်하였다။ ထိုဒိဗ္ဗမြို့သည် ရတနာမျိုးစုံဖြင့် အလှဆင်ထား၍ အလွန်တင့်တယ်တောက်ပနေ하였다။

Verse 20

शतयोजनविस्तीर्णं ततो द्विगुणमायतम् । ततः पश्यति तत्रैव बाणं तु बलदर्पितम्

ထိုမြို့သည် ယောဇနာတစ်ရာကျယ်၍ အလျားမှာ ထို၏ နှစ်ဆ ဖြစ်하였다။ ထို့နောက် ထိုနေရာတင်ပင် အင်အား၏ မာန်မာနကြောင့် မူးယစ်နေသော ဘာဏကို သူမြင်တွေ့하였다။

Verse 21

मालाकुंडलकेयूरैर्मुकुटेन विराजितम् । हाररत्नैश्च संछन्नं चंद्रकांतिविभूषितम्

ပန်းမော်လ်၊ နားကပ်၊ လက်မောင်းကွင်းနှင့် မကွတ်တို့ဖြင့် တောက်ပလှပ၍၊ ရတနာလည်ဆွဲများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းကာ လမင်းကဲ့သို့သော အလင်းရောင်ဖြင့် အလှဆင်ထား하였다။

Verse 22

ललनास्तस्य रत्नाढ्याः नराः कनकमंडिताः । उत्थितो नारदं दृष्ट्वा दानवेंद्रो महाबलः

သူ၏ မိန်းမများသည် ရတနာများဖြင့် စုံလင်စွာ အလှဆင်ထားပြီး၊ ယောက်ျားများသည် ရွှေဖြင့် မဏ္ဍိတထား하였다။ နာရဒကို မြင်သော် အင်အားကြီးသော ဒာနဝအင်ဒြာသည် ထ၍ ရပ်တည်하였다။

Verse 23

बाण उवाच । स देवर्षिः स्वयं प्राप्तो मद्गृहं प्रति संप्रति । अर्घं पाद्यं यथान्यायं क्रियतां द्विजसत्तम

ဗာဏက ပြောသည်– ထိုဒေဝရ္ဓိသည် ယခုအခါ ကိုယ်တိုင်ဆန္ဒဖြင့် ငါ့အိမ်သို့ ရောက်လာပြီ။ အို ဒွိဇသတ္တမ (ဗြာဟ္မဏအမြတ်)၊ ထုံးတမ်းအတိုင်း အရ္ဃျ (ကြိုဆိုရေ) နှင့် ပါဒျ (ခြေလျှော်ရေ) ကို ယထာဝိဓိ ပူဇော်တင်ဆက်ကြလော့။

Verse 24

चिरात्समागतो विप्र स्थीयतामिदमासनम् । एवं संभावयित्वा तु नारदं समुपस्थितम्

“အို ဗိပရ (ဗြာဟ္မဏ)၊ အချိန်ကြာမြင့်ပြီးမှ သင်ရောက်လာသည်။ ဤအာသနပေါ်တွင် ထိုင်ပါလော့။” ထိုသို့ နာရဒကို ယထာဩচিত ဂုဏ်ပြုကာ သူသည် နီးကပ်သွား၍ စောင့်ရှောက်ဝန်ဆောင်하였다။

Verse 25

तस्य भार्या महादेवी अनौपम्या तु नामतः

သူ၏ဇနီးသည် မဟာဒေဝီဖြစ်ပြီး၊ နာမအားဖြင့် “အနೌပမ്യာ” ဟု ခေါ်ကြသည်—မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သူ။

Verse 26

अनौपम्योवाच । भगवन्मानुषे लोके देवास्तुष्यंति केन वै । व्रतेन नियमेनापि दानेन तपसाथवा

အနೌပမ്യာက မေးလေသည်– “အို ဘဂဝန်၊ လူ့လောက၌ ဒေဝတားတို့သည် မည်သည့်အရာကြောင့် ပီတိဖြစ်ကြသနည်း—ဝရတ (သစ္စာကတိ) ဖြင့်လား၊ နိယမ (သန့်ရှင်းစည်းကမ်း) ဖြင့်လား၊ ဒါန (လှူဒါန်းခြင်း) ဖြင့်လား၊ သို့မဟုတ် တပစ် (တပဿ) ဖြင့်လား?”

Verse 27

नारद उवाच । तिलधेनुं च यो दद्याद्ब्राह्मणे वेदपारगे । ससागरा नवद्वीपा दत्ता भवति मेदिनी

နာရဒက ပြောသည်– ဝေဒပညာ၌ ကျွမ်းကျင်သော ဗြာဟ္မဏအား “တီလဓေနု” (နှမ်းဖြင့်ပြုသော နွား) ကို ဒါနပြုသူအတွက်၊ သမုဒ္ဒရာများနှင့် နဝဒွီပတို့ပါဝင်သော ဤမြေပြင်သည် ဒါနပေးပြီးသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 28

सूर्यकोटिप्रतीकाशैर्विमानैः सर्वकामिकैः । मोदते चाक्षयं कालं सुचिरं कृतशासनः

စည်းကမ်းတကျ အုပ်ချုပ်မှုကို တည်ထောင်၍ အုပ်စိုးသူသည် မပျက်မယို ရှည်လျားသော ကာလတစ်လျှောက် ပျော်ရွှင်မြူးတူးလျက်၊ နေသန်းပေါင်းများစွာကဲ့သို့ တောက်ပ၍ ဆန္ဒအားလုံးကို ပေးစွမ်းသော ဒေဝဗိမာန်ယာဉ်များ၌ နေထိုင်သည်။

Verse 29

आम्रातककपित्थानि कदलीवनमेव च । कदंब चंपकाशोका अनेक विविधद्रुमाः

ထိုနေရာ၌ အာမ္ရာတကနှင့် ကပိတ္ထ သစ်ပင်များ၊ ငှက်ပျောတောများလည်း ရှိ၏; ကဒမ္ဗ၊ စမ္ပက၊ အရှိုက—အမျိုးမျိုးသော သစ်ပင်များ များစွာရှိသည်။

Verse 30

अष्टमी च चतुर्थी च द्वादशी च तथा उभे । संक्रांतिर्विषुवं चैव दिनच्छिद्रमुखं तथा

အဋ္ဌမီ၊ စတုရ္ထီ၊ ဒွာဒသီနှင့် နှစ်ရက်—အမావသျာနှင့် ပုဏ္ဏမီ; ထို့ပြင် သင်္ကရာန္တိ၊ ဝိသုဝ (ညီမျှကာလ) နှင့် ဒိန-ချိဒ္ရ-မုခပါ—ဤတို့သည် ကာလဆုံချက်များအဖြစ် ရေတွက်ဖော်ပြထားသည်။

Verse 31

पुण्यान्येतानि सर्वाणि उपवासंति याः स्त्रियः । तासां तु धर्म्मयुक्तानां स्वर्गे वासो न संशयः

ဤပုဏ္ဏကောင်းသော ဝတ်ပြုမှုများအားလုံးကို မိန်းမတို့က ဥပဝါသ (အစာရှောင်) အဖြစ် ဆောင်ရွက်လျှင်၊ ဓမ္မနှင့်ညီသောသူတို့အတွက် ကောင်းကင်ဘုံ၌ နေထိုင်ခြင်းသည် မသံသယဖြစ်သည်။

Verse 32

कलिकालात्तु निर्मुक्ताः सर्वपापविवर्जिताः । उपवासरता नार्यो नोपसर्पंति तापसाः

ကလိယုဂ၏ သက်ရောက်မှုမှ လွတ်ကင်း၍ အပြစ်အားလုံးကင်းစင်သော၊ ဥပဝါသ၌ စိတ်နှစ်မြှုပ်သော မိန်းမတို့ကို တပသီ (တပသဝင်) များက မနီးကပ်ကြ၊ မနှောင့်ယှက်နိုင်ကြ။

Verse 33

एवं श्रुत्वा तु सुश्रोणि यथेष्टं कर्तुमर्हसि । नारदस्य वचः श्रुत्वा राज्ञी वचनमब्रवीत्

ဤသို့ကြားပြီးနောက်၊ ခါးသွယ်လှပသော မိန်းမရေ၊ သင်အလိုရှိသကဲ့သို့ ပြုလုပ်သင့်၏။ နာရဒ၏စကားကို ကြားပြီး မဟာမိဖုရားက ပြန်လည်မိန့်တော်မူ၏။

Verse 34

प्रसादं कुरु विप्रेंद्र दानं गृह्ण यथेप्सितम् । सुवर्णमणिरत्नानि वस्त्राण्याभरणानि च

အို ဗြာဟ္မဏတို့၏အမြတ်ဆုံး၊ ကရုဏာပြုပါ။ သင်နှစ်သက်သလို အလှူကို လက်ခံပါ—ရွှေ၊ မဏိရတနာများ၊ အဝတ်အစားများနှင့် အလှဆင်ပစ္စည်းများပါ။

Verse 35

तत्ते दास्याम्यहं विप्र यच्चान्यदपि दुर्ल्लभम् । प्रतिगृह्ण द्विजश्रेष्ठ प्रीयेतां हरिशंकरौ

အို ဗြာဟ္မဏရေ၊ ထိုအရာကိုလည်း ငါပေးမည်၊ ထို့ပြင် ရခက်ခဲသော အခြားအရာများကိုပါ ပေးမည်။ အို ဒွိဇအမြတ်ဆုံး၊ လက်ခံပါ၊ ဟရီနှင့် ရှင်ကရတို့ ပီတိဖြစ်စေရန်။

Verse 36

नारद उवाच । अन्यस्मै दीयतां भद्रे क्षीणवृतिश्च यो द्विजः । वयं तु शीलसंपन्ना भक्तिस्तु क्रियते मया

နာရဒက မိန့်တော်မူသည်– “အို မင်္ဂလာရှိသော မိန်းမရေ၊ ဤအလှူကို အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း လျော့နည်းသွားသော အခြားဒွိဇတစ်ဦးအား ပေးပါ။ ကျွန်ုပ်တို့သည် သီလပြည့်စုံသူများဖြစ်၍ ကျွန်ုပ်၏ ဘက္တိကျင့်စဉ်ပင် အလှူအဖြစ် ဖြစ်သည်”။

Verse 37

एवं तासां मनो हृत्वा सर्वासामुपदिश्य वा । जगाम भरतश्रेष्ठ स्वकीयं स्थानकं पुनः

ဤသို့ သူမတို့အားလုံး၏ စိတ်ကို ဆွဲဆောင်၍ အားလုံးကို ဩဝါဒပေးပြီးနောက်၊ ဘာရတမျိုးနွယ်အမြတ်ဆုံးသူသည် မိမိ၏ နေရာသို့ ပြန်လည်ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 38

अत्राकृष्टमनास्तास्तु अन्यत्रगतमानसाः । पुरि छिद्रं समुत्पन्नं बाणस्य तु महात्मनः

ဤနေရာသို့ စိတ်ဆွဲငင်ခံရသော်လည်း သူတို့၏စိတ်က အခြားနေရာသို့ လွင့်လျားနေဆဲဖြစ်၏။ ထို့ပြင် မြို့တော်အတွင်း၌ မဟာစိတ်ရှိသော ဘာဏာနှင့် ဆိုင်သော အပေါက်ကွဲတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာ၏။