Adhyaya 53

Verse 1

व्यास उवाच । एवं दंडादिभिर्युक्तः शौचाचारसमन्वितः । आहूतोध्यापनं कुर्याद्वीक्ष्यमाणो गुरोर्मुखम्

ဗျာသက မိန့်ကြားသည်– ထို့သို့ တံတောင် (ဒဏ္ဍ) နှင့် အခြားလိုအပ်ရာများကို ဆောင်ထား၍ သန့်ရှင်းမှုနှင့် သင့်လျော်သော အကျင့်စာရိတ္တကို လိုက်နာကာ ခေါ်ယူသည့်အခါ ဆရာ၏ မျက်နှာကို ကြည့်လျက် သင်ခန်းစာကို စတင်ရမည်။

Verse 2

नित्यमुद्यतपाणिः स्यात्साध्वाचारः सुसंयतः । आस्यतामिति चोक्तः सन्नासीताभिमुखं गुरोः

သူသည် အမြဲတမ်း လက်များကို ရိုသေစွာ မြှောက်ထား၍ (ဝန်ဆောင်ရန် အသင့်) နေကာ သင့်တော်သော အကျင့်ရှိ၍ ကိုယ်ကို ကောင်းစွာ ထိန်းချုပ်ရမည်။ “ထိုင်” ဟု ဆိုလျှင် ဆရာကို မျက်နှာမူ၍ ထိုင်ရမည်။

Verse 3

प्रतिश्रवणसंभाषे शयानो न समाचरेत् । आसीनो न च भुंजानो न तिष्ठेन्न पराङ्मुखः

နားထောင်ခြင်းနှင့် စကားပြောခြင်းတွင် လဲလျောင်းနေစဉ် မပြုရ; ထိုင်နေစဉ်လည်း မဟုတ်၊ စားနေစဉ်လည်း မဟုတ်; ထို့ပြင် မျက်နှာလှည့်၍ (နောက်ကျောပေးကာ) မတ်တပ်မရပ်ရ။

Verse 4

नीचैः शय्यासनं चास्य सर्वदा गुरुसन्निधौ । गुरोस्तु चक्षुर्विषयेन यथेष्टासनो भवेत्

ဆရာဂုရု၏ ရှေ့မှောက်၌ မိမိ၏ အိပ်ရာနှင့် ထိုင်ခုံကို အမြဲတမ်း နိမ့်နိမ့်ထားရမည်။ ထို့ပြင် ဂုရု၏ မျက်စိမြင်ကွင်းအတွင်း သင့်လျော်သလိုသာ ထိုင်ရမည်၊ စိတ်ကြိုက်မထိုင်ရ။

Verse 5

नोदाहरेदस्य नाम परोक्षमपि केवलम् । न चैवास्यानुकुर्वीत गतिभाषणचेष्टितम्

သူ၏နာမကို တိုက်ရိုက်မဟုတ်သော်လည်း အလွတ်သဘောဖြင့်တောင် မထုတ်ပြောရ။ ထို့ပြင် သူ၏လမ်းလျှောက်ပုံ၊ စကားပြောပုံ၊ လုပ်ရပ်ပုံကိုလည်း မတုပရ။

Verse 6

गुरोर्यत्र परीवादो निंदा वापि प्रवर्तते । कर्णौ तत्र पिधातव्यौ गंतव्यं वा ततोऽन्यतः

ဂုရုကို အပြစ်တင်ပြောဆိုခြင်း သို့မဟုတ် နိန္ဒာပြုခြင်း ဖြစ်နေရာတွင် နားနှစ်ဖက်ကို ပိတ်ထားရမည်။ မဟုတ်လျှင် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာ၍ အခြားနေရာသို့ သွားရမည်။

Verse 7

दूरस्थो नार्चयेदेनं न क्रुद्धो नांतिके स्त्रियः । न चैवास्योत्तरं ब्रूयात्स्थितो नासीत सन्निधौ

အဝေးမှ ဂုရုကို မပူဇော်ရ၊ ဒေါသဖြစ်နေစဉ်လည်း မပူဇော်ရ၊ မိန်းမများအနီးတွင်လည်း မပူဇော်ရ။ ဂုရုကို ပြန်လှန်တုံ့ပြန်၍ မပြောရ၊ ထို့ပြင် သူ၏ရှေ့မှောက်၌ မတ်တပ်ရပ်နေမနေသင့်။

Verse 8

उदकुंभं कुशान्पुष्पं समिधोऽस्याहरेत्सदा । मार्जनं लेपनं नित्यमंगानां वै समाचरेत्

သူ့အတွက် ရေအိုး၊ ကုရှာမြက်၊ ပန်းများနှင့် မီးထိုးသစ်တံ (သမိဓ်) ကို အမြဲတမ်း ယူဆောင်ပေးရမည်။ ထို့ပြင် သူ၏ ကိုယ်အင်္ဂါများကို နေ့စဉ် သန့်စင်ပေးခြင်းနှင့် လိမ်းပွတ်ပူဇော်ခြင်း (စန္ဒနာစသည်) ကို ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 9

नास्य निर्माल्यशयनं पादुकोपानहावपि । आक्रामेदासनं चास्य च्छायादीन्वा कदाचन

သူ၏ ပန်းကုံးခင်းထားသော အိပ်ရာပေါ်ကို မည်သည့်အခါမျှ မတက်မနင်းရ၊ သူ၏ ပာဒုကာ သို့မဟုတ် ဖိနပ်အပေါ်ကိုလည်း မကျော်မနင်းရ။ သူ၏ ထိုင်ခုံကို မနင်းရ၊ ထို့ပြင် မည်သည့်အချိန်မဆို သူ၏ အရိပ်နှင့် အခြားအရာများကို မလွန်ကျူးရ။

Verse 10

साधयेद्दंतकाष्ठादींल्लब्धं चास्मै निवेदयेत् । अनापृच्छ्य न गंतव्यं भवेत्प्रियहिते रतः

သွားတိုက်တံအဖြစ် သုံးသော သစ်တံ (ဒန္တကာဋ္ဌ) စသည်တို့ကို ပြင်ဆင်ပေးရမည်၊ ရရှိသမျှကိုလည်း သူ့ထံသို့ နိဗ္ဗေဒနာအဖြစ် ဆက်ကပ်ရမည်။ ခွင့်မတောင်းဘဲ မည်သည့်နေရာသို့မျှ မသွားရ၊ မိမိအထက်လူ၏ နှစ်သက်ရာနှင့် အကျိုးရှိရာတွင်သာ ရတနာကဲ့သို့ စွဲမြဲနေရမည်။

Verse 11

न पादौ सारयेदस्य सन्निधाने कदाचन । जृंभितं हसितं चैव कंठप्रावरणं तथा

သူ၏ ရှေ့မှောက်တွင် မည်သည့်အခါမျှ ခြေထောက်မဆန့်မလှန်ရ။ ထို့အပြင် ဟားဟားရယ်ခြင်း၊ အော်ဟိုက်ခြင်း (အော်ဟိုက်/အော်ဟိုက်) နှင့် လည်ချောင်းကို ဖုံးကွယ်ခြင်းတို့ကိုလည်း မလေးစားသဘောဖြင့် မပြုရ။

Verse 12

वर्जयेत्सन्निधौ नित्यमंगस्फोटनमेव च । यथाकालमधीयीत यावन्न विमना गुरुः

ဂုရု၏ ရှေ့မှောက်တွင် ကိုယ်အင်္ဂါများကို ချိုးကွဲသံထွက်အောင် လုပ်ခြင်းကို အမြဲရှောင်ကြဉ်ရမည်။ အချိန်တော်တော်တွင် သင်ယူလေ့လာရမည်၊ ဂုရု၏ စိတ်မပျက်မချင်း။

Verse 13

आसीनोऽधो गुरोः पार्श्वे सेवां च सुसमाहितः । आसने शयने याने नैव तिष्ठेत्कदाचन

ဂုရု၏ ဘေး၌ နိမ့်နိမ့်ထိုင်ကာ စိတ်တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဝန်ဆောင်မှုကို ပြုရမည်။ ဂုရု၏ ထိုင်ခုံ၊ အိပ်ရာ သို့မဟုတ် ယာဉ်ပေါ်တွင် မည်သည့်အခါမျှ (တန်းတူသကဲ့သို့) မထိုင်မရပ်ရ။

Verse 14

धावंतमनुधावेत गच्छंतमनुगच्छति । गोश्वोष्ट्रयानप्रासादे तथाधोविष्टरेषु च

ပြေးနေသူကို နောက်ကလိုက်ပြေး၍ သွားနေသူကို နောက်ကလိုက်သွားရမည်။ ထို့အတူ နွား၊ မြင်း၊ ကုလားအုတ် ဆွဲသော ယာဉ်များတွင်လည်းကောင်း၊ မဟာလ်အိမ်တော်များတွင်လည်းကောင်း၊ အနိမ့်အိပ်ရာများပေါ်တွင်ပင်လည်းကောင်း အတူလိုက်ပါရမည်။

Verse 15

आसीत गुरुणा सार्द्धं शिलाफलक नौषु च । जितेंद्रियः स्यात्सततं वश्यात्माक्रोधनः शुचिः

ဂုရုနှင့်အတူ နေထိုင်ရမည်၊ ကျောက်ပြားပေါ်၌ဖြစ်စေ လှေပေါ်၌ဖြစ်စေ။ အမြဲတမ်း အင်ဒြိယကိုအောင်နိုင်သူဖြစ်၍ မိမိကိုယ်ကိုထိန်းချုပ်ကာ၊ ဒေါသကင်း၍ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ရမည်။

Verse 16

प्रयुंजीत सदा वाचं मधुरां हितकारिणीम् । गंधमाल्यं रसं कल्पं शुक्तिं प्राणिविहिंसनम्

အမြဲတမ်း ချိုမြိန်၍ အကျိုးပြုသော စကားကိုသာ ပြောဆိုရမည်။ အနံ့သာနှင့် ပန်းကုံးကိုအသုံးပြု၍ အာဟာရကောင်းသော အရသာနှင့် ပြင်ဆင်ချက်များကိုယူဆောင်ကာ၊ သတ္တဝါများကို မထိခိုက်စေသော အဟിംသာအစားအစာကို စားသုံးရမည်။

Verse 17

अभ्यंजनांजनोन्मर्द्दच्छत्रधारणमेव च । कामं लोभं भयं निद्रां गीतवादित्रनर्तनम्

ထို့အတူ ဆီနှိပ်နယ်ခြင်း၊ အန်ဇန်နှင့် အလှပြင်ခြင်း၊ ကိုယ်ခန္ဓာကို ပွတ်တိုက်ခြင်း၊ ထီးကိုင်ဆောင်ခြင်းတို့လည်းရှိသည်။ ထို့ပြင် ကာမ၊ လောဘ၊ ကြောက်ရွံ့မှု၊ အိပ်စက်မှု၊ သီချင်းဆိုခြင်း၊ တူရိယာတီးခတ်ခြင်းနှင့် အကအနားတို့။

Verse 18

आतर्जनं परीवादं स्त्रीप्रेक्षालंभनं तथा । परोपघातं पैशुन्यं प्रयत्नेन विवर्जयेत्

ခြိမ်းခြောက်ခြင်း၊ အပြစ်တင်ပြောဆိုခြင်း၊ မိန်းမများကို ကာမစိတ်ဖြင့် ကြည့်ရှု၍ နှောင့်ယှက်ခြင်း၊ အခြားသူကို ထိခိုက်စေခြင်းနှင့် မကောင်းသတင်းသယ်ဆောင်၍ စိတ်ဝမ်းကွဲစေခြင်းတို့ကို ကြိုးစား၍ ရှောင်ကြဉ်ရမည်။

Verse 19

उदकुंभं सुमनसो गोशकृन्मृत्तिका कुशान् । आहरेद्यावदन्नानि भैक्ष्यं चाहरहश्चरेत्

သူသည် ရေခွက်(ရေကွန်ဘ)၊ ပန်းများ၊ နွားချေး၊ မြေညှိနှင့် ကုရှမြက်တို့ကို စုဆောင်းရမည်။ အစာမရှိသရွေ့ နေ့စဉ်ဘိက္ခာခံ၍ နေ့တိုင်း ထွက်သွားကာ တောင်းရမ်း၍ အသက်မွေးရမည်။

Verse 20

घृतं च लवणं सर्वं वर्ज्यं पर्युषितं च यत् । अनृत्यदर्शी सततं भवेद्गीतादि निस्पृहः

သူသည် ဂျီ(ဃృత)နှင့် ဆားအမျိုးမျိုးကိုလည်းကောင်း၊ အဟာရဟောင်းနွမ်းသွားသော အစာကိုလည်းကောင်း ရှောင်ကြဉ်ရမည်။ အကအဖျော်ဖြေမှုကို အမြဲရှောင်ပြီး သီချင်းစသည်တို့အပေါ် လိုလားတပ်မက်မှုကင်းရမည်။

Verse 21

नादित्यं वै समीहेत नाचरेद्दंतधावनम् । एकांतमशुचिस्त्रीभिः शूद्राद्यैरभिभाषणम्

နေကို မျက်စိစိုက်ကြည့်ခြင်း မပြုရ၊ ထိုအချိန်တွင် သွားသန့်ရှင်းရေးလည်း မလုပ်ရ။ ထို့ပြင် မသန့်ရှင်းသော မိန်းမများ သို့မဟုတ် ရှူဒြာတို့နှင့် အထီးကျန်နေရာတွင် လျှို့ဝှက်စကားပြောခြင်း မပြုရ။

Verse 22

गुरूच्छिष्टं भेषजान्नं प्रयुंजीत न कामतः । मलापकर्षणं स्नानं नाचरेद्धि कदाचन

ဆန္ဒတပ်မက်မှုကြောင့်သာ ဂုရု၏ အကျန်အစား(ဥစ္ဆိဋ္ဌ) သို့မဟုတ် ဆေးအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသော အစာကို မစားသုံးရ။ ကိုယ်ခန္ဓာအညစ်အကြေး ဖယ်ရှားရန်သာ ရည်ရွယ်သော ရေချိုးခြင်းကိုလည်း မည်သည့်အခါမျှ မပြုရ။

Verse 23

न कुर्यान्मानसं विप्रो गुरोस्त्यागे कथंचन । मोहाद्वा यदि वा लोभात्त्यक्त्वा तु पतितो भवेत्

ဗြာဟ္မဏသည် ဂုရုကို စွန့်ပစ်မည်ဟု စိတ်ထဲတွင်တောင် မစဉ်းစားရ။ မောဟ သို့မဟုတ် လောဘကြောင့် ဂုရုကို စွန့်လွှတ်ပါက သူသည် ပတိတ—ကျဆုံးသူ ဖြစ်လာမည်။

Verse 24

लौकिकं वैदिकं वापि तथाध्यात्मिकमेव वा । आददीत यतो ज्ञानं तं न द्रुह्येत्कदाचन

လောကီပညာဖြစ်စေ၊ ဝေဒပညာဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် အာধ্যात्मပညာဖြစ်စေ—ထိုပညာကို ရရှိစေသောသူထံမှ သင်ယူရမည်၊ ထိုသူကို မည်သည့်အခါမျှ သစ္စာဖောက်ခြင်း သို့မဟုတ် ထိခိုက်နစ်နာစေခြင်း မပြုရ။

Verse 25

गुरोरप्यवलिप्तस्य कार्याकार्यमजानतः । उत्पथप्रतिपन्नस्य न मनुस्त्यागमब्रवीत्

ဂုရုသည် မာနကြီး၍ လုပ်သင့်မလုပ်သင့်ကို မသိ၊ လမ်းမှားသို့ လှည့်သွားခဲ့သော်လည်း—မနုသည် ဂုရုကို စွန့်ပစ်ရန် မဟောမိန့်ခဲ့။

Verse 26

गुरोर्गुरौ सन्निहिते गुरुवद्वृत्तिमाचरेत् । नत्वाभिसृष्टो गुरुणा स्वान्गुरूनभिवादयेत्

မိမိဂုရု၏ ဂုရု ရှိနေသော် ထိုသူကိုလည်း မိမိဂုရုကဲ့သို့ပင် အကျင့်အပြုအမူဖြင့် ဆက်ဆံရမည်။ ထို့နောက် မိမိဂုရုကို ဦးချပြီး၊ ဂုရု၏ ခွင့်ပြုချက်ရမှသာ အခြားဂုရုများကိုလည်း နမස්ကာရ ပြုရမည်။

Verse 27

विद्यागुरुष्वेतदेवं नित्यावृत्तिषु योगिषु । प्रतिषेधत्सु चाधर्माद्धितं चोपदिशत्सु च

ဤသဘောတရားသည် ပညာဂုရုများနှင့် နေ့စဉ်စည်းကမ်းဝတ်ပြုမှု၌ တည်ကြည်သော ယောဂီများအပေါ်တွင်လည်း အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အဓမ္မမှ တားဆီးပေးပြီး အကျိုးရှိသော အရာကိုလည်း သင်ကြားဟောပြောကြသည်။

Verse 28

श्रेयः स्वगुरुवद्वृत्तिं नित्यमेव समाचरेत् । गुरुपुत्रेषु दारेषु गुरोश्चैव स्वबंधुषु

မိမိ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး အကျိုးအတွက် ဂုရု၏ သားများ၊ ဂုရု၏ ဇနီးနှင့် ဂုရု၏ ဆွေမျိုးသားချင်းများအပေါ်တွင်လည်း အမြဲတမ်း ဂုရုကို ဆက်ဆံသကဲ့သို့ပင် ဆက်ဆံရမည်။

Verse 29

बालः संमानयेन्मान्याञ्छिष्टो वा यदि कर्म्मणि । अध्यापयन्गुरोः सूनुं गुरुवन्मानमर्हति

ကလေးတစ်ယောက်ပင်လျှင် လေးစားထိုက်သူတို့ကို လေးစားရမည်။ အကျင့်သိက္ခာကောင်းစွာ လေ့ကျင့်ပြီးပါက ဆရာ၏သားကို သင်ကြားပေးသူသည် ဆရာနှင့်တူညီသော ဂုဏ်ပြုလေးစားမှုကို ခံထိုက်သည်။

Verse 30

उत्सादनं च गात्राणां स्नापनोच्छिष्टभोजनः । न कुर्याद्गुरुपुत्रस्य पादयोः शौचमेव च

ဆရာ၏သားနှင့်ပတ်သက်၍ ကိုယ်ခန္ဓာနှိပ်နယ်ခြင်း၊ ရေချိုးပေးခြင်း၊ သို့မဟုတ် အခြားသူ၏ အကြွင်းအကျန်အစားအစာကို စားသုံးခြင်းတို့ မပြုရ။ ထို့ပြင် သူ၏ခြေထောက်ကို ဆေးကြောသန့်စင်ခြင်းလည်း မပြုရ။

Verse 31

गुरुवत्प्रतिपूज्याश्च सवर्णा गुरुयोषितः । असवर्णाश्च संपूज्याः प्रत्युत्थानाभिवादनैः

ဆရာ၏ဇနီးသည် အတန်းအစားတူပါက ဆရာကဲ့သို့ပင် ပူဇော်လေးစားထိုက်သည်။ အတန်းအစားမတူသော်လည်း ထ၍ကြိုဆိုကာ နမස්ကာရပြု၍ သင့်လျော်စွာ လေးစားရမည်။

Verse 32

अभ्यंजनं स्नापनं च गात्रोत्सादनमेव च । गुरुपत्न्या न कार्याणि केशानां च प्रसाधनम्

ဆရာ၏ဇနီးနှင့်ပတ်သက်၍ ဆီလိမ်းနှိပ်နယ်ခြင်း (အဘျဉ္ဇန)၊ ရေချိုးပေးခြင်း၊ ကိုယ်ခန္ဓာကို ပွတ်နှိပ်ခြင်း၊ ဆံပင်ပြင်ဆင်ခြင်းတို့ကို မပြုလုပ်သင့်။

Verse 33

गुरुपत्नी तु युवती नाभिवाद्या तु पादयोः । कुर्वीत वंदनं भूम्यामसावहमिति ब्रुवन्

သို့ရာတွင် ဆရာ၏ဇနီးသည် ငယ်ရွယ်သူဖြစ်ပါက ခြေထောက်ကို ထိကာ နမස්ကာရမပြုရ။ မြေပေါ်တွင် ဦးညွှတ်ကန်တော့၍ “ကျွန်ုပ်သည် ထိုသူ (သင်၏တပည့်) ဖြစ်ပါသည်” ဟု ဆိုရမည်။

Verse 34

विप्रोष्य पादग्रहणपूर्वकं चाभिवादनम् । गुरुदारेषु कुर्वीत सतां धर्म्ममनुस्मरन्

အဝေးသွားနေရာမှ ပြန်လာသောအခါ သဒ္ဓမ္မရှိသူတို့၏ ဓမ္မကို သတိရလျက်၊ ဆရာ၏ ဇနီး၏ ခြေကို ထိကာ အရင်ဦးစွာ ဂါရဝပြု၍ နမസ്കာရ ပြုရမည်။

Verse 35

मातृष्वसा मातुलानी श्वश्रूश्चाथ पितृष्वसा । संपूज्या गुरुपत्नीवत्समास्ता गुरुभार्यया

မိခင်ဘက် အဒေါ်၊ မိခင်ဘက် ဦးလေး၏ ဇနီး၊ မိခင်မက် (ယောက္ခမ) နှင့် ဖခင်ဘက် အဒေါ်တို့ကိုလည်း သင့်တော်စွာ ပူဇော်ဂါရဝ ပြုရမည်။ ဆရာ၏ ဇနီးအတွက်တော့ ထိုသူတို့အားလုံးကို ဆရာဇနီးကဲ့သို့ တူညီစွာ လေးစားရမည်။

Verse 36

भ्रातृभार्याश्च संग्राह्या सवर्णा हन्यहन्यपि । विप्रोष्य तूपसंग्राह्या ज्ञातिसंबंधियोषितः

အစ်ကို/ညီကို၏ ဇနီးသည် တူညီသော ဝဏ္ဏ (အတန်းအစား) ဖြစ်လျှင် လက်ခံယူနိုင်သည်ဟု ဆိုသည်—ထပ်ခါထပ်ခါ သေဆုံးသကဲ့သို့ ဖြစ်စေကာမူ။ ထို့ပြင် မိန်းမတစ်ဦးသည် ခင်ပွန်းနှင့် ဝေးကွာနေသော် ญาติနှင့် မိသားစုဆက်နွယ်မှုရှိသော မိန်းမများကိုလည်း လက်ခံယူနိုင်သည်။

Verse 37

पितुर्भगिन्या मातुश्च जायस्यां च स्वसर्यपि । मातृवद्वृत्तिमातिष्ठेन्माता ताभ्यो गरीयसी

ဖခင်ဘက် အဒေါ်၊ မိခင်ဘက် အဒေါ်၊ အစ်ကိုကြီး၏ ဇနီးနှင့် ကိုယ့်ညီမ/အစ်မတို့အပေါ် မိခင်ကဲ့သို့ ပြုမူနေထိုင်ရမည်။ သို့သော် ကိုယ့်မိခင်သည် ထိုသူတို့အားလုံးထက် ပို၍ ဂုဏ်မြင့်မြတ်သည်။

Verse 38

एवमाचारसंपन्नमात्मवंतमदांभिकम् । वेदमध्यापयेद्धर्म्मं पुराणांगानि नित्यशः

ဤသို့ အကျင့်စာရိတ္တပြည့်စုံ၍ ကိုယ်ကိုထိန်းချုပ်နိုင်ကာ မုသားဟန်ဆောင်မှုကင်းသောသူအား နေ့စဉ် ဝေဒ၊ ဓမ္မနှင့် ပုရာဏ၏ အင်္ဂ-ဥပင်္ဂတို့ကိုပါ သင်ကြားပေးရမည်။

Verse 39

संवत्सरोषिते शिष्ये गुरुर्ज्ञानमनिर्दिशन् । हरते दुष्कृतं तस्य शिष्यस्य वसतो गुरुः

တပည့်သည် ဆရာနှင့်အတူ တစ်နှစ်တိုင်တိုင် နေထိုင်လျှင်၊ ဆရာက ဉာဏ်ပညာကို မညွှန်ကြားသေးသော်လည်း၊ ဆရာ၏အနီး၌ နေထိုင်ခြင်းကြောင့်သာ ဆရာသည် ထိုတပည့်၏ ဒုစရိုက်ကို ဖယ်ရှားပေးသည်။

Verse 40

आचार्यपुत्रः शुश्रूषुर्ज्ञानदो धार्मिकः शुचिः । शक्तोन्नदोंबुदः साधुरध्याप्यादश धर्मतः

အာစာရျ၏သားသည် ဝန်ဆောင်မှု၌ အလေးထားသူ၊ ဉာဏ်ပညာပေးသူ၊ ဓမ္မတရားကိုလိုက်နာသူ၊ သန့်ရှင်းသူ ဖြစ်ရမည်။ စွမ်းရည်ရှိ၍ မိုးတိမ်ကဲ့သို့ ပျော်ရွှင်မှုကို ဆောင်ကြဉ်းသူ၊ သာဓုသဘောရှိသူ ဖြစ်ကာ ဓမ္မအတိုင်း တာဝန်ဆယ်ပါးကို သင်ကြားပေးရမည်။

Verse 41

कृतकंठस्तथाऽद्रोहः मेधावी गुरुकृन्नरः । आप्तः प्रियोऽथ विधिवत्षडध्याप्या द्विजातयः

လူတစ်ယောက်သည် အသံသွက်လက်ရှင်းလင်း၍ မကောင်းစိတ်မရှိ၊ ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်ပြီး ဆရာကို ဝန်ဆောင်ရာ၌ အလေးထားသူ ဖြစ်ရမည်။ ယုံကြည်ထိုက်၍ လူအများချစ်ခင်သူ ဖြစ်ရသည်။ ထိုသို့ စည်းကမ်းအတိုင်း လေ့ကျင့်ပြီးသော ဒွိဇတို့သည် ဝေဒဗေဒဆိုင်ရာ ဘာသာရပ်ခြောက်မျိုးကို သင့်တော်သလို သင်ကြားနိုင်သူ ဖြစ်လာသည်။

Verse 42

एतेषु ब्राह्मणे दानमन्यत्र तु यथोचितम् । आचम्य संयतो नित्यमधीयीत उदङ्मुखः

ဤသို့သော ဗြာဟ္မဏတို့ထံ သဒ္ဒါန (လှူဒါန်းခြင်း) ပြုသင့်သည်။ အခြားနေရာများတွင်မူ သင့်လျော်သလောက်သာ လှူရမည်။ အာစမန် (ရေသောက်၍ သန့်စင်ခြင်း) ပြုပြီး ကိုယ်ကိုထိန်းချုပ်ကာ နေ့စဉ် မြောက်ဘက်မျက်နှာမူ၍ သာသနာစာတမ်းများကို လေ့လာရမည်။

Verse 43

उपसंगृह्य तत्पादौ वीक्ष्यमाणो गुरोर्मुखम् । अधीष्व भो इति ब्रूयाद्विरामोऽस्त्विति चाऽरमेत्

ထို့နောက် ဆရာ၏ခြေတော်ကို ကိုင်ဆုပ်၍ ဆရာ၏မျက်နှာကို မော့ကြည့်ကာ “အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ်ကို သင်ကြားပေးပါ” ဟု ဆိုရမည်။ ထို့ပြင် သင့်တော်သည့်အခါ “ခဏနားပါစေ” ဟုလည်း တောင်းလျှောက်ရမည်။

Verse 44

प्राक्कूलान्पर्युपासीत पवित्रैश्चैव पावकः । प्राणायामैस्त्रिभिः पूतस्ततोंकारमर्हति

အရှေ့ဘက်သို့ မျက်နှာမူ၍ သန့်ရှင်းသော ကုရှမြက်ပေါ်တွင် ရိုသေစွာ ထိုင်ကာ; ပရာဏာယာမ သုံးကြိမ်ဖြင့် သန့်စင်ပြီးနောက် “အိုမ်” ကို အသံထွက်ရန် သင့်တော်လာသည်။

Verse 45

ब्राह्मणः प्रणवं कुर्यादंतेऽपि विधिवद्द्विजाः । कुर्यादध्यापनं नित्यं सब्रह्मांजलिपूर्वतः

ဒွိဇတို့အို၊ ဘြာဟ္မဏသည် အဆုံးသတ်ချိန်တွင်ပင် နည်းလမ်းတကျ ပရဏဝ “အိုမ်” ကို အသံထွက်ရမည်။ ထို့ပြင် နေ့စဉ် ဝေဒကို သင်ကြားကာ ဘြဟ္မန်အား လက်အုပ်ချီ (အဉ္ဇလီ) ဖြင့် စတင်ရမည်။

Verse 46

सर्वेषामेव भूतानां वेदश्चक्षुः सनातनः । अधीयीताप्ययं नित्यं ब्राह्मण्याद्धीयतेऽन्यथा

သတ္တဝါအားလုံးအတွက် ဝေဒသည် ထာဝရ မျက်စိတော် ဖြစ်သည်။ နေ့စဉ် လေ့လာသင့်သော်လည်း ဘြာဟ္မဏသဘောတရား၏ စည်းကမ်းသတ္တိဖြင့်သာ မှန်ကန်စွာ နားလည်နိုင်ပြီး၊ မဟုတ်လျှင် လွဲမှားစွာ ဖမ်းယူမိသည်။

Verse 47

अधीयीत ऋचो नित्यं क्षीराहुत्या सदेवताः । प्रीणाति तर्पयन्कालं कामैर्हूताः सदैवताः

ဧကန်အားဖြင့် ရိဂ္ဝေဒ ရိချာများကို နေ့စဉ် ရွတ်ဖတ်ရမည်။ နို့အာဟုတီဖြင့် ဒေဝတော်များကို ပူဇော်ကာ; အချိန်တော်တော်မီ တർပဏ ပြု၍ လိုလားသည့် အာဟုတီများဖြင့် ဖိတ်ခေါ်သော အမြဲတည်ရှိ ဒေဝတော်များသည် ပီတိဖြစ်ကြသည်။

Verse 48

यजूंष्यधीते नियतं दध्ना प्रीणाति देवताः । सामान्यधीते प्रीणाति घृताहुतिभिरन्वहम्

ယဇုရ္ဝေဒကို စည်းကမ်းတကျ လေ့လာသူသည် ဒဓိ (ယိုဂတ်/နို့ချဉ်) အာဟုတီဖြင့် ဒေဝတော်များကို ပီတိဖြစ်စေသည်။ စာမဝေဒကို လေ့လာသူသည် ဂ္ဃృత (ghi) အာဟုတီဖြင့် နေ့စဉ် ပီတိဖြစ်စေသည်။

Verse 49

अथर्वांगिरसो नित्यं मध्वा प्रीणाति देवताः । धर्मांगानि पुराणानि मांसैस्तर्पयतेसुरान्

အထရ္ဝါင်္ဂိရသ် ပရမ္ပရာသည် ပျားရည်ဖြင့် နတ်ဒေဝတော်တို့ကို အမြဲပျော်ရွှင်စေ၏။ ထို့ပြင် ဓမ္မ၏ အင်္ဂါဖြစ်သော ပုရာဏများသည် အသားအာဟုတိဖြင့် ဒေဝတော်တို့ကို တృप्तစေ၏။

Verse 50

प्रातश्च सायं प्रयतो नैत्यकं विधिमाश्रितः । गायत्रीं समधीयीत गत्वारण्यं समाहितः

မနက်နှင့် ညနေ၊ စည်းကမ်းတကျ သန့်ရှင်းစွာ နေ့စဉ်ဝိဓိကို လိုက်နာ၍၊ တောအရပ် သို့မဟုတ် တိတ်ဆိတ်ရာသို့ သွားကာ စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေပြီး ဂါယတရီကို ရွတ်ဆိုရမည်။

Verse 51

सहस्रपरमां देवीं शतमध्यां दशावराम् । गायत्रीं वै जपेन्नित्यं जपयज्ञः प्रकीर्तितः

ထောင်ပေါင်းများစွာအနက် အမြင့်မြတ်ဆုံး၊ ရာအလယ်၌ တည်ရှိသော၊ ဆယ်အနက် အကောင်းဆုံးဖြစ်သော ဒေဝီ ဂါယတရီကို နေ့စဉ် ဂျပ (မန္တရရွတ်) ပြုရမည်။ ထိုဂျပကို “ဂျပယဇ္ဉ” ဟု ခေါ်ကြ၏။

Verse 52

गायत्रीं चैव वेदांश्च तुलया तोलयत्प्रभुः । एकतश्चतुरोवेदा गायत्रीं च तथैकतः

အရှင်သည် တံချိန်ပေါ်တွင် ဂါယတရီနှင့် ဝေဒများကို ချိန်တော်မူ၏။ တစ်ဖက်တွင် ဝေဒလေးပါး၊ အခြားဖက်တွင် ဂါယတရီတစ်ပုဒ်တည်း ရှိ၏။

Verse 53

इति श्रीपाद्मे महापुराणे स्वर्गखंडे कर्मयोगकथनं । नाम त्रिपंचाशत्तमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သရီးပဒ္မ မဟာပုရာဏ၌၊ စွဝဂ္ဂခဏ္ဍအတွင်းရှိ “ကර්မယောဂ သင်ကြားချက်” ဟူသော အခန်း၊ အခန်းအမှတ် ငါးဆယ်သုံး သည် ပြီးဆုံး၏။

Verse 54

पुराकल्पे समुत्पन्ना भूर्भुवः स्वः सनातनाः । महाव्याहृतयस्तिस्रः सर्वाशुभनिबर्हणाः

ရှေးကလ္ပတစ်ခေတ်တွင် ထာဝရသော မဟာဗျာဟရတိ သုံးပါး—ဘူရ်၊ ဘူဝဟ်၊ စွဝဟ်—ပေါ်ထွန်းလာ၍ အမင်္ဂလာအပေါင်းကို ဖယ်ရှားပေးသည်။

Verse 55

प्रधानं पुरुषः कालो विष्णुब्रह्ममहेश्वराः । सत्वंरजस्तमस्तिस्रः क्रमाद्व्याहृतयः स्मृताः

ပဓာန၊ ပုရုෂ၊ ကာလ၊ ထို့ပြင် ဗိဿဏု၊ ဘြဟ္မာ၊ မဟေရှဝရ နှင့် ဂုဏသုံးပါး—သတ္တဝ၊ ရဇသ၊ တမသ—တို့ကို အစဉ်လိုက် (ခုနစ်) ဗျာဟရတိဟု မှတ်ယူကြသည်။

Verse 56

ओंकारस्तत्परं ब्रह्म सावित्री स्यात्तदुत्तरम् । एष मंत्रो महायोगः सारात्सार उदाहृतः

အိုံကာရသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဘြဟ္မန်ဖြစ်၍၊ ထို့နောက် စာဝိထရီ (ဂါယတြီ) လာသည်။ ဤမန္တရသည် မဟာယောဂ ဖြစ်ပြီး အနှစ်သာရတို့၏ အနှစ်သာရဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 57

योऽधीतेऽहन्यहन्येतां गायत्रीं वेदमातरम् । विज्ञायार्थं ब्रह्मचारी स याति परमां गतिम्

နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ဝေဒမိခင် ဂါယတြီကို ရွတ်ဖတ်၍ အဓိပ္ပါယ်ကို သိနားလည်သော ဘြဟ္မစာရီသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဂတိကို ရောက်ရှိသည်။

Verse 58

गायत्री वेदजननी गायत्री लोकपावनी । गायत्र्या न परं जप्यमेतद्विज्ञायमुच्यते

ဂါယတြီသည် ဝေဒတို့၏ မိခင်ဖြစ်၍၊ ဂါယတြီသည် လောကများကို သန့်စင်ပေးသည်။ ဂါယတြီ၏ ဇပထက် မြင့်မြတ်သော ဇပမရှိ—ဤသို့ သိလျှင် မောက္ခကို ရသည်။

Verse 59

श्रावणस्य तु मासस्य पौर्णमास्यां द्विजोत्तमाः । आषाढ्यां प्रोष्ठपद्यां वा वेदोपाकरणं स्मृतम्

အို ဒွိဇအထွတ်အမြတ်တို့၊ ဝေဒိုပါကရဏ (ဝေဒသဒ္ဓာန်ကို ပြန်လည်စတင်ခြင်း) အခမ်းအနားကို ရှရဝဏလ၏ ပုဏ္ဏမီနေ့တွင် ပြုလုပ်ရန် သာမန်အားဖြင့် သတ်မှတ်ထားသည်။ မဟုတ်လျှင် အာသာဍလ၏ ပုဏ္ဏမီနေ့ သို့မဟုတ် ပရိုෂ္ဌပဒီ ပုဏ္ဏမီနေ့တွင်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

Verse 60

यत्सूर्ययाम्यगमनं मासान्विप्रोर्द्धपंचमान् । अधीयीत शुचौ देशे ब्रह्मचारी समाहितः

နေ၏ တောင်ဘက်သို့ လှည့်သွားသောကာလ—လငါးခွဲ—အတွင်း၌ ဘြာဟ္မဏသည် သန့်ရှင်းသောနေရာတွင် ဘြဟ္မစာရီအဖြစ် နေထိုင်ကာ စိတ်တည်ငြိမ်၍ အာရုံစိုက်လျက် ဝေဒကို လေ့လာသင့်သည်။

Verse 61

पुष्ये तुच्छंदसां कुर्याद्बहिरुत्सर्जनं द्विजः । मासि शुक्लस्य वा प्राप्ते पूर्वाह्णे प्रथमेऽहनि

ပုရှျ နက္ခတ်အချိန်တွင် ဒွိဇသည် အပြင်ဘက်၌ အညစ်အကြေးစွန့်ခြင်းကို ပြုရမည်။ ထို့အတူ လ၏ သုက္လပက္ခ ရောက်လာသော် ပထမနေ့ မနက်ပိုင်း (ပူရ္ဝာဟ္န) တွင်လည်း ထိုသို့ ပြုရမည်။

Verse 62

छदांसि च द्विजोऽभ्यस्येच्छुक्लपक्षे तु वै द्विजः । वेदांगानि पुराणानि कृष्णपक्षेषु मानवः

သုက္လပက္ခတွင် ဒွိဇသည် ဝေဒ၏ ချန်ဒသ (ကဗျာမီတာ) များကို လေ့လာသင့်သည်။ ကృష్ణပက္ခတွင် လူသည် ဝေဒಾಂಗများနှင့် ပုရာဏများကို လေ့လာသင့်သည်။

Verse 63

इमान्नित्यमनध्यायानधीयानो विवर्जयेत् । अध्यापनं च कुर्वाणोऽभ्यस्यन्नपि प्रयत्नतः

ဝေဒလေ့လာမှု၌ ပါဝင်နေသူသည် ဤနိစ္စ အနဓျာယ (မဖတ်မဆိုရမည့်) အချိန်ကာလများကို အမြဲရှောင်ကြဉ်ရမည်။ သင်ကြားနေစဉ်ဖြစ်စေ၊ ကြိုးစား၍ လေ့ကျင့်နေစဉ်ဖြစ်စေ၊ ထိုအချိန်တွင် မဆိုမဖတ်ဘဲ ရပ်တန့်ရမည်။

Verse 64

कर्णश्रवेऽनिले रात्रौ दिवापांसुसमूहने । विद्युत्स्तनितवर्षेषु महोल्कानां च संप्लवे

ညအခါ လေက နားထဲသို့ ဟုန်းဟုန်းမြည်ကာ တိုးဝင်၍၊ နေ့အခါ ဖုန်မှုန့်အစုကြီး ထူထပ်စွာ စုဝေး၍၊ မိုးသည် လျှပ်စီးနှင့် မိုးကြိုးသံတို့နှင့်တကွ ရွာ၍၊ အလွန်ကြီးမားသော မီးလုံးကြယ်များ (ဥလ္ကာ) သည် ရေလွှမ်းမိုးသကဲ့သို့ ကျလာသောအခါ—

Verse 65

अकालिकमनध्यायमेतेष्वाह प्रजापतिः । एतानभ्युदिनान्विद्याद्यदा प्रादुष्कृताग्निषु

ပရဇာပတိ (Prajāpati) က ဤအခါအခွင့်များတွင် ဝေဒစာလေ့လာမှုကို အချိန်မတော်သော အနဓျာယ (လေ့လာမှုရပ်နားခြင်း) ဟု ကြေညာထားသည်။ ထို့ပြင် ပူဇော်သက္ကရာဇ် မီးများသည် အနှောင့်အယှက်ခံရ သို့မဟုတ် မသန့်ရှင်းသွားလျှင် ထိုနေ့များကို ‘အဘျုဒိန’ ဟူ၍ သိမှတ်ကာ အထူးသဘောထားဖြင့် အကျင့်အကြံပြုရမည်။

Verse 66

तदा विद्यादनध्यायमनृतौ चाभ्रदर्शने । निर्घाते भूमिचलने ज्योतिषां चोपसर्जने

ထိုအခါတွင် အနဓျာယကို သိမှတ်၍ လိုက်နာရမည်—အချိန်မတော်သော ရာသီ၌လည်းကောင်း၊ မိုးတိမ်ပေါ်လာသောအခါလည်းကောင်း; မိုးကြိုးပေါက်ကွဲသံ၊ မြေငလျင်လှုပ်ခတ်မှု၊ နှင့် ကောင်းကင်ရှိ အလင်းတန်းကြယ်များတွင် အမင်္ဂလာသဘော အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ပေါ်သောအခါလည်းကောင်း။

Verse 67

एतानकालिकान्विद्यादनध्यायानृतावपि । प्रादुष्कृतेष्वग्निषु च विद्युत्स्तनितनिस्वने

ဤအရာများကို ရာသီမှန်ကန်နေသော်လည်း ချက်ချင်းဖြစ်ပေါ်သော အကာလိက အနဓျာယ၏ အကြောင်းရင်းများဟု သိမှတ်ရမည်—မီးများ အန္တရာယ်ဖြစ်အောင် တောက်လောင်ထကြွလာသောအခါ၊ နှင့် လျှပ်စီးမိုးကြိုးသံ မြည်ဟည်းသောအခါ။

Verse 68

सज्योतिः स्यादनध्यायः शेषे रात्रौ यथा दिवा । नित्यानध्याय एव स्याद्ग्रामेषु नगरेषु च

လျှပ်စီးပေါ်လာသောအခါ အနဓျာယ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ည၏ ကျန်ရှိသည့် အချိန်ပိုင်းတွင်လည်း နေ့အခါကဲ့သို့ (လေ့လာမှုကို ရပ်နားရမည်)။ ရွာများနှင့် မြို့များတွင်လည်း နိစ္စ အနဓျာယ ဟူ၍ သဘောထားရမည်။

Verse 69

धर्मनैपुण्यकामानां पूतिगंधे च नित्यशः । अंतः शवगतेग्रामे वृषलस्य च सन्निधौ

ဓမ္မနှင့် ကုသိုလ်၌ ကျွမ်းကျင်မှုကို လိုလားသူသည် အမြဲတမ်း အနံ့ဆိုးထဲ၌ မနေသင့်—အလောင်းများကြောင့် မသန့်စင်သွားသော ရွာအတွင်း၌လည်းကောင်း၊ ဝṛṣala (နိမ့်ကျ/မသန့်) လူ၏ အနီးကပ်အဖော်အဖြစ်လည်းကောင်း မနေသင့်။

Verse 70

अनध्यायोरुद्यमाने समये जलदस्य च । उदके चार्धरात्रे च विण्मूत्रं च विसर्जयन्

အနဓျာယ (စာသင်မပြုရသောအချိန်)၊ နေထွက်ချိန်၊ မိုးတိမ်ရှိချိန်၊ ရေထဲ၌၊ နှင့် သန်းခေါင်ယံတွင်—အညစ်အကြေး (ဝမ်း) သို့မဟုတ် ဆီးကို မစွန့်ပစ်သင့်။

Verse 71

उच्छिष्टः श्राद्धभुक्चैव मनसापि न चिंतयेत् । प्रतिगृह्य द्विजो विद्वानेकोद्दिष्टस्य वेतनम्

အုစ္ဆိဋ္ဌ (အစားအစာကျန်ရစ်မှုကြောင့် မသန့်) အခြေအနေဖြစ်နေသော်လည်း၊ ရှရားဒ္ဓ အလှူအစာကို စားပြီးသော်လည်း၊ ပညာရှိ ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) သည် စိတ်ထဲတွင်တောင် မลังလျားသင့်; လက်ခံပြီးနောက် ဧကောဒ္ဒိဋ္ဌ ပူဇာအတွက် ပေးသည့် အခကြေးကို ယူရမည်။

Verse 72

त्र्यहं न कारयेद्ब्रह्म राज्ञो राहोश्च सूतके । यावदेकान्ननिष्ठा स्यात्स्नेहालोपश्च तिष्ठति

မင်းကြီးသေဆုံးမှုကြောင့်ဖြစ်သော သုတက (အညစ်အကြေးကာလ) သို့မဟုတ် ရာဟု၏ သုတကကြောင့်ဖြစ်သော အရှောစ၌ သုံးရက်တိုင်တိုင် ဗြဟ္မယဇ္ဉ (ဝေဒိကကర్మ) ကို မပြုလုပ်စေသင့်; အစားအစာတစ်မျိုးတည်းစားသည့် နိဋ္ဌာန်နှင့် ချစ်ခင်ထိတွေ့မှုကို ရှောင်ကြဉ်သည့် အခြေအနေ ဆက်လက်တည်ရှိသမျှ။

Verse 73

विप्रस्य विदुषो देहे तावद्ब्रह्म न कीर्तयेत् । शयानः प्रौढपादश्च कृत्वा चैवावसक्थिकाम्

ပညာရှိ ဗိပၸရ (ဗြာဟ္မဏ) ၏ ကိုယ်ခန္ဓာအနီး၌ ရှိနေသမျှကာလ ဘြဟ္မာ၏ နာမကို မရွတ်ဆိုသင့်—အထူးသဖြင့် လဲလျောင်းနေစဉ်၊ ခြေထောက်ကို ဆန့်ထုတ်ထားစဉ်၊ သို့မဟုတ် မသင့်လျော်သော ကိုယ်ဟန်အနေအထားကို ယူထားစဉ်။

Verse 74

नाधीयीतामिषं जग्ध्वा शूद्रश्राद्धान्नमेव च । नीहारे बाणशब्दे च संध्ययोरुभयोरपि

အသားစားပြီးနောက်၊ သို့မဟုတ် သုဒ္ဒရ၏ သြရာဒ္ဓ အလှူအစာကို စားပြီးနောက် ဝေဒ/သတ္တရကို မလေ့လာသင့်။ မြူနှင်းထူချိန်၊ မြားသံကြားချိန်၊ နှင့် မနက်ဆန်ဓျာ၊ ညနေဆန်ဓျာ အစပ်အဆက်ကာလ နှစ်ပါးတွင်လည်း မလေ့လာသင့်။

Verse 75

अमावास्या चतुर्दश्योः पौर्णमास्यष्टमीषु च । उपाकर्मणि चोत्सर्गे त्रिरात्रं क्षपणं स्मृतम्

အမావာသျာနေ့၊ တိထိ ၁၄ (စတုရဒသီ)၊ ပုဏ္ဏမီနေ့၊ အဋ္ဌမီနေ့တို့တွင်လည်းကောင်း၊ ထို့ပြင် ဥပာကမ္မန နှင့် ဥတ္စရ္ဂ အခါကာလတို့တွင်လည်းကောင်း၊ သုံးညတာ အစာရှောင်/ပြစ်ဖြေသဘော စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းခြင်းကို သတ်မှတ်ထားသည်ဟု ဆိုထားသည်။

Verse 76

अष्टकासु अहोरात्रमृत्वंतासु च रात्रिषु । मार्गशीर्षे तथा पौषे माघमासे तथैव च

အဋ္ဌကာနေ့များတွင် နေ့ညလုံးလျား၊ ရာသီပြောင်းလဲမှုကို ညွှန်ပြသော ညများတွင်လည်းကောင်း; ထို့အပြင် မာရ္ဂရှီရ္ෂ, ပေါုရှ, မာဃ လများတွင်လည်း (ဤစည်းကမ်းကို) ထိန်းသိမ်းရမည်။

Verse 77

तिस्रोऽष्टकाः समाख्याता कृष्णपक्षेषु सूरिभिः । श्लेष्मातकस्य च्छायायां शाल्मलेर्मधुकस्य च

ပညာရှိ ရှိများက ကృష్ణပက္ခ (လဆုတ်) တွင် အဋ္ဌကာ သုံးကြိမ်ရှိသည်ဟု ကြေညာထားသည်။ ထို့ပြင် (ထုံးတမ်းအတိုင်း) ရှလေရှ္မာတက, ရှာလ္မလီ နှင့် မဓုက သစ်ပင်တို့၏ အရိပ်အောက်တွင်လည်း ထိုအဋ္ဌကာကို ထိန်းသိမ်းရမည်။

Verse 78

कदाचिदपि नाध्येयं कोविदारकपित्थयोः । समानविद्ये च मृते तथा सब्रह्मचारिणि

ကိုဝိဒာရ နှင့် ကပိတ္ထ သစ်ပင်တို့အောက်တွင် မည်သည့်အခါမျှ ဝေဒ/သတ္တရကို မလေ့လာရ။ ထို့အတူ ပညာတူသူတစ်ဦး ကွယ်လွန်သည့်အခါနှင့်၊ သဟဗြဟ္မစာရိ (အတူတကွ ဗြဟ္မစာရိ) ရှိနေသည့်နေရာတွင်လည်း မလေ့လာရ။

Verse 79

आचार्ये संस्थिते चापि त्रिरात्रं क्षपणं स्मृतम् । छिद्राण्येतानि विप्राणामनध्यायाः प्रकीर्तिताः

အာစာရျ (ဆရာ) က ပရလောကသို့ ကွယ်လွန်သွားသော်လည်း သုံးညတိုင်တိုင် သင်ကြားရေး/ဝေဒပညာ လေ့လာမှုကို ရပ်နားရမည်ဟု သတ်မှတ်ထားသည်။ ဤအရာတို့ကို ဗြာဟ္မဏတို့၏ “အပေါက်အဟာ” ဟု ခေါ်၍ အနဓျာယကာလ—ဝေဒပဋ္ဌာန်းကို ခဏရပ်တန့်ရသော အချိန်ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 80

हिंसंति राक्षसास्तेषु तस्मादेतान्विवर्जयेत् । नैत्यकेनास्त्यनध्यायः संध्योपासनमेव च

အဲဒီအချိန်/အခြေအနေများတွင် ရာක්ෂသတို့က အန္တရာယ်ပြုတတ်သဖြင့် ထိုအရာတို့ကို ရှောင်ကြဉ်သင့်သည်။ နိတျကర్మကို နေ့စဉ်ကျင့်သုံးသူအတွက် သင်ယူမှု ပျက်ကွက်ခြင်းမရှိ—စန္ဓျာဩပာသနာကိုသာ ထိန်းသိမ်းရမည်။

Verse 81

उपाकर्म्मणि होमांते होममध्ये तथैव च । एकामृचमथैकं वा यजुः सामानि वा पुनः

ဥပာကර්မ အခမ်းအနားတွင်—ဟိုးမ အဆုံး၌လည်းကောင်း၊ ဟိုးမ အလယ်၌လည်းကောင်း—ဋ္ဌာနတစ်ပုဒ်သော ဠိက် (Ṛk) မန္တရ၊ သို့မဟုတ် ယဇုစ် (Yajus) မန္တရတစ်ပုဒ်၊ သို့မဟုတ် စာမန် (Sāman) သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို ရွတ်ဆိုရမည်။

Verse 82

नाष्टकाद्यास्वधीयीत मारुते चाभिधावति । अनध्यायस्तु नांगेषु नेतिहासपुराणयोः

အဋ္ဌကာ စသည့် အခမ်းအနားများတွင် မလေ့လာရ၊ လေပြင်းတိုက်နေချိန်တွင်လည်း မလေ့လာရ။ သို့သော် အနဓျာယ ကန့်သတ်ချက်သည် ဝေဒအင်္ဂများနှင့် အိတိဟာသ၊ ပုရာဏတို့တွင် မသက်ရောက်။

Verse 83

न धर्मशास्त्रेष्वन्येषु सर्वाण्येतानि वर्जयेत् । एष धर्मः समासेन कीर्तितो ब्रह्मचारिणः

အခြားသော ဓမ္မရှာစတြာများတွင်လည်း ဤအရာအားလုံးကို ရှောင်ကြဉ်ရမည်ဟု ဆိုထားသဖြင့် အားလုံးကို ပယ်ရှားရမည်။ ထို့ကြောင့် အကျဉ်းချုပ်အားဖြင့် ဗြဟ္မစာရိန် (သီလသန့်ရှင်းသော ကျောင်းသား) ၏ ဓမ္မကို ဖော်ပြပြီးပြီ။

Verse 84

ब्रह्मणाऽभिहितः पूर्वमृषीणां भावितात्मनाम् । योऽन्यत्र कुरुते यत्नमनधीत्य श्रुतिं द्विजः

ရှေးကာလ၌ ဗြဟ္မာသည် စိတ်ကိုသင့်တော်စွာသန့်စင်ထားသော ရှိသီတို့အား ဤသို့ သင်ကြားခဲ့သည်။ ဝေဒ၏ သြရုတိကို မလေ့လာဘဲ အခြားလမ်းသို့ ကြိုးစားသည့် ဒွိဇသည် လမ်းမှားသူ ဖြစ်၏။

Verse 85

स संमूढो न संभाष्यो वेदबाह्यो द्विजातिभिः । न वेदपाठमात्रेण संतुष्टो वै भवेद्द्विजः

ထိုကဲ့သို့ မောဟဖုံးလွှမ်းသူကို ဒွိဇတို့က စကားမပြောသင့်၊ ဝေဒပြင်ပသူဟု သတ်မှတ်ရမည်။ အမှန်တကယ် ဒွိဇသည် ဝေဒကို ရွတ်ဖတ်ခြင်းတင်ဖြင့် မကျေနပ်သင့်။

Verse 86

पाठमात्रावसानस्तु पंके गौरिव सीदति । योऽधीत्य विधिवद्वेदं वेदार्थं न विचारयेत्

သို့သော် ရွတ်ဖတ်ခြင်းတင်မှာပဲ ရပ်တန့်သူသည် ရွံ့ထဲတွင် ကပ်နေသော နွားကဲ့သို့ နစ်မြုပ်သွားသည်—နည်းလမ်းတကျ ဝေဒကို လေ့လာပြီးလည်း ဝေဒအဓိပ္ပါယ်ကို မစဉ်းစားသူပင် ဖြစ်၏။

Verse 87

स संमूढः शूद्रकल्पः पात्रतां न प्रपद्यते । यदित्वात्यंतिकं वासं कर्तुमिच्छति वै गुरौ

ထိုမောဟသူသည် ရှုဒ္ဒရကဲ့သို့ အပြုအမူပြု၍ အရည်အချင်းမရနိုင်။ သို့ရာတွင် ဂုရု၏ အနီးကပ်တော်မူရာ၌ အမြဲတမ်း နေထိုင်လိုပါက၊

Verse 88

युक्तः परिचरेदेनमाशरीरविमोक्षणम् । गत्वा वनं च विधिवज्जुहुयाज्जातवेदसम्

စည်းကမ်းတကျဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာမှ လွတ်မြောက်သည့်အထိ ဂုရုကို ပြုစုစေဝါပြုရမည်။ ထို့နောက် တောသို့ သွား၍ နည်းလမ်းတကျ ဇာတဝေဒသ (အဂ္ဂနီ) ထဲသို့ အာဟုတိများ ပူဇော်ရမည်။

Verse 89

अधीयीत तथा नित्यं ब्रह्मनिष्ठः समाहितः । सावित्रीं शतरुद्रीयं वेदांतांश्च विशेषतः । अभ्यसेत्सततं युक्तो भिक्षाशनपरायणः

သူသည် နေ့စဉ် ပညာသင်ကြား၍ ဘြဟ္မန် (Brahman) ထံ၌ သစ္စာတည်မြဲကာ စိတ်ကို တည်ငြိမ်သမာဓိဖြင့် ထိန်းထားရမည်။ အထူးသဖြင့် စာဝိတြီ (ဂါယတြီ)၊ ရှတရုဒြီယ နှင့် ဝေဒာန္တ သင်ခန်းစာများကို အမြဲတမ်း လေ့ကျင့်ရွတ်ဆိုကာ စည်းကမ်းတကျ နေထိုင်၍ ဘိက္ခာအစာကိုသာ အာဟာရအဖြစ် မှီခိုရမည်။

Verse 90

एतद्विधानं परमं पुराणं वेदागमे सम्यगिहोदितं वः । पुरा महर्षिप्रवराभिपृष्टः स्वायंभुवो यन्मनुराह देवः

ဤအမြင့်မြတ်ဆုံး ပုရာဏာသည် ၎င်း၏ စည်းမျဉ်းဝိဓာန်များနှင့်အတူ ဝေဒနှင့် အာဂမ သာသနာပရമ്പရာအတိုင်း သင်တို့အား ဤနေရာ၌ မှန်ကန်စွာ ကြေညာထားသည်။ ယင်းသည် ယခင်က မဟာရိရှီတို့အနက် အထူးမြတ်သူများ မေးမြန်းသည့်အခါ ဘုရားသဘောရှိသော စွာယံဘူဝ မနု (Svāyambhuva Manu) က ဟောကြားခဲ့သည့် တရားတော်တည်း။