Adhyaya 51

Verse 1

ऋषय ऊचु । कर्मयोगः कथं सूत येन चाराधितो हरिः । प्रसीदति महाभाग वद नो वदतां वर

ရသီတို့က ဆိုကြသည်– “အို စူတ! ဟရီကို အာရာဓနာပြုလျှင် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်စေသော ကမ္မယောဂကို မည်သို့ ကျင့်သုံးရမည်နည်း? အို မဟာဘဂ္ဂ၊ ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောကြားပါ; သင်သည် ဟောပြောသူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်၏။”

Verse 2

येनासौ भगवानीशः समाराध्यो मुमुक्षुभिः । तद्वदाखिललोकानां रक्षणं धर्मसंग्रहम्

ဤနည်းလမ်းဖြင့် မောက္ခကို ရှာဖွေသူတို့သည် ဘဂဝန် အီရှဝရကို စည်းကမ်းတကျ အာရာဓနာပြုရ၏; ထို့အတူ လောကအားလုံး၏ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုသည် ဓမ္မကို ထိန်းသိမ်းစုစည်း၍ ခိုင်မြဲစေခြင်းအဖြစ် တည်တံ့၏။

Verse 3

तं कर्मयोगं वद नः सूत मूर्तिमयस्तु यः । इति शुश्रूषवो विप्रा भवदग्रे व्यवस्थिताः

“အို စူတ! လက်တွေ့ကျင့်သုံးမှု၌ ရုပ်သဏ္ဍာန်တကာဖြင့် ပေါ်လွင်သော ကမ္မယောဂကို ကျွန်ုပ်တို့အား ဟောကြားပါ။” ထိုသို့ နားထောင်လိုစိတ်ပြင်းသော ဗြာဟ္မဏတို့သည် သင်၏ရှေ့၌ စုဝေးရပ်တည်ကြ၏။

Verse 4

सूत उवाच । एवमेव पुरा पृष्टो व्यासः सत्यवतीसुतः । ऋषिभिरग्निसंकाशैर्व्यासस्तानाह तच्छृणु

စူတက ဆိုသည်– ရှေးကာလ၌ စတျဝတီ၏သား ဗျာသကို မီးကဲ့သို့ တောက်ပသော ရသီတို့က ဤနည်းတူ မေးမြန်းခဲ့ကြသည်။ ထိုအခါ ဗျာသသည် သူတို့အား ဟောကြား၏—အဲဒါကို နားထောင်ကြလော့။

Verse 5

व्यास उवाच । शृणुध्वंमृषयः सर्वे वक्ष्यमाणं सनातनम् । कर्मयोगं ब्राह्मणानामात्यंतिकफलप्रदम्

ဗျာသ မဟာရ္ရှီက မိန့်တော်မူသည်– “အို ရှီတို့အားလုံး၊ ငါကြေညာမည့် သနာတန သဒ္ဓမ္မကို နားထောင်ကြလော့။ ဤသည်မှာ ဗြာဟ္မဏတို့၏ ကမ္မယောဂ ဖြစ်၍ အမြင့်ဆုံး အကျိုးဖလကို ပေးတော်မူ၏။”

Verse 6

आम्नायसिद्धमखिलं ब्राह्मणार्थं प्रदर्शितम् । ऋषीणां शृण्वतां पूर्वं मनुराह प्रजापतिः

သန့်ရှင်းသော အာမနာယ (အစဉ်အလာ) ဖြင့် အတည်ပြုထားသမျှကို ဗြာဟ္မဏတို့၏ အကျိုးအတွက် အပြည့်အဝ ဖော်ပြထား၏။ ယခင်က ရှီတို့ နားထောင်နေစဉ် ပရဇာပတိ မနုက မိန့်တော်မူခဲ့သည်။

Verse 7

सर्वव्याधिहरं पुण्यमृषिसंघैर्निषेवितम् । समाहितधियो यूयं शृणुध्वं गदतो मम

ဤတရားသည် ပုဏ္ဏသဒ္ဓမ္မဖြစ်၍ ရောဂါအပေါင်းကို ဖယ်ရှားပေးသည်။ ရှီအစုအဝေးတို့က လိုက်နာကျင့်သုံးကြသည်။ သင်တို့အားလုံး စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေ၍ ငါပြောမည့်အရာကို နားထောင်ကြလော့။

Verse 8

कृतोपनयनो वेदानधीयीत द्विजोत्तमः । गर्भाष्टमेऽष्टमेवाब्दे स्वसूत्रोक्तविधानतः

ဥပနယန (သန့်ရှင်းကြိုး) သင်္ကာရ ပြီးစီးပြီးနောက်၊ ဒွိဇအထွဋ်အမြတ်သည် မိမိ၏ ဂೃಹယ-সূတ্ৰ တွင် ဖော်ပြထားသော နည်းလမ်းအတိုင်း ဝေဒများကို လေ့လာရမည်—ကိုယ်ဝန်တည်ကာလမှ အဋ္ဌမနှစ်တွင်၊ အမှန်တကယ် အဋ္ဌမနှစ်၌ပင်။

Verse 9

दंडी च मेखली सूत्री कृष्णाजिनधरो मुनिः । भिक्षाहारो गुरुहितो वीक्ष्यमाणो गुरोर्मुखम्

တောင်တံ (ဒဏ္ဍ) ကို ကိုင်ဆောင်၍ မေခလာနှင့် သန့်ရှင်းကြိုးကို ဝတ်ဆင်ကာ ကృష్ణအဇိန (အမဲရောင် သမင်အရေ) ကို ခြုံထားသော မုနိသည် ဘိက္ခာဖြင့် အသက်မွေး၍ ဆရာ၏ အကျိုးကို ဦးတည်ကာ အမြဲ ဆရာ၏ မျက်နှာကို စောင့်ကြည့်နေ၏ (သင်ကြားမှုအတွက်)။

Verse 10

कार्पासमुपवीतार्थं निर्मितं ब्रह्मणा पुरा । ब्राह्मणानां त्रिवृत्सूत्रं कौशं वा वस्त्रमेव वा

ရှေးကာလ၌ ဘြဟ္မာသည် ယဇ္ဉိုပဝီတ (သန့်ရှင်းသောကြိုး) အတွက် ကော်ပတ်(ဝါ)ကို ဖန်ဆင်းခဲ့သည်။ ဗြာဟ္မဏတို့၏ အုပဝီတသည် သုံးချောင်းချည်ဖြစ်ရမည်—ကူရှာမြက်ဖြင့်ဖြစ်စေ၊ မဟုတ်လျှင် အဝတ်ဖြင့်သာဖြစ်စေ။

Verse 11

सदोपवीती चैव स्यात्सदाबद्ध शिखो द्विजः । अन्यथा यत्कृतं कर्म्म तद्भवत्ययथाकृतम्

ဒွိဇသည် ယဇ္ဉိုပဝီတကို အမြဲဝတ်ဆင်ရမည်၊ ရှိခါ (ဆံထုံး) ကိုလည်း အမြဲချည်ထားရမည်။ မဟုတ်လျှင် ပြုလုပ်သော ကర్మပူဇာတို့သည် အယထာကృత—မမှန်ကန်သကဲ့သို့—ဖြစ်သွားသည်။

Verse 12

वसेदविकृतं वासः कार्पासं वा कषायकम् । तदेव परिधानीयं शुक्लं तांतवमुत्तमम्

အလှဆင်မထားသော ရိုးရိုးအဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ရမည်—ဝါအဝတ်ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် ကෂာယ (အိုခါ/ဂေရု) အရောင်ရောင်ထားသော ရိုးရှင်းသည့်အဝတ်ဖြစ်စေ။ အမှန်တကယ်တော့ အကောင်းဆုံးချည်မျှင်ဖြင့်ယက်ထားသော သန့်ရှင်းသော အဖြူအဝတ်ကိုသာ ဝတ်ဆင်သင့်သည်။

Verse 13

उत्तरं तु समाम्नातं वासः कृष्णाजिनं शुभम् । अभावे गावयमपि रौरवं वा विधीयते

အပေါ်အဝတ်အတွက် သင်ကြားထားသော အမင်္ဂလာမရှိသောမဟုတ်၊ မင်္ဂလာရှိသည့် ဝတ်စုံမှာ ကృష్ణာဇိန—အနက်ရောင် သမင်အရေ—ဖြစ်သည်။ မရရှိလျှင် ဂဝယအရေ သို့မဟုတ် ရော်ရဝအရေကိုလည်း ဗిధိအတိုင်း သတ်မှတ်ထားသည်။

Verse 14

उद्धृत्य दक्षिणं बाहुं सव्यबाहौ समर्पितम् । उपवीतं भवेन्नित्यं निवीतं कंठसज्जने

ညာလက်ကို မြှောက်၍ ယဇ္ဉိုပဝီတကို ဘယ်ဘက်ပခုံးပေါ် တင်ထားလျှင် အမြဲ ‘အုပဝီတ’ အနေအထားဟု ခေါ်သည်။ လည်ပင်းပတ်၍ ဝတ်ဆင်လျှင် ‘နိဝီတ’ ဟု ခေါ်သည်။

Verse 15

सव्यबाहुं समुद्धृत्य दक्षिणे तु धृतं द्विजाः । प्राचीनावीतमित्युक्तं पित्र्येकर्मणि योजयेत्

ဘယ်လက်မှ ယဇ္ဉောပဝီတ (သန့်ရှင်းကြိုး) ကို မြှောက်ယူ၍ ညာဘက်တွင် ထားဆောင်ကြလော့၊ ဒွိဇတို့။ ဤကို ‘ပရာချီနာဝီတ’ ဟု ခေါ်하며၊ ဘိုးဘွားပူဇော်ရာ ကర్మများတွင် ဤနည်းကို အသုံးပြုသင့်သည်။

Verse 16

अग्न्यागारे गवां गोष्ठे होमे तप्ये तथैव च । स्वाध्याये भोजने नित्यं ब्राह्मणानां च सन्निधौ

မီးအိမ်၌၊ နွားခြံ၌၊ ဟိုးမ (ပူဇော်မီးယဇ္ဉ) နှင့် တပ (တပဿ) အချိန်တို့၌လည်းကောင်း; စဝါဓျာယ (ဝေဒသင်ကြား) နှင့် အစာစားချိန်၌—အမြဲတမ်း၊ ထို့ပြင် ဘြာဟ္မဏတို့၏ ရှေ့မှောက်၌လည်း—သင့်လျော်သော အကျင့်နှင့် သတိသံယမကို ထိန်းသိမ်းရမည်။

Verse 17

उपासने गुरूणां च संध्ययोः साधुसंगमे । उपवीती भवेन्नित्यं विधिरेष सनातनः

ဂုရုတို့ကို ဆည်းကပ်ပူဇော်ရာ၌၊ သန္ဓျာအချိန်များ၌၊ သာဓုသင်္ဂမ (သူတော်ကောင်းတို့၏ အပေါင်းအသင်း) တွင်—ယဇ္ဉောပဝီတကို စည်းကမ်းတကျ အမြဲဝတ်ဆင်ရမည်။ ဤသည်မှာ စနာတန (အနန္တ) ဗిధိ ဖြစ်သည်။

Verse 18

मौंजी त्रिवृत्समां श्लिष्टां कुर्याद्विप्रस्य मेखलाम् । मुंजाभावे कुशेनाहुर्ग्रंथिनैकेन वा त्रिभिः

ဘြာဟ္မဏအတွက် မုဉ္ဇာမြက်ဖြင့် မေခလာ (ခါးပတ်) ကို သုံးဆလိမ်ညီညီနှင့် တင်းတိပ်စွာ ပြုလုပ်ရမည်။ မုဉ္ဇာမရှိလျှင် ကုရှမြက်ဖြင့် တစ်ချောင်းချည် (တစ်ဂန့်) သို့မဟုတ် သုံးဂန့်ဖြင့် ပြုလုပ်နိုင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 19

धारयेद्वैणवपालाशौ दंडौ केशांतिकौ द्विजः । यज्ञार्हवृक्षजं वाथ सौम्यमव्रणमेव च

ဒွိဇသည် ဝါး သို့မဟုတ် ပလာရှသစ်ဖြင့် ပြုလုပ်သော တောင်တံနှစ်ချောင်းကို ဆောင်ရမည်၊ ၎င်းတို့သည် မိမိ၏ ဆံထုံးအဆုံးတိုင်အောင် ရောက်လောက်စေရမည်။ သို့မဟုတ် ယဇ္ဉအတွက် သင့်တော်သော သစ်ပင်မှ တောင်တံကို ဆောင်နိုင်သည်—သဘောသဘာဝ နူးညံ့၍ အပြစ်အနာမရှိသောအရာဖြစ်ရမည်။

Verse 20

सायंप्रातर्द्विजः संध्यामुपासीत समाहितः । कामाल्लोभाद्भयान्मोहात्त्यक्त्वैनां पतितो भवेत्

ဒွိဇသည် ညနေခင်းနှင့် မနက်အရုဏ်တွင် စိတ်တည်ငြိမ်၍ စန္ဓျာကို ဥပာသနာပြုရမည်။ ကာမ၊ လောဘ၊ ကြောက်ရွံ့မှု သို့မဟုတ် မောဟကြောင့် ထိုကို စွန့်လွှတ်လျှင် ပတိတ (ကျဆုံးသူ) ဖြစ်သည်။

Verse 21

अग्निकार्यं ततः कुर्यात्सायंप्रातः प्रसन्नधीः । स्नात्वा संतर्पयेद्देवानृषीन्पितृगणांस्तथा

ထို့နောက် စိတ်ပျော်ရွှင်၍ ဉာဏ်တည်ငြိမ်စွာ ညနေခင်းနှင့် မနက်တွင် အဂ္နိကာရျ (ဟိုးမ/မီးပူဇော်) ကို ပြုလုပ်ရမည်။ ရေချိုးပြီးနောက် ဒေဝတားများ၊ ရှိများနှင့် ပိတೃဂဏ (ဘိုးဘွားဝိညာဉ်များ) ကို တർပဏ အနုဂ्रहဖြင့် တင်ပူဇော်ရမည်။

Verse 22

देवताभ्यर्चनं कुर्यात्पुष्पैः पत्रैर्यवांबुभिः । अभिवादनशीलः स्यान्नित्यं वृद्धेषु धर्मतः

ပန်း၊ ရွက်၊ ယဝ (ဘားလီ) နှင့် ရေတို့ဖြင့် ဒေဝတားများကို အర్చနာပြုရမည်။ ထို့ပြင် ဓမ္မအတိုင်း အကြီးအကဲများကို နေ့စဉ် ဂါရဝဖြင့် အဘိဝါဒပြုတတ်သူ ဖြစ်ရမည်။

Verse 23

असावहं भो नामेति सम्यक्प्रणतिपूर्वकम् । आयुरारोग्यसिद्ध्यर्थं तंद्रादिपरिवर्जितः

“ဤသူမှာ ကျွန်ုပ်—အရှင်—(အမည်ကို ခေါ်၍)” ဟုဆိုကာ အရင်ဆုံး သင့်တော်စွာ ဦးညွှတ်ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် ပျင်းရိမှုစသည့်အရာများကို ရှောင်ကာ အသက်ရှည်ခြင်းနှင့် ကျန်းမာခြင်း ရရှိစေရန် ပြုကျင့်ရမည်။

Verse 24

आयुष्मान्भव सौम्येति वचो विप्रोऽभिवादने । आकारश्चास्य नाम्नोंऽते वाच्यः पूर्वाक्षरप्लुतः

အဘိဝါဒကို ပြန်လည်လက်ခံရာတွင် ဘြာဟ္မဏသည် “အာယုෂ္မာန် ဘဝ၊ သောမ്യ” ဟုဆို၍ “အသက်ရှည်ပါစေ” ဟူသော အာशीर्वာဒ ပေးရမည်။ ထို့ပြင် အခြားသူ၏ အမည်အဆုံးတွင် “အာ” သံကို ထည့်၍ အရှေ့စာလုံးကို ရှည်လျားစွာ အသံထွက်ရမည်။

Verse 25

यो न वेत्त्यभिवादस्य विप्रः प्रत्यभिवादनम् । नाभिवाद्यः स विदुषा यथा शूद्रस्तथैव सः

အဘိဝါဒနာကို ပြန်လည်အဘိဝါဒနာပြုရမည့် နည်းလမ်းကို မသိသော ဗြာဟ္မဏသည် ပညာရှိတို့က အဘိဝါဒနာမပြုသင့်သူ ဖြစ်၍၊ ရှုဒ္ဒရနှင့် မကွာဟု သတ်မှတ်ရသည်။

Verse 26

व्यत्यस्तपाणिना कार्यं पादसंग्रहणं गुरोः । सव्येन सव्यः स्प्रष्टव्यो दक्षिणेन तु दक्षिणः

ဂုရု၏ ခြေတော်ကို ထိကိုင်ပူဇော်ရာတွင် လက်ကို ချော်လှန်၍ ချိတ်ကာ ပြုရမည်။ ဘယ်လက်သည် ဘယ်ခြေကို ထိရပြီး ညာလက်သည် ညာခြေကို ထိရသည်။

Verse 27

लौकिकं वैदिकं वापि तथाध्यात्मिकमेव वा । अवाप्य प्रयतो ज्ञानं तं पूर्वमभिवादयेत्

လောကီ၊ ဝေဒိက သို့မဟုတ် အဓိဋ္ဌာန်ဆိုင်ရာ မည်သည့်ပညာမဆို ကြိုးစား၍ ရရှိပြီးနောက်၊ ထိုပညာကို ပေးအပ်သော အာစာရျကို အရင်ဆုံး အဘိဝါဒနာပြုရမည်။

Verse 28

नोदकं धारयेद्भैक्ष्यं पुष्पाणि समिधस्तथा । एवंविधानि चान्यानि न देवार्थेषु कर्म्मसु

ဒေဝတော်တို့အတွက် ပြုလုပ်သော ကర్మများတွင် ရေ၊ ဘိက္ခာအစာ၊ ပန်းများ၊ ယဇ్ఞအတွက် သစ်တုံး(သမိဓာ) စသည်တို့ကို နောက်မှသုံးရန် သိမ်းဆည်းမထားရ; ထိုသဘောတူ အခြားအရာများလည်း မစုဆောင်းရ။

Verse 29

ब्राह्मणं कुशलं पृच्छेत्क्षत्रबंधुमनामयम् । वैश्यं क्षेमं समागम्य शूद्रमारोग्यमेव च

ဗြာဟ္မဏကို တွေ့လျှင် ကုသလ(အဆင်ပြေမှု) ကို မေးရမည်။ က్షတ္တရိယကို တွေ့လျှင် ရောဂါကင်းမှုကို မေးရမည်။ ဝိုင်ရှျကို တွေ့လျှင် လုံခြုံချမ်းသာမှုကို မေးရမည်။ ရှုဒ္ဒကို တွေ့လျှင် အမှန်တကယ် ကျန်းမာရေးကို မေးရမည်။

Verse 30

उपाध्यायः पिता ज्येष्ठो भ्राता त्राता च भीतितः । मातुलः श्वशुरश्चैव मातामह पितामहौ

ဥပာဓျာယ (ဆရာ/ဂုရု)၊ အဖေ၊ အစ်ကိုကြီး၊ ညီအစ်ကို၊ နှင့် ကြောက်ရွံ့မှုမှ ကယ်တင်ပေးသူ; ထို့အပြင် မိခင်ဘက်ဦးလေး၊ ယောက္ခမအဖေ (ယောက္ခထီး)၊ မိခင်ဘက်အဘိုးနှင့် အဖေဘက်အဘိုးတို့—ဤအားလုံးကို အထူးဂౌరవဖြင့် ရိုသေသင့်သည်။

Verse 31

वर्णश्रेष्ठः पितृव्यश्च पुंसोऽत्र गुरवः स्मृताः । माता मातामही गुर्वी पितुर्मातुश्च सोदराः

ဤနေရာတွင် မိမိဝဏ္ဏအတွင်း အထူးမြတ်သူနှင့် အဖေဘက်ဦးလေး (ပိတೃဗျ) ကို ယောက်ျား၏ ဂုရုတန်းဝင် အကြီးအကဲများဟု မှတ်ယူကြသည်။ ထို့အတူ မိခင်နှင့် မိခင်ဘက်အဘွား (နာနီ) သည် ဂုရုတူလျှင် ရိုသေထိုက်ပြီး၊ အဖေ၏အစ်မ/ညီမများနှင့် မိခင်၏အစ်မ/ညီမများလည်း အလေးအနက်ထား၍ ဂౌరవပြုသင့်သည်။

Verse 32

श्वश्रूः पितामही ज्येष्ठा धात्री च गुरवः स्त्रियः । ज्ञेयस्तु गुरुवर्गोऽयं मातृतः पितृतो द्विजाः

ယောက္ခမ (မိခင်မက်)၊ အဘွား (အဖေဘက်/မိခင်ဘက်)၊ အစ်မကြီး၊ နှင့် ဓာတရီ (နို့မိခင်/ထိန်းကျောင်းသူ)—ဤမိန်းမများကို ဂုရုတူလျှင် ရိုသေထိုက်သူများဟု သိမှတ်ရမည်။ ဟေ ဒွိဇတို့၊ ဤဂုရုအုပ်စုသည် မိခင်ဘက်နှင့် အဖေဘက် နှစ်ဖက်လုံးနှင့် ဆက်နွယ်သည်ဟု နားလည်ကြလော့။

Verse 33

अनुवर्तनमेतेषां मनोवाक्कायकर्मभिः । गुरून्दृष्ट्वा समुत्तिष्ठेदभिवाद्य कृताञ्जलि

စိတ်၊ နှုတ်၊ ကိုယ်ကာယကံတို့ဖြင့် ဤဂုရုများကို လိုက်နာ၍ ဝန်ဆောင်ရမည်။ ဂုရုတို့ကို မြင်လျှင် ထ၍ ရပ်ကာ လက်အုပ်ချီ (ကృతাঞ္ဇလိ) ဖြင့် အဘိဝါဒနနှင့် နမസ്കာရ ပြုရမည်။

Verse 34

नैतैरुपविशेत्सार्द्धं विवदेन्नात्मकारणात् । जीवितार्थमपि द्वेषाद्गुरुभिर्नैव भाषणम्

ဤသူတို့နှင့် အတူတကွ ထိုင်ပေါင်းသင်းမသင့်၊ မိမိအကျိုးအတွက်လည်း အငြင်းပွားမပြုရ။ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအတွက်ပင်ဖြစ်စေ မုန်းတီးမှုကြောင့် ဂုရု သို့မဟုတ် အကြီးအကဲများနှင့် ထိုသို့ စကားမပြောသင့်။

Verse 35

उद्रिक्तोऽपि गुणैरन्यैर्गुरुद्वेषी पतत्यधः । गुरूणामपि सर्वेषां पंच पूज्या विशेषतः

အခြားကောင်းမြတ်သောဂုဏ်သတ္တိများ များစွာရှိနေသော်လည်း၊ ဂုရုကို မုန်းတီး သို့မဟုတ် မထီမဲ့မြင်ပြုသူသည် အောက်သို့ကျဆင်းရ၏။ ဂုရုအားလုံးအနက် အထူးသဖြင့် ပူဇော်ထိုက်သူ ငါးပါးရှိသည်။

Verse 36

तेषामाद्यास्त्रयः श्रेष्ठास्तेषां माता सुपूजिता । यो भावयति या सूते येन विद्योपदिश्यते

ထိုသူတို့အနက် ပထမ သုံးပါးသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးဖြစ်ပြီး၊ ထိုသူတို့၏ မိခင်လည်း အလွန်ပူဇော်ထိုက်၏—အဖဖြစ်၍ မျိုးစေ့ပေးသူ၊ မိခင်ဖြစ်၍ မွေးဖွားပေးသူ၊ နှင့် ဗိဒ္ဓာ (ပညာ) ကို သင်ကြားပေးသူ ဖြစ်သည်။

Verse 37

ज्येष्ठो भ्राता च भर्ता च पंचैते गुरवः स्मृताः । आत्मनः सर्वयत्नेन प्राणत्यागेन वा पुनः

မိသားစုအတွင်း အကြီးဆုံးသူ၊ အစ်ကို၊ နှင့် ခင်ပွန်း—အခြားနှစ်ပါးနှင့်အတူ—‘ဂုရု’ ငါးပါးဟု မှတ်ယူကြသည်။ မိမိ၏ အားထုတ်မှုအားလုံးဖြင့်၊ လိုအပ်လျှင် အသက်ကိုပင် စွန့်လွှတ်ကာလည်း သူတို့ကို ဂုဏ်ပြုရမည်။

Verse 38

पूजनीया विशेषेण पंचैते भूतिमिच्छता । यावत्पिता च माता च द्वावेतौ निर्विकारिणौ

‘ဘူတိ’ (ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု) ကိုလိုလားသူသည် ဤငါးပါးကို အထူးပူဇော်ရမည်—အဖနှင့် အမိ၊ ထိုနှစ်ပါးသည် တည်ငြိမ်၍ မပျက်မယွင်းရှိနေသမျှကာလပတ်လုံး။

Verse 39

तावत्सर्वं परित्यज्य पुत्रः स्यात्तत्परायणः । पिता माता च सुप्रीतौ स्यातां पुत्रगुणैर्यदि

အခြားအရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်၍ သားသည် ထိုဓမ္မတာဝန်၌ အပြည့်အဝ အားထားနေရမည်။ သားက သားကောင်း၏ ဂုဏ်သတ္တိများရှိလျှင် အဖနှင့် အမိတို့သည် အမှန်တကယ် အလွန်ပျော်ရွှင်ကြမည်။

Verse 40

स पुत्रः सकलं धर्मं प्राप्नुयात्तेन कर्मणा । नास्ति मातृसमं दैवं नास्ति पितृसमो गुरुः

ထိုကမ္မတရားကြောင့် ထိုသို့သောသားသည် ဓမ္မ၏ပြည့်စုံမှုကို ရရှိ၏။ မိခင်နှင့်တူသော ဒေဝတ မရှိ၊ ဖခင်နှင့်တူသော ဂုရု မရှိ။

Verse 41

तयोः प्रत्युपकारोऽपि न कथंचन विद्यते । तयोर्नित्यं प्रियं कुर्यात्कर्मणा मनसा गिरा

ထိုနှစ်ပါး၏ကျေးဇူးကို မည်သို့မျှ ပြန်လည်ဆပ်နိုင်ခြင်း မရှိ။ ထို့ကြောင့် ကိုယ်ကမ္မ၊ စိတ်နှင့် နှုတ်ကပတ်တို့ဖြင့် အမြဲတမ်း သူတို့နှစ်ပါးနှစ်သက်ရာကို ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 42

न ताभ्यामननुज्ञातो धर्ममन्यं समाचरेत् । वर्जयित्वा मुक्तिफलं नित्यं नैमित्तिकं तथा

မိဘနှစ်ပါး၏ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ အခြားသော ဓမ္မကမ္မကို မဆောင်ရွက်ရ။ နေ့စဉ်နှင့် အခါအားလျော်စွာ ဆောင်ရွက်ရသော နိတျ၊ နိုင်မိတ္တိက ကမ္မများသာ ပြုလုပ်ရပြီး မောက္ခဖလပေးသော ကမ္မတောင် ခဏထားရမည်။

Verse 43

धर्मसारः समुद्दिष्टः प्रेत्यानंतफलप्रदः । सम्यगाराध्य वक्तारं विसृष्टस्तदनुज्ञया

ဓမ္မ၏အနှစ်သာရကို ဟောကြားပြီးပြီ၊ သေပြီးနောက် အဆုံးမရှိသော အကျိုးကို ပေးတတ်၏။ ဟောပြောသူကို သင့်လျော်စွာ အရိုအသေပြုပြီးနောက် ထိုသူ၏ ခွင့်ပြုချက်ဖြင့် ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 44

शिष्यो विद्याफलं भुंक्ते प्रेत्य चापद्यते दिवि । यो भ्रातरं पितृसमं ज्येष्ठं मूढोऽवमन्यते

တပည့်သည် ပညာ၏အကျိုးကို ခံစားရပြီး သေပြီးနောက် ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်၏။ သို့ရာတွင် ဖခင်နှင့်တူသော အစ်ကိုကြီးကို မိုက်မဲစွာ အထင်သေးသူသည် ဒုက္ခဆိုးသို့ ကျရောက်၏။

Verse 45

तेन दोषेण संप्रेत्य निरयं घोरमृच्छति । पुंसां वर्त्मनि सृष्टेन पूज्यो भर्ता तु सर्वदा

ထိုအပြစ်ကြောင့် သေပြီးနောက် ကြောက်မက်ဖွယ် နရကသို့ ကျရောက်၏။ ထို့ကြောင့် ယောက်ျားတို့အတွက် ဓမ္မလမ်းအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသော ခင်ပွန်းကို အမြဲတမ်း ပူဇော်ဂုဏ်ပြုရမည်။

Verse 46

अपि मातरि लोकेऽस्मिन्नुपकाराद्धि गौरवम् । मातुलांश्च पितृव्यांश्च श्वशुरानृत्विजो गुरून्

ဤလောက၌ပင် ကျေးဇူးပြုမှုကြောင့် ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် လေးစားမှု ပေါ်ပေါက်၏။ ထို့ကြောင့် မိခင်ဘက် ဦးလေးများ၊ ဖခင်ဘက် ဦးလေးများ၊ ယောက္ခမဖခင်၊ ယဇ္ဉာဆောင်ရွက်သော ရ္ဋ္ဝိဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် ဂုရုဆရာများကို ရိုသေကန်တော့ရမည်။

Verse 47

असावहमिति ब्रूयात्प्रत्युत्थायाभिवादयेत् । अवाच्यो दीक्षितो नाम्ना यवीयानपि यो भवेत्

“ကျွန်ုပ်ပါ” ဟု ပြောပြီး ထရပ်ကာ ရိုသေစွာ အဘိဝါဒ ပြုရမည်။ ဒိက္ခာခံပြီးသူသည် အသက်ငယ်သော်လည်း အမည်ဖြင့် မခေါ်မပြောသင့်။

Verse 48

भो भवत्पूर्वकं त्वेनमभिभाषेत धर्मवित् । अभिवाद्यश्च पूज्यश्च शिरसानम्य एव च

ဓမ္မကို သိမြင်သူသည် “bhavat” ဟူသော လေးစားသည့် စကားဖြင့် စတင်၍ ထိုသူကို ပြောဆိုရမည်။ အဘိဝါဒပြုပြီး ပူဇော်ကန်တော့ကာ ခေါင်းငုံ့၍လည်း ရိုသေပြရမည်။

Verse 49

ब्राह्मणक्षत्रियाद्यैश्च श्रीकामैः सादरं सदा । नाभिवाद्याश्च विप्रेण क्षत्रियाद्याः कथंचन

ဗြာဟ္မဏ၊ ခ္ෂတ္တရိယ စသည့် သာယာစိမ်းလန်းသော “śrī” (ကောင်းချီးနှင့် စည်းစိမ်) ကို လိုလားသူတို့သည် အမြဲတမ်း လေးစားစွာ ပြုမူရမည်။ သို့သော် ခ္ෂတ္တရိယ စသည့်သူတို့သည် မည်သည့်အခါမျှ ဗြာဟ္မဏကို အရင်ဆုံး အဘိဝါဒ မပြုသင့်။

Verse 50

ज्ञानकर्मगुणोपेता यद्यप्येते बहुश्रुताः । ब्राह्मणः सर्ववर्णानां स्वस्ति कुर्यादिति श्रुतिः

ဤသူတို့သည် ဉာဏ်၊ ကర్మ (ပူဇော်ပွဲဆိုင်ရာ လုပ်ရပ်) နှင့် ဂုဏ်သတ္တိတို့ဖြင့် ပြည့်စုံ၍ ပညာသင်ကြားမှုလည်း များစွာရှိသော်လည်း၊ သြရုတိ၏ သင်ခန်းစာအရ လူမျိုးအတန်းအစား (ဝဏ္ဏ) အားလုံးအတွက် မင်္ဂလာကောင်းချီး “စွဝတ္စတိ” ကို ဗြာဟ္မဏသာ ထုတ်ဆိုရမည်ဟု ဆိုသည်။

Verse 51

इति श्रीपाद्मे महापुराणे स्वर्गखंडे कर्मयोगकथनं । नाम एकपंचाशत्तमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် မြတ်သော သီရိပဒ္မ မဟာပုရာဏ၏ စွဝဂ္ဂခဏ္ဍ၌ “ကర్మယောဂ သင်ကြားချက်” ဟု အမည်ရသော အခန်း (အဓ್ಯಾಯ) ငါးဆယ်တစ် မြောက်သည် ပြီးဆုံး၏။

Verse 52

पतिरेको गुरुः स्त्रीणां सर्वत्राभ्यागतो गुरुः । विद्याकर्मवयोबंधुर्वित्तं भवति पंचमम्

မိန်းမတို့အတွက် ခင်ပွန်းတစ်ဦးတည်းသည် အဓိကဂုရု ဖြစ်၏; အခြေအနေတိုင်းတွင်လည်း လမ်းညွှန်ဟု မှတ်ယူကြ၏။ ပညာ၊ အလုပ်/ကర్మ၊ အသက်အရွယ်၊ ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေ နှင့် ငွေကြေး—ဤငါးပါးကိုလည်း ရေတွက်ကြပြီး ငွေကြေးသည် ပဉ္စမ ဖြစ်သည်။

Verse 53

मान्यस्थानानि पंचाहुः पूर्वं पूर्वं गुरूत्तरात् । पंचानां त्रिषु वर्णेषु भूयांसि बलवंति च

ဂုဏ်ပြုထိုက်သော အဆင့်အတန်း ငါးပါးရှိသည်ဟု ဆိုကြပြီး၊ အစဉ်အလာအရ အရှေ့က အဆင့်သည် နောက်က အဆင့်ထက် ပို၍ အလေးချိန်ရှိ၏။ ထိုငါးပါးအနက် အထက်တန်း ဝဏ္ဏ သုံးမျိုးတွင် အရေးကြီးသော အခွင့်အရေး দাবာများကို ပိုမိုခိုင်မာသည်ဟု သတ်မှတ်ကြ၏။

Verse 54

यत्र स्युः सोऽत्र मानार्हः शूद्रोऽपि दशमीं गतः । पंथा देयो ब्राह्मणाय स्त्रियै राज्ञे विचक्षुषे

သူတို့ရှိရာနေရာတိုင်း၌ ထိုသူသည် ထိုနေရာတွင် ဂုဏ်ပြုထိုက်သူ ဖြစ်၏—ဒသမအဆင့်သို့ ရောက်သော ရှုဒ္ဒရပင် ဖြစ်စေကာမူ။ ဗြာဟ္မဏ၊ မိန်းမ၊ မင်းကြီးနှင့် အမြင်ကောင်း၍ ခွဲခြားသိမြင်သူတို့အား လမ်းဖယ်ပေးရမည်။

Verse 55

वृद्धाय भारभग्नाय रोगिणे दुर्बलाय च । भिक्षामाहृत्य शिष्टानां गृहेभ्यः प्रयतोऽन्वहम्

သတိနှင့် စိတ်ထားသန့်စင်စွာဖြင့် သူသည် နေ့စဉ် သမာဓိရှိ၍ လေးစားထိုက်သူတို့၏ အိမ်များမှ ဆွမ်းတောင်းအလှူကို ယူဆောင်လာကာ—ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြောင့် ပင်ပန်းကျိုးပဲ့၍ နာမကျန်း၊ အားနည်းနေသော အိုမင်းသူအတွက် ပေးလှူခဲ့သည်။

Verse 56

निवेद्य गुरुवेऽश्नीयाद्वाग्यतस्तदनुज्ञया । भवत्पूर्वं चरेद्भैक्ष्यमुपवीती द्विजोत्तमः

အရင်ဆုံး ဂုရုထံ ဆက်ကပ်ပြီးမှ၊ ဂုရု၏ ခွင့်ပြုချက်ဖြင့်သာ စကားကို ထိန်းသိမ်းကာ စားသောက်ရမည်။ အထူးမြတ်သော ဒွိဇသည် ဂုရု စားပြီးနောက်မှသာ ဆွမ်းတောင်းထွက်၍ ယဇ္ဉောပဝီတ (သန့်ရှင်းသော ကြိုး) ကို မှန်ကန်စွာ ဝတ်ဆင်ထားရမည်။

Verse 57

भवन्मध्यं तु राजन्यो वैश्यस्तु भवदुत्तरम् । मातरं वा स्वसारं वा मातुर्वा भगिनीं निजाम्

“အို မင်းကြီး၊ က္ෂတ္တရိယသည် အလယ်အဆင့်၌ ရှိပြီး ဝိုင်ရှျယသည် မင်းထက် အောက်၌ ထားရှိသည်။ ထို့ပြင် မသင့်လျော်စွာ မိမိ၏ မိခင်၊ မိမိ၏ အစ်မ/ညီမ၊ သို့မဟုတ် မိခင်၏ ညီမ (မိခင်ဘက် အဒေါ်) ကို မနီးကပ်ရ။”

Verse 58

भिक्षेत भिक्षांप्रथमं याचैनं न विमानयेत् । सजातीयगृहेष्वेव सार्ववर्णिकमेव वा

အရင်ဆုံး ဆွမ်းတောင်းခြင်းကို ပြုရမည်။ ထို့နောက် တောင်းခံသူတစ်ဦး ရှိလာလျှင် ထိုယာစကကို မထီမဲ့မြင် မပြုရ။ ဆွမ်းကို မိမိနှင့် တူညီသော လူမျိုး/အသိုင်းအဝိုင်း၏ အိမ်များတွင်သာ တောင်းယူရမည်၊ သို့မဟုတ် ဝဏ္ဏအားလုံးကို လက်ခံသော အိမ်များမှ တောင်းယူရမည်။

Verse 59

भैक्ष्यस्याचरणं प्रोक्तं पतिता दिवि वर्जितम् । वेदयज्ञैरहीनानां प्रशस्तानां स्वकर्म्मसु

ဆွမ်းတောင်း၍ အသက်မွေးခြင်းကို (အချို့အတွက်) သင့်တော်သည်ဟု ဆိုထားသော်လည်း၊ သင့်လျော်သော သီလအကျင့်မှ ကျဆင်းပျက်ကွက်သူတို့အတွက်တော့ ဤလောကနှင့် သုခလောက (ကောင်းကင်) တွင်ပင် တားမြစ်ထားသည်။ ဝေဒပူဇာနှင့် ယဇ္ဉကర్మတို့မှ မလျော့နည်းဘဲ မိမိတာဝန်ကမ္မ၌ ချီးမွမ်းခံရသူတို့အတွက်သာ မိမိ၏ ဓမ္မ-ကမ္မအတွင်း၌ ဤအကျင့်သည် ချီးကျူးထိုက်သည်။

Verse 60

ब्रह्मचार्य्याहरेद्भैक्ष्यं गृहेभ्यः प्रयतोऽन्वहम् । गुरोः कुले न भिक्षेत न ज्ञातिकुलबंधुषु

ဗြဟ္မစာရီသည် စည်းကမ်းတကျ သန့်ရှင်းစွာ နေ့စဉ် အိမ်အိမ်မှ ဆွမ်းဘိက္ခာ စုဆောင်းရမည်။ သို့ရာတွင် ဆရာ (ဂုရု) ၏ မိသားစုတွင်လည်း မတောင်းရ၊ ကိုယ့်ဆွေမျိုးသားချင်းတို့အကြားတွင်လည်း မတောင်းရ။

Verse 61

अलाभेत्वन्यगेहानां पूर्वं पूर्वं विवर्जयेत् । सर्वं वा विचरेद्ग्रामं पूर्वोक्तानामसंभवे

အခြားအိမ်များမှ ဆွမ်းဘိက္ခာ မရလျှင် ယခင်က သွားခဲ့သောအိမ်များကို အဆင့်ဆင့် ရှောင်ကြဉ်ရမည်။ သို့မဟုတ် အထက်ဖော်ပြပါနည်းလမ်းများ မဖြစ်နိုင်လျှင် ရွာတစ်ရွာလုံး လှည့်လည်နိုင်သည်။

Verse 62

नियम्य प्रयतो वाचं दिशस्त्वनवलोकयन् । समाहृत्य तु भैक्ष्यान्नं यावदर्थममायया

စည်းကမ်းဖြင့် စကားကို ထိန်းချုပ်၍ အရပ်အနှံ့ မလှည့်ကြည့်ဘဲ၊ လှည့်စားမှုမရှိစွာ လိုအပ်သလောက်သာ ဆွမ်းဘိက္ခာအစာကို စုဆောင်း하였다။

Verse 63

भुंजीत प्रयतो नित्यं वाग्यतोऽनन्यमानसः । भैक्ष्येण वर्तयेन्नित्यं नैवेकान्नो भवेद्व्रती

ဝတ္တရား (ဗြတ) ကိုထမ်းဆောင်သူသည် နေ့စဉ် သန့်ရှင်းစွာ စည်းကမ်းတကျ စားသောက်ရမည်—စကားကို ထိန်း၍ စိတ်ကို မပျံ့လွင့်စေဘဲ တည်ငြိမ်စေ။ သူသည် အမြဲ ဆွမ်းဘိက္ခာဖြင့်သာ အသက်မွေးရမည်၊ အိမ်တစ်အိမ်တည်းမှ အစာကိုသာ မှီခိုသူ မဖြစ်စေရ။

Verse 64

भैक्ष्यैण वर्त्तिनो वृत्तिरुपवाससमा स्मृता । पूजयेदशनं नित्यमद्याच्चैनमकुत्सयन्

ဆွမ်းဘိက္ခာဖြင့် အသက်မွေးသူ၏ ဤအသက်မွေးမှုကို ဥပဝါသ (အစာရှောင်) နှင့် တူညီဟု မှတ်ယူကြသည်။ ရရှိသောအစာကို နေ့စဉ် ရိုသေတန်ဖိုးထား၍ မနိမ့်ချမပြစ်တင်ဘဲ စားသုံးရမည်။

Verse 65

दृष्ट्वा हृष्येत्प्रसीदेच्च प्रतिनंदेच्च सर्वशः । अनारोग्यमनायुष्यमस्वर्ग्यं चातिभोजनम्

အစာကိုမြင်လျှင် စိတ်ပျော်ရွှင်၍ ကြည်နူးတည်ငြိမ်ကာ အမျိုးမျိုးအားဖြင့် အနုမောဒနာပြုသင့်သည်။ အလွန်အကျွံစားခြင်းသည် ရောဂါဖြစ်စေ၍ အသက်တမ်းတိုစေကာ သုဝဂ္ဂသို့ မအထောက်အကူဖြစ်သည်။

Verse 66

अपुण्यं लोकविद्विष्टं तस्मात्तत्परिवर्जयेत् । प्राङ्मुखोऽन्नानि भुंजीत सूर्याभिमुखमेव वा

မသန့်ရှင်း၍ လူလောကက မုန်းတီးကဲ့ရဲ့သောအရာသည် ကုသိုလ်မရှိ။ ထို့ကြောင့် ထိုအရာကို ရှောင်ကြဉ်ရမည်။ အစာကို အရှေ့မျက်နှာမူ၍ စားပါ၊ သို့မဟုတ် နေမင်း (Surya) ကို မျက်နှာမူ၍ စားပါ။

Verse 67

नाद्यादुदङ्मुखो नित्यं विधिरेष सनातनः । प्रक्षाल्य पाणिपादौ च भुंजानो द्विरुपस्पृशेत्

မြောက်ဘက်မျက်နှာမူ၍ အမြဲတမ်း အစာမစားရ; ဤသည် စနာတန ဗိဓိဖြစ်သည်။ လက်နှင့်ခြေကို ဆေးကြောပြီး စားနေစဉ် အာစမန (သန့်စင်ရေကို စုပ်သောက်ခြင်း) ကို နှစ်ကြိမ် ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 68

शुद्धे देशे समासीनो भुक्त्वा च द्विरुपस्पृशेत्

သန့်ရှင်းသောနေရာ၌ ထိုင်၍ စားပြီးနောက် အာစမနကို နှစ်ကြိမ် ပြုလုပ်ရမည်။