Adhyaya 35

Verse 1

नारद उवाच । अथान्यत्तत्र वै लिंगं कपर्दीश्वरमुत्तमम् । स्नात्वा तत्र विधानेन तर्पयित्वा पितॄन्नृप

နာရဒ မိန့်တော်မူသည်– “ထို့နောက် ထိုနေရာ၌ပင် အလွန်မြတ်သော လိင်္ဂတော်တစ်ပါး ရှိ၏၊ ကပရ္ဍီဣශ්ဝရ ဟု ခေါ်၏။ အို မင်းကြီး၊ သတ်မှတ်ထားသော ဝိဓိအတိုင်း ထိုနေရာ၌ ရေချိုးပြီး ပိတೃဘိုးဘွားတို့အား တර්ပဏ ပူဇော်ကာ…”

Verse 2

मुच्यते सर्वपापेभ्यो मुक्तिं भुक्तिं च विंदति । पिशाचमोचनं नाम तीर्थमन्यत्ततः स्थितम्

သူသည် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်၍ မောက္ခနှင့် လောကီဘောဂနှစ်ပါးလုံးကို ရရှိ၏။ ထိုနေရာ၌ပင် ‘ပိသာစမောစန’ ဟူသော တီရ္ထတစ်ခုလည်း ရှိပြီး “ပိသာစတို့မှ ကယ်လွှတ်ရာ” ဟု အဓိပ္ပါယ်ရ၏။

Verse 3

तत्राश्चर्यमयो देवो मुक्तिदः सर्वदोषहः । कश्चिद्दैत्यो जगामेदं शार्दूलो घोररूपधृक्

ထိုနေရာ၌ အံ့ဩဖွယ် ဒေဝတော်တစ်ပါး ရှိနေ၍ မောက္ခပေးတော်မူသူ၊ အပြစ်အနာအဆာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးတော်မူသူ ဖြစ်၏။ ထို့နောက် ကြောက်မက်ဖွယ် ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်ထားသော ကျားသဏ္ဌာန် ဒೈတျတစ်ကောင် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာ၏။

Verse 4

मृगीमेकां भक्षयितुं कपर्दीश्वरमुत्तमम् । तत्र सा भीतहृदया कृत्वा कृत्वा प्रदक्षिणम्

မိခင်သမင်တစ်ကောင်ကို စားသောက်ရန် (ကျားသဏ္ဌာန်ရှိသော) ထိုဒೈတျသည် အလွန်မြတ်သော ကပရ္ဍီဣශ්ဝရ ဘုရားရှင်ထံသို့ နီးကပ်လာ၏။ ထိုနေရာ၌ သမင်မသည် ကြောက်ရွံ့သောနှလုံးဖြင့် ဘုရားရှင်ကို အကြိမ်ကြိမ် ပရဒက္ခိဏာ လှည့်ပတ်ပူဇော်လေ၏။

Verse 5

धावमाना सुसंभ्रांता व्याघ्रस्य वशमागता । तां विदार्य नखैस्तीक्ष्णैः शार्दूलः स महाबलः

အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှား၍ ပြေးလွှားနေစဉ် သူမသည် ကျား၏အာဏာအောက်သို့ ကျရောက်သွား၏။ ထို့နောက် အင်အားကြီးသော ကျားသစ်သည် ထက်မြသော လက်သည်းများဖြင့် ခွဲဖြတ်ကာ တိုက်ခိုက်လေ၏။

Verse 6

जगाम चान्यं विजनं देशं दृष्ट्वा मुनीश्वरान् । मृतमात्रा च सा बाला कपर्दीशाग्रतो मृगी

မုနိအရှင်ကြီးများကို မြင်၍ သူမသည် အခြားသော တိတ်ဆိတ်သော နေရာသို့ သွားလေ၏။ ထိုငယ်ရွယ်သော မိခင်မုဆိုးမ (မိခင်မုဆိုးမ) သည် မကြာသေးမီက သေသွားသကဲ့သို့ ကပရ္ဒီးရှ (ရှီဝ) ၏ ရှေ့၌ လဲကျနေ၏။

Verse 7

अदृश्यत महाज्वाला व्योम्नि सूर्यसमप्रभा । त्रिनेत्रा नीलकंठा च शशांकांकित मूर्द्धजा

ထို့နောက် ကောင်းကင်၌ နေရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပသော မဟာမီးရောင်တစ်ခု ပေါ်ထွန်းလာ၏—မျက်စိသုံးလုံးရှိ၍ လည်ချောင်းပြာ (နီလကဏ္ဍ) ဖြစ်ကာ ဦးထိပ်တွင် လဆန်းအမှတ် တင်ထား၏။

Verse 8

वृषाधिरूढा पुरुषैस्तादृशैरेव संवृता । पुष्पवृष्टिं विमुंचंति खेचरास्तत्समंततः

နွားထီးပေါ်၌ စီးနင်း၍ ထိုသဘောတူသော ယောက်ျားများဖြင့် ဝန်းရံထားစဉ် အနားပတ်လည်ရှိ ကောင်းကင်နေသူများက ပန်းမိုးကို ချလွှတ်လေ၏။

Verse 9

गणेश्वरी स्वयं भूत्वा न दृष्टा तत्क्षणात्ततः । दृष्ट्वा तदाश्चर्यवरं प्रशशंसुः सुरादयः

သူမသည် ကိုယ်တိုင် ဂဏေရှဝရီ ဖြစ်လာပြီး ထိုခဏချင်းပင် မျက်စိမှ ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ထိုအံ့ဩဖွယ်အထွတ်အထိပ်ကို မြင်ကြသဖြင့် ဒေဝတားတို့နှင့် အခြားသူတို့က ချီးမွမ်းလေ၏။

Verse 10

तन्महेशस्य वै लिंगं कपर्दीश्वरमुत्तमम् । स्मृत्वैवाशेषपापौघात्क्षिप्रमस्य विमुंचति

မဟာဒေဝ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး လိင်္ဂ—ကပရ္ဍီဣශ්ဝရ—ကို ရုံသတိရရုံဖြင့်ပင် အပြစ်အကုန်လုံး၏ လှိုင်းလုံးကြီးမှ လျင်မြန်စွာ လွတ်မြောက်ရသည်။

Verse 11

कामक्रोधादयो दोषा वाराणसी निवासिनाम् । विघ्नाः सर्वे विनश्यंति कपर्दीश्वरपूजनात्

ဝါရာဏသီနေထိုင်သူတို့အတွက် ကာမ၊ ကရောဓ စသည့် အပြစ်အနာအဆာများနှင့် အတားအဆီးအားလုံးသည် ကပရ္ဍီဣශ්ဝရ ကို ပူဇော်ခြင်းကြောင့် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

Verse 12

तस्मात्सदैव द्रष्टव्यं कपर्दीश्वरमुत्तमम् । पूजितव्यं प्रयत्नेन स्तोतव्यं वैदिकैस्तवैः

ထို့ကြောင့် အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင် ကပရ္ဍီဣශ්ဝရ ကို အမြဲတမ်း ဒർശန ရရန် ရှာဖွေသင့်သည်။ ကြိုးစား၍ ပူဇော်ကာ ဝေဒိက စတုတိများဖြင့် ချီးမွမ်းသင့်သည်။

Verse 13

ध्यायतां चात्र नियतं योगिनां शांतचेतसाम् । जायते योगसिद्धिः स्यात्षण्मासेन न संशयः

စိတ်ငြိမ်သက်သော ယောဂီတို့သည် ဤနေရာ၌ စည်းကမ်းတကျ တည်ကြည်စွာ တရားထိုင်သော် ယောဂသိဒ္ဓိ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ခြောက်လအတွင်း အမှန်တကယ် ရရှိမည်—သံသယမရှိ။

Verse 14

ब्रह्महत्यादयः पापा विनश्यंत्यस्य पूजनात् । पिशाचमोचने कुंडे स्नातः स्यात्प्रशमो यतः

ဗြာဟ္မဏသတ်ခြင်း စသည့် အပြစ်များသည် ဤအရာကို ပူဇော်ခြင်းကြောင့် ပျက်စီးသွားသည်။ ထို့ပြင် ပိသာစ-မိုချန ကုဏ္ဍ၌ ရေချိုးသော် စိတ်ငြိမ်းချမ်းမှု ရရှိသည်၊ အကြောင်းမှာ ထိုတီရ္ထသည် သက်သာစေသော နေရာဖြစ်သောကြောင့်။

Verse 15

तस्मिन्क्षेत्रे पुरा विप्रस्तपस्वी संशितव्रतः । शंकुकर्ण इति ख्यातः पूजयामास शंकरम्

ရှေးကာလ၌ ထိုသန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ၌ ဝရတကို တည်ကြည်စွာ ထိန်းသိမ်းသော ဗြာဟ္မဏ တပသ္စဝီတစ်ဦး ရှိခဲ့ပြီး၊ «ရှင်ကူကဏ္ဏ» ဟု ကျော်ကြားကာ၊ သင်္ကရ (သီဝဘုရား) ကို ဘက်တိဖြင့် ပူဇော်ခဲ့သည်။

Verse 16

जजाप रुद्रमनिशं प्रणवं ब्रह्मरूपिणम् । पुष्पधूपादिभिस्तोत्रैः नमस्कारैः प्रदक्षिणैः

သူသည် ရုဒြကို မပြတ်မလပ် ဂျပပြုကာ၊ ဗြဟ္မန်၏ ရုပ်သဘောဖြစ်သော ပ္ရဏဝ «အိုးမ်» ကိုလည်း အမြဲသတိရ၍၊ ပန်း၊ နံ့သာမီး (ဓూప) စသည့် ပူဇော်ပစ္စည်းများ၊ စတိုးတရ၊ နမസ്കာရနှင့် ပရဒက္ခိဏာတို့ဖြင့် ပူဇော်ခဲ့သည်။

Verse 17

उपासीतात्र योगात्मा कृत्वा दीक्षां तु नैष्ठिकीम् । कदाचिदागतं प्रेतं पश्यति स्म क्षुधान्वितम्

ထိုနေရာ၌ ယောဂစိတ်ရှိသူသည် နိဿဋ္ဌိက ဒိက္ခာကို ခံယူပြီး သဒ္ဓါတည်ကြည်စွာ ဥပာသနာပြုနေ하였다။ တစ်ခါတရံ၌ အစာငတ်၍ ဒုက္ခရောက်နေသော ပရိတ်တစ်ကောင် အဲဒီသို့ ရောက်လာသည်ကို တွေ့မြင်하였다။

Verse 18

अस्थिचर्म पिनद्धांगं निश्वसंतं मुहुर्मुहुः । तं दृष्ट्वा स मुनिश्रेष्ठः कृपया परया युतः

သူ၏ ကိုယ်အင်္ဂါများမှာ အရိုးနှင့် အသားအရေ (အရေပြား) သာကပ်လျက်ရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး၊ မကြာခဏ ခက်ခဲစွာ အသက်ရှူနေ하였다။ ထိုသို့မြင်သဖြင့် မုနိအထွတ်အမြတ်သည် အလွန်နက်ရှိုင်းသော ကရုဏာဖြင့် ပြည့်ဝသွားသည်။

Verse 19

प्रोवाच को भवान्कस्माद्देशाद्देशमिमं श्रितः । तस्मै पिशाचः क्षुधया पीड्यमानोऽब्रवीद्वचः

သူက “သင်သည် မည်သူနည်း၊ မည်သည့်ဒေသမှ လာ၍ ဤဒေသ၌ ခိုလှုံရန် ရောက်လာသနည်း” ဟု မေး하였다။ ထိုအခါ အစာငတ်၍ နှိပ်စက်ခံနေရသော ပိသာစသည် ဤစကားများဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြား하였다။

Verse 20

पूर्वजन्मन्यहं विप्रो धनधान्यसमन्वितः । पुत्रपौत्रादिभिर्युक्तः कुटुंबभरणोत्सुकः

ယခင်ဘဝတွင် ကျွန်ုပ်သည် ဝိပရ (ဗြဟ္မဏ) တစ်ဦးဖြစ်၍ ငွေကြေးနှင့် စပါးသီးနှံ ပေါများစွာ ရရှိသူဖြစ်ခဲ့သည်။ သားမြေးတို့နှင့် ဝန်းရံလျက် မိသားစုကို ထောက်ပံ့ပြုစုရန် အလွန်စိတ်အားထက်သန်ခဲ့သည်။

Verse 21

न पूजिता महादेवा गावोऽप्यतिथयस्तथा । न कदाचित्कृतं पुण्यमल्पं वानल्पमेव च

မဟာဒေဝကို မည်သည့်အခါမျှ မပူဇော်ခဲ့၊ နွားတို့ကိုလည်း မလေးစားခဲ့၊ ဧည့်သည်တို့ကိုလည်း မဂုဏ်ပြုခဲ့။ အနည်းငယ်ဖြစ်စေ အများကြီးဖြစ်စေ ကုသိုလ်ကောင်းမှု တစ်စုံတစ်ရာကို မည်သည့်အခါမျှ မပြုခဲ့။

Verse 22

एकदा भगवान्देवो वृषभेश्वरवाहनः । विश्वेश्वरो वाराणस्यां दृष्टः स्पृष्टो नमस्कृतः

တစ်ကြိမ်တွင် ဘုရားသခင်—နွား (ဝೃಷဘ) ကို ဝါဟနာတင်စီးသော ဝೃಷဘေရှ္ဝရ-ဝါဟနာ—ဗိශ්ဝေရှ္ဝရကို ဝါရာဏသီ၌ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ထိုအခါ လေးစားစွာ ထိတွေ့၍ နမസ്കာရ ပြုခဲ့သည်။

Verse 23

तदाचिरेण कालेन पंचत्वमहमागतः । न दृष्टं तन्महाघोरं यमस्य सदनं मुने

ထို့နောက် မကြာမီကာလအတွင်း ကျွန်ုပ်သည် ပဉ္စတ္ဝ (သေခြင်း) သို့ ရောက်ခဲ့သည်။ သို့သော် မုနိရေ၊ ယမ၏ အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် နေရာတော်ကို ကျွန်ုပ် မမြင်ခဲ့ရ။

Verse 24

पिपासयाधुनाक्रांतो न जानामि हिताहितम् । यदि कंचित्समुद्धर्तुमुपायं पश्यसि प्रभो

ယခုအခါ ရေငတ်ခြင်းက ကျွန်ုပ်ကို ဖိစီးလျက်ရှိ၍ အကျိုးရှိအကျိုးမရှိကို မခွဲခြားနိုင်တော့ပါ။ အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ်ကို ကယ်တင်ရန် နည်းလမ်းတစ်စုံတစ်ရာ မြင်ပါက ကရုဏာဖြင့် ပြောကြားပါ။

Verse 25

कुरुष्व तं नमस्तुभ्यं त्वामहं शरणं गतः । इत्युक्तः शंकुकर्णोऽथ पिशाचमिदमब्रवीत्

“အဲဒီအတိုင်း ပြုပါလော့၊ သင့်အား နမස්ကာရ။ ကျွန်ုပ်သည် သင့်ထံ၌ အားကိုးခိုလှုံလာပြီ” ဟုဆိုသဖြင့် ရှင်ကူကဏ္ဏသည် ထို့နောက် ပိသာချာအား ဤစကားကို ပြော하였다။

Verse 26

तादृशो नहि लोकेस्मिन्विद्यते पुण्यकृत्तमः । यत्त्वया भगवान्पूर्वं दृष्टो विश्वेश्वरः शिवः

ဤလောက၌ သင်ကဲ့သို့ ပုဏ္ဏကောင်းမှုကို အမြင့်ဆုံးပြုသူ မရှိချေ၊ အကြောင်းမူ သင်သည် ယခင်က စကြဝဠာ၏ အရှင် ဗိශ්ဝေရှ್ವರ သီဝဘုရားကို ဒർശနပြုခဲ့ပြီးသားဖြစ်သည်။

Verse 27

संस्पृष्टो वंदितो भूयः कोऽन्यस्त्वत्सदृशो भुवि । तेन कर्मविपाकेन देशमेतं समागतः

ထိတွေ့ခံရပြီး ထပ်ခါထပ်ခါ ဂုဏ်ပြုခံရသူ—မြေပြင်ပေါ်တွင် သင်နှင့်တူသူ အခြားမည်သူရှိမည်နည်း။ ထိုကမ္မ၏ အကျိုးပေါက်ရောက်မှုကြောင့်ပင် ကျွန်ုပ်သည် ဤဒေသသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

Verse 28

स्नानं कुरुष्व शीघ्रं त्वमस्मिन्कुंडे समाहितः । येनेमां कुत्सितां योनिं क्षिप्रमेव प्रहास्यसि

ဤကန်တွင် စိတ်ကို တည်ငြိမ်စွာ စုစည်း၍ မြန်မြန် ရေချိုးလော့; ထိုသို့ပြုလျှင် ဤအရှက်ရဖွယ် မွေးဖွားမှုအခြေအနေမှ မကြာမီ လွတ်မြောက်လိမ့်မည်။

Verse 29

स एवमुक्तो मुनिना पिशाचो दयालुना देववरं त्रिनेत्रम् । स्मृत्वा कपर्दीश्वरमीशितारं चक्रे समाधाय मनोवगाहम्

ကရုဏာပြည့်ဝသော မုနိ၏ စကားကို ကြားသဖြင့် ပိသာချာသည် ဒေဝတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ သုံးမျက်စိရှင် အရှင်ကပရ္ဍီဣශ්ဝရ ပရမေရှဝရကို သတိရကာ စိတ်ကို သမာဓိ၌ တည်စေပြီး အတွင်းသို့ စိတ်ဖြင့် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဝင်မြုပ်하였다။

Verse 30

तदावगाढो मुनिसन्निधाने ममार दिव्याभरणोपपन्नः । अदृश्यतार्कप्रतिमो विमाने शशांकचिह्नीकृतचारुमौलि

ရဟန်းမုနိတို့၏ ရှေ့မှောက်၌ သန့်ရှင်းသော ရေတွင် ရေချိုးဝင်မြုပ်ပြီးနောက်၊ သူသည် ဒေဝတိယ အလှဆင်တန်ဆာများဖြင့် တင့်တယ်စွာ ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်လွှတ်သွား၏။ ထို့နောက် ဝိမာနပေါ်တွင် နေမင်းကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်၍ လှပသော ခေါင်းပေါ်၌ လမင်းအမှတ်တံဆိပ် ထင်ရှားစွာ တွေ့မြင်ရ၏။

Verse 31

विभाति रुद्रैः सहितो दिविष्ठैः समाभृतो योगिरिभरप्रमेयैः । स वालखिल्यादिभिरेष देवो यथोदये भानुरशेषदेवः

သူသည် ကောင်းကင်၌ နေထိုင်သော ရုဒ္ဒရတို့နှင့်အတူ တောက်ပလင်းလက်၍၊ မတွက်မနိုင်သော ရဟန်းမုနိများနှင့် ယောဂီတပ်စုကြီးများက ဝိုင်းရံထား၏။ ဗာလခိလျာတို့နှင့် အခြားသူများက လိုက်ပါသော ဤဒေဝတော်သည် နေမင်းထွက်ရာကဲ့သို့ ပေါ်ထွန်း၍ ဒေဝတော်အားလုံးထက် ထင်ရှားတောက်ပ၏။

Verse 32

स्तुवंति सिद्धादि विदेवसंघा नृत्यंति दिव्याप्सरसोऽभिरामाः । मुंचंति वृष्टिं कुसुमांबुमिश्रां गंधर्वविद्याधरकिन्नराद्याः

သိဒ္ဓတို့နှင့် အခြား ဒေဝတော်အစုအဖွဲ့များက ချီးမွမ်းသီချင်းများ သီဆိုကြပြီး၊ လှပသော ကောင်းကင်အပ္စရာတို့က ကပြကြ၏။ ဂန္ဓဗ္ဗ၊ ဝိဒ္ယာဓရ၊ ကိန္နရ စသည့်သူတို့က ပန်းနှင့်ရေ ရောနှောသည့် မိုးကို ချွဲချွဲကျစေကြ၏။

Verse 33

संस्तूयमानोऽथ मुनींद्रसंघैरवाप्य बोधं भगवत्प्रसादात् । समाविशन्मंडलमेतदग्र्यं त्रयीमयं यत्र विभाति रुद्रः

ထို့နောက် မဟာမုနိအစုအဖွဲ့များက ချီးမွမ်းကြသဖြင့်၊ ဘဂဝန်၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် ဉာဏ်နိုးထမှုကို ရရှိကာ၊ သုံးဝေဒမယ ဖြစ်သော အမြင့်မြတ်ဆုံး မဏ္ဍလထဲသို့ ဝင်ရောက်သွား၏—အဲဒီနေရာ၌ ရုဒ္ဒရသည် တောက်ပလင်းလက်နေ၏။

Verse 34

दृष्ट्वा विमुक्तं स पिशाचभूतं मुनिः प्रहृष्टो मनसा महेशम् । विचिंत्य रुद्रं कविमेकमग्निं प्रणम्य तुष्टाव कपर्दिनं तम्

ပိသာချဖြစ်သွားသော သတ္တဝါသည် လွတ်မြောက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ မုနိသည် စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းမြောက်၍ မဟေရှကို စဉ်းစားသတိရ၏—ရုဒ္ဒရ၊ ကဗိ-ဒೃಷ್ಟာ (မြင်သိသူကဗိ)၊ တစ်ပါးတည်းသောအရှင်၊ မီးအဂ္ဂိသဘော။ ထို့နောက် ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ ကပရ္ဒိန် (ရှီဝ) ကို ချီးမွမ်းတော်မူ၏။

Verse 35

इति श्रीपाद्मे महापुराणे स्वर्गखंडे वाराणसीमाहात्म्ये पंचत्रिंशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် မြတ်စွာသော ပဒ္မမဟာပုရာဏ၏ စွဝဂ္ဂခဏ္ဍ၌ “ဝါရာဏသီ မဟာတ္မ្យ” ဟူသော သုံးဆယ့်ငါးမြောက် အခန်း ပြီးဆုံး၏။

Verse 36

त्वां ब्रह्मसारं हृदि संनिविष्टं हिरण्मयं योगिनमादिमं तम् । व्रजामि रुद्रं शरणं दिविष्ठं महामुनिं ब्रह्ममयं पवित्रम्

အို ရုဒ္ဒရ! သင်သည် ဗြဟ္မန်၏ အနှစ်သာရဖြစ်၍ နှလုံးအတွင်း၌ တည်နေသူ၊ အာဒိယောဂီ၊ ရွှေရောင်တောက်ပသူ၊ ဒေဝလောက၌ နေထိုင်သော မဟာမုနိ၊ ဗြဟ္မန်မယ ဖြစ်၍ အလွန်သန့်ရှင်းသူ—သင့်ထံ၌ ငါ ခိုလှုံပါ၏။

Verse 37

सहस्रपादाक्षिशिरोभियुक्तं सहस्ररूपं तमसः परस्तात् । तं ब्रह्मपारं प्रणमामि शंभुं हिरण्यगर्भाधिपतिं त्रिनेत्रम्

ငါသည် သမ္ဘူအား ပူဇော်နမಸ್ಕာရ ပြုပါ၏—ထောင်ပေ၊ ထောင်မျက်စိ၊ ထောင်ခေါင်းနှင့် ပြည့်စုံ၍ ထောင်ရုပ်သဏ္ဍာန်ရှိကာ အမှောင်ကို ကျော်လွန်သူ; ဗြဟ္မန်၏ အခြားဖက်ကမ်းဖြစ်သူ; ဟိရဏ္ယဂರ್ಭ၏ အဓిపတိ၊ သုံးမျက်စိရှင် ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 38

यत्र प्रसूतिर्जगतो विनाशो येनावृतं सर्वमिदं शिवेन । तं ब्रह्मपारं भगवंतमीशं प्रणम्य नित्यं शरणं प्रपद्ये

ကမ္ဘာလောက၏ မွေးဖွားခြင်းနှင့် ပျက်သိမ်းခြင်းတို့သည် သင်၌ တည်ရှိပြီး၊ သင်—ရှီဝအဖြစ်—ဤလောကအားလုံးကို ပြည့်နှံ့စေတော်မူ၏။ ဗြဟ္မန်ကို ကျော်လွန်သော ဘဂဝန် အီရှဝရကို နిత్యနမস্কာရပြု၍ ငါသည် အစဉ် ခိုလှုံပါ၏။

Verse 39

अलिंगमालोकविहीनरूपं स्वयंप्रभुं चित्पतिमेकरूपम् । तं ब्रह्मपारं परमेश्वरं त्वां नमस्करिष्ये न यतोऽन्यदस्ति

အို ပရမေရှဝရ! သင်သည် အပြင်လက္ခဏာမရှိသူ၊ အာရုံခံအင်္ဂါတို့ မရောက်နိုင်သော ရုပ်သဏ္ဍာန်ရှိသူ; ကိုယ်တိုင်တောက်ပသူ၊ စိတ်သိမြင်၏ အရှင်၊ မခွဲမကွဲ တစ်တည်းသော သဘောတရား။ သင်သည် ဗြဟ္မန်ကိုပါ ကျော်လွန်ပြီး သင်မှတပါး အခြားမရှိ—ငါသည် သင့်အား နမಸ್ಕာရ ပြုပါ၏။

Verse 40

यं योगिनस्त्यक्तसबीजयोगा लब्ध्वा समाधिं परमात्मभूताः । पश्यंति देवं प्रणतोऽस्मि नित्यं तं ब्रह्मपारं परमस्वरूपम्

အရာဝတ္ထုအပေါ်မူတည်သော “မျိုးစေ့ရှိ ယောဂ” ကို စွန့်လွှတ်၍ သမာဓိကို ရရှိကာ ပရမာတ္မာအဖြစ် မြင်တွေ့ကြသော ယောဂီတို့၏ ထိုသခင်တော်ကို ငါသည် အမြဲတမ်း ဦးညွှတ်ပူဇော်ပါ၏—ဗြဟ္မန်ကိုလွန်သော အမြင့်ဆုံး အဆုံးစွန်သော သဘောတရားတော်။

Verse 41

न यत्र नामादिविशेष कॢप्तिर्न संदृशे तिष्ठति यत्स्वरूपम् । तं ब्रह्मपारं प्रणतोऽस्मि नित्यं स्वयंभुवं त्वां शरणं प्रपद्ये

‘နာမ’ စသည့် ခွဲခြားသတ်မှတ်မှုများ မတည်ဆောက်နိုင်သကဲ့သို့၊ အမှန်တရားသဘောတရားတော်ကိုလည်း သီးခြားရုပ်သဏ္ဍာန်အဖြစ် မဖမ်းဆုပ်နိုင်သော ဗြဟ္မန်ကိုလွန်သော ပရမဗြဟ္မန်တော်အား ငါသည် အမြဲတမ်း ဦးညွှတ်ပူဇော်ပါ၏။ အလိုအလျောက်ပေါ်ထွန်းတော်မူသော စွဝယံဘူ၊ သင့်ထံ၌ ငါ ခိုလှုံပါ၏။

Verse 42

यद्वेदवादाभिरता विदेहं सब्रह्मविज्ञानमभेदमेकम् । पश्यंत्यनेकं भवतः स्वरूपं तं ब्रह्मपारं प्रणतोऽस्मि नित्यम्

ဗေဒသင်ကြားချက်များ၌ စိတ်ဝင်စားသူတို့သည် ကိုယ်ကာယမဲ့၊ ဗြဟ္မဗိဇ္ဇာနှင့်တကွ၊ မခွဲမခြား တစ်တည်းသော အမှန်တရားဟု မြင်သော်လည်း၊ သင်၏ သဘောတရားတော်ကို များစွာသော ရုပ်သဏ္ဍာန်များအဖြစ်လည်း မြင်ကြသည်။ ထို ဗြဟ္မန်ကိုလွန်သော ပရမဗြဟ္မန်တော်အား ငါသည် အမြဲ ဦးညွှတ်ပူဇော်ပါ၏။

Verse 43

यतः प्रधानं पुरुषः पुराणो बिभर्ति तेजः प्रणमंति देवाः । नमामि तं ज्योतिषि सन्निविष्टं कालं बृहंतं भवतः स्वरूपम्

မူလပရကృతိဖြစ်သော ပရဓာနကို ထောက်တည်ကာ၊ နတ်တို့တောင် ဦးညွှတ်ကြရသော ဒေဝတေဇကို ဆောင်ထားသည့် ပုရာဏ ပုရုෂတော်အား ငါ ဦးညွှတ်ပူဇော်ပါ၏။ အလင်းတော်၌ တည်ရှိ၍ မဟာကာလတော်ဖြစ်သော ထိုအရာ—အဲဒါပင် သင်၏ ရုပ်သဘောတော် ဖြစ်သည်။

Verse 44

व्रजामि नित्यं शरणं गुहेशं स्थाणुं प्रपद्ये गिरिशं पुराणम् । शिवं प्रपद्ये हरिमिंदुमौलिं पिनाकिनं त्वां शरणं व्रजामि

ဂူ၏အရှင် ဂုဟေရှာ၊ သင့်ထံသို့ ငါသည် အမြဲ ခိုလှုံပါ၏။ တည်မြဲတော်မူသော စ္ထာဏု၊ ပုရာဏ တောင်တော်အရှင် ဂိရိရှာထံ၌ ငါ အားကိုးပါ၏။ ရှိဝ၊ ဟရ၊ လမောက်တော်ဆင်သော အိန္ဒုမౌလိထံ၌ ငါ ခိုလှုံပါ၏။ ပိနာကာဓနုကို ကိုင်ဆောင်သော သခင်၊ သင့်ထံသို့ပင် ငါ ခိုလှုံပါ၏။

Verse 45

स्तुत्वैवं शंकुकर्णोऽपि भगवंतं कपर्दिनम् । पपात दंडवद्भूमौ प्रोच्चरन्प्रणवं परम्

ဤသို့ ဘဂဝန် ကပရ္ဒိန် (ရှီဝ) ကို ချီးမွမ်းပြီးနောက် ရှင်ကူကဏ္ဏလည်း တုတ်တံကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒဏ္ဍဝတ်ပျပ်ဝပ်ကာ အမြင့်မြတ်သော ပ္ရဏဝ “အိုမ်” ကို အသံကျယ်စွာ ရွတ်ဆို하였다။

Verse 46

तत्क्षणात्परमं लिंगं प्रादुर्भूतं शिवात्मकम् । ज्ञानमानंदमत्यंतं कोटिज्वालाग्निसन्निभम्

ထိုခဏချင်းပင် ရှီဝသဘောတရားဖြစ်သော အမြင့်မြတ်ဆုံး လင်္ဂသည် ပေါ်ထွန်းလာ၍ အလွန်တောက်ပကာ ဉာဏ်နှင့် အာနန္ဒ၏ သဘာဝဖြစ်ပြီး မီးလျှံကောဋိများ၏ မီးတောက်ကဲ့သို့ ထင်ရှား하였다။

Verse 47

शंकुकर्णोऽथ मुक्तात्मा तदात्मा सर्वगोऽमलः । निलिल्ये विमले लिंगे तदद्भुतमिवाभवत्

ထို့နောက် ရှင်ကူကဏ္ဏသည်—လွတ်မြောက်သော စိတ်ဝိညာဉ်၊ ထိုအမြင့်မြတ်သော သတ္တဝါနှင့် တစ်သားတည်းဖြစ်၍ အလုံးစုံပြန့်နှံ့ကာ အညစ်အကြေးကင်း—သန့်ရှင်းသော လင်္ဂထဲသို့ လုံးဝလျှံဝင်ပေါင်းစည်းသွားပြီး ထိုအရာသည် အံ့ဩဖွယ်ကဲ့သို့ ထင်မြင်ရ하였다။

Verse 48

एतद्रहस्यमाख्यातं माहात्म्यं ते कपर्द्दिनः । न कश्चिद्वेत्ति तमसा विद्वानप्यत्र मुह्यति

အို ကပရ္ဒ္ဒိန် (ရှီဝ)၊ ဤလျှို့ဝှက်သော သင်ခန်းစာ—သင်၏ မဟာတန်ခိုး—ကို ဖော်ပြပြီးပြီ။ သို့သော် အမှောင်ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် မည်သူမျှ အမှန်တကယ် မသိနိုင်; ဤနေရာတွင် ပညာရှိပင်လျှင် မောဟဖြစ်ရသည်။

Verse 49

य इमां शृणुयान्नित्यं कथां पापप्रणाशिनीम् । त्यक्तपापविशुद्धात्मा रुद्रसामीप्यमाप्नुयात्

ဤအပြစ်ဖျက်ပေးသော ကထာကို နေ့စဉ်နားထောင်သူသည် အပြစ်များကို စွန့်လွှတ်၍ စိတ်ဝိညာဉ်ကို သန့်စင်ကာ ရုဒြ (ရှီဝ) ၏ နီးကပ်မှုကို ရရှိမည်။

Verse 50

पठेच्च सततं शुद्धो ब्रह्मपारं महास्तवम् । प्रातर्मध्याह्नसमये स योगं प्राप्नुयात्परम्

သန့်ရှင်းသောသူသည် “ဗြဟ္မပါရ” ဟူသော မဟာစတိုးတရကို အမြဲမပြတ် ရွတ်ဆိုလျှင် မနက်နှင့် မွန်းတည့်အချိန်တို့၌ အမြင့်မြတ်ဆုံး ယောဂကို ရရှိလိမ့်မည်။