Adhyaya 31

Verse 1

नारदौवाच । ततो हृष्टमनाः सोऽथ दूतं पप्रच्छ तं पथि । संदेहं हृदि कृत्वा तु विस्मयं परमं गतः । विचारयन्हृदि स्वर्गः कस्य हेतोः फलं मम

နာရဒက ပြောသည်။ ထို့နောက် စိတ်ရွှင်လန်း၍ လမ်းခရီးတွင် ထိုတမန်ကို မေးမြန်းလေ၏။ သို့ရာတွင် နှလုံး၌ သံသယရှိသဖြင့် အလွန်အံ့ဩသွားကာ “အဘယ်အကြောင်းကြောင့် ငါ့အတွက် ကောင်းကင်ဘုံသည် အကျိုးဖလ ဖြစ်လာသနည်း” ဟု အတွင်းစိတ်၌ စဉ်းစားလေ၏။

Verse 2

विकुंडल उवाच । हे दूतवर पृच्छामि संशयं त्वामहं परम् । आवां जातौ कुले तुल्ये तुल्यं कर्म तथा कृतम्

ဝိကုဏ္ဍလက ပြောသည်။ “အို အထူးမြတ်သော တမန်၊ ငါသည် အလွန်ကြီးမားသော သံသယတစ်ရပ်ကို မေးလိုသည်။ ငါတို့နှစ်ဦးလုံး တူညီသည့် မျိုးရိုးအတွင်း မွေးဖွားခဲ့ပြီး တူညီသကဲ့သို့သော ကမ္မကိုလည်း ပြုခဲ့ကြသည်။”

Verse 3

दुर्मृत्युरपि तुल्योभूत्तुल्यो दृष्टो यमस्तथा । कथं स नरके क्षिप्तस्तुल्यकर्म्मा ममाग्रजः

သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် သေဆုံးမှုတောင် တူညီသကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့ပြီး ယမမင်းလည်း တူညီစွာ ပေါ်ထွန်းခဲ့သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ငါ့အစ်ကိုကြီး—ငါနှင့်တူသော ကမ္မရှိသူ—ကို နရကသို့ မည်သို့ ပစ်ချခဲ့သနည်း။

Verse 4

ममाभवत्कथं नाकमिति मे छिंधि संशयम् । देवदूत न पश्यामि मम स्वर्गस्य कारणम्

ငါ့ကို ပြောပါ—ငါသည် ကောင်းကင်ဘုံကို မည်သို့ ရောက်ခဲ့သနည်း။ ငါ့သံသယကို ဖြတ်တောက်ပေးပါ။ အို ဒေဝတမန်၊ ငါ့ကောင်းကင်ဘုံရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို ငါမမြင်နိုင်ပါ။

Verse 5

देवदूत उवाच । माता पिता सुतो जाया स्वसा भ्राता विकुंडल । जन्महेतोरियं संज्ञा जंतोः कर्म्मोपभुक्तये

ဒေဝတမန်က ပြောသည်။ “မိခင်၊ ဖခင်၊ သား၊ ဇနီး၊ အစ်မ/ညီမ၊ အစ်ကို/ညီကို—အို ဝိကုဏ္ဍလ—ဤအရာတို့သည် မွေးဖွားခြင်းနှင့် ဆက်နွယ်သော အမည်ခေါ်ခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး၊ ကိုယ်ရှိသတ္တဝါသည် ကမ္မ၏ အကျိုးဖလကို ခံစားရန်အတွက် ဖြစ်သည်။”

Verse 6

एकस्मिन्पादपे यद्वच्छकुनानां समागमः । यद्यत्समीहितं कर्म कुरुते पूर्वभावितः

ငှက်တို့သည် သစ်ပင်တစ်ပင်ပေါ်တွင် စုဝေးသကဲ့သို့၊ ယခင်သံသရာ၏ သံစကား(သံစကာရ)တို့ဖြင့် ပုံသွင်းခံရသော လူသည် မိမိစိတ်၌ ချမှတ်ထားသမျှ ကမ္မကို ပြုလုပ်လေသည်။

Verse 7

तस्य तस्य फलं भुंक्ते कर्म्मणः पुरुषः सदा । सत्यं वदामि ते प्रीत्या नरैः कर्म्म शुभाशुभम्

လူသည် မိမိကမ္မ၏ ထိုထိုသော အကျိုးကို အမြဲတမ်း ခံစားရ၏။ ချစ်ခင်စိတ်ဖြင့် သင့်အား အမှန်တရားကို ပြောမည်—လူတို့သည် ကုသလနှင့် အကုသလ ကမ္မနှစ်မျိုးလုံးကို ပြုကြ၏။

Verse 8

स्वकृतं भुज्यते वैश्य कालेकाले पुनःपुनः । एकः करोति कर्माणि एकस्तत्फलमश्नुते

အို ဝိုင်ရှျ၊ မိမိပြုခဲ့သော ကမ္မ၏ အကျိုးကို အချိန်ကာလအလိုက် ထပ်ခါထပ်ခါ ခံစားရ၏။ တစ်ဦးတည်းက ကမ္မကို ပြု၍ ထိုသူတည်းကပင် အကျိုးကို စားသုံးရ၏။

Verse 9

अन्यो न लिप्यते वैश्य कर्मणान्यस्य कुत्रचित् । अपतन्नरके पापैस्तवभ्राता सुदारुणैः । त्वं च धर्मेण धर्मज्ञ स्वर्गं प्राप्नोषि शाश्वतम्

အို ဝိုင်ရှျ၊ အခြားသူ၏ ကမ္မကြောင့် မည်သူမျှ မည်သည့်နေရာ၌မဆို မလိပ်မကပ် မဖြစ်ရ။ သင်၏ အစ်ကိုသည် အလွန်ကြမ်းတမ်းသော အပြစ်များကြောင့် နရကသို့ ကျရောက်သော်လည်း၊ သင်သည်—ဓမ္မကို သိမြင်၍ ဓမ္မဖြင့် နေထိုင်သူ—အမြဲတမ်းသော သုဝဏ္ဏ(စွာဂ)ကို ရောက်လေသည်။

Verse 10

विकुंडल उवाच । आबाल्यान्मम पापेषु न पुण्येषु रतं मनः । अस्मिञ्जन्मनि हे दूत दुष्कृतं हि कृतं मया

ဗိကုဏ္ဍလ ပြောသည်—ကလေးဘဝမှစ၍ ငါ့စိတ်သည် အပြစ်၌သာ ပျော်မွေ့၍ ကုသိုလ်၌ မရတခဲ့။ အို သံတမန်၊ ဤဘဝ၌ပင် ငါသည် ဒုစရိုက်ကမ္မကို အမှန်တကယ် ပြုခဲ့၏။

Verse 11

देवदूत न जानामि सुकृतं कर्म चात्मनः । यदि जानासि मत्पुण्यं तन्मे त्वं कृपया वद

အို နတ်တမန်တော်၊ ကျွန်ုပ်သည် ကိုယ်တိုင် ပြုခဲ့သော ကုသိုလ်ကံ မည်သည်ကို မသိပါ။ သင်သည် ကျွန်ုပ်၏ ပုဏ္ဏကံကို သိလျှင် ကရုဏာဖြင့် ပြောပြပါ။

Verse 12

देवदूत उवाच । शृणु वैश्य प्रवक्ष्यामि यत्त्वया पुण्यमर्जितम् । जानामि तदहं सर्वं न त्वं वेत्सि सुनिश्चितम्

နတ်တမန်တော်က ဆိုသည်– “နားထောင်ပါ၊ အို ဝိုင်ရှျ၊ သင်ရရှိထားသော ကုသိုလ်ပုဏ္ဏကို ငါရှင်းပြမည်။ ငါသည် အားလုံးကို သိ၏၊ သင်မူ အတိအကျ မသိသေး”။

Verse 13

हरिमित्रसुतो विप्रः सुमित्रो वेदपारगः । आसीत्तस्याश्रमः पुण्यो यमुना दक्षिणेतटे

ဟရိမိတ္တရ၏ သား စုမိတ္တရ အမည်ရှိသော ဗြာဟ္မဏတစ်ဦး ရှိ၍ ဝေဒများ၌ ပညာပြည့်စုံသူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ သန့်ရှင်းသော အာရှရမ်သည် ယမုနာမြစ်၏ တောင်ဘက်ကမ်းတွင် တည်ရှိသည်။

Verse 14

तेन सख्यं वने तस्मिंस्तव जातं विशांवर । तत्संगेन त्वया स्नातं माघमासद्वयं तथा

အို လူတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ ထိုတောအတွင်း၌ သင်နှင့် သူ၏ မိတ်သဟာယ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ သူ၏ အပေါင်းအသင်းကြောင့် သင်သည် မာဃလ၏ နှစ်လတိုင်တိုင် သန့်စင်ရေချိုးဝတ်ကိုလည်း ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။

Verse 15

कालिंदी पुण्यपानीये सर्वपापहरे वरे । तत्तीर्थे लोकविख्याते नाम्ना पापप्रणाशने

အို ကာလိန္ဒီ၊ သင်၏ ရေသည် သန့်ရှင်းမြတ်စွာ—အို အထူးမြတ်သော မြစ်၊ အပြစ်အားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးသူ—လူအများသိကြသော ထိုတီရ္ထ၌ ‘ပာပပရဏာရှန’ ဟူသော အမည်ဖြင့် ထင်ရှားသည်။

Verse 16

एकेन सर्वपापेभ्यो विमुक्तस्त्वं विशांपते । द्वितीयमाघपुण्येन प्राप्तः स्वर्गस्त्वयानघ

အကျင့်သီလ/အနုဋ္ဌာန် တစ်ခုပင်ဖြင့်၊ အို ပြည်သူတို့၏ အရှင်၊ သင်သည် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်ခဲ့၏။ ထို့ပြင် ဒုတိယအနေဖြင့်—မာဃလ၏ ကုသိုလ်အာနိသင်ကြောင့်—အို အပြစ်ကင်းသူ၊ သင်သည် သုဝဏ္ဏ (Svarga) ကို ရောက်ရှိခဲ့၏။

Verse 17

त्वं तत्पुण्यप्रभावेण मोदस्व सततं दिवि । नरकेषु तव भ्राता महतीं पापयातनाम्

ထိုကုသိုလ်၏ အာနိသင်ကြောင့် သင်သည် သုဝဏ္ဏ၌ အစဉ်အမြဲ ပျော်ရွှင်နေ၏။ သို့သော် သင်၏အစ်ကို/ညီကိုသည် နရကများတွင် အပြစ်မှ ပေါက်ဖွားသော ကြီးမားသည့် ဒုက္ခယာတနာကို ခံစားနေရ၏။

Verse 18

छिद्यमानोऽसिपत्रैश्च भिद्यमानस्तु मुद्गरैः । चूर्ण्यमानः शिलापृष्ठे तप्तांगारेषु भर्जितः

သူသည် ဓားရွက်များဖြင့် ဖြတ်တောက်ခံရ၍၊ မုဒ္ဂရ (တုတ်ကြီး) များဖြင့် ထုခွဲခံရ၏။ ကျောက်ပြားပေါ်တွင် ကြိတ်ချေခံရပြီး၊ မီးတောက်အင်္ဂါရများပေါ်တွင် ကင်လှော်ခံရ၏။

Verse 19

इति दूतवचः श्रुत्वा भ्रातृदुःखेन दुःखितः । पुलकांकित सर्वांगो दीनोऽसौ विनयान्वितः

ထိုသို့ သတင်းတော်တမန်၏ စကားကို ကြားသော်၊ အစ်ကို/ညီကို၏ ဒုက္ခကြောင့် သူလည်း ဒုက္ခရောက်၏။ ကိုယ်အနှံ့ ရင်ခုန်ရောမန့်ထလာပြီး၊ နိမ့်ချစွာ—မျက်နှာညှိုးနွမ်းသော်လည်း ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့မှုဖြင့် ပြည့်ဝကာ ရပ်နေ၏။

Verse 20

उवाच तं देवदूतं मधुरं निपुणं वचः । मैत्री सप्तपदी साधो सतां भवति सत्फला

ထို့နောက် သူသည် ဒေဝတမန်အား ချိုမြိန်၍ ပညာပါသော စကားဖြင့် ပြော၏—“အို သာဓု၊ မိတ်သဟာယသည် ခြေလှမ်း ခုနစ်လှမ်းဖြင့် ခိုင်မြဲ၏။ သတ္တပုရုသတို့အကြား၌ ထိုမိတ်သည် အမှန်တကယ် ကောင်းကျိုးဖလကို ပေး၏။”

Verse 21

मित्रभावं विचिंत्य त्वं मामुपाकर्तुमर्हसि । ततो हि श्रोतुमिच्छामि सर्वज्ञस्त्वं मतो मम

မိတ်သဘောဖြင့် ကျွန်ုပ်ကို စဉ်းစားကာ ကျွန်ုပ်အား ကရုဏာဖြင့် ကူညီပေးသင့်ပါသည်။ အကြောင်းမှာ ကျွန်ုပ်သည် ကြားလိုပြီး၊ ကျွန်ုပ်အမြင်တွင် သင်သည် အရာအားလုံးကို သိသောသူ ဖြစ်သည်။

Verse 22

यमलोकं न पश्यंति कर्मणा केन मानवाः । गच्छंति निरयं येन तन्मे त्वं कृपया वद

မည်သည့်ကံကြောင့် လူသားတို့သည် ယမလောကကို မမြင်ရသနည်း။ မည်သည့်ကံကြောင့် နရကသို့ သွားရသနည်း။ ကရုဏာဖြင့် ကျွန်ုပ်အား ပြောပြပါ။

Verse 23

देवदूत उवाच । सम्यक्पृष्टं त्वया वैश्य नष्टपापोऽसि सांप्रतम् । विशुद्धे हृदये पुंसां बुद्धिः श्रेयसि जायते

ဒေဝတမန်က ပြောသည်– “အို ဝိုင်ရှျ၊ သင်မေးမြန်းသည်မှာ မှန်ကန်၏။ ယခု သင်၏ အပြစ်များ ပျောက်ကင်းပြီးပြီ။ လူ၏ နှလုံးသား သန့်ရှင်းလာသောအခါ အမြင့်မြတ်သော ကောင်းကျိုးသို့ ဉာဏ်ပညာ ပေါ်ပေါက်လာသည်။”

Verse 24

यद्यप्यवसरोनास्ति मम सेवापरस्य वै । तथापि च तव स्नेहात्प्रवक्ष्यामि यथामति

ကျွန်ုပ်သည် ဝန်ဆောင်မှု၌ အလွန်အမင်း အာရုံစိုက်နေသဖြင့် အမှန်တကယ် အချိန်မလွတ်သော်လည်း၊ သင်၏ မေတ္တာကြောင့် ကျွန်ုပ်နားလည်သမျှအတိုင်း ရှင်းပြမည်။

Verse 25

कर्मणा मनसा वाचा सर्वावस्थासु सर्वदा । परपीडां न कुर्वंति न ते यांति यमालयम्

ကိုယ်ကံ၊ စိတ်ကံ၊ နှုတ်ကံဖြင့်—အချိန်တိုင်း အခြေအနေတိုင်း—အခြားသူကို မနာကျင်စေသူတို့သည် ယမမင်း၏ နေရာသို့ မသွားရ။

Verse 26

न वेदैर्न च दानैश्च न तपोभिर्न चाध्वरैः । कथंचित्स्वर्गतिं यांति पुरुषाः प्राणिहिंसकाः

ဝေဒများဖြင့်မဟုတ်၊ ဒါနဖြင့်မဟုတ်၊ တပဿာဖြင့်မဟုတ်၊ ယဇ္ဉပူဇာအဓွရများဖြင့်လည်းမဟုတ်—အသက်ရှိသတ္တဝါတို့ကို ဟింసာပြုသူတို့သည် မည်သို့မျှ သုဝဂ္ဂတိ (ကောင်းကင်လမ်း) ကို မရနိုင်။

Verse 27

अहिंसा परमो धर्मो ह्यहिंसैव परं तपः । अहिंसा परमं दानमित्याहुर्मुनयः सदा

အဟിംသာသည် အမြင့်ဆုံးသော ဓမ္မဖြစ်၏; အမှန်တကယ် အဟിംသာတည်းဟူသောအရာသည် အမြင့်ဆုံးသော တပဿာဖြစ်၏။ အဟിംသာသည် အမြတ်ဆုံးသော ဒါနဖြစ်သည်ဟု မုနိတို့သည် အစဉ်ကြေညာကြ၏။

Verse 28

मशकान्सरीसृपान्दंशान्यूकाद्यान्मानवांस्तथा । आत्मौपम्येन पश्यंति मानवा ये दयालवः

ကြင်နာသနားတတ်သူတို့သည် ခြင်၊ လျှောလျှောသွားသတ္တဝါများ၊ ကိုက်တတ်သောပိုးမွှားများ၊ လိပ်ပြာ/လိပ်ကောင်(လိပ်)မဟုတ်—လိပ်မဟုတ်—လိပ်မဟုတ်—(အဓိပ္ပါယ်) ယုက်ကောင်စသည့်အရာများနှင့် လူသားတို့ကိုပါ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဥပမာယူ၍ တူညီသောအတိုင်းအတာဖြင့် မြင်ကြသည်။

Verse 29

तप्तांगारमयस्कीलं मादंप्रेतरंगिणीम् । दुर्गतिं नैव गच्छंति कृतांतस्य च ते नराः

ထိုသူတို့သည် ယမ (ကృతాంత) ၏ ဆိုးကံလမ်းများသို့ မကျရောက်ကြ—မီးတောက်အင်္ဂါရဖြင့် ပြုလုပ်သော တံတားတိုင်/တံစို့နှင့် ရူးသွပ်သော ပရိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မြစ်စသည့် ဒုက္ခကမ္ဘာများသို့ မသွားကြ။

Verse 30

भूतानि येऽत्र हिंसंति जलस्थलचराणि च । जीवनार्थं च ते यांति कालसूत्रं च दुर्गतिम्

ဤလောက၌ ရေတွင်နေသတ္တဝါများနှင့် မြေပြင်တွင်သွားလာသတ္တဝါများကို—အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအတွက်တောင်—ဟിംဆာပြုသူတို့သည် ကာလသုတ္တ (Kālasūtra) နှင့် ဆိုးကံဒုဂ္ဂတိသို့ သွားရောက်ကြသည်။

Verse 31

इति श्रीपाद्मे महापुराणे स्वर्गखंडे एकत्रिंशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် မြတ်စွာသော ပဒ္မ မဟာပုရာဏ၏ သွဝဂ္ဂခဏ္ဍ၌ အခန်း ၃၁ ပြီးဆုံး၏။

Verse 32

परस्परं च खादंतो ध्वांते चान्योन्य घातिनः । वसंति कल्पानेकांस्ते रुदंतो दारुणं रवम्

သူတို့သည် အချင်းချင်းကို စားသောက်ကာ ထိုအမှောင်ထုအတွင်း အချင်းချင်းကို သတ်ဖြတ်ကြပြီး၊ ကလ္ပအများကြာ ထိုနေရာ၌ နေထိုင်လျက်—ကြောက်မက်ဖွယ် အော်ဟစ်သံဖြင့် ဝမ်းနည်းစွာ ငိုကြွေးကြ၏။

Verse 33

कृमियोनि शतं गत्वा स्थावराः स्युश्चिरं तु ते । ततोच्छंति ते क्रूरास्तिर्यग्योनि शतेषु च

ပိုးကောင်ယိုးနီ၌ မွေးဖွားခြင်း တစ်ရာကြိမ်ကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက်၊ သူတို့သည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ အလှုပ်မရှား သတ္တဝါယိုးနီများ၌ နေကြရ၏။ ထို့နောက် ထိုကြမ်းကြုတ်သူတို့သည် တိရစ္ဆာန်ယိုးနီ ရာချီများကိုလည်း ဖြတ်သန်းကာ ပြန်လည်ပေါ်ထွန်းကြ၏။

Verse 34

पश्चाद्भवंति जातांधाः काणाः कुब्जाश्च पंगवः । दरिद्राश्चांगहीनाश्च मानुषाः प्राणिहिंसकाः

ထို့နောက် သတ္တဝါတို့ကို အကြမ်းဖက်သူ လူသားများသည် မွေးကတည်းက မျက်ကန်း၊ မျက်တစ်ဖက်ကန်း၊ ကျောကွေး သို့မဟုတ် ခြေမသန်စွမ်းအဖြစ် မွေးဖွားကြ၏။ ထို့ပြင် ဆင်းရဲနွမ်းပါး၍ ကိုယ်အင်္ဂါမပြည့်စုံသူများ ဖြစ်လာကြ၏။

Verse 35

तस्माद्वैश्य परत्रेह कर्मणा मनसा गिरा । लोकद्वयसुखप्रेप्सुर्धर्मज्ञो न तदाचरेत्

ထို့ကြောင့် ဟေ ဝိုင်ရှျယ၊ ဓမ္မကို သိမြင်၍ ဤလောကနှင့် ပရလောက နှစ်လောကလုံး၌ သုခကို လိုလားသူသည် ထိုအပြုအမူကို ကိုယ်ကာယဖြင့်လည်း မလုပ်၊ စိတ်ဖြင့်လည်း မကြံ၊ နှုတ်ဖြင့်လည်း မဆိုရ။

Verse 36

लोकद्वयेन विंदंति सुखानि प्राणिहिंसकाः । येन हिंसन्ति भूतानि न ते बिभ्यति कुत्रचित्

သတ္တဝါတို့ကို အနာတရဖြစ်စေသူတို့သည် လောကနှစ်ပါး၌ ပျော်ရွှင်မှုကို ရရှိကြ၏; သူတို့ကြောင့် ထိခိုက်နာကျင်ရသော သတ္တဝါတို့သည် မည်သည့်နေရာ၌မျှ သူတို့ကို မကြောက်ရွံ့ကြ။

Verse 37

प्रविशंति यथा नद्यः समुद्रमृजुवक्रगाः । सर्वे धर्मा अहिंसायां प्रविशंति तथा दृढम्

မြစ်များသည် တည့်တည့်ဖြစ်စေ ကွေ့ကောက်ဖြစ်စေ သမုဒ္ဒရာသို့ ဝင်ရောက်သကဲ့သို့၊ ဓမ္မအားလုံးသည်လည်း အဟിംသာ (အကြမ်းမဖက်မှု) ထဲသို့ ခိုင်မာစွာ ဝင်ရောက်ကြ၏။

Verse 38

स स्नातः सर्वतीर्थेषु सर्वयज्ञेषु दीक्षितः । अभयं येन भूतेभ्यो दत्तमत्र विंशांवर

သူသည် တီရ္ထအားလုံး၌ ရေချိုးပြီး ယဇ్ఞအားလုံးအတွက် ဒိက္ခာခံပြီးသားကဲ့သို့ ဖြစ်၏—ဤလောက၌ သတ္တဝါတို့အား “အဘယ” ဟူသော မကြောက်ရွံ့မှုကို ပေးလှူသူ၊ အနှစ်ဆယ်ထဲမှ အမြတ်ဆုံးအို။

Verse 39

ये नियोगांश्च शास्त्रोक्तान्धर्माधर्म विमिश्रितान् । पालयंतीह ये वैश्य न ते यांति यमालयम्

ဤလောက၌ ရှာස්ထရက ပြောထားသော တာဝန်များကို—ဓမ္မနှင့် အဓမ္မ ရောနှောနေသော်လည်း—လိုက်နာသော ဝိုင်ရှျယတို့သည် ယမ၏ နေရာ (ယမလယ) သို့ မသွားကြ။

Verse 40

ब्रह्मचारी गृहस्थश्च वानप्रस्थो यतिस्तथा । स्वधर्मनिरताः सर्वे नाकपृष्ठे वसंति ते

ဗြဟ္မစာရီ၊ ဂೃಹಸ್ಥ၊ ဝါနပရಸ್ಥ နှင့် ယတိတို့သည်—အားလုံး မိမိတို့၏ စွဝဓမ္မ၌ တည်ကြည်စွာ ရပ်တည်လျှင်—ကောင်းကင်ဘုံ၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်၌ နေထိုင်ကြ၏။

Verse 41

यथोक्तचारिणः सर्वे वर्णाश्रमसमन्विताः । नरा जितेंद्रिया यांति ब्रह्मलोकं तु शाश्वतम्

သတ်တော်ညွှန်ကြားသကဲ့သို့ ကျင့်ကြံ၍ ဝဏ္ဏနှင့် အာရှရမဓမ္မတို့၌ တည်မြဲကာ အင်ဒြိယတို့ကို အနိုင်ယူသူတို့သည် နိရန္တရ ဘြဟ္မလောကသို့ ရောက်ကြသည်။

Verse 42

इष्टापूर्तरता ये च पंचयज्ञरताश्च ये । दयान्विताश्च ये नित्यं नेक्षंते ते यमालयम्

အိဋ္ဌနှင့် ပူရ္တ (ပူဇာကောင်းမှုနှင့် လူထုအကျိုးပြုဒါန)၌ ရတနာကဲ့သို့ စွဲမြဲ၍ မဟာယဇ္ဉ်ငါးပါးကို ဆောင်ရွက်ကာ နေ့စဉ် ကရုဏာပြည့်ဝသူတို့သည် ယမမင်း၏ နေရာကို မမြင်ရ။

Verse 43

इंद्रियार्थनिवृत्ता ये समर्था वेदवादिनः । अग्निपूजारता नित्यं ते विप्राः स्वर्गगामिनः

အင်ဒြိယအာရုံတို့မှ ဝေးကွာ၍ စွမ်းရည်ပြည့်ဝကာ ဝေဒဝါဒ၌ သစ္စာရှိပြီး သန့်ရှင်းသော အဂ္ဂနီကို နေ့စဉ် ပူဇော်သူ ဗိပၸရ (ဗြာဟ္မဏ) တို့သည် စွာဂ္ဂသို့ သွားရောက်ကြသည်။

Verse 44

अदीनवदनाः शूराः शत्रुभिः परिवेष्टिताः । आहवेषु विपन्ना ये तेषां मार्गो दिवाकरः

ရန်သူတို့က ဝိုင်းရံထားသော်လည်း မျက်နှာမညှိုးမနွမ်းသော သူရဲကောင်းများ၊ စစ်မြေပြင်အလယ်၌ ကျဆုံးသူတို့အတွက် ဒိဝါကရ နေမင်းသည် (ကောင်းကင်လောကသို့) လမ်းဖြစ်လာသည်။

Verse 45

अनाथ स्त्री द्विजार्थे च शरणागतपालने । प्राणांस्त्यजंति ये वैश्य न च्यवंति दिवस्तु ते

အကာအကွယ်မဲ့ မိန်းမကို ကာကွယ်ရန်၊ ဗြာဟ္မဏ၏ အကျိုးအတွက်၊ နှင့် ခိုလှုံလာသူကို စောင့်ရှောက်ရန်အတွက် အသက်ကိုပင် စွန့်လွှတ်သော ဝိုင်ရှျ (Vaiśya) တို့သည် ကောင်းကင်မှ မကျဆင်းကြ။

Verse 46

पंग्वंधबालवृद्धांश्च रोग्यनाथदरिद्रितान् । ये पुष्णंति सदा वैश्य ते मोदंति सदा दिवि

ခြေမသန်သူ၊ မျက်မမြင်သူ၊ ကလေးသူငယ်၊ အိုမင်းသူ၊ နာမကျန်းသူ၊ အားကိုးမဲ့သူနှင့် ဆင်းရဲသူတို့ကို အမြဲတမ်း ပြုစုထောက်ပံ့သော ဝိုင်ရှျယတို့သည် စွဝဂ္ဂ၌ အစဉ်အမြဲ ပီတိဖြစ်ကြသည်။

Verse 47

गां दृष्ट्वा पंकनिर्मग्नां रोगमग्नं द्विजं तथा । उद्धरंति नरा ये च तेषां लोकोऽश्वमेधिनाम्

ရွံ့ထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသော နွားကို မြင်၍လည်းကောင်း၊ ရောဂါကြောင့် မောပန်းနေသော ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) ကိုလည်းကောင်း ကယ်တင်၍ ထူထောင်ပေးသူတို့သည် အශ්ဝမေဓ ယဇ္ဉ ပြုသူတို့၏ လောကကို ရောက်ကြသည်။

Verse 48

गोग्रासं ये प्रयच्छंति ये शुश्रूषंति गाः सदा । येनारोहंति गोपृष्ठे ते स्वर्लोकनिवासिनः

နွားအား အစာတစ်လုတ် ပူဇော်သူ၊ နွားကို အမြဲတမ်း ပြုစုစောင့်ရှောက်သူ၊ ထို့ပြင် အခြားသူတစ်ဦးကို နွားကျောပေါ် တက်စီးနိုင်ရန် ကူညီပေးသူတို့သည် စွဝဂ္ဂလောက၌ နေထိုင်သူများ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 49

गर्तमात्रं तु ये चक्रुर्यत्र गौरतृषा भवेत् । यमलोकमदृष्ट्वैव ते यांति स्वर्गतिं नराः

နွား၏ ရေငတ်မှု ပြေစေနိုင်ရာ နေရာတွင် အပေါက်ငယ်တစ်ပေါက်သာ တူးပေးသူတို့သည် ယမလောကကို မမြင်ရသေးဘဲ စွဝဂ္ဂသို့ သွားရောက်ကြသည်။

Verse 50

अग्निपूजा देवपूजा गुरुपूजा रताश्च ये । द्विजपूजा रता नित्यं ते विप्राः स्वर्गगामिनः

အဂ္နိပူဇာ၊ ဒေဝပူဇာ၊ ဂုရုပူဇာတို့၌ ပျော်မြူးရတနာရှိပြီး၊ ဒွိဇတို့ကို နေ့စဉ် ဂုဏ်ပြုပူဇော်ရာ၌ အမြဲတမ်း သဒ္ဓါတည်သော ဗြာဟ္မဏ (ဝိပရ) တို့သည် စွဝဂ္ဂသို့ သွားရောက်ကြသည်။

Verse 51

वापीकूपतडागादौ धर्मस्यांतो न विद्यते । पिबंति स्वेच्छया यत्र जलस्थल चरास्तदा

ရေတွင်း၊ ရေကန်၊ ရေတံခွန်ကန် စသည့်အရာများကို တည်ဆောက်ခြင်း၌ ဓမ္မပုဏ္ဏား၏ အဆုံးမရှိပေ။ အထူးသဖြင့် ရေတွင်း၌ ရေသတ္တဝါနှင့် မြေသတ္တဝါတို့ မိမိစိတ်တိုင်းကျ လွတ်လပ်စွာ သောက်နိုင်ရာ၌ ဖြစ်သည်။

Verse 52

नित्यं दानपरः सोऽत्र कथ्यते विबुधैरपि । यथायथा च पानीयं पिबंति प्राणिनो भृशम्

ဤနေရာ၌ ပညာရှိတို့ပင် ထိုသူကို အမြဲတမ်း ဒါနပြုသူဟု ဆိုကြသည်။ အကြောင်းမှာ သတ္တဝါတို့သည် ရေကို မကြာခဏ အလွန်များစွာ သောက်သလောက် ထိုသူ၏ ဒါနကလည်း အဆက်မပြတ် ဖြစ်နေသကဲ့သို့ပင်။

Verse 53

तथातथाऽक्षयः स्वर्गो धर्मबुद्ध्या विशां वर । प्राणिनां जीवनं वारि प्राणा वारिणि संस्थिताः

ထို့အတိုင်းပင်၊ လူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ၊ ဓမ္မကို အခြေခံသော စိတ်ဓာတ်ဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံသည် မကုန်ခန်း မပျက်စီးသော အကျိုးဖြစ်လာသည်။ ရေသည် သတ္တဝါတို့၏ အသက်ဖြစ်ပြီး၊ ပရాణ(အသက်ရှူ) သည်လည်း ရေ၌ အားထားတည်ရှိသည်။

Verse 54

नित्यस्नानेन पूयंते येऽपि पातकिनो नराः । प्रातःस्नानं हरेद्वैश्य बाह्माभ्यंतरजं मलम्

နေ့စဉ် ရေချိုးခြင်းဖြင့် အပြစ်ရှိသူများပင် သန့်ရှင်းလာကြသည်။ အို ဝိုင်ရှျယ၊ မနက်ပိုင်း ရေချိုးခြင်းသည် အပြင်ဘက်နှင့် အတွင်းဘက်မှ ဖြစ်သော အညစ်အကြေးကို ဖယ်ရှားပေးသည်။

Verse 55

प्रातःस्नानेन निष्पापो नरो न निरयं व्रजेत् । स्नानं विना तु यो भुंक्ते मलाशी स सदा नरः

မနက်ပိုင်း ရေချိုးခြင်းဖြင့် လူသည် အပြစ်ကင်းစင်လာပြီး နရကသို့ မသွားရ။ သို့သော် ရေမချိုးဘဲ စားသောက်သူသည် အညစ်အကြေးကို စားသကဲ့သို့ ဖြစ်၍ ထိုသူသည် အမြဲမသန့်ရှင်းနေသည်။

Verse 56

अस्नायी यो नरस्तस्य विमुखा पितृदेवताः । स्नानहीनो नरः पापः स्नानहीनो नरोऽशुचिः

ရေမချိုးသူကို ပိတೃ (ဘိုးဘွား) ဒေဝတားတို့ မျက်နှာလွှဲကြသည်။ ရေမချိုးသူသည် အပြစ်ရှိသူဖြစ်၍၊ ရေမချိုးသူသည် မသန့်ရှင်းသူဖြစ်သည်။

Verse 57

अस्नायी नरकं भुंक्ते पुंस्कीटादिषु जायते । ये पुनः स्रोतसि स्नानमाचरंतीह पर्वणि

ရေမချိုးသူသည် နရက၌ ဒုက္ခခံစားရပြီး အထီးပိုးမွှားတို့ကဲ့သို့သော ဇာတိတွင် မွေးဖွားရသည်။ သို့သော် ပဗ္ဗ (ပွဲနေ့) များတွင် ဤနေရာရှိ စီးဆင်းသော ရေစီး (မြစ်) ထဲ၌ စနာန်ပြုသူတို့သည် မိမိရည်မှန်းသော ပုဏ္ဏကို ရရှိကြသည်။

Verse 58

ते नैव नरकं यांति न जायंते कुयोनिषु । दुःस्वप्ना दुष्टचिंताश्च वंध्या भवंति सर्वदा

သူတို့သည် နရကသို့ လုံးဝမသွားကြ၊ မကောင်းသော ဇာတိ (ကူယောနိ) များ၌လည်း မမွေးဖွားကြ။ အိပ်မက်ဆိုး၊ မကောင်းသော အတွေးအခေါ်နှင့် မျိုးမပွားနိုင်ခြင်းတို့သည် အမြဲတမ်း သူတို့ထံမှ ဝေးကွာနေသည်။

Verse 59

प्रातःस्नानेन शुद्धानां पुरुषाणां विशांवर । तिलांश्च तिलपात्रांश्च तिलप्रस्थं यथाविधि

အို ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ! မနက်စောစော စနာန်ဖြင့် သန့်စင်ပြီးသော ယောက်ျားတို့အတွက် ဗిధိအတိုင်း နှမ်း၊ နှမ်းဖြည့်ထားသော ပန်းကန်/အိုးများနှင့် နှမ်းတစ်ပရස්ထ (prastha) အတိုင်းအတာကို ဒါနပြုသင့်သည်။

Verse 60

दत्त्वा प्रेतपतेर्भूमौ न व्रजंति नराः क्वचित् । पृथिवीं कांचनं गां च दत्वा दानानि षोडश

ပရေတပတိ ယမအား မြေပြင်ပေါ်တွင် ပူဇော်အပ်နှံပြီးနောက် လူတို့သည် မကောင်းသော အခြေအနေသို့ မည်သည့်နေရာမှ မသွားကြ။ မြေ၊ ရွှေ၊ နွားကို ဒါနပြုခြင်းသည် ပုဏ္ဏရှိသော ဒါန ဆယ့်ခြောက်ပါးအနက် ပါဝင်သည်။

Verse 61

गत्वा न विनिवर्तंते स्वर्गलोकाद्विकुंडल । पुण्यासु तिथिषु प्राज्ञो व्यतीपाते च संक्रमे

အို ဗိကုဏ္ဍလ၊ ကောင်းကင်လောက (သွဝဂ္ဂလောက) သို့ ရောက်ပြီးသူတို့သည် မရဏလောကသို့ ပြန်မလာကြ—အထူးသဖြင့် ပုဏ္ဏတိထိများ၊ ဗျတီပာတ အခါနှင့် သင်္ကရာန္တိ (နေကူးပြောင်းချိန်) တွင် ကုသိုလ်ကောင်းမှု ပြုသော ပညာရှိတို့ ဖြစ်သည်။

Verse 62

स्नात्वा दत्त्वा च यत्किंचिन्नैव मज्जति दुर्गतौ । नैवाक्रामंति दातारो दारुणं रौरवं पथम् । इहलोके न जायंते कुले धनविवर्जिते

ရေချိုးသန့်စင်ပြီး မိမိတတ်နိုင်သမျှ လှူဒါန်းလျှင် လူသည် ဒုဂ္ဂတိထဲ မကျရောက်။ လှူဒါန်းသူတို့သည် ရောရဝ နရကသို့ သွားရာ ကြောက်မက်ဖွယ်လမ်းကို မနင်းကြ။ ဤလောက၌ပင် ငွေကြေးမရှိသော မျိုးရိုးတွင် မမွေးဖွားကြ။

Verse 63

सत्यवादी सदा मौनी प्रियवादी च यो नरः । अक्रोधनः समाचारो नातिवाद्यनसूयकः

အမှန်တရားကို ပြောသောသူ၊ စကားကို အမြဲထိန်းချုပ်တတ်သောသူ၊ ချိုမြိန်စွာ ပြောတတ်သောသူ၊ ဒေါသကင်းသောသူ၊ အကျင့်ကောင်းသောသူ၊ အလွန်အကျွံ အငြင်းပွားမလုပ်သောသူ၊ မနာလိုမှုနှင့် အပြစ်ရှာမှုကင်းသောသူ။

Verse 64

सदा दाक्षिण्यसंपन्नः सदा भूतदयान्वितः । गोप्ता च परमर्माणां वक्ता परगुणस्य च

အမြဲတမ်း ယဉ်ကျေးသဘောနှင့် ရက်ရောမှု ပြည့်စုံ၍ သတ္တဝါအားလုံးအပေါ် ကရုဏာမေတ္တာဖြင့် ပြည့်ဝသူ—သူသည် အခြားသူတို့၏ အတွင်းရေးလျှို့ဝှက်ချက်များကို ကာကွယ်သူဖြစ်ပြီး အခြားသူတို့၏ ကောင်းဂုဏ်ကို ချီးမွမ်းပြောဆိုသူလည်း ဖြစ်သည်။

Verse 65

परस्वं तृणमात्रं च मनसापि न यो हरेत् । न पश्यंति विशांश्रेष्ठ ह्येते नरकयातनाम्

အို လူတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ အခြားသူ၏ ပစ္စည်းကို မြက်တစ်စင်းလောက်တောင် မယူသူ၊ စိတ်ထဲတွင်တောင် မလုယူသူတို့သည် နရက၏ ညှဉ်းပန်းမှုကို မမြင်ကြ။

Verse 66

परापवादी पाखंडः पापेभ्योऽपि मतोऽधिकः । पच्यते नरके तावद्यावदाभूतसंप्लवम्

သူတစ်ပါးကို အပြစ်တင်ကဲ့ရဲ့သော မုသားသမား(ပाखဏ္ဍ) သည် အပြစ်သားတို့ထက်ပင် ပိုဆိုးကြောင်း သတ်မှတ်ကြသည်။ သတ္တဝါလောက၏ မဟာပရလယ ဖြစ်နေသမျှကာလပတ်လုံး နရကတွင် ပြုတ်ကျက်ခံရ၏။

Verse 67

वक्ता परुषवाक्यानां मंतव्यो नरकागतः । संदेहो न विशांश्रेष्ठ पुनर्याति च दुर्गतिम्

စကားကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း ပြောဆိုသူကို နရကသို့ သွားရမည့်သူဟု မှတ်ယူရ၏။ အို လူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ၊ သံသယမရှိ—သူသည် ထပ်မံ ဒုဂ္ဂတိသို့ ကျရောက်၏။

Verse 68

न तीर्थैर्न तपोभिश्च कृतघ्नस्यास्ति निष्कृतिः । सहते यातनां घोरां स नरो नरके चिरम्

ကျေးဇူးမသိသူ(ကృతဃ္န) အတွက် တီရ္ထသွားခြင်းဖြင့်လည်း မဟုတ်၊ တပသဖြင့်လည်း မဟုတ်—အပြစ်လျော့ပေးသော ပြာယရှ္စိတ္တ မရှိ။ ထိုသူသည် နရကတွင် ကြောက်မက်ဖွယ် ယာတနာများကို ကြာရှည်ခံရ၏။

Verse 69

पृथिव्यां यानि तीर्थानि तेषु मज्जति यो नरः । जितेंद्रियो जिताहारो न स याति यमालयम्

မြေကြီးပေါ်ရှိ တီရ္ထများတွင် ရေချိုးသူသည်—အင်ဒြိယကို ထိန်းချုပ်၍ အစားအစာကိုလည်း မျှတစွာ စောင့်ထိန်းလျက်—ယမ၏ နေရာ ယမာလယသို့ မသွားရ။

Verse 70

न तीर्थे पातकं कुर्यान्न च तीर्थोपजीवनम् । तीर्थे प्रतिग्रहस्त्याज्यस्त्याज्यो धर्मस्य विक्रयः

တီရ္ထ၌ အပြစ်မပြုရ၊ တီရ္ထကို အကျိုးအမြတ်ယူ၍ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း မလုပ်ရ။ တီရ္ထ၌ လက်ခံလှူဒါန်း(ပရတိဂ္ရဟ) ကို စွန့်ရမည်၊ ဓမ္မကို ရောင်းဝယ်ခြင်းကိုလည်း စွန့်ပယ်ရမည်။

Verse 71

दुर्जरं पातकं तीर्थे दुर्जरश्च प्रतिग्रहः । तीर्थे च दुर्जरं सर्वमेतत्किन्नरकं व्रजेत्

တီရ္ထ၌ အပြစ်ကိုဖျောက်ရန် ခက်ခဲသကဲ့သို့ လက်ခံလှူဒါန်းခြင်း (ပရတိဂ္ရဟ) လည်း ခက်ခဲ၏။ အမှန်တကယ် တီရ္ထ၌ ပြုသော အရာအားလုံးသည် ကျော်လွှားရန် ခက်ခဲလာသည်—ထိုသို့သော အပြုအမူသည် နရကသို့ မပို့မလား?

Verse 72

सकृद्गंगांभसि स्नातः पूतो गांगेयवारिणा । न नरो नरकं याति अपि पातकराशिकृत्

လူသည် အပြစ်များကို တောင်ပုံကဲ့သို့ ပြုထားသော်လည်း ဂင်္ဂါရေ၌ တစ်ကြိမ်သာ ရေချိုး၍ သူမ၏ စီးဆင်းမှုကြောင့် သန့်စင်ရလျှင် နရကသို့ မသွားရ။

Verse 73

व्रतदानतपो यज्ञाः पवित्राणीतराणि च । गंगाबिंद्वभिषिक्तस्य न समा इति नः श्रुतम्

ဝရတ (သစ္စာကတိ), လှူဒါန်းခြင်း၊ တပဿ (အာသီသ), ယဇ္ဉ (ယဇ်ပူဇော်) နှင့် အခြား သန့်စင်ရေးကိစ္စများသည် ဂင်္ဂါရေတစ်စက်ဖြင့်ပင် အဘိသေက ခံရသူ၏ ကုသိုလ်နှင့် မတူညီဟု ကျွန်ုပ်တို့ ကြားရ၏။

Verse 74

अन्यतीर्थसमां गंगां यो ब्रवीति नराधमः । स याति नरकं वैश्य दारुणं रौरवं महत्

ဂင်္ဂါကို အခြားတီရ္ထများနှင့် တူညီသည်ဟု ဆိုသော လူယုတ်—ဟေ ဝိုင်ရှျ—သည် ကြောက်မက်ဖွယ် နရကကြီး ‘ရောရဝ’ သို့ သွားရ၏။

Verse 75

धर्मद्रवं ह्यपां बीजं वैकुंठचरणच्युतम् । धृतं मूर्ध्नि महेशेन यद्गांगममलं जलम्

ဂင်္ဂါ၏ အညစ်အကြေးကင်းသော ရေသည် ရေအားလုံး၏ မျိုးစေ့—ဓမ္မ၏ ရည်ရည်လျားလျား—ဝိုင်ကుంఠ (ဗိဿဏု) ၏ ခြေတော်မှ ဆင်းသက်လာပြီး မဟေရှ (ရှီဝ) သည် မိမိ၏ မူရ္ဓနီပေါ်၌ ထမ်းဆောင်ထား၏။

Verse 76

तद्ब्रह्मैव न संदेहो निर्गुणं प्रकृतेः परम् । तेन किं समतां गच्छेदपि ब्रह्मांडगोचरे

ထိုအရာသည် အမှန်တကယ် ဘြဟ္မန် (Brahman) ပင်ဖြစ်၍ သံသယမရှိ; ဂုဏ်လက္ခဏာမဲ့ (nirguṇa) ဖြစ်ကာ ပရကృతి (Prakṛti) ထက်လွန်သည်။ ထို့ကြောင့် ဘြဟ္မာဏ္ဍ (ကမ္ဘာလောက) အတွင်းရှိ အရာတစ်စုံတစ်ရာနှင့် မည်သို့တူညီအောင် ပြုနိုင်မည်နည်း?

Verse 77

गंगागंगेति यो ब्रूयाद्योजनानां शतैरपि । नरो न नरकं याति किं तया सदृशं भवेत् । नान्येन दह्यते सद्यः क्रिया नरकदायिनी

လူတစ်ယောက်သည် ယောဇနာ ရာချီဝေးကွာနေသော်လည်း “ဂင်္ဂါ၊ ဂင်္ဂါ” ဟု ခေါ်ဆိုပါက နရကသို့ မသွားရ။ ထိုသို့သော သန့်ရှင်းမြတ်နိုးမှုနှင့် တူညီနိုင်သည့် အရာမည်ရှိမည်နည်း? နရကပေးသော အခြားကမ္မများသည် ထိုကဲ့သို့ ချက်ချင်း မီးလောင်ပျက်စီးမသွားကြ။

Verse 78

गंगांभसि प्रयत्नेन स्नातव्यं तेन मानवैः । प्रतिगृह निवृत्तो यः प्रतिग्रहक्षमोऽपि सन् । स द्विजो द्योतते वैश्य तारारूपश्चिरं दिवि

ထို့ကြောင့် လူတို့သည် ဂင်္ဂါရေ၌ ကြိုးစား၍ ရေချိုးသင့်သည်။ လက်ခံခွင့်ရှိသော်လည်း လက်ဆောင်လက်ခံခြင်း (pratigraha) ကို ရှောင်ကြဉ်သော ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) သည် ကောင်းကင်၌ ကြယ်ရုပ်ဖြင့် စွမ်းအင်တောက်ပကာ ကာလရှည် စွဲမြဲစွာ စွမ်းဆောင်သည်။

Verse 79

गामुद्धरंति ये पंकाद्ये रक्षंति च रोगिणः । म्रियंते गोगृहे ये च तेषां नभसि तारकाः । यमलोकं न पश्यंति प्राणायामपरायणाः

နွံထဲမှ နွားကို ကယ်ထုတ်သူများ၊ နာမကျန်းသူကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူများ၊ နွားတဲအတွင်း၌ သေဆုံးသူများအတွက် ကောင်းကင်၌ ကြယ်များ တောက်ပသည်။ ပရာဏာယာမ (prāṇāyāma) ကို အားထားနိစ္စရှိသဖြင့် ယမလောကကို မမြင်ကြ။

Verse 80

अपि दुष्कृतकर्माणस्तैरेव हतकिल्बिषाः । दिवसे दिवसे वैश्य प्राणायामास्तु षोडश । अपि ब्रह्महणं साक्षात्पुनंत्यहरहः कृताः

ဒုစရိုက်ကမ္မများတွင် ပါဝင်နေသူများပင် ဤအလေ့အကျင့်များကြောင့် အပြစ်အနာ (kilbiṣa) များ ပျက်စီးသွားသည်။ ဟေ ဝိုင်ရှျ (Vaiśya)၊ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ပရာဏာယာမ (prāṇāyāma) ဆယ့်ခြောက်ကြိမ် ပြုလုပ်ပါက၊ နေ့စဉ်ပြုလုပ်ခြင်းအားဖြင့် ဘြာဟ္မဏကို သတ်သူကိုတောင် တိုက်ရိုက် သန့်စင်ပေးနိုင်သည်။

Verse 81

तपांसि यानि तप्यंते व्रतानि नियमाश्च ये । गोसहस्रप्रदानं च प्राणायामस्तु तत्समः

ကျင့်သုံးသော တပဿာများ၊ ထိန်းသိမ်းသော ဝရတနှင့် နိယမများ၊ နွားတစ်ထောင် လှူဒါန်းခြင်းတိုင်အောင်—ပရာဏာယာမ (အသက်ရှူထိန်းညှိခြင်း) သည် အားလုံးနှင့် တူညီ၏။

Verse 82

अब्बिंदुं यः कुशाग्रेण मासेमासे नरः पिबेत् । संवत्सरशतं साग्रं प्राणायामस्तु तत्समः

လူတစ်ယောက်က လစဉ်လတိုင်း ကုရှာမြက်အဖျားမှ ရေတစ်စက်ကို သောက်ပါက၊ ထိုအရာသည် နှစ်တစ်ရာကျော် အနည်းငယ်ကြာ ပရာဏာယာမ ကျင့်သုံးခြင်းနှင့် တူညီဟု မှတ်ယူကြသည်။

Verse 83

पातकं तु महद्यच्च तथा क्षुद्रोपपातकम् । प्राणायामैः क्षणात्सर्वं भस्मसात्कुरुते नरः

အပြစ်ကြီးဖြစ်စေ အပြစ်သေးဖြစ်စေ—ပရာဏာယာမကို လေ့ကျင့်ခြင်းအားဖြင့် လူသည် ခဏချင်းပင် အားလုံးကို ပြာဖြစ်အောင် လောင်ကျွမ်းစေသည်။

Verse 84

मातृवत्परदारान्ये मन्यंते वै नरोत्तमाः । न ते यांति नरश्रेष्ठ कदाचिद्यम यातनाम्

အခြားသူ၏ ဇနီးကို မိမိ၏ မိခင်ကဲ့သို့ အလေးအမြတ်ထားကြသော လူမြတ်တို့သည်—အို လူထူးမြတ်—မည်သည့်အခါမျှ ယမမင်း၏ ဒဏ်ခတ်ညှဉ်းပန်းရာသို့ မသွားကြ။

Verse 85

मनसापि परेषां यः कलत्राणि न सेवते । सह लोकद्वये नास्ति तेन वैश्य धरा धृता

စိတ်ထဲ၌ပင် အခြားသူ၏ ဇနီးများနှင့် မပတ်သက်သူသည် လောကနှစ်ပါးတွင် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သူဖြစ်၏; အို ဝိုင်ရှျယ၊ သူ့ကြောင့်ပင် မြေကြီးသည် အမှန်တကယ် တည်တံ့နေသည်။

Verse 86

तस्माद्धर्म्मान्वितैस्त्याज्यं परदारोपसेवनम् । नयंति परदारास्तु नरकानेकविंशतिम्

ထို့ကြောင့် ဓမ္မ၌ တည်ကြည်သူတို့သည် အခြားသူ၏ ဇနီးနှင့် မသင့်လျော်သော ဆက်ဆံမှုကို စွန့်လွှတ်ရမည်။ ထိုကဲ့သို့သော အပြစ်ဆက်ဆံမှုသည် လူကို နရကာ နှစ်ဆယ့်တစ်ခန်းသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။

Verse 87

लोभो न जायते येषां परदारेषु मानसे । ते यांति देवलोकं तु न यमं वैश्यसत्तम

အခြားသူ၏ အိမ်ထောင်ဖက်အပေါ် လောဘဆန္ဒ မပေါ်လာသူတို့သည်၊ အို ဝိုင်ရှျယတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ၊ ဒေဝလောကသို့ သွားရပြီး ယမ၏ လောကသို့ မသွားရ။

Verse 88

शश्वत्क्रोधनिदानेषु यः क्रोधेन न जीयते । जितस्वर्गः स मंतव्यः पुरुषोऽक्रोधनो भुवि

အမြဲတမ်း ဒေါသဖြစ်စေသော အကြောင်းရင်းများကြား၌ပင် ဒေါသက မအနိုင်ယူနိုင်သူကို၊ မြေပြင်ပေါ်တွင် ကောင်းကင်ကို အနိုင်ယူသူဟု မှတ်ယူရမည်—ဒေါသမရှိ၍ ကိုယ်ကိုထိန်းချုပ်နိုင်သော ပုရుషဖြစ်သည်။

Verse 89

मातरं पितरं पुत्र आराधयति देववत् । अप्राप्ते वार्द्धके काले न याति च यमालयम्

မိခင်ဖခင်ကို ဒေဝတားကဲ့သို့ ရိုသေကာ ဆည်းကပ်သော သားသည်၊ အိုမင်းချိန် မရောက်သေးသော်လည်း ယမ၏ အိမ်တော် (ယမလယ) သို့ မသွားရ။

Verse 90

पितुश्चाधिकभावेन येऽर्चयंति गुरुं नराः । भवंत्यतिथयो लोके ब्रह्मणस्ते विशांवर

အို လူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ၊ ဖခင်ထက်ပင် ပိုမိုသော ရိုသေမှုဖြင့် ဂုရုကို ပူဇော်ကာ ဂုဏ်ပြုသူတို့သည်၊ ဤလောက၌ ဘြဟ္မာအတွက် ထိုက်တန်သော ဧည့်သည်များ ဖြစ်လာကြသည်။

Verse 91

इह चैव स्त्रियो धन्याः शीलस्य परिरक्षणात् । शीलभंगे च नारीणां यमलोकः सुदारुणः

ဤလောက၌ပင် မိန်းမတို့သည် မိမိတို့၏ သီလ (အကျင့်သိက္ခာ) ကို ထိန်းသိမ်းကာကွယ်သဖြင့် ကံကောင်းမြတ်နိုးသူများဟု ဆိုကြသည်။ သို့ရာတွင် သီလပျက်ကွက်လျှင် မိန်းမတို့အတွက် ယမလောကသည် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်လာသည်။

Verse 92

शीलं रक्ष्यं सदा स्त्रीभिर्दुष्टसंगविवर्जनात् । शीलेन हि परः स्वर्गः स्त्रीणां वैश्य न संशयः

မိန်းမတို့သည် မကောင်းသောပေါင်းသင်းမှုကို ရှောင်ကြဉ်၍ သီလကို အမြဲတမ်း ကာကွယ်ထိန်းသိမ်းရမည်။ သီလကြောင့်ပင်၊ ဟေ ဝိုင်ရှျ၊ မိန်းမတို့အတွက် အမြင့်မြတ်သော သုဝဏ္ဏ (စွဝဂ္ဂ) ကို ရရှိနိုင်သည်—သံသယမရှိ။

Verse 93

शूद्रस्य पाकयज्ञेन निषिद्धाचरणेन च । दुर्गतिर्विहिता वैश्य तस्य सा नारकी गतिः

ဟေ ဝိုင်ရှျ၊ ရှုဒ္ဒရအတွက် ပာကယဇ္ဈ (pākayajña) ကို ပြုလုပ်ခြင်းနှင့် တားမြစ်ထားသော အကျင့်ကို ကျင့်ခြင်းတို့သည် ဒုဂ္ဂတိ (ဆိုးရွားသော အဆုံးအဖြတ်) သို့ ဦးတည်စေသည်ဟု ဆိုထားပြီး၊ ထိုဂတိသည် နရကဂတိဟု ခေါ်ကြသည်။

Verse 94

विचारयंति ये शास्त्रं वेदाभ्यासरताश्च ये । पुराणं संहितां ये च श्रावयंति पठंति च

သမ္မာကျမ်း (śāstra) ကို စဉ်းစားဆင်ခြင်သူများ၊ ဝေဒအဘျာသ (Veda-abhiyāsa) တွင် အားထုတ်သူများ၊ ပုရာဏနှင့် သံဟိတာတို့ကို ဖတ်ရွတ်ကာ အခြားသူတို့အားလည်း နားထောင်စေသူများ—ထိုသူတို့ကို ဤနေရာ၌ ချီးမွမ်းထားသည်။

Verse 95

व्याकुर्वंति स्मृतिर्ये च ये धर्मप्रतिबोधकाः । वेदांतेषु निषण्णा ये तैरियं जगती धृता

ဤလောကသည် စမృతိ (Smṛti) ကို အဓိပ္ပါယ်ဖော်ရှင်းသူများ၊ လူတို့အား ဓမ္မကို နိုးကြားစေသူများ၊ နှင့် ဝေဒာန္တ (Vedānta) တွင် တည်ငြိမ်ခိုင်မာစွာ နေထိုင်သူများကြောင့် ထိန်းထားခံရသည်။

Verse 96

तत्तदभ्यासमाहात्म्यैः सर्वे ते हतकिल्बिषाः । गच्छंति ब्रह्मणो लोकं यत्र मोहो न विद्यते

ထိုထိုသော အလေ့အကျင့်ကို ထပ်ခါထပ်ခါ ပြုလုပ်ခြင်း၏ မဟိမနှင့် အာနုဘော်ကြောင့် သူတို့အားလုံးသည် အပြစ်ကင်းစင်ကာ မောဟမရှိသော ဗြဟ္မာလောကသို့ သွားရောက်ကြသည်။

Verse 97

ज्ञानमज्ञाय यो दद्याद्वेदशास्त्रसमुद्भवम् । अपि वेदास्तमर्चंति भवबंधविदारणम्

မိမိက ပညာမတတ်သူဖြစ်စေကာမူ ဝေဒနှင့် သာස්တရမှ ပေါ်ပေါက်လာသော ဉာဏ်ကို ပေးကမ်းနိုင်လျှင် ဝေဒတို့တောင် သူ့ကို ပူဇော်ချီးမြှောက်ကြသည်၊ အကြောင်းမှာ သူသည် သံသရာချည်နှောင်မှုကို ဖြတ်တောက်သူဖြစ်သောကြောင့်။

Verse 98

श्रूयतामद्भुतं ह्येतद्रहस्यं वैश्यसत्तम । सम्मतं धर्मराजस्य सर्वलोकामृतप्रदम्

အို ဝိုင်ရှျယတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသူ၊ ဤအံ့ဩဖွယ် လျှို့ဝှက်တရားကို နားထောင်လော့—ဓမ္မရာဇ (ယမ) က သဘောတူထားပြီး လောကအပေါင်းတို့အား အမృతကဲ့သို့ အကျိုးပေးတတ်၏။

Verse 99

न यमं यमलोकं च न भूतान्घोरदर्शनान् । पश्यंति वैष्णवा नूनं सत्यं सत्यं मयोदितम्

အမှန်တကယ်ပင် ဝိုင်ရှ္ဏဝတို့သည် ယမကိုလည်း မမြင်ကြ၊ ယမလောကကိုလည်း မမြင်ကြ၊ ကြောက်မက်ဖွယ် ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသော ဘူတများကိုလည်း မမြင်ကြ။ ဤသည်မှာ အမှန်၊ အမှန်—ငါပြောသောစကားဖြစ်သည်။

Verse 100

प्राहास्मान्यमुना भ्राता सदैव हि पुनःपुनः । भवद्भिर्वैष्णवास्त्याज्या न ते स्युर्ममगोचराः

ယမုနာ၏ အစ်ကိုက ကျွန်ုပ်တို့အား အမြဲတမ်း ထပ်ခါထပ်ခါ ပြောခဲ့သည်– “ဝိုင်ရှ္ဏဝတို့ကို ရှောင်ကြဉ်လော့; မဟုတ်လျှင် သူတို့သည် မည်သည့်အခါမျှ ငါ့လက်လှမ်းမီရာ မဝင်လာကြလိမ့်မည်။”

Verse 101

स्मरंति ये सकृद्भूताः प्रसंगेनापि केशवम् । ते विध्वस्ताखिलाघौघा यांति विष्णोः परं पदम्

တစ်ကြိမ်တည်းပင်—အကြောင်းအရာတစ်ခုကြောင့် မတော်တဆဖြစ်စေ—ကေရှဝကို သတိရသူတို့၏ အပြစ်အစုအဝေးအားလုံး ပျက်ကွယ်သွားပြီး၊ ဗိဿဏု၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး နေရာတော်သို့ ရောက်ကြသည်။

Verse 102

दुराचारो दुष्कृतोऽपि सदाचाररतोऽपि यः । भवद्भिः स सदा त्याज्यो विष्णुं च भजते नरः

အကျင့်ပျက်သူ၊ မကောင်းမှုများကို လုပ်သူဖြစ်ပြီး၊ ထို့ပြင် (အပြင်ပန်းအားဖြင့်) ကောင်းမွန်သောအကျင့်ကို စွဲမြဲသကဲ့သို့ ထင်ရသူကို—ဗိဿဏုကို ဘုရားပူဇော်သော်လည်း—သင်တို့က အမြဲရှောင်ကြဉ်ရမည်။

Verse 103

वैष्णवो यद्गृहे भुंक्ते येषां वैष्णवसंगतिः । तेऽपि वः परिवार्याः स्युस्तत्संगहतकिल्बिषाः

ဗိုင်ရှ္ဏဝတစ်ဦးက အိမ်၌ အစာစားသည့်သူတို့၊ နှင့် ဗိုင်ရှ္ဏဝတို့၏ အပေါင်းအသင်းကို ရရှိသူတို့—သူတို့လည်း သင်တို့၏ စောင့်ရှောက်မှုခံထိုက်ကြသည်၊ အကြောင်းမှာ ထိုသင်းသင်းလျှင် အပြစ်များကို ဖျက်ဆီးပေးသည်။

Verse 104

इत्थं वैश्यानुशास्त्यस्मान्देवो दंडधरः सदा । अतो नो वैष्णवा यांति राजधानीं यमस्य तु

ဤသို့ပင် တံတားတော်ကို ကိုင်ဆောင်သော ယမဒေဝသည် ကျွန်ုပ်တို့ ဗိုင်ရှျယတို့ကို အမြဲတမ်း စည်းကမ်းသင်ကြားတတ်သည်; ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့ ဗိုင်ရှ္ဏဝတို့သည် ယမ၏ မြို့တော်သို့ မသွားကြ။

Verse 105

विष्णुभक्तिं विना नॄणां पापिष्ठानां विशां वर । उपायो नास्ति नास्त्यन्यः संतर्तुं नरकांबुधिम्

လူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးအို! အပြစ်ကြီးသူတို့အတွက် ဗိဿဏုဘက္တိမရှိလျှင် နည်းလမ်းမရှိ—အခြားနည်းလမ်းလုံးဝမရှိ—နရကသမုဒ္ဒရာကို ကူးဖြတ်နိုင်ရန်။

Verse 106

श्वपाकमपि नेक्षेत लोकेष्टं वैश्य वैष्णवम् । वैष्णवो वर्णबाह्योऽपि पुनाति भुवनत्रयम्

အို ဝိုင်ရှျ၊ လူလောကက မနှစ်သက်ဟု ထင်မြင်သော်လည်း၊ သွဗပာက (အောက်တန်း) ဖြစ်နေပါစေ၊ ဝိုင်ရှ္ဏဝကို မထီမဲ့မြင် မကြည့်ရှုရ။ ဝိုင်ရှ္ဏဝသည် ဝဏ္ဏအပြင်ဘက်ဖြစ်သော်လည်း သုံးလောကကို သန့်စင်စေ၏။

Verse 107

एतावता लमघनिर्हरणाय पुंसां संकीर्तनं भगवतो गुणकर्मनाम्नाम् । विक्रुश्य पुत्र मघवान्यदजामिलोऽपि नारायणेति म्रियमाण इयाय मुक्तिम्

ဤသည်မှာ သေချာသည်—လူတို့၏ မဟာအပြစ်ဘားကို ဖယ်ရှားရန် ဘုရား၏ နာမတော်များကို၊ ဂုဏ်တော်နှင့် လုပ်ရပ်တော်တို့နှင့်အတူ စုပေါင်းသီဆိုသော သံကီရတနသည် လမ်းဖြစ်၏။ အဇာမိလသည် သေခါနီး “သားရေ!” ဟု အော်ခေါ်ရာတွင် “နာရာယဏ” ဟု ထွက်ဆိုသဖြင့် မုတ်ခ္ခကို ရခဲ့၏။

Verse 108

नरके तु चिरं मग्नाः पूर्वे ये च कुलद्वये । तदैव यांति ते स्वर्गं यदार्चंति मुदा हरिम्

မျိုးရိုးနှစ်ဖက်မှ အရင်ဘိုးဘွားများသည် နရက၌ ကြာရှည်စွာ နစ်မြုပ်နေခဲ့သော်လည်း၊ မျိုးဆက်များက ဝမ်းမြောက်စွာ ဟရီကို ပူဇော်သော အခါတည်းက ထိုခဏချင်းပင် ဆွರ್ಗသို့ သွားရောက်ကြ၏။

Verse 109

विष्णुभक्तस्य ये दासा वैष्णवान्न भुजश्च ये । ते तु क्रतुभुजां वैश्य गतिं यांति निराकुलाः

အို ဝိုင်ရှျ၊ ဗိဿ္ဏုဘက္တ၏ အစေခံဖြစ်ပြီး ဝိုင်ရှ္ဏဝတို့၏ အန္န (သန့်ရှင်းသော အစာ) ကိုလည်း စားသုံးသူတို့သည် စိတ်မပူပန်ဘဲ ယဇ్ఞဖလကို ခံစားသူတို့၏ ကောင်းမြတ်သော ဂတိသို့ ရောက်ကြ၏။

Verse 110

प्रार्थर्यद्वैष्णवस्यान्नं प्रयत्नेन विचक्षणः । सर्वपापविशुद्ध्यर्थं तदभावे जलं पिबेत्

ပညာရှိသူသည် အပြစ်အားလုံးမှ သန့်စင်ရန်အတွက် ကြိုးစား၍ ဝိုင်ရှ္ဏဝ၏ အန္နကို တောင်းခံသင့်၏။ မရနိုင်လျှင် ရေကိုသာ သောက်လေ။

Verse 111

गोविंदेति जपन्मंत्रं कुत्रचिन्म्रियते यदि । स नरो न यमं पश्येत्तं च नेक्षामहे वयम्

မည်သည့်နေရာတွင်မဆို “ဂోవိန္ဒ” မန္တရကို ဇပ၍ သေဆုံးသွားလျှင် ထိုသူသည် ယမမင်းကို မမြင်ရ—ကျွန်ုပ်တို့လည်း ထိုသူကို မကြည့်မိကြ။

Verse 112

सांगं समुद्रं सध्यानं सऋषिः छंददैवतम् । दीक्षयाविधिवन्मंत्रं जपेद्वै द्वादशाक्षरम्

မန္တရကို အင်္ဂများနှင့်အတူ၊ နျာသနှင့် ဓ്യာနနှင့်အတူ၊ ထို့ပြင် ရိရှီ၊ ခန္ဒသ၊ အဓိဋ္ဌာတ ဒေဝတာတို့နှင့်အတူ ပြည့်စုံစေပြီး—သင့်လျော်သော ဒိက္ခာကို ခံယူပြီးနောက်—နည်းလမ်းတကျ ဒွါဒသအက္ခရာ မန္တရကို ဇပရမည်။

Verse 113

अष्टाक्षरं च मंत्रेशं ये जपंति नरोत्तमाः । तान्दृष्ट्वा ब्रह्महा शुद्ध्यद्भ्राजते विष्णुवत्स्वयम्

အက္ခရာရှစ်လုံးပါသော မန္တရဣရှ—မန္တရတို့၏ အရှင်—ကို ဇပကြသော နရောတ္တမတို့ကို မြင်ရုံဖြင့်ပင် ဗြာဟ္မဏသတ်သူတောင် သန့်စင်ကာ ဗိဿဏုကဲ့သို့ ကိုယ်တိုင် တောက်ပလာသည်။

Verse 114

शंखिनश्चक्रिणो भूत्वा ब्रह्माभ्यंतरगामिनः । वसंति वैष्णवे लोके विष्णुरूपेण ते नराः

သင်္ခနှင့် စက္ကရကို ဆောင်ထား၍၊ ဗြဟ္မန်၏ အတွင်းပိုင်း သာနိဋ္ဌာန်သို့ ဝင်ရောက်ကာ၊ ထိုသူတို့သည် ဗိဿဏုရုပ်ကို ခံယူ၍ ဝိုင်ෂ္ဏဝ လောက၌ နေထိုင်ကြသည်။

Verse 115

हृदि सूर्ये जले वाथ प्रतिमा स्थंडिलेपि च । समभ्यर्च्य हरिं यांति नरास्तद्वैष्णवं पदम्

နှလုံးအတွင်း၌ဖြစ်စေ၊ နေမင်း၌ဖြစ်စေ၊ ရေ၌ဖြစ်စေ၊ ပုံတော်၌ဖြစ်စေ၊ သာမန်မြေဗေဒိပေါ်၌ပင်ဖြစ်စေ—ဟရီကို ပူဇော်အာရဓနာပြုလျှင် လူတို့သည် ထိုအမြင့်မြတ် ဝိုင်ෂ္ဏဝ ပဒကို ရောက်ရှိကြသည်။

Verse 116

अथवा सर्वदा पूज्यो वासुदेवो मुमुक्षुभिः । शालग्रामे मणौ चक्रे वज्रकीटविनिर्मिते

သို့မဟုတ် မောက္ခကိုလိုလားသူတို့သည် အမြဲတမ်း ဝါစုဒေဝကို ပူဇော်ရမည်—ရှာလဂြာမကျောက်၌လည်းကောင်း၊ ရတနာ၌လည်းကောင်း၊ ဝဇ္ရပိုးက ဖန်တီးသော စက္ကရ၌လည်းကောင်း ထင်ရှားတော်မူ၏။

Verse 117

अधिष्ठानं हि तद्विष्णोः सर्वपापप्रणाशनम् । सर्वपुण्यप्रदं वैश्य सर्वेषामपि मुक्तिदम्

ဗိဿဏု၏ သန့်ရှင်းသော အဓိဋ္ဌာန်သည် အမှန်တကယ် အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးတတ်၏; ဟေ ဝိုင်ရှျ၊ ကုသိုလ်အလုံးစုံကို ပေးတတ်ပြီး လူအားလုံးကို မောက္ခ ပေးတတ်၏။

Verse 118

यः पूजयेद्धरिं चक्रे शालग्रामशिलोद्भवे । राजसूयसहस्रेण तेनेष्टं प्रतिवासरे

ရှာလဂြာမကျောက်မှ ပေါ်ထွန်းလာသော စက္ကရရုပ်ဖြင့် ဟရိကို ပူဇော်သူသည်၊ ထိုကံကြောင့် နေ့စဉ် ရာဇသူယ ယဇ္ဉ တစ်ထောင် ပြုလုပ်သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 119

सदामनंति वेदांता ब्रह्मनिर्वाणमच्युतम् । तत्प्रसादो भवेन्नॄणां शालग्रामशिलार्चनात्

ဝေဒန္တပညာရှင်တို့သည် အချိန်မရွေး အချျုတကို အမြင့်ဆုံး ဘြဟ္မန်နှင့် ဘြဟ္မ-နိဗ္ဗာန် (နောက်ဆုံးလွတ်မြောက်မှု) ဟု ခံယူကြ၏။ ထိုကရုဏာသည် ရှာလဂြာမကျောက်ကို အာရ္ချနာပြုခြင်းဖြင့် လူတို့၌ ဖြစ်ပေါ်၏။

Verse 120

महाकाष्ठस्थितो वह्निर्मखस्थाने प्रकाशते । यथा तथा हरिर्व्यापी शालग्रामे प्रकाशते

ယဇ္ဉသစ်တုံးကြီးအတွင်း တည်ရှိသော မီးသည် ယဇ္ဉနေရာ၌ ထင်ရှားလာသကဲ့သို့၊ အရာအားလုံးကို လွှမ်းမိုးသော ဟရိသည်လည်း ရှာလဂြာမ၌ ထင်ရှားတော်မူ၏။

Verse 121

अपि पापसमाचाराः कर्म्मण्यनधिकारिणः । शालग्रामार्चका वैश्य नैव यांति यमालयम्

သူတို့သည် အပြစ်ပြုသောအကျင့်ရှိ၍ ဝေဒကရမများကို ဆောင်ရွက်ခွင့်မရှိသော်လည်း၊ ရှာလဂြာမကို ပူဇော်သော ဝိုင်ရှျယတို့သည် ယမမင်း၏ နေရာသို့ လုံးဝမသွားကြ။

Verse 122

न तथा रमते लक्ष्म्यां न तथा स्वपुरे हरिः । शालग्रामशिलाचक्रे यथा स रमते सदा

ဟရီသည် လက္ရှ္မီ၌လည်း ထိုမျှ မပျော်ရွှင်သကဲ့သို့၊ မိမိ၏ နေရာဌာန၌လည်း ထိုမျှ မရမိ; စက်ကရအမှတ်ပါသော ရှာလဂြာမကျောက်၌သာ အမြဲတမ်း ရမိပျော်ရွှင်တော်မူ၏။

Verse 123

अग्निहोत्रं कृतं तेन दत्ता पृथ्वी ससागरा । येनार्चितो हरिश्चक्रे शालग्रामशिलोद्भवे

ရှာလဂြာမကျောက်မှ ပေါ်ထွန်းသော စက်ကရရূপ ဟရီကို ပူဇော်သူသည် အဂ္နိဟောတရကို စည်းကမ်းတကျ ဆောင်ရွက်ပြီး၊ သမုဒ္ဒရာတို့နှင့်တကွ မြေကြီးကိုလည်း ဒါနပြုခဲ့သူနှင့် တူ၏။

Verse 124

शिला द्वादश भो वैश्य शालग्रामशिलोद्भवाः । विधिवत्पूजिता येन तस्य पुण्यं वदामि ते

အို ဝိုင်ရှျယ၊ ရှာလဂြာမကျောက်မှ မွေးဖွားလာသော သန့်ရှင်းသည့် ကျောက်တုံး ၁၂ လုံး ရှိသည်။ ထိုကျောက်များကို စည်းကမ်းတကျ ပူဇော်သူ၏ ကုသိုလ်ကို ငါသည် သင်အား ပြောမည်။

Verse 125

कोटिद्वादशलिंगैस्तु पूजितैः स्वर्णपंकजैः । यत्स्याद्द्वादशकालेषु दिनेनैकेन तद्भवेत्

ကာလ ၁၂ ချိန်အတွင်း ရွှေကြာပန်းများဖြင့် ဒွါဒశလင်္ဂ ၁ ကောဋိကို ပူဇော်ရာမှ ရသော ကုသိုလ်အကျိုးသည် တစ်နေ့တည်း၌ပင် ထိုတူညီသော ဖလကို ရရှိစေသည်။

Verse 126

यः पुनः पूजयेद्भक्त्या शालग्रामशिला शतम् । उषित्वा स हरेर्लोके चक्रवर्त्तीह जायते

ယုံကြည်သဒ္ဓာဖြင့် ရှာလဂြာမ-ရှီလာ တစ်ရာကို ပူဇော်သူသည် ဟရီ၏ လောက၌ နေထိုင်ပြီးနောက် ဤလောက၌ စကြဝတီ မင်းအဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွားလာသည်။

Verse 127

कामैः क्रोधैः प्रलोभैश्च व्याप्तो यत्र नराधमः । सोऽपि याति हरेर्लोकं शालग्रामशिलार्चनात्

ကာမ၊ ဒေါသ၊ လောဘတို့ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော အနိမ့်ဆုံးလူတောင် ရှာလဂြာမ-ရှီလာကို အာရ္စနာပူဇော်ခြင်းကြောင့် ဟရီ၏ လောကသို့ ရောက်နိုင်သည်။

Verse 128

यः पूजयेच्च गोविंदं शालग्रामे मुदा नरः । आभूतसंप्लवं यावन्न स प्रच्यवते दिवः

ပျော်ရွှင်စိတ်ဖြင့် ရှာလဂြာမအဖြစ်ရှိသော ဂోవိန္ဒကို ပူဇော်သူသည် သတ္တဝါတို့၏ မဟာပရလယအထိ ကောင်းကင်မှ မကျဆင်းပါ။

Verse 129

विना तीर्थैर्विना दानैर्विना यज्ञैर्विना मतिम् । मुक्तिं यांति नरा वैश्य शालग्रामशिलार्चनात्

အို ဝိုင်ရှျ၊ တီရ္ထသို့ မသွားဘဲ၊ ဒါန မပေးဘဲ၊ ယဇ္ဉ မပြုဘဲ၊ အခြားပြုလုပ်ထားသော နည်းလမ်းများ မလိုဘဲပင် ရှာလဂြာမ-ရှီလာကို အာရ္စနာပူဇော်ခြင်းဖြင့် လူတို့သည် မုတ်ခ္ရှကို ရရှိကြသည်။

Verse 130

नरकं गर्भवासं च तिर्यक्त्वं कृमियोनिताम् । न याति वैश्य पापोऽपि शालग्रामशिलार्चकः

အို ဝိုင်ရှျ၊ ရှာလဂြာမ-ရှီလာကို ပူဇော်သူဖြစ်လျှင် အပြစ်ရှိသူတောင် နရကသို့ မသွား၊ ဂರ್ಭဝါသကို ထပ်ခါတလဲလဲ မခံရ၊ တိရစ္ဆာန်မွေးဖွားမှု မရ၊ ပိုးကောင်ယိုးနီသို့လည်း မကျရောက်ပါ။

Verse 131

दीक्षाविधान मंत्रज्ञो यश्चक्रे बलिमाहरेत् । गंगा गोदावरी रेवा नद्यो मुक्तिप्रदाश्च याः

မန္တရားကို သိ၍ ဒိက္ခာ (dīkṣā) အခမ်းအနား၏ စည်းကမ်းနည်းလမ်းကို နားလည်ကာ ပူဇော်ပွဲကို ပြုလုပ်ပြီး သတ်မှတ်ထားသော ဘလိ/အာဟုတိ ကို ဆက်ကပ်သူသည် ဂင်္ဂါ၊ ဂိုဒာဝရီ၊ ရေဝါ နှင့် မောက္ခပေးသော မြစ်များ၏ ကုသိုလ်နှင့် တူသော အကျိုးကို ရရှိသည်။

Verse 132

निवसंति हिताः सर्वाः शालग्रामशिला जले । नैवेद्यैर्विविधैः पुष्पैर्धूपदीपैर्विलेपनैः

ရှာလာဂြာမ-ရှီလာ (Śālagrāma-śilā) ကို ရေထဲတွင် တင်ထားသောနေရာ၌ မင်္ဂလာကောင်းသော အရှိန်အဝါအားလုံး နေထိုင်ကြသည်—အထူးသဖြင့် နైవေဒျ၊ ပန်းမျိုးစုံ၊ သုပ်၊ မီးတိုင်နှင့် အနံ့သာလိမ်းပစ္စည်းတို့ဖြင့် ပူဇော်သောအခါ။

Verse 133

गीतवादित्रस्तोत्राद्यैः शालग्रामशिलार्चनम् । कुरुते मानवो यस्तु कलौ भक्तिपरायणः

ကလိယုဂ်၌ ဘက္တိ၌ တည်ကြည်သူသည် သီချင်း၊ တူရိယာ၊ စတုတ္တရ (stotra) စသည်တို့ဖြင့် ရှာလာဂြာမ-ရှီလာ ကို အရ္ဓနာ/ပူဇော်သူဖြစ်လျှင် ထိုသူသည် အမှန်တကယ် ကောင်းချီးခံရ၍ ချီးမွမ်းထိုက်သူ ဖြစ်သည်။

Verse 134

कल्पकोटिसहस्राणि रमते सन्निधौ हरेः । लिंगैस्तु कोटिभिर्दृष्टैर्यत्फलं पूजितैस्तु तैः

ကလ္ပ ကုဋိထောင်ပေါင်းများစွာတိုင်အောင် သူသည် ဟရီ၏ အနီးကပ်တော်မူရာ၌ ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်ရမည်။ ကုဋိပေါင်းများစွာသော လင်္ဂ (liṅga) များကို မြင်ဒর্শန ပြုခြင်းနှင့် ထိုလင်္ဂများကို ပူဇော်ခြင်းမှ ရသော အကျိုးသည် ဤသို့ပင် ဖြစ်သည်။

Verse 135

शालग्रामशिलायास्तु ह्येकेनाह्ना हि तत्फलम् । सकृदभ्यर्चिते लिंगे शालग्रामशिलोद्भवे

သို့သော် ရှာလာဂြာမ-ရှီလာ အတွက်တော့ ထိုတူညီသော အကျိုးကို တစ်နေ့တည်းဖြင့် ရရှိနိုင်သည်။ ထို့ပြင် ရှာလာဂြာမ-ရှီလာ မှ ပေါ်ထွန်းလာသော လင်္ဂကို တစ်ကြိမ်တည်းပင် ပူဇော်လျှင်လည်း ထိုပင် ကုသိုလ်အကျိုးကို ရရှိသည်။

Verse 136

मुक्तिं प्रयांति मनुजा नूनं सांख्येन वर्जिताः । शालग्रामशिलारूपी यत्र तिष्ठति केशवः

အမှန်တကယ် လူသားတို့သည် စာင်ခ္ယာမဂ်ကို မလိုအပ်ဘဲလည်း မောက္ခကို ရရှိနိုင်ကြသည်၊ ရှာလဂြာမ်ကျောက်တော်၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် ကေရှဝ တည်ရှိရာအရပ်၌။

Verse 137

तत्र देवाः सुरा यक्षा भुवनानि चतुर्दश । शालग्रामशिलायां तु यः श्राद्धं कुरुते नरः

ထိုနေရာ၌ ဒေဝတားများ၊ စုရများ၊ ယက္ခများနှင့် လောက ၁၄ ပါး ရှိကြ၏။ သို့သော် ရှာလဂြာမ်ကျောက်တော်နှင့် ဆက်နွယ်၍ ရှရဒ္ဓ ပူဇာကို ပြုလုပ်သောသူသည်…

Verse 138

पितरस्तस्य तिष्ठंति तृप्ताः कल्पशतं दिवि । ये पिबंति नरा नित्यं शालग्रामशिलाजलम्

ထိုသူ၏ ပိတရ် (ဘိုးဘွား) များသည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ ကလ္ပ ၁၀၀ တိုင်တိုင် ကျေနပ်တည်ငြိမ်နေကြသည်—နေ့စဉ် ရှာလဂြာမ်ကျောက်တော်၏ ရေကို သောက်သုံးသူတို့ကြောင့်။

Verse 139

पंचगव्यसहस्रैस्तु सेवितैः किं प्रयोजनम् । कोटितीर्थसहस्रैस्तु सेवितैः किं प्रयोजनम्

ပဉ္စဂဝျကို ထောင်ချီ သောက်သုံးခြင်းဖြင့် ဘာအကျိုးရှိသနည်း။ တီရ္ထများကို ထောင်ချီ၊ ကောဋိအထိ သွားရောက်ကာ ဆည်းကပ်ခြင်းဖြင့် ဘာအကျိုးရှိသနည်း။

Verse 140

तोयं यदि पिबेत्पुण्यं शालग्रामशिलांगजम् । शालग्राम शिला यत्र तत्तीर्थं योजनत्रयम्

ရှာလဂြာမ်ကျောက်တော်နှင့် ထိတွေ့၍ ပုဏ္ဏိယဖြစ်လာသော ရေကို သောက်လျှင်၊ ရှာလဂြာမ်ကျောက်တော် ရှိရာနေရာတိုင်းသည် ယောဇန ၃ အကျယ်အဝန်းရှိသော တီရ္ထအဖြစ် သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်လာသည်။

Verse 141

तत्र दानं च होमं च सर्वं कोटिगुणं भवेत् । शालग्रामशिला तोयं यः पिबेद्बिंदुना समम्

ထိုနေရာ၌ ဒါနနှင့် ဟိုးမ (မီးပူဇော်) အားလုံးသည် ကုဋိဂုဏ်တိုး၍ အကျိုးပွားသည်။ ရှာလဂြာမ-ရှီလာကို ထိတွေ့ထားသော ရေကို တစ်စက်မျှပင် သောက်သူသည် မဟာပုဏ္ဏိယ ရရှိသည်။

Verse 142

मातृस्तन्यं पुनर्नैव स पिबेद्विष्णुभाङ्नरः । शालग्राम समीपे तु क्रोशमात्रं समंततः

ဗိဿနုကို သဒ္ဓါတရားဖြင့် ကိုးကွယ်သော ယောကျ်ားသည် မိခင်နို့ကို ထပ်မံမသောက်သင့်။ ထို့ပြင် ရှာလဂြာမအနီး—လေးဘက်လုံး တစ်ကရိုးရှာ အဝန်းအတွင်း—ဤစည်းကမ်းကို လိုက်နာရမည်။

Verse 143

कीटकोपि मृतो याति वैकुंठं भवनं परम् । शालग्रामशिलाचक्रं यो दद्याद्दानमुत्तमम्

ပိုးမွှားတစ်ကောင်ပင် သေဆုံးသည့်အခါ ပရမအိမ်တော် ဝိုင်ကుంఠသို့ ရောက်နိုင်သည်။ အကြောင်းမှာ တစ်ဦးဦးက စက်ကရအမှတ်ပါသော ရှာလဂြာမ-ရှီလာကို အထူးကောင်းမြတ်သော ဒါနအဖြစ် ပူဇော်လှူဒါန်းလျှင် ဖြစ်သည်။

Verse 144

भूचक्रं तेन दत्तं स्यात्सशैलवनकाननम् । शालग्रामशिलाया यो मूल्यमुत्पादयेन्नरः

ရှာလဂြာမ-ရှီလာ၏ သင့်တော်သော တန်ဖိုးကို ပေးဆောင်၍ စီမံထုတ်ပေးသူအတွက်၊ တောင်တန်း၊ တောအုပ်၊ ဥယျာဉ်များနှင့်တကွ မြေကမ္ဘာဝိုင်းတစ်ခုလုံးကို ဒါနပြုသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

Verse 145

विक्रेता चानुमंता यः परीक्षासु च मोदते । ते सर्वे नरकं यांति यावदाभूतसंप्लवम्

ရောင်းသူ၊ ခွင့်ပြုသဘောတူသူ၊ ထိုကဲ့သို့သော အရောင်းအဝယ်နှင့် စစ်ဆေးမှုများတွင် ပျော်ရွှင်သူတို့အားလုံးသည် မဟာပရလယ (ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ပျက်ကွက်မှု) မတိုင်မီအထိ နရကသို့ သွားရောက်၍ ထိုနေရာ၌ နေကြရသည်။

Verse 146

ततः संवर्जयेद्वैश्य चक्रस्य क्रयविक्रयम् । बहुनोक्तेन किं वैश्य कर्तव्यं पापभीरुणा

ထို့ကြောင့် အို ဝိုင်ရှျ၊ ဘီးဖြင့်ပြုလုပ်သော ပစ္စည်းတို့၏ ဝယ်ရောင်းခြင်းကို အမှန်တကယ် ရှောင်ကြဉ်သင့်သည်။ ပို၍ ပြောဆိုခြင်းအဘယ်အကျိုးရှိသနည်း၊ အို ဝိုင်ရှျ? အပြစ်ကို ကြောက်ရွံ့သူသည် ဓမ္မနှင့်ညီသော အမှန်ကိုသာ ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 147

स्मरणं वासुदेवस्य सर्वपापहरं हरेः । तपस्तप्त्वा नरो घोरमरण्ये नियतेंद्रियः

ဝါစုဒေဝကို သတိရခြင်း—အပြစ်အားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးသော ဟရီကို သတိရခြင်း—သည် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဖြစ်သည်။ ကြောက်မက်ဖွယ် တောအုပ်ထဲတွင်ပင် အင်ဒြိယများကို ထိန်းချုပ်ကာ တပသျာကျင့်သော လူသည် ထိုသတိရခြင်းကြောင့် သန့်စင်လာသည်။

Verse 148

यत्फलं समवाप्नोति तन्नत्वा गरुडध्वजम् । कृत्वापि बहुशः पापं नरो मोहसमन्वितः

မောဟဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော လူသည် အပြစ်ကို အကြိမ်ကြိမ် ပြုလုပ်ခဲ့သော်လည်း သူရရှိသော အကျိုးဖလ အားလုံးသည် ဂရုဍဓွဇ သခင် (ဗိဿဏု) ကို ဦးညွှတ်နမಸ್ಕာရခြင်းကြောင့်ပင် ရလာသည်။

Verse 149

न याति नरकं गत्वा सर्वपापहरं हरिम् । पृथिव्यां यानि तीर्थानि पुण्यान्यायतनानि च

အပြစ်အားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးသော ဟရီထံ ချဉ်းကပ်ရောက်ရှိသူသည် နရကသို့ မသွားရ; ထို့ပြင် ကမ္ဘာမြေပေါ်ရှိ တီရ္ထများနှင့် ပုဏ္ဏသန့်ရှင်းရာဌာနများကို ရှာဖွေ လှည့်လည်ရန်လည်း မလိုတော့။

Verse 150

तानि सर्वाण्यवाप्नोति विष्णोर्नामानुकीर्तनात् । देवं शार्ङ्गधरं विष्णुं ये प्रपन्नाः परायणाः

ဗိဿဏု၏ နာမကီရတန် ပြုခြင်းဖြင့် ထိုကောင်းကျိုးအားလုံးကို ရရှိနိုင်သည်။ ရှာရင်္ဂဓရ ဒေဝ ဗိဿဏုကို အားကိုးရှरणယူ၍ သူ့ကိုသာ အမြင့်ဆုံး ရည်မှန်းချက်ဟု ထားသူတို့သည် အမှန်တကယ် ထိုအကျိုးဖလကို ရကြသည်။

Verse 151

न तेषां यमसालोक्यं न ते स्युर्नरकौकसः । वैष्णवः पुरुषो वैश्य शिवनिंदां करोति यः

သူတို့သည် ယမမင်း၏ လောကသို့ မရောက်၊ နရက၌ နေထိုင်သူလည်း မဖြစ်—ဆိုသည်မှာ ဝိုင်ရှ္ဏဝ ပုရုෂတစ်ဦးက ဝိုင်ရှျယ ဖြစ်သော်လည်း ရှီဝကို အပြစ်တင်ကဲ့ရဲ့သူ ဖြစ်၏။

Verse 152

न विंदेद्वैष्णवं लोकं स याति नरकं महत् । उपोष्यैकादशीमेकां प्रसंगेनापि मानवः

ဝိုင်ရှ္ဏဝ လောကကို မရောက်နိုင်သူသည် နရကကြီးသို့ သွားရ၏—လူသားသည် အကြောင်းအရာတစ်ခုကြောင့် မတော်တဆ အဲကာဒရှီ တစ်ကြိမ်သာ ဥပဝါသ ပြုခဲ့သော်လည်း။

Verse 153

न याति यातनां यामीमिति लोमशतः श्रुतम् । नेदृशं पावनं किंचित्त्रिषु लोकेषु विद्यते

လောမရှ ရှိမှ ကြားနာရသည်မှာ—လူသည် ယမမင်း၏ ညှဉ်းပန်းမှုသို့ မသွားရဟု ဆို၏။ သုံးလောကတွင် ဤကဲ့သို့ သန့်စင်ပေးနိုင်သော အရာ မရှိ။

Verse 154

उभयं पद्मनाभस्य दिनं पातकनाशनम् । तावत्पापानि देहेऽस्मिन्वसंतीह विशांवर

ပဒ္မနာဘ၏ နေ့၌ ပြုသော အကျင့်နှစ်ပါးလုံးသည် အပြစ်ပျက်စီးစေ၏။ အို လူတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ ထိုအချိန်အထိသာ အပြစ်များသည် ဤကိုယ်ခန္ဓာ၌ နေထိုင်နေ၏။

Verse 155

यावन्नोपवसेज्जंतुः पद्मनाभदिनं शुभम् । अश्वमेधसहस्राणि राजसूयशतानि च

သတ္တဝါသည် ပဒ္မနာဘ၏ မင်္ဂလာနေ့၌ ဥပဝါသ မပြုသေးသရွေ့၊ အရှဝမေဓ ယဇ်ပူဇော်ပွဲ ထောင်ပေါင်းများနှင့် ရာဇဆူယ ရာပေါင်းများပင် ထိုပုဏ္ဏ၏ တန်ဖိုးကို မမီနိုင်။

Verse 156

एकादश्युपवासस्य कलां नार्हंति षोडशीम् । एकादशेंद्रियैः पापं यत्कृतं वैश्य मानवैः

ဧကာဒသီနေ့ အစာရှောင်ခြင်း၏ မဟာကောင်းကျိုးသည် အလွန်ကြီးမား၍ ဆယ့်ခြောက်ပုံတစ်ပုံတောင် မတူညီနိုင်; လူသားများ (ဝိုင်ရှျယာတို့ကဲ့သို့) အင်ဒြိယ ၁၁ ပါးဖြင့် ပြုသော အပြစ်ကို ဖျက်ဆီးပေးသည်။

Verse 157

एकादश्युपवासेन तत्सर्वं विलयं व्रजेत् । एकादशीसमं किंचित्पुण्यं लोके न विद्यते

ဧကာဒသီနေ့ အစာရှောင်ခြင်းဖြင့် အပြစ်နှင့် အကုသိုလ်အားလုံး ပျော်လျက် ပျောက်ကွယ်ပြီး အဆုံးသတ်သည်; ဤလောက၌ ဧကာဒသီနှင့်တူသော ကောင်းကျိုးမရှိ။

Verse 158

व्याजेनापि कृता यैस्तु वशं यांति न भास्करेः । स्वर्गमोक्षप्रदा ह्येषा शरीरारोग्यदायिनी

အကြောင်းပြချက်တစ်ခုအဖြစ်သာ ပြုလုပ်သော်လည်း ပြုသူတို့ကို နေမင်းတောင် မိမိအာဏာအောက် မချုပ်ကိုင်နိုင်; ဤဝတ်သည် ကောင်းကင်ဘုံနှင့် မောက္ခ ပေးကာ ကိုယ်ခန္ဓာကျန်းမာရေးကိုလည်း ပေးသည်။

Verse 159

सुकलत्रप्रदा ह्येषा जीवत्पुत्रप्रदायिनी । न गंगा न गया वैश्य न काशी न च पुष्करम्

ဤဝတ်သည် ကောင်းမွန်သော ဇနီး/ခင်ပွန်းကို ပေးကာ အသက်ရှင်သော သားများကိုလည်း ပေးသည်; အို ဝိုင်ရှျယာ၊ ဂင်္ဂါမဟုတ်၊ ဂယာမဟုတ်၊ ကာရှီမဟုတ်၊ ပုရှ္ကရတောင် မတူညီနိုင်။

Verse 160

न चापि वैष्णवं क्षेत्रं तुल्यं हरिदिनेन तु । यमुना चन्द्रभागा न तुल्या हरिदिनेन तु

ဟရီ၏နေ့နှင့် တူညီသော ဝိုင်ရှ္ဏဝ သန့်ရှင်းဒေသ မရှိ; ယမုနာနှင့် ခန္ဒြဘာဂါမြစ်တို့တောင် ဟရီ၏နေ့နှင့် မတူညီ။

Verse 161

अनायासेन येनात्र प्राप्यते वैष्णवं पदम् । रात्रौ जागरणं कृत्वा समुपोष्य हरेर्दिने

ဤလောက၌ လွယ်ကူစွာ ဝိုင်ရှ္ဏဝ အမြင့်ဆုံးအဆင့်ကို ရရှိစေသောအရာမှာ—ဟရီ၏ သန့်ရှင်းသောနေ့၌ ညလုံးနိုးကြား၍ အပြည့်အဝ ဥပဝါသ (အစာရှောင်) ဆောင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

Verse 162

दश वै पैतृके पक्षे मातृके दश पूर्वजाः । प्रियाया दश ये वैश्य तानुद्धरति निश्चितम्

အမှန်တကယ်ပင် ဖခင်ဘက်မှ ဘိုးဘွားဆယ်ပါးနှင့် မိခင်ဘက်မှ ဘိုးဘွားဆယ်ပါး—ထို့ပြင် ချစ်မြတ်နိုးသော ဇနီး၏ ဆွေမျိုးဆယ်ဦးပါ—သူ၏功德ကြောင့် မလွဲမသွေ ကယ်တင်မြှောက်တင်ခံရသည်။

Verse 163

द्वंद्वसंग परित्यक्ता नागारि कृतकेतनाः । स्रग्विणः पीतवसनाः प्रयांति हरिमंदिरम्

အပြန်အလှန်နှစ်ဖက် (ဒွန္ဒ) များအပေါ် စွဲလမ်းမှုကို စွန့်ပစ်၍၊ နာဂတို့၏ ရန်သူ (ဂရုဍ) ပြုလုပ်ထားသော အလံသင်္ကေတကို ဆောင်ယူကာ၊ ပန်းမော်လီများဖြင့် တန်ဆာဆင်၍ အဝါရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်လျက်၊ သူတို့သည် ဟရီ၏ မန္ဒိရသို့ ချီတက်သွားကြသည်။

Verse 164

बालत्वे यौवने वापि वार्द्धके वा विशांवर । उपोष्यैकादशीं नूनं नैति पापोऽतिदुर्गतिम्

အို လူတို့အနက် အကောင်းဆုံးသောသူ၊ ကလေးဘဝဖြစ်စေ၊ လူငယ်ဘဝဖြစ်စေ၊ အိုမင်းဘဝဖြစ်စေ—ဧကာဒသီနေ့၌ မလွဲမသွေ ဥပဝါသ ဆောင်သူသည် ပ罪ရှိသော်လည်း အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် ဒုဂ္ဂတိသို့ မကျရောက်။

Verse 165

उपोष्येह त्रिरात्राणि कृत्वा वा तीर्थमज्जनम् । दत्वा हेमतिलान्गाश्च स्वर्गं यांतीह मानवाः

ဤနေရာ၌ သုံးညတိုင် ဥပဝါသ ဆောင်ခြင်းဖြင့်ဖြစ်စေ၊ တီရ္ထ၌ သန့်ရှင်းသော ရေချိုးကာရ်မ ပြုခြင်းဖြင့်ဖြစ်စေ၊ ရွှေ၊ နှမ်း စသည့် ဒါနကို ပေးလှူခြင်းဖြင့်ဖြစ်စေ—လူသားတို့သည် ဤနေရာမှပင် စွဝဂ္ဂ (ကောင်းကင်ဘုံ) သို့ ရောက်ကြသည်။

Verse 166

तीर्थे स्नांति न ये वैश्य न दत्तं कांचनं च यैः । नैव तप्तं तपः किंचित्ते स्युः सर्वत्र दुःखिताः

တီရ္ထ (သန့်ရှင်းသော ရေချောင်း/ကမ်း) တွင် မရေချိုးသော ဝိုင်ရှျယ၊ ဒါနအဖြစ် ရွှေမလှူသောသူ၊ တပဿာကို လုံးဝမကျင့်သောသူတို့သည်—နေရာတိုင်း၌ ဒုက္ခရောက်ကြ၏။

Verse 167

संक्षिप्य कथितं धर्म्मं नरकस्य निरूपणम् । अद्रोहः सर्वभूतेषु वाङ्मनः काय कर्मभिः

ဤသို့ ဓမ္မကို အကျဉ်းချုပ်ဆိုခဲ့ပြီး နရက၏ အကြောင်းကိုလည်း ဖော်ပြ하였다။ စကား၊ စိတ်နှင့် ကိုယ်၏ ကမ္မတို့ဖြင့် သတ္တဝါအားလုံးအပေါ် အဒ္ဒရောဟ—မထိခိုက်မပြုခြင်း (အဟിംသာ) ဖြစ်သည်။

Verse 168

इंद्रियाणां निरोधश्च दानं च हरिसेवनम् । वर्णाश्रमक्रियाणां च पालनं विधितः सदा

အင်ဒြိယတို့ကို ထိန်းချုပ်ခြင်း၊ ဒါနပြုခြင်း၊ ဟရီကို ဆည်းကပ်ဝန်ဆောင်ခြင်း၊ ထို့ပြင် သာස්တရဝိဓိအတိုင်း မိမိ၏ ဝဏ္ဏနှင့် အာශ්ရမ တာဝန်များကို အမြဲတမ်း လိုက်နာခြင်း။

Verse 169

स्वर्गार्थी सर्वदा वैश्य तपोदानं न कीर्तयेत् । यथाशक्ति तथा दद्यादात्मनो हितकाम्यया

ကောင်းကင်ဘုံကို လိုလားသော ဝိုင်ရှျယသည် မိမိ၏ တပဿာနှင့် ဒါနကို မည်သည့်အခါမျှ မကြွားဝါမပြုရ; မိမိ၏ အကျိုးစစ်ကို လိုလား၍ စွမ်းအားရှိသမျှအတိုင်း လှူဒါန်းရမည်။

Verse 170

उपानद्वस्त्रमन्नानि पत्रं मूलं फलं जलम् । अवंध्यं दिवसं कार्य्यं दरिद्रेणापि वैश्यक

ဖိနပ်၊ အဝတ်အစား၊ အစာ၊ ရွက်၊ အမြစ်၊ အသီးနှင့် ရေ—အို ဝိုင်ရှျယက! ဆင်းရဲသူတောင်မှ ဤအရာများကို လှူဒါန်း၍ မိမိနေ့ရက်ကို အကျိုးရှိအောင် ပြုလုပ်သင့်သည်။

Verse 171

इहलोके परे चैव न दत्तं नोपतिष्ठते । दातारो नैव पश्यंति तां तां वै यमयातनाम्

ဤလောကနှင့် ပရလောက၌လည်း မလှူဒါန်းသောအရာသည် မည်သူ့ဘက်၌မှ မတည်မနေပါ။ မလှူသူတို့သည် ယမမင်း၏ အမျိုးမျိုးသော ဒဏ်ခတ်ယာတနာများကို ထပ်ခါထပ်ခါ မြင်ရသည်။

Verse 172

दीर्घायुषो धनाढ्याश्च भवंतीह पुनःपुनः । किमत्र बहुनोक्तेन यांत्यधर्मेण दुर्गतिम्

သူတို့သည် ဤလောက၌ ထပ်ခါထပ်ခါ အသက်ရှည်၍ ငွေကြေးကြွယ်ဝသူများအဖြစ် ဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ ထပ်မံပြောစရာ ဘာရှိသနည်း။ အဓမ္မကြောင့် သူတို့သည် ဆိုးရွားသော အဆုံးသတ်သို့ ရောက်ကြသည်။

Verse 173

आरोहंति दिवं धर्म्मे नराः सर्वत्र सर्वदा

ဓမ္မ၏ အားဖြင့် လူတို့သည် နေရာတိုင်း အချိန်တိုင်း ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်ရောက်ကြသည်။

Verse 174

तेन बालत्वमारभ्य कर्तव्यो धर्मसंग्रहः । इति ते कथितं सर्वं किमन्यच्छ्रोतुमिच्छसि

ထို့ကြောင့် ကလေးဘဝမှစ၍ ဓမ္မကျင့်စဉ်များကို စုဆောင်း၍ လေ့ကျင့်ရမည်။ ဤအရာအားလုံးကို သင့်အား ပြောပြီးပြီ; နောက်ထပ် ဘာကို နားထောင်လိုသနည်း။

Verse 175

विकुंडल उवाच । श्रुत्वा त्वद्वचनं सौम्य प्रसन्नं चित्तमेव मे । गंगोदं पापहं सद्यः पापहारि सतां वचः

ဝိကုဏ္ဍလက ပြောသည်– “အို သဘောနူးညံ့သူ၊ သင်၏စကားကို ကြားပြီးနောက် ကျွန်ုပ်၏စိတ်သည် အမှန်တကယ် တည်ငြိမ်ကြည်နူးလာသည်။ ဂင်္ဂါရေသည် ချက်ချင်း အပြစ်ကို ဖျက်ဆီးသကဲ့သို့၊ သဒ္ဓါရှင် သုတေသနသူတို့၏ စကားလည်း အပြစ်ကို ဖယ်ရှားပေးသည်။”

Verse 176

उपकर्तुं प्रियं वक्तुं गुणो नैसर्गिकः सताम् । शीतांशुः क्रियते केन शीतलोऽमृतमंडलः

သူတော်ကောင်းတို့၏ သဘာဝဂုဏ်သည် ကူညီကာ အနှစ်သက်ဖွယ် စကားကို ပြောခြင်းပင်။ အမృతဝိုင်းကဲ့သို့ အေးမြသော လကို အေးမြစေသူကား မည်သူနည်း?

Verse 177

देवदूत ततो ब्रूहि कारुण्यान्मम पृच्छतः । नरकान्निष्कृतिः सद्यो भ्रातुर्मे जायते कथम्

အို နတ်တမန်၊ ကျွန်ုပ်မေးမြန်းသည်ကို ကရုဏာဖြင့် ပြောပြပါ။ ကျွန်ုပ်၏ အစ်ကိုသည် နရကမှ ချက်ချင်း လွတ်မြောက်ခြင်းကို မည်သို့ ရနိုင်ပါသနည်း?

Verse 178

इति तस्य वचः श्रुत्वा देवदूतो जगाद ह । ध्यानं दृष्ट्वा क्षणं ध्यात्वा तन्मैत्री रज्जुबन्धनः

သူ၏စကားကို ကြားသော် နတ်တမန်က ပြော하였다။ သူ၏ သမာဓိကို မြင်၍ ခဏမျှ စဉ်းစားကာ မိတ်သဟာယစိတ်ဖြင့်—တာဝန်၏ ကြိုးချည်မှုရှိသော်လည်း—ဆုံးဖြတ်하였다။

Verse 179

यत्ते वैश्याष्टमे पुण्यं त्वया जन्मनि संचितम् । तद्भ्रात्रे दीयतां सर्वं स्वर्गं तस्य यदीच्छसि

သင်၏ အဋ္ဌမမြောက် မွေးဖွားခြင်းတွင် ဝိုင်ရှျယအဖြစ် စုဆောင်းခဲ့သော ကုသိုလ်ပုဏ္ဏာအားလုံးကို သင်၏ အစ်ကိုထံ ပေးလှူပါ။ သူ့ကို သုခဘုံ(စွဝဂ္ဂ) ရောက်စေလိုလျှင်ပင်။

Verse 180

विकुंडल उवाच । किं तत्पुण्यं कथं जातं किं जन्म च पुरातनम् । तत्सर्वं कथ्यतां दूत ततो दास्यामि सत्वरम्

ဗိကုဏ္ဍလက ဆိုသည်– “အဲဒီ ကုသိုလ်ပုဏ္ဏာက ဘာလဲ၊ ဘယ်လို ဖြစ်ပေါ်လာတာလဲ၊ အတိတ်က မွေးဖွားခြင်းက ဘာလဲ။ အို တမန်၊ အားလုံးကို ပြောပြပါ; ထို့နောက် ကျွန်ုပ် ချက်ချင်း ပေးလှူမည်။”

Verse 181

देवदूत उवाच । शृणु वैश्य प्रवक्ष्यामि तत्पुण्यं च सहेतुकम् । पुरा मधुवने पुण्ये ऋषिरासीच्च शाकुनिः

နတ်တမန်က ပြောသည်– “နားထောင်လော့၊ ဝိုင်ရှျယာရေ။ ထိုကုသိုလ်၏ အကြောင်းရင်းနှင့်တကွ ငါရှင်းပြမည်။ ရှေးကာလက သန့်ရှင်းသော မဓုဝန၌ ရှာကူနီ အမည်ရှိ ရှိတစ်ပါး နေထိုင်ခဲ့၏။”

Verse 182

तपोऽध्ययन संपन्नस्तेजसां ब्रह्मणा समः । जज्ञिरे तस्य रेवत्यां नव पुत्रा ग्रहा इव

သူသည် တပဿာနှင့် ဝေဒပညာလေ့လာမှု ပြည့်စုံ၍ တေဇောဓာတ်၌ ဘြဟ္မာနှင့်တူ၏။ သူ၏ ရေဝတီထံမှ သားကိုးယောက် မွေးဖွားလာ၍ နဝဂြဟာကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 183

ध्रुवः शीलो बुधस्तारो ज्योतिष्मानुत पंचमः । अग्निहोत्ररता ह्येते गृहधर्मेषु रेमिरे

ဓြုဝ၊ ရှီလ၊ ဗုဓ၊ တာရာ နှင့် ပဉ္စမဖြစ်သော ဂျျိုတိရှ်မာန်—သူတို့အားလုံး အဂ္နိဟောတရ ပူဇာ၌ စိတ်နှစ်မြုပ်၍ ဂৃহသ္ထဓမ္မ၏ တာဝန်များတွင် ပျော်ရွှင်ခဲ့ကြ၏။

Verse 184

निर्मोहो जितकामश्च ध्यानकोशो गुणाधिकः । एते गृहविरक्ताश्च चत्वारो द्विजसूनवः

နိရ္မောဟ၊ ဇိတကာမ၊ ဓျာနကိုးရှ၊ နှင့် ဂုဏာဓိက—ဤဘြာဟ္မဏသားလေးဦးသည် ဂৃহသ္ထဘဝမှ ဝိရာဂရှိ၍ ကင်းကွာနေကြ၏။

Verse 185

चतुर्थाश्रममापन्नाः सर्वकामविनिस्पृहाः । ग्रामैकवासिनः सर्वे निःसंगा निष्परिग्रहाः

သူတို့သည် စတုတ္ထအာရှ్రమဖြစ်သော သံညာသသို့ ဝင်ရောက်ပြီး အလိုဆန္ဒအားလုံးမှ မလိုလားမက်မောသူများ ဖြစ်ကြ၏။ သူတို့အားလုံး တစ်ရွာတည်း၌ နေထိုင်၍ အဆက်အနွယ်ကင်းကွာ၊ ပိုင်ဆိုင်မှုမရှိဘဲ ရှိကြ၏။

Verse 186

निराशा निष्प्रयत्नाश्च सम लोष्टाश्मकांचनाः । येनकेनचिदाच्छन्ना येनकेनचिदाशिताः

မျှော်လင့်ချက်ကင်း၍ စိုးရိမ်ပူပန်သော ကြိုးပမ်းမှုမရှိသူတို့သည် မြေခဲ၊ ကျောက်နှင့် ရွှေကို တူညီဟုမြင်ကြသည်။ လက်ထဲရောက်သမျှဖြင့် ကိုယ်ကိုဖုံးအုပ်၍ ရရှိသမျှကိုသာ စားသောက်ကာ စန်တောသနှင့် ဝိုင်ရာဂျျ၌ နေထိုင်ကြသည်။

Verse 187

सायंग्रहास्तथा नित्यं विष्णुध्यानपरायणाः । जितनिद्रा जिताहारा वातशीतसहिष्णवः

သူတို့သည် နေ့စဉ်ညနေ စန္ဓျာကရိယာကို ပြုလုပ်၍ ဗိဿဏုကို သမาธိဓာန၌ အလုံးစုံအပ်နှံကြသည်။ အိပ်ငိုက်ခြင်းနှင့် အစာကို ထိန်းနိုင်ပြီး လေတိုးနှင့် အအေးကို သည်းခံကြသည်။

Verse 188

पश्यंतो विष्णुरूपेण जगत्सर्वं चराचरम् । चरंति लीलया पृथ्वद्यंतेऽन्योन्यं मौनमास्थिताः

လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာ အားလုံးပါဝင်သော ကမ္ဘာလောကကို ဗိဿဏု၏ ရုပ်သဏ္ဍာန်ဟုမြင်ကာ သူတို့သည် လီလာကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ် လှည့်လည်ကြသည်။ မြေကြီး၏ အဆုံးတိုင်အောင် ရောက်သော်လည်း အချင်းချင်း မောနဖြင့် နေကြသည်။

Verse 189

न कुर्वंति क्रियां कांचिदर्थमात्रं हि योगिनः । दृष्टज्ञाना असंदेहाश्चिद्विकार विशारदाः

ယောဂီတို့သည် အကြောင်းမဲ့အလုပ်ကို မလုပ်ကြ; ရည်ရွယ်ချက်ရှိသည့်အခါသာ လုပ်ဆောင်ကြသည်။ သူတို့သည် မြင်သိသော ဉာဏ်ကို ရရှိပြီး သံသယကင်းကာ စိတ်၏ ပြောင်းလဲမှုများကို နားလည်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်ကြသည်။

Verse 190

एवं ते तव विप्रस्य पूर्वमष्टमजन्मनि । तिष्ठतो मध्यदेशेषु पुत्रदारकुटुंबिनः

ဤသို့ပင်၊ ဟေ ဘြာဟ္မဏ၊ သင်၏ ယခင်—အဋ္ဌမ—ဘဝတွင် မဓျဒေသဒေသများ၌ နေထိုင်စဉ် သင်၌ သားတစ်ဦး၊ ဇနီးတစ်ဦးနှင့် အိမ်ထောင်မိသားစု ရှိခဲ့သည်။

Verse 191

गेहं तावकमाजग्मुर्मध्याह्ने क्षुत्पिपासिताः । वैश्वदेवांतरे काले त्वया दृष्टा गृहांगणे

မွန်းတည့်ချိန်၌ ဆာလောင်၍ ရေငတ်နေကြသဖြင့် သူတို့သည် သင်၏အိမ်သို့ ရောက်လာကြ၏။ ဝိုင်ရှ္ဝဒေဝ ပူဇာအကြားကာလတွင် သင်သည် သူတို့ကို အိမ်ဝင်းအတွင်း၌ မြင်ခဲ့၏။

Verse 192

सगद्गदं साश्रुनेत्रं सहर्षं च ससंभ्रमम् । दंडवत्प्रणिपातेन बहुमानपुरःसरम्

အသံတုန်ယင်၍ မျက်ရည်ပြည့်မျက်စိ၊ ဝမ်းမြောက်ပီတိနှင့် ရိုသေကြောက်ရွံ့သည့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ဖြင့်၊ သူသည် အလွန်အမင်းဂုဏ်ပြုလေးစားမှုကို ရှေ့တန်းတင်ကာ ဒဏ္ဍဝတ်ပရဏိပါတဖြင့် အပြည့်အဝ လဲကျကန်တော့၏။

Verse 193

प्रणम्य चरणौ मूर्ध्ना कृत्वा पाणियुगाञ्जलिम् । तदाभिनन्दिताः सर्वे तया सूनृतया गिरा

ဦးခေါင်းကို (သူမ၏) ခြေတော်၌ ချ၍ လက်နှစ်ဖက်ကို အညံ့တင်ကာ၊ ထို့နောက် သူတို့အားလုံးကို သူမ၏ သစ္စာရှိ၍ နူးညံ့သော စကားဖြင့် ကြိုဆိုကာ ဂုဏ်ပြုခဲ့သည်။

Verse 194

अद्य मे सफलं जन्म जीवितं सफलं तथा । अद्य विष्णुः प्रसन्नो मे सनाथोऽद्यास्मि पावनः

ယနေ့ ငါ၏ မွေးဖွားခြင်းသည် အကျိုးဖြစ်ထွန်းလေပြီ၊ ငါ၏ အသက်တာလည်း ပြည့်စုံလေပြီ။ ယနေ့ ဗိဿဏုသည် ငါ့အပေါ် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်တော်မူ၏; ယနေ့ ငါသည် အကာအကွယ်မဲ့သူ မဟုတ်တော့—ငါသည် သန့်စင်ပဝါန် ဖြစ်လေပြီ။

Verse 195

धन्योऽस्म्यद्य गृहं धन्यं धन्या अद्य कुटुंबिनः । ममाद्य पितरो धन्या धन्या गावः श्रुतं धनम्

ယနေ့ ငါသည် ကံကောင်းမြတ်နိုးသူ ဖြစ်၏; ငါ၏ အိမ်လည်း ကံကောင်းမြတ်နိုး၏; ယနေ့ ငါ၏ မိသားစုဝင်တို့လည်း ကံကောင်းမြတ်နိုးကြ၏။ ယနေ့ ငါ၏ ပိတရုများလည်း ကံကောင်းမြတ်နိုး၏; နွားများလည်း ကံကောင်းမြတ်နိုး၏—အမှန်တကယ် ငါကြားသမျှသည် တန်ဖိုးကြီးသော ရတနာတည်း။

Verse 196

यद्दृष्टौ भवतां पादौ तापत्रयहरौ मया । भवतां दर्शनं यस्माद्धन्यस्यैव हरेरिव

သင်တို့၏ ခြေတော်တို့ကို ကျွန်ုပ်မြင်တွေ့ရသဖြင့်—ဒုက္ခသုံးပါးကို ဖယ်ရှားပေးသော ခြေတော်တို့—သင်တို့၏ ဒർശနသည် ကံကောင်းသူတို့အတွက် ဟရီဘုရား၏ ဒർശနကဲ့သို့ ဖြစ်၍ ကျွန်ုပ်၏ ဝေဒနာတို့ ပျောက်ကင်းသွားသည်။

Verse 197

एवं संपूज्य कृत्वा तु पादप्रक्षालनं तथा । धृतं मूर्ध्नि विशांश्रेष्ठ श्रद्धया परया तदा

ဤသို့ သင့်တော်စွာ ပူဇော်ပြီးနောက် ခြေတော်ဆေးကြောခြင်းကို ပြုလုပ်ကာ၊ လူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးအို၊ ထိုခြေတော်ရေကို အမြင့်မြတ်ဆုံးသော သဒ္ဓါဖြင့် မိမိခေါင်းပေါ်၌ တင်ဆောင်하였다။

Verse 198

यत्र पादोदकं वैश्य श्रद्धया शिरसा धृतम् । गंधपुष्पाक्षतैर्धूपैर्दीपैर्भावपुरःसरम्

အို ဝိုင်ရှျ၊ ခြေတော်ဆေးရေကို သဒ္ဓါဖြင့် ခေါင်းပေါ်၌ တင်ဆောင်ရာနေရာ၌၊ ထို့ပြင် စိတ်မှန်သော ဘာဝ-ဘက္တိကို ရှေ့တန်းတင်၍ အနံ့သာ၊ ပန်း၊ အက္ခတ (မကွဲဆန်)၊ ဓూప၊ မီးအလင်းတို့ဖြင့် ပူဇော်ရာနေရာ၌—ထိုနေရာသည် အထူးသန့်ရှင်းမြတ်နိုးဖွယ် ဖြစ်လာသည်။

Verse 199

संपूज्य सुंदरान्नेन भोजिता यतयस्तथा । तृप्ताः परमहंसास्ते विश्रांता मंदिरे निशि

သင့်တော်စွာ ဂုဏ်ပြုပူဇော်ကာ အရသာကောင်းသော အစာဖြင့် ကျွေးမွေးသဖြင့် ယတိတို့သည် အပြည့်အဝ တృप्तကြပြီး၊ ထို ပရမဟံသ သံဃာဝင် စွန့်လွှတ်သူတို့သည် ညအခါ အိမ်၌ အနားယူကြသည်။

Verse 200

ध्यायंतश्च परं ब्रह्म यज्ज्योतिर्ज्योतिषां मतम् । तेषामातिथ्यजं पुण्यं जातं यत्ते विशांवर

လူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးအို၊ သူတို့သည် “အလင်းတို့၏ အလင်း” ဟု သတ်မှတ်ကြသော ပရမဘြဟ္မကို ဓ്യာနပြုနေစဉ်၊ သူတို့၏ ဧည့်ဝတ်ပြုမှုမှ ပေါက်ဖွားသော ပုဏ္ဏကံသည် သူတို့အတွက် ထင်ရှားပေါ်ထွန်း၍ အကျိုးဖြစ်ထွန်းလာ하였다။