Dharma-shastra
Laws of Righteous Conduct
Exposition of dharma-shastra covering varnadharma, ashrama duties, samskaras, purification rites, and ethical codes for society.
Adhyayas in Dharma-shastra
Adhyaya 150
Chapter 150 — Manvantarāṇi (The Manvantaras) and the Purāṇic Map of Vedic Transmission
အဂ္နိဘုရားသည် ဓမ္မကိုအခြေခံသော ကမ္ဘာဗေဒကို စနစ်တကျစတင်၍ မနွန္တရများ—မနုတို့အုပ်ချုပ်သည့် အဆက်ဆက်သော ကာလကြီးများ—ကို ရေတွက်ဖော်ပြသည်။ မနွန္တရတစ်ခုစီကို မနု၊ အိန္ဒြ၊ ဒေဝအုပ်စုများ၊ သပ္တရ္ရှိများနှင့် မြေပြင်အမိန့်အာဏာကို ထိန်းသိမ်းသော မျိုးဆက်များဖြင့် သတ်မှတ်ထားသည်။ စွာယမ္ဘုဝ မနုစသည့် အစောပိုင်းကာလများမှ စ၍ ယခုကာလ၏ သြရဒ္ဓဒေဝ/ဝိုင်ဝသ္ဝတ မနုနှင့် လက်ရှိ သပ္တရ္ရှိများကို ဖော်ပြပြီး နောင်လာမည့် သာဝရ္ဏိ မနုတို့အပါအဝင် အနာဂတ် မနုများထိ ချဲ့ထွင်ကာ ဘြဟ္မာ၏ တစ်နေ့တွင် မနွန္တရ ၁၄ ခု ရှိကြောင်း အလေးပေးသည်။ ထို့နောက် ကမ္ဘာအုပ်ချုပ်ရေးကို ဓမ္မဆိုင်ရာ ဖွဲ့စည်းပုံအဖြစ် တည်ဆောက်ပြီးနောက် ဉာဏ်ပညာအုပ်ချုပ်ရေးသို့ လှည့်ကာ ဒွာပရယုဂအဆုံးတွင် ဟရိသည် မူလ ဝေဒကို ခွဲဝေ၍ ဝေဒလေးပါးအလိုက် ယဇ္ဉပူဇော်ရေး တာဝန်များကို သတ်မှတ်ကာ ဗျာသ၏ တပည့်များ—ပိုင်လ၊ ဝိုင်ရှမ္ပါယန၊ ဇိုင်မိနိ၊ စုမန္တု—နှင့် နောက်ဆက်တွဲ သာခါ/မျိုးရိုးများမှတဆင့် ထုတ်လွှင့်လာပုံကို ခြေရာခံဖော်ပြသည်။ ထို့ကြောင့် ကမ္ဘာကာလစက်ဝန်းနှင့် ဝေဒစာပေမျိုးရိုးတို့သည် ယဇ္ဉ၊ ဉာဏ်ပညာနှင့် ဓမ္မကို ထိန်းသိမ်းရန် စနစ်တကျ အစဉ်အလာတစ်ခုတည်းအဖြစ် ဆက်လက်တည်ရှိသည်။
Adhyaya 151
Duties outside the Varṇa Order (वर्णेतरधर्माः) — Agni Purana, Chapter 151
ဤအခန်းသည် သင်ကြားမှု၏ ဆက်ခံစဉ်ဆက်ကို ထားရှိကာ စတင်သည်။ အဂ္နိသည် မနုနှင့် အခြား ဓမ္မရှာစတရကာများ သင်ကြားခဲ့သော၊ ဘုက္ခတိ (bhukti) နှင့် မုက္ခတိ (mukti) နှစ်မျိုးလုံးကို ပေးစွမ်းနိုင်သည့် ဓမ္မများကို ဝရုဏနှင့် ပုရှ္ကရမှတဆင့် ပရရှုရာမထံ ပို့ဆောင်လာသကဲ့သို့ ရှင်းလင်းမည်ဟု ကြေညာသည်။ ထို့နောက် ပုရှ္ကရသည် “ဝဏ္ဏာရှရမ-ဧတရ” ဓမ္မများ၊ အနက် ဝဏ္ဏ-အာရှရမ သတ်မှတ်ချက်များကို ကျော်လွန် သို့မဟုတ် မတိုင်မီ လုပ်ဆောင်ရသော စကြဝဠာဆိုင်ရာ တာဝန်ကျင့်ဝတ်များကို မိတ်ဆက်သည်။ အဟိံသာ၊ သတ္တယ၊ ဒယာ၊ အနုဂ္ဂရဟ စသည့် အထွေထွေ သီလဂုဏ်များနှင့် တီရ္ထသေဝန၊ ဒါန၊ ဗြဟ္မစရိယ၊ အမတ်ဆရယ စသည့် ဘဝကို သန့်ရှင်းစေသော အကျင့်များ၊ ဒေဝတားနှင့် ဒွိဇများကို ဝန်ဆောင်ခြင်း၊ ဂုရုသေဝာ၊ ဓမ္မနာကြားခြင်း၊ ပိတೃပူဇာ စသည့် သာသနာယဉ်ကျေးမှု၏ တိုင်တန်းများကို ရေတွက်ဖော်ပြသည်။ ထို့ပြင် မင်းအပေါ် နိစ္စဘက္တိ၊ ကျမ်းစာညွှန်ကြားမှု၊ သည်းခံခြင်းနှင့် အာစတိကယကို ထောက်ခံကာ ပြည်သူ့ကျင့်ဝတ်နှင့် ဓမ္မညီညွတ်မှုကို အတည်ပြုသည်။ နောက်တဖန် ဝဏ္ဏာရှရမ၏ အထွေထွေ တာဝန်များ (ယဇ္ဉ၊ သင်ကြားခြင်း၊ ပေးကမ်းခြင်း) ကို ပြန်လည်ဆိုပြီး၊ ဗြာဟ္မဏ၊ က္ရှတ္တရိယ၊ ဝိုင်ရှျ၊ ရှူဒြ အလိုက် အလုပ်အကိုင်များကို ဖော်ပြကာ၊ anuloma/pratiloma ပေါင်းစည်းမှုများမှ ဖြစ်သော မျိုးနွယ်ရောနှော (mixed-jāti) အုပ်စုများ၏ အမည်များ၊ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း၊ ကန့်သတ်ချက်များ၊ လက်ထပ်စည်းကမ်းနှင့် လူမှုနယ်နိမိတ် စည်းမျဉ်းများကို ရှင်းလင်းသည်။ အဆုံးတွင် ရောနှောမှုရှိလျှင် မိဘနှစ်ဖက်၏ အကျင့်/အလုပ် (karma) ကို အခြေခံ၍ jāti ကို ခန့်မှန်းသတ်မှတ်ရမည်ဟု ဆိုကာ၊ ပုရာဏသဘောတရားအတွင်း လူမှုစည်းကမ်းကို ဓမ္မရှာစတရအရ အရေးကြီးသည့် အစိတ်အပိုင်းအဖြစ် ထင်ဟပ်စေသည်။
Adhyaya 152
The Livelihood of the Householder (गृहस्थवृत्तिः) — Agni Purana, Chapter 152
ဤအধ্যာယကို ပုෂ္ကရက ဟောကြားရာတွင် ဝဏ္ဏာန္တရ-ဓမ္မမှ ဂೃಹಸ್ಥဝෘတ္တိ (အိမ်ထောင်ရှင်၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း) ကို ဓမ္မ-ရှာစတြ အနေနှင့် အထူးတလည် ဆက်လက်ဖော်ပြသည်။ ပထမဦးစွာ ဗြာဟ္မဏသည် သတ်မှတ်ထားသော တာဝန်ဓမ္မများဖြင့် ကိုယ်တိုင်ရပ်တည်ရမည်ဟု ဦးစားပေးပြီး အရေးပေါ်လိုအပ်သော် က္ଷတ္တရိယ၊ ဝိုင်ရှျ၊ သို့မဟုတ် ရှူဒြသဘော အလုပ်များကို ယာယီအားဖြင့် ခွင့်ပြုသော်လည်း ရှူဒြအပေါ် ကျွန်သဘောဖြင့် မီခိုနေခြင်း သို့မဟုတ် ရှူဒြမွေးဖွားသည့် အဓိကအသက်မွေးဝမ်းကျောင်းကို ယူခြင်းကို သတိပေးတားမြစ်သည်။ ထို့နောက် ဒွိဇတို့အတွက် ခွင့်ပြုသည့် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများ—လယ်ယာလုပ်ငန်း၊ ကုန်သွယ်ရေး၊ နွားကာကွယ်ထိန်းသိမ်းရေး၊ ငွေချေးငွေတိုး—ကို ရေတွက်ဖော်ပြပြီး စားသုံးမှုနှင့် ကုန်ကူးမှုတွင် စာရိတ္တကန့်သတ်ချက်များကို ပြသသည့် ရှောင်ကြဉ်ရမည့် အချက်များကိုလည်း တွဲဖက်ဖော်ပြသည်။ လယ်ထွန်ခြင်းကြောင့် မြေ၊ အပင်နှင့် ပိုးမွှားတို့ကို ထိခိုက်စေသည့် ဓမ္မဒဏ်ရာကို အသိအမှတ်ပြုသော်လည်း ယဇ్ఞနှင့် ဒေဝပူဇာဖြင့် သန့်စင်ခြင်းကို ဓမ္မဆိုင်ရာ ကုထုံးအဖြစ် သတ်မှတ်ကာ စီးပွားရေးဘဝကို ပူဇာနှင့် ပြစ်လွှတ်အတုန့်အပြန်နှင့် ချိတ်ဆက်ထားသည်။ ထွန်ယက်ကိရိယာ (ပလောက်) နှင့် ပတ်သက်၍ နွားအရေအတွက်ဖြင့် တန်းစီသတ်မှတ်သော ဒဏ်ကြေးစနစ်ကို ထည့်သွင်းကာ လိုအပ်ချက်၊ ရက်စက်မှုနှင့် ဓမ္မထိခိုက်မှုတို့ကို ဥပဒေ-စာရိတ္တအရ ချိန်ညှိထားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း အဆင့်လိုက်—ṛta, amṛta, mṛta, pramṛta—ကို သတ်မှတ်ပြီး အရေးပေါ်အခြေအနေတွင် အမှန်/အမှား ရောနှောခြင်းတောင် ခွင့်ပြုနိုင်သော်လည်း အောက်တန်းကျ၍ မသင့်လျော်သော အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းကို မည်သို့မျှ မလက်ခံနိုင်ဟု အဆုံးသတ်သည်။
Adhyaya 153
Chapter 153 — Brahmacarya-āśrama-dharma (The Dharma of the Student Stage)
ဤအধ্যာယသည် အိမ်ထောင်ရှင်ဝတ္တရားများမှ ဘြဟ္မစရိယ-အာရှရမ-ဓမ္မသို့ ကူးပြောင်းကာ ဓမ္မကို လူဘဝအဆင့်ဆင့် သင်ရိုးညွှန်းတမ်းအဖြစ် တင်ပြ၍ လူမှုဆက်လက်တည်တံ့မှုနှင့် ဝိညာဉ်ရေးတက်လှမ်းမှုကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သည်ဟု ဆိုသည်။ အစတွင် သားဖွားချိန်ညှိနှိုင်းမှု (ṛtu-ညများ) နှင့် ကိုယ်ဝန်တည်ခြင်း၊ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ခြင်းဆိုင်ရာ ရိတုများကို ဖော်ပြပြီး၊ ထို့နောက် မွေးဖွားမှုအနီးအနား ဆံစည်း (sīmanta)၊ မွေးဖွားပူဇော် (jātakarma)၊ အမည်ပေး (nāmakarma) စသည့် သံස්ကာရများနှင့် ဝဏ္ဏအလိုက် အမည်ပေးစည်းကမ်းကို ရှင်းလင်းသည်။ ထို့ပြင် ကလေးဘဝရိတု cūḍā-karman ကို ဖော်ပြကာ ဝဏ္ဏနှင့် အသက်ကန့်သတ်ချက်အလိုက် upanayana အချိန်ကို သတ်မှတ်ပြီး၊ ကျောင်းသား၏ ပစ္စည်းယဉ်ကျေးမှု—ခါးပတ်၊ အရေပြားဝတ်စုံ၊ တံတောင်၊ အဝတ်အစား၊ upavīta—တို့ကို သင့်လျော်မှုနှင့် စနစ်တကျဖြစ်မှုအတွက် အလေးပေးသည်။ ဆရာ၏ တာဝန်များအဖြစ် သန့်ရှင်းရေး၊ အကျင့်စာရိတ္တ၊ မီးပူဇော်တာဝန်များနှင့် sandhyā ပူဇော်မှုကို သင်ကြားပေးရမည်ဟု ဆိုသည်။ လက်တွေ့ဝိနည်းတွင် စားသောက်ရာတွင် ဦးတည်ရာအဓိပ္ပါယ်၊ နေ့စဉ် agnihotra ဆန်ဆန် ပူဇော်မှုများနှင့် အလွန်အကျွံ ပျော်ပွဲစားမှု၊ အကြမ်းဖက်မှု၊ အပြစ်တင်ပြောဆိုမှု၊ အညစ်အကြေးစကားများကို တားမြစ်သည်။ နိဂုံးတွင် vedāsvīkaraṇa၊ dakṣiṇā နှင့် ပြီးဆုံးရေချိုးပွဲကို ဖော်ပြကာ ဘြဟ္မစရိယကို သာသနာကျမ်းသင်ယူမှုနှင့် စည်းကမ်းတကျ သီလထိန်းသိမ်းမှုကို ညီညွတ်စေသော အသိပညာဝတ္တရားအဖြစ် သတ်မှတ်သည်။
Adhyaya 154
Chapter 154: विवाहः (Vivāha — Marriage)
ဤအধ্যာယသည် ဘြဟ္မစရိယ သင်ကြားချက်မှ ဂೃಹಸ್ಥ အဆင့်သို့ ကူးပြောင်းကာ အိမ်ထောင်ရေးကို ဓမ္မဖြင့် ထိန်းညှိထားသော အဖွဲ့အစည်းအဖြစ် ဖော်ပြသည်။ ဝဏ္ဏအလိုက် စည်းကမ်းများ—လူတန်းစားအလိုက် ခွင့်ပြုသော ဇနီးအရေအတွက်နှင့် အဆဝဏ္ဏ ဇနီးနှင့်အတူ ဓမ္မကာရျ (ပူဇော်ပွဲ/ရိတုအလုပ်) မပြုရဟူသော စည်းကမ်း—ကို ထုတ်ဖော်ကာ အတွင်းဝဏ္ဏ လက်ထပ်မှုကို ရိတု-ဥပဒေသဘောတရားအဖြစ် အတည်ပြုသည်။ ထို့နောက် မင်္ဂလာကြေး/သတို့သမီးတန်ဖိုးကို အချို့အခြေအနေများတွင် ဖော်ပြခြင်း၊ မိန်းကလေးကို တစ်ကြိမ်ထက်ပို၍ မပေးရဟူသော တားမြစ်ချက်နှင့် ဖမ်းဆီးခေါ်ယူမှုအပေါ် ပြစ်ဒဏ်များကို ဆိုသည်။ လက်ခံထားသော လက်ထပ်ပုံစံများ (Brāhma, Ārṣa, Prājāpatya, Āsura, Gāndharva, Rākṣasa, Paiśāca) ကို စာရင်းပြုကာ ဓမ္မတရားဖြင့် ပေးအပ်ခြင်း၊ ဝယ်ယူခြင်း၊ အပြန်အလှန်ရွေးချယ်ခြင်း၊ အင်အားသုံးခြင်း သို့မဟုတ် လှည့်ဖြားခြင်းတို့ကို ခွဲခြားသည်။ ကပ်ဘေးအချိန်တွင် ထူးခြားသဖြင့် ပြန်လည်လက်ထပ်ခွင့်ကိုလည်း မှတ်တမ်းတင်ပြီး သေဆုံးသွားသော ခင်ပွန်း၏ ညီငယ်နှင့် လက်ထပ်စေသည့် လေဝီရိတ်ပုံစံကိုပါ ထည့်သွင်းသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် vivāha-muhūrta—ကောင်း/မကောင်းသော လ၊ နေ့၊ တိထိ၊ နက္ခတ်နှင့် ဂြိုဟ်အခြေအနေများ (ဗိဿနု “အိပ်နေချိန်” ကိုရှောင်ခြင်း၊ လအချို့၊ ထိခိုက်နေသော လ၊ ကောင်းဂြိုဟ်များ အနိမ့်ကျခြင်း၊ vyatīpāta) ကို ဖော်ပြကာ အိမ်ထောင်ရေးအကျင့်နှင့် အိမ်ထောင်ဆက်ဆံချိန်ကို ပြက္ခဒိန်အလိုက် ထိန်းသိမ်းရန် ညွှန်ကြားသည်။
Adhyaya 155
Ācāra (Right Conduct)
ဤအধ্যာယသည် နေ့စဉ်အကျင့်အထုံးကို ဓမ္မ-ရှာစတြ မိုက်ခရိုလမ်းညွှန်အဖြစ် ဖော်ပြသည်။ ပုရှ္ကရက ဗြာဟ္မမုဟူရ္တ၌ နိုးထ၍ ဒေဝသ္မရဏ ပြုခြင်း၊ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စများတွင် ဦးတည်ရာကို စောင့်ထိန်းခြင်း (နေ့—မြောက်၊ ည—တောင်) နှင့် မသင့်လျော်သောနေရာများကို ရှောင်ကြဉ်ခြင်းတို့ကို သတ်မှတ်သည်။ ထို့နောက် သောစ (śauca) ကို အာစမန (ācamana) တွင် မြေသုံးခြင်း၊ သွားတိုက်ခြင်း (dantadhāvana) နှင့် ရေချိုးခြင်း (snāna) ကို အဓိကထားကာ “မချိုးရေဖြင့် ပြုသော ပူဇော်ကာမများသည် အကျိုးမရှိ” ဟု ဆိုသည်။ ရေ၏ သန့်စင်နိုင်စွမ်းကို အဆင့်လိုက်ဖော်ပြပြီး မြေအောက်ရေ၊ ဆွဲယူရေ၊ စမ်းရေ၊ ကန်ရေ၊ တီရ္ထရေ၊ အထူးသဖြင့် ဂင်္ဂါရေကို အမြင့်ဆုံး သန့်စင်ရေဟု ချီးမြှောက်သည်။ ရေချိုးအစီအစဉ်ကို ဝေဒမန်တရများ (Hiraṇyavarṇāḥ, Śanno devī, Āpo hi ṣṭhā, Idam āpaḥ) ဖြင့် ချိတ်ဆက်ကာ ရေအောက်တွင် ဂျပ (japa) ပြုခြင်းနှင့် Aghamarṣaṇa, Drupadā, Yuñjate manaḥ, Pauruṣa sūkta စသည့် စုက္တများကို ရွတ်ဆိုနိုင်ကြောင်း ပြောပြီး နောက်တရပဏ (tarpaṇa)၊ ဟိုးမ (homa)၊ ဒါန (dāna) တို့ကို ဆက်လက်ညွှန်ကြားသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် လူမှု-ကျင့်ဝတ်ကန့်သတ်ချက်များ—အခြားသူကို မထိခိုက်စေခြင်း၊ အလေးထမ်းသူနှင့် ကိုယ်ဝန်ဆောင်မိန်းမတို့ကို လမ်းပေးခြင်း၊ မျက်စိနှင့် စကားကို သတိထားခြင်း၊ မင်္ဂလာမကောင်းသော အပြုအမူများကို ရှောင်ခြင်း၊ အများပြည်သူအကျင့်သိက္ခာ၊ ရေသန့်ရှင်းရေး၊ လိင်နှင့် လူမှုသန့်ရှင်းမှုနယ်နိမိတ်များ၊ ဝေဒ၊ ဒေဝတား၊ မင်းများနှင့် ရှင်ရသီတို့ကို လေးစားခြင်း၊ တိထိအချို့တွင် ဆီနှိပ်ခြင်းကို ရှောင်ရန် စသည့် ပြက္ခဒိန်သတိပေးချက်များကို ဖော်ပြသည်။ လက်ရေးမူကွဲများကိုလည်း မှတ်သားကာ အသက်ရှင်သော ပို့ဆောင်မှုကို ပြသသော်လည်း အဓိကရည်ရွယ်ချက်မှာ သန့်ရှင်းမှု၊ ထိန်းချုပ်မှုနှင့် အကျိုးချမ်းသာ (yoga-kṣema) ကို စည်းကမ်းတကျ အကျင့်ဖြင့် ရရှိစေခြင်း ဖြစ်သည်။
Adhyaya 156
Chapter 156 — द्रव्यशुद्धिः (Dravya-śuddhi) / Purification of Substances
ဤအခန်းသည် အာစာရပိုင်းအဆုံးပြီးနောက် ချက်ချင်းစတင်ကာ «ဒြဗျ-ရှုဒ္ဓိ»—ညစ်ညမ်းသွားသောပစ္စည်းများကို ထုံးတမ်းအရ ပြန်လည်သင့်တော်စေသော သန့်စင်နည်းများကို ဖော်ပြသည်။ ပုရှ္ကရသည် ပစ္စည်းအမျိုးအစားလိုက် ညစ်ညမ်းမှုနှင့် ကုထုံးကို ဓမ္မရှာစတြာပုံစံဖြင့် စနစ်တကျ ခွဲခြားပြောသည်—မြေထည်ကို မီးပြန်ဖုတ်၍ သန့်စင်; သတ္တုများကို သတ္တုအလိုက် ဆေးရည်သုံး (ကြေးကို အချဉ်ရည်ရောရေဖြင့်; ကြေးဝါနှင့် သံကို အယ်လ်ကာလီရည်ဖြင့်); ပုလဲကဲ့သို့ ရတနာများကို ရေနှင့်လျှော်၍ သန့်စင်။ ထို့ပြင် အသုံးအဆောင်၊ ကျောက်ပစ္စည်း၊ ရေထဲမှထွက်သော အစားအစာ၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်၊ ကြိုး၊ အမြစ်၊ အသီး၊ ဝါး/မြက်ပင်ပစ္စည်းများအထိ ချဲ့ထွင်ကာ အိမ်တွင်းနှင့် ယဇ္ဉာအခြေအနေတို့တွင် သန့်ရှင်းမှုသည် လက်တွေ့ကျသော စည်းကမ်းဖြစ်ကြောင်း ပြသည်။ ယဇ္ဉာတွင် အိုးခွက်များကို သုတ်၍ ကိုင်တွယ်ခြင်းဖြင့် သန့်စင်; ဆီပြန်ပစ္စည်းများကို ရေနွေးဖြင့်; အိမ်နေရာကို တံမြက်လှည်း၍ ထိန်းသိမ်း။ အဝတ်ကို မြေမှုန့်နှင့် ရေဖြင့်; အဝတ်အများကို ရေဖျန်း၍; သစ်သားကို ချွတ်တင်၍; ဖိနှိပ်ထားသောပစ္စည်းကို ရေဖျန်း၍; အရည်ကို လျှံထွက်အောင်လုပ်၍ သန့်စင်ဟု ဆိုသည်။ တိရစ္ဆာန်ပါးစပ်သန့်စင်မှု၊ စားပြီးနောက်/နှာချေ/အိပ်/သောက်/ရေချိုးပြီးနောက် လိုက်နာရမည့် အကျင့်များ၊ လူသွားလမ်းဝင်ပြီးနောက် အာစမနာ၊ မစင်သွားရာသီ သန့်စင်ကာလတို့ကိုလည်း မှတ်တမ်းတင်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် မစင်ထွက်ပြီးနောက် သန့်စင်ရန် မြေမှုန့်အရေအတွက်၊ သာသနာ့တပည့်/တပသီတို့အတွက် အထူးစည်းကမ်းများ၊ ပိုးထည်၊ လီနင်၊ သမင်မွေးတို့အတွက် သန့်စင်ဆေးရည်များကို သတ်မှတ်ကာ ပန်းနှင့် အသီးတို့ကို ရေဖျန်းခြင်းဖြင့် သန့်စင်ကြောင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။
Adhyaya 157
Śāva-āśauca and Sūtikā-śauca: Death/Childbirth Impurity, Preta-śuddhi, and Śrāddha Procedure (Chapter 157)
ဤအধ্যာယသည် သေဆုံးမှု(śāva) နှင့် မွေးဖွားမှု(sūtikā) ကြောင့် ဖြစ်သော အရှောစ(aśauca) စည်းကမ်းများကို ဓမ္မသတ်ပုံစံဖြင့် စနစ်တကျ ချမှတ်ထားသည်။ sapinda ဆက်နွယ်မှုကို အခြေခံ၍ varṇa နှင့် အခြေအနေအလိုက် အရှောစကာလကို အဆင့်လိုက် သတ်မှတ်ပြီး၊ အသက်အရွယ်(မွေးကင်းစ/၃နှစ်အောက်/၃နှစ်အထက်/၆နှစ်အထက်)၊ မိန်းမ၏ အခြေအနေ(cūḍā ပြုလုပ်ပြီး/မပြုလုပ်သေး၊ အိမ်ထောင်သည်မိန်းမ၏ ဖခင်ဘက်ဆွေမျိုးနှင့် ဆက်နွယ်မှု) နှင့် သေဆုံးသတင်း နောက်ကျရောက်လာခြင်း(ကျန်ရက်တွက်ခြင်း သို့မဟုတ် ၁၀ညကျော်ပြီးလျှင် ၃ညသာ) စသည့် ခြွင်းချက်များကို ရှင်းလင်းသည်။ ထို့နောက် preta-śuddhi နှင့် śrāddha လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများ—piṇḍa ပူဇော်ခြင်း၊ ပန်းကန်/အိုးများ ခွဲဝေခြင်း၊ gotra-nāma ရွတ်ဆိုခြင်း၊ မာတိကာ/တိုင်းတာချက်များ သတ်မှတ်ခြင်း၊ Soma၊ Agni(Vahni) နှင့် Yama အတွက် မီး ၃ မီး ထူထောင်၍ အဟုတိများကို အစီအစဉ်တကျ ဆောင်ရွက်ခြင်း—ကို ဖော်ပြသည်။ adhimāsa ကဲ့သို့ ပြက္ခဒိန်ဆိုင်ရာ အခြေအနေများနှင့် (ဥ. ၁၂ရက်အတွင်း) ပြီးစီးနိုင်သော ရွေးချယ်မှုများကိုလည်း ဆိုထားပြီး၊ နှစ်စဉ် śrāddha တာဝန်နှင့် śrāddha သည် သေသူ၏ မရဏနောက်အခြေအနေ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အကျိုးပြုကြောင်း အကြောင်းပြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် nāśauca မသက်ရောက်သည့် အကြမ်းဖက်/ထူးခြားသေဆုံးမှုအချို့ကို စာရင်းပြု၍ လိင်ဆက်ဆံပြီးနောက် သို့မဟုတ် မီးခိုးထိပြီးနောက် ချက်ချင်း ရေချိုးရန်၊ dvija အလောင်းကို ကိုင်တွယ်နိုင်သူကို ကန့်သတ်ရန်၊ မီးသင်္ဂြိုဟ်ပြီးနောက် အရိုးကောက်ချိန်နှင့် ကိုယ်ထိလက်ရောက် ပြန်လည်ခွင့်ပြုချိန်တို့ကို စည်းကမ်းတကျ သတ်မှတ်ကာ အဆုံးသတ်သည်။
Adhyaya 158
Srāvādya-śauca (Impurity due to bodily discharge and allied causes)
ဤအধ্যာယသည် အရှောစ (ပူဇော်ရေးမသန့်မှု) ကို ကိုယ်ခန္ဓာမှ ထွက်ရည်/သွေးထွက်မှုများ၊ ကိုယ်ဝန်ဆိုင်ရာ သွေးယိုခြင်း/ပျက်ကွက်ခြင်း၊ မွေးဖွားမှု (sūtaka) နှင့် သေဆုံးမှု (mṛtaka) အပေါ် စနစ်တကျ သတ်မှတ်ကာ ဝဏ္ဏ၊ ဆွေမျိုးနီးစပ်မှု (sapinda, sukulya, gotrin) နှင့် အသက်အဆင့် (သွားမထွက်မီ၊ မင်္ဂလာမတိုင်မီ၊ cūḍā ပြီးနောက်) အလိုက် ကာလအဆင့်ဆင့် ခွဲခြားဖော်ပြသည်။ ရေချိုးစည်းကမ်း၊ အရိုးစုဆောင်းခြင်း (asthi-sañcayana)၊ ရေသွန်းပူဇော် (udaka-kriyā)၊ piṇḍa အရေအတွက်၊ ကလေးငယ်များအတွက် မီးသင်္ဂြိုဟ်/မြေမြှုပ် ခွဲခြားမှု၊ အစားအစာ၊ လက်ဆောင်၊ śrāddha တားမြစ်ချက်များကိုလည်း ထည့်သွင်းသည်။ မသန့်မှုများ ထပ်တလဲလဲ ဖြစ်လျှင် အလေးဆုံးသည် အပေါ့ဆုံးကို အစားထိုးအုပ်စိုးသည်ဟု ဆုံးဖြတ်သည်။ မိုးကြိုး/မီးကြောင့် သေဆုံးမှု၊ ကပ်ရောဂါ၊ အစာခေါင်းပါးမှု၊ စစ်/ဘေးအန္တရာယ်ကာလ၊ sapinda မဟုတ်သော အလောင်းကို ကိုင်တွယ်ခြင်းနှင့် အပြစ်ကျူးလွန်အမျိုးအစားအချို့အတွက် ချန်လှပ်ချက်များကဲ့သို့ အထူးကိစ္စများလည်း ပါဝင်သည်။ စုစည်းအားဖြင့် သန့်ရှင်းမှုကို ဓမ္မနည်းပညာတစ်ရပ်အဖြစ် သတ်မှတ်ကာ အိမ်ထောင်ရေးစည်းကမ်းကို ထိန်းသိမ်းခြင်း၊ ပူဇော်ရေးအရည်အချင်းကို စည်းမျဉ်းချမှတ်ခြင်းနှင့် မနုနှင့် အခြား ရှင်သန်ပညာရှင်များ၏ အာဏာကို အခြေခံ၍ လူမှုတာဝန်များကို အခြေအနေလိုက် စည်းကမ်းတကျ ချိတ်ဆက်ပေးသည်။
Adhyaya 159
Purification Concerning the Unsanctified (Asaṃskṛta) and Related Cases (असंस्कृतादिशौचम्)
ဤအခန်းသည် saṃskṛta (သင့်တော်သော သံစဉ်/သင်္ကာရများ ခံယူပြီးသူ) နှင့် asaṃskṛta (မသင်္ကာရသူ) တို့၏ သေပြီးနောက် အကျိုးအာနိသင်ကို ခွဲခြားဖော်ပြကာ၊ သေချိန်တွင် ဟရီကို သတိရခြင်းက စွဝဂ္ဂနှင့် မောက္ခအထိ ပေးနိုင်ကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့နောက် ဂင်္ဂါနှင့် ဆက်စပ်သော သင်္ဂြိုဟ်အကျိုးကို အလေးပေးပြီး အရိုးချ (asthi-kṣepa) ကို ဂင်္ဂါရေတွင် ပြုလုပ်လျှင် ပရေတာကို မြှင့်တင်ကာ၊ အရိုးများ ဂင်္ဂါရေထဲရှိနေသမျှ ကောင်းကင်နေထိုင်မှု ဆက်တည်ကြောင်း ထပ်ဆိုသည်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတ်သေသူများနှင့် patita များတွင် သတ်မှတ်ထားသော ရိုက်တော်များ မရှိဟု ဆိုသော်လည်း၊ ချက်ချင်း မေတ္တာဖြင့် ကယ်တင်လမ်းကို ပြပြီး ကျဆုံးပရေတာအတွက်ပင် Narāyaṇa-bali ကို ကရုဏာအဖြစ် အကြံပြုသည်။ ထို့နောက် မရဏသည် မျက်နှာမလိုက်ဘဲ လောကီချိတ်ဆက်မှုကို မစောင့်ကြောင်း၊ သေပြီးနောက် ခရီးတွင် ဓမ္မသာ လိုက်ပါကြောင်း (ယမလမ်းတွင် ဇနီးကို အထူးဖော်ပြ) သင်ကြားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကမ္မ၏ မလွဲမသွေမှု၊ ပေါ်ထွန်း-ပျက်ကွယ် ဝန်းကျင်နှင့် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းကို အဝတ်အစားပြောင်းသကဲ့သို့ ဥပမာပေးကာ၊ ကိုယ်ရှိသော်လည်း အတ္တသည် အဆုံးတွင် မချုပ်နှောင်ကြောင်းကြောင့် ဝမ်းနည်းမှုကို စွန့်လွှတ်ရန် တိုက်တွန်းသည်။
Adhyaya 160
Vānaprastha-āśrama (The Forest-Dweller Stage of Life)
ဓမ္မရှာစတြာအစဉ်အလာကို ဆက်လက်၍ ပုရှ္ကရက ဝါနပရස්ထနှင့် တောအာသက်တစ်ဦး၏ စည်းကမ်းတကျနေထိုင်မှုကို ဂೃಹස්ထတာဝန်နှင့် ပိုမိုပြည့်စုံသော သံယောဇဉ်ဖြတ်ခြင်းကြား တံတားအဖြစ် ဖော်ပြသည်။ အခန်းအစတွင် မြင်သာသောလက္ခဏာများနှင့် နေ့စဉ်ကျင့်ဝတ်—ဆံပင်မတ်တပ်၊ အဂ္နိဟောတရကို ထိန်းသိမ်းခြင်း၊ မြေပြင်ပေါ်အိပ်ခြင်း၊ သမင်အရေဝတ်ခြင်း—တို့ကို列ပြ၍ လူမှုဘဝမှ ဆုတ်ခွာသော်လည်း ဝေဒိကပူဇော်ပွဲများ ဆက်လက်ရှိနေကြောင်း ပြသည်။ ထို့နောက် တောတွင်နေထိုင်၍ အစားအစာကို ထိန်းချုပ်ခြင်း (နို့၊ အမြစ်များ၊ နီဝါရ တောဆန်၊ သစ်သီး)၊ လက်ဆောင်မခံခြင်း၊ တစ်နေ့သုံးကြိမ်ရေချိုးခြင်းနှင့် ဗြဟ္မစရိယကို စည်းကမ်းအဖြစ် ထားကာ စိတ်ရည်ကို သန့်စင်ပြီး အားကိုးမှုလျော့စေသည်။ ဓမ္မသည် နတ်ဘုရားများကို ပူဇော်ခြင်းနှင့် ဧည့်သည်ကို ဂုဏ်ပြုခြင်းဖြင့် လူမှုရေးအရ ထင်ရှားလာပြီး ယတိများကို ဆေးပင်အာဟာရဖြင့် အသက်မွေးရန် ညွှန်ကြားသည်။ ကလေးမြေးများ တည်ငြိမ်ပြီးနောက် အိမ်ထောင်ရှင်သည် တောသို့ ခိုလှုံနိုင်သည်။ ရာသီအလိုက် တပစ်ကို စနစ်တကျ—နွေတွင် ပဉ္စအဂ္နိတပစ်၊ မိုးရာသီတွင် မိုးနှင့် မိုးကောင်းကင်ကို ခံယူခြင်း၊ ဆောင်းတွင် စိုစွတ်အဝတ်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ကျင့်ခြင်း—အဆုံးတွင် မပြန်လှည့်ဘဲ ရှေ့သို့သာ သွားမည့် ဝရတဖြင့် ဓမ္မတရားအပေါ် မပြောင်းလဲသော သံယောဇဉ်ဖြတ်ခြင်းကို သင်္ကေတပြုသည်။
Adhyaya 161
Yati-dharma (The Dharma of the Renunciate Ascetic)
ဤအধ্যာယတွင် ယတိဓမ္မကို လူမှုဆက်နွယ်မှုမှ လွတ်မြောက်စေသော ဉာဏ်သို့ စည်းကမ်းတကျ ပြောင်းရွှေ့ခြင်းဟု သတ်မှတ်ထားသည်။ ဝိရာဂျာ (မစွဲလမ်းမှု) ပေါ်လာသည့်အခါ ချက်ချင်း စွန့်လွှတ်ရန် တိုက်တွန်းပြီး prājāpatya iṣṭi ကို စီမံကာ သန့်ရှင်းသော မီးများကို အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းယူခြင်းဖြင့် အပြင်ပန်းယဇ်ကမ်းမှ အတွင်းတပစ်သို့ ပြောင်းလဲကြောင်း ပြသည်။ ယတိ၏ နေထိုင်စည်းကမ်းမှာ တစ်ယောက်တည်းနေခြင်း၊ မစုဆောင်းခြင်း၊ အနည်းငယ်သာ အသက်မွေးခြင်း၊ အန္တရာယ်မဖြစ်စေရန် သတိထားခြင်းနှင့် သစ္စာဖြင့် သန့်စင်ထားသော စကားနှင့် အပြုအမူတို့ ဖြစ်သည်။ ဘိက္ခာခံယူပုံစံများကို အသေးစိတ် သတ်မှတ်ကာ အိမ်ထောင်ရှင်များကို မလေးလံစေဘဲ လူမှုအပေါ် သမာသမတ်ကျစွာ မူတည်နေထိုင်ရန် ပြထားသည်။ ထို့ပြင် kuṭīraka → bahūdaka → haṃsa → paramahaṃsa ဟူသော မင်္ဂလာသမားအဆင့်များဖြင့် အတွင်းသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်သည့် လမ်းကြောင်းကို ဖော်ပြသည်။ နောက်တစ်ဖန် ယောဂစည်းကမ်းနှင့် ချိတ်ဆက်ကာ yama-niyama, āsana, prāṇāyāma (garbha/agarbha; pūraka-kumbhaka-recaka ကို mātrā အတိုင်းအတာဖြင့်), pratyāhāra, dhāraṇā, dhyāna, samādhi တို့ကို ရှင်းလင်းသည်။ အဆုံးတွင် အဒွိတ မဟာဝါကျကဲ့သို့ အတ္တကို Brahman/Vāsudeva/Hari နှင့် တစ်တည်းဟု အတည်ပြုကာ စွန့်လွှတ်ခြင်းကို စီလသမာဓိနှင့် တိုက်ရိုက် ဉာဏ်ဖြင့် မောက္ခသို့ ရောက်စေသည့် လမ်းဟု ပြပြီး အပြစ်ဖြေ (prāṇāyāma ၆ ကြိမ်) နှင့် cāturmāsya ရာသီဝရတများကိုလည်း ထည့်သွင်းထားသည်။
Adhyaya 162
अध्याय १६२ — धर्मशास्त्रकथनम् (Dharmaśāstra Exposition: Authorities, Pravṛtti–Nivṛtti, Upākarman, and Anadhyāya Rules)
ဤအধ্যာယသည် ဓမ္မကို စမృతိအာဏာပိုင် အစဉ်အလာ (မနုမှ ပရာရှရအထိ၊ အာပஸတမ္ဗ၊ ဗျာသ၊ ဗြဟ္စပတိ စသည်) အပေါ်တွင် တည်မြဲစေကာ ဥပဒေသဘောနှင့် သီလကျင့်ဝတ် ကန့်သတ်ချက်ကို ထူထောင်သည်။ ထို့နောက် ဝေဒကမ္မကို ပရဝတ္တိ (ဆန္ဒကြောင့် လှုပ်ရှားလုပ်ဆောင်မှု) နှင့် နိဝတ္တိ (ပညာအခြေပြု ဆုတ်ခွာမှု) ဟူ၍ နှစ်မျိုးခွဲကာ တပဿ၊ စွာဓျာယ၊ အင်ဒြိယသမယမ၊ အဟിംသာ၊ ဂုရု-သေဝာတို့ကို အာတ္မ-ဉာဏသို့ ဦးတည်စေသော ဝိနယများဟု ဖော်ပြပြီး နိဿရေယသနှင့် အမတత్వသို့ ရောက်စေသည့် အမြင့်ဆုံးနည်းလမ်းဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် လက်တွေ့ဓမ္မသို့ ကူးပြောင်းကာ ဝေဒရွတ်ဆိုခြင်းအတွက် ပြက္ခဒိန်နှင့် အခြေအနေဆိုင်ရာ စည်းကမ်းများ၊ ဥပာကရမန်နှင့် ဥတ္စရဂ ရိတုများကို သတ်မှတ်ပြီး အနာဓျာယ (ယာယီရပ်နား) အကြောင်းအရာများကို အသေးစိတ်စာရင်းပြုသည်။ ထိုအတွင်း သေဆုံးမှုကြောင့် အညစ်အကြေးကာလ၊ နေ/လ ကြတ်ခြင်း၊ လဆန်းလဆုတ်နေ့အချို့၊ မိုးလေဝသအနှောင့်အယှက်များ (မိုးကြိုး၊ မီးတောက်ကျ၊ မြေငလျင်)၊ အညစ်အကြေးအခြေအနေများနှင့် ထိတွေ့ခြင်း (အလောင်း၊ မီးသင်္ဂြိုဟ်ရာ၊ အပြင်ပယ်သူ)၊ မကောင်းသံများနှင့် လက်တွေ့အနှောင့်အယှက်များ ပါဝင်ပြီး စုစုပေါင်း ၃၇ မျိုးဟု သတ်မှတ်သည်။ ဤစီးဆင်းမှုသည် အဂ္နိပုရာဏ၏ နည်းလမ်း—အာတ္မဉာဏဟူသော အမြင့်ဆုံးရည်မှန်းချက်ကို နေ့စဉ်ဘဝကို စည်းကမ်းတကျ ထိန်းညှိသော တိကျသည့် အကျင့်အထုံးဖြင့် ဖော်ထုတ်ခြင်း—ကို ပြသသည်။
Adhyaya 163
Śrāddha-kalpa-kathana (Exposition of the Śrāddha Procedure)
ဤအধ্যာယတွင် śrāddha (ရှရဒ္ဓ) ကို လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအဖြစ် သဒ္ဓမ္မမြေပုံတစ်ရပ်လို ဖော်ပြပြီး bhukti (ကျန်းမာချမ်းသာ၊ စည်းစိမ်) နှင့် mukti (လွတ်မြောက်ရေးဆိုင်ရာ ကုသိုလ်) နှစ်မျိုးလုံး ပေးနိုင်သော ရိတုအဖြစ် ချီးမြှောက်ထားသည်။ Puṣkara က တစ်နေ့ကြိုတင် ဘြာဟ္မဏများကို ဖိတ်ကြားခြင်းနှင့် နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ကြိုဆိုလက်ခံခြင်းမှ စ၍ အစဉ်အလာကို ရှင်းလင်းသည်။ ထိုင်ခုံစီမံကိန်းကို အရှေ့မျက်နှာမူစီ၍ deva-kārya အတွက် ကိန်းစုံ၊ pitṛ-kārya အတွက် ကိန်းမစုံ သတ်မှတ်ကာ မိခင်ဘက် ဘိုးဘွားများအတွက်လည်း တူညီစွာ ချမှတ်သည်။ မန္တရားအုပ်ချုပ်သည့် အဆင့်များတွင် Viśve-devas ကို ဖိတ်ခေါ်ခြင်း၊ pavitra ပါသော အိုးခွက်များ အသုံးပြုခြင်း၊ စပါး/အနှံ့များ ဖြန့်ချခြင်း၊ နို့နှင့် ယဝ/နှမ်း ထည့်ခြင်း၊ arghya ပူဇော်ခြင်း၊ pitṛ များအတွက် apasavya အနေအထားသို့ ပြောင်း၍ ပတ်လည်ကာရဏာ ပြုခြင်းတို့ ပါဝင်သည်။ pitṛyajña ပုံစံ မီးပူဇော်ပြီးနောက် hutaśeṣa ကို ဖြန့်ဝေကာ အိုးခွက်များကို သန့်စင်သက္ကာရပြု၍ မန္တရားဖတ်ခြင်းနှင့် လက်မထိခြင်းဖြင့် အစားအစာကို သန့်ရှင်းစေသည်။ နိဂုံးတွင် ကျန်အစားအစာနှင့် ရေတင်ပူဇော်ခြင်း၊ တောင်မျက်နှာမူ၍ piṇḍa-dāna ပြုခြင်း၊ svasti နှင့် akṣayya-udaka၊ svadhā မန္တရားဖြင့် dakṣiṇā ပေးခြင်း၊ visarjana နှင့် အစာကျွေးပြီးနောက် လိုက်နာရမည့် စည်းကမ်းများကို ဖော်ပြသည်။ ထို့ပြင် ekoddiṣṭa နှင့် sapiṇḍīkaraṇa ကို ခွဲခြားကာ သေဆုံးနေ့/လစဉ်/နှစ်စဉ် śrāddha စက်ဝန်းများ သတ်မှတ်ပြီး အစားအစာနှင့် ဒါနများ၏ အကျိုးရလဒ်များကို ရေတွက်ဖော်ပြသည်။ Gayā နှင့် မင်္ဂလာအချိန်များကို ထင်ရှားစေပြီး နိဂုံးချုပ်တွင် pitṛ များကို śrāddha-devatā ဟု အတည်ပြုကာ အသက်ရှည်ခြင်း၊ စည်းစိမ်၊ ပညာ၊ ကောင်းကင်ဘုံနှင့် လွတ်မြောက်ခြင်းကို ပေးတတ်ကြောင်း ဆိုသည်။
Adhyaya 164
Chapter 164: नवग्रहहोमः (Navagraha Fire-Offering)
ဤအခန်းသည် ပုရှ္ကရက မင်္ဂလာတိုးတက်ရေး၊ အပူအပင်သက်သာရေး၊ မိုးရွာစေခြင်း၊ အသက်ရှည်ခြင်း၊ အာဟာရပြည့်ဝခြင်းနှင့် အဘိချာရ (ရန်လို/အင်အားသုံး ရည်ရွယ်ချက်) အထိ အကျိုးရှိစေသော နဝဂြဟဟോമ (Navagraha Homa) ကို ဓမ္မရှာစတရ သဘောတရားနှင့် အခမ်းအနားနည်းပညာအရ ဖော်ပြထားသည်။ နေ (Sūrya) မှ ကေတု (Ketu) အထိ ဂြဟ ၉ ပါးကို ရေတွက်ပြီး၊ အစဉ်လိုက် ပစ္စည်းများဖြင့် ရုပ်ပုံများပြုလုပ်ရန် သတ်မှတ်သည်—ကြေး၊ ကြည်လင်ကျောက်၊ အနီစန္ဒကူး၊ ရွှေ၊ အာရကသစ် (တွဲစုံအတွက်)၊ ငွေ၊ သံ၊ ခဲ။ ရွှေဖြင့်ရေးသားခြင်း သို့မဟုတ် မွှေးကြိုင်မဏ္ဍလများဖြင့် မှန်ကန်စွာ အမှတ်အသား/ပုံရေးခြင်း၊ အရောင်ကိုက်ညီသော အဝတ်အစားနှင့် ပန်းများ၊ နံ့သာ၊ လက်ကောက်များ၊ ဂုဂ္ဂုလု မီးခိုးတိုင်တို့ကို အလေးထားသည်။ ရစ်/မန္တရများကို အစဉ်လိုက် ရွတ်ဆိုရန်၊ သစ်တိုင် (samidh) ထည့်သွင်းအစဉ်နှင့် ဂြဟတစ်ပါးချင်းစီအတွက် ဟောမအလှူအရေအတွက် (၁၂၈ သို့ ၂၈) ကို ပျားရည်၊ ဂီ၊ ဒိန်ချဉ်တို့ဖြင့် သတ်မှတ်ထားသည်။ ထို့ပြင် အစားအစာပူဇော်ပစ္စည်းများနှင့် ဒွိဇများကို ဂြဟအစဉ်အတိုင်း ကျွေးမွေးနည်း၊ နောက်တစ်ဆင့် ဒက္ခိဏာများကို အစဉ်လိုက် (နွား၊ သင်္ခါ၊ နွားထီး၊ ရွှေ၊ အဝတ်အစား၊ မြင်း စသည်) ပေးအပ်ရန် ဖော်ပြသည်။ နိဂုံးတွင် ဂြဟအင်အားများသည် မင်းများ၏ အတက်အကျနှင့် လောကအခြေအနေများကို ထိန်းချုပ်သဖြင့် ဂြဟပူဇော်ခြင်းသည် အလွန်အရေးကြီးကြောင်း ဆိုထားသည်။
Adhyaya 165
Adhyaya 165 — नानाधर्माः (Various Dharmas)
အဂ္နိ–ဝသိဋ္ဌ သင်ကြားဆက်လက်မှုအရ ဤအခန်းသည် ဓမ္မကို သမားတော်သဘောဖြင့် စတင်တင်ပြသည်။ နှလုံးအတွင်းရှိ ဘုရားကို စိတ်၊ ဉာဏ်၊ မှတ်ဉာဏ်နှင့် အာရုံများကို တစ်ချက်တည်းအာရုံစိုက်ကာ သမဓိပြုရမည်။ ထိုအတွင်းရေးစည်းကမ်းမှ အဂ္နိသည် ဓမ္မရှာစတြာသို့ ပြောင်းလဲကာ စြာဒ္ဓ ပူဇော်ပွဲနှင့် အစားအသောက်ကန့်သတ်ချက်များ၊ နေ/လ ကြတ်တောက်ချိန်များတွင် ဒါနနှင့် ဘိုးဘွားကိစ္စများ၏ အထူးအကျိုး၊ မီးမရှိသည့်အခါ ဝိုင်ශ්ဝဒေဝ ပူဇော်နည်းမှန်ကို ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် လူမှုသန့်ရှင်းမှုအကြောင်း—အထူးသဖြင့် မိန်းမများ၊ အတင်းအကျပ်နှင့် မသန့်ရှင်းမှု—ကို ဆွေးနွေးပြီး အဒွైతသဘောဖြင့် ပြန်လည်ညှိနှိုင်းသည်။ အတ္တမှလွဲ၍ “ဒုတိယ” ကို မမြင်သူအတွက် သာမန်ဆန့်ကျင်မှုများ ပျော့ပြောင်းသွားသည်ဟု ဆိုသည်။ ယောဂအပိုင်းတွင် အမြင့်ဆုံးယောဂကို စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ရပ်တန့်ကာ က్షೇತ್ರज्ञ ကို ပရမာတ္မန်/ဗြဟ္မန်ထဲသို့ ပေါင်းစည်းခြင်းဟု သတ်မှတ်ပြီး ပရာဏာယာမနှင့် စာဝိတြီ (ဂါယတြီ) ကို အမြင့်ဆုံးသန့်စင်ကာကွယ်သူဟု ချီးမွမ်းသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ပြစ်ဒဏ်ဖြေရာ၏ ကန့်သတ်ချက်များနှင့် ကမ္မအကျိုးဆက်များ (နိမ့်ကျသော ပြန်လည်မွေးဖွားမှုများ၊ ရှည်လျားသောကာလများ) ကို ဖော်ပြကာ ယောဂသာလျှင် အပြစ်ကို အလွန်ကောင်းစွာ ဖယ်ရှားနိုင်သည့် အထက်မြတ်ဆုံးနည်းဟု သတ်မှတ်၍ ပူဇော်ဓမ္မနှင့် အတွင်းသိမြင်မှုကို ပေါင်းစည်းထားသည်။
Adhyaya 166
Chapter 166: वर्णधर्मादिकथनं (Exposition of Varṇa-Dharma and Related Topics)
ဤအခန်းသည် ဓမ္မကို ဝေဒနှင့် စမృతိအပေါ် အခြေခံ၍ “ငါးမျိုး” ဟု သတ်မှတ်ကာ၊ အကျင့်အထုံးများကို လုပ်ဆောင်ခွင့် (အဓိကာရ) သည် မိမိ၏ ဝဏ္ဏ (varṇa) အပေါ် မူတည်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ အာရှရမ (āśrama) အလိုက် တာဝန်များကိုလည်း ဘဝအဆင့်အလိုက် သတ်မှတ်ထားသော အထူးဝတ္တရားများဟု ခွဲခြားပြသည်။ ထို့နောက် အာရှရမလေးပါး (ဗြဟ္မစာရီ၊ ဂೃಹသ္ထ၊ ဝါနပရသ္ထ၊ ယတိ) အားလုံးတွင် သက်ဆိုင်နိုင်သော နိုင်မိတ္တိက လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများ၊ အထူးသဖြင့် ပရာယශ්စိတ္တ (အပြစ်ဖြေ) ကို စုစည်းခွဲခြားပြီး၊ ကర్మကို ရည်ရွယ်ချက်အလိုက် အဒೃಷ್ಟार्थ (မမြင်ရသော အကျိုး) — မန္တရနှင့် ယဇ్ఞ၊ ဒૃષ્ટार्थ (လက်တွေ့အကျိုး) နှင့် ဗျဝဟာရ (ဥပဒေ/တရားရေး) နှင့် ဒဏ္ဍ (အပြစ်ဒဏ်/စည်းကမ်း) ထဲရှိ ရောနှောရည်ရွယ်ချက်များဟု သတ်မှတ်သည်။ အနက်ဖွင့်ပိုင်းတွင် သြရုတိနှင့် စမృతိကို ကိုက်ညီစေကာ၊ အနုဝါဒကို အသုံးချရန် ပြန်လည်ဖော်ပြခြင်းဟု ရှင်းလင်းပြီး ဂုဏာర్థ၊ ပရိသင်္ခ்யာर्थ ပုံစံများနှင့် အರ್ಥဝါဒ (ချီးမွမ်း/ရှင်းပြ စကား) ကို မိတ်ဆက်သည်။ ထို့နောက် သံစ్కာရများ (အထူးသဖြင့် “၄၈” မျိုး)၊ ပဉ္စယဇ్ఞ နှင့် ပာကယဇ्ञ/ဟဝိရယဇ्ञ၊ ဆိုမယဇ्ञ ခွဲခြားမှုများကို ဖော်ပြပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် သီလဂုဏ်များ၊ နေ့စဉ်အကျင့် (စကားပြော၊ ရေချိုး၊ စားသောက်စည်းကမ်း)၊ ဆွေမျိုးမဟုတ်သူတောင် ဒသာဟာ/သင်္ဂြိုဟ်ပွဲ ဆောင်ရွက်ခွင့်၊ ပင်္ကတိဒိုးသ (စားပွဲတန်းညစ်ညမ်းမှု) ဖြေရှင်းနည်းများနှင့် ပရာဏာဟုတိ ၅ မျိုးကို အဆုံးသတ်ဖော်ပြသည်။
Adhyaya 167
Ayuta–Lakṣa–Koṭi Fire-offerings (अयुतलक्षकोटिहोमाः) — Graha-yajña Vidhi
အဂ္ဂိဘုရားသည် စည်းစိမ်တိုးပွားခြင်း၊ သာယာငြိမ်းချမ်းခြင်းနှင့် အောင်မြင်ခြင်းအတွက် ဓမ္မသတ်ရိုးရာ «ဂြဟယဇ္ဈ» ကို ဆက်လက်ညွှန်ကြားသည်။ ဟോമာကို အယုတ (၁၀,၀၀၀)၊ လက္ခ (၁၀၀,၀၀၀)၊ ကိုဋိ (၁၀,၀၀၀,၀၀၀) ဟူသော အဆင့် ၃ မျိုး သတ်မှတ်ပြီး၊ အဂ္နိကුණ္ဍမှ နဝဂြဟများကို ဖိတ်ခေါ်ကာ နေကို အလယ်ထား၍ ဦးတည်ရာအလိုက် မဏ္ဍလအတွင်း တည်နေရာချသတ်မှတ်သည်။ အဓိဒေဝတာနှင့် ပရတျအဓိဒေဝတာ စာရင်းများ၊ သစ်သား/စမိဓ်နှင့် အဟူတိရောနှောပစ္စည်းများ၊ ၁၀၈ ဟူတိနှင့် ၁၀၈ ကုမ္ဘ စသည့် အရေအတွက်များကို ဖော်ပြပြီး၊ ပူර්ဏာဟူတိ၊ ဝသော်ဓာရာ၊ ဒက္ခိဏာနှင့် အဘိသေက မန္တရများဖြင့် အဓိကဒေဝတားများ၊ နဝဂြဟများနှင့် ကာကွယ်အင်အားများကို ပန်ကြား၍ ပြီးစီးစေသည်။ ထို့ပြင် မရွှေ၊ နွား၊ မြေ၊ ရတနာ၊ အဝတ်အစား၊ အိပ်ရာ စသည့် ဒါနနှင့် ပေါင်းစည်းကာ စစ်အောင်မြင်မှု၊ မင်္ဂလာပွဲ၊ ပွဲတော်များနှင့် အဘိသေက/သိက္ခာပေးပွဲများတွင် အသုံးချရန် ရည်ညွှန်းသည်။ အဆင့်မြင့်ပုံစံများတွင် လက္ခ-နှင့် ကိုဋိ-ဟോമာအတွက် ကုန္ဍအရွယ်အစား၊ ပုရောဟိတ်အရေအတွက်၊ မန္တရရွေးချယ်မှုတို့ကို သတ်မှတ်ပြီး၊ တြိဂံကုန္ဍနှင့် ရုပ်ပုံတုလုပ်ဆောင်မှုများပါဝင်သည့် အဘိချာရ/ဝိဒွေသဏ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းကိုလည်း ဖော်ပြကာ ကောသမစ်-ဓမ္မစည်းကမ်းနှင့် လက်တွေ့ရိုးရာကို ပေါင်းစည်းထားသည်။
Adhyaya 168
Chapter 168 — महापातकादिकथनम् (Exposition of Great Sins and Related Topics)
ဤအခန်းသည် ပုရှ္ကရ၏ ဥပဒေ–ပူဇော်ရေးညွှန်ကြားချက်ဖြင့် စတင်သည်။ သတ်မှတ်ထားသော ပြစ်ဒဏ်ဖြေရှင်းရေး (prāyaścitta) ကို မလုပ်လိုသူများကို ဘုရင်က အပြစ်ပေးရမည်ဟု ဆိုပြီး၊ အပြစ်သည် ရည်ရွယ်၍ဖြစ်စေ မရည်ရွယ်ဘဲဖြစ်စေ ဖြေရှင်းရေးကို ဆောင်ရွက်ရမည်ဟု သတ်မှတ်သည်။ ထို့နောက် အစားအစာနှင့် ထိတွေ့မှုအပေါ် အညစ်အကြေးဖြစ်စေသော လူအုပ်စု/အခြေအနေများ (မဟာအပြစ်ရှိသူ၊ လစဉ်သွေးဆင်းနေသော မိန်းမ၊ အောက်တန်းအုပ်စုများ၊ အလုပ်အကိုင်ကြောင့် ကန့်ကွက်ခံရသူများ) ကို စာရင်းပြု၍ မည်သည့်အချိန်တွင် ရှောင်ကြဉ်ရမည်ကို ဖော်ပြသည်။ ထိုမှတစ်ဆင့် ကṛcchra၊ taptakṛcchra၊ prājāpatya၊ cāndrāyaṇa စသည့် အဆင့်လိုက် ပြစ်ဒဏ်ဖြေရှင်းရေးများကို တားမြစ်အစားအစာ၊ အကျန်အစားအစာ၊ မသင့်လျော်သော ပစ္စည်းများ စားသုံးခြင်းတို့နှင့် ချိတ်ဆက်သတ်မှတ်သည်။ ထို့ပြင် မဟာပာတက ၄ မျိုး (brahmahatyā၊ surāpāna၊ steya၊ gurutalpa) ကို သတ်မှတ်ကာ တူညီအပြစ်ဟုယူဆသော လုပ်ရပ်များ၊ upapātaka များနှင့် ဇာတိကျဆင်းစေသော လုပ်ရပ်များ (jātibhraṃśakara) ကို စနစ်တကျ ဖော်ပြသည်။ အခန်းတစ်လျှောက် ရာဇဓမ္မ၊ śauca (သန့်ရှင်းရေးစည်းကမ်း) နှင့် ဓမ္မရှာစတြာဆိုင်ရာ ခွဲခြားသတ်မှတ်မှုတို့ကို ပေါင်းစည်းကာ လူမှုစည်းကမ်းနှင့် ပူဇော်ရေးပြန်လည်ပြုပြင်ခြင်းတို့သည် အဂ္နేయဓမ္မ၏ အပြန်အလှန်အားဖြည့် လမ်းကြောင်းများဟု ပြသသည်။
Adhyaya 169
Mahāpātaka-ādi-kathana (Account of the Great Sins) — concluding note incl. ‘Mārjāra-vadha’ (killing of a cat)
ဤအခန်းသည် ဓမ္မ-ရှာစတြာ အပိုင်းကို ပိတ်သိမ်းပြီး၊ မဟာပာတက (mahāpātaka) ဟုခေါ်သော အလွန်ကြီးမားသော အပြစ်များနှင့် ဆက်စပ်သော ချို့ယွင်းမှုများကို အမျိုးအစားခွဲကာ ဖော်ပြသည်။ အဆုံးတွင် ကော်လိုဖွန်သဘောတရားဖြင့် mārjāra-vadha (ကြောင်ကို သတ်ခြင်း) ကို ထင်ရှားစွာ မှတ်သားထားသည်။ အဂ္နိပုရာဏ၏ သင်ကြားရေးလမ်းစဉ်တွင် အပြစ်ခွဲခြားခြင်းသည် စာရိတ္တတံဆိပ်ကပ်ခြင်းသာမက၊ သင့်လျော်သော ကုစားနည်းများကို သတ်မှတ်ရန် လိုအပ်သော မြေပုံဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤအဆုံးသတ်သည် pāpa ကို သတ်မှတ်ခြင်းမှ သန့်စင်ရေးနည်းပညာ—prāyaścitta သို့ ကူးပြောင်းသည့် ချိတ်ဆက်ချက်အဖြစ် လုပ်ဆောင်ပြီး၊ ဥပဒေ-ကျင့်ဝတ်ဆိုင်ရာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုမှ ပူဇော်-တပဿာဆိုင်ရာ ကုထုံးသို့ တိုက်ရိုက် ဆက်သွားသည့် စွယ်စုံကျမ်းပုံစံကို အတည်ပြုကာ လူမှုစည်းကမ်းနှင့် အတွင်းသန့်စင်မှုကို ဓမ္မအောက်တွင် ပေါင်းစည်းထားသည်။
Adhyaya 170
प्रायश्चित्तानि (Expiations) — Association-Impurity, Purification Rites, and Graded Penance
ဤအခန်း (အဂ္နိပုရာဏ ၁၇၀) သည် အပြစ်လွန်ပြီးနောက် သန့်ရှင်းမှုကို ပြန်လည်ရရှိစေရန် «ပရာယရှ္စိတ္တ» ကို ဓမ္မနည်းပညာအဖြစ် စနစ်တကျ ချမှတ်ထားသည်။ လူမှုဆက်ဆံရေးနှင့် ယဇ္ဈပွဲဝင်ရောက်မှုမှတဆင့် မသန့်ရှင်းမှုကူးစက်နိုင်သည့်အရာကို အထူးအလေးထားသည်။ ပုရှ္ကရက «ပတိတ» (ဓမ္မမှကျသူ) နှင့် ကြာရှည်ပေါင်းသင်းနေပါက တစ်နှစ်အတွင်း ကိုယ်တိုင်လည်း ကျနိုင်ကြောင်း သတိပေးသော်လည်း အပြစ်ဖြစ်စေသော “ပေါင်းသင်းမှု” သည် ယဇ္ဈဆောင်ရွက်ပေးခြင်း၊ သင်ကြားပေးခြင်း၊ သို့မဟုတ် လိင်ဆက်ဆံခြင်းတို့ကြောင့် ဖြစ်ပြီး ယာဉ်တူစီးခြင်း၊ အစားအစာတူစားခြင်း၊ ထိုင်ခုံတူထိုင်ခြင်းသာဖြင့် မဟုတ်ကြောင်း ရှင်းလင်းသည်။ ထို့နောက် သန့်စင်နည်းလမ်းအဖြစ် ကျသူနှင့်တူညီသော ဝတ်ပြုကျင့်စဉ်ကို လိုက်နာခြင်း၊ စပိန္ဒ မိသားစုနှင့် ရေတင်ပူဇော်ခြင်း၊ ပရေတကဲ့သို့ ရေခွက်လှန်ခြင်း စသည့် အမူအရာပြုကာ တစ်နေ့တစ်ည ဝတ်ပြုခြင်းနှင့် လူမှုဆက်ဆံရေးကို ထိန်းချုပ်ခြင်းတို့ကို သတ်မှတ်သည်။ ထို့ပြင် ကೃစ္ချရ၊ တပ္တ-ကೃစ္ချရ၊ စန္ဒြာယဏ၊ ပရာက၊ ရှာန္တပန စသည့် အဆင့်လိုက် အပြစ်ဖြေမှုများကို ချန်ဒာလ ထိတွေ့မှု၊ ဥစ္ချိဋ္ဌ၊ အလောင်း၊ မစင်သွေးကာလ မသန့်ရှင်းမှု၊ မသင့်လျော်သော လက်ဆောင်၊ တားမြစ်အလုပ်အကိုင်၊ ယဇ္ဈပျက်ကွက်မှုတို့နှင့် ချိတ်ဆက်ဖော်ပြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အနုတာပ (နောင်တ) ကို ဟိုးမ၊ ဇပ၊ အစာရှောင်၊ ပဉ္စဂဝျ၊ ရေချိုးသန့်စင်ခြင်းနှင့် ဥပနယန/သံစ్కာရ ပြန်လည်ထူထောင်ခြင်းတို့နှင့် ပေါင်းစည်းကာ ဝဏ္ဏာရှရမ အစီအစဉ်နှင့် ယဇ္ဈဝင်ခွင့်ကို ထိန်းသိမ်းစေသည်။
Adhyaya 171
Chapter 171 — प्रायश्चित्तानि (Prāyaścittāni / Expiations)
ဤအধ্যာယသည် သန့်စင်ရေးနှင့် ပြစ်ဒဏ်လျော့ချခြင်း (ပရာယရှ္စိတ္တ) ကို စနစ်တကျ စာရင်းပြုစုသည့် ဓမ္မရှာစတြ မန်နွယ်၏ အစဖြစ်ပြီး လက်ရေးမူကွဲများကိုလည်း ထိန်းသိမ်းထားသည်။ ပုရှ္ကရက မန္တရဇပနှင့် စည်းကမ်းတကျ အကျင့်ဝတ်များဖြင့် အပြစ်ကို ဖယ်ရှားနိုင်ကြောင်း သင်ကြားသည်—ပေါရုရှ စူက္တကို တစ်လကြာ ရွတ်ဆိုခြင်း၊ အဃမရ္ရှဏ ဟိမ်းကို သုံးကြိမ် ရွတ်ဆိုခြင်း၊ ဝေဒပညာလေ့လာခြင်း၊ ဝါယုနှင့် ယမနှင့် ဆက်စပ်သည့် သီလစည်းကမ်းများ၊ ဂါယတြီဝရတတို့ ပါဝင်သည်။ ထို့နောက် ကೃစ္ချရ အတင်းအကျပ်တပသများကို အဆင့်လိုက် ဖော်ပြပြီး ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် အစားအသောက် စည်းမျဉ်းများကို တိတိကျကျ သတ်မှတ်သည်—ဆံပင်ဖြတ်ခြင်း၊ ရေချိုးခြင်း၊ ဟိုးမ၊ ဟရီဘုရားကို ပူဇော်ခြင်း၊ နေ့ခင်းတွင် ရပ်၍ ညတွင် ထိုင်ခြင်း (ဝီရာသန) စသည်။ စန္ဒြာယဏ အမျိုးမျိုး (ယတိ/ရှီရှု ပုံစံ) ကို ပါးစပ်တစ်ခါစားပမာဏ/ပိဏ္ဍ အရေအတွက်ဖြင့် ရေတွက်ဖော်ပြပြီး၊ တပ္တကೃစ္ချရ/ရှီတကೃစ္ချရ စက်ဝန်းများနှင့် ပဉ္စဂဝျာ ဆိုင်ရာ ပစ္စည်းများကို သုံးသည့် အတိကೃစ္ချရ အလွန်ပြင်းထန်သည့် ပုံစံကိုလည်း ထည့်သွင်းသည်။ ထို့ပြင် ရှာန္တပန နှင့် မဟာ/အတိ-ရှာန္တပန၊ ပရာက (၁၂ ရက် အစာရှောင်)၊ ပရာဇာပတျ စဉ်ဆက်များကို “ပဒါ” အဖြစ် မော်ဂျူးလိုက် ဖော်ပြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သစ်သီး၊ အရွက်၊ ရေ၊ အမြစ်၊ နှမ်း၊ ဘြဟ္မကူးရ္စ စသည့် အခြေခံပစ္စည်းများအပေါ် မူတည်သည့် ကṛစ္ချရ အထူးပုံစံများကို ပြောပြီး၊ တပသနှင့် တွဲဖက်သော ဒေဝတာပူဇော်မှုကြောင့် စည်းစိမ်၊ အင်အား၊ ကောင်းကင်ဘုံနှင့် အပြစ်ဖျက်သိမ်းခြင်း ရရှိမည်ဟု သတ်မှတ်ကာ အဆုံးသတ်သည်။
Adhyaya 172
Chapter 172 — “Expiations beginning with the Secret (Rites)” (Rahasya-ādi-prāyaścitta)
ဤအধ্যာယသည် အဂ္နိပုရာဏ၏ ဓမ္မ-ရှာစတြာ အလွှာတွင် ပရాయశ္စိတ္တ အစဉ်အလာ၏ နိဂုံးပိုင်းအဖြစ် တင်ပြကာ၊ အပြစ်ဖြေခြင်းသည် အဆင့်လိုက် စနစ်တကျ ဖြစ်ကြောင်း ပြသည်။ “လျှို့ဝှက်/အတွင်းရေး” (rahasya-ādi) နည်းလမ်းများဖြင့် ပိတ်သိမ်းခြင်းက သန့်စင်မှုသည် ပြင်ပဒဏ်ခတ်မှုသာမက စင်္ကల్ప (saṅkalpa) နှင့် မမြင်သာသော အပြစ်အနာအဆာများကို ကိုက်ညီစေသည့် အတွင်းရေး စည်းကမ်းတကျ ပြုပြင်မှုပါဝင်ကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ Agneya Vidyā လမ်းကြောင်းအတွင်း သခင်အဂ္နိ၏ သင်ကြားမှုသည် လောကစည်းကမ်းနှင့် ဝိညာဉ်တက်လှမ်းမှုကို ပေါင်းစည်းပြီး၊ ဤအခန်းသည် ယခင် အပြစ်ဖြေ နည်းလမ်းများ၏ အဆုံးသတ်အဖြစ် ရပ်တည်ကာ နောက်အခန်းတွင် စကြဝဠာဆန်သော ဆေးတစ်လက်ဖြစ်သည့် stotra-japa ကို—ဘက်တီအခြေပြု သယ်ဆောင်လွယ်သော သီလပြန်လည်ပြုပြင် နည်းပညာအဖြစ်—သို့ ကူးပြောင်းရန် ပြင်ဆင်ပေးသည်။ ဓမ္မသည် သတ်မှတ်ထားသော ကိစ္စရပ်များနှင့် အတွင်းစိတ် ပြန်လည်ညှိနှိုင်းမှုတို့ဖြင့် ထိန်းသိမ်းရပြီး၊ ဘဝသည် bhukti နှင့် mukti သို့ တိုးတက်စေကြောင်း အလေးပေးသည်။
Adhyaya 173
Prāyaścitta — Definitions of Killing, Brahmahatyā, and Graded Expiations
အဂ္နိဘုရားသည် ဓမ္မရှာစတြာအရ «ပရာယရှ္စိတ္တ» (အပြစ်ဖြေခြင်း) ကို စတင်ဖော်ပြပြီး၊ အပြစ်ဖြေစနစ်ကို ဘြဟ္မာမှ ထားရှိသည်ဟု ဆိုကာ «သတ်ခြင်း» ကို ပရာဏ (အသက်ဓာတ်) ကွာခွာသွား၍ သေဆုံးခြင်းသို့ ရောက်စေသော လုပ်ရပ်ဟူ၍ သတ်မှတ်သည်။ တိုက်ရိုက်သတ်သူသာမက အမိန့်ပေးသူ၊ လက်နက်ကိုင်အဖွဲ့လိုက် ပါဝင်သူ၊ အကြောင်းရင်းအလွှာလိုက် ဖြစ်စေသူ (အနိုင်ကျင့်မှု သို့မဟုတ် ဖိအားကြောင့် ကိုယ်သတ်သေမှုအပါအဝင်) တို့ကိုလည်း အပြစ်ကြီးအဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး အထူးသဖြင့် «ဘြဟ္မဟတ္ယာ» ကို ပြင်းထန်စွာ ဆိုသည်။ ထို့နောက် အပြစ်ဖြေသတ်မှတ်ရာတွင် နေရာ၊ အချိန်၊ လုပ်နိုင်စွမ်းနှင့် အပြစ်၏ သဘောသဘာဝတို့ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရမည့် စည်းကမ်းများကို ထုတ်ပြန်ပြီး၊ ဘြာဟ္မဏသတ်မှုအတွက် အဓိကအပြစ်ဖြေများ (ကိုယ်တိုင်အသက်စွန့်ခြင်း၊ ရေရှည်တပသီအမှတ်အသားများနှင့် ဆွမ်းခံအသက်မွေးခြင်း၊ အကျင့်အပေါ်မူတည်၍ လျော့ချနိုင်ခြင်း) ကို ရေးသားသည်။ ထို့ပြင် သေဆုံးသူ၏ ဝဏ္ဏအလိုက်နှင့် အားနည်းသူများ (အိုသူ၊ မိန်းမ၊ ကလေး၊ နာသူ) အလိုက် အဆင့်လိုက် သတ်မှတ်ကာ၊ နွားသတ်ခြင်း၊ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ၊ ကိရိယာကြောင့် မတော်တဆသေဆုံးခြင်းတို့အတွက်လည်း သီးခြားအပြစ်ဖြေများကို ဖော်ပြသည်။ အစာအညစ်အကြေးနှင့် သန့်ရှင်းရေးဥပဒေ၊ မူးယစ်သောက်စားခြင်းနှင့် တားမြစ်စားသောက်မှု၊ ခိုးမှုနှင့် ပြန်လည်ပေးဆပ်/မင်းအာဏာဒဏ်၏ သဘောတရား၊ «ဂုရုတల్ప» အဖြစ် ခွဲခြားသည့် လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကျူးလွန်မှုများအတွက် သေဒဏ်ဆန်သော အပြစ်ဖြေ သို့မဟုတ် လအတော်ကြာ «ချန္ဒြာယဏ» ကို တောင်းဆိုခြင်းတို့ကို ဆက်လက်ဖော်ပြသည်။ အဂ္နိဘုရားသည် ပရာယရှ္စိတ္တ ကို ဥပဒေတရားအရ ချိန်ညှိမှုနှင့် ဝိညာဉ်ဆေးဝါးအဖြစ် တပြိုင်နက်တည်း မြင်စေပြီး၊ အပြင်ဘက်ဓမ္မကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ကာ အတွင်းဘက် ရည်ရွယ်ချက်နှင့် အကျင့်ကို သန့်စင်စေသည်ဟု ဆိုသည်။
Adhyaya 174
Chapter 174 — प्रायश्चित्तानि (Expiations)
အဂ္နိသည် ပူဇာ၊ အာရှရမ-တာဝန်များ သို့မဟုတ် ဟောမ ပြုလုပ်မှု ပျက်ကွက်/နှောင့်ယှက်သွားသည့်အခါ ရိတုအညီအညွတ်ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ရန် ဓမ္မရှာစတြာဆိုင်ရာ ပရాయရှ္စိတ္တ စည်းကမ်းကို သတ်မှတ်ပေးသည်။ ပထမဦးစွာ ပူဇာမလုပ်မိခြင်းအတွက် (အထူးသဖြင့် ဂျပ ၈၀၀ ကြိမ်နှင့် ပူဇာနှစ်ဆ) နှင့် မသန့်ရှင်းမှုထိတွေ့၍ ဒေဝတားကို ထိခိုက်စေခြင်းအတွက် pañcopaniṣad မန္တရ၊ ဟောမ၊ ဗြာဟ္မဏာကျွေးမွေးခြင်းတို့ဖြင့် ဖြေရှင်းရန် ဆိုသည်။ ထို့နောက် ဟောမပစ္စည်း မသန့်ခြင်း၊ အပူဇာပစ္စည်း ပျက်စီးခြင်း၊ မန္တရ/ဒြဗျာ ရောထွေးမှားယွင်းခြင်းတို့ကို ထိခိုက်သည့်အပိုင်းသာ စွန့်ပစ်၍ သန့်စင်ရေဖြန်းကာ မူလမန္တရ ဂျပကို ပြန်လုပ်ရန် စည်းကမ်းများကို ဖော်ပြသည်။ ရုပ်တုကျိုးပဲ့/ကျသွား/ပျောက်ဆုံးကဲ့သို့ ပြင်းထန်သောအမှုများတွင် အစာရှောင်ခြင်းနှင့် အာဟုတိ ၁၀၀ ကြိမ် ပူဇော်ရန် သတ်မှတ်သည်။ ထို့နောက် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းမှ ကယ်တင်ရေးသဘောတရားသို့ ချဲ့ထွင်ကာ စိတ်မှန်သော နောင်တသည် အမြင့်ဆုံး ပရायရှ္စိတ္တဖြစ်သော ဟရီ-စမရဏ (Hari-smaraṇa) သို့ ရောက်စေသည်ဟု ဆိုသည်။ Cāndrāyaṇa, Parāka, Prājāpatya တပသ္စရာများ၊ Gāyatrī၊ Praṇava-stotra နှင့် Sūrya/Īśa/Śakti/Śrīśa မန္တရစနစ်များ၊ တီရ္ထ အာနုဘော်၊ ဒါန (မဟာဒါနများအပါအဝင်) နှင့် “ငါသည် ဗြဟ္မန်၊ အမြင့်ဆုံး အလင်း” ဟူသော အဒွైత သမ္မတိတို့ကို အပြစ်ဖျက်စေသူများအဖြစ် တင်ပြသည်။ နိဂုံးတွင် အဂ္နိပုရာဏ၏ စွယ်စုံကျမ်းသဘောကို ထပ်မံအတည်ပြုပြီး ဗိဒ္ယာနှင့် ရှာစတြာအားလုံး၏ အဆုံးစွန်ရင်းမြစ်နှင့် သန့်စင်ပေးသူမှာ ဟရီဖြစ်ကြောင်း ဖော်ညွှန်းသည်။