Dana-mahatmya
The Glory of Charity
The greatness and merit of various forms of charity (dana) including go-dana, anna-dana, vidya-dana, and their fruits in this life and beyond.
Adhyayas in Dana-mahatmya
Adhyaya 209
Asamuccaya (असमुच्चयः) — Non-conjunction / Non-accumulation (Recensional title-variants noted)
ဤအခန်းခေါင်းစဉ်သည် dāna-śāstra ပုံစံညွှန်ကြားချက်များသို့ သဘောတရားပြောင်းလဲသည့် အကူးအပြောင်းအမှတ်အသားဖြစ်သည်။ ခေါင်းစဉ်ခွဲတွင် စာမူကွဲပြားမှုများကို မှတ်တမ်းတင်ပြီး «ကံကောင်းခြင်း» ကို «အကျိုးနှစ်ပါးကောင်း» သို့မဟုတ် «မှန်ကန်သောနားလည်မှု» နှင့် တွဲဖက်ဖတ်ရှုသည့် အမျိုးအစားများကို ဖော်ပြသည်။ အဂ္နိပုရာဏ၏ စွယ်စုံကျမ်းဆန်သောနည်းလမ်းအရ ထိုကဲ့သို့ခေါင်းစဉ်များသည် ချီးမွမ်းခြင်းမှ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းသတ်မှတ်ချက်သို့ ပြောင်းသည့်အချက်ကို မကြာခဏညွှန်ပြသည်။ ဤနေရာတွင် နောက်အခန်း၏ တရားဝင်ခွဲခြားချက်—iṣṭa နှင့် pūrta—အတွက် စာဖတ်သူကို ပြင်ဆင်ပေးပြီး၊ dāna ကို မရွေးမချယ် စုပေါင်းထည့်သွင်းသည့် အပြုအမူများအဖြစ် မယူဆဘဲ၊ နေရာ၊ အချိန်၊ လက်ခံသူ၊ စိတ်ရည်ရွယ်ချက်တို့ကို မှန်ကန်စွာပေါင်းစည်းရာမှ အကျိုးပွားသည့် စည်းကမ်းရှိ dharma ဟု သတ်မှတ်ထားသည်။ ထို့ကြောင့် ဤအခန်းသည် Dana-mahatmya အလွှာအတွင်း “ညွှန်းကိန်းအချက်အချာ” တစ်ခုအဖြစ် śraddhā ကို śāstra ဆန်သော တိကျမှုနှင့် ကိုက်ညီစေသည်။
Adhyaya 210
Mahā-dānāni (The Great Gifts) — Ṣoḍaśa Mahādāna, Meru-dāna, and Dhenū-dāna Procedure
အဂ္နိဒေဝသည် ယခင်အခန်းတွင် ဒါန၏ အဓိပ္ပါယ်သတ်မှတ်ချက်များကို ပြောပြီးနောက် မဟာဒါနကို စနစ်တကျ ဖော်ပြကာ တူလာပုရုရှ၊ ဟိရဏ္ယဂರ್ಭတို့မှ စတင်သော “မဟာဒါန ၁၆ မျိုး” ကို အတည်ပြုသတ်မှတ်ထားသော စာရင်းအဖြစ် အလေးထားတင်ပြသည်။ ဘြဟ္မာဏ္ဍကဲ့သို့ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ မော်ဒယ်ဒါနများ၊ ကလ္ပဝೃက္ษ/ကလ္ပလတာကဲ့သို့ ဆန္ဒပြည့်သင်္ကေတများ၊ ဂို-သဟသ္ရကဲ့သို့ အကြီးစား ဥစ္စာလွှဲပြောင်းမှုများနှင့် ကာမဓေနု၊ မြင်း၊ ရထား စသည့် ရွှေဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ပုံသဏ္ဍာန်ဒါနများကို ရေတွက်ကာ ဝိශ්ဝစက္ရနှင့် သမုဒ္ဒရာ ၇ ပါး မော်ဒယ်ဒါနအထိ ဆက်လက်ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် မေရုဒါနကို “တောင်ဒါန” ဟု ခေါ်၍ စပါး၊ ဆား၊ ဂုဍ (ပန်နက်)၊ ရွှေ၊ နှမ်း၊ ချည်၊ ဂျီ (ghee)၊ ငွေ၊ သကြားတို့ကို ဒြောဏ၊ ဘာရ၊ ပလ၊ တူလာ စသည့် တိကျသော အတိုင်းအတာများဖြင့် အဆင့်လိုက် သတ်မှတ်ပြီး မဏ္ဍပ၊ မဏ္ဍလအတွင်း ဒေဝပူဇာပြီးနောက် အရည်အချင်းပြည့် ဘြာဟ္မဏအား နောက်ဆုံး လွှဲပြောင်းပေးရမည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့ပြင် ဂုဍ-ဓေနု၊ ဂှရ္တ-ဓေနု၊ တီလ-ဓေနု၊ ဇလ-ဓေနု၊ က္ṣီရ-ဓေနု၊ မဓု-ဓေနု စသည့် ဓေနုဒါန ၁၀ မျိုးကို ဖော်ပြကာ အိုးဖြင့်တည်ဆောက်ရမလား အစုအပုံဖြင့်တည်ဆောက်ရမလား၊ အရှေ့မျက်နှာထားသော နွားနှင့် မြောက်ဘက်သို့ ခြေတင်သည့် ဦးတည်ချက် စည်းကမ်းများ၊ ဂုဍ-ဓေနု၏ ပစ္စည်း၊ အရောင်၊ အလှဆင်ပုံတို့ကို အသေးစိတ် သတ်မှတ်သည်။ လက္shmi ကို ဗဟိုထားသော မန္တရများဖြင့် နွားရုပ်ဒေဝီကို စွာဟာ/စွာဓာနှင့် ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ အင်အားများနှင့် တစ်ထပ်တည်း သတ်မှတ်ကာ ပူဇာကို ပိတ်ပြီး ဒါနကို တရားဝင် ပေးအပ်သည်။ အဆုံးတွင် ကောင်းကင်ဆုလာဘ်၊ ကပိလာနွားကြောင့် မျိုးရိုးမြှင့်တင်ခြင်းနှင့် သေခါနီးတွင် ဝိုင်တရာဏီ နွားဒါနက ယမတံခါး၌ ဖြတ်ကူးရာ အကူအညီဖြစ်ကြောင်း ဆိုကာ ပူဇာတိကျမှုကို မောက္ခအာမခံချက်နှင့် ချိတ်ဆက်ထားသည်။
Adhyaya 211
Mahādānas — The Great Gifts (महादानानि)
ဤအধ্যာယသည် Dana-mahātmya အစဉ်သို့ ကူးပြောင်းသည့် အဆုံးသတ်ကော်လိုဖွန်အဖြစ် ရပ်တည်ပြီး «မဟာဒာန» (mahādāna) အကြောင်း အပိုင်းကို ပိတ်သိမ်းကာ နောက်တစ်ဆင့်တွင် ဒာနအမျိုးမျိုး (nānā-dānas) ကို ပိုမိုအသေးစိတ် စာရင်းပြုရန် ပြင်ဆင်ပေးသည်။ စာမူအတွင်း မတူညီသော ဖတ်ပုံများနှင့် အခြားခေါင်းစဉ်ခွဲများ (ဥပမာ «Kṛṣṇā Vaitaraṇī» နှင့် ဆက်စပ်သည့် ဖတ်ပုံ) ကို ထိန်းသိမ်းထားခြင်းက စာရေးဆရာတို့၏ အစဉ်အလာနှင့် ရိတုခွဲခြားမှုများအတိုင်း ဒာနစာတမ်းများ လည်ပတ်ခဲ့ကြောင်း ပြသည်။ အဂ္နేయနည်းအရ မဟာဒာနသည် သာမန် သီလတရား လှုံ့ဆော်ချက်မဟုတ်ဘဲ အမည်ပေးထားသော ဒာနပုံစံများ၊ အရည်အချင်းသတ်မှတ်ချက်များနှင့် ကတိပြုထားသော အကျိုးဖလများ ပါဝင်သည့် ဓမ္မနည်းပညာတစ်ရပ် ဖြစ်သည်။ ဤအခန်း၏ တည်နေရာက ပုရာဏ၏ စွယ်စုံသင်ကြားမှုကို အတည်ပြု၍ အထွေထွေကဏ္ဍများမှ လက်တွေ့အသေးစိတ်သို့ ရွှေ့ကာ—သန့်စင်ခြင်း၊ ဘိုးဘွားများကို မြှင့်တင်ခြင်းနှင့် လူမှုဒာနကို မောက္ခလမ်းကြောင်းနှင့် ချိတ်ဆက်ခြင်း—ဟူသော ရည်ရွယ်ချက်ကို ထိန်းထားသည်။
Adhyaya 212
Meru-dānāni (Meru-Donations) — Kāmya-dāna, Month-wise Offerings, and the Twelvefold Meru Rite
အဂ္နိဘုရားသည် ယခင်အခန်း၏ ဒါနစာရင်းမှ ဆက်လက်ကာ kāmya-dāna (ဆန္ဒပြည့်စုံစေသော အဓိဋ္ဌာန်ဒါန) ကို လစဉ်ဝတ်ပြုမှုအပေါ် အခြေခံ၍ စနစ်တကျရှင်းလင်းပြီး နှစ်ကုန်တွင် မဟာပူဇာဖြင့် အဆုံးသတ်စေသည်။ လအလိုက် ပူဇာအလှူများ (အချို့ကို မုန့်မုန့်ပုံရိပ်များဖြင့်) နှင့် ထွက်ပေါ်မည့် အကျိုးများကို ဖော်ပြကာ၊ အဓိက Meru-vrata ကို မိတ်ဆက်သည်—Kārttika လတွင် Meru-dāna ၁၂ မျိုး ပြုလုပ်လျှင် bhukti နှင့် mukti နှစ်မျိုးလုံး ရနိုင်ကြောင်းဆိုသည်။ အခန်းသည် ပူဇာတည်ဆောက်ပုံ လမ်းညွှန်ကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး Meru ကို အတိုင်းအတာအဆင့်ဆင့်၊ တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းများဖြင့် တည်ဆောက်ကာ ကြာပန်းမန္ဒလအတွင်း တင်သွင်း၍ အလယ်တွင် Brahmā–Viṣṇu–Īśa ကို တည်စေပြီး၊ အရပ်အလိုက် အမည်ပေးထားသော တောင်တန်းများဖြင့် ဝန်းရံစေသည်။ မန္တရ၊ gotra အမည်ဖြင့် လှူဒါန်းခြင်း၊ ငွေကြေးလိမ်လည်မှုရှောင်ခြင်းတို့ပါဝင်သည့် လှူဒါန်းနည်းလမ်းများ၊ saṅkrānti၊ ayana၊ ဂြိုဟ်လွှမ်းမိုးချိန်တို့ကဲ့သို့ အခါအခွင့်ကောင်းများနှင့် Meru အမျိုးကွဲများ (ရွှေ၊ ငွေ၊ မြင်း၊ နွား၊ အဝတ်၊ ဂီ၊ စပါး၊ နှမ်း၊ khaṇḍa-meru) ကိုလည်း သတ်မှတ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် Meru ကို ဗိဿနု၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ဟု ချီးမွမ်းသည့် စတုတ္တရများနှင့် သန့်ရှင်းမှု၊ မျိုးရိုးမြှင့်တင်မှု၊ ကောင်းကင်လောကများနှင့် နောက်ဆုံး Hari ထံ ချဉ်းကပ်ခြင်းအတွက် နိဝေဒနာဖြင့် ပိတ်သိမ်းသည်။
Adhyaya 213
Chapter 213 — पृथ्वीदानानि (Gifts of the Earth)
အဂ္နိဘုရားသည် ပૃထဝီ-ဒါန (မြေ/ကမ္ဘာကို လှူဒါန်းခြင်း) ကို စနစ်တကျရှင်းလင်းကာ ဒါနကို ကမ္ဘာလောကအစီအစဉ်ကို အတုယူခြင်းနှင့် ယဇ်ပူဇော်ရေးနည်းပညာတစ်ရပ်အဖြစ် သတ်မှတ်သည်။ အခန်းအစတွင် မြေကို အဆင့်လိုက်သတ်မှတ်၍ ဇမ္ဗူဒွီပအထိ ချိတ်ဆက်ပြပြီး၊ သတ်မှတ်အလေးချိန်များ (ဥပမာ ရွှေ၏ ဘာရ) ဖြင့် “မြေမော်ဒယ်” တည်ဆောက်ပုံကို ညွှန်ကြားသည်။ ထို့တွင် ကုရ္မ (လိပ်) နှင့် ပဒ္မ (ကြာပန်း) ပုံစံများပါဝင်ကာ ကမ္ဘာကို ထောက်ပံ့မှုနှင့် မင်္ဂလာဖွံ့ဖြိုးမှုကို သင်္ကေတပြုသည်။ ထို့နောက် အကျိုးပုဏ္ဏာကို ဖော်ပြ၍ လှူဒါန်းသူသည် ဘြဟ္မာလောကသို့ ရောက်ကာ ပိတೃများနှင့် ပျော်ရွှင်ရမည်ဟု ဆိုသည်။ ဗိෂ္ဏုကို ဗဟိုထားသော လှူဒါန်းမှုမှ ကာမဓေနုကို စံနမူနာဆုလာဘ်အဖြစ် ရရှိသည်။ စာတမ်းသည် ဂို-ဒါနကို “ဆာဝ-ဒါန” (လှူဒါန်းမှုအားလုံး၏ အနှစ်ချုပ်) ဟု မြှောက်တင်ပြီး၊ ဗိෂ္ဏုရှေ့တွင် ကပိလာနွားလှူ၍ မျိုးဆက်ကယ်တင်ခြင်း၊ အလှဆင်ထားသော မိန်းမလှူခြင်းဖြင့် အශ්ဝမေဓနှင့် တူညီသော ပုဏ္ဏာ၊ ထို့ပြင် သီးနှံဖြစ်ထွန်းသော မြေ၊ ရွာ၊ မြို့၊ စျေးမြို့များ လှူ၍ စည်းစိမ်နှင့် ချမ်းသာရခြင်းတို့ကို ဖော်ပြသည်။ အဆုံးတွင် ကာတ္တိကလတွင် နွားထီးလွှတ်ပေးသော ဝೃષોત్సರ್ಗ အခမ်းအနားကို မျိုးဆက်ကယ်တင်ရေး ရိတုအဖြစ် ထည့်သွင်းကာ ကမ္ဘာသင်္ကေတမှ လူမှုစီးပွားဓမ္မအထိ အကျယ်တဝင့် ပြည့်စုံစေသည်။
Adhyaya 214
मन्त्रमाहात्म्यकथनम् (Account of the Greatness of Mantras)
မြေဒါနအကြောင်းကိုပြီးဆုံးပြီးနောက် အဂ္နိဘုရားသည် ယောဂ-နည်းပညာဆန်သော သင်ကြားချက်ကိုစတင်ကာ ဒါန၏ပြင်ပကုသိုလ်ကို မန္တရနှင့် ပရာဏ (အသက်ရှူစွမ်းအား) အတွင်းရေးသင်တန်းသို့ ပြန်လည်တည်စေသည်။ ဗိုက်ခေါင်းအောက်ရှိ ကဏ္ဍမှ နာဍီ-စက်ကရ ပေါ်ထွန်းပုံကိုဖော်ပြ၍ လမ်းကြောင်း ၇၂,၀၀၀ နှင့် အဓိကနာဍီ ၁၀ (အီဍာ၊ ပင်္ဂလာ၊ သုရှုမဏာ စသည်) ကိုရေတွက်သည်။ ထို့နောက် အသက်လေ ၁၀ မျိုး—အဓိက ၅ (ပရာဏ၊ အပာန၊ သမာန၊ ဥဒါန၊ ဗျာန) နှင့် အထောက်အကူ ၅ (နာဂ၊ ကူရ္မ၊ ကೃကရ၊ ဒေဝဒတ္တ၊ ဓနဉ္ဇယ) ကို သတ်မှတ်ကာ ကိုယ်ခန္ဓာလုပ်ဆောင်ချက်များနှင့် ပရာဏ/အပာန၏ နေ့-ည ဆန့်ကျင်မှုတို့နှင့်ချိတ်ဆက်သည်။ စင်္ကရန္တိ၊ ဝိသုဝ၊ အယန၊ အဓိမာသ၊ ဣဏ၊ ဥနရာတရ၊ ဓန စသည့် ပြက္ခဒိန်-သင်္ကေတဆိုင်ရာ ကိုက်ညီမှုများကို ကိုယ်လက္ခဏာများနှင့်ပေါင်းစည်း၍ အသက်ရှူနှင့် လက္ခဏာများမှ ကောသမစ်အချိန်ကိုဖတ်ရှုသည့် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုမှုကိုညွှန်ပြသည်။ ပရာဏာယာမကို ပူရက (ဖြည့်သွင်း)၊ ကုမ္ဘက (ထိန်းထား) နှင့် အပေါ်သို့ ဦးတည်ထုတ်လွှတ်ခြင်းဖြင့် ရှင်းလင်းကာ အဇပာ-ဇပာ (ဂါယတရီကို သဘာဝမန်တရအဖြစ်) နှင့် ဟံသ အလေ့အကျင့်သို့ ရောက်စေသည်။ ထို့နောက် ကုဏ္ဍလိနီကို နှလုံးဒေသတွင်ထား၍ အမృత စဉ်းစားခြင်းနှင့် ကိုယ်အတွင်းရှိ ဒေဝတားတည်နေရာများ (ဗြဟ္မာ—နှလုံး၊ ဝိષ્ણု—လည်ချောင်း၊ ရုဒ္ရ—ပါးစပ်အမိုး၊ မဟေရှဝရ—နဖူး) ကိုဖော်ပြသော သုက္ခမကိုယ် သီအိုလောဂျီသို့ တိုးချဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် မန္တရကို အသံမတ်ရာ (တို/ရှည်/ပလူတ) ဖြင့် တည်ဆောက်သည့် “ပရာသာဒ” မန္တရနန်းတော်အဖြစ် သတ်မှတ်ကာ phaṭ ကို မာရဏအတွက်၊ နှလုံးမန္တရကို အာကೃဋ္ဋိအတွက် အသုံးချခြင်း၊ ဇပ-ဟိုးမ အရေအတွက်များ၊ တရီ-ရှုည သဘောတရားနှင့် အောံ၊ ဂါယတရီ၊ ရုဒ္ရဗေဒကို ကျွမ်းကျင်သော ဂုရု/အာစာရျ၏ အရည်အချင်းများကို ဖော်ထုတ်သည်။
Adhyaya 215
सन्ध्याविधिः (Sandhyā-vidhi) — The Rite of Twilight Worship
အဂ္နိဘုရားသည် စန္ဓျာဝတ်ပြုမှုကို လုပ်ထုံးလုပ်နည်းနှင့် အဓိပ္ပါယ်ဗေဒအရ ရှင်းလင်းကာ «အိုမ်» (praṇava) ကို မန္တရားအခမ်းအနားအားလုံး၏ အနှစ်သာရနှင့် ပြီးဆုံးခြင်းအမှတ်အသားဟု သတ်မှတ်သည်။ ထို့နောက် အိုမ်၊ မဟာဗျာဟရတိ (bhūḥ, bhuvaḥ, svaḥ) နှင့် စာဝိတြီ/ဂါယတြီ ကို ဗြဟ္မ၏ “ပါးစပ်” ဟု မြှင့်တင်ကာ စည်းကမ်းတကျ လေ့လာခြင်းနှင့် ဂျပ (japa) ထပ်ခါထပ်ခါ ရွတ်ဆိုခြင်းဖြင့် သန့်စင်မှုနှင့် ဗြဟ္မရောက်ရှိမှုကို ရနိုင်ကြောင်း ဆိုသည်။ ဂျပအရေအတွက် (၇/၁၀/၂၀/၁၀၈/၁,၀၀၀/၁၀၀,၀၀၀/၁၀,၀၀၀,၀၀၀) ကို အဆင့်လိုက် အကျိုးရလဒ်နှင့် အပြစ်ပြေမှုတို့နှင့် ချိတ်ဆက်ပြီး၊ ဂျပကို ဟိုးမ (အထူးသဖြင့် နှမ်းဟိုးမ—tila-homa) နှင့် အစာရှောင်ခြင်းတို့ဖြင့် ပေါင်းစည်းကာ အပြစ်များကို ပြန်လည်ပြုပြင်ရန် ညွှန်ကြားသည်။ ထို့ပြင် ṛṣi–chandas–devatā ကြေညာချက်များ၊ deva-upanaya/japa/homa အတွက် viniyoga စာရင်းများ၊ ကိုယ်ခန္ဓာအချက်များတွင် nyāsa တင်ခြင်း၊ ဂါယတြီ၏ dhyāna အရောင်ရုပ်ပုံများနှင့် śānti, āyus, śrī, vidyā စသည့် ရည်ရွယ်ချက်အလိုက် ပူဇော်ပစ္စည်းများကို ဖော်ပြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် prāṇāyāma, mārjana, aghamarṣaṇa နှင့် ဝေဒမန်တရားများ (āpo hi ṣṭhā, drupadādīni, pavāmānī) ကို စန္ဓျာသန့်စင်လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုအဖြစ် ပေါင်းစည်းထားသည်။
Adhyaya 216
Gāyatrī-nirvāṇa (The Liberative/Concluding Doctrine of Gāyatrī)
သန္ဓျာဝိဓိကို အဆုံးသတ်ပြီးနောက် အဂ္နိသည် အကျင့်ပြုသူက ဂါယတြီ-ဇပနှင့် စမရဏာဖြင့် အခမ်းအနားကို ပြီးစီးစေရန် သင်ကြားကာ မန္တရသည် ရက္ရှာ (ကာကွယ်မှု) နှင့် အတွင်းပိုင်းသင်တန်းဖြစ်ကြောင်း အလေးပေးသည်။ ထို့နောက် ဘာသာဗေဒ-သီအိုလောဂျီ အနက်ဖွင့်ချက်တွင် ဂါယတြီကို အလင်းပေးသောကြောင့် စာဝိတြီဟု၊ စဝိတೃ၏ ဝါစာ-ရုပ်သဏ္ဍာန်ဖြစ်သောကြောင့် စရஸဝတီဟု ဆိုသည်။ bharga ကို တောက်ပခြင်းနှင့် သန့်စင်စေသော “လောင်/ချက်” အဓိပ္ပါယ်ရင်းမြစ်များဖြင့် ရှင်းလင်းကာ အလင်းရောင်ကို ပြောင်းလဲသန့်စင်မှုနှင့် ချိတ်ဆက်သည်။ vareṇyam သည် ကောင်းကင်နှင့် မောက္ခကို ရှာဖွေသူတို့ ရွေးချယ်လိုသည့် အမြင့်ဆုံးအခြေအနေဖြစ်ပြီး dhīmahi သည် စိတ်ထဲတွင် တည်တံ့စွာ ထိန်းသိမ်း၍ တွေးတောသုံးသပ်ခြင်းဟု ဖော်ပြသည်။ မန္တရ၏ အလင်းကို ဗိဿဏု၊ ရှိဝ၊ ရှက္တိ၊ စူရျ၊ သို့မဟုတ် အဂ္နိဟု မတူကွဲပြားစွာ ရွတ်ဆိုကြသော်လည်း အမှန်တရားတစ်ခုတည်းဖြစ်ပြီး ဝေဒ၏ အစတွင် ဧကဘြဟ္မန်ရှိကြောင်း အတည်ပြုကာ နိကာယကွဲပြားဖတ်ရှုမှုများကို ဖြေရှင်းသည်။ ထို့နောက် အဟုတိကို အဂ္နိထံ ပူဇော်ခြင်းက နေကို ထောက်ပံ့၍ မိုး၊ အစာ၊ သတ္တဝါများကို ဖြစ်ပေါ်စေသဖြင့် မန္တရ-ယဇ္ဈာက ကမ္ဘာကို ထိန်းသိမ်းကြောင်း ပြသသည်။ အဆုံးတွင် အဒွైతသဘောဖြင့် နေရောင်ဝိုင်းအတွင်း အမြင့်ဆုံးအလင်းသည် တုရိယအဖြစ်နှင့် ဗိဿဏု-ပရမပဒဖြစ်ကြောင်း၊ သမาธိဖြင့် မွေး-သေကို ဖျက်ဆီး၍ သုံးမျိုးသော ဒုက္ခကို ကျော်လွှားကာ “ငါသည် ဘြဟ္မန်… အနန္တ (Oṃ) ဖြစ်သော နေဘုရားပုရုෂသည် ငါပင်” ဟူသော အတ္တ-ဘြဟ္မန် တစ်ထပ်တည်းကြေညာချက်သို့ ရောက်ကြောင်း ဆိုသည်။
Adhyaya 217
Gāyatrī-nirvāṇa (गायत्रीनिर्वाणम्) — Śiva-Liṅga Stuti as a Path to Yoga and Nirvāṇa
အဂ္နိက ရှီဝကို လိင်္ဂရုပ်ဖြင့် ချီးမွမ်းခြင်းသည် ဂါယတြီမှတစ်ဆင့် ယောဂကို ရရှိစေပြီး၊ ဝသိဋ္ဌနှင့် အခြား ရှင်သန်တော်မူသော ရိရှီများသည် သင်္ကရထံမှ နိဗ္ဗာဏဟု ခေါ်သော အမြင့်ဆုံး ဘြဟ္မန်ကို ရရှိခဲ့ကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့နောက် လိင်္ဂစတုတ္ထရဟု သဘောတရားသိပ်သည်းသော စတုတ္ထရတစ်ပုဒ်ကို ဖော်ထုတ်ကာ ရှီဝကို ရွှေရောင်၊ ဝေဒသဘော၊ အမြင့်ဆုံး၊ ကောင်းကင်ကဲ့သို့၊ ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ထောင်ရှိ၊ မီးတောက်၊ ပထမဦးဆုံး၊ သြတိက ကြေညာသော အရှင်ဟု နမော်တင်သည်။ စတုတ္ထရသည် လိင်္ဂကို ကမ္ဘာဗေဒနှင့် သာံခယ အမျိုးအစားများ—ပာတာလနှင့် ဘြဟ္မာ၊ အဗျက္တ၊ ဗုဒ္ဓိ၊ အဟင်္ကာရ၊ ဘူတ၊ အင်ဒြိယ၊ တန်မာထရ၊ ပုရုရှ၊ ဘာဝ၊ တြိဂုဏ—နှင့် တဖြည်းဖြည်း တစ်သားတည်း ချိတ်ဆက်ကာ ယဇ္ဉနှင့် တတ္တဝကို သူ၏ သင်္ကေတအဖြစ် အဆုံးသတ်သည်။ ထို့နောက် အမြင့်ဆုံး ယောဂ၊ သင့်တော်သော သားစဉ်မြေးဆက်၊ မပျက်စီးသော ဘြဟ္မန်နှင့် အမြတ်ဆုံး ငြိမ်းချမ်းရေးကို ပေးပါဟု ဆုတောင်းသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အဂ္နိက သီရိပရဝတ၌ ဝသိဋ္ဌ၏ ချီးမွမ်းမှုကြောင့် ရှီဝပျော်ရွှင်ကာ မျိုးရိုးမပျက်စီးခြင်းနှင့် ဓမ္မစိတ်ဓာတ် မလှုပ်ရှားမယိမ်းယိုင်ခြင်းကို ပေးပြီး ပျောက်ကွယ်သွားကြောင်း ပြော၍ စတုတ္ထရကို သဘောတရားသင်ခန်းစာနှင့် အကျိုးပေး အလေ့အကျင့်အဖြစ် တည်မြဲစေသည်။