Adhyaya 152
Dharma-shastraAdhyaya 1525 Verses

Adhyaya 152

The Livelihood of the Householder (गृहस्थवृत्तिः) — Agni Purana, Chapter 152

ဤအধ্যာယကို ပုෂ္ကရက ဟောကြားရာတွင် ဝဏ္ဏာန္တရ-ဓမ္မမှ ဂೃಹಸ್ಥဝෘတ္တိ (အိမ်ထောင်ရှင်၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း) ကို ဓမ္မ-ရှာစတြ အနေနှင့် အထူးတလည် ဆက်လက်ဖော်ပြသည်။ ပထမဦးစွာ ဗြာဟ္မဏသည် သတ်မှတ်ထားသော တာဝန်ဓမ္မများဖြင့် ကိုယ်တိုင်ရပ်တည်ရမည်ဟု ဦးစားပေးပြီး အရေးပေါ်လိုအပ်သော် က္ଷတ္တရိယ၊ ဝိုင်ရှျ၊ သို့မဟုတ် ရှူဒြသဘော အလုပ်များကို ယာယီအားဖြင့် ခွင့်ပြုသော်လည်း ရှူဒြအပေါ် ကျွန်သဘောဖြင့် မီခိုနေခြင်း သို့မဟုတ် ရှူဒြမွေးဖွားသည့် အဓိကအသက်မွေးဝမ်းကျောင်းကို ယူခြင်းကို သတိပေးတားမြစ်သည်။ ထို့နောက် ဒွိဇတို့အတွက် ခွင့်ပြုသည့် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများ—လယ်ယာလုပ်ငန်း၊ ကုန်သွယ်ရေး၊ နွားကာကွယ်ထိန်းသိမ်းရေး၊ ငွေချေးငွေတိုး—ကို ရေတွက်ဖော်ပြပြီး စားသုံးမှုနှင့် ကုန်ကူးမှုတွင် စာရိတ္တကန့်သတ်ချက်များကို ပြသသည့် ရှောင်ကြဉ်ရမည့် အချက်များကိုလည်း တွဲဖက်ဖော်ပြသည်။ လယ်ထွန်ခြင်းကြောင့် မြေ၊ အပင်နှင့် ပိုးမွှားတို့ကို ထိခိုက်စေသည့် ဓမ္မဒဏ်ရာကို အသိအမှတ်ပြုသော်လည်း ယဇ్ఞနှင့် ဒေဝပူဇာဖြင့် သန့်စင်ခြင်းကို ဓမ္မဆိုင်ရာ ကုထုံးအဖြစ် သတ်မှတ်ကာ စီးပွားရေးဘဝကို ပူဇာနှင့် ပြစ်လွှတ်အတုန့်အပြန်နှင့် ချိတ်ဆက်ထားသည်။ ထွန်ယက်ကိရိယာ (ပလောက်) နှင့် ပတ်သက်၍ နွားအရေအတွက်ဖြင့် တန်းစီသတ်မှတ်သော ဒဏ်ကြေးစနစ်ကို ထည့်သွင်းကာ လိုအပ်ချက်၊ ရက်စက်မှုနှင့် ဓမ္မထိခိုက်မှုတို့ကို ဥပဒေ-စာရိတ္တအရ ချိန်ညှိထားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း အဆင့်လိုက်—ṛta, amṛta, mṛta, pramṛta—ကို သတ်မှတ်ပြီး အရေးပေါ်အခြေအနေတွင် အမှန်/အမှား ရောနှောခြင်းတောင် ခွင့်ပြုနိုင်သော်လည်း အောက်တန်းကျ၍ မသင့်လျော်သော အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းကို မည်သို့မျှ မလက်ခံနိုင်ဟု အဆုံးသတ်သည်။

Shlokas

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे वर्णान्तरधर्मा नामैकपञ्चाशदधिकशततमो ऽध्यायः अथ द्विपञ्चाशदधिकशततमो ऽध्यायः गृहस्थवृत्तिः पुष्कर उवाच आजीवंस्तु यथोक्तेन ब्राह्मणः स्वेन कर्मणा क्षत्रविट्शूद्रधर्मेण जीवेन्नैव तु शूद्रजात्

ဤသို့ဖြင့် အဂ္နိ မဟာပုရာဏ၌ «ဝဏ္ဏအန္တရဓမ္မ» ဟူသော အခန်း ၁၅၁ ပြီးဆုံး၏။ ယခု «ဂೃಹಸ್ಥဝෘတ္တိ» ဟူသော အခန်း ၁၅၂ စတင်၏။ ပုෂ္ကရက ဆိုသည်– «ဗြာဟ္မဏသည် သာသနာကျမ်းများတွင် ဆိုထားသကဲ့သို့ မိမိအတွက် သတ်မှတ်ထားသော ကမ္မဖြင့် အသက်မွေးရမည်။ လိုအပ်လျှင် က္ଷတ္တရိယ၊ ဝိဿယ၊ သုဒ္ဒရ၏ ဓမ္မဖြင့်လည်း အသက်မွေးနိုင်သော်လည်း သုဒ္ဒရမှ ပေါက်ဖွားသော အသက်မွေးမှု (သုဒ္ဒရကို အဓိကအားဖြင့် အလုပ်သမားအဖြစ် မှီခိုခြင်း သို့မဟုတ် သုဒ္ဒရအလုပ်ကို အဓိကလုပ်ငန်းအဖြစ် ယူခြင်း) ဖြင့် မနေထိုင်ရ»။

Verse 2

कृषिबाणिज्यगोरक्ष्यं कुशीदञ्च द्विजश् चरेत् गोरसं गुडलवणलाक्षामांसानि वर्जयेत्

နှစ်ကြိမ်မွေး (ဒွိဇ) ဗြာဟ္မဏသည် လယ်ယာလုပ်ငန်း၊ ကုန်သွယ်ရေး၊ နွားထိန်းသိမ်းရေးနှင့် အတိုးဖြင့် ငွေချေးခြင်းကိုပင် လုပ်နိုင်သည်။ သို့သော် နွားထွက်ပစ္စည်းများ၊ ဂျက်ဂရီ (သကြားခဲ)၊ ဆား၊ လက် (lac) နှင့် အသားကို ရှောင်ကြဉ်ရမည်။

Verse 3

श्रीजीवनञ्च तत्र स्यात् प्रोक्तमिति ग , घ , ङ , ञ च भूमिं भित्वौषधीश्छित्वा हुत्वा कोटपिपीलिकान् पुनन्ति खलु यज्ञेन कर्षका देवपूजनात्

ထိုနေရာ၌လည်း ချမ်းသာသောအသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပေါ်ပေါက်သည်ဟု ဆိုထားသည် (ga, gha, ṅa, ña ဟူသော မူကွဲဖတ်ချက်များအတိုင်း)။ လယ်သမားတို့သည် မြေကိုခွဲဖောက်၍ အပင်များကိုဖြတ်တောက်ကာ စိုက်ပျိုးရာတွင် ပုရွက်ဆိတ်အရေအတွက် များစွာကို မီးထဲသို့ကျရောက်စေသော်လည်း ယဇ္ဉဖြင့်လည်းကောင်း၊ နတ်ဘုရားတို့ကို ပူဇော်ခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း သန့်စင်ခြင်းကို ရရှိကြသည်။

Verse 4

हलमष्टगवं धर्म्यं षड्गवं जीवितार्थिनां चर्तुर्गवं नृशंसानां द्विगवं धर्मघातिनां

ထွန်ကို ယူသုံးခြင်းအတွက် အပြစ်ဒဏ် (သို့) ပြန်လည်ပေးဆပ်ရမည့်အရာမှာ—ဓမ္မနှင့်ကိုက်ညီသူအတွက် နွားရှစ်ကောင်၊ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းလိုသူအတွက် နွားခြောက်ကောင်၊ ရက်စက်သူအတွက် နွားလေးကောင်၊ ဓမ္မကို ထိခိုက်ဖျက်ဆီးသူအတွက် နွားနှစ်ကောင် ဖြစ်သည်။

Verse 5

ऋतामृताभ्यां जीवेत मृतेन प्रमृतेन वा सत्यानृताभ्यामपिवा न स्ववृत्त्या कदा च न

အသက်ကို ṛta နှင့် amṛta ဖြင့်လည်းကောင်း၊ mṛta နှင့် pramṛta ဖြင့်လည်းကောင်း ထိန်းသိမ်းရမည်။ အမှန်နှင့် အမှား ရောနှောသည့်အရာဖြင့်ပင် ဖြစ်စေ—သို့သော် အကျင့်သိက္ခာကို ချိုးဖောက်သော ကိုယ်ပိုင် (နိမ့်ကျသော) အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းဖြင့် မည်သည့်အခါမျှ မနေထိုင်ရ။

Frequently Asked Questions

A Dharma-shastra taxonomy of livelihood (ṛta/amṛta/mṛta/pramṛta), a regulated list of permissible economic activities (agriculture, trade, cattle-protection, money-lending), abstentions, and a graded penalty structure (in cows) associated with the plough—calibrated by intent and dharma-injury.

It sacralizes economic life by subordinating livelihood to dharma: necessity-based occupational flexibility is bounded by purity norms, and the harms of livelihood (e.g., farming) are ritually counterbalanced through yajña and deva-pūjā, turning household prosperity into a disciplined path of purification.