Adhyaya 159

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे स्रावाद्यशौचं नाम अष्टपञ्चाशदधिकशततमो ऽध्यायः अथैकोनषष्ट्यधिकशततमो ऽध्यायः असंस्कृतादिशौचं पुष्कर उवाच संस्कृतस्यासंस्कृतस्य स्वर्गो मोक्षो हरिम्मृतेः अस्थ्नाङ्गङ्गाम्भसि क्षेपात् प्रेतस्याभ्युदयो भवेत्

ဤသို့ အဂ္နိမဟာပုရာဏ၌ “ကိုယ်ခန္ဓာမှ စီးထွက်မှုတို့မှ စတင်သော အရှောစ” ဟု အမည်ရသော အခန်း ၁၅၈ ပြီးဆုံး၏။ ယခု အခန်း ၁၅၉ “အဆံစကృత (အခမ်းအနားမပြုရသေးသူ) နှင့် ဆက်စပ်ကိစ္စများ၏ သန့်စင်ခြင်း” စတင်၏။ ပုෂ္ကရက ဆိုသည်— “စံစကృతနှင့် အဆံစကృత နှစ်မျိုးလုံးသည် သေချိန်တွင် ဟရိကို သတိရခြင်းအားဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံနှင့် မောက္ခကိုပင် ရနိုင်သည်။ အရိုးများကို ဂင်္ဂါရေထဲ ပစ်ချလျှင် ပရေတ၏ အကျိုးတိုးတက်မှု ဖြစ်ပေါ်သည်။”

Verse 2

आपात इति ख , छ च अननेप्येवमेवं स्यादित्यादिः, भोक्तुरेकमहोन्यथेत्यन्तः पाठः घ , झ , ञ पुस्तकत्रयेषु नास्ति गङ्गातोये नरस्यास्थि यावत्तावद्दिवि स्थतिः आत्मनस्त्यागिनां नास्ति पतितानां तथा क्रिया

စာမူကွဲပြားမှုမှတ်ချက်— kha နှင့် cha စာမူများတွင် “āpāta…” ဖြင့် စတင်ဖတ်သည်။ “ananepyevamevaṃ syād…” ဟူသောပိုဒ်နှင့် အဆုံး “bhokturekam aho'nyathā” သည် gha, jha, ña စာမူသုံးစောင်တွင် မတွေ့ရ။ — (ဝါကျ) ဂင်္ဂါရေထဲ၌ လူ၏ အရိုး ရှိနေသမျှကာလပတ်လုံး ထိုသူသည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ တည်နေ၏။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို စွန့်ပစ်သူ (အတ္တဟတ္တ) နှင့် ပတိတ (အပြစ်ကြီး/အပယ်ခံ) တို့အတွက် ထိုသို့သော သင်္ဂြိုဟ်ပူဇော်မှု မသတ်မှတ်ထား။

Verse 3

तेषामपि तथा गाङ्गे तोये ऽस्थ्नां पतनं हितं तेषां दत्तं जलं चान्नं गगने तत् प्रलीयते

သူတို့အတွက်လည်း ဂင်္ဂါရေထဲသို့ အရိုးများ ကျစေခြင်းသည် အကျိုးရှိသည်။ ထို့အပြင် သူတို့အတွက် ပူဇော်သော ရေနှင့် အစာသည်—ဤနည်းဖြင့် မပူဇော်လျှင်—ကောင်းကင်သို့ ပျောက်ကွယ်သွား၍ အကျိုးမရ။

Verse 4

अनुग्रहेण महता प्रेतस्य पतितस्य च नारायणबलिः कार्यस्तेनानुग्रहमश्नुते

မဟာကရုဏာဖြင့် ပရေတ (သေပြီးဝိညာဉ်) နှင့် ကျဆုံးသူ (patita) အတွက်ပင် နာရာယဏ-ဘလိ (Nārāyaṇa-bali) ကုသိုလ်ပူဇာကို ပြုလုပ်သင့်သည်။ ထိုပူဇာကြောင့် ဘုရားသခင်၏ အနုဂြဟကို ရရှိသည်။

Verse 5

अक्षयः पुण्डरीकाक्षस्तत्र दत्तं न नश्यति पतनात्रायते यस्मात् तस्मात् पात्रं जनार्दनः

ပုဏ္ဍရီကာက္ရှ (ဗိဿဏု) သည် မပျက်မယွင်းသောအရှင်ဖြစ်၍ ထိုအရှင်ထံ ပူဇာအဖြစ် ပေးလှူသော ဒါနသည် မပျက်စီး။ အကြောင်းမှာ သူသည် ဓမ္မလမ်းမှ ကျဆုံးခြင်းကို ကယ်တင်သောကြောင့်၊ ထို့ကြောင့် ဇနာရ္ဒန (Janārdana) သည် အလှူခံထိုက်သော အမြင့်ဆုံး ပাত্রဖြစ်သည်။

Verse 6

पततां भुक्तिमुक्त्यादिप्रद एको हरिर्ध्रुवं दृष्ट्वा लोकान् म्रियमाणान् सहायं धर्ममाचरेत्

လောကများ၌ သတ္တဝါတို့ သေဆုံးနေကြသည်ကို မြင်၍ ဓမ္မကို မိမိ၏ အကူအညီအဖြစ် လိုက်နာကျင့်သုံးသင့်သည်။ အကြောင်းမှာ ကျဆုံးနေသူတို့အတွက် ဘောဂ (အပျော်အပါး)၊ မုတ်တိ (လွတ်မြောက်ခြင်း) စသည့်အရာတို့ကို သေချာစွာ ပေးသနားသူမှာ ဟရီ တစ်ပါးတည်းသာ ဖြစ်သည်။

Verse 7

मृतो ऽपि बान्धवः शक्तो नानुगन्तुं नरं मृतं जायावर्जं हि सर्वस्य याम्यः पन्था विभिद्यते

သေဆုံးပြီးသား ဆွေမျိုးတစ်ဦးပင် သေသူကို မလိုက်ပါနိုင်။ အကြောင်းမှာ လူတိုင်း၏ တောင်ဘက်လမ်း (ယမမင်းထံသို့ သွားရာလမ်း) သည် မိန်းမ (ဇနီး) ကို မချန်လှပ်လျှင် ခွဲခြားကွဲပြားသွားသည်။

Verse 8

धर्म एको व्रजत्येनं यत्र क्वचन गामिनं श्वः कार्यमद्य कुर्वीत पूर्वाह्णे चापराह्णिकं

ဘယ်နေရာမဆို သွားလာသူကို အတူလိုက်ပါသောအရာမှာ ဓမ္မတစ်ပါးတည်းသာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် မနက်ဖြန်လုပ်ရမည့်အလုပ်ကို ဒီနေ့လုပ်၍၊ နေ့လယ်နောက်ပိုင်းလုပ်ရမည့်အလုပ်ကို နံနက်ပိုင်းတွင် ပြုလုပ်သင့်သည်။

Verse 9

न हि प्रतीक्षते मृत्युः कृतः वास्य न वा कृतं क्षेत्रापणगृहासक्तमन्यत्रगतमानसं

သေခြင်းသည် မစောင့်ဆိုင်းပါ—အလုပ်ကိစ္စများ ပြီးစီးသော်လည်း မပြီးသော်လည်း—လယ်ယာ၊ စျေးကွက်၊ အိမ်အပေါ် စွဲလမ်း၍ စိတ်သည် အခြားရာသို့ လွင့်သွားသူအတွက် ဖြစ်သည်။

Verse 10

वृकीवीरणमासाद्य मृत्युरादाय गच्छति न कालस्य प्रियः कश्चिद् द्वेष्यश्चास्य न विद्यते

(အတိတ်) Vṛkīvīraṇa သို့တိုင် ရောက်လာလျှင် သေခြင်းသည် (သူ့ကို) ယူဆောင်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။ အချိန် (ကာလ) အတွက် ချစ်သူမရှိ၊ မုန်းသူလည်း မရှိပါ။

Verse 11

आयुष्ये कर्मणि क्षीणे प्रसह्य हरिते जनं नाप्राप्तकालो म्रियते बिद्धः शरशतैर् अपि

အသက်တည်စေသော ကံ (ကမ္မ) ကုန်ခမ်းသွားသောအခါ ကာလသည် လူကို အတင်းအကျပ် ယူဆောင်သွားသည်။ သို့သော် သတ်မှတ်ကာလ မရောက်သေးသူသည် မြားရာချီ ထိုးဖောက်ခံရသော်လည်း မသေပါ။

Verse 12

कुशाग्रेणापि संस्पृष्टः प्राप्तकालो न जीवति पन्था विभज्यते इति ग धर्म एवेति ज औषधानि न मन्त्राद्यास्त्रायन्ते मृत्युनान्वितं

ကူရှ (kuśa) မြက်အဖျားနဲ့သာ ထိမိသော်လည်း အချိန်ရောက်ပြီးသူသည် မရှင်နိုင်။ «လမ်းကြောင်း ခွဲခြားထားသည်» ဟု ဆိုကြသကဲ့သို့ အသက်လမ်းကြောင်းသည် သတ်မှတ်ပြီးသား ဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ် ကာကွယ်ပေးနိုင်သည်မှာ ဓမ္မသာ ဖြစ်သည်။ သေခြင်းနှင့် တွဲကပ်နေသူကို ဆေးဝါးများလည်း မကယ်နိုင်၊ မန္တရားတို့လည်း မကာကွယ်နိုင်။

Verse 13

वत्सवत् प्राकृतं कर्म कर्तारं विन्दति ध्रुवं अव्यक्तादि व्यक्तमध्यमव्यक्तनिधनं जगत्

သဘာဝဆန်သော (prākṛta) ကံသည် နွားကလေးက မိခင်ကို ရှာတွေ့သကဲ့သို့ မလွဲမသွေ လုပ်သူကို ရှာတွေ့သည်။ လောကသည် မဖော်ပြနိုင်သော (avyakta) မှ စတင်၍ ဖော်ပြနိုင်သော (vyakta) ကို အလယ်ထားကာ နောက်ဆုံးတွင် ထပ်မံ မဖော်ပြနိုင်သောအဖြစ်သို့ ပြန်လည်ဆုံးသတ်သည်။

Verse 14

कौमारादि यथा देहे तथा देहान्तरागमः नवमन्यद्यथा वस्त्रं गृह्णात्येवं शरीरिकं

ကိုယ်တစ်ကိုယ်တည်းအတွင်း ကလေးဘဝနှင့် အခြားအဆင့်များကို ဖြတ်သန်းသကဲ့သို့၊ ထိုနည်းတူ အခြားကိုယ်သို့ ဝင်ရောက်ခြင်းရှိ၏။ ထို့ပြင် အဝတ်အသစ်တစ်ထည်ကို ယူဆောင်သကဲ့သို့၊ ကိုယ်ရှိသူသည် အခြားကိုယ်ကို ယူဆောင်၏။

Verse 15

देही नित्यमबध्यो ऽयं यतः शोकं ततस्त्यजेत्

ကိုယ်ရှိသော အတ္တသည် အမြဲတမ်း မချည်နှောင်ခံရသူဖြစ်သောကြောင့်၊ ထို့ကြောင့် ဝမ်းနည်းခြင်းကို စွန့်လွှတ်သင့်၏။