Dvaraka Mahatmya
Dvaraka Mahatmya
This section is anchored in the western coastal-sacred geography associated with Dvārakā and its wider Yādava/Vaiṣṇava memory field, extending to Prabhāsa as an epic-afterlife locus. It uses the sea, submerged city motifs, and pilgrimage networks to connect Krishna-centric narrative history with tīrtha practice and ethical reflection in Kali-yuga.
Adhyayas in Dvaraka Mahatmya
44 chapters to explore.
Adhyaya 1
कलियुगे विष्णुप्राप्त्युपायः — Seeking Viṣṇu in the Age of Kali
ບົດທີ 1 ເລີ່ມດ້ວຍຄໍາຖາມຂອງ ຊໍນະກະ ຕໍ່ ຊູຕະ ວ່າ ໃນຍຸກກະລີທີ່ວຸ່ນວາຍ ແລະ ຄໍາສອນແຕກແຍກ ຜູ້ແສວຫາຈະເຂົ້າເຖິງ ມະທຸສູດະນະ (ພຣະວິສນຸ) ໄດ້ແນວໃດ. ຊູຕະຕອບໂດຍສະຫຼຸບປະຫວັດການອະວະຕານ ແລະ ພຣະກິດຂອງ ຈະນາຣະດະນະ: ວິລະກຳໃນວຣະຊະ (ປາບປູຕະນາ, ຕຣິນາວະຣະຕະ, ກາລິຍະ ແລະ ອື່ນໆ), ການໄປມະທຸຣາ (ປາບກຸວະລະຍາປີດ ແລະ ສັດຕູກະສັດ), ພ້ອມທັງເຫດການການເມືອງ-ຍັດຍາ ເຊັ່ນ ສົງຄາມກັບ ຈະຣາສັນທະ ແລະ ບໍລິບົດຂອງ ຣາຊະສູຍະ. ຕໍ່ມາ ເລື່ອງລາວຫັນໄປສູ່ຂອບເຂດຫຼັງມະຫາກາບ: ການປະທະທີ່ທໍາລາຍກັນເອງຂອງວົງຍາດະວະທີ່ ປຣະພາສະ, ການຖອນພຣະອົງຂອງ ກຣິສນະ ອອກຈາກໂລກ, ແລະ ດວາຣະກາ ຖືກນ້ໍາຖ້ວມ. ທ່າມກາງຄວາມເສື່ອມຖອຍນີ້ ນັກບວດຢູ່ປ່າຈຶ່ງປະຊຸມກັນ ວິນິດໄສວ່າ ທຳມະ ແລະ ລະບຽບສັງຄົມ-ພິທີກຳ ອ່ອນແອລົງ ແລະ ໄປຂໍຄໍາແນະນໍາຈາກ ພຣະພຣະຫມາ. ພຣະພຣະຫມາຍອມຮັບວ່າ ພຣະວິສນຸໃນພາວະສູງສຸດຍາກຈະຮູ້ໄດ້ ແລະ ຊີ້ນໍາໃຫ້ໄປຫາ ປຣະຫລາດະ ທີ່ ສຸຕະລະ ເພື່ອຮັບວິທີເຂົ້າເຖິງ ຮະຣິ. ບົດຈົບລົງເມື່ອພວກລະສີໄປຮອດ ສຸຕະລະ, ໄດ້ຮັບການຕ້ອນຮັບຈາກ ບະລິ ແລະ ພົບ ປຣະຫລາດະ, ຈາກນັ້ນຈຶ່ງທູນຂໍ “ວິທີລັບ” ເພື່ອບັນລຸພຣະເຈົ້າໂດຍບໍ່ຕ້ອງອາໄສວິໄນອັນຊັບຊ້ອນ ເພື່ອປູທາງໄປສູ່ຄໍາສອນຕໍ່ໄປ.
Adhyaya 2
द्वारकाक्षेत्रप्रशंसा तथा दुर्वासोपाख्यानम् | Praise of Dvārakā and the Durvāsā Episode
ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍພຣະຫຼາດ (Prahlāda) ກ່າວຕໍ່ບັນດາລະສີ ໂດຍຍົກຍ້ອງ ທວາຣະກາ/ທວາຣະວະຕີ (Dvārakā/Dvārāvatī) ເປັນເມືອງສັກສິດຕິດຊາຍທະເລ ຜູກພັນກັບແມ່ນ້ຳໂຄມະຕີ (Gomatī) ແລະເປັນທີ່ປະທັບສູງສຸດຂອງພຣະເຈົ້າ ເປັນຈຸດໝາຍແຫ່ງການພົ້ນທຸກໃນກະລິຍຸກ. ລະສີທັງຫຼາຍຈຶ່ງຖາມວ່າ ຖ້າສາຍຍາດະວະສິ້ນສຸດ ແລະທວາຣະກາຖືກກ່າວວ່າຈົມນ້ຳ ເປັນໄປໄດ້ແນວໃດທີ່ຍັງປະກາດພຣະນາມພຣະອົງຢູ່ທີ່ນັ້ນໃນກະລິຍຸກ. ເລື່ອງຍ້າຍໄປສູ່ລາຊະສຳນັກຂອງອຸກຣະເສນະ (Ugrasena) ເມື່ອມີຂ່າວວ່າ ລະສີດຸຣວາສາ (Durvāsā) ພັກຢູ່ໃກ້ໂຄມະຕີ ທີ່ຈັກຣະຕີຣຖະ (Cakratīrtha). ພຣະກຣິສນະ (Kṛṣṇa) ພ້ອມດ້ວຍຣຸກມິນີ (Rukmiṇī) ໄປຕ້ອນຮັບ ເນັ້ນວ່າການຕ້ອນຮັບແຂກແມ່ນພັນທະທາງທຳ ແລະມີຜົນທາງພິທີກຳ. ດຸຣວາສາຖາມເຖິງຂະໜາດເມືອງ ເຮືອນເຮືອນ ແລະຜູ້ພຶ່ງພາ; ພຣະກຣິສນະອະທິບາຍດິນແດນທີ່ທະເລມອບໃຫ້ ວັງຄຳ ແລະລະບົບຄອບຄົວ-ບໍລິວານອັນກວ້າງໃຫຍ່ ຈົນເຮັດໃຫ້ອັດສະຈັນໃນມາຍາແລະອຳນາດບໍ່ມີຂອບເຂດ. ຕໍ່ມາ ດຸຣວາສາທົດສອບຄວາມຖ່ອມຕົນ ໂດຍໃຫ້ພຣະກຣິສນະແລະຣຸກມິນີ ຂົນສົ່ງທ່ານໃນລົດສົ່ງ. ໃນທາງ ຣຸກມິນີຫິວນ້ຳ ແລະດື່ມນ້ຳໂດຍບໍ່ຂໍອະນຸຍາດ ຈຶ່ງຖືກສາບໃຫ້ຫິວນ້ຳຕະຫຼອດ ແລະແຍກຈາກພຣະກຣິສນະ. ພຣະກຣິສນະປອບໃຈນາງດ້ວຍຫຼັກການວ່າ ຜູ້ໃດເຫັນພຣະອົງທີ່ນັ້ນ ກໍເຫັນນາງດ້ວຍ ແລະເນັ້ນຄວາມຕື່ນຮູ້ໃນພະຄະຕິ. ທ້າຍສຸດ ພຣະກຣິສນະບູຊາແລະປະນີປະນອມດຸຣວາສາດ້ວຍພິທີຕ້ອນຮັບຄົບຖ້ວນ—ລ້າງຕີນ ຖວາຍອາຣຄະຍະ (arghya) ຖວາຍງົວ ມະທຸປະຣກະ (madhuparka) ແລະຖວາຍອາຫານ—ເປັນແບບຢ່າງຈັນຍາບັນການຮັບແຂກຕາມທຳ.
Adhyaya 3
Durvāsā-śāpa, Rukmiṇī-vilāpa, and the Sanctification of Rukmiṇī-vana (दुर्वासशाप-रुक्मिणीविलाप-रुक्मिणीवनमाहात्म्य)
ອັດທະຍາຍນີ້ເປີດເຜີຍຄຳສອນທາງເທວະວິທະຍາຢ່າງຊັ້ນໆ ກ່ຽວກັບການພັດພາກ, ການສອນຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະການເກີດຂຶ້ນຂອງຕີຣຖະ. ບັນດາລຶສີພາກັນປະຫລາດໃຈໃນຄວາມອົດທົນຂອງພຣະກຣິສນະ ແລະພະລັງສັດຈະຂອງຖ້ອຍຄຳລຶສີ. ພຣະຫລາດເລົ່າວ່າ ນາງຣຸກມິນີຖືກຄຳສາບຂອງດຸຣວາສາ ແລະຮ້ອງໄຫ້ຄິດຮອດການພັດພາກຈາກພຣະກຣິສນະ ພ້ອມຖາມຫາຄວາມຍຸດຕິທຳ ເຖິງແມ່ນຕົນບໍ່ມີຜິດ. ຄວາມໂສກເສົ້າທຳໃຫ້ນາງສະຫຼົບ ແລະສະມຸດຣະ (Samudra) ມາຊ່ວຍປະຄອງໃຫ້ຟື້ນຄືນ. ນາຣະດະສອນໃຫ້ມີຄວາມໝັ້ນຄົງ ໂດຍອະທິບາຍວ່າ ພຣະກຣິສນະແລະຣຸກມິນີເປັນຫຼັກການທີ່ແຍກບໍ່ອອກ—ປຸຣຸໂສຕະມະ ແລະ ມາຍາ/ສັກຕິ—ການເຫັນຄືພັດພາກເປັນພຽງການປິດບັງແບບມະນຸດເພື່ອສອນໂລກ. ສະມຸດຣະຮັບຮອງ ຍົກຍ້ອງສະຖານະຂອງນາງ ແລະປະກາດການມາຮອດຂອງພາກີຣະທີ (ຄື ຄົງຄາ) ຜູ້ທຳໃຫ້ພື້ນຖິ່ນງາມແລະບໍລິສຸດ; ປ່າສັກສິດເກີດຂຶ້ນ ດຶງດູດຊາວດວາຣະກາ. ແຕ່ດຸຣວາສາເຫັນຜົນດີແລ້ວກໍກັບໂກດ ເພີ່ມຄວາມຮຸນແຮງຂອງຄຳສາບຕໍ່ພູມດິນແລະນ້ຳ. ຣຸກມິນີທົນບໍ່ໄຫວ ຄິດຈະສະຫຼະຊີວິດ ແຕ່ພຣະກຣິສນະມາທັນການ ຢຸດຍັ້ງການທຳຮ້າຍຕົນ ແລະສອນອັດວັຍຕະ ພ້ອມຊີ້ວ່າອຳນາດຄຳສາບບໍ່ອາດຄອບງຳພຣະເຈົ້າໄດ້. ດຸຣວາສານ້ອມໃຈສຳນຶກ ຂໍອະໄພ; ພຣະກຣິສນະຮັກສາຄວາມສັດຈິງຂອງຖ້ອຍຄຳລຶສີ ແລະຈັດວາງການປອງດອງ. ທ້າຍສຸດກ່າວເຖິງຜົນບຸນ: ອາບນ້ຳທີ່ສົມທົບໃນວັນດວງຈັນໃໝ່/ເຕັມດວງ ລົບຄວາມໂສກ; ໄດ້ເບິ່ງນາງຣຸກມິນີໃນວັນຈັນບາງວັນ ສຳເລັດຄວາມປາດຖະໜາ ເຮັດໃຫ້ສະຖານທີ່ນີ້ເປັນຕີຣຖະແຫ່ງການບຳບັດຄວາມທຸກ.
Adhyaya 4
Varadāna-tīrtha and Dvārakā-yātrā: Pilgrimage Ethics, Gomati-saṅgama, and Cakratīrtha Phala
ອັດທະຍາຍ 4 ຖືກຖ່າຍທອດໂດຍ ສູຕະ ແລະເນັ້ນການສອນຂອງ ປຣະຫລາດ ກ່ຽວກັບບຸນກຸສົນອັນສັກສິດຂອງ ດວາຣະກາ. ຕອນເລີ່ມເລົ່າການແລກປ່ຽນພອນລະຫວ່າງ ພຣະກຣິສນະ ແລະ ິສີ ທຸຣວາສາ ຈົນເກີດຕີຣຖະ “ວະຣະດານ” (ສະຖານທີ່ໃຫ້ພອນ) ແລະຜູກໂຍງອານຸພາບຂອງມັນກັບການອາບນ້ຳທີ່ຈຸດບັນຈົບ ແມ່ນ້ຳໂກມະຕີ–ທະເລ ພ້ອມການບູຊາທັງສອງພຣະອົງ/ທ່ານ. ຕໍ່ມາອັດທະຍາຍນີ້ກາຍເປັນຄູ່ມືຈັນຍາບັນຂອງການເດີນທາງຈາລິກ: ການຕັ້ງໃຈໄປດວາຣະກາກໍເປັນບຸນ; ທຸກກ້າວທີ່ເດີນໄປຫາເມືອງຖືກທຽບກັບຜົນຂອງຍັດຍາກຳໃຫຍ່; ການຊ່ວຍເຫຼືອຜູ້ຈາລິກດ້ວຍທີ່ພັກ ຄຳເວົ້າອ່ອນໂຍນ ອາຫານ ພາຫະນະ ເກີບ ພາຊະນະນ້ຳ ແລະການດູແລຕີນ ຖືກຍົກຍ້ອງເປັນການຮັບໃຊ້ດ້ວຍພັກຕິອັນສູງ. ການຂັດຂວາງຜູ້ຈາລິກກັບຖືກປະນາມ ແລະກ່າວເຖິງຜົນຮ້າຍຢ່າງຊັດເຈນ. ອັດທະຍາຍຍັງຂະຫຍາຍໄປສູ່ຄຳສອນເລື່ອງຄວາມເສື່ອມໃນກະລິຍຸກ (ຕາມທີ່ ພຣະບຣິຫັສປະຕິ ສອນ ອິນທຣະ) ແລະສະຫຼຸບວ່າ ດວາຣະກາເປັນທີ່ພຶ່ງພາທີ່ພົ້ນຈາກໂທດແຫ່ງກະລິ. ມັນເນັ້ນຕີຣຖະສຳຄັນເຊັ່ນ ຈັກຣະຕີຣຖະ, ການອາບນ້ຳໂກມະຕີ, ແລະ ຣຸກມິນີ-ຫຣະດ ໂດຍກ່າວວ່າ ແມ່ນແຕ່ການສຳຜັດໂດຍບັງເອີນກໍນຳໄປສູ່ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ ແລະຍົກສູງວົງຕະກູນ. ທ້າຍສຸດກ່າວເຖິງມາລະຍາດເຂົ້າເມືອງ ແລະການກະທຳກ່ອນເຂົ້າ—ບູຊາຄະເນຊະ, ການກົ້ມກາບ, ແລະເຂົ້າດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ—ສະແດງວ່າການຈາລິກດວາຣະກາແມ່ນການປະສານພັກຕິ ຈັນຍາສັງຄົມ ແລະພິທີກຳຢ່າງລະອຽດຖີ່ຖ້ວນ.
Adhyaya 5
गोमती-प्रादुर्भावः तथा चक्रतीर्थ-माहात्म्यम् (Origin of the Gomati and the Glory of Chakratirtha)
ອັດຍາຍນີ້ເປັນການສົນທະນາທາງເທວະວິທະຍາ. ພຣະປຣາຫລາດແນະນຳຜູ້ເດີນທາງບຸນ “ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ” ໃຫ້ໄປຊົມຊື່ນແມ່ນ້ຳໂກມະຕີ ໂດຍກ່າວວ່າ ການເຫັນ (ດຣະຊະນະ) ແລະນ້ຳຂອງນາງຊ່ວຍຊຳລະບາບ ທຳລາຍການກະທຳຜິດ ແລະປະທານຄວາມມຸ່ງໝາຍອັນມົງຄຸນ. ບັນດາຣິສີຈຶ່ງຖາມວ່າ ໂກມະຕີແມ່ນໃຜ ໃຜນຳມາ ແລະເພາະຫຍັງຈຶ່ງໄປຮອດພຣະວຣຸນະໃນພາກສະມຸດ. ພຣະປຣາຫລາດເລົ່າປະຫວັດກຳເນີດໂລກ: ຫຼັງການລະລາຍດັ່ງເດີມ ພຣະພຣະມາເກີດຈາກດອກບົວທີ່ສະດືພຣະວິສນຸ ແລະເລີ່ມການສ້າງ. ບຸດເກີດຈາກໃຈຄ້າຍສະນະກະ ປະຕິເສດການສ້າງດ້ວຍການສືບພັນ ແລະປະຕິບັດຕະປະສະຍາເພື່ອເຫັນຮູບທິບ. ພວກເຂົາເຫັນສຸດຣະຊະນະຈັກຣະອັນສະຫວ່າງ ແລະມີສຽງບໍ່ມີຮ່າງກາຍໃຫ້ຈັດອັຣຄະຍະ ແລະບູຊາອາວຸດທິບ; ຣິສີທັງຫຼາຍສັນລະເສີນດ້ວຍບົດສະຕຸຕິ. ພຣະພຣະມາມອບໝາຍໃຫ້ແມ່ນ້ຳຄັງຄາລົງສູ່ໂລກເພື່ອພຣະຫຣິ ແລະປະກາດວ່ານາງຈະມີນາມ “ໂກມະຕີ” ຈະຕາມພຣະວະສິດຖະ ແລະຖືກຈື່ຈຳເປັນ “ລູກສາວ” ຂອງທ່ານ. ພຣະວະສິດຖະນຳໜ້າ ແມ່ນ້ຳຄັງຄາຕາມຫຼັງໄປສູ່ສະມຸດຕາເວັນຕົກ; ປະຊາຊົນພາກັນບູຊາ. ທີ່ສະຖານຂອງຣິສີ ພຣະວິສນຸປາກົດດ້ວຍສີ່ພຣະຫັດ ຮັບການນະມັດສະການ ແລະປະທານພອນ. ພຣະອົງກ່າວວ່າບ່ອນນັ້ນເອີ້ນ “ຈັກຣະຕີຣຖະ” ເພາະສຸດຣະຊະນະເຄີຍປາກົດທຳອິດໂດຍແຍກນ້ຳ; ແມ່ນແຕ່ອາບນ້ຳໂດຍບັງເອີນກໍໄດ້ມຸກຕິ. ໂກມະຕີຜູ້ລ້າງພຣະບາດພຣະຫຣິ ເຂົ້າສູ່ສະມຸດ ກາຍເປັນແມ່ນ້ຳທຳລາຍບາບອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະຖືກຮຽກວ່າ “ຄັງຄາເກົ່າ” ຕາມປະເພນີ.
Adhyaya 6
गोमतीतीर्थविधानम् (Gomatī Tīrtha: Ritual Procedure and Vow-Observances)
ບົດນີ້ເປັນຮູບແບບຖາມ–ຕອບ: ບັນດາລະສີຍ໌ສັນລະເສີນ ພຣະຫຼາດ (Prahlāda) ແລະຂໍໃຫ້ອະທິບາຍພິທີ tīrthayātrā ຢ່າງລະອຽດ ທີ່ບ່ອນແມ່ນ້ຳ Gomati ໄຫຼ ແລະທີ່ເຊື່ອວ່າພຣະພະຄະວານປະທັບຢູ່ໃກ້ Cakratīrtha. ພຣະຫຼາດວາງຂັ້ນຕອນພິທີ: ເຂົ້າໄປໃກ້ແມ່ນ້ຳ ກາບລົງ, ຊຳລະລ້າງ, ຖືຫຍ້າ kuśa, ຖວາຍ arghya ດ້ວຍຄຳສັນລະເສີນ Gomati ເປັນທິດາຂອງ Vasiṣṭha ແລະເປັນຜູ້ກຳຈັດບາບ; ທາດິນສັກສິດ (mṛttikā) ພ້ອມມັນຕຣາທີ່ເຊື່ອມດິນກັບການກະທຳອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງ Viṣṇu (Varāha ຍົກໂລກ) ແລະຂໍໃຫ້ລົບລ້າງຄວາມຜິດໃນອະດີດ; ອາບນ້ຳຕາມວິນັຍ ແລະສວດຄຳອາບນ້ຳແນວເວດ; ຈາກນັ້ນເຮັດ tarpaṇa ແດ່ເທວະ, ບັນພະບຸລຸດ (pitṛs) ແລະມະນຸດ. ບົດນີ້ຂະຫຍາຍໄປຫາພິທີ śrāddha: ເຊີນພຣາຫມັນຜູ້ຮູ້ເວດ, ບູຊາ Viśvedevā, ເຮັດ śrāddha ດ້ວຍສັດທາ, ແລະໃຫ້ dakṣiṇā (ຄຳ/ເງິນ), ເຄື່ອງນຸ່ງ, ເຄື່ອງປະດັບ, ເຂົ້າທັນຍາຫານ ພ້ອມທານເພີ່ມແກ່ຜູ້ທຸກຍາກ. ຍັງຍົກ “ga-kāra” ຫ້າປະການ—Gomati, gomaya-snāna, go-dāna, gopīcandana, ແລະ Gopīnātha darśana—ເປັນວິໄນອັນຫາຍາກ. ມີການກຳນົດວັດຖຸປະຕິບັດຕາມເດືອນ: ໃນເດືອນ Kārttika ອາບນ້ຳ ແລະບູຊາທຸກມື້ ຈົນເຖິງພິທີ Bodha-day (abhiṣeka ດ້ວຍ pañcāmṛta, ທາຈັນທະນະ, ຖວາຍ tulasī/ດອກໄມ້, ດົນຕີ/ອ່ານຄຳສັກສິດ, ຕື່ນຄ່ຳ, ເລີ້ຍງພຣາຫມັນ, ບູຊາລົດພຣະ, ແລະສຳເລັດທີ່ຈຸດບັນຈົບ Gomati–ທະເລ). ໃນເດືອນ Māgha ອາບນ້ຳພ້ອມການຖວາຍທີ່ຄວບຄຸມ (til, hiraṇya), ເຮັດ homa ທຸກມື້, ແລະບໍລິຈາກສິ່ງຂອງທ້າຍວັດ (ເສື້ອຜ້າອົບອຸ່ນ, ເກີບ ແລະອື່ນໆ). ຟະລະສຣຸຕິກ່າວວ່າພິທີ Gomati ເທົ່າກັບ Kurukṣetra, Prayāga, Gayā-śrāddha ແລະຜົນ Aśvamedha; ຊຳລະບາບໜັກ, ອຸປະກາລະບັນພະບຸລຸດ, ແລະນຳໄປສູ່ Viṣṇu-loka ໂດຍພຽງອາບນ້ຳໃກ້ພຣະ Kṛṣṇa.
Adhyaya 7
Cakratīrtha-māhātmya (Theological Discourse on the Glory of Cakra Tīrtha)
ບົດນີ້ເປັນຄໍາແນະນໍາຂອງພຣະຫຼາດາ ຕໍ່ບັນດາຜູ້ເດີນທາງຈາລິກທີ່ຮູ້ທັນ (dvija-śreṣṭha) ກ່ຽວກັບສະຖານທີ່ສັກສິດຕິດທະເລ ຊື່ Cakra-tīrtha/ Rathāṅga. ມັນກ່າວວ່າ ຫີນທີ່ມີເຄື່ອງໝາຍຈັກຣາ (cakra) ເປັນສິ່ງນໍາໄປສູ່ການຫຼຸດພົ້ນ, ແລະຕີຣຖະນີ້ໄດ້ຮັບການຢືນຢັນໂດຍການເຊື່ອມໂຍງກັບດາຣະຊັນຂອງພຣະພະຄະວານ ກຣິສນະ ຈຶ່ງເປັນບ່ອນທໍາລາຍບາບອັນສູງສຸດ. ຕໍ່ມາໄດ້ກໍານົດພິທີການ: ຜູ້ຈາລິກເຂົ້າໄປ ລ້າງຕີນ-ມື-ປາກ ກ້ມກາບ ແລ້ວຈັດອາຣຄະຍະ (arghya) ດ້ວຍ pañca-ratna ແລະຂອງມົງຄຸນ (ດອກໄມ້, akṣata, gandha, ໝາກໄມ້, ຄໍາ, ຈັນທະນາ). ຈາກນັ້ນສວດມັນຕຣາທີ່ເນັ້ນ Viṣṇu-cakra ແລະອາບນໍ້າພ້ອມຄໍາລະລຶກທີ່ເຊື່ອມໂຍງເທວະດາກັບຫຼັກການແຫ່ງຈັກກະວານ. ຫຼັງອາບນໍ້າ ທາດິນສັກສິດ ເຮັດ tarpaṇa ແກ່ບັນພະບຸລຸດແລະເທວະດາ ແລ້ວດໍາເນີນ śrāddha. ບົດນີ້ຍົກຜົນບຸນໂດຍທຽບກັບຍັດໃຫຍ່ ແລະຕີຣຖະມີຊື່ສຽງເຊັ່ນ Prayāga ກ່າວວ່າ ພຽງແຕ່ອາບນໍ້າກໍໄດ້ບຸນເທົ່າກັນ. ຍັງກໍາຊັບໃຫ້ເຮັດທານ ໂດຍສະເພາະອາຫານສະບຽງ, ພາຫະນະ/ສັດ, ແລະຂອງຂວັນທີ່ກ່ຽວກັບລົດຮົບ ເພື່ອໃຫ້ Jagatpati ພໍໃຈ. ທ້າຍສຸດສັນຍາຜົນທາງການຫຼຸດພົ້ນ ແລະຜົນແກ່ບັນພະບຸລຸດ: ຍົກສູງຜູ້ລ່ວງລັບທຸກສະພາບ, ເຂົ້າໃກ້ Viṣṇu, ແລະລົບບາບທີ່ເກີດຈາກຄໍາເວົ້າ ການກະທໍາ ແລະໃຈ.
Adhyaya 8
गोमत्युदधिसंगम-माहात्म्य एवं चक्रतीर्थ-प्रशंसा (Glory of the Gomati–Ocean Confluence and Cakra-tīrtha)
ບົດນີ້ເປັນຄໍາສັ່ງສອນມາຫາຕະມະຍະ ທີ່ພຣະພຣາຫລາດໄດ້ກ່າວແກ່ພວກທະວິຊະ ໃຫ້ຫັນຈາກແມ່ນ້ໍາທີ່ມີຊື່ສຽງອື່ນໆ ມາສູ່ຈຸດບັນຈົບຂອງແມ່ນ້ໍາໂກມະຕີກັບມະຫາສະໝຸດ ໂດຍຍືນຢັນວ່າບຸນຜົນພິທີກຳທີ່ນີ້ສູງສຸດ ແລະທໍາລາຍບາບໄດ້. ມີການພັນລະນາການເດີນທາງມາຮອດ ການສັນລະເສີນອໍານາດຊໍາລະບາບ ແລະການຖວາຍອາຣະຄະຍະແດ່ຈ້າວແຫ່ງສະໝຸດ ແລະແມ່ນ້ໍາໂກມະຕີ ພ້ອມຖ້ອຍຄໍາສັດທາທີ່ກໍານົດໄວ້. ຕໍ່ມາ ກໍານົດທິດທາງໃນການອາບນ້ໍາຢ່າງມີລະບຽບ ແລະໃຫ້ປະຕິບັດພິທີບັນພະບຸລຸດ ເຊັ່ນ ຕັຣປະນະ ແລະ ສຣາດທະ ໂດຍເນັ້ນການໃຫ້ດັກຊິນາ ແລະຂອງຖວາຍພິເສດ ໂດຍສະເພາະຄໍາ. ບົດນີ້ຍັງລຽນລາຍການທານຫຼາຍປະເພດ—ຕຸລາປຸຣຸສະ, ທານທີ່ດິນ, ກັນຍາດານ, ວິທະຍາດານ, ແລະທານ ‘ເທນຸ’ ແບບນິມິດ—ພ້ອມຜົນທີ່ກ່າວໄວ້. ມີການເນັ້ນເວລາມົງຄຸນ ໂດຍພິເສດວັນອະມາວາສະຍາໃນຊ່ວງສຣາດທະປັກສະ ແລະກ່າວວ່າ ແມ່ນແຕ່ສຣາດທະທີ່ບົກພ່ອງກໍສົມບູນໄດ້ທີ່ນີ້. ຍັງຮວມເຖິງຜູ້ຕາຍທີ່ມີສະພາບຫຼັງຄວາມຕາຍຫຼາຍແບບ ທີ່ກ່າວວ່າຈະໄດ້ຮັບການປົດປ່ອຍດ້ວຍການອາບນ້ໍາ. ທ້າຍສຸດ ບົດນີ້ອະທິບາຍເທວະວິທະຍາຂອງ ຈັກຣະຕີຣຖະ ໂດຍກ່າວເຖິງຫີນມີເຄື່ອງໝາຍຈັກຣະ ແລະຮູບແບບ 1–12 ພ້ອມຜົນບຸກຕິ/ມຸກຕິ. ມັນສິ້ນສຸດດ້ວຍຄໍາຮັບຮອງວ່າ ການເຫັນ, ການສຳຜັດ, ແລະການລະລຶກຮາຣິໃນຍາມຕາຍ ນໍາໄປສູ່ຄວາມບໍລິສຸດ ແລະການຫຼຸດພົ້ນ.
Adhyaya 9
रुक्मिणीह्रद-माहात्म्य (Rukmiṇī Hrada: Glory of the Sacred Lake and Prescribed Rites)
ບົດທີ 9 ໃນກອບຄຳສອນຂອງພຣະຫລາດ ແນະນຳຜູ້ເດີນທາງຈາລິກໃຫ້ໄປຫານ້ຳສັກສິດທີ່ມີຊື່ສຽງ ລວມທັງ «ກຸນດ 7 ແຫ່ງ» ທີ່ກ່າວວ່າຊຳລະມົນທິນທາງສິນທຳ ແລະເພີ່ມພູນຄວາມຮັ່ງມີ ພ້ອມປັນຍາການພິຈາລະນາ. ເລື່ອງລາວລະລຶກເຖິງການປາກົດອັນທິບພະ: ພຣະຫຣິ (ວິສນຸ) ປາກົດ ໄດ້ຮັບການສັນລະເສີນຈາກລະສີພ້ອມພຣະລັກສະມີ ແລ້ວຈຶ່ງມີພິທີບູຊາດ້ວຍນ້ຳ «ສຸຣະຄັງຄາ». ລະສີຜູ້ເກີດຈາກພຣະພຣະຫມາ (ສະນະກະ ແລະອື່ນໆ) ກ່າວວ່າໄດ້ສ້າງສະລອງນ້ຳຫຼາຍແຫ່ງ ແລະອາບນ້ຳເພື່ອພຣະເທວີ; ນ້ຳເຫຼົ່ານີ້ເອີ້ນວ່າ ລັກສະມີ-ຫຣະດະ ແລະໃນກາລີຍຸກຈະຮູ້ຈັກໃນນາມ ຣຸກມິນີ-ຫຣະດະ (ມີຊື່ຕິຣຖະອີກຢ່າງຜູກພັນກັບ ພຣຶກຸ)។ ຕໍ່ມາບົດນີ້ກຳນົດຂັ້ນຕອນພິທີ: ເຂົ້າໄປດ້ວຍຄວາມບໍລິສຸດ ລ້າງຕີນ ເຮັດອາຈະມະນະ ຈັບຫຍ້າກຸສະ ຫັນໜ້າໄປທາງຕາເວັນອອກ ຈັດອາຣຄະຍະໃຫ້ຄົບດ້ວຍໝາກໄມ້ ດອກໄມ້ ແລະອັກສະຕະ ວາງເງິນໄວ້ເທິງສີສະ ກ່າວຄຳຖວາຍແດ່ ຣຸກມິນີ-ຫຣະດະ ເພື່ອທຳລາຍບາບ ແລະໃຫ້ພຣະຣຸກມິນີພໍໃຈ ແລ້ວຈຶ່ງອາບນ້ຳ. ຫຼັງອາບ ໃຫ້ເຮັດຕັຣປະນະແດ່ເທວະ ມະນຸດ ແລະໂດຍພິເສດແດ່ບັນພະບຸລຸດ; ຕາມດ້ວຍສຣາດທະ ເຊີນພຣາຫມະນະ ໃຫ້ທັກສິນາເປັນເງິນແລະຄຳ ຖວາຍໝາກໄມ້ຊຸ່ມນ້ຳ ເລີ້ຍງຄູ່ຜົວເມຍດ້ວຍອາຫານຫວານ ແລະໃຫ້ກຽດສະຕຣີພຣາຫມະນະກັບສະຕຣີອື່ນໆຕາມກຳລັງ ດ້ວຍເຄື່ອງນຸ່ງ (ລວມຜ້າສີແດງ)। ຜົນບຸນກ່າວວ່າ: ສົມປາດຖະນາ ໄດ້ເຖິງໂລກຂອງວິສນຸ ພຣະລັກສະມີສະຖິດຢູ່ເຮືອນຕະຫຼອດ ສຸຂະພາບດີ ໃຈອິ່ມເອີມ ພົ້ນຈາກຄວາມຫວັ່ນໄຫວ ບັນພະບຸລຸດພໍໃຈຍາວນານ ລູກຫຼານມັ່ນຄົງ ອາຍຸຍືນ ມັ່ງຄັ່ງ ບໍ່ມີສັດຕູແລະຄວາມໂສກ ແລະພົ້ນຈາກການເວັນວຽນໃນສັງສາຣະ।
Adhyaya 10
नृगतीर्थ–कृकलासशापमोचनम् (Nṛga Tīrtha and the Release from the Lizard-Curse)
ບົດນີ້ເປັນນິທານຕີຣຖະທີ່ຖືກຖ່າຍທອດໃນຮູບແບບສົນທະນາ. ພຣະຫລາດະໄດ້ພັນລະນາສະຖານທີ່ຈາລິກບຸນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ຊື່ ກຣິກະລາສ/ນຶຣກະ-ຕີຣຖະ ແລະເລົ່າປະຫວັດຂອງພຣະຣາຊານຶຣກະ ຜູ້ມີອໍານາດ ຍຶດຖືທັມມະ ແລະຖວາຍທານງົວແກ່ພຣາຫມັນທຸກມື້ພ້ອມພິທີການເຄົາລົບ. ແຕ່ເກີດຂໍ້ພິພາດເມື່ອງົວທີ່ຖວາຍໃຫ້ລະສີ ໄຈມິນີ ໜີໄປ ແລ້ວຖືກນໍາໄປຖວາຍອີກໃຫ້ພຣາຫມັນ ໂສມະຊາຣມັນ. ພຣະຣາຊາບໍ່ທັນແກ້ໄຂໃຫ້ທັນເວລາ ຈຶ່ງຖືກພຣາຫມັນທັງສອງສາບໃຫ້ເປັນ “ກຣິກະລາສ” (ແລນ). ຫຼັງສິ້ນພຣະຊົນ ພຣະຍະມະໃຫ້ເລືອກລໍາດັບການຮັບຜົນກຳ ແຕ່ເນື່ອງຈາກຄວາມຜິດນ້ອຍໆ ຈຶ່ງຕ້ອງເກີດເປັນແລນຢູ່ຫຼາຍປີ. ໃນຊ່ວງທ້າຍຍຸກດວາປະຣະ ພຣະກຣິສນະ (ໂທຣະບຸດເທວະກີ) ປາກົດ ແລະເຈົ້າຊາຍຍະດຸໄດ້ພົບແລນທີ່ຂະຫຍັບບໍ່ໄດ້ໃນແຫຼ່ງນໍ້າ. ດ້ວຍການແຕະຂອງພຣະກຣິສນະ ນຶຣກະພົ້ນຈາກຄໍາສາບ ແລະສັນລະເສີນພຣະເຈົ້າ. ໄດ້ຮັບພອນ ນຶຣກະຂໍໃຫ້ຫຼຸມ/ບໍ່ນໍ້ານັ້ນໂດງດັງຕາມນາມຂອງຕົນ ແລະຜູ້ໃດອາບນໍ້າດ້ວຍສັດທາ ພ້ອມທໍາພິທີບູຊາບັນພະບຸລຸດ ຈະໄດ້ເຖິງ ວິສນຸໂລກ. ທ້າຍບົດມີຄໍາແນະນໍາພິທີ: ຖວາຍອັຣຄະຍະດ້ວຍດອກໄມ້ແລະຈັນທະນ໌, ອາບນໍ້າດ້ວຍດິນຂັດ, ທໍາຕັຣປະນະແກ່ບັນພະບຸລຸດ/ເທວະດາ/ມະນຸດ, ຈັດສຣາດທະດ້ວຍການເລີ້ຍງອາຫານແລະຖວາຍດັກຊິນາ. ຍ້ຳໃຫ້ຖວາຍທານງົວປະດັບພ້ອມລູກ ແລະຕຽງພ້ອມເຄື່ອງໃຊ້ ພ້ອມທັງເຮັດທານແກ່ຜູ້ຂັດສົນໃນທ້ອງຖິ່ນ ໂດຍສັນຍາຜົນບຸນຕີຣຖະອັນກວ້າງໃຫຍ່ ແລະການເດີນທາງສໍາເລັດຜົນ.
Adhyaya 11
विष्णुपदोद्भवतीर्थ-माहात्म्य (Glory of the Tīrtha Originating from Viṣṇu’s Footprint)
ບົດນີ້ເລົ່າວ່າ ພຣະຫລາດໄດ້ສອນບັນດາພຣາຫມັນຜູ້ຮູ້ ໃຫ້ເຂົ້າໄປຫາທີຣຖະ «ວິສນຸປະໂດດພະວະ» ອັນເປັນແຫຼ່ງນ້ຳສັກສິດທີ່ເກີດຈາກຮອຍພຣະບາດຂອງພຣະວິສນຸ ແລະຖືກນັບຖືວ່າສືບສານກັບຄະຕິຄົງຄາ/ໄວສນະວີ. ກ່າວວ່າ ເຫັນທີຣຖະນີ້ພຽງຢ່າງດຽວ ກໍໄດ້ບຸນເທົ່າກັບອາບນ້ຳໃນແມ່ນ້ຳຄົງຄາ. ພຣະຫລາດຈັດລຳດັບພິທີ: ລະລຶກກຳເນີດແລະສັນລະເສີນທີຣຖະນີ້ ໂດຍການລະລຶກແລະສວດທ່ອງເພື່ອທຳລາຍບາບ; ຖວາຍອາຣຄະຍະພ້ອມການນົບນ້ອມຕໍ່ແມ່ນ້ຳດັ່ງເທວີ; ອາບນ້ຳຢ່າງມີວິໄນ ຫັນໜ້າໄປທາງຕາເວັນອອກ ແລະທາດິນທີຣຖະ; ທຳຕັຣປະນະແກ່ເທວະ, ປິຕຣິ ແລະມະນຸດ ດ້ວຍງາ ແລະອັກຊະຕະ. ຕໍ່ມາໃຫ້ເຊີນພຣາຫມັນ ແລະທຳສຣາດທະ ພ້ອມຖວາຍດັກຊິນາ (ຄຳ/ເງິນ) ແລະເຮັດທານແກ່ຄົນທຸກຍາກຜູ້ເຈັບໄຂ້; ມອບຂອງໃຊ້ເຊັ່ນ ເກີບ, ໝໍ້ນ້ຳ, ເຂົ້າຄຸກນົມສົ້ມໃສ່ເກືອພ້ອມຜັກແລະຍີ່ຫຣ່າ ແລະຖວາຍເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມພິທີທີ່ກ່ຽວກັບຣຸກມິນີ ໂດຍຕັ້ງໃຈໃຫ້ພຣະວິສນຸພໍໃຈ. ຜົນບຸນກ່າວວ່າ ຜູ້ປະຕິບັດຈະເປັນ “ກຣິຕະກຣິຕຍະ”, ບັນພະບຸລຸດໄດ້ຄວາມພໍໃຈຍາວນານເທົ່າກັບສຣາດທະທີ່ຄະຍາ, ໄດ້ໄປສູ່ໂລກໄວສນະວະ; ຜູ້ສັດທາໄດ້ຄວາມຮັ່ງມີ ແລະພຣະພອນ, ແມ່ນແຕ່ການຟັງບົດນີ້ກໍຊ່ວຍປົດບາບໄດ້.
Adhyaya 12
गोप्रचारतीर्थ-मयसरः-माहात्म्यं तथा श्रावणशुक्लद्वादशी-स्नानविधिः (Goprachāra Tīrtha and Maya-sarovara: Glory and the Śrāvaṇa Śukla Dvādaśī Bathing Rite)
ອັດທະຍາຍນີ້ເລີ່ມຈາກການສອບຖາມເຖິງຕີຣຖະ ແລ້ວຄ່ອຍໆກາຍເປັນເລື່ອງລາວທີ່ສະເທືອນໃຈ ຈົນສຸດທ້າຍລົງທ້າຍດ້ວຍການກຳນົດພິທີກຳຢ່າງຊັດເຈນ. ພຣະຫຼາດະແນະນຳສະຖານທີ່ «ໂຄປຣະຈາຣ» ເປັນດິນແດນສັກສິດສຳລັບການລ້ຽງງົວ ໂດຍການອາບນ້ຳດ້ວຍພັກຕິທີ່ນັ້ນໄດ້ຜົນບຸນເທົ່າກັບການຖວາຍງົວ (ໂຄທານ). ບັນດາຣິສີຂໍໃຫ້ເລົ່າຕົ້ນກຳເນີດ ແລະຊີ້ແຈງວ່າຕີຣຖະໃດທີ່ພຣະຈະກັນນາຖະເຄີຍອາບນ້ຳ. ພຣະຫຼາດະເລົ່າເຫດການຫຼັງການພ່າຍແພ້ຂອງກັມສະ: ພຣະກຣິສນະສ້າງຄວາມມັ່ນຄົງໃນການປົກຄອງ ແລະສົ່ງອຸດທະວະໄປກົກຸລ. ອຸດທະວະໄດ້ພົບຢະໂຊດາ ແລະນັນດະ ພ້ອມທັງຖືກບັນດານາງວຣະຊະຮ້ອງໄຫ້ ແລະຖາມຢ່າງເຈັບປວດ. ອຸດທະວະປອບໃຈ ແລະຍົກຍ້ອງວ່າພັກຕິຂອງນາງໆນັ້ນສູງສຸດ. ຕໍ່ມາເລື່ອງຍ້າຍໄປບໍລິເວນດວາຣະກາ ໂດຍສະເພາະ «ມາຍາ-ສະໂຣວະຣະ» ທີ່ກ່າວວ່າສ້າງໂດຍໄດຕະຍະມາຍາ. ເມື່ອພຣະກຣິສນະມາຮອດ ນາງໂຄປີຫມົດສະຕິ ແລະຕຳນິວ່າຖືກທອດທິ້ມ; ພຣະອົງຈຶ່ງຕອບດ້ວຍຄຳສອນທາງທິດສະດີເຖິງການສະຖິດຢູ່ທົ່ວໄປຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະເຫດປັດໃຈຂອງຈັກກະວານ ເພື່ອຊີ້ວ່າການພັດພາກບໍ່ແມ່ນຂາດຂາດ. ສຸດທ້າຍ ພຣະກຣິສນະກຳນົດພິທີອາບນ້ຳ (ສນານ) ແລະສຣາດທະ ສຳລັບເດືອນສຣາວະນະ ຂ້າງຂຶ້ນ ວັນທວາດະຊີ: ອາບນ້ຳດ້ວຍພັກຕິ ຖວາຍອັຣຄະຍະດ້ວຍຫຍ້າກຸສະ ແລະໝາກໄມ້ ພ້ອມມັນຕຣະທີ່ກຳນົດ; ເຮັດສຣາດທະພ້ອມທັງດັກຊິນາ ແລະຂອງຖວາຍ ເຊັ່ນ ພາຍະສະໃສ່ນ້ຳຕານ ເນີຍ ກີ ຮົ່ມ ຜ້າຫົ່ມ ແລະໜັງກວາງ. ຜົນບຸນກ່າວວ່າເທົ່າກັບອາບນ້ຳຄົງຄາ ໄດ້ເຖິງວິສນຸໂລກ ຊ່ວຍປົດປ່ອຍບັນພະບຸລຸດສາມສາຍ ແລະໄດ້ຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ ຈົນບັນລຸພຣະສະຖານຂອງຮຣິ.
Adhyaya 13
Gopī-saras-udbhavaḥ (Origin and Merit of Gopī-saras) / गोपीसर-उद्भवः
ອັດທະຍາຍນີ້ເປັນບົດສົນທະນາທາງເທວະວິທະຍາ ໂດຍພຣະພຣາຫລາດເປັນຜູ້ເລົ່າ. ຫຼັງຈາກໄດ້ຟັງພຣະກຣິດສະນະ ບັນດາໂກປີໄດ້ອາບນ້ຳໃນສະລະທີ່ມີຢູ່ແຕ່ເດີມ ອັນເກີ່ຍວພັນກັບມາຍາ ແລະເກີດຄວາມປິຕິໃນພັກຕິ. ພວກນາງຈຶ່ງທູນຂໍໃຫ້ພຣະອົງສ້າງສະລະທີ່ປະເສີດກວ່າ ແລະກຳນົດພິທີປະຈຳປີເພື່ອໄດ້ເຂົ້າເຖິງພຣະອົງຢ່າງສະໝໍ້ເສມ. ພຣະກຣິດສະນະຈຶ່ງສ້າງສະລະໃໝ່ໃກ້ສະລະເກົ່າ ມີນ້ຳໃສເລິກ ດອກບົວ ນົກນານາ ແລະມີພຣະລຶສີ ສິດທະ ພ້ອມຊຸມຊົນຢະດຸມາຮ່ວມສັກກາລະ. ພຣະອົງອະທິບາຍການຕັ້ງຊື່: ສະລະນີ້ເອີ້ນ “ໂກປີ-ສະຣະ” ເນື່ອງຈາກໂກປີ ແລະຍັງມີນາມ “ໂກປຣະ-ຈາຣ” ຕາມນັຍຂອງຄຳວ່າ “ໂກ” ແລະຄວາມຮ່ວມພັນ. ຕໍ່ມາເປັນຂໍ້ກຳນົດພິທີ: ຖວາຍອາຣຄະຍະດ້ວຍມັນຕຣາ ອາບນ້ຳ ທຳຕັຣປະນະແກ່ບັນພະບຸລຸດແລະເທວະ ທຳສຣາດທະ ແລະໃຫ້ທານເປັນຂັ້ນໆ (ງົວ ເຄື່ອງນຸ່ງ ເຄື່ອງປະດັບ ແລະຊ່ວຍເຫຼືອຜູ້ຂັດສົນ). ຟະລະສຣຸຕິກ່າວວ່າບຸນຈາກການອາບນ້ຳນີ້ເທົ່າກັບທານໃຫຍ່ ໃຫ້ສົມປາດຖະນາ (ຮວມທັງບຸດຫຼານ) ຊຳລະບາບ ແລະໄດ້ໄປສູ່ພູມສູງ. ທ້າຍສຸດ ໂກປີລາພຣະອົງ ແລະພຣະກຣິດສະນະກັບສູ່ທີ່ປະທັບພ້ອມອຸດທະວະ.
Adhyaya 14
ब्रह्मकुण्डादि-तीर्थप्रतिष्ठा तथा पञ्चनद-माहात्म्य (Brahmakūṇḍa and Associated Tīrtha Installations; Pañcanada Māhātmya)
ພຣະພຣາຫລາດໄດ້ກ່າວຕໍ່ພຣາຫມະນະ ແລະລຽງລຳດັບຕີຣຖະທີ່ກ່ຽວກັບດວາຣະກາ ພ້ອມຄຳແນະນຳພິທີກຳຢ່າງຫຍໍ້. ບົດນີ້ວາງພາບການເຂົ້າຢ້ຽມຢາມອັນສາກົນ: ຫຼັງຈາກພຣະກຣິສນະເຂົ້າສູ່ດວາຣະກາກັບວຣິສນິ ພຣະພຣະຫມາ ແລະເທວະອື່ນໆ ມາເພື່ອດາຣະສະນະ ແລະໃຫ້ຈຸດປະສົງສຳເລັດ. ພຣະພຣະຫມາສ້າງ “ພຣະຫມະກຸນຑະ” ອັນເປັນມົງຄຸນ ແລະຊຳລະບາບ ພ້ອມປະດິດສະຖານະພຣະອາທິດຢູ່ຝັ່ງ; ດ້ວຍຄວາມເປັນປະທານຂອງພຣະຫມາ ສະຖານທີ່ນີ້ຈຶ່ງເອີ້ນວ່າ “ມູລະ-ສະຖານ”. ຕໍ່ມາ ຈັນທຣະສ້າງສະຣະບາບ; ອິນທຣະປະດິດລິງຄະອັນມີອຳນາດ ແລະສະຖານທີ່ມີຊື່ສຽງ (ອິນທຣະປະດ/ອິນເທຣສະວະຣະ) ກຳນົດໂອກາດບູຊາເຊັ່ນ Śivarātri ແລະວັນປ່ຽນຜ່ານຂອງພຣະອາທິດ. ພຣະສິວະສ້າງ Mahādeva-saraḥ ແລະພຣະປາຣະວະຕີສ້າງ Gaurī-saraḥ ເພື່ອຄຸ້ມຄອງສຸຂະພາບຂອງຍິງ ແລະຄວາມມົງຄຸນໃນເຮືອນ. ວຣຸນະ ແລະກຸເບຣ (ທະນເອສ) ກໍສ້າງສະຣະອື່ນໆ (Varuṇapada, Yakṣādhipa-saraḥ) ທີ່ເກືອບກັບ śrāddha, ການຖວາຍ ແລະທານ. ບົດນີ້ສິ້ນສຸດດ້ວຍການສັນລະເສີນ “ປັນຈະນະດະ” ຕີຣຖະ: ເຊີນແມ່ນ້ຳຫ້າສາຍ ແລະເຊື່ອມກັບລຶດສີ, ໃຫ້ມັນຕຣະ arghya ແລະກຳນົດລຳດັບ snāna, tarpaṇa, śrāddha, dāna. ຜົນບຸນຄື ຄວາມຮັ່ງມີ, ໄດ້ເຖິງ Viṣṇuloka, ແລະຍົກຍ້ອງບັນພະບຸລຸດ; ການຟັງບົດນີ້ຍັງຖືກກ່າວວ່ານຳໄປສູ່ຄວາມບໍລິສຸດ ແລະການບັນລຸສູງສຸດ.
Adhyaya 15
Siddheśvara–Ṛṣitīrtha Māhātmya (Installation of Siddheśvara and the Glory of Ṛṣitīrtha)
ບົດນີ້ເປີດເຜີຍລໍາດັບຄໍາສອນແລະພິທີກຳອັນສັກສິດ ໂດຍອາໄສການສົນທະນາ. ພຣາຫລາດເລົ່າວ່າ ພຣະພຣົມ (Brahmā) ເສດຈມາ ແລະຖືກສະນະກະກັບບັນດາລຶສີຕ້ອນຮັບດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ. ພຣະພຣົມປະທານພອນ ຍອມຮັບວ່າການພັກດີຂອງພວກເຂົາສໍາເລັດ ແຕ່ເຄີຍມີຂໍ້ຈໍາກັດເນື່ອງຈາກຄວາມເຂົ້າໃຈຍັງບໍ່ແກ່ກ້າ. ຫົວໃຈຄໍາສອນກ່າວວ່າ: ການບູຊາພຣະກຣິດສະນະ (Kṛṣṇa) ບໍ່ຖືວ່າຄົບຖ້ວນ ຖ້າບໍ່ໄດ້ຖວາຍກຽດແກ່ນີລະກັນຖະ (Śiva); ຈຶ່ງຄວນບູຊາພຣະສິວະດ້ວຍຄວາມພາກພຽນ ເພື່ອໃຫ້ພັກດີສົມບູນ. ລຶສີຜູ້ສໍາເລັດໂຍຄະໄດ້ໄປຫນ້າວິຫານ ຕິດຕັ້ງລິງຄະຂອງພຣະສິວະ ແລະຂຸດບໍ່ນ້ໍາສໍາລັບອາບ ນ້ໍາບໍ່ນັ້ນຖືກສັນລະເສີນວ່າບໍລິສຸດດຸດດັ່ງອະມຣິຕ. ພຣະພຣົມຕັ້ງນາມໃຫ້: ລິງຄະເປັນ «ສິດເທສະວະຣະ» ແລະບໍ່ນ້ໍາເປັນ «ລຶສີຕີຣຖະ». ບົດນີ້ກ່າວເຖິງອານຸພາບພິທີ: ອາບນ້ໍາດ້ວຍສັດທາກໍຊ່ວຍປົດປ່ອຍຕົນແລະບັນພະບຸລຸດ ພ້ອມທັງຊໍາລະຄວາມຜິດເຊັ່ນ ການເວົ້າບໍ່ຈິງ ແລະການນິນທາເປັນນິໄສ. ເວລາມົງຄຸນສໍາລັບອາບຖືກລະບຸ (equinox, manv-ādi, Kṛtayuga-ādya, ເດືອນ Māgha) ແລະການຖືສິນ Śivarātri ທີ່ສິດເທສະວະຣະ ຖືກຍົກຂຶ້ນວ່າມີພະລັງສູງຍິ່ງ. ຂັ້ນຕອນຄວນປະຕິບັດ: ຖວາຍອາຣຄະຍະ, ທາດິນສັກສິດ, ອາບດ້ວຍສະຕິ, ເຮັດຕັຣປະນະແກ່ບັນພະບຸລຸດ/ເທວະ/ມະນຸດ, ປະກອບ śrāddha, ໃຫ້ dakṣiṇā ໂດຍບໍ່ຫລອກລວງ, ແລະບໍລິຈາກເຂົ້າ, ເຄື່ອງນຸ່ງ, ນ້ໍາຫອມ ແລະອື່ນໆ. ຜົນບຸນແມ່ນຄວາມພໍໃຈຂອງບັນພະບຸລຸດ, ຄວາມຮັ່ງມີ, ລູກຫລານ, ການທໍາລາຍບາບ, ການເພີ່ມພູນກຸສົນ, ສໍາເລັດຈຸດປະສົງ ແລະປາຍທາງສູງສົ່ງສໍາລັບຜູ້ຟັງດ້ວຍສັດທາ.
Adhyaya 16
Tīrtha-Parikramā of Dvārakā: Hidden and Manifest Pilgrimage Waters (गदातीर्थादि-तीर्थवर्णनम्)
ບົດນີ້ເປັນຄຳແນະນຳການເດີນທາງສັກສິດແບບບັນຊີ ທີ່ພຣະພຣາຫລາດໄດ້ກ່າວແກ່ພຣາຫມັນຜູ້ຮູ້ ໂດຍຈັດລຳດັບຕີຣຖະຮອບເມືອງດວາຣະກາ ແລະກຳນົດພິທີປະຕິບັດ (ອາບນ້ຳສະອາດ, ທາປະນະ/ຖວາຍນ້ຳແກ່ບັນພະບຸລຸດ, śrāddha, ທານ) ພ້ອມຜົນບຸນ (phalaśruti) ຂອງແຕ່ລະສະຖານທີ່. ເລີ່ມຈາກ Gadātīrtha ໃຫ້ອາບນ້ຳດ້ວຍພັກຕິ ບູຊາເທວະ ແລະບັນພະບຸລຸດ ພ້ອມນະມັດສະການພຣະວິສະນຸໃນຮູບວະຣາຫະ ເພື່ອໄດ້ເຂົ້າສູ່ Viṣṇuloka. ຕໍ່ມາກ່າວເຖິງ Nāgatīrtha, Bhadratīrtha, Citrātīrtha ທີ່ມີບຸນທຽບເທົ່າການຖວາຍ “tila-dhenu” ແລະ “ghṛta-dhenu” ແລະອະທິບາຍວ່າການນ້ຳຖ້ວມຂອງ Dvārāvatī ເຮັດໃຫ້ຕີຣຖະຫຼາຍແຫ່ງກາຍເປັນທີ່ຊ່ອນເຊື່ອງ. Chandrabhāgā ຖືກຍົກຂຶ້ນວ່າທຳລາຍບາບ ແລະມີຜົນທຽບເທົ່າພິທີ vājapeya; ພ້ອມການພັນນາເທວີ Kauṁārikā/Yaśodā-nandinī ຜູ້ທີ່ການໄດ້ເຫັນ (darśana) ຊ່ວຍໃຫ້ສຳເລັດຄວາມປາຖະໜາ. Mahīṣa-tīrtha ແລະ Muktidvāra ເປັນດ່ານຊຳລະຈິດໃຈ. ເລື່ອງ Gomati ເຊື່ອມຄວາມສັກສິດຂອງແມ່ນ້ຳກັບ Vasiṣṭha ແລະໂລກຂອງ Varuṇa ໃຫ້ບຸນທຽບເທົ່າ aśvamedha; ການຕະປະສະຂອງ Bhṛgu ແລະການສະຖາປະນາ Ambikā ເພີ່ມສີສັນ Śākta-Śaiva ພ້ອມກ່າວເຖິງລິງຄະຫຼາຍອົງ. ຕີຣຖະອື່ນໆ ເຊັ່ນ Kālindī-saras, Sāmbatīrtha, Śāṅkara-tīrtha, Nāgasara, Lakṣmī-nadī, Kambu-saras, Kuśatīrtha, Dyumnatīrtha, Jālatīrtha ພ້ອມ Jāleśvara, Cakrasvāmi-sutīrtha, ຕີຣຖະທີ່ Jaratkāru ສ້າງ, ແລະ Khañjanaka ຖືກຜູກກັບພິທີອາບນ້ຳ, ທາປະນະ, śrāddha, ທານ ແລະຜົນໄປສູ່ Nāgaloka, Śivaloka, Viṣṇuloka, Somaloka. ທ້າຍບົດຍົກວ່ານີ້ເປັນຕີຣຖະວິສະຕາຣະແບບຫຍໍ້ສຳລັບຍຸກກະລີ ແລະການຟັງດ້ວຍພັກຕິກໍເປັນການຊຳລະ ນຳໄປສູ່ Viṣṇuloka.
Adhyaya 17
Dvārakā-dvārapāla-pūjākramaḥ (Ritual Sequence of Dvārakā’s Gate-Guardians and the Approach to Kṛṣṇa)
ບົດນີ້ເປັນການສົນທະນາແບບຂັ້ນຕອນ. ພຣະປຣາຫລາດອະທິບາຍລຳດັບການບູຊາໃນຍຸກກະລິ: ຫຼັງຈາກອາບນ້ຳທີ່ຕີຣຖະ ແລະຖວາຍທານ/ດັກຊິນາ ແລ້ວ ຜູ້ສັດທາຈຶ່ງເລີ່ມຖວາຍຄວາມເຄົາລົບຈາກປະຕູເມືອງດວາຣະກາ ກ່ອນຈະເຂົ້າໄປເຖິງພຣະກຣິດສະນະ (ເທວະກີນັນທະນະ). ບັນດາຣິສີຂໍໃຫ້ສະຫຼຸບພິທີບູຊາໃຫ້ສັ້ນແຕ່ຄົບຖ້ວນ ແລະຖາມວ່າໃຜເປັນຜູ້ພິທັກເມືອງຕາມແຕ່ລະທິດ ພ້ອມທັງຜູ້ຢືນດ້ານໜ້າ ແລະດ້ານຫຼັງ. ພຣະປຣາຫລາດຈຶ່ງລຽງລາຍຊື່ຜູ້ພິທັກ: ປະຕູທິດຕາເວັນອອກມີຊະຍັນຕະເປັນຫົວໜ້າ ຕໍ່ດ້ວຍທິດອາຄເນ, ທິດໃຕ້, ນະອິຣຣິຕິ (ຕາເວັນຕົກໃຕ້), ທິດຕາເວັນຕົກ, ວາຍະວະ (ຕາເວັນຕົກເໜືອ), ທິດເໜືອ, ແລະອາຍສານຍະ (ຕາເວັນອອກເໜືອ). ໃນແຕ່ລະທິດມີທັງເທວະ, ວິນາຍະກະ, ຣາກຊະສະ, ນາກະ, ຄັນທັຣວະ, ອັບສະຣາ, ແລະຣິສີ ພ້ອມ “ຕົ້ນໄມ້ຫຼວງ” ປະຈຳທິດ (ເຊັ່ນ ນະຍະໂກຣດະ, ຊາລະ, ອັດສະວັດຖະ, ປະລັກຊະ) ສະທ້ອນແຜນທີ່ພິທີອັນຄົບຖ້ວນ. ຕໍ່ມາມີການອະທິບາຍຂໍ້ສົນໃຈ: ເປັນຫຍັງຈຶ່ງບູຊາພຣະຄະເນຊະ “ຣຸກມິ” ກ່ອນທີ່ປະຕູຂອງພຣະກຣິດສະນະ ແມ່ນທັງໆທີ່ຣຸກມິເຄີຍເປັນຄູ່ຕໍ່ຕ້ານໃນເຫດການຣຸກມິນີ. ພຣະປຣາຫລາດກ່າວວ່າ ຫຼັງຈາກການປະທະ ການອັບອາຍ ແລະການປ່ອຍໃຫ້ພົ້ນ ພຣະກຣິດສະນະໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງຣຸກມິເປັນຮູບແບບພຣະຄະເນຊະປະຈຳປະຕູ ເພື່ອສະໜອງຄວາມຫ່ວງໃຍຂອງຣຸກມິນີ ແລະສ້າງຫຼັກການກຳຈັດອຸປະສັກ. ບົດຈົບດ້ວຍຫຼັກທຳວ່າ ການເຮັດໃຫ້ຜູ້ພິທັກປະຕູພໍໃຈ ແມ່ນເງື່ອນໄຂກ່ອນທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າພໍໃຈ ວາງລຳດັບພິທີ ແລະຈັນຍາບັນໃນການເຂົ້າບູຊາພຣະອົງ.
Adhyaya 18
त्रिविक्रम-दर्शन-समफलत्व-प्रशंसा तथा दुर्वाससो मुक्तितीर्थ-प्रसङ्गः (Trivikrama Darśana and the Durvāsā at the Mokṣa-Tīrtha Episode)
ບົດນີ້ເປັນການສົນທະນາຕໍ່ເນື່ອງ. ພຣະຫລາດໄດ້ກ່າວເຖິງສິ່ງຄວນບູຊາ: ຄະນານາຖ, ຮຸກມິນີ/ຜູ້ກ່ຽວຂ້ອງກັບຮຸກມີ, ດຸຣວາສາ, ພຣະກຣິສນະ ແລະ ບະລະພັດຣະ. ຈາກນັ້ນທ່ານວາງຫຼັກວ່າ ກຸສົນຫຼາຍຢ່າງ—ຍັດໃຫຍ່ພ້ອມທານຄ່າພິທີ, ສ້າງບໍ່/ສະຫຼອງນ້ຳ, ໃຫ້ທານງົວ-ດິນ-ຄຳທຸກມື້, ປຣານາຍາມະຄູ່ກັບຈະປະ-ທຽນ, ແລະ ອາບນ້ຳທີ່ຕີຣຖະໃຫຍ່ເຊັ່ນ ຊາຫນະວີ—ຖືກປະກາດວ່າ “ໄດ້ຜົນເທົ່າກັນ” ກັບການໄດ້ເຫັນ (ດັຣຊະນະ) ພຣະເທວີອີຊະ ກຣິສນະ ເພີງຄັ້ງດຽວ. ພວກຣິສີຖາມເຖິງການປາກົດຂອງ ຕຣິວິກຣະມະ ໃນໂລກ ແລະ ເຫດໃດຮູບຕຣິວິກຣະມະຈຶ່ງຜູກພັນກັບກຣິສນະ, ພ້ອມທັງຂໍເລື່ອງຂອງ ດຸຣວາສາ. ພຣະຫລາດເລົ່າຕອນ ວາມະນະ–ຕຣິວິກຣະມະ: ພຣະວິສນຸກ້າວສາມກ້າວຄອບຄຸມສາມໂລກ ແລະ ດ້ວຍຄວາມພໍໃຈໃນພັກຕິຂອງພຣະບາລີ ຈຶ່ງຢູ່ເປັນຜູ້ຍາມປະຕູໃຫ້ບາລີຕໍ່ໄປ. ອີກດ້ານໜຶ່ງ ດຸຣວາສາຜູ້ປາດຖະໜາມົກສະ ພົບ ຈັກຣະຕີຣຖະ ທີ່ຈຸດບັນຈົບຂອງແມ່ນ້ຳໂກມະຕີກັບທະເລ ແຕ່ຖືກດາຍຕະທ້ອງຖິ່ນທຳຮ້າຍ ແລະ ດູຖູກໃນຂະນະຈະອາບນ້ຳ. ທ່ານເສົ້າໃຈກັບຄວາມບອບບາງຂອງວຣະຕະ ແລະ ຂໍພຶ່ງພາພຣະວິສນຸ. ເມື່ອເຂົ້າວັງກະສັດດາຍຕະ ທ່ານເຫັນຕຣິວິກຣະມະຢືນຢູ່ປະຕູ, ຮ້ອງທຸກ ແລະ ຂໍຄຸ້ມຄອງ, ສະແດງບາດແຜ ຈົນເກີດພຣະພິໂຣດ. ທ່ານຈຶ່ງກ່າວເຖິງການຖືກຂັດຂວາງການອາບນ້ຳ ແລະ ຂໍໃຫ້ ໂກວິນດະ ຊ່ວຍໃຫ້ສນານາສຳເລັດ ເພື່ອປະຕິບັດວຣະຕະໃຫ້ຄົບ ພ້ອມສັນຍາວ່າຈະຈາລິກຢ່າງທຳມະຕໍ່ໄປ.
Adhyaya 19
Durvāsā–Bali–Viṣṇu Saṃvāda at the Gomatī–Ocean Confluence (गोमती-उदधि-संगम)
ບົດນີ້ເປັນການສົນທະນາທີ່ຮັດກຸມ ກ່ຽວກັບການຮັກສາວຣະຕະ (vrata), ພຣະເຈົ້າທີ່ຂຶ້ນກັບພະກະຕິ (bhakti) ແລະຈັນຍາບັນໃນການປະຕິເສດເມື່ອຖືກບີບຄັ້ນ. ພຣະຫລາດເລົ່າວ່າ ດຸຣວາສາ (Durvāsā) ຂໍການຄຸ້ມຄອງຊີວິດ ແລະການສຳເລັດວຣະຕະອາບນ້ຳ ໂດຍອ້ອນວອນໃຫ້ພຣະວິສນຸ (Viṣṇu) ປາກົດຢູ່ຈຸດບັນຈົບແມ່ນ້ຳໂກມະຕີກັບມະຫາສະໝຸດ. ພຣະວິສນຸກ່າວຫຼັກທຳວ່າ ພຣະອົງ “ຖືກຜູກມັດ” ໂດຍພະກະຕິ ແລະກຳລັງປະຕິບັດຕາມຄຳສັ່ງຂອງພຣະບາລີ (Bali) ຈຶ່ງໃຫ້ດຸຣວາສາໄປຂໍຄວາມຍິນຍອມຈາກບາລີກ່ອນ. ບາລີຊົມເຊີຍດຸຣວາສາ ແຕ່ປະຕິເສດບໍ່ຍອມປ່ອຍພຣະວິສນຸ ໂດຍອ້າງເຖິງການຊ່ວຍເຫຼືອອັນສັກສິດທີ່ຈື່ຈຳ (Varāha, Narasiṃha, Vāmana/Trivikrama) ແລະຢືນຢັນວ່າຄວາມຜູກພັນຂອງຕົນກັບເກສະວະ (Keśava) ບໍ່ອາດຕໍ່ຮອງໄດ້. ດຸຣວາສາຍົກລະດັບຄວາມກົດດັນ ໂດຍປະກາດວ່າຈະບໍ່ກິນອາຫານຖ້າບໍ່ໄດ້ອາບນ້ຳ ແລະຂູ່ຈະສະຫຼະຊີວິດຖ້າບໍ່ສົ່ງພຣະວິສນຸ. ສຸດທ້າຍພຣະວິສນຸເຂົ້າມາດ້ວຍຄວາມເມດຕາ ສັນຍາວ່າຈະເຮັດໃຫ້ການອາບນ້ຳສຳເລັດ ໂດຍກຳຈັດອຸປະສັກທີ່ຈຸດບັນຈົບ. ບາລີກໍ່ກະທຳການນອບນ້ອມທີ່ພຣະບາດ; ພຣະວິສນຸອອກເດີນທາງກັບດຸຣວາສາ ພ້ອມດ້ວຍສັງກະຣະສະນະ (Saṅkarṣaṇa/Ananta/Balabhadra) ແລະປາກົດທີ່ຈຸດບັນຈົບຜ່ານເສັ້ນທາງໃຕ້ພື້ນດິນ. ທີ່ນັ້ນພຣະອົງທັງຫຼາຍຊີ້ນຳໃຫ້ດຸຣວາສາອາບນ້ຳ; ລາວອາບທັນທີ ແລະປະກອບພິທີຕາມວຣະຕະ ຈົນລະບຽບພິທີກັບຄືນ ແລະຊີວິດຖືກຮັກສາໄວ້.
Adhyaya 20
गोमती-उदधि-संगमे तीर्थरक्षणम् — Protection of the Gomati–Ocean Confluence Tīrtha
ອັດທະຍາຍນີ້ເປີດເຜີຍເຫດການສົງຄາມຜ່ານການລາຍງານຂອງ ປຣະຫລາດ. ເມື່ອມີສຽງສັກສິດ “ພຣະຫມ-ໂຆສ” ດັງຂຶ້ນ ອະສຸຣ ດຸຣມຸຂ ພະຍາຍາມໂຈມຕີ ດຸຣວາສະ ິສີ; ພຣະຈະກັນນາຖ (ວິສນຸ) ເຂົ້າມາປົກປ້ອງ ແລະຕັດຫົວດຸຣມຸຂດ້ວຍຈັກຣ. ຕໍ່ມາ ກອງດາຍຕະຈໍານວນຫຼາຍລ້ອມຮອບ ວິສນຸ ແລະ ສັງກະຣະສະນະ ໂຈມຕີດ້ວຍອາວຸດພຸ້ນ ແລະອາວຸດປະຊິດ. ເນື້ອຫາຍ້ໍາເນັ້ນຈັນຍາບັນແຫ່ງຂອບເຂດ: ນັກຕະປະສະວີຜູ້ສໍາເລັດພິທີເຊົ້າແລ້ວ ບໍ່ຄວນຖືກທໍາຮ້າຍ; ແລະ ຕີຣຖະຜູ້ໃຫ້ໂມກສະ—ຈຸດບັນຈົບຂອງແມ່ນ້ໍາໂຄມະຕີກັບມະຫາສະໝຸດ—ບໍ່ຄວນຖືກຂັດຂວາງດ້ວຍກຳຊົ່ວ. ການດວນສໍາຄັນເກີດຂຶ້ນ: ໂກລະກະ ຕີ ດຸຣວາສະ ແຕ່ຖືກສັງກະຣະສະນະຂ້າດ້ວຍມຸສະລະ; ກູຣມະປຣິດຖະ ຖືກທະລຸ ແລະຖອນທັບ. ກະສັດດາຍຕະ ກຸສາ ລະດົມກອງທັບໃຫຍ່ ແມ່ນຈະມີຄໍາເຕືອນໃຫ້ຫຼີກສົງຄາມທີ່ໄຮ້ຜົນ ກໍຍັງດື້ດຶນ. ວິສນຸຕັດຫົວກຸສາ ແຕ່ກຸສາກັບຟື້ນຄືນຊໍ້າໆ ເນື່ອງຈາກພອນ “ອະມະຣັດວະ” ຈາກພຣະສິວະ. ດຸຣວາສະຊີ້ເຫດວ່າ ຄວາມພໍໃຈຂອງພຣະສິວະເຮັດໃຫ້ກຸສາບໍ່ຕາຍ. ດັ່ງນັ້ນ ວິສນຸເລືອກວິທີກັກກັນ: ນໍາຮ່າງກຸສາລົງຫຼຸມ ແລະສະຖາປະນາລິງຄະໄວ້ເທິງນັ້ນ ໃຫ້ການປະທະອັນຮຸນແຮງກາຍເປັນການແກ້ໄຂທີ່ມີສານສັກສິດ ແລະຟື້ນຟູລະບຽບແຫ່ງຕີຣຖະ.
Adhyaya 21
गोमतीतीरस्थ-क्षेत्रस्थ-भगवत्पूजा-माहात्म्यवर्णनम् (Glorification of Worship of the Lord at the Gomati River Sacred Field)
ອັດຍາຍນີ້ປະສານການສົນທະນາທາງເທວະວິທະຍາ, ຕຳນານສະຖານທີ່ສັກສິດ ແລະ ຂໍ້ກຳນົດພິທີບູຊາ. ພຣະຫລາດລະລຶກເຫດການເກົ່າທີ່ກ່ຽວກັບການລ່ວງເກີນຕໍ່ ສິວະລິງຄະ ແລະ ກ່າວກັບພຣະກຣິດສະນະ; ພຣະວິສນຸຊົມເຊີຍ ແລະ ປະທານພອນ ໂດຍອີງໃສ່ຄວາມກ້າຫານທີ່ສອດຄ່ອງກັບພຣະສິວະພັກຕິ. ກຸສະອະທິບາຍວ່າ ມະຫາເທວະ ແລະ ຫຣິ ແມ່ນຄວາມຈິງອັນດຽວ ແຕ່ມີສອງຮູບ, ແລະ ຂໍໃຫ້ລິງຄະທີ່ພຣະອົງສ້າງໄວ້ ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກໃນນາມ “ກຸເສສະວະຣະ” ເພື່ອຄວາມໂດດເດັ່ນຍືນຍົງຂອງຖິ່ນນັ້ນ. ຕໍ່ມາເລົ່າເຖິງພູມສັນຖານຂອງຕີຣຖະ: ມາທະວະສົ່ງດານະວະບາງພວກລົງໄປຣະສາຕະລະ ແລະ ບາງພວກເຂົ້າໄປຫາພຣະວິສນຸ; ອະນັນຕະ ແລະ ພຣະວິສນຸສະຖິດຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ດຸຣວາສາຮັບຮູ້ວ່າສະຖານທີ່ນີ້ໃຫ້ມຸກຕິ, ເຊື່ອມໂຍງກັບແມ່ນ້ຳໂຄມະຕີ, ຈັກຣະຕີຣຖະ ແລະ ການປະທັບຂອງຕຣິວິກຣະມະ. ຍັງກ່າວວ່າຄວາມສັກສິດນີ້ດຳລົງຕໍ່ໄປໃນກະລິຍຸກ ໂດຍພຣະອົງປາກົດເປັນພຣະກຣິດສະນະ. ຊ່ວງຫຼັງໃຫ້ຂັ້ນຕອນພິທີບູຊາມະທຸສູດະນະທີ່ດວາຣະກາ: ອາບນ້ຳ, ທານ້ຳມັນ/ອະພິເສກ, ຖວາຍກິ່ນຫອມ, ເຄື່ອງນຸ່ງ, ທູບ, ໂຄມໄຟ, ອາຫານບູຊາ, ເຄື່ອງປະດັບ, ຕາມບູລ, ໝາກໄມ້, ອາຣາຕຣິກະ ແລະ ການກົ້ມກາບ; ຈຸດໂຄມຕະຫຼອດຄືນ ແລະ ຈາກຣະນາດ້ວຍການສວດ ແລະ ດົນຕີ ເພື່ອໃຫ້ສຳເລັດຄວາມປາດຖະໜາ. ການຖືສິນພິເສດໃນເດືອນນະພາສ (ປະວິຕຣາໂຣປະນະ), ກາຣຕິກະ (ວັນປຣະໂບດະ), ຊ່ວງປ່ຽນອາຍະນະ ແລະ ເດືອນ/ດວາດະສີບາງວັນ ຖືກກ່າວວ່າເຮັດໃຫ້ບັນພະບຸລຸດພໍໃຈ, ໄດ້ເຖິງວິສນຸໂລກ ແລະ ດິນແດນ “ບໍ່ມີຄວາມໂສກ ບໍ່ມີມົນທິນ” ໂດຍສະເພາະທີ່ຈຸດບັນຈົບແມ່ນ້ຳໂຄມະຕີກັບທະເລ.
Adhyaya 22
रुक्मिणीपूजाविधिः — Ritual Protocols and Merit of Worshiping Rukmiṇī with Kṛṣṇa
ບົດນີ້ແມ່ນຄໍາສອນທາງພິທີກຳແລະທາງທິດສະດີທີ່ພຣະພຣາຫລາດໄດ້ກ່າວແກ່ພຣາຫມັນ ກໍານົດລໍາດັບການບູຊາພຣະຈະກັນນາຖ/ພຣະກຣິດສະນະ ແລະໂດຍພິເສດພຣະນາງຣຸກມິນີ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະກຣິດສະນະ (Kṛṣṇapriyā, Kṛṣṇavallabhā)។ ເລີ່ມດ້ວຍການຕຽມພູຊາ: ອາບນ້ໍາອົງພຣະ, ທານ້ໍາຫອມ, ບູຊາຕຸລະສີ, ຖວາຍນາຍເວດຍະ (naivedya), ທໍານີຣາຈະນະ (nīrājana) ແລະການນົບນ້ອມບຸກຄົນປະກອບເຊັ່ນ ອະນັນຕະ, ໄວນະເຕຍ. ຕໍ່ມາສອນໃຫ້ໃຫ້ທານດ້ວຍຄວາມຊື່ສັດ ແລະເລີ້ຍງອາຫານແກ່ຄົນທຸກຍາກຜູ້ພຶ່ງພາ. ຈາກນັ້ນຫັນໄປສູ່ການເບິ່ງເຫັນ (darśana) ແລະການບູຊາພຣະນາງຣຸກມິນີ ໂດຍກ່າວວ່າ ຄວາມທຸກທໍລະມານຕ່າງໆ—ການຮົບກວນຈາກດາວ (graha-pīḍā), ໂລກໄພ, ຄວາມຢ້ານ, ຄວາມຈົນ, ເຄາະຮ້າຍ, ຄວາມແຕກແຍກໃນຄອບຄົວ—ຈະຢູ່ຕໍ່ໄປຈົນກວ່າຈະໄດ້ເຫັນແລະບູຊາຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະກຣິດສະນະໃນກະລິຍຸກ. ລາຍການວັດຖຸອະບິເສກ (abhiṣeka) ມີ ນົມສົ້ມ, ນົມ, ນ້ໍາເຜິ້ງ, ນ້ໍາຕານ, ກີ, ນ້ໍາຫອມ, ນ້ໍາອ້ອຍ, ນ້ໍາຕີຣຖະ; ພ້ອມດ້ວຍຂີ້ຜຶ້ງທາ (śrīkhaṇḍa, kuṅkuma, mṛgamada), ດອກໄມ້, ທູບອະກຸຣຸ-ກຸກກຸລຸ, ເຄື່ອງນຸ່ງ ແລະເຄື່ອງປະດັບ. ຍັງກໍານົດການຖວາຍອັຣຄະຍະດ້ວຍມັນຕຣາແກ່ “Vidarbhādhipa-nandinī”, ການອາຣາຕີ ແລະການໃຊ້ນ້ໍາສັກສິດຢ່າງຖືກພິທີ. ບົດນີ້ຍັງຮວມການເຄົາລົບພຣາຫມັນແລະພັນລະຍາ, ຖວາຍອາຫານແລະໝາກພູ (betel), ບູຊາທະວາຣະປາລະ “ອຸນມັດຕະ” ດ້ວຍບາລິອັນແຮງ, ແລະການນົບນ້ອມໂຢກິນີ, ກະເສດຣະປາລະ, ວີຣູປາສວາມິນີ, ສັບຕະມາຕຣິກາ, ພຣະມະເຫສີ 8 ອົງຂອງພຣະກຣິດສະນະ (ເຊັ່ນ ສັດຍະພາມາ, ຈາມບະວະຕີ). ຟະລະສຣຸຕິກ່າວຊ້ໍາວ່າ ບຸນຈາກການເຫັນແລະບູຊາຣຸກມິນີຄູ່ກັບພຣະກຣິດສະນະໃນດວາຣະກາ ເຫນືອກວ່າພິທີອື່ນໆ (ຍັດຍະ, ວຣະຕະ, ທານ) ແລະລະບຸວັນສໍາຄັນຫຼາຍວັນ (Dīpotsava caturdaśī, Māgha śukla aṣṭamī, Caitra dvādaśī, Jyeṣṭha aṣṭamī, Bhādrapada, Kārttika dvādaśī) ທີ່ໃຫ້ຜົນເປັນຄວາມຮັ່ງມີ, ສຸຂະພາບ, ຄວາມບໍ່ຢ້ານ ແລະການຫຼຸດພົ້ນ. ທ້າຍສຸດຍືນຢັນສະຖານະກູ້ໄພອັນພິເສດຂອງດວາຣະກາໃນກະລິຍຸກ ແລະກ່າວເຖິງສາຍສືບທອດຂອງປຸຣານະສັງຄົມ.
Adhyaya 23
Dvārakā-Māhātmya: Kṛṣṇa-darśana, Gomati-tīrtha, and Dvādaśī-vedha Ethics (Chapter 23)
ບົດທີ 23 ເປີດເຜີຍຄໍາສອນຂອງພຣະລິສີ ມາຣະກັນເດຍ ແກ່ພຣະຣາຊາ ອິນດຣະດຍຸມນະ ວ່າ ເມືອງທະວາຣະກາ ໃນຍຸກກະລິ ເປັນສະຖານທີ່ມີສະຖານະພິເສດ ແລະມີອໍານາດໃນການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນທຸກ. ການຢູ່ພຽງຊົ່ວຄາວ, ການຕັ້ງໃຈຈະໄປ, ຫຼືໄດ້ເຫັນພຣະກຣິດສະນະແມ່ນແຕ່ມື້ດຽວ ຖືກຍົກຍ້ອງວ່າມີຜົນບຸນເທົ່າກັບການໄປຕີຣຖະໃຫຍ່ໆ ແລະການບໍາເພັນຕະປະສະຍາຍາວນານ. ຕໍ່ມາ ບົດນີ້ລຽງລໍາດັບການເສວາໃນວັດ ໃນພິທີສະນານຂອງພຣະກຣິດສະນະ: ອາບນໍ້າດ້ວຍນົມ, ນົມສົ້ມ, ນໍ້າມັນເນີຍ, ນໍ້າເຜິ້ງ, োগນໍ້າຫອມ; ເຊັດອົງພຣະ; ປະດັບພວງມາລາ; ສຽງສັງຂ໌ ແລະດົນຕີ; ສວດນາມ-ສະຫັດສະຣະ; ຮ້ອງເພງ ເຕັ້ນລໍາ ອາຣາຕຣິກ; ວຽນຮອບ ກົ້ມກາບ; ແລະຖວາຍໂຄມໄຟ, ນາຍເວດຍະ, ໝາກໄມ້, ຕໍາບູລາ, ພາຊະນະນໍ້າ; ພ້ອມທັງການສ້າງແລະຕົກແຕ່ງເຊັ່ນ ທູປ, ທຸງ, ມັນດະປະ, ການວາດຮູບ, ຮົ່ມ, ພັດ. ພາກທີສາມ ຫັນໄປສູ່ຄໍາສອນດ້ານຈັນທະປະຕິທິນ ໂດຍເນັ້ນວັນດວາດະສີ ແລະຂໍ້ບົກພ່ອງ “ເວດະ” ຜ່ານເລື່ອງຂອງ ຈັນດຣະສາຣະມັນ ທີ່ຝັນເຫັນບັນພະບຸລຸດທົນທຸກ. ສຸດທ້າຍກ່າວວ່າ ການໄປສະການສົມນາຖະ ຈະສົມບູນເມື່ອໄດ້ເຫັນພຣະກຣິດສະນະທີ່ທະວາຣະກາ ແລະບໍ່ຄວນຍຶດຕິດການແບ່ງນິກາຍ. ບົດຈົບຍົກຍ້ອງການອາບນໍ້າໃນແມ່ນໍ້າໂກມະຕີ, ພະລັງຂອງ ສຣາດທະ/ຕັຣປະນະ, ແລະການບູຊາຕຸລະສີ (ມາລາ ແລະໃບ) ເປັນການປົກປ້ອງ ແລະຊໍາລະໃນຍຸກກະລິ.
Adhyaya 24
चन्द्रशर्मा-द्वारकादर्शनं, त्रिस्पृशा-द्वादशीव्रत-प्रशंसा, पितृमोक्षोपदेशश्च (Chandraśarmā’s Dvārakā Darśana, Praise of Trispr̥śā Dvādaśī, and Instruction on Ancestral Liberation)
ມາຣະກັນເດຍ ເລົ່າເຖິງພຣາຫມັນ ຈັນທຣະຊັຣມາ ຜູ້ໄດ້ເດີນທາງເຖິງ ດວາຣະກາ ເມືອງອັນສັກສິດ ທີ່ມີສິດທະ ແລະ ສັດສະຫວັນຮັບໃຊ້ ແລະເປັນສະຖານທີ່ໃຫ້ໂມກສະ; ກ່າວວ່າບາບທັງຫມົດສູນໄປເມື່ອເຂົ້າໄປ ແລະໄດ້ເຫັນ. ທ່ານຍົກຍ້ອງວ່າ ການໄດ້ເຫັນດວາຣະກາ (Dvārakā-darśana) ກໍພຽງພໍທາງຈິດວິນຍານ ຈົນການແສວງຫາຕີຣຖະອື່ນໆ ກາຍເປັນຮອງລົງ. ຕໍ່ມາ ທ່ານປະກອບພິທີທີ່ຝັ່ງແມ່ນ້ຳໂຄມະຕີ: ອາບນ້ຳ, ທຳພິທີຕັຣປະນະແກ່ບັນພະບຸລຸດ, ເກັບແລະບູຊາຫີນມີເຄື່ອງໝາຍຈັກ (cakrāṅkita śilā) ຈາກ ຈັກຣະຕີຣຖະ ໂດຍສວດ Puruṣasūkta, ຈາກນັ້ນບູຊາພຣະສິວະ ແລະຖວາຍປິນດະ-ອຸດະກະ ພ້ອມອຸປະຈາຣະ: ທາເຄື່ອງຫອມ, ຜ້າ, ດອກໄມ້, ທູບ, ໂຄມໄຟ, ອາຫານບູຊາ, ນີຣາຈະນະ, ວຽນຮອບ, ແລະນະມັດສະການ. ໃນການຕື່ນຄ່ຳ (jāgaraṇa) ທ່ານອ້ອນວອນພຣະກຣິສນະ ໃຫ້ລຶບລ້າງຂໍ້ບົກພ່ອງ daśamī-vedha ທີ່ກະທົບວຣະຕະ dvādaśī ແລະໃຫ້ປົດປ່ອຍບັນພະບຸລຸດຈາກສະພາບເປຣຕະ. ພຣະກຣິສນະຢືນຢັນອຳນາດແຫ່ງພັກຕິ ແລະສະແດງໃຫ້ເຫັນບັນພະບຸລຸດຖືກປົດປ່ອຍ ແລະຂຶ້ນສູ່ໂລກສູງ. ບັນພະບຸລຸດສອນວ່າ dvādaśī ທີ່ມີຕຳໜິ (sasalya) ໂດຍສະເພາະ daśamī-vedha ເປັນສິ່ງທຳລາຍບຸນແລະພັກຕິ ແລະເນັ້ນໃຫ້ຮັກສາວັນເວລາຕາມປະຕິທິນຢ່າງລະມັດລະວັງ. ພຣະກຣິສນະຍັງກ່າວວ່າ ການອົດອາຫານທີ່ຖືກຕ້ອງເພີງຄັ້ງດຽວໃນ trispr̥śā ເດືອນ Vaiśākha ພ້ອມກັບ Dvārakā-darśana ສາມາດເຕີມເຕັມວຣະຕະທີ່ຂາດໄປ ແລະພະຍາກອນການມໍຣະນະຂອງຈັນທຣະຊັຣມາໃນວັນພຸດ trispr̥śā ເດືອນນັ້ນ. ທ້າຍບົດ ມາຣະກັນເດຍປະກາດຜົນບຸນວ່າ ການຟັງ ອ່ານ ຫຼືຂຽນ/ເຜີຍແຜ່ ມາຫາຕະມະຍະຂອງດວາຣະການີ້ ຈະໄດ້ບຸນຕາມທີ່ສັນຍາໄວ້.
Adhyaya 25
द्वारकायाः माहात्म्यवर्णनम् | The Glory of Dvārakā and Comparative Tīrtha-Merit
ບົດນີ້ເປັນການຖາມຕອບລະຫວ່າງກະສັດ ອິນທຣະດຍຸມນະ ແລະ ິສີ ມາຣະກັນເດຍະ ເພື່ອໃຫ້ອະທິບາຍຕີຣຖະອັນບໍລິສຸດທີ່ທຳລາຍບາບ. ຄຳຕອບໄດ້ຍົກຂຶ້ນເມືອງຕົວຢ່າງສາມໃນຍຸກກະລິ—ມະຖຸຣາ, ດວາຣະກາ, ແລະ ອະໂຍທະຍາ—ທີ່ຜູກພັນກັບການປະທັບຢູ່ຂອງພຣະ (ຮະຣິ/ກຣິສນະ, ຣາມະ)។ ຕໍ່ມາເນື້ອຫາໄດ້ປຽບທຽບບຸນກຸສົນ: ການຢູ່ດວາຣະກາແມ່ນແມ່ນພຽງຊົ່ວຂະນະ, ການລະລຶກ, ຫຼື ການຟັງກຽດຕິຄຸນ ຖືກຍົກສູງກວ່າການບຳເນັດຕະປະສະ ຫຼື ການເດີນທາງໄປຕີຣຖະອື່ນໆ ເຊັ່ນ ກາສີ, ປຣະຍາກ, ປຣະພາສະ, ກຸຣຸກເສດຕຣະ. ບົດນີ້ເນັ້ນ ກຣິສນະ-ດັຣຊະນະ, ກີຣຕະນະ, ແລະ ການຕື່ນຢາມຄືນດວາດະສີ (ຈາກະຣະນະ) ເປັນພິທີຫຼັກ ພ້ອມຄຳກ່າວຜົນບຸນເຖິງການຊຳລະ, ການຫຼຸດພົ້ນ, ແລະ ປະໂຫຍດແກ່ບັນພະບຸລຸດ (ປິນດະດານໃກ້ແມ່ນ້ຳໂຄມະຕີ, ການຖວາຍບູຊາໃກ້ພຣະກຣິສນະ). ຍັງກ່າວເຖິງ ໂກປີຈັນດະນະ ແລະ ຕຸລະສີ ເປັນສິ່ງບໍລິສຸດທີ່ພາໄປໄດ້ ເພື່ອນຳພະລັງຕີຣຖະເຂົ້າສູ່ເຮືອນ. ທ້າຍສຸດຢືນຢັນວ່າ ທານທີ່ໃຫ້ໃນຄືນກຣິສນະ-ຈາກະຣະນະ ມີຜົນບຸນທະວີຄູນ ແລະ ການຕື່ນຢາມຄືນດວາດະສີ ແມ່ນຄຸນຄ່າສູງໃນຍຸກກະລິ।
Adhyaya 26
हरिजागरण-प्रशंसा (Praise of Hari Night-Vigil) / Dvādāśī Jāgaraṇa and Its Fruits
ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍມາຣະກັນເດຍ ກ່າວສັນລະເສີນພຣະຫລາດາ ເປັນຜູ້ຮູ້ທັນ ມີວິໄນ ແລະເປັນອາຈານວາຍສະນະວະຜູ້ເຂັ້ມແຂງ। ບັນດາລະສີມາຂໍຄໍາສອນສັ້ນໆ ເພື່ອບັນລຸສະຖານະສູງສຸດ ໂດຍບໍ່ຕ້ອງພຶງເງື່ອນໄຂທີ່ຫນັກໜ່ວງ। ພຣະຫລາດາເຜີຍ “ຄວາມລັບໃນຄວາມລັບ” ເປັນແກ່ນສານຂອງຄໍາສອນປຸຣານະ ທີ່ໃຫ້ທັງຄວາມສຸກໂລກີ ແລະການຫຼຸດພົ້ນ। ຕໍ່ມາເປັນບົດສົນທະນາ ເມື່ອສະກັນດະ (ສະນະມຸຂ) ທູນຂໍຕໍ່ອີສະວະຣະ ໃຫ້ຊີ້ທາງແກ້ທຸກ ແລະວິທີປະຕິບັດທີ່ນໍາໄປສູ່ມຸກຕິ। ອີສະວະຣະສອນພິທີ “ຮະຣິ-ຊາກະຣະນະ” ການຕື່ນຢູ່ຕະຫຼອດຄືນເພື່ອບູຊາພຣະວິສະນຸ ໂດຍເນັ້ນວັນດວາດະສີ: ອ່ານຄໍາພີວາຍສະນະວະຕອນກາງຄືນ, ຮ້ອງສັນລະເສີນ, ເບິ່ງພຣະອົງ, ສວດຄຳພີເຊັ່ນ ຄີຕາ ແລະ ນາມະ-ສະຫັດສະຣະ, ບູຊາດ້ວຍໂຄມໄຟ ທູບ ເຄື່ອງບູຊາ ແລະຕຸລະສີ। ບົດນີ້ກ່າວເນື້ອຫາຜົນບຸນຊ້ຳໆ: ບາບສະສົມຖືກທໍາລາຍໄວ, ເທົ່າທຽມຫຼືສູງກວ່າຍັດຍາກຳໃຫຍ່ ແລະທານມະຫາທານ, ເກີດກຸສົນແກ່ວົງຕະກູນແລະບັນພະບຸລຸດ, ແລະຜູ້ປະຕິບັດຢ່າງມັ່ນຄົງອາດພົ້ນຈາກການເກີດໃໝ່। ພ້ອມກັນນັ້ນ ຍັງຍົກຍ້ອງຜູ້ຮັກສາພິທີ ແລະຕໍ່ວ່າຜູ້ລະເລີຍ ຫຼືມີຈິດຕໍ່ຕ້ານພຣະຈະນາຣະດະນະ।
Adhyaya 27
द्वादशी-जागरणस्य सर्वतोवरेण्यत्ववर्णनम् (The Supreme Excellence of the Dvādaśī Vigil)
ບົດນີ້ເປັນຄໍາສອນແນວກໍານົດພິທີ-ທາງເທວະວິທະຍາ ກ່ຽວກັບອານຸພາບອັນສູງສຸດຂອງການຕື່ນຢູ່ດ້ວຍຄວາມເລື່ອມໃສໃນວັນທວາດະສີ (Dvādaśī) ໂດຍສະເພາະເມື່ອຄຽງຄູ່ກັບການບູຊາພຣະຫຣິ/ວິສນຸ ແລະການຟັງພາກະວະຕະ (Bhāgavata)។ ພຣະອີສະວະຣະປະກາດວ່າ ຜູ້ສັດທາທີ່ບູຊາພຣະຫຣິ ແລະຟັງພາກະວະຕະໃນຄືນຕື່ນຢູ່ນີ້ ຈະໄດ້ບຸນກຸສົນທະວີຄູນເກີນກວ່າຍັດຍະພິທີໃຫຍ່ໆ ຕັດຂາດພັນທະ ແລະເຂົ້າເຖິງຖິ່ນພໍ່ພຣະກຣິສນະ। ບົດນີ້ຍືນຢັນວ່າ ແມ່ນແຕ່ກຳຊົ່ວຫນັກທີ່ສະສົມຫຼາຍ ກໍຖືກລົບລ້າງໄດ້ດ້ວຍການຟັງພາກະວະຕະ ແລະການຕື່ນຢູ່ບູຊາວິສນຸ ຈົນມີພາບການຫຼຸດພົ້ນ—ຂ້າມພົ້ນວົງຕາເວັນ. ຍັງກ່າວເຖິງຄວາມແມ່ນຍໍາຕາມປະຕິທິນ: ເມື່ອເອກາດະສີເຂົ້າສູ່ທວາດະສີ ແລະການປະສົບກັນອັນເປັນມົງຄຸນ; ພ້ອມທັງຍົກຍ້ອງທານທີ່ຖວາຍແດ່ວິສນຸ ແລະບັນພະບຸລຸດໃນວັນນີ້ວ່າມີຄ່າ “ດັ່ງພູເມຣຸ”। ພິທີບັນພະບຸລຸດຖືກປະສານເຂົ້າມາ: ການຖວາຍນໍ້າ ແລະການເຮັດສຣາດທະ (śrāddha) ໃກ້ແມ່ນໍ້າໃຫຍ່ ເຮັດໃຫ້ບັນພະບຸລຸດພໍໃຈຍາວນານ ແລະໄດ້ພອນ. ທ້າຍສຸດ ຜົນຂອງການຕື່ນຢູ່ທວາດະສີຖືກທຽບເທົ່າກັບວິໄນຈິດໃຈຫຼາຍປະການ (ຄວາມຈິງ, ຄວາມບໍລິສຸດ, ການສຳລວມ, ການອະໄພ), ທານໃຫຍ່ ແລະກິດຕີຣະຖະອັນລືຊື່ ເພື່ອຊູ້ວ່າເປັນພິທີສັ້ນໆແຕ່ຄົບຖ້ວນ. ນາຣະດະຖືກອ້າງວ່າ “ບໍ່ມີວຣະຕະໃດເທົ່າເອກາດະສີ”; ການລະເລີຍເອກາດະສີນໍາໄປສູ່ຄວາມທຸກຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ແຕ່ການຖືປະຕິບັດແມ່ນຖືກວາງເປັນຢາແກ້ໃນຍຸກກະລິ ພາຍໃນກອບຂອງພຣະພັກຕິ.
Adhyaya 28
हरिजागरण-माहात्म्य (The Glory of the Viṣṇu/Kṛṣṇa Night Vigil)
ອັດທະຍາຍນີ້ເປັນບົດສົນທະນາແນວສອນທຳ ໃນນັ້ນ ມາຣະກັນເດຍ ອະທິບາຍມະຫິມາຂອງ «ຮະຣິ-ຊາກະຣະນະ» ການຢືນຢາມຕື່ນຕະຫຼອດຄືນເພື່ອບູຊາພຣະວິສນຸ/ກຣິສນະ ໂດຍຜູກພັນກັບການຖືສິນ ເອກາດະສີ–ດວາດະສີ. ທ່ານກ່າວວ່າ ຜົນບຸນຂອງການຢາມຄືນບໍ່ຂຶ້ນກັບພິທີກຳທີ່ສົມບູນ ຫຼືຄວາມບໍລິສຸດຢ່າງເຂັ້ມງວດ: ແມ່ນແຕ່ຜູ້ບໍ່ໄດ້ອາບນ້ຳ ຜູ້ບໍ່ສະອາດ ຫຼືຜູ້ຖືກກົດຂີ່ທາງສັງຄົມ ກໍສາມາດໄດ້ຮັບການຊຳລະ ແລະສະຖານະດີຫຼັງຄວາມຕາຍໂດຍການເຂົ້າຮ່ວມ. ພາກຟະລະສຣຸຕິໄດ້ປຽບທຽບຜົນຂອງການຢາມຄືນກັບຍັດຍາໃຫຍ່ເຊັ່ນ ອັສວະເມດະ, ການປະພຶດຕີຣະຖະ (ເຊັ່ນ ດື່ມນ້ຳພຸສະກະຣະ), ການໄປບ່ອນທີ່ແມ່ນ້ຳມາພົບກັນ ແລະການບໍລິຈາກຫຼາຍໆ ແລ້ວຍ້ຳວ່າ ຮະຣິ-ຊາກະຣະນະ ເຫນືອກວ່າທັງໝົດ. ຍັງຖືກສະແດງເປັນວິໄນແກ້ໄຂທີ່ລົບລ້າງບາບຫນັກໆ ແລະຍົກຍ້ອງການບູຊາຮ່ວມກັນ—ຮ້ອງເພງ ເຕັ້ນ ດົນຕີວີນາ ແລະ ກະຖາ-ກີຣຕະນ—ເປັນວິທີຢູ່ຕື່ນທີ່ຖືກຕ້ອງ. ອັດທະຍາຍຍັງເນັ້ນວ່າ ເທວະດາ ແມ່ນ້ຳ ແລະນ້ຳສັກສິດຈະມາຊຸມນຸມໃນຄືນນັ້ນ ແລະເຕືອນຜູ້ທີ່ບໍ່ປະພຶດວ່າຈະໄດ້ຮັບຜົນບໍ່ດີ. ບົດຮຽນລວມແມ່ນ ຈັນຍາບັນແຫ່ງພະຄວາມສັດທາທີ່ເຂົ້າເຖິງໄດ້: ຢືນຢາມຕື່ນຢ່າງໝັ້ນຄົງ ລະລຶກພຣະຜູ້ມີທົງກຣຸດ (Garuḍadhvaja) ແລະອົດອາຫານໃນວັນເອກາດະສີ ເປັນວິທີສັ້ນໆແຕ່ໄດ້ຜົນສູງໃນກາລິຍຸກ.
Adhyaya 29
गौतमी-तीर्थसमागमः—द्वारकाक्षेत्रप्रशंसा (Gautamī Tīrtha Assembly and the Praise of Dvārakā Kṣetra)
ບົດນີ້ເປັນການສົນທະນາທາງທິດສະດີທາງທຳມະຫຼາຍສຽງ ຢູ່ໃນກອບການເລົ່າຂອງພຣະຫລາດ. ນາຣະດະເຫັນເວລາມົງຄຸນທີ່ພຣະພະຫັດ (Jupiter) ຢູ່ໃນລາສີສິງ ແລະໄດ້ເຫັນການຊຸມນຸມອັນອັດສະຈັນຢູ່ຝັ່ງແມ່ນ້ຳໂຄດາວະຣີ (ໂກຕະມີ): ຕີຣຖະໃຫຍ່ໆ, ແມ່ນ້ຳ, ກະເສດຣະ, ພູເຂົາ, ຄຳພີ, ສິດທະ ແລະສັດທິບພະ ພາກັນມາຮ່ວມ ດ້ວຍຄວາມພິສູດໃຈຕໍ່ຄວາມບໍລິສຸດແລະຄວາມສະຫວ່າງຂອງສະຖານທີ່ນັ້ນ. ໂກຕະມີທີ່ຖືກພູດເປັນບຸກຄົນ ໄດ້ຮ້ອງທຸກວ່າ ນາງເຫນື່ອຍລ້າ ແລະຮູ້ສຶກ “ໄໝ້” ເນື່ອງຈາກການສຳພັດກັບຄົນບໍ່ດີ (durjana-saṃsarga) ແລະຂໍວິທີແກ້ໄຂເພື່ອຟື້ນຄືນຄວາມສະຫງົບບໍລິສຸດ. ນາຣະດະແລະສິ່ງສັກສິດທັງຫຼາຍປຶກສາກັນ; ພຣະໂກຕະມະມາຮອດ ແລະເລີ່ມອະທິຖານດ້ວຍສະມາທິຕໍ່ມະຫາເທວະ. ຈາກນັ້ນມີສຽງທິບພະທີ່ບໍ່ເຫັນຮ່າງ ຊີ້ນຳໃຫ້ໄປຝັ່ງທະເລທາງຕາເວັນຕົກເໜືອ ແລະປະກາດວ່າ ດວາຣະກາ—ບ່ອນທີ່ແມ່ນ້ຳໂກມະຕີພົບທະເລ ແລະພຣະວິສະນຸປະທັບຫັນໜ້າໄປທາງຕາເວັນຕົກ—ເປັນກະເສດຣະຊຳລະບາບສູງສຸດ ດັ່ງໄຟທີ່ເຜົາເຊື້ອໄຟ. ທ້າຍບົດ ທຸກຝ່າຍພາກັນສັນລະເສີນດວາຣະກາ ແລະເກີດຄວາມປາຖະໜາແຮງກ້າທີ່ຈະອາບນ້ຳໃນໂກມະຕີ, ອາບນ້ຳທີ່ຈັກຣະ-ຕີຣຖະ ແລະໄດ້ເຫັນພຣະກຣິສນະ. ພ້ອມກັນນັ້ນ ບົດນີ້ຍັງຍ້ຳດ້ານຈິດທຳ: ຄວາມບໍລິສຸດເພີ່ມຂຶ້ນດ້ວຍການຄົບຄົນດີ (sat-saṅga) ແລະຖືກທຳລາຍໂດຍການຄົບຄົນຊົ່ວ.
Adhyaya 30
Dvārakā-yātrā-vidhiḥ (Procedure and Ethics of the Pilgrimage to Dvārakā)
ອັດທະຍາຍ 30 ເປີດເຜີຍເປັນຄູ່ມືວິທີປະຕິບັດ ແລະ ຈັນຍາບັນຂອງການຈາລິກໄປດວາຣະກາວະຕີ/ກຸສະສະຖະລີ ເພື່ອໄດ້ດາຣະສະນະພຣະກຣິດສະນະ. ພຣາຫລາດເລົ່າວ່າ ທີຣຖະ, ກເສດຣະ, ຣິສີ ແລະ ເທວະທັງຫຼາຍ ລ້ວນມີຄວາມປາຖະໜາຮ່ວມກັນຈະໄປຍັງນະຄອນສັກສິດນີ້; ການປາກົດຂອງນາຣະດະ ແລະ ໂກຕະມະ ຖືກເຫັນເປັນນິມິດວ່າບັນຍາກາດຈະເປັນດັ່ງງານບຸນໃຫຍ່. ຣິສີທັງຫຼາຍຈຶ່ງຖາມນາຣະດະ—ຜູ້ນໍາທາງສູງສຸດໃນບັນດາໂຢຄີ—ເຖິງວິທີ (ວິທິ), ວິໄນ (ນິຍະມະ), ສິ່ງຄວນຫຼີກ, ສິ່ງຄວນຟັງ/ອ່ານ/ລະລຶກຕາມທາງ ແລະ ການສະເຫຼີມສະຫຼອງທີ່ຖືກອະນຸຍາດ. ນາຣະດະກໍານົດໃຫ້ອາບນໍ້າຊໍາລະ ແລະ ບູຊາກ່ອນອອກເດີນທາງ, ເລີ້ຍງອາຫານແກ່ໄວສະນະວະ ແລະ ພຣາຫມະນະຕາມກໍາລັງ, ຮັບອະນຸຍາດຈາກພຣະວິສະນຸ ແລະ ຮັກສາຈິດໃຈແຫ່ງພັກຕິຕໍ່ພຣະກຣິດສະນະ. ໃນການເດີນທາງ ຄວນສະຫງົບ, ຄວບຄຸມຕົນ, ບໍລິສຸດ, ຮັກສາພຣະຫມະຈັຣຍະ, ນອນຕໍ່າກັບພື້ນ ແລະ ຄວບຄຸມອິນທຣີ. ແນະນໍາໃຫ້ສວດນາມພຣະເຈົ້າ (ຮວມທັງສະຫັດສະຣະນາມ), ອ່ານປຸຣານະ, ປະພຶດດ້ວຍເມດຕາ ແລະ ຮັບໃຊ້ຜູ້ດີ. ການໃຫ້ທານ—ໂດຍສະເພາະອາຫານ—ຖືກຍົກຍ້ອງວ່າໄດ້ບຸນຫຼາຍແມ່ນແຕ່ໃຫ້ນ້ອຍ; ແລະ ຫ້າມການໂຕ້ຖຽງ, ນິນທາ, ລວງລອກ, ພຶງອາຫານຄົນອື່ນເມື່ອຕົນມີກໍາລັງ. ຕອນທ້າຍກັບຄືນສູ່ຄໍາເລົ່າຂອງພຣາຫລາດ ເຫັນການສະແດງພັກຕິຫຼາຍຮູບແບບຕາມທາງ: ຟັງວິສະນຸກະຖາ, ສວດນາມ, ຮ້ອງເພງ, ດົນຕີ, ຂະບວນທຸງແລະບັນຍາກາດງານບຸນ; ທັງແມ່ນໍ້າ ແລະ ທີຣຖະມີຊື່ສຽງກໍຖືກພາບເປັນຜູ້ຮ່ວມໂດຍນິມິດ. ສຸດທ້າຍ ຜູ້ຈາລິກເຫັນທີ່ປະທັບຂອງພຣະກຣິດສະນະແຕ່ໄກ ຢືນຢັນວ່າການເດີນທາງນີ້ເປັນທັງການບູຊາຮ່ວມ ແລະ ການຝຶກຝົນຈັນຍາບັນ.
Adhyaya 31
Dvārakā as Tīrtha-Saṅgama: Darśana of Kṛṣṇa’s Ālaya and the Gomatī Māhātmya (द्वारकाक्षेत्रमहिमा तथा गोमतीमाहात्म्य)
ອັດທະຍາຍ 31 ສະແດງການມາພົບກັນຂອງພຣະສັດທາ ແລະ ພູມສັກສິດ ໂດຍມີນະຄອນດວາຣະກາເປັນສູນກາງ. ພຣະຫລາດາພັນລະນາຄວາມສະຫວ່າງທິບຂອງເມືອງທີ່ຂັບໄລ່ຄວາມມືດ ແລະ ຄວາມຢ້ານກົວ ພ້ອມທັງສັນຍາລັກແຫ່ງໄຊຊະນະຜ່ານທຸງແລະປ້າຍ. ເມື່ອໄດ້ເຫັນອາໄລຂອງພຣະວິສະນຸ/ພຣະກຣິດນະ ທີ່ປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງໝາຍທິບ ບັນດາຜູ້ມາຊຸມນຸມກໍກົ້ມກາບ ແລະ ເກີດປິຕິບານດານໃນພຣະສັດທາ. ຕໍ່ມາມີການລຽງລາຍຊື່ຕີຣຖະ ແມ່ນ້ຳ ກະເສດຣະ ແລະ ເມືອງມີຊື່ສຽງທົ່ວອິນເດຍ ເພື່ອຊີ້ວ່າພູມສັກສິດແຫ່ງສາມໂລກເຫມືອນມາຮວມຢູ່ໃນຄວາມສຳພັນກັບດວາຣະກາ. ນາຣະດະອະທິບາຍວ່າດາຣະຊະນະນີ້ເປັນຜົນຂອງບຸນທີ່ສະສົມ ແລະ ຄວາມພັກດີອັນໝັ້ນຄົງພ້ອມຄວາມຕັ້ງໃຈໄປດວາຣະກາ ບໍ່ໄດ້ມາຈາກຕະປະສະຍານ້ອຍໆ; ດວາຣະກາຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນດັ່ງຕາເວັນໃນບັນດາ “ກະສັດ” ແຫ່ງກະເສດຣະ-ຕີຣຖະ. ຂະບວນເດີນທາງມີດົນຕີ ຟ້ອນລຳ ທຸງ ແລະ ບົດສັນລະເສີນ ມຸ່ງໄປຫາແມ່ນ້ຳໂກມະຕີ; ນາຣະດະປະກາດວ່າໂກມະຕີເປັນອັນດັບໜຶ່ງ ແລະ ການອາບນ້ຳທີ່ນັ້ນໃຫ້ຄວາມພົ້ນທຸກ ພ້ອມອະນຸໂມທະນາແກ່ບັນພະບຸລຸດ. ຫຼັງຈາກອາບນ້ຳ ທຸກຜູ້ເຂົ້າໃກ້ປະຕູດວາຣະກາ ແລະ ເຫັນເມືອງຖືກປະກອບເປັນຮູບພຣະຣາຊາອັນສະຫງ່າງາມ—ສີຂາວສະຫວ່າງ ປະດັບຫຼູຫລາ ຖືສັງຂ໌ ຈັກຣະ ແລະ ຄະທາ—ເຮັດໃຫ້ທຸກຄົນກົ້ມກາບດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ.
Adhyaya 32
द्वारकायाः सर्वतीर्थ-समागमः, देवसमागमश्च (Dvārakā as the Convergence of All Tīrthas and the Assembly of Devas)
ບົດນີ້ເປັນການເປີດເຜີຍແບບຂັ້ນຕອນວ່າ ດວາຣະກາ ເປັນນະຄອນສັກສິດສູງສຸດໃນທຳນຽມການເດີນທາງຈາລິກ. ນາຣະດະ ກ່າວສັນລະເສີນ ດວາຣະກາ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງຮະຣິ ແລະພາເຫັນຂະບວນທີ່ ຕີຣຖະ ແມ່ນ້ຳ ກະເສດຕຣະ ປ່າ ແລະພູເຂົາອັນລືຊື່ ມາຮອດແລະກົ້ມກາບຢູ່ທີ່ພະບາດຂອງດວາຣະກາ: ປຣະຍາກ, ປຸສກະຣະ, ໂກຕະມີ, ພາຄີຣະຖີ/ຄັງຄາ, ນັຣມະດາ, ຍະມຸນາ, ສະຣັສວະຕີ, ສິນທຸ; ວາຣານະສີ, ກຸຣຸກເສດຕຣະ, ມະຖຸຣາ, ອະໂຍທະຍາ; ເມຣຸ, ໄກລາສ, ຫິມາລະຍະ, ວິນທະຍະ. ຕໍ່ມາ ບົດສົນທະນາຂະຫຍາຍໄປສູ່ລະດັບຈັກກະວານ: ດົນຕີທິບ ແລະສຽງສັນລະເສີນດັງຂຶ້ນ; ພຣະພຣະຫມາ, ພຣະມະເຫສວະ (ພ້ອມພຣະພະວານີ), ພຣະອິນທຣະ ແລະຫມູ່ເທວະ-ິສີ ມາຊຸມນຸມ ແລະຢືນຢັນວ່າ ດວາຣະກາ ສູງກວ່າສະຫວັນ ພ້ອມສັນລະເສີນ ຈັກຣະຕີຣຖະ ແລະຫີນທີ່ມີເຄື່ອງໝາຍຈັກຣະ. ພຣະພຣະຫມາ ແລະພຣະມະເຫສວະ ຂໍດາຣຊະນະພຣະກຣິສນະ; ດວາຣະກາ ນຳໄປຫາ ດວາຣະເກສວະຣະ. ຈາກນັ້ນເກີດພິທີຮ່ວມກັນ: ອາບນ້ຳທີ່ແມ່ນ້ຳໂກມະຕີ ແລະທະເລ, ອະພິເສກແນວປັນຈາມຣິຕະ, ຖວາຍຕຸລະສີ ທູບ ໂຄມໄຟ ແລະອາຫານ, ພ້ອມດົນຕີ-ຟ້ອນລຳສະເຫຼີມສະຫຼອງ. ພຣະກຣິສນະພໍໃຈ ແລະປະທານພອນໃຫ້ມີພັກຕິອັນໝັ້ນຄົງ ແລະອ່ອນໂຍນຕໍ່ພະບາດຂອງພຣະອົງ. ທ້າຍບົດ ພຣະພຣະຫມາ ແລະອີສານະ ທຳອະພິເສກແກ່ດວາຣະກາເຫມືອນພິທີຫຼວງ; ພ້ອມການປາກົດຂອງຜູ້ຕິດຕາມພຣະວິສນຸ (ເຊັ່ນ ວິສວັກເສນະ, ສຸນັນດະ) ແລະຊີ້ວ່າ ຜູ້ບູຊາຖືກຕ້ອງຈະເກີດໃຈຢາກມາດວາຣະກາ ເປັນໝາຍແຫ່ງພຣະກະຣຸນາ.
Adhyaya 33
द्वारकायां सर्वतीर्थक्षेत्रादिकृतनिवासवर्णनम् (Residence of All Tīrthas and Kṣetras at Dvārakā)
ອັດທະຍາຍນີ້ເປັນບົດສົນທະນາ ເລີ່ມຈາກພຣະຫຼາດຂໍໃຫ້ເລົ່າມະຫາຕະມະຂອງດວາຣະກາ ຫຼັງຈາກໄດ້ຍິນຄໍາກ່າວຂອງຜູ້ຮັບໃຊ້ພຣະວິສນຸ. ພຣະພຣະຫມາ ແລະ ພຣະມະເຫສະວະຣະ ຕອບວ່າ ດວາຣະກາເປັນສູນກາງອັນສູງສົ່ງໃນບັນດາຕີຣຖະ ແລະ ກເສດຕຣະຜູ້ໃຫ້ໂມກສະ ໂດຍຍົກຍ້ອງປຽບທຽບໃຫ້ເຫນືອກວ່າ ປຣະຍາກ ແລະ ກາສີ ອັນລືຊື່. ຕໍ່ມາມີການລຽນລໍາດັບຕາມທິດ: ແມ່ນ້ໍາ ແລະ ຕີຣຖະຈໍານວນຫຼາຍຫຼວງ (ນັບເປັນໂກຕິ) ຢູ່ລ້ອມດວາຣະກາ ເຫມືອນມາຮັບໃຊ້ດ້ວຍພັກຕິ ແລະ ມາເບິ່ງພຣະກຣິສນະຊໍ້າໆ. ຍັງມີບັນຊີກເສດຕຣະໃຫຍ່ຕາມທິດຕ່າງໆ ເຊັ່ນ ວາຣານາສີ, ອະວັນຕີ, ມະທຸຣາ, ອະໂຍທະຍາ, ກຸຣຸກເສດຕຣະ, ປຸຣຸໂສຕຕະມະ, ພຣາພາສ/ພຣິກຸກເສດຕຣະ, ສຣີຣັງກະ ພ້ອມທັງສະຖານສັກສິດສາຍຊາກຕະ, ສາວຣະ, ແລະ ຄານະປັດຍະ; ພູເຂົາເຊັ່ນ ໄກລາສ, ຫິມະວັດ, ສຣີໄສລະ ກໍລ້ອມຢູ່. ທ້າຍສຸດກ່າວວ່າ ການມາຮວມກັນນີ້ເກີດຈາກສຣັດທາ ແລະ ພັກຕິ; ເມື່ອກຸຣຸ (ພຣະພຣະຫັດສະປະຕິ) ຢູ່ໃນຣາສີກັນຍາ ເທວະດາ ແລະ ຣິສີຈະມາດ້ວຍຄວາມຍິນດີເພື່ອດາຣະຊັນ ຢືນຢັນດວາຣະກາເປັນສູນກາງແຫ່ງການຈາລິກບຸນ.
Adhyaya 34
Vajralepa-vināśaḥ — The Dissolution of Hardened Wrongdoing through Dvārakā-Pathika Darśana
ບົດນີ້ເປັນການສົນທະນາຫຼາຍຊັ້ນ: ພຣະຫລາດໄດ້ກ່າວຕໍ່ບັນດາລິດສີກ່ຽວກັບອານຸພາບຊໍາລະບາບອັນພິເສດຂອງເມືອງທວາຣະກາ ແລ້ວນໍາເຂົ້າສູ່ອິຕິຫາສະການສົນທະນາເກົ່າລະຫວ່າງພຣະຣາຊາດິລີປ ແລະ ລິດສີວະສິດຖະ. ດິລີປຖາມຫາກສະເຕຣະທີ່ບາບບໍ່ “ງອກຄືນ” ຫຼັງຈາກໄດ້ຍິນວ່າ ກາສີສາມາດລົບລ້າງຄວາມເຫຼືອຄ້າງອັນໜັກທີ່ເອີ້ນວ່າ ວັຊຣະ-ເລປ. ວະສິດຖະເລົ່າເຫດການເຕືອນໃຈຂອງນັກບວດຜູ້ໜຶ່ງໃນກາສີ ທີ່ຕົກໄປສູ່ການປະພຶດຜິດທາງທໍາ ແລະຖືກພາໄປສູ່ຄວາມຕົກຕໍ່າ ແລະການເກີດໃໝ່ຫຼາຍພົບຊາດດ້ວຍກຳອັນໜັກ. ແມ່ນແຕ່ກາສີຈະກັ້ນການຕົກນະລົກທັນທີ ແຕ່ວັຊຣະ-ເລປຍັງຄົງຢູ່ ເຮັດໃຫ້ທຸກຂ໌ຍາວນານ. ຈຸດຫັນເກີດເມື່ອນັກເດີນທາງຜູ້ກ່ຽວພັນກັບທວາຣະກາ—ຜູ້ຖືກຊໍາລະໂດຍນ້ໍາໂກມະຕີ ແລະໄດ້ຮັບກຣິດສະນະ-ດັຣຊະນ—ໄດ້ພົບຣາກສະສະ. ພຽງແຕ່ເຫັນນັກເດີນທາງທວາຣະກາ ວັຊຣະ-ເລປຂອງຣາກສະສະກໍກາຍເປັນຂີ້ເຖົ່າທັນທີ. ຣາກສະສະໄປທວາຣະກາ ສະຫຼະກາຍທີ່ໂກມະຕີ ແລະໄດ້ສະຖານະໄວສະນະວະ ມີເທວະດາສັນລະເສີນ. ທ້າຍບົດຍ້ຳວ່າ ທວາຣະກາແມ່ນ “ກສະເຕຣະ-ຣາຊາ” ແຫ່ງບັນດາສະຖານທີ່ສັກສິດ ທີ່ບາບບໍ່ເກີດຄືນ; ແລະພຣະຣາຊາດິລີປໄດ້ໄປຈາລິກທີ່ນັ້ນ ບັນລຸຜົນດ້ວຍພຣະກຣິດສະນະປະທັບຢູ່.
Adhyaya 35
Dvārakā-kṣetra-māhātmya: Darśana, Dāna, Gomati-snānaphala, and Vaiṣṇava-nindā-doṣa (द्वारकाक्षेत्रमाहात्म्य—वैष्णवनिन्दादोषः)
ອັດທະຍາຍນີ້ເປັນບົດສົນທະນາທີ່ພຣະຫຼາດຍົກຍ້ອງຄວາມສັກສິດອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້ຂອງດວາຣະກາ ແລະອານຸພາບທີ່ປ່ຽນແປງຈິດໃຈໂດຍການໄດ້ເຫັນຜູ້ບຳເນົາ ແລະຜູ້ອາໄສຜູ້ເປັນໄວສະນະວະ ຜູ້ມີຮູບສີ່ກອງ. ທ່ານກ່າວວ່າຄວາມສັກສິດຂອງພື້ນທີ່ນີ້ກວ້າງໃຫຍ່ ແມ່ນແຕ່ເທວະດາກໍເຫັນໄດ້; ແມ່ນແຕ່ຫີນ ຝຸ່ນ ແລະສັດນ້ອຍໆກໍເປັນທາງໃຫ້ພົ້ນທຸກ ເພີ່ມພູນພະລັງການຊ່ວຍໃຫ້ລອດພົ້ນຂອງດວາຣະກາ. ຕໍ່ມາມີການວາງຫຼັກຈັນຍາບັນ: ການນິນທາ ຫຼືດູຖູກຊາວດວາຣະກາຜູ້ເປັນໄວສະນະວະ (Vaiṣṇava-nindā) ຖືກປະນາມຢ່າງແຮງ ໂດຍຍົກຕົວຢ່າງບົດບາດລົງໂທດຂອງຈະຍັນຕະ ແລະກ່າວວ່າຜູ້ກ່າວຮ້າຍຈະໄດ້ຮັບທຸກຂ໌ຫນັກ. ຈາກນັ້ນຈຶ່ງຊູ້ຊູມການບຳເນົາພຣະກຣິສນະໃນດວາຣະກາ, ການຢູ່ອາໄສດ້ວຍພັກຕິ, ແລະການໃຫ້ທານແມ່ນແຕ່ນ້ອຍໆ ກໍໄດ້ຜົນຫຼາຍກວ່າພິທີອັນມີຊື່ສຽງທີ່ອື່ນ (ເຊັ່ນ ທານທີ່ກຸຣຸເກສຕຣະ ຫຼືບຸນທີ່ໂຄທາວະຣີ). ອັດທະຍາຍຍັງກ່າວເຖິງເວລາພິທີ: ການອາບນ້ຳໃນແມ່ນ້ຳໂຄມະຕີເມື່ອດາວພຣະຄູ (Jupiter) ຢູ່ຮາສີສິງ ແລະເດືອນບາງເດືອນມີອານຸພາບພິເສດ. ທ້າຍສຸດສອນເຖິງກຸສົນດ້ານສາທາລະນະ: ສ້າງທີ່ພັກ, ຈັດນ້ຳໃຫ້ຜູ້ເດີນທາງ, ສ້າງສາລາ, ຊ່ອມແປງສະໜອງນ້ຳ/ບໍ່ນ້ຳ, ແລະປະດິດຕັ້ງພຣະຮູບວິສນຸ ເຊື່ອມໂຍງກັບຄວາມສຸກໃນສະຫວັນແບບຂັ້ນບັນໄດ ແລະການເຖິງວິສນຸໂລກ; ພ້ອມທັງປິດທ້າຍດ້ວຍຄຳຖາມວ່າເປັນຫຍັງດວາຣະກາຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ບຸນເພີ່ມໄວ ແລະຂັດຂວາງການ “ງອກ” ຂອງບາບ.
Adhyaya 36
द्वारकाक्षेत्रवैभववर्णनम् / Theological Praise of Dvārakā and its Pilgrimage Fruits
ສູຕະເລົ່າບັນຍາກາດການສົນທະນາໃນສະພາ ເມື່ອບາລີ ຖືກກະຕຸ້ນໂດຍຄໍາຂອງພຣະຫລາດ ຈຶ່ງຖາມເຖິງຄວາມຮຸ່ງເຮືອງຂອງກະເສດຕະສັກສິດ ດວາຣະກາ (kṣetra-vaibhava)។ ພຣະຫລາດຕອບເປັນມາຫາດມະຍະຢ່າງມີລໍາດັບ: ບຸນຂອງທຸກກ້າວທີ່ເດີນໄປຫາດວາຣະກາ ແລະພະລັງຊໍາລະຂອງຄວາມຕັ້ງໃຈຈະໄປ; ອີກທັງກ່າວວ່າ ບາບໜັກໃນຍຸກກາລີກໍບໍ່ຕິດຕາມຜູ້ທີ່ໄດ້ເຂົ້າເຖິງພຣະພັກຂອງພຣະກຣິດສະນະ ໂດຍເນັ້ນ Cakratīrtha ແລະເມືອງ Kṛṣṇapurī। ຕໍ່ມາມີການປຽບທຽບລໍາດັບເມືອງສັກສິດ ແລະປະກາດວ່າ ດວາຣະກາເປັນອັນດັບສູງສຸດ ເມື່ອໄດ້ເຫັນເມືອງທີ່ພຣະກຣິດສະນະຄຸ້ມຄອງ. ພຣະຫລາດຍັງກ່າວເຖິງຄວາມຫາຍາກຂອງການຢູ່ອາໄສ, ການໄດ້ດາຣະຊັນ, ການອາບນ້ໍາໃນແມ່ນ້ໍາ Gomati, ແລະການເຫັນນາງ Rukmiṇī; ພ້ອມສອນຈັນຍາບັນພັກຕິໃນເຮືອນ ໃຫ້ລະລຶກດວາຣະກາ ແລະບູຊາ Keśava ຕາມປະຕິທິນ ໂດຍສະເພາະ tri-spṛśā-dvādaśī ແລະຫຼັກວຣະຕະທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ। ໃນຍຸກກາລີ ຜົນບຸນຂອງການອົດອາຫານ, ການຕື່ນຄ່ໍາ, ແລະການຮ້ອງເພງ-ຟ້ອນລໍາ ຖືກຂະຫຍາຍໃຫ້ໃຫຍ່ ໂດຍສະເພາະໃນດວາຣະກາ ແລະໃກ້ພຣະກຣິດສະນະ. ມີການສັນລະເສີນຄວາມສັກສິດຂອງຈຸດບັນຈົບ Gomati–ມະຫາສະໝຸດ, ຫີນທີ່ມີເຄື່ອງໝາຍຈັກ (cakrāṅkita), ແລະການອ້າງວ່າເທົ່າທຽມຫຼືສູງກວ່າຕີຣຖະອື່ນ. ຍັງກ່າວເຖິງສຸກສະຫວັດດີຂອງຄອບຄົວ—ໄດ້ລູກຫຼານຜ່ານການບູຊາພຣະມະເຫສີຂອງພຣະກຣິດສະນະ—ແລະການພົ້ນຈາກຄວາມຢ້ານ ແລະເຄາະຮ້າຍດ້ວຍດາຣະຊັນດວາຣະກາ. ທ້າຍສຸດມີຄໍາຮັບຮອງວ່າ ແມ່ນແຕ່ຄວາມລໍາບາກລະຫວ່າງທາງໄປດວາຣະກາ ກໍຖືກນັບເປັນຜົນບຸນທີ່ບໍ່ຫວນກັບສູ່ຄວາມຕໍ່າຕໍ່າອີກ (phalaśruti)។
Adhyaya 37
Sudarśana–Cakra-cihna-aṅkita-pāṣāṇa Māhātmya (Glory of Chakra-Marked Stones at Dvārakā)
ບົດນີ້ກ່າວເຖິງຄຳສອນທາງພິທີກຳແລະທິດສະດີທາງສາສະໜາ ທີ່ຜູກພັນກັບພູມສັກສິດແຫ່ງດວາຣະກາ. ພຣະພຣາຫລາດເນັ້ນວ່າ ໃນຍຸກກະລິ ການຈັບນາມ (nāma-japa) ໂດຍສະເໝີ—ການພູດຊ້ຳນາມ «ກຣິສນະ»—ເປັນວິໄນປະຈຳທີ່ນຳໃຫ້ຈິດໃຈປ່ຽນແປງ ແລະໄດ້ບຸນອັນຫາຍາກ. ຕໍ່ມາ ອະທິບາຍການລະອຽດຂອງວັນເອກາດະສີ/ດວາດະສີ ພ້ອມສະພາບຕິຖິພິເສດເຊັ່ນ Unmīlinī ແລະບຸນທີ່ເພີ່ມພູນຈາກການຕື່ນຢາມຄືນ (jāgaraṇa) ຮວມທັງການຈັດຮູບແບບ Vañjulī ອັນຫາຍາກໃນຍຸກກະລິ. ຈາກນັ້ນ ເລື່ອງໄປສູ່ Cakra-tīrtha: ການອາບນ້ຳທີ່ນັ້ນກ່າວວ່າຊຳລະມົນທິນທາງສິນທຳ ແລະນຳໃຫ້ເຂົ້າສູ່ “ສະຖານສູງສຸດ” ທີ່ບໍ່ຖືກລົບກວນ; ສະຖານທີ່ນີ້ຖືກກຳນົດໂດຍປະເພນີວ່າ ພຣະກຣິສນະເຄີຍລ້າງຈັກຣະຢູ່ທີ່ນີ້. ຕໍ່ມາມີບັນຊີຫີນທີ່ມີເຄື່ອງໝາຍຈັກຣະ 1–12 ຈັດເຂົ້າກັບພຣະຮູບນາມຕ່າງໆ ແລະຜົນບຸນຕາມລຳດັບ—ຈາກຄວາມມັ່ນຄົງແລະຄວາມຮັ່ງມີ ໄປສູ່ອຳນາດອະທິປະໄຕ ແລະສຸດທ້າຍແມ່ນ nirvāṇa/mokṣa. ການແຕະຕ້ອງ ຫຼືບູຊາຫີນຈັກຣະກ່າວວ່າລະລາຍບາບໜັກ; ການລະນຶກໃນຍາມຕາຍເປັນທາງຊ່ວຍພົ້ນ. ການອາບນ້ຳທີ່ Gomati-saṅgama ແລະ Bhṛgu-tīrtha ກ່າວວ່າກຳຈັດມົນທິນຮ້າຍແຮງ ແລະຍົກຍ້ອງພັກຕິໃຫ້ເຂົ້າສູ່ຄວາມບໍລິສຸດແບບສັດຕະວິກ.
Adhyaya 38
Dvārakā-Māhātmya: Dvādaśī-Jāgaraṇa, Gomati–Cakratīrtha Merit, and Service to Vaiṣṇavas
ບົດນີ້ເປັນຄໍາສອນທາງທິດສະດີທີ່ຖືກຍົກໃຫ້ແກ່ພຣະພຣາຫລາດ ໂດຍສະແດງວ່າ ດວາຣະກາແມ່ນສະຖານທີ່ພິທີກຳອັນແຮງກ້າ ເພາະຄວາມໃກ້ຊິດຂອງພຣະກຣິຊນະ ເຮັດໃຫ້ການກະທຳນ້ອຍໆກໍໄດ້ບຸນຫຼາຍ. ການຟັງ ແລະ ການກ່າວສັນລະເສີນມະຫາຕະພາບຂອງດວາຣະກາ (śravaṇa–kīrtana) ຖືກຊູງຂຶ້ນເປັນເຄື່ອງມືນໍາໄປສູ່ຄວາມພົ້ນທຸກ. ຕໍ່ມາ ບົດຄວາມໄດ້ທຽບການບໍລິຈາກທີ່ໃຊ້ທຶນສູງ ເຊັ່ນ ການຖວາຍງົວຊໍ້າໆໃຫ້ພຣາຫມັນຜູ້ຮູ້ ກັບຄໍາກ່າວວ່າ ການອາບນ້ໍາທີ່ແມ່ນ້ໍາໂກມະຕີ ໂດຍສະເພາະໃນວັນທີ່ກ່ຽວກັບພຣະມະທຸສູດນະ ສາມາດໃຫ້ຜົນບຸນໃກ້ຄຽງກັນ. ຈຸດເນັ້ນດ້ານຈິດທຳຄື ການເລີ້ຍງອາຫານພຣາຫມັນແມ່ນແຕ່ຄົນດຽວໃນດວາຣະກາ ແລະ ການອຸປະຖຳຍະຕິ/ນັກບວດ ແລະ ວາຍສະນະວະ ດ້ວຍອາຫານກັບເຄື່ອງນຸ່ງ ເປັນໜ້າທີ່ທີ່ຄວນເຮັດໄດ້ທຸກບ່ອນ. ບົດນີ້ຍົກສູງການຖືດວາດະສີໃນເດືອນໄວສາຂະ, ການບູຊາພຣະກຣິຊນະ, ແລະ ການຕື່ນຢາມຄືນ (jāgaraṇa) ພ້ອມຄໍາກ່າວເຖິງຜົນບຸນວ່າ ການຢາມຄືນ ແລະ ການອ່ານພາກະວະຕະ ຈະເຜົາຜານບາບເກົ່າ ແລະ ໃຫ້ຢູ່ສະຫວັນດົນ. ຍັງກ່າວວ່າ ບ່ອນໃດບໍ່ມີການອ່ານພາກະວະຕະ, ບໍ່ບູຊາຊາລະກຣາມ, ຫຼື ບໍ່ຖືວິນັຍວາຍສະນະວະ ຖືກມອບຄ່າວ່າຂາດຄວາມບໍລິສຸດ; ແຕ່ດິນແດນທີ່ມີຜູ້ສັດທາອາໄສ ກໍກາຍເປັນບຸນ. ທ້າຍສຸດ ມີການລາຍຊື່ເຄື່ອງໝາຍມງຄຸນແລະປ້ອງກັນ ເຊັ່ນ ຕິລະກະໂກປີຈັນດະນະ, ດິນສັງຄົດທາຣາ, ຄວາມໃກ້ຊິດກັບຕຸລະສີ, ແລະ ນ້ໍາລ້າງພຣະບາດ (pādodaka) ແລ້ວສະຫຼຸບວ່າ ໃນກາລີຍຸກ ພຣະກຣິຊນະປະທັບຢູ່ດວາຣະກາ ແລະ ການອາບນ້ໍາໜຶ່ງມື້ທີ່ ໂກມະຕີ–ຈັກຣະຕີຣະຖະ ມີບຸນເທົ່າກັບການອາບນ້ໍາຕາມຕີຣະຖະທົ່ວສາມໂລກ.
Adhyaya 39
Dvādāśī-Jāgaraṇa, Dvārakā-Smaraṇa, and Vaiṣṇava Ācāra (द्वादशी-जागरण, द्वारका-स्मरण, वैष्णव-आचार)
ບົດທີ 39 ເລີ່ມດ້ວຍພຣະປຣະຫລາດ ນັບລາຍນາມອັນເປັນມົງຄຸນທີ່ກ່ຽວກັບວັນດວາດະສີ ແລະເຊື່ອມບຸນທີ່ເພີ່ມພູນທຸກມື້ເຂົ້າກັບການຈັດເຮັດເຄື່ອງບູຊາຄ້າຍຮະວິສ ແລະການຢືນຢາມກາງຄືນ (ຈາກະຣະນະ) ບູຊາພຣະວິສນຸ ໂດຍສະເພາະຕໍ່ໜ້າສິລາຊາລະກຣາມ. ບົດນີ້ກ່າວເຖິງອຸປະກອນພິທີ: ໂຄມໄຟເນີຍຂີ້ມັນມີໄສ້ຄູ່, ປົກຄຸມຊາລະກຣາມດ້ວຍດອກໄມ້, ແລະບູຊາຮູບວາຍສະນະວະ (ມີເຄື່ອງໝາຍຈັກຣະ) ດ້ວຍຈັນທະນ໌, ກາມຟໍ, ກຣິສນາກຸຣຸ, ແລະມັສກ໌. ຟະລະສຣຸຕິທີ່ກະຊັບແຕ່ແຮງ ຍົກຜົນຂອງການຢືນຢາມດວາດະສີໃຫ້ເທົ່າກັບບຸນສະສົມຈາກຕີຣຖະໃຫຍ່, ຍັດຍະ, ວຣະຕະ, ການຮຽນວິດ, ການຮຽນປຸຣານະ, ຕະປະສະ, ແລະການປະພຶດຕາມອາສຣະມະຢ່າງຖືກຕ້ອງ; ພ້ອມອ້າງອີງການສືບທອດຈາກຜູ້ກ່າວທີ່ເປັນອາຈານ. ສູຕະຈຶ່ງສືບຕໍ່ການຖ່າຍທອດນີ້ ແລະເຊີນຊວນໃຫ້ປະຕິບັດດ້ວຍສັດທາ. ຕໍ່ມາບົດສົນທະນາຂະຫຍາຍເຖິງອານຸພາບຂອງດວາຣະກາ: ການລະລຶກໃນໃຈ, ການສວດ, ແລະການອ່ານຢູ່ເຮືອນເມື່ອເດີນທາງບໍ່ໄດ້; ແນະນຳໃຫ້ຟັງທຳ, ໃຫ້ທານແກ່ວາຍສະນະວະ, ແລະອ່ານພິເສດໃນຄືນຢືນຢາມວັນດວາດະສີ. ບົດນີ້ຍັງກ່າວວ່າ ດ້ວຍພັກຕິທີ່ຕໍ່ເນື່ອງ ຕີຣຖະແລະເທວະຕາຫຼາຍອົງຈະ “ສະຖິດ” ຢູ່ໃນເຮືອນ; ແລະວາງຂໍ້ຫ້າມດ້ານຈິດທຳ: ບໍ່ເຄົາລົບວາຍສະນະວະ, ການກະທຳເອົາປຽບ, ແລະການທຳລາຍຕົ້ນໄມ້ສັກສິດ (ໂດຍສະເພາະອັສວັດຖະ). ຕອນທ້າຍຍົກຍ້ອງບຸນຂອງການປູກແລະປົກປ້ອງນະຍະໂກຣດ, ທາຕຣີ, ແລະຕຸລະສີ; ພ້ອມຍ້ຳວ່າໃນກະລິຍຸກ ການສວດນາມພຣະວິສນຸທຸກມື້ ແລະຮ້ອງພາກະວະຕະ ເປັນທາງບຸນສູງ; ກຸສົນຂອງໂກປີຈັນດະນະ (ຕິລະກະ, ໃຫ້ທານ, ແລະຢືນຢາມດວາດະສີ) ແລະການເວົ້າຄຳວ່າ “ດວາຣະກາ” ທຸກມື້ ກໍ່ໃຫ້ໄດ້ບຸນດັ່ງໄປຕີຣຖະ.
Adhyaya 40
कार्तिके चक्रतीर्थस्नानदानश्राद्धादिमाहात्म्यवर्णनम् (Kartika Observances at Cakratīrtha: Bathing, Gifts, and Śrāddha)
ອັດຍາຍນີ້ນໍາເສີນຄໍາສອນທາງເທວະວິທະຍາຂອງພຣະພຣາຫລາດ ກ່ຽວກັບພິທີບຸນອັນສູງສົ່ງທີ່ຍຶດພຣະກຣິສນະເປັນສູນກາງ ແລະຈັນຍາບັນຂອງການເດີນທາງຈາລິກໄປດວາຣະກາ. ເລີ່ມດ້ວຍການບູຊາພຣະສຣີປະຕິດ້ວຍໃບໄມ້ທີ່ຂຽນຊື່ຂອງຜູ້ບູຊາ ໂດຍສະເພາະໃບ «ສຣີວຣຶກສະ» ອັນສຳພັນກັບພຣະລັກສະມີ ຖືກຍົກຍ້ອງວ່າສູງກວ່າໃບຕຸລະສີ ແລະໃຫ້ຜົນບຸນກວ້າງໃຫຍ່. ຕໍ່ມາກ່າວເຖິງຄວາມສຳເລັດຕາມປະຕິທິນ ໂດຍເນັ້ນວັນດວາດະສີທີ່ຕົງກັບວັນອາທິດ ເປັນວັນຂອງພຣະຫຣິ ທີ່ບຸນທັງຫມົດມາຊຸມຮວມ. ຂໍ້ຄວາມຫັນໄປສູ່ຊີວິດພິທີກຳໃນດວາຣະກາ: ການໃຫ້ອາຫານແກ່ຍະຕິ/ນັກບວດຜູ້ສະຫຼະໂລກ, ການຖວາຍເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມ ແລະຂອງຈໍາເປັນ; ແມ່ນແຕ່ການລ້ຽງອາຫານຜູ້ຂໍທານພຽງຄົນດຽວກໍຖືກກ່າວວ່າມີບຸນຫຼາຍກວ່າການລ້ຽງຄົນຈໍານວນຫຼາຍຢູ່ບ່ອນອື່ນ. ຍັງຢືນຢັນວ່າການສັນລະເສີນພຣະກຣິສນະ (ກີຣຕະນະ) ນໍາໄປສູ່ຄວາມພົ້ນທຸກ ແລະອໍານາດຄຸ້ມຄອງຂອງດວາຣະກາຄອບຄຸມທັງຜູ້ອາໄສ ແລະສັດທີ່ພຶ່ງພາ. ໃນເດືອນກາຣຕິກະ ການປະພຶດວິນັຍເຊັ່ນ ອາບນໍ້າໃນແມ່ນໍ້າໂຄມະຕີ ແລະຣຸກມິນີ-ຫຣະດະ, ອົດອາຫານວັນເອກາດະສີ, ທໍາສຣາດທະວັນດວາດະສີທີ່ຈັກຣະຕີຣຖະ, ລ້ຽງພຣາຫມະນດ້ວຍອາຫານທີ່ກໍານົດ ແລະຖວາຍດັກຊິນາ ຖືກກ່າວວ່າເຮັດໃຫ້ບັນພະບຸລຸດພໍໃຈ ແລະໄດ້ຮັບພຣະອະນຸໂມທະນາ. ທ້າຍສຸດມີຟະລາສຣຸຕິ ສັນຍາບຸນອັນບໍ່ເສື່ອມສູນແກ່ຜູ້ຮັກສາວຣະຕະເດືອນກາຣຕິກະ ຜູ້ບໍລິສຸດທີ່ຕີຣຖະນັ້ນ.
Adhyaya 41
गोमतीस्नान–कृष्णपूजन–यतिभोजन–दान–श्राद्धादि सत्फलवर्णनम् (Merits of Gomatī Bathing, Kṛṣṇa Worship, Feeding Ascetics, Gifts, and Śrāddha)
ບົດນີ້ເປັນຄໍາສອນດ້ານພິທີກຳ–ທຳມະ ທີ່ຖືກຍົກເປັນຄໍາກ່າວຂອງພຣະຫລາດ ເພື່ອສັນລະເສີນອານຸພາບທີ່ເພີ່ມພູນຢ່າງພິເສດ ຂອງການບຳເນັດບຸນ ແລະການບູຊາບັນພະບຸລຸດ ໃນເມືອງດວາຣະກາ ໂດຍສະເພາະທີ່ກ່ຽວກັບແມ່ນ້ຳໂຄມະຕີ. ຜູ້ໃດອາບນ້ຳໃນໂຄມະຕີ ແລ້ວບູຊາພຣະກຣິສນະ ດ້ວຍດອກເກຕະກີ ແລະໃບຕຸລະສີ ຈະໄດ້ຮັບມົງຄຸນອັນຍິ່ງ ແລະຖືກປົກປ້ອງຈາກວົງຈອນສັງສານອັນຮຸນແຮງ ຈົນຖືກກ່າວວ່າເຂົ້າໃກ້ “ອະມະຕະ” ຕາມສຳນວນຟະລະ-ສຣຸຕິ. ບົດນີ້ຍັງກ່າວວ່າ ການໃຫ້ອາຫານແກ່ຄົນພຽງຄົນດຽວໃນດວາຣະກາ ມີຜົນບຸນເກີນກວ່າການໃຫ້ອາຫານຄົນຈຳນວນຫຼາຍໃນບ່ອນອື່ນ; ແມ່ນແຕ່ການລະລຶກດວາຣະກາໃນໃຈ ກໍສາມາດເຜົາຜານກຳຊົ່ວອະດີດ–ປັດຈຸບັນ–ອະນາຄົດ. ໃນຍຸກກະລິ ການຫັນໃຈໄປຫາດວາຣະກາ ຖືກມອບໝາຍເປັນເຄື່ອງໝາຍຂອງການສຳເລັດເປົ້າໝາຍຊີວິດມະນຸດ. ດວາຣະກາຍັງຖືກເຊື່ອມກັບສະຫວັດດີພາບຂອງບັນພະບຸລຸດ: ກ່າວວ່າກຸ່ມພິຕຣະ (pitṛ-gaṇa) ພຳນັກຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ແລະການຖວາຍນ້ຳງາ (tila-water) ກັບການເຮັດສຣາດທະ (śrāddha) ພ້ອມປິນດະດານ (piṇḍa-dāna) ຫຼັງອາບໂຄມະຕີ ຈະເປັນບຸນບໍ່ຮູ້ຈົບ ແລະໃຫ້ຄວາມພໍໃຈຍືນຍາວແກ່ບັນພະບຸລຸດ. ຍັງອ້າງເຖິງເວລາມົງຄຸນເຊັ່ນ ຄຣາສ, ວະຍະຕີປາຕະ, ສັງກຣານຕິ, ວາຍທຣິຕິ ແລະວັນປະຕິທິນຕ່າງໆ ເພື່ອກຳນົດພິທີ ແລະຊູ້ຄວາມເຫນືອກວ່າຂອງດວາຣະກາໃນບັນດາທີ່ທີຣຖະທົ່ວອິນເດຍ.
Adhyaya 42
द्वारकाक्षेत्रे वृषोत्सर्गादिक्रियाकरण-द्वारकामाहात्म्यश्रवणादि-फलवर्णनम् (Chapter 42: Results of bull-release and related rites; fruits of hearing/reciting Dvārakā Māhātmya)
ອັດຍາຍ 42 ເປັນຄໍາກ່າວແບບຟະລະສຣຸຕິ (phalaśruti) ທີ່ພຣະຫລາດໄດ້ກ່າວ. ເລີ່ມດ້ວຍການຜູກໂຍງພິທີ vṛṣotsarga (ປ່ອຍງົວຜູ້ຕາມພິທີ) ທີ່ເຮັດໃນດວາຣະກາ—ໂດຍສະເພາະໃນເດືອນ ໄວສາຂ ແລະ ກາຣຕິກ—ວ່າຊ່ວຍຍົກສະຖານະຫຼັງຄວາມຕາຍ ແລະປົດປ່ອຍຈາກພົບພູມອັນບໍ່ດີ. ຕໍ່ມາກ່າວເຖິງບາບໜັກໆ ເຊັ່ນ brahmahatyā, surāpāna, ການລັກຂະໂມຍ, ແລະການລ່ວງເກີນຕໍ່ຄູອາຈານ ເພື່ອຊີ້ວ່າ ການອາບນ້ໍາໃນແມ່ນ້ໍາໂຄມະຕີ ແລະໄດ້ດາຣະຊັນພຣະກຣິສນະ ສາມາດລ້າງບາບທີ່ສະສົມມາດົນນານໄດ້. ໃນກະລິຍຸກ ຍົກຍ້ອງການກະທໍາແຫ່ງພັກຕິ: ເບິ່ງພຣະນາງຣຸກມິນີດ້ວຍສັດທາ, ເດີນວຽນຮອບເມືອງ, ແລະສວດນາມພັນ. ມີວິທີປະຕິບັດໃນວັນດວາດະຊີ: ສວດມາຫາຕະມະຂອງດວາຣະກາຕໍ່ໜ້າພຣະວິສນຸ ແລະກ່າວຜົນເປັນການເຄື່ອນໄຫວໃນສະຫວັນ ແລະເກຍດສັກສີ. ຕໍ່ມາຫັນໄປຫາຄວາມປາຖະໜາດ້ານວົງຕະກູນ (“ຂໍໃຫ້ຄົນແບບນີ້ເກີດໃນຕະກູນຂອງເຮົາ”) ໂດຍອະທິບາຍຜູ້ປະຕິບັດອັນດີ: ອາບນ້ໍາທີ່ຈຸດບັນຈົບໂຄມະຕີ–ທະເລ, ເຮັດ śrāddha ພ້ອມອົງປະກອບ sapinḍa, ເຄົາລົບວາຍສນະວະ (ຮວມທັງໃຫ້ gopīcandana), ຟັງ–ສວດ–ຂຽນ–ເກັບຮັກສາມາຫາຕະມະໄວ້ໃນເຮືອນ. ຍົກສູງການຂຽນແລະຖືຮັກສາຂໍ້ຄວາມ (likhita-dhāraṇa) ເທົ່າກັບທານໃຫຍ່ແລະຕະປະສະຍາ, ຊ່ວຍລົບຄວາມຢ້ານ ແລະບັນເທົາຂໍ້ບົກພ່ອງໃນພິທີ. ທ້າຍສຸດຢືນຢັນວ່າ ດວາຣະກາແມ່ນສະຖານທີ່ທີ່ພຣະວິສນຸ, ຕີຣຖະທັງປວງ, ເທວະ, ຍັດຍະ, ເວດ ແລະ ຣິສິ ສະຖິດຢູ່; ແລະເຕືອນວ່າ ຄຸນງາມຄວາມດີໂດຍບໍ່ຟັງມາຫາຕະມະຈະບໍ່ເກີດຜົນ, ແຕ່ການຟັງດ້ວຍສັດທານໍາໄປສູ່ຄວາມຮັ່ງມີ ແລະລູກຫຼານພາຍໃນເວລາທີ່ກໍານົດໄວ້.
Adhyaya 43
तुलसीपत्रकाष्ठमहिमा तथा द्वारकायात्राविधिवर्णनम् | The Glory of Tulasī (Leaf & Wood) and the Procedure of the Dvārakā Pilgrimage
ອັດທະຍາຍນີ້ເປັນການສົນທະນາທາງທິດສະດີກ່ຽວກັບສື່ແຫ່ງພະຄວາມສັດທາ (bhakti) ແລະເຫດຜົນແຫ່ງບຸນກຸສົນ ໂດຍພຣະຫລາດ (Prahlāda) ເປັນຜູ້ອະທິບາຍ. ຕອນຕົ້ນກ່າວເຖິງການບູຊາດ້ວຍໃບຕຸລະສີ (tulasī) ວ່າເປັນເຄື່ອງຖວາຍທີ່ມີອານຸພາບທົ່ວໄປ ຊ່ວຍໃຫ້ສົມປາດຖະນາ ແລະເຮັດໃຫ້ຂອງເຫຼືອຈາກພິທີກາຍເປັນຂອງສັກສິດ. ຕໍ່ມາ ຈັດລຳດັບບຸນຂອງສານທີ່ກ່ຽວກັບພຣະວິສນຸ: pādodaka (ນ້ຳລ້າງພຣະບາດ), śaṅkhodaka (ນ້ຳສັງຂ໌), naivedya-śeṣa (ອາຫານຖວາຍທີ່ເຫຼືອ), nirmālya (ດອກໄມ້ບູຊາທີ່ເຫຼືອ) ໂດຍທຽບກັບຍັດຍາການບູຊາໃຫຍ່. ຍັງກ່າວເຖິງລະບຽບວັດ ໂດຍຍົກຍ້ອງການຕີລະຄັງ (ghaṇṭā-vādya) ໃນເວລາອາບນ້ຳແລະບູຊາ ວ່າແທນເຄື່ອງດົນຕີອື່ນໆ ແລະກໍ່ໃຫ້ເກີດບຸນຫຼາຍ. ສ່ວນສຳຄັນກ່າວເຖິງໄມ້ຕຸລະສີ (tulasī-kāṣṭha) ແລະຈັນທະນ໌ທີ່ເຮັດຈາກຕຸລະສີ ເປັນສິ່ງຊຳລະມົນທິນ ແລະເປັນອົງປະກອບໃນພິທີສົບ: ຖວາຍແດ່ເທວະ ແລະບັນພະບຸລຸດ, ໃຊ້ໃນການເຜົາສົບ, ພ້ອມກ່າວວ່ານຳໄປສູ່ການຫຼຸດພົ້ນ ແລະໄດ້ຮັບການຮັບຮູ້ຈາກພຣະເຈົ້າ. ທ້າຍສຸດ ສູຕະ (Sūta) ນຳເລື່ອງເຂົ້າສູ່ການປະຕິບັດ: ບັນດາລິສີ ແລະບາລີ (Bali) ຍິນດີກັບມາຫາຕະມະຂອງດວາຣະກາ ເດີນທາງໄປດວາຣະກາ, ອາບນ້ຳໃນແມ່ນ້ຳໂກມະຕີ, ບູຊາພຣະກຣິສນະ, ປະຕິບັດຍາຕຣາຢ່າງຖືກຕ້ອງ, ໃຫ້ທານ ແລະກັບຄືນ—ເປັນແບບຢ່າງຂອງຈັນຍາບັນແຫ່ງການຈາລິກບຸນ.
Adhyaya 44
स्कन्दमहापुराणश्रवणपठन-पुस्तकप्रदान-व्यासपूजनमाहात्म्य तथा उपसंहार (Chapter 44: Merit of Listening/Reciting, Gifting the Text, Honoring Vyāsa; Concluding Frame)
ອັດຍາຍນີ້ເປັນບົດສະຫຼຸບປິດທ້າຍພ້ອມການກ່າວເຖິງຜົນອານິສົງ (phalaśruti) ຂອງ ສະກັນດະປຸຣານະ ໃນກອບ ດວາຣະກາມາຫາຕະມະຍະ. ສູຕະໄດ້ຊີ້ແຈງສາຍການສືບທອດອັນຖືກຕ້ອງ (paramparā) ຈາກ ສະກັນດະ → ພຣຶກຸ → ອັງກິຣັສ → ຈະຍະວະນະ → ຣຶຈີກະ ແລະອື່ນໆ ເພື່ອຕັ້ງຫຼັກຖານແຫ່ງຄວາມນ່າເຊື່ອຖືຂອງຄຳສອນ. ຈາກນັ້ນ ກ່າວເຖິງຜົນດີຂອງການຟັງ ແລະ ການອ່ານສະດຸດີ: ລະບາບບາບ, ອາຍຸຍືນ, ຄວາມຜາສຸກໃນສັງຄົມຕາມໜ້າທີ່ວັນນະ, ສຳເລັດຄວາມປາດຖະໜາເຊັ່ນ ລູກ, ຊັບສິນ, ຄວາມສົມບູນໃນຄູ່ຄອງ, ແລະ ການພົບພາຍາດອີກຄັ້ງ. ແມ່ນແຕ່ຟັງພຽງບາງສ່ວນ (ຮອດຂັ້ນພາດໜຶ່ງຂອງສະໂລກະ) ກໍຍັງຊີ້ທາງໄປສູ່ຄວາມພົ້ນທຸກ. ອັດຍາຍນີ້ເນັ້ນຈັນຍາບັນການຮຽນຮູ້: ການນັບຖືຜູ້ອ່ານ/ຜູ້ສອນ ເທົ່າກັບນັບຖື ພຣະພຣົມ, ພຣະວິສນຸ, ແລະ ພຣະຣຸດຣະ; ບຸນຄຸນຂອງຄູຜູ້ສອນແມ່ນບໍ່ອາດຊົດໃຊ້ໄດ້ ແມ່ນແຕ່ສອນພຽງພະຍາງດຽວ, ຈຶ່ງຄວນຖວາຍທານ ແລະ ອຸປະຖຳດ້ວຍອາຫານແລະຂອງຈຳເປັນ. ທ້າຍສຸດ ວະຍາສະບັນຍາຍວ່າ ນັກບວດລະດັບຣິສີສັນລະເສີນສູຕະທີ່ໄດ້ກ່າວຄົບຫົວຂໍ້ປຸຣານະ (ການສ້າງ, ການສ້າງຮອບສອງ, ລາຊະວົງ, ມັນວັນຕະຣະ, ແລະ ຈັກກະວານວິທະຍາ), ອວຍພອນ ແລະ ຖວາຍເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມ/ເຄື່ອງປະດັບ ກ່ອນຈະກັບໄປສູ່ພິທີກຳຂອງຕົນ ເພື່ອປິດຜົນງານແລະຢືນຢັນຄວາມຕໍ່ເນື່ອງຂອງພິທີ ແລະ ຄວາມກະຕັນຍູ.
FAQs about Dvaraka Mahatmya
It emphasizes Dvārakā as a sanctified civilizational and devotional center tied to Kṛṣṇa’s presence and legacy, with Prabhāsa functioning as a consequential sacred node where epic-era transitions are narrated and ritually remembered.
The section’s typical purāṇic logic associates merit with remembrance, recitation, and tīrtha-contact that reinforce dharma and devotion—especially framed as accessible supports when formal religious capacities are portrayed as diminished in Kali-yuga.
Key legends include Kṛṣṇa’s life-cycle recollections (from Vraja and Mathurā to Dvārakā), the Yādava lineage’s terminal events, the sea’s inundation motif around Dvārakā, and the subsequent re-siting of sacred habitation and memory.