Adhyaya 10

Verse 1

प्रह्लाद उवाच । ततो गच्छेद्द्विजश्रेष्ठास्तीर्थं पापप्रणाशनम् । कृकलासमिति ख्यातं नृगतीर्थमनुत्तमम्

ພຣະພຣາຫລາດ ກ່າວວ່າ: ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ ຄວນໄປຫາທ່ານ້ຳສັກສິດທີ່ທຳລາຍບາບ ທີ່ຮູ້ຈັກວ່າ «ກຣິກະລາສ» ຄື ນຶຣກະຕີຣຖະ ອັນສູງສຸດ.

Verse 2

नृगो यत्र महीपालः कृकलासवपुर्धरः । कृष्णेन सह संगत्य संप्राप परमां गतिम्

ທີ່ນັ້ນ ກະສັດນຶຣກະ ຜູ້ມີຮ່າງເປັນຕົວກິ່ງກ່າ (ກຣິກະລາສ) ໄດ້ພົບພຣະກຣິດສະນະ ແລະໂດຍການພົບນັ້ນ ກໍໄດ້ບັນລຸຄະຕິສູງສຸດ.

Verse 3

ऋषय ऊचुः । नृगो नाम नृपः कोऽयं कथं कृष्णेन संगतः । कर्मणा कृकलासत्वं केन तद्वद विस्तरात्

ພວກ຤ິສີ ກ່າວວ່າ: «ກະສັດຜູ້ນີ້ຊື່ ນຶຣກະ ແມ່ນໃຜ? ແລະໄດ້ພົບພຣະກຣິດສະນະແນວໃດ? ໂດຍກຳໃດຈຶ່ງໄດ້ເປັນຕົວກິ່ງກ່າ? ຂໍຈົ່ງເລົ່າໃຫ້ລະອຽດ»

Verse 4

प्रह्लाद उवाच । नृगो नाम नृपो विप्राः सार्वभौमो बलान्वितः । बुद्धिमान्धृतिमान्दक्षः श्रीमान्सर्वगुणान्वितः

ພຣະພຣາຫລາດ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣາຫມັນທັງຫຼາຍ, ມີກະສັດອົງໜຶ່ງຊື່ ນຶຣກະ ເປັນຈັກກະພັດມີພະລັງ, ມີປັນຍາ, ໝັ້ນຄົງ, ຊ່ຽວຊານ, ຮຸ່ງເຮືອງ ແລະພ້ອມດ້ວຍຄຸນທຳທຸກປະການ»

Verse 5

अनेकशतसाहस्रा भूमिपा अपि तद्वशाः । हस्त्यश्वरथसंघैश्च पत्तिभिर्बहुभिर्वृतः

ກະສັດອື່ນໆ ຫຼາຍແສນຫຼາຍພັນກໍຢູ່ໃຕ້ອຳນາດຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງຖືກຫ້ອມລ້ອມດ້ວຍກອງຊ້າງ, ກອງມ້າ, ກອງລົດຮົບ ແລະທະຫານຮາບຈຳນວນຫຼາຍ.

Verse 6

सैन्यं च तस्य नृपतेः कोशं चैवाक्षयं तथा । स नित्यं गुरुभक्तश्च देवताराधने रतः

ພະຣາຊານັ້ນມີກອງທັບ ແລະ ຄັງຊັບສົມບັດທີ່ບໍ່ມີວັນໝົດສິ້ນ. ພະອົງເຄົາລົບນັບຖືຄູອາຈານສະເໝີ ແລະ ຕັ້ງໃຈບູຊາເທວະດາ.

Verse 7

महा दानानि विप्रेन्द्रा ददात्यनुदिनं नृपः । शश्वत्स गोसहस्रं तु ददाति नृपसत्तमः

ໂອ ພາມຜູ້ປະເສີດ, ພະຣາຊານັ້ນໄດ້ມອບຂອງຂວັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທຸກໆມື້. ພະຣາຊາຜູ້ປະເສີດນັ້ນໄດ້ບໍລິຈາກງົວໜຶ່ງພັນໂຕຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ.

Verse 8

प्रक्षाल्य चरणौ भक्त्या ह्युपविश्यासने शुभे । परिधाप्य शुभे क्षौमे सुगन्धेनोपलिप्य च

ດ້ວຍການລ້າງຕີນດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ, ພະອົງເຊີນໃຫ້ນັ່ງເທິງບ່ອນນັ່ງອັນເປັນມຸງຄຸນ; ພະອົງມອບຜ້າເນື້ອດີອັນເປັນມຸງຄຸນ ແລະ ທາດ້ວຍເຄື່ອງຫອມ.

Verse 9

संपूज्य पुष्पमालाभि धूपेन च सुगन्धिना । ददौ दक्षिणया सार्द्धं प्रतिविप्राय गां तदा । तांबूलसहितां भक्त्या विष्णुर्मे प्रीयतामिति

ຫຼັງຈາກໄດ້ບູຊາດ້ວຍພວງມາໄລ ແລະ ທູບຫອມແລ້ວ, ພະອົງກໍມອບງົວໜຶ່ງໂຕພ້ອມກັບເງິນຄ່າບູຊາໃຫ້ແກ່ພາມແຕ່ລະຄົນ. ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ, ພະອົງຍັງໄດ້ຖວາຍໝາກພູ ໂດຍກ່າວວ່າ "ຂໍໃຫ້ພະວິຊະນຸຈົ່ງພໍໃຈໃນຕົວຂ້າພະເຈົ້າ."

Verse 10

एवं प्रददतस्तस्य यजतश्च तथा मखैः । ययौ कालो द्विजश्रेष्ठा भोगांश्चैवानुभुञ्जतः

ໂອ ພາມຜູ້ປະເສີດ, ໃນຂະນະທີ່ພະອົງສືບຕໍ່ໃຫ້ທານ ແລະ ປະກອບພິທີບູຊາຢູ່ນັ້ນ, ເວລາກໍຜ່ານໄປ - ໃນຂະນະທີ່ພະອົງກໍໄດ້ຊື່ນຊົມກັບຄວາມສຸກທີ່ພະອົງຄວນໄດ້ຮັບ.

Verse 11

एकदा तु द्विजश्रेष्ठं जैमिनिं संशितव्रतम् । श्रद्धया तं च नृपतिः प्रतिग्रहपराङ्मुखम् । उवाच वाक्यं नृपतिः कृतांजलिपुटः स्थितः

ຄັ້ງໜຶ່ງ ພະຣາຊາໄດ້ເຂົ້າໄປຫາ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ ໄຈມິນີ ຜູ້ມັ່ນຄົງໃນວຣະຕະ. ເຫັນວ່າທ່ານເວັ້ນຈາກການຮັບທານ ພະຣາຊາຈຶ່ງຢືນພັບມື ແລະກ່າວດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ.

Verse 12

मामुद्धर महाभाग कृपां कुरु तपोनिधे । गृहाण गां मया दत्तां दयां कृत्वा ममोपरि

«ຂໍທ່ານຍົກຂ້າພະເຈົ້າຂຶ້ນດ້ວຍພຣະກະຣຸນາ ໂອ ຜູ້ມີບຸນຍິ່ງ. ຂໍເມດຕາ ໂອ ຄັງແຫ່ງຕະປະ; ຂໍຮັບເອົາງົວນີ້ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຖວາຍ ດ້ວຍຄວາມເມດຕາຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າ»

Verse 13

तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य अनिच्छन्नपि गौरवात् । नृपस्य चाब्रवीद्विप्र एवमस्त्विति लज्जितः

ເມື່ອໄດ້ຍິນຄໍາຂອງພະຣາຊາ ພຣາຫມັນນັ້ນ ແມ່ນແຕ່ບໍ່ປາດຖະໜາ ກໍດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບຕໍ່ຜູ້ປົກຄອງ ໄດ້ຕອບດ້ວຍຄວາມອາຍວ່າ «ໃຫ້ເປັນໄປຕາມນັ້ນ»

Verse 14

अवनिज्य ततः पादौ शिरसा धारयज्जलम् । सुवर्णशृंगसहितां रौप्यखुरविभूषिताम्

ຕໍ່ມາ ພະຣາຊາໄດ້ລ້າງພຣະບາດ ແລະນໍານ້ໍານັ້ນຮອງໄວ້ເທິງສີສະ. ແລ້ວຈຶ່ງນໍາງົວທີ່ປະດັບຂອງຄໍາທີ່ຂົນງົວ (ຂອງຄໍາ) ແລະກີບເງິນອັນງາມມາຖວາຍ.

Verse 15

रत्नपुच्छां कांस्यदोहां सितवस्त्रावगुंठिताम् । समभ्यर्च्य च विप्रेन्द्रं ददौ दक्षिणयान्विताम्

ງົວນັ້ນມີຫາງປະດັບດ້ວຍແກ້ວມະນີ, ມີພາຊະນະຮີດນົມເປັນທອງແດງ, ແລະຖືກຄຸ້ມດ້ວຍຜ້າຂາວ. ເມື່ອໄດ້ບູຊາພຣາຫມັນຜູ້ເປັນເອກແລ້ວ ພະຣາຊາກໍຖວາຍງົວນັ້ນພ້ອມດ້ວຍທັກສິນາຕາມທຳນຽມ.

Verse 16

आसीमान्तमनुव्रज्य हृष्टो राजा बभूव ह । तरुणीं हंसवर्णां च हंसीनामेति विश्रुताम्

ພະຣາຊາໄດ້ຕິດຕາມສົ່ງພຣາຫມັນໄປຮອດແດນຂອບ ແລ້ວຊົມຊື່ນຍິນດີ. ແລະງົວນັ້ນເປັນງົວສາວ ສີດັ່ງຫົງ ມີນາມລືຊາ «ຮັມສີ».

Verse 17

गां गृह्य स्वगृहं प्राप्तो दाम्ना बद्धां सवत्सकाम् । स तस्यै यवसं चार्द्रं ददौ ब्राह्मणसत्तमः

ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດໄດ້ນໍາງົວໄປຮອດເຮືອນຕົນ ມັດໄວ້ດ້ວຍເຊືອກ ແລະມີລູກງົວຕິດຕາມ. ແລ້ວທ່ານໄດ້ໃຫ້ຫຍ້າສົດຊຸ່ມແກ່ນາງ។

Verse 18

सुतृप्ता यवसेनैव मध्याह्ने तृषितां तदा । गृहीत्वा निर्ययौ विप्रो दामबद्धां जलाशयम्

ນາງອີ່ມໃຈດ້ວຍຫຍ້ານັ້ນເທົ່ານັ້ນ; ເມື່ອຮອດຕອນທ່ຽງ ນາງກໍກະຫາຍນໍ້າ. ພຣາຫມັນຈຶ່ງນໍານາງ—ຍັງມັດເຊືອກຢູ່—ອອກໄປຫາອ່າງນໍ້າ.

Verse 19

मार्गे गजाश्वसंबाधे त्रस्ता सा उष्ट्रदर्शनात् । हस्तादाच्छिद्य सा धेनुर्ब्राह्मणस्य ययौ तदा

ຕາມທາງທີ່ແອດແນ້ນດ້ວຍຊ້າງແລະມ້າ ນາງຕົກໃຈເມື່ອເຫັນອູດ. ນາງງົວນັ້ນກະຊາກຕົນອອກຈາກມືພຣາຫມັນ ແລ້ວວິ່ງໜີໄປໃນທັນທີ.

Verse 20

विचिन्वन्सकलामुर्वीं नापश्यत्तां द्विजर्षभः । सा ययौ विद्रुता धेनुस्तन्महद्राजगोधनम्

ຜູ້ເປັນເລີດໃນບັນດາຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ ຄົ້ນຫາທົ່ວພື້ນດິນທັງໝົດ ແຕ່ກໍບໍ່ເຫັນນາງ. ງົວນັ້ນວິ່ງໜີໄປໄກ—ນາງຜູ້ເປັນຊັບສິນງົວອັນໃຫຍ່ຂອງພະຣາຊາ.

Verse 21

द्वितीयेऽह्नि पुनर्विप्रमाहूय नृपसत्तमः । संपूज्य विधिवद्भक्त्या वस्त्रालंकारभूषणैः

ໃນວັນທີສອງ ພະຣາຊາຜູ້ປະເສີດໄດ້ເຊີນພຣາຫມັນມາອີກ ແລະດ້ວຍສັດທາ ຕາມພິທີກົດ ໄດ້ບູຊາດ້ວຍເຄື່ອງນຸ່ງ ເຄື່ອງປະດັບ ແລະອາພອນຕ່າງໆ.

Verse 22

विधिवद्गां ददौ तां च स नृपः सोमशर्मणे । गृहीत्वा राजभवनान्निर्ययौ गां द्विजर्षभः

ພະຣາຊານັ້ນໄດ້ຖວາຍງົວນັ້ນຕາມພິທີແກ່ ໂສມະຊະຣະມະນະ. ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດໄດ້ຮັບງົວແລ້ວ ອອກຈາກພະຣາຊວັງ.

Verse 23

आशंसमानो राजानं धर्मज्ञमिति कोविदम् । स च विप्रो विचिन्वानः सर्वतो गां सुदुःखितः

ເຂົາຫວັງພຶ່ງພາພະຣາຊາຜູ້ຮູ້ທຳ ແລະສະຫລາດຮອບຄອບ; ພຣາຫມັນນັ້ນຈຶ່ງຄົ້ນຫາງົວທົ່ວທຸກທິດ ດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າຢ່າງໜັກ.

Verse 24

ददर्श पथि गच्छन्तीं पृष्ठतः सोमशर्मणः । दृष्ट्वा तां गां च स मुनिर्जैमिनिस्तमभाषत

ເຂົາໄດ້ເຫັນຢູ່ທາງຫົນທາງ ງົວນັ້ນເດີນຕາມຫຼັງ ໂສມະຊະຣະມະນະ. ເມື່ອເຫັນງົວນັ້ນ ຤ິສີໄຈມິນິ ຈຶ່ງເວົ້າກັບເຂົາ.

Verse 25

मम गां चापि हृत्वा त्वं नयसे दस्युवत्कथम् । स तस्य वचनं श्रुत्वा विस्मयं दस्युकीर्त्तनात्

“ເຈົ້າຍັງຂໂມຍງົວຂອງຂ້ອຍ ແລ້ວນຳໄປດັ່ງໂຈນໄດ້ແນວໃດ?” ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳນັ້ນ ເຂົາກໍຕົກໃຈ ເນື່ອງຈາກຖືກເອີ້ນວ່າໂຈນ.

Verse 26

राजतो हि मया लब्धां गां नयामि स्वमन्दिरम् । गोहर्त्तेति च मां कस्माद्ब्रवीषि द्विजसत्तम

«ຂ້ອຍໄດ້ຮັບງົວນີ້ຈາກພະມະຫາກະສັດ ແລະກໍກຳລັງນຳນາງໄປຍັງເຮືອນຂອງຂ້ອຍ. ເປັນຫຍັງຈຶ່ງເອີ້ນຂ້ອຍວ່າ “ຜູ້ລັກງົວ” ໂອ ດວິຊະຜູ້ປະເສີດ?»

Verse 27

ब्राह्मण उवाच । मयापि राजतो लब्धा ममेयं गौर्न संशयः । कथं नयसि विप्र त्वं मयि जीवति मन्दिरम्

ພຣາຫມັນກ່າວວ່າ: «ຂ້ອຍກໍໄດ້ຮັບນາງຈາກພະມະຫາກະສັດເຊັ່ນກັນ—ງົວນີ້ເປັນຂອງຂ້ອຍ ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ. ໂອ ພຣາຫມັນ, ເຈົ້າຈະນຳນາງໄປເຮືອນເຈົ້າໄດ້ແນວໃດ ໃນຂະນະທີ່ຂ້ອຍຍັງມີຊີວິດ?»

Verse 28

सोऽब्रवीदद्य मे लब्धा कथं मां वदसे मृषा । सोऽब्रवीद्ध्यो मया लब्धा बलान्नेतुं त्वमिच्छसि

ຄົນໜຶ່ງເວົ້າວ່າ: «ມື້ນີ້ຂ້ອຍໄດ້ນາງ—ເຈົ້າຈະກ່າວຄຳມຸສາຕໍ່ຂ້ອຍໄດ້ແນວໃດ?» ອີກຄົນໜຶ່ງເວົ້າວ່າ: «ມື້ວານຂ້ອຍໄດ້ນາງ; ເຈົ້າປາດຖະໜາຈະນຳນາງໄປດ້ວຍກຳລັງ!»

Verse 29

ममेयमिति संक्रुद्धः सोमशर्माऽब्रवीद्वचः । प्रज्वलत्क्रोधरक्ताक्षो ममेयमिति सोऽपरः

ໂສມະຊະຣະມັນ ໂກດແຄ້ນຢ່າງແຮງ ກ່າວວ່າ: «ນາງເປັນຂອງຂ້ອຍ!» ອີກຄົນໜຶ່ງກໍເຊັ່ນກັນ ດວງຕາແດງກ່ຳດ້ວຍໄຟແຫ່ງຄວາມໂກດ ຮ້ອງວ່າ: «ນາງເປັນຂອງຂ້ອຍ!»

Verse 30

विवदतौ तथा विप्रौ राजद्वारमुपागतौ । कुर्वाणौ कलहं घोरं त्यक्तुकामौ स्वजीवितम्

ພຣາຫມັນສອງຄົນນັ້ນ ໂຕ້ຖຽງກັນຢ່າງນັ້ນ ກໍໄດ້ມາຮອດປະຕູພະຣາຊະວັງ ກໍ່ການທະເລາະອັນນ່າຢ້ານ ດັ່ງກັບພ້ອມຈະສະຫຼະແມ່ນຊີວິດຂອງຕົນເອງ.

Verse 31

संक्रुद्धौ ब्राह्मणौ दृष्ट्वा शपन्तौ तौ परस्परम् । राज्ञे निवेदयामास द्वास्थं प्रणयपूर्वकम्

ເມື່ອເຫັນພຣາຫມັນສອງອົງໂກດແຄ້ນ ສາບແຊ່ງກັນໄປມາ ຜູ້ເຝົ້າປະຕູໄດ້ທູນລາຍງານແດ່ພະຣາຊາດ້ວຍຄວາມນອບນ້ອມ।

Verse 32

अवज्ञाय तदा विप्रौ विवदन्तौ रुषान्वितौ । कामव्याकुलचेतस्को न बहिर्निःसृतो नृपः

ແຕ່ໃນເວລານັ້ນ ພະຣາຊາບໍ່ໄດ້ອອກມາພົບພຣາຫມັນສອງອົງຜູ້ຖຽງກັນດ້ວຍໂທສະ ເພາະຈິດຖືກກາມຕັນຫາກວນກະວາຍ।

Verse 33

एवं विवदमानौ तौ त्रिरात्रं समुपस्थितौ । अवज्ञातौ नृपेणाथ राजानं प्रति च क्रुधा

ດັ່ງນັ້ນ ພຣາຫມັນສອງອົງຜູ້ຖຽງກັນນັ້ນ ຢືນຢັນຢູ່ທີ່ນັ້ນຕິດຕໍ່ກັນສາມຄືນ; ແຕ່ເມື່ອຖືກພະຣາຊາເມີນເຉີຍ ພວກເຂົາກໍໂກດຕໍ່ພະອົງ।

Verse 34

ऊचतुः कुपितो वाक्यं सामर्षौ नृपतिं प्रति । अवमन्यसे नौ यस्मात्त्वं न निर्गच्छसि मन्दिरात्

ດ້ວຍຄວາມໂກດແຄ້ນແລະຄວາມຂົ່ນໃຈ ພວກເຂົາໄດ້ກ່າວຄໍາແຂງກະດ້າງຕໍ່ພະຣາຊາວ່າ: “ເຈົ້າດູໝິ່ນພວກເຮົາ ເພາະບໍ່ອອກຈາກພະຣາຊວັງ.”

Verse 35

शास्ता भवान्प्रजानां हि न न्यायेन नियोक्ष्यति । भविष्यति भवांस्तस्मात्कृकलासो न संशयः

“ເຈົ້າເປັນຜູ້ລົງໂທດ ແລະຜູ້ປົກຄອງປະຊາຊົນ ແຕ່ບໍ່ບໍລິຫານຕາມຄວາມຍຸດຕິທໍາ. ດັ່ງນັ້ນ ເຈົ້າຈະກາຍເປັນກະປອມ (ກິ່ງກ່າ) ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ.”

Verse 36

एवं शप्त्वा तदा विप्रावन्यस्मै गां प्रदाय तौ । क्षुधितौ खेदसंयुक्तौ स्वगृहं गन्तुमुद्यतौ

ເມື່ອໄດ້ສາບແຊ່ງແລ້ວ ພຣາຫມັນສອງອົງນັ້ນ ໄດ້ມອບງົວໃຫ້ແກ່ຜູ້ອື່ນ. ດ້ວຍຄວາມຫິວແລະເມື່ອຍລ້າ ພວກເຂົາຈຶ່ງອອກເດີນທາງກັບເຮືອນຕົນ.

Verse 37

प्रस्थितौ तौ नृगो द्वार आगत्य समुपस्थितः । दंडवत्प्रणिपत्याऽशु कृतांजलिरभाषत

ເມື່ອພວກເຂົາກຳລັງອອກເດີນທາງ ພຣະຣາຊາ ນຣະຄະ ໄດ້ມາຮອດທີ່ປະຕູ ແລະເຂົ້າໄປຫາພວກເຂົາ. ພຣະອົງກົ້ມກາບລົງດັ່ງໄມ້ທ່ອນ ແລະປະນົມມື ກ່າວຂຶ້ນຢ່າງໄວ.

Verse 38

अमोघवचना यूयं तत्तथा न तदन्यथा । ममोपरि कृपां कृत्वा शापांत उपदिश्यताम्

“ຖ້ອຍຄຳຂອງທ່ານທັງສອງ ບໍ່ເຄີຍຜິດພາດ; ມັນຈະເປັນໄປຕາມນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນຢ່າງອື່ນ. ຂໍຈົ່ງເມດຕາຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າ ແລະຊີ້ນຳວ່າ ຄຳສາບແຊ່ງນີ້ຈະສິ້ນສຸດແນວໃດ.”

Verse 39

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा ऊचतुर्वचनं नृपम् । द्वापरस्य युगस्यान्तं भगवान्देवकीसुतः

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳນັ້ນ ພຣາຫມັນສອງອົງຈຶ່ງກ່າວຕໍ່ພຣະຣາຊາວ່າ: “ໃນທ້າຍຍຸກ ດວາປະຣະ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ—ພຣະບຸດຂອງເທວະກີ—(ຈະປາກົດ…)”

Verse 40

वसुदेवगृहे राजन्हरिराविर्भविष्यति । तस्य संस्पर्शनादेव शापमुक्तिर्भविष्यति

“ໂອ ພຣະຣາຊາ, ພຣະຫຣິ (ຮາຣິ) ຈະປາກົດໃນເຮືອນຂອງ ວະສຸເທວະ. ແຕ່ພຽງແຕ່ໄດ້ສຳຜັດພຣະອົງ ການພົ້ນຈາກຄຳສາບແຊ່ງຈະເກີດຂຶ້ນ.”

Verse 41

इत्युक्त्वा तौ तदा विप्रौ प्रयातौ स्वनिवेशनम् । राजा बहुविधान्भोगान्भुक्त्वा दत्त्वा च भूरिशः

ເມື່ອເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພຣາຫມັນສອງອົງກໍໄດ້ເດີນທາງກັບໄປຫາທີ່ພັກຂອງຕົນ. ພຣະຣາຊາໄດ້ເສບສຸກບົວກະລົມຫຼາຍປະເພດ ແລະໃຫ້ທານຢ່າງຫຼາຍ.

Verse 42

इष्ट्वा च विविधैर्यज्ञैः कालधर्ममुपेयिवान् । ततः स गतवान्विप्रा धर्मराजनिवेशनम्

ແລະໄດ້ບູຊາດ້ວຍຍັດຍາຫຼາຍປະເພດ ຈົນເຖິງທຳມະຂອງເວລາ ຄືຄວາມຕາຍຕາມກຳນົດ. ຕໍ່ມາ ໂອ ພຣາຫມັນທັງຫຼາຍ ລາວໄດ້ໄປສູ່ທີ່ພັກຂອງທຳມະຣາຊາ (ຍະມະ).

Verse 43

सत्कृत्योक्तो यमेनाथ स्वागतेन नृपोत्तमः । प्रथमं सुकृतं राजन्नथवा दुष्कृतं त्वया । भोक्तव्यमिति मे ब्रूहि तत्ते संपाद्यते मया

ຍະມະໄດ້ຕ້ອນຮັບດ້ວຍການເຄົາລົບ ແລະກ່າວແກ່ພຣະຣາຊາຜູ້ປະເສີດວ່າ: “ໂອ ພຣະຣາຊາ, ຈົ່ງບອກຂ້າ—ທ່ານຈະເສບຜົນບຸນກ່ອນ ຫຼືຜົນບາບກ່ອນ? ຈົ່ງເວົ້າມາ; ຂ້າຈະຈັດໃຫ້ຕາມນັ້ນ.”

Verse 44

नृग उवाच । यद्यस्ति दुष्कृतं किंचित्प्रथमं प्रतिपादय । अनुज्ञातो यमेनैवं कृकलासो भवेति वै । ततो वर्षसहस्राणि कृकलासत्वमाप्तवान्

ນຶກະກ່າວວ່າ: “ຖ້າມີບາບເພີຍນ້ອຍໃດໆ ຂໍໃຫ້ນຳມາກ່ອນ.” ຍະມະອະນຸຍາດດັ່ງນັ້ນວ່າ “ຈົ່ງເປັນແລນແທ້ໆ.” ແລ້ວລາວໄດ້ຮັບສະພາບເປັນແລນຕະຫຼອດຫຼາຍພັນປີ.

Verse 45

एकस्मिन्दिवसे विप्राः सर्वे यदुकुमारकाः । वनं जग्मुर्मृगान्हन्तुं सर्वे कृष्णसमन्विताः

ໃນວັນໜຶ່ງ ໂອ ພຣາຫມັນທັງຫຼາຍ ບັນດາເຈົ້າຊາຍຕະກູນຢະດຸທັງໝົດ ໄດ້ໄປສູ່ປ່າເພື່ອລ່າກວາງ ໂດຍມີພຣະກຣິດສະນະໄປດ້ວຍ.

Verse 46

तृषार्द्दिताश्च मध्याह्ने विचिन्वंतो जलं ह्रदे । सत्वं च सुमहत्तत्र कृकलासं च संस्थितम्

ໃນເວລາທ່ຽງ ພວກເຂົາຖືກຄວາມຫິວນ້ຳທຳລາຍ ແລະຄົ້ນຫານ້ຳຢູ່ທະເລສາບ. ທີ່ນັ້ນເຂົາເຫັນສັດໃຫຍ່ມະຫາສານ ຢືນຢູ່ດັ່ງກິ່ງກ່າ (ກິຣະກະລາສ).

Verse 47

चक्रुश्चोद्धरणे तस्य यत्नं यदुकुमारकाः । आकृष्यमाणः स तदा गुरुत्वान्न चचाल ह

ບຸດຫຼານຕະກູນຢະດຸ ພາກັນພະຍາຍາມຍົກເຂົາອອກມາ. ແຕ່ເມື່ອຖືກດຶງໃນຂະນະນັ້ນ ລາວກໍບໍ່ເຄື່ອນໄຫວ ເນື່ອງຈາກຄວາມໜັກຫນ່ວງຫຼາຍ.

Verse 48

यदा न शेकुस्ते सर्व आचख्युः कृष्णरामयोः । ददर्श तं तदा कृष्णो नृगं मत्वा हसन्निव

ເມື່ອພວກເຂົາທັງໝົດບໍ່ສາມາດເຮັດໄດ້ ຈຶ່ງໄປກ່າວແກ່ ພຣະກຣິດສະນະ ແລະ ພຣະຣາມ. ແລ້ວພຣະກຣິດສະນະເບິ່ງເຂົາ ແລະເຫັນວ່າເປັນ ນຣຶກະ ກໍຄ້າຍຈະຍິ້ມ.

Verse 49

चिक्षेप वामहस्तेन लीलयैव जगत्पतिः । स संस्पृष्टो भगवता विमुक्तः शापबंधनात्

ພຣະເຈົ້າແຫ່ງໂລກ ໃຊ້ມືຊ້າຍໂຍນອອກດັ່ງຫຼິ້ນເທົ່ານັ້ນ. ເມື່ອຖືກພຣະພະຄະວານສຳຜັດ ລາວກໍພົ້ນຈາກພັນທະແຫ່ງຄຳສາບ.

Verse 50

त्यक्त्वा कलेवरं राजा दिव्यमाल्यानुलेपनः । कृतांजलिरुवाचेदं भक्त्या परमया युतः

ກະສັດໄດ້ລະທິ້ງກາຍເນື້ອ ແລະປະດັບດ້ວຍພວງມາລາທິບ ແລະນ້ຳຫອມທິບ. ລາວພະນົມມື ແລະກ່າວຖ້ອຍຄຳນີ້ ດ້ວຍພະກະຕິສັດທາອັນສູງສຸດ.

Verse 51

नमस्ते जगदाधार सर्गस्थित्यंतकारिणे । सहस्रशिरसे तुभ्यं ब्रह्मणेऽनंतशक्तये

ນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ເປັນຖານຮອງໂລກທັງປວງ ຜູ້ກໍ່ກຳເນີດ ຮັກສາ ແລະທຳລາຍ. ນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງຜູ້ມີພັນສີສະ—ແດ່ພຣະພຣະຫມັນ ຜູ້ມີພະລັງອັນອະນັນຕະ.

Verse 52

एवं संस्तुवतः प्राह भगवान्देवकीसुतः । ददामि ते वरं तुष्टो यत्ते मनसि वर्त्तते

ເມື່ອລາວສັນລະເສີນຢ່າງນັ້ນ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະບຸດຂອງເທວະກີ ໄດ້ກ່າວວ່າ: “ເຮົາພໍໃຈ ຈະປະທານພອນໃຫ້ເຈົ້າ—ສິ່ງໃດທີ່ຢູ່ໃນໃຈເຈົ້າ ຕາມປາຖະໜາ.”

Verse 53

याहि पुण्यकृतांल्लोकान्दर्शनात्स्पर्शनाच्च मे । एवमुक्तः स देवेन संप्रहृष्टतनूरुहः

“ຈົ່ງໄປສູ່ໂລກທີ່ຜູ້ກະທຳບຸນໄດ້ບັນລຸ ໂດຍການເຫັນເຮົາ ແລະໂດຍການສຳຜັດຂອງເຮົາ.” ເມື່ອພຣະເຈົ້າກ່າວດັ່ງນັ້ນ ລາວຍິນດີຢ່າງຫຼາຍ ຂົນລຸກຊູ່ຂຶ້ນທົ່ວກາຍ.

Verse 54

उवाच यदि तुष्टोऽसि यदि देयो वरो मम । गर्त्तेयं मम नाम्ना तु ख्यातिं गच्छतु केशव

ລາວກ່າວວ່າ: “ຖ້າພຣະອົງພໍໃຈ ແລະຖ້າພອນຈະປະທານໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້, ໂອ ເກສະວະ, ຂໍໃຫ້ຫຼຸມ/ບໍ່ນີ້ ໄດ້ຮັບຊື່ສຽງດ້ວຍນາມຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.”

Verse 55

यः स्नात्वा परया भक्त्या पितॄन्संतर्पयिष्यति । त्वत्प्रसादेन गोविंद विष्णुलोकं स गच्छतु

“ຜູ້ໃດອາບນ້ຳຢູ່ນີ້ ດ້ວຍພັກດີອັນສູງສຸດ ແລະຖວາຍທານໃຫ້ບັນພະບຸລຸດໃຫ້ອິ່ມໃຈ—ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງພຣະອົງ, ໂອ ໂກວິນດະ, ຂໍໃຫ້ລາວໄປສູ່ໂລກຂອງພຣະວິສະນຸ.”

Verse 56

एवमुक्त्वा स भगवान्पुनर्द्वारावतीमगात्

ເມື່ອຕັດດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຜູ້ມີພຣະພາກ ກໍໄດ້ກັບໄປຫາ ດວາຣາວະຕີ (ດວາຣະກາ) ອີກຄັ້ງໜຶ່ງ។

Verse 57

स च राजा विमानेन दिव्यमाल्यानुलेपनः । जगाम भवनं विष्णोर्विबुधैरनुसंस्तुतः

ແລະກະສັດນັ້ນ ຂຶ້ນນັ່ງໃນວິມານທິບ ປະດັບດ້ວຍພວງມາລາທິບ ແລະນ້ຳຫອມທິບ ໄປສູ່ພຣະວິຫານຂອງພຣະວິສນຸ ໂດຍທວງເທວະດາສັນລະເສີນຕາມທາງ।

Verse 58

प्रह्लाद उवाच । तदाप्रभृति विप्रेंद्राः स कूपो नृगसंज्ञया । वरदानाच्च कृष्णस्य पावनः सर्वदेहिनाम्

ພຣະປຣະຫລາດກ່າວວ່າ: “ນັບແຕ່ນັ້ນເປັນຕົ້ນມາ ໂອ ພຣະພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ ບໍ່ນ້ຳນັ້ນໄດ້ຮູ້ຈັກກັນໃນນາມ ‘ນຶຣກ’; ແລະໂດຍພອນທີ່ພຣະກຣິສນະປະທານ ມັນໄດ້ເປັນຜູ້ຊຳລະບາບແກ່ສັດຜູ້ມີກາຍທັງປວງ.”

Verse 59

तत्र गत्वा द्विजश्रेष्ठा ह्यर्घ्यं दद्याद्यथाविधि । फलपुष्पाक्षतैर्युक्तं चंदनेन च भूसुराः

ເມື່ອໄປຮອດທີ່ນັ້ນແລ້ວ ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນພວກທະວິຊະ ຄວນຖວາຍອັຣຄະຍະຕາມພິທີ ພ້ອມດ້ວຍໝາກໄມ້ ດອກໄມ້ ເຂົ້າສານບໍ່ແຕກ ແລະຈັນທະນະທາ ໂອ ພຣະພຣາຫມັນທັງຫຼາຍ।

Verse 60

नमस्ते विश्वरूपाय विष्णवे परमात्मने । अर्घ्यं गृहाण देवेश कूपेऽस्मिन्नृगसंज्ञके

“ນະມັດສະການແດ່ພຣະວິສນຸ ຜູ້ມີຮູບສາກົນ ຜູ້ເປັນອາດຕະມາສູງສຸດ. ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະດາ ຂໍຈົ່ງຮັບອັຣຄະຍະນີ້ ໃນບໍ່ນ້ຳທີ່ຮູ້ຈັກວ່າ ‘ນຶຣກ’ ນີ້.”

Verse 61

ततः स्नायाद्द्विजश्रेष्ठा मृदमालिप्य पाणिना । संतर्पयेत्पितॄन्देवान्मनुष्यांश्च यथाक्रमात्

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໂອ ຜູ້ເກີດສອງຜູ້ປະເສີດ ຄວນອາບນ້ຳ ໃຊ້ມືຖູດິນລົງໃນກາຍ; ແລ້ວຕາມລຳດັບ ຄວນທຳຕັຣປະນະ ໃຫ້ປິຕຣະ, ເທວະ ແລະມະນຸດທັງຫຼາຍ.

Verse 62

ततः श्राद्धं प्रकुर्वीत पितॄणां श्रद्धयान्वितः । विप्रेभ्यो भोजनं दद्याद्दक्षिणां च स्वशक्तितः

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ດ້ວຍສັດທາ ຄວນປະກອບພິທີ ສຣາດທະ (śrāddha) ແກ່ປິຕຣະ; ຄວນເລີ້ຍງອາຫານແກ່ພຣາຫມະນ ແລະໃຫ້ດັກຊິນາ (dakṣiṇā) ຕາມກຳລັງ.

Verse 63

विशेषतः प्रदातव्या सवत्सा गौः स्वलंकृता । शय्या सोपस्करां दद्याद्विष्णुर्मे प्रीयतामिति

ໂດຍພິເສດ ຄວນຖວາຍທານ ງົວທີ່ປະດັບງາມ ພ້ອມລູກງົວ. ແລະຄວນໃຫ້ຕຽງນອນພ້ອມເຄື່ອງປະກອບ ພ້ອມອະທິຖານວ່າ: “ຂໍໃຫ້ພຣະວິດສະນຸ ພໍໃຈໃນຂ້າພະເຈົ້າ.”

Verse 64

दीनांधकृपणानां च सदा तत्तीरवासिनाम् । दद्याद्दानं स्वशक्त्या च वित्त शाठ्यविवर्जितः

ແລະຄວນໃຫ້ທານເປັນນິດ ຕາມກຳລັງ ແກ່ຄົນທຸກຍາກ, ຄົນຕາບອດ, ແລະຄົນຂັດສົນ ຜູ້ອາໄສຢູ່ຕາມຝັ່ງນ້ຳອັນສັກສິດນັ້ນ; ໂດຍບໍ່ມີການຫລອກລວງໃນເລື່ອງຊັບສິນ.

Verse 65

स्नानमात्रेण विप्रेन्द्रा लभेद्गोदानजं फलम् । पितृणां श्राद्धदानेन वियोनिं न च गच्छति

ໂອ ຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງພຣາຫມະນ, ແຕ່ພຽງອາບນ້ຳຢ່າງດຽວ ກໍໄດ້ຜົນບຸນດັ່ງການຖວາຍງົວ. ແລະໂດຍການໃຫ້ທານສຣາດທະແກ່ປິຕຣະ ຍ່ອມບໍ່ຕົກໄປສູ່ຄັນທີ່ອັບມົງຄົນ.

Verse 66

कृकलासे कृतं श्राद्धं येनैव तर्पणं तथा । स गच्छेद्विष्णुलोकं तु पितृभिः सहितो नरः

ຜູ້ໃດເຮັດພິທີ ສຣາດທະ ທີ່ກຣິກະລາສາ ແລະຖວາຍ ຕັຣປະນະ ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ຜູ້ນັ້ນຈະໄປຮອດໂລກຂອງພຣະວິດສະນຸ ພ້ອມກັບບັນພະບຸລຸດຂອງຕົນ।

Verse 67

तथा मनोरथावाप्तिर्यात्रा च सफला भवेत् । सर्वतीर्थफलावाप्तिं लभते नात्र संशयः

ດັ່ງນັ້ນ ຄວາມປາຖະໜາອັນຮັກຂອງຕົນຈະສຳເລັດ ແລະການເດີນທາງຈາລິກຈະເປັນຜົນດີ. ຜູ້ນັ້ນໄດ້ຮັບຜົນຂອງຕີຣຖະທັງປວງ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສເລີຍ।