Adhyaya 3

Verse 1

ऋषय ऊचुः । अहो ब्रह्मण्यदेवस्य कृष्णस्यामिततेजसः । महिमा यदयं नैव मृषा चक्रे मुनेर्वचः

ພວກລຶສີກ່າວວ່າ: «ໂອ້! ນີ້ແມ່ນມະຫິມາຂອງພຣະກຣິສນະ ພຣະເທວະຜູ້ອຸທິດແດ່ພຣາຫມະນ ຜູ້ມີຣັດສະຫມີຫາຂອບເຂດບໍ່ໄດ້; ພຣະອົງບໍ່ໃຫ້ຖ້ອຍຄໍາຂອງມຸນີກາຍເປັນຄໍາບໍ່ຈິງ»।

Verse 2

तेन चक्रे न रोषं स सेतुपालो जनार्दनः । भृगोर्यश्चरणाघातं दधार हृदि लाञ्छनम्

ເພາະເຫດນັ້ນ ພຣະຈະນາຣະດະນະ ຜູ້ພິທັກເສຕຸ ແລະຜູ້ຮັກສາລະບຽບໂລກ ບໍ່ໄດ້ໂກດ. ພຣະອົງຍັງຮັບຮອງຮອຍການຕີດ້ວຍຕີນຂອງພຣິກຸ ໄວ້ໃນພຣະອຸຣະເປັນເຄື່ອງໝາຍ।

Verse 3

सा तु देवी कथं तेन प्रेयसा विप्रयोजिता । एकाकिनी स्थिता तत्र कथ्यतामसुरेश्वर

ແຕ່ພຣະນາງເທວີນັ້ນ ເປັນຢ່າງໃດຈຶ່ງຖືກແຍກອອກຈາກຜູ້ຮັກ? ນາງຢືນຢູ່ທີ່ນັ້ນພຽງລຳພັງ—ຂໍທ່ານ, ໂອ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງອະສຸຣ, ຈົ່ງເລົ່າໃຫ້ຟັງ.

Verse 4

उत्कण्ठिता अति वयं श्रोतुं द्वारवतीं मुदा । इदमादौ बुभुत्सामश्चित्तखेदापनुत्तये

ພວກເຮົາປາຖະໜາຢ່າງຍິ່ງ ຈະໄດ້ຟັງດ້ວຍຄວາມປິຕິ ເລື່ອງລາວແຫ່ງດວາຣະວະຕີ. ແຕ່ເບື້ອງຕົ້ນ ພວກເຮົາປາຖະໜາຮູ້ເລື່ອງນີ້ ເພື່ອຂັບໄລ່ຄວາມເສົ້າໃນໃຈ.

Verse 5

प्रह्लाद उवाच । श्रूयतामृषयः सर्वे गदतो मम विस्तरात् । यथा शापोद्भवं दुःखं मुमोच हरिवल्लभा

ພຣະຫລາດກ່າວວ່າ: ຂໍໃຫ້ບັນດາລຶສີທັງປວງ ຈົ່ງຟັງຂ້າພະເຈົ້າເລົ່າຢ່າງລະອຽດ—ວ່າ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະຫຣິ (ຣຸກມິນີ) ໄດ້ພົ້ນຈາກຄວາມທຸກທີ່ເກີດຈາກຄຳສາບແຊ່ງ ແນວໃດ.

Verse 6

अथ दुर्वाससः शापमवाप्यारुन्तुदं तदा । यादवेन्द्रस्य गृहिणी सहसा पर्यदेवयत्

ຕໍ່ມາ ເມື່ອນາງໄດ້ຮັບຄຳສາບແຊ່ງອັນແຫຼມຄົມ ແລະທະລຸທະລວງຂອງດຸຣວາສະ ແລ້ວ, ພຣະມະເຫສີຂອງຈອມເຈົ້າຍາດະວະ (ຣຸກມິນີ) ກໍຮ້ອງໄຫ້ຄ່ຳຄວນຂຶ້ນທັນທີ.

Verse 7

रुक्मिण्युवाच । कल्याणी बत वाणीयं लौकिकी संविभाव्यते । कूपके चैव सिन्धौ च प्रमाणान्नाधिकं जलम्

ຣຸກມິນີກ່າວວ່າ: “ອະນິຈາ! ຄຳເວົ້າທີ່ເອີ້ນວ່າ ‘ມົງຄຸນ’ ນີ້ ກັບຖືກຊັ່ງຕວງດ້ວຍທັດສະນະໂລກີ. ທັງໃນບໍ່ນ້ຳນ້ອຍ ແລະໃນມະຫາສະໝຸດ, ນ້ຳກໍມີໄດ້ພຽງເທົ່າທີ່ພາຊະນະຈະຮອງຮັບ.”

Verse 8

यासाहं भूरिभाग्या वै प्राप्य नाथं जगत्पतिम् । इयमेकाकिनी जाता पौलस्त्याद्देवहेलनात्

ຂ້ອຍເຄີຍເປັນຜູ້ມີບຸນວາສະນາຫຼາຍ ໄດ້ພົບພະນາຖ ຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງໂລກ; ແຕ່ບັດນີ້ຂ້ອຍກາຍເປັນຜູ້ດຽວດາຍ ເນື່ອງຈາກການຫມິ່ນປະມາດຕໍ່ເທວະ ຈາກປໍລັດສະຕະ (ດຸຣວາສາ)។

Verse 9

क्व मंगलालयः श्रीमाननवद्यगुणो हरिः । अल्पपुण्या सुसंबाधा कामिनी क्वातिचञ्चला

ຮາຣິ ຜູ້ເປັນທີ່ສະຖິດແຫ່ງມົງຄຸນ ຜູ້ສະຫງ່າງາມ ແລະມີຄຸນຄວາມດີບໍ່ດ່າງພ້ອຍ ຢູ່ໃສ? ແລ້ວຂ້ອຍ—ນາງຜູ້ຖືກກາມຕັນຫາຂັບດັນ ບຸນນ້ອຍ ຖືກບີບຄັ້ນ ແລະໃຈຫວັ່ນໄຫວຢ່າງຫນັກ—ຢູ່ໃສ?

Verse 10

तथापि घटयामास धाता वंचनकोविदः । विधानमशुभाया मे वियोगविषमव्यथम्

ແຕ່ກໍຕາມ ທ່ານທາຕາ ຜູ້ຈັດສັນຊະຕາ ຜູ້ຊໍານານໃນການກໍ່ໃຫ້ເກີດການຜັນຜວນອັນຫຼອກລວງ ໄດ້ຈັດວາງໃຫ້ຂ້ອຍ—ຜູ້ອັບຊະຕາ—ພົບຊະຕາກໍາແຫ່ງຄວາມເຈັບປວດຮ້າຍແຮງຈາກການພັດພາກ.

Verse 11

अन्यथा वर्णगुरवः स्नातास्त्रैविद्यवर्त्मनि । कथं नु शप्तुमर्हन्ति स्वयं खिन्नामनागसम्

ຖ້າບໍ່ແມ່ນຢ່າງນັ້ນ ຄູອາຈານຜູ້ນ່າເຄົາລົບແຫ່ງວັນນະທັງຫຼາຍ ຜູ້ຊໍາລະຕົນໃນເສັ້ນທາງແຫ່ງວິທີສາມເວດ ຈະຄວນສາບແຊ່ງຜູ້ທີ່ເອງກໍທຸກທໍລະມານ ແລະບໍ່ມີຄວາມຜິດ ໄດ້ແນວໃດ?

Verse 12

विदधे वज्रमयं तु किं न्विदं हृदयं मेऽतिकठोरमेव हि । शतधा न विदीर्यते यतो विरहे दुर्विषहे मधुद्विषः

ຜູ້ສ້າງໄດ້ປັ້ນຫົວໃຈຂ້ອຍເປັນເພັດຫຼືຢ່າງໃດ? ມັນແຂງກະດ້າງເກີນໄປ ເພາະມັນບໍ່ແຕກເປັນຮ້ອຍສ່ວນ ແມ່ນແຕ່ໃນຄວາມພັດພາກອັນທົນບໍ່ໄດ້ ຈາກມະທຸດວິດ (ກຣິດສະນາ)។

Verse 13

अधिकृत्य सुदुश्चरं तपः प्रतिलब्धः प्रथमं मयात्मजः । तनयेन विनाकृताऽप्यहं न मृता पंचसु वासरेष्विह

ເມື່ອຂ້ອຍໄດ້ປະພຶດຕະປະສະຍາອັນຫນັກໜ່ວງຢ່າງຍິ່ງ ຂ້ອຍໄດ້ລູກຊາຍເປັນຄັ້ງທໍາອິດ; ແມ່ນແຕ່ຖືກພາກຈາກລູກ ຂ້ອຍກໍຍັງບໍ່ຕາຍຢູ່ນີ້ ແມ່ນແຕ່ຜ່ານໄປຫ້າວັນແລ້ວກໍຕາມ।

Verse 14

उपलभ्य सुदारुणामिमामपि पीडामवितास्म्यहं तदा । यदिदं विधुनोति कल्मषं खलु तन्मां समुपेत्य लक्षवृद्धिम्

ແມ່ນແຕ່ໄດ້ພົບພາລະທຸກອັນນ່າຢ້ານກົວນີ້ ຂ້ອຍກໍຈະດໍາລົງຊີວິດຕໍ່ໄປ; ເພາະສິ່ງນີ້ແທ້ໆສັ່ນສະເທືອນຂັບໄລ່ມົນທິນ. ດັ່ງນັ້ນຂໍໃຫ້ມັນມາຖືກຂ້ອຍ ແລະເພີ່ມພູນບຸນກຸສົນຂອງຂ້ອຍໃຫ້ທະວີເປັນແສນເທົ່າ।

Verse 15

इति साऽतिविलप्य दुःखितार्था कुररीतुल्यतया शुशोच वेगात् । विरहेण विघूर्णिताशया द्विजशापापहता मुमूर्च्छ सद्यः

ດັ່ງນັ້ນນາງໄດ້ຄໍາຄວນຮ້ອງໄຫ້ຢ່າງຫນັກ ດ້ວຍໃຈທຸກທ້ອນ ແລະໂສກເສົ້າຢ່າງຮຸນແຮງດຸດນົກກຸຣະຣີ. ດ້ວຍຄວາມເຈັບປວດແຫ່ງການພັດພາກ ໃຈນາງຖືກຫມຸນວຽນສັບສົນ; ແລະເມື່ອຖືກຄໍາສາບແຊ່ງຂອງພຣາຫມັນກະທົບ ນາງກໍສະລົບລົງທັນທີ.

Verse 16

अथ दुर्वाससा शप्ता रुक्मिणी कृष्णवल्लभा । मूर्च्छनामाप तत्रैव ह्याजगाम पयोनिधिः

ຕໍ່ມາ ນາງຣຸກມິນີ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະກຣິດສະນະ ເມື່ອຖືກດຸຣວາສະສາສາບແຊ່ງ ກໍຕົກຢູ່ໃນອາການສະລົບຢູ່ທີ່ນັ້ນເທົ່ານັ້ນ; ແລະໃນຂະນະນັ້ນເອງ ພຣະສະມຸດ—ເຈົ້າແຫ່ງນໍ້າ—ກໍມາຮອດທີ່ນັ້ນ.

Verse 17

सुधाशीकरगर्भेण पद्मकिंजल्कवायुना । न्यवीजयदिमां देवीं रुक्मिणीं कृष्णवल्लभाम्

ດ້ວຍລົມອ່ອນທີ່ອຸ້ມອອມດ້ວຍລະອອງນໍ້າດຸດນໍ້າອະມຣິຕະ ແລະຫອມດ້ວຍຝຸ່ນເກສອນດອກບົວ ພຣະສະມຸດໄດ້ພັດວີດຢ່າງອ່ອນໂຍນໃຫ້ແກ່ເທວີຣຸກມິນີ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະກຣິດສະນະ.

Verse 18

एतस्मिन्नन्तरे तत्र व्योममार्गेण नारदः । गायन्गुणान्भगवतो वीणापाणिः समागतः

ໃນຂະນະນັ້ນ ນາຣະດະ ໄດ້ມາຮອດທີ່ນັ້ນທາງເສັ້ນທາງແຫ່ງຟ້າ ຖືວີນາ ແລະຂັບຮ້ອງສັນລະເສີນຄຸນຂອງພຣະພະຄະວານ।

Verse 19

स दृष्ट्वा सिंधुनाऽश्वास्यमानां विश्वस्य मातरम् । अवतीर्य श्रुतकथो बोधयामास नारदः

ເມື່ອເຫັນແມ່ແຫ່ງສາກົນຖືກທະເລປອບໃຈ ນາຣະດະຈຶ່ງລົງມາ; ໄດ້ຟັງເລື່ອງແລ້ວ ກໍເລີ່ມປຸກໃຈ ແລະຊີ້ນຳນາງ।

Verse 20

नारद उवाच । मा खेदं देव देवेशि देवि त्वदधिपे पतौ । दूरीकृते विप्रशापात्कुरु कल्याणि धीरताम्

ນາຣະດະກ່າວວ່າ: “ຢ່າໂສກເສົ້າເລີຍ ໂອ ເທວີ ຜູ້ເປັນເຈົ້ານາງແຫ່ງເທວະທັງປວງ. ເມື່ອພຣະສາມີຂອງເຈົ້າໄດ້ກຳຈັດຄຳສາບຂອງພຣາຫມັນແລ້ວ ຂໍໃຫ້ເຈົ້າມັ່ນຄົງ ແລະສະຫງົບ ໂອ ຜູ້ເປັນມງຄົດ.”

Verse 21

त्वं हि साक्षाद्भगवती कृष्णश्च पुरुषोत्तमः । अवतीर्णो धराभारमपनेतुं यदृच्छया

ເພາະເຈົ້າແມ່ນພຣະພະຄະວະຕີໂດຍກົງ ແລະ ກຣິດສະນະແມ່ນປຸຣຸສະອຸດຕະມະ—ບຸລຸດສູງສຸດ. ພຣະອົງໄດ້ອະວະຕານລົງມາດ້ວຍພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງເອງ ເພື່ອປັດເບົາພາລະຂອງແຜ່ນດິນ।

Verse 22

देवो ह्यसौ परं ब्रह्म सदाऽनिर्विण्णमानसः । मायाशक्तिस्त्वमेतस्य सर्गस्थित्यन्तकारिणः

ແທ້ຈິງແລ້ວ ພຣະອົງນັ້ນແມ່ນເທວະ ແລະເປັນພຣະພຣະຫມັນສູງສຸດ ຜູ້ມີຈິດໃຈບໍ່ເຄີຍເຫນື່ອຍລ້າ. ແລະເຈົ້າແມ່ນມາຍາ-ສັກຕິຂອງພຣະອົງ—ພະລັງທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດການສ້າງ, ການດຳລົງ, ແລະການສະລາຍຂອງສັບພະສິ່ງ.

Verse 23

संहृत्य निखिलं शेते ययाऽसौ कलया स्वराट् । तदापि न वियुज्येत त्वया विश्वपतिः प्रभुः

ເມື່ອພຣະອົງຊົງຮວບຮວມຈັກກະວານທັງປວງເຂົ້າຄືນ ພຣະອົງຜູ້ເປັນຈອມອົງການ ກໍຊົງພັກດ້ວຍພະລັງອັນເປັນສ່ວນ (ກະລາ) ນັ້ນ. ແມ່ນແຕ່ໃນຍາມນັ້ນ ພຣະເຈົ້າຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງຈັກກະວານ ກໍບໍ່ເຄີຍແຍກຈາກເຈົ້າ.

Verse 24

अवियुक्तस्त्वया नित्यं देवदेवो जगत्पतिः । लीलावतारेष्वेतस्य सर्वेषु त्वं सहायिनी

ເທວະເທວາ ເຈົ້າແຫ່ງໂລກ ບໍ່ເຄີຍແຍກຈາກເຈົ້າເປັນນິດ. ໃນອະວະຕານລີລາທຸກປະການຂອງພຣະອົງ ເຈົ້າເປັນຄູ່ຄຽງ ແລະເປັນຜູ້ຊ່ວຍເຫຼືອ.

Verse 25

योगं वियोगं च तथा न यात्येष त्वयाऽनघे । विडंबयति भूतानामुपकाराय चेश्वरः

ໂອ ຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ, ພຣະອົງບໍ່ເຂົ້າສູ່ການຮ່ວມກັນ ຫຼືການແຍກຈາກເຈົ້າຢ່າງແທ້ຈິງ. ພຣະເຈົ້າພຽງແຕ່ສະແດງຮູບພາບຂອງສະພາບນັ້ນ ເພື່ອປະໂຫຍດ ແລະການຊີ້ນໍາແກ່ສັດທັງຫຼາຍ.

Verse 26

आराधनीयाः सततं भूदेवा भूतिमीप्सता । प्रकोपनीया नैवैते तत्त्वज्ञा हि तपस्विनः

ຜູ້ໃດປາດຖະໜາຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ ແລະສິຣິມົງຄຸນ ຄວນນະມັດສະການຢ່າງສະເໝີ ແກ່ “ເທວະໃນແຜ່ນດິນ” ຄື ພຣາຫມັນ. ຢ່າໄດ້ກະຕຸ້ນໃຫ້ທ່ານໂກດເລີຍ, ເພາະນັກຕະປະສະວິນຜູ້ຮູ້ສັດຈະ ແມ່ນຜູ້ເຫັນຄວາມເປັນຈິງແທ້.

Verse 27

इत्येवं शिक्षयंल्लोकं वियोगं तेऽनुमन्यते । मुनि शापाद्धरिः साक्षाद्गूढः कपटमानुषः

ດັ່ງນັ້ນ ເພື່ອສອນສັ່ງໂລກ ພຣະອົງຈຶ່ງຍອມຮັບການແຍກຈາກເຈົ້ານັ້ນ. ເນື່ອງຈາກຄໍາສາບຂອງມຸນີ, ຮະຣິເອງຊົງຊ່ອນພຣະອົງ ແລະປາກົດເປັນມະນຸດດ້ວຍການປອມແປງອັນຈົ່ງໃຈ.

Verse 28

अपि स्मरसि कल्याणि जातो रघुकुले स्वयम् । लोकानुग्रहमन्विच्छन्भूभारहरणोत्सुकः

ໂອ ນາງຜູ້ເປັນມງຄົດ ເຈົ້າຈື່ຈຳບໍ່ ວ່າພຣະອົງເອງໄດ້ປະສູດໃນວົງລາກຸ ເພື່ອອະນຸເຄາະໂລກ ແລະປາຖະໜາຈະຍົກພາລະແຜ່ນດິນອອກ?

Verse 29

तं हरिं जगतामीशं रुक्मिणि त्वं न वेत्सि किम् । प्राणेभ्योऽपि गरीयांसमयं देवः स एव हि

ຣຸກມິນີ ເຈົ້າບໍ່ຮູ້ຈັກພຣະຫຣິ ຜູ້ເປັນຈອມເຈົ້າແຫ່ງໂລກທັງປວງດອກບໍ? ພຣະອົງຮັກຍິ່ງກວ່າລົມຫາຍໃຈ ແລະພຣະເທວະນັ້ນແຕ່ຜູ້ດຽວແມ່ນທີ່ພຶ່ງແທ້ຂອງເຈົ້າ.

Verse 30

येनेदं पूरितं विश्वं बहिरन्तश्च सुव्रते । असंगस्य विभोः संगः कथं स्यादिति मन्मतिः

ໂອ ນາງຜູ້ຖືສິນດີ ພຣະອົງຜູ້ແຜ່ຊຶມເຕັມໄປທົ່ວຈັກກະວານ ທັງພາຍນອກແລະພາຍໃນ—ສຳລັບພຣະວິໂພ ຜູ້ບໍ່ຍຶດຕິດໂດຍທຳມະຊາດ ຈະມີ “ຄວາມຍຶດຕິດ” ໄດ້ແນວໃດ? ນີ້ແມ່ນຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງຂ້ອຍ.

Verse 31

तया त्वया नियुक्तोऽसाविति प्रत्येमि सर्वशः । तद्विमुञ्चाऽधिमत्यर्थमात्मानमनुसंस्मर । प्रसीद मातः संधेहि धीरतां स्वमनीषया

ຂ້ອຍເຊື່ອໝັ້ນທຸກປະການວ່າ ພຣະອົງນັ້ນຖືກເຈົ້າມອບໝາຍໃຫ້ເຮັດການນີ້. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງປ່ອຍວາງຄວາມໂສກເກີນຄວນ ແລະລະລຶກຖຶງສະພາບແທ້ຂອງຕົນ. ຂໍໃຫ້ເມດຕາ ໂອ ແມ່—ຈົ່ງສະຫງົບໃຈ ແລະຮວບຮວມຄວາມໝັ້ນຄົງດ້ວຍປັນຍາຂອງເຈົ້າເອງ.

Verse 32

इति ब्रुवति देवर्षाववसाने नदीपतिः । प्रोवाच वचनं तस्यै वाचा मृदुसुवर्णया

ເມື່ອດິວະຣິສິໄດ້ກ່າວຈົບດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງແມ່ນ້ຳທັງປວງໄດ້ກ່າວຕອບນາງ ດ້ວຍສຽງອ່ອນໂຍນ ຫວານດັ່ງຄຳທອງ.

Verse 33

समुद्र उवाच । यदाह देवि देवर्षिर्नत्वा त्वां सत्यमेव तत् । गीयसे त्वं हि वेदेषु नित्यं विष्णुः सहायिनी

ສະມຸດກ່າວວ່າ: ໂອ ເທວີ, ສິ່ງທີ່ດວງ຤ິສີເທວະໄດ້ກ່າວຫຼັງຈາກກົ້ມກາບທ່ານ ແທ້ຈິງດັ່ງນັ້ນ. ເພາະໃນເວດາທັງຫຼາຍ ທ່ານຖືກສັນລະເສີນເປັນນິດ ເປັນຄູ່ຄອງນິລັນດອນ ແລະຜູ້ອຸປະຖຳຂອງພຣະວິສນຸ.

Verse 34

परः पुमानेव निरस्तविग्रहो गूढोऽधिपस्ते विदधाति भूयः । विश्वं व्यवस्थापयति स्वरोचिषा त्वया सहायेन बिभर्ति मूर्तिम्

ພຣະບຸລຸດສູງສຸດ—ໂດຍແທ້ແລ້ວບໍ່ມີຮູບ—ແຕ່ຊ່ອນຢູ່ເປັນອະທິປະຕີ, ຍັງຄົງກໍ່ໃຫ້ເກີດພຣະກິດຂອງພຣະອົງອີກເທື່ອ. ດ້ວຍປະກາຍສະຫວ່າງຂອງພຣະອົງເອງ ພຣະອົງຈັດລະບຽບຈັກກະວານ; ແລະມີທ່ານເປັນຜູ້ຊ່ວຍ ພຣະອົງຈຶ່ງຊົງຮັບຮູບອັນປາກົດ.

Verse 35

तदेष परिखेदस्ते न मनागपि युज्यते । वक्षःस्थलस्था भवती नित्यं श्रीवत्सलक्ष्मणः

ດັ່ງນັ້ນ ຄວາມໂສກເສົ້ານີ້ຂອງທ່ານ ບໍ່ຄວນເລີຍແມ່ນແຕ່ນ້ອຍ. ທ່ານສະຖິດຢູ່ເທິງອົກຂອງພຣະວິສນຸຜູ້ມີເຄື່ອງໝາຍ ສຣີວັດສະ ຢູ່ເປັນນິດ—ເປັນທີ່ພຳນັກນິລັນດອນຂອງພຣະລັກສະມີ.

Verse 36

इयं भागीरथी देवी मदादेशादुपागता । विनोदयिष्यत्यनिशं त्वां हि देवि शरीरिणी

ເທວີພາກີຣະທີນີ້ ມາຮອດທີ່ນີ້ຕາມຄຳສັ່ງຂອງຂ້າ. ໂອ ເທວີ, ນາງຜູ້ມີກາຍແລະປາກົດຢູ່ນີ້ ຈະເຮັດໃຫ້ທ່ານຊື່ນບານ ແລະປອບໂຍນຢ່າງບໍ່ຂາດສາຍ.

Verse 37

एतस्याः स्यान्मृदु स्वादु पयः पूरोपशोभितम् । प्रदेशोऽयमशेषोऽपि भविता त्वत्सुखप्रदः

ນ້ຳຂອງນາງຈະອ່ອນນຸ່ມ ແລະຫວານຊື່ນ ງາມດ້ວຍການໄຫຼຫຼາຍອຸດົມ. ແລະດິນແດນນີ້ທັງໝົດ ຈະກາຍເປັນຜູ້ປະທານຄວາມສຸກໃຫ້ທ່ານ ໂດຍບໍ່ເຫຼືອສ່ວນໃດເລີຍ.

Verse 38

नानाद्रुमलताकीर्णं निकुंजैरुपशोभितम् । मातंगैश्च समाजुष्टं मंजुगुंजन्मधुव्रतम्

ປ່ານັ້ນເຕັມໄປດ້ວຍຕົ້ນໄມ້ນານາ ແລະ ເຄືອໄມ້, ງາມດ້ວຍນິຄຸນຈະຫຼາຍແຫ່ງ; ຊ້າງມາຊຸມຊົນ ແລະ ດັງກ້ອງດ້ວຍສຽງຫຶມຫຶມອັນຫວານຂອງເຜິ້ງຫານ້ຳເຜິ້ງ.

Verse 39

नवपल्लवभङ्गीभिः कुसुमस्तबकैः शुभैः । फलैरमृतकल्पैश्च मंजरी राजिभिस्तथा

ດ້ວຍຮູບງາມອ່ອນຊ້ອຍຂອງຍອດໃບໃໝ່, ດ້ວຍຊໍ່ດອກໄມ້ອັນເປັນມົງຄຸນ, ດ້ວຍໝາກໄມ້ດັ່ງນ້ຳອະມຣິຕ, ແລະດ້ວຍແຖວຊໍ່ດອກບານພຽງພໍ, ມັນສ່ອງສະຫວ່າງຢ່າງສົດງາມ.

Verse 40

नंदनस्य श्रिया जुष्टं मनोनयननन्दनम् । वनं रम्यतरं चात्र ह्यचिरेण भविष्यति

ປ່າທີ່ຖືກປະດັບດ້ວຍສິຣີອັນຮຸ່ງເຮືອງດຸດນັນດະນະ, ຊຶ່ງເຮັດໃຫ້ໃຈແລະຕາຊື່ນບານ, ຈະເກີດຂຶ້ນໃນທີ່ນີ້ໃນໄມ່ຊ້າ, ແລະຈະງາມຍິ່ງກວ່າເກົ່າ.

Verse 41

त्वया संबोधनीयाः स्म वयं मातः सदैव हि । अगम्यरूपा विद्या त्वमस्माभिर्बोध्यसे कथम्

ໂອ ແມ່ເຈົ້າ, ພວກເຮົາຄວນໄດ້ຮັບການສອນສະເໝີຈາກເຈົ້າ. ເຈົ້າແມ່ນວິທະຍາ—ຄວາມຮູ້ເອງ—ມີຮູບພາບລຶກລັບຫາທີ່ສຸດບໍ່ໄດ້; ພວກເຮົາຈະກ້າໄປສອນເຈົ້າໄດ້ແນວໃດ?

Verse 42

तदा वामनुजानीहि प्रसीद परमेश्वरि । नमस्ते विश्वजननि भूयो ऽपि च नमोनमः

ດັ່ງນັ້ນ ຂໍໂປຣດອະນຸຍາດໃຫ້ພວກເຮົາ, ໂອ ພຣະເທວີສູງສຸດ; ຂໍໃຫ້ພຣະອົງເມດຕາ. ນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງ, ໂອ ແມ່ແຫ່ງສາກົນ—ອີກແລ້ວອີກ, ຂໍກາບນົບດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ.

Verse 43

प्रह्लाद उवाच । एवमुक्त्वा जगद्धात्रीं जग्मतुस्तौ यथागतम् । आजगाम च तत्रैव देवी भागीरथी स्वयम्

ພຣະປຣະຫລາດ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ກ່າວດັ່ງນັ້ນແກ່ແມ່ຜູ້ຄ້ຳຈຸນໂລກ ທັງສອງນັ້ນກໍໄດ້ຈາກໄປດັ່ງທີ່ມາ; ແລະໃນທີ່ນັ້ນເອງ ນາງເທວີ ພາກີຣະທີ ກໍມາຮອດດ້ວຍຕົນເອງ.

Verse 44

वनं समभवत्तत्र दिव्यभूरुहसेवितम् । सेव्यं समस्तलोकानां फलपुष्पसमृद्धिमत्

ໃນທີ່ນັ້ນ ປ່າໜຶ່ງໄດ້ເກີດຂຶ້ນ ມີຕົ້ນໄມ້ທິບພະຍາອາໄສຢູ່; ເປັນທີ່ຄວນໃຫ້ສັດໂລກທັງປວງເຂົ້າໄປສັກກາລະ ອຸດົມດ້ວຍໝາກແລະດອກໄມ້.

Verse 45

प्रसादेन च भूतानां गंगाऽशेषाघहारिणी । भूषयामास तद्देशं सा च विष्णुपदी सरित्

ດ້ວຍພຣະກະລຸນາຕໍ່ສັດໂລກທັງປວງ ແມ່ນ້ຳຄົງຄາ ຜູ້ກຳຈັດບາບທັງປວງ ໄດ້ປະດັບປະດາດິນແດນນັ້ນ; ແລະແມ່ນ້ຳອັນມີນາມວ່າ ວິສນຸປະດີ (ເກີດຈາກພຣະບາດຂອງພຣະວິສນຸ) ກໍເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນງາມສະຫງ່າ.

Verse 46

देवो च मुनिवाक्येन गंगायाश्च विनोदनात् । सौन्दर्या तस्य देशस्य किञ्चित्स्वास्थ्यमवाप ह

ແລະດ້ວຍຖ້ອຍຄຳຂອງມຸນີ ພ້ອມດ້ວຍການເກື້ອກູນອັນນ່າຊື່ນຊົມຂອງແມ່ນ້ຳຄົງຄາ ຄວາມງາມຂອງດິນແດນນັ້ນກໍໄດ້ກັບຄືນສູ່ຄວາມສະຫງົບສົມດຸນບາງສ່ວນ.

Verse 47

अथ विष्णुपदीं देवीं श्रुत्वा सागरसंगताम् । इतस्ततः समाजग्मुः श्रद्दधानाः पयस्विनीम्

ຕໍ່ມາ ເມື່ອໄດ້ຍິນວ່າ ເທວີ ວິສນຸປະດີ (ຄົງຄາ) ໄດ້ພົບກັບທະເລ ຜູ້ມີສັດທາທັງຫຼາຍກໍພາກັນມາຈາກທິດທາງທັງປວງ ເພື່ອເຂົ້າຫາແມ່ນ້ຳອຸດົມນ້ຳນັ້ນ.

Verse 48

द्वारकावासिनश्चैव जनाः काननशोभया । हृष्टचित्ताः समाजग्मुरनिशं रुक्मिणीवनम्

ຊາວເມືອງດວາຣະກາ ຍິນດີດ້ວຍຄວາມງາມຂອງປ່າ ແລະມີໃຈປິຕິ ໄປຫາສວນປ່າຂອງນາງຣຸກມິນີຢ່າງບໍ່ຂາດສາຍ।

Verse 49

श्रुत्वा तदखिलं सर्वं दुर्वासाः शांभवी कला । चुकोप स्मयमानश्च भूय एतदभाषत

ເມື່ອໄດ້ຍິນທຸກຢ່າງນັ້ນ ທ່ານດຸຣວາສາ—ຜູ້ເປັນຮູບປະກົດແຫ່ງພະລັງສາມພະວີ—ກໍເກີດໂກດ; ແຕ່ຍັງຍິ້ມ ແລ້ວເວົ້າຄໍານີ້ອີກຄັ້ງ।

Verse 50

दुर्वासा उवाच । कः प्रभुस्त्रिषु लोकेषु मह्यं वचनमन्यथा । विधातुमपि देवानामाद्यो लोकपितामहः

ດຸຣວາສາກ່າວວ່າ: ໃນສາມໂລກນີ້ ໃຜຈະມີອໍານາດເຮັດໃຫ້ຄໍາຂອງຂ້າເປັນຢ່າງອື່ນໄດ້—ແມ່ນແຕ່ພຣະປິຕາມະຫາແຫ່ງໂລກ ຜູ້ເປັນປະຖົມໃນຫມູ່ເທວະດາ?

Verse 51

किं न जानाति लोकोऽयं मयि रोषकषायिते । शक्रं प्रति त्रिभुवनं भ्रष्टश्रीकमभूत्तदा

ໂລກນີ້ບໍ່ຮູ້ດອກຫລື ເມື່ອຄວາມໂກດຂອງຂ້າຖືກກະຕຸ້ນ ຈະເກີດຫຍັງ? ຄັ້ງໜຶ່ງ ເນື່ອງຈາກພຣະສັກຣະ ສາມໂລກກໍສູນສິ້ນສິຣີສົມບັດໃນຂະນະນັ້ນ।

Verse 52

मम शापमविज्ञाय नन्दनप्रतिमे वने । कथं सा रुक्मिणी तत्र रमते जनसेविते

ບໍ່ໄດ້ໃສ່ໃຈຄໍາສາບຂອງຂ້າ ເປັນໄປໄດ້ແນວໃດທີ່ນາງຣຸກມິນີຈະພິມພອນຢູ່ທີ່ນັ້ນ—ໃນສວນປ່າດັ່ງນັນທະນະ ທີ່ຜູ້ຄົນເຂົ້າມາຮັບໃຊ້ແລະອຸປະຖຳບໍລິການ?

Verse 53

तदेते तरवः सर्वे संत्वभोज्यफला नृणाम् । विभ्रष्टसर्वसौभाग्याः कुसुमस्तबकोज्झिताः

ດັ່ງນັ້ນ ຂໍໃຫ້ຕົ້ນໄມ້ເຫຼົ່ານີ້ທັງໝົດ ກາຍເປັນຕົ້ນທີ່ຜົນບໍ່ຄວນໃຫ້ມະນຸດກິນ—ສູນເສຍສິຣິງາມທັງປວງ ແລະປາດຈາກຊໍ່ດອກໄມ້।

Verse 54

इयं तु शापनिर्दग्धा हरचूडामणिः सरित् । वार्यस्याः स्यादपेयं तु नैवेह स्थातुमर्हति

ແລະ ແມ່ນ້ຳນີ້—ຮະຣະຈູດາມະນິ (ເພັດມົກກຸດຂອງຮະຣະ)—ຖືກເຜົາໄໝ້ໂດຍຄຳສາບ; ຂໍໃຫ້ນ້ຳຂອງນາງກາຍເປັນນ້ຳທີ່ດື່ມບໍ່ໄດ້; ແທ້ຈິງ ນາງບໍ່ຄວນຢູ່ທີ່ນີ້।

Verse 55

प्रह्लाद उवाच । तदा सर्वमभूत्तत्र यद्यदाह च वै मुनिः । वाचि वीर्यं हि विप्राणां निर्मितं विष्णुना स्वयम्

ພຣະຫລາດາ ກ່າວວ່າ: ໃນເວລານັ້ນ ທີ່ນັ້ນ ທຸກສິ່ງເກີດຂຶ້ນຕາມທີ່ມຸນີໄດ້ກ່າວໄວ້. ເພາະພະລັງອຳນາດທີ່ສະຖິດຢູ່ໃນວາຈາຂອງພຣາຫມັນ ແມ່ນພຣະວິສນຸຜູ້ສ້າງ ແລະຄ້ຳຈຸນໄວ້ໂດຍພຣະອົງເອງ.

Verse 56

सा तु देवी तथा वृत्तमवेक्ष्य भृशदुःखिता । मेने दुरत्ययं दैवमापतत्तत्पुनःपुनः

ແຕ່ເທວີນັ້ນ ເມື່ອເຫັນເຫດການເກີດຂຶ້ນດັ່ງນັ້ນ ກໍເສົ້າໂສກຢ່າງຫນັກ. ນາງຄິດວ່າ ຊະຕາກຳອັນຫຼີກບໍ່ພົ້ນ ໄດ້ຕົກທັບນາງຊ້ຳໆອີກ.

Verse 57

ततस्तु सा विनिश्चित्य मरणं दुःखभेषजम् । उत्तरीयांबरेणैव बहिः किञ्चित्प्रबद्ध्य तु

ຕໍ່ມາ ນາງຕັດສິນໃຈວ່າ ຄວາມຕາຍແມ່ນຢາຮັກສາຄວາມໂສກ. ແລ້ວນາງໃຊ້ຜ້າຄຸມບ່າຂອງນາງ ຜູກໄວ້ຂ້າງນອກເລັກນ້ອຍ ແລະມັດໃຫ້ແນ່ນ.

Verse 58

अथावबुध्य तत्सर्वं सर्वभूतगुहाशयः । तां ज्ञात्वा सत्वरं चाऽगात्सुपर्णेन दयानिधिः

ແລ້ວພຣະອົງ—ຜູ້ສະຖິດຢູ່ໃນຖ້ຳຫົວໃຈອັນລຶກລັບຂອງສັດທັງປວງ—ໄດ້ຮູ້ແຈ້ງທຸກສິ່ງ. ເມື່ອຮູ້ທຸກຂ໌ຂອງນາງ ພຣະອົງຜູ້ເປັນຄັງແຫ່ງເມດຕາກະລຸນາ ກໍຮີບໄປໂດຍຂີ່ສຸປັນນະ (ກະຣຸດ)។

Verse 59

ददर्श तादृशीं देवीं कण्ठपाशकरां विभुः । अधस्तात्तरुशाखायां निमीलितविलोचनाम्

ພຣະຜູ້ເປັນໃຫຍ່ໄດ້ເຫັນເທວີໃນສະພາບນັ້ນ ຖືບ່ວງຄໍຢູ່ໃນມື. ນາງຢືນຢູ່ໃຕ້ກິ່ງໄມ້ ພ້ອມດ້ວຍດວງຕາປິດສະຫງົບ.

Verse 60

विभ्रष्टभूषणगणां कृशदेहवल्लीं म्लानाननांबुजरुचं मरणे प्रसक्ताम् । मेने स विग्रहवतीं करुणां कृपालुस्तां सौख्यदां गुणवतीं प्रणतार्तिहन्त्रीम्

ເຄື່ອງປະດັບຂອງນາງຫຼຸດລົງ ກາຍອ່ອນຊ້ອຍດັ່ງເຄືອໄມ້ແຫ້ງ ຄວາມສະຫວ່າງດັ່ງດອກບົວໃນໃບໜ້າກໍຈາງລົງ ແລະໃຈມຸ່ງໄປຫາຄວາມຕາຍ. ພຣະອົງຜູ້ເມດຕາກະລຸນາເຫັນແລ້ວ ຈຶ່ງຮູ້ວ່ານາງແມ່ນ “ກະລຸນາ” ທີ່ມີຮູບກາຍ—ຜູ້ປະທານຄວາມສຸກສະບາຍ ຜູ້ມີຄຸນຄ່າ ແລະຜູ້ດັບທຸກຂ໌ແກ່ຜູ້ກ້ມກາບຍອມຈຳນົນ.

Verse 61

संश्रुत्य साऽपि पतगाधिपते रवं वै प्रोन्मील्य नेत्रकमलेऽथ ददर्श कृष्णम् । सामन्यत त्रिकविवर्तितलोचनाब्जं प्राप्तं तमिष्टसुहृदं निजजीवनाथम्

ເມື່ອໄດ້ຍິນສຽງຮ້ອງຂອງຈອມແຫ່ງນົກ (ກະຣຸດ) ນາງກໍເປີດດວງຕາດັ່ງດອກບົວ ແລະເຫັນພຣະກຣິດສະນາ. ນາງຈ້ອງມອງພຣະອົງ—ມິດອັນເປັນທີ່ຮັກ, ຜູ້ມາຮອດ, ຈອມແຫ່ງຊີວິດຂອງນາງ—ດ້ວຍດວງຕາດັ່ງບົວທີ່ຫັນວຽນຊ້ຳໆດ້ວຍຄວາມພິສົດ.

Verse 62

सा रोमहर्षविवशा त्रपया परीता कोपानुरागकलुषा कृतविप्रलापा । संवर्द्धितद्विगुणशोकभरा च देवी नानारसं बत दृशोर्विषयं प्रपेदे

ເທວີຖືກຄວາມສະທ້ານສະເທືອນຄອບງຳ ຂົນລຸກຊູ່ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມອາຍ. ໃຈນາງຂຸ່ນມົວດ້ວຍຄວາມໂກດປົນຮັກ ແລະເວົ້າຄຳທີ່ຂາດຕອນບໍ່ຕໍ່ເນື່ອງ. ພາລະໂສກຂອງນາງເພີ່ມເປັນສອງເທົ່າ ແລະດວງຕາຂອງນາງພົບພາວະອາລົມຫຼາຍຮູບຫຼາຍລົດ.

Verse 63

तस्याः ससाध्वसविसर्गचिकीर्षितायाः पाशं व्यपोह्य करचारु सरोरुहेण । आदाय पाणिममृतोपमया च वाचा संजीवयन्निदमुदारमुदाजहार

ເມື່ອນາງກໍາລັງຈະປ່ອຍຊີວິດດ້ວຍຄວາມຢ້ານ ພຣະອົງໄດ້ປັດເຊືອກບ່ວງອອກດ້ວຍມືງາມດັ່ງດອກບົວ. ພຣະອົງຈັບມືນາງ ແລະຊຸກຊີວິດນາງດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາດັ່ງນ້ໍາອະມຣິຕ ແລ້ວກ່າວຖ້ອຍຄໍາອັນສູງສົ່ງນີ້.

Verse 64

श्रीकृष्ण उवाच । किमेतत्साहसं भीरु चिकीर्षत्यविचारितम् । ननु देवि ममाचक्ष्व किं नु ते खेदकारणम्

ພຣະສີກຣິດສະນາກ່າວວ່າ: “ໂອ ຜູ້ຫວາດກົວ, ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງຄິດຈະເຮັດການກ້າຫານບໍ່ທັນພິຈາລະນານີ້? ໂອ ເທວີ, ຈົ່ງບອກເຮົາເຖີດ—ອັນໃດແມ່ນເຫດໃຫ້ເຈົ້າເສົ້າໃຈ?”

Verse 65

त्वं विद्याऽहं परो बोधस्त्वं माया चेश्वरस्त्वहम् । त्वं च बुद्धिरहं जीवो वियोगः कथमावयोः

“ເຈົ້າແມ່ນວິທະຍາອັນສັກສິດ; ເຮົາແມ່ນຄວາມຮູ້ຕື່ນອັນສູງສຸດ. ເຈົ້າແມ່ນມາຍາ; ເຮົາແມ່ນພຣະເຈົ້າຜູ້ເປັນອິດສະຫຼະ. ເຈົ້າແມ່ນປັນຍາ; ເຮົາແມ່ນຊີວະຜູ້ສະຖິດໃນກາຍ—ດັ່ງນັ້ນຈະມີການພັດພາກລະຫວ່າງເຮົາສອງໄດ້ແນວໃດ?”

Verse 66

त्वया विमोहितात्मानो भ्राम्यन्त्यजभवादयः । सा कथं क्षुभ्यसि त्वं तु किं स्वधाम न बुध्यसे

“ໂດຍເຈົ້ານີ້ແຫຼະ ແມ່ນແຕ່ພຣະພຣະຫມາ ແລະຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ອື່ນໆ ກໍຖືກຫຼົງໄຫຼ ແລະພາກພຽນວຽນວົນ. ແລ້ວເຈົ້າເອງຈະຖືກກະທົບໄດ້ແນວໃດ? ເຈົ້າບໍ່ຮູ້ຈັກຖິ່ນພໍ່ຖິ່ນແມ່ຂອງຕົນ—ສະພາວະແທ້—ບໍ?”

Verse 67

त्वया हि बद्धा ऋषयस्ते चरन्तीह कर्मभिः । तां त्वां कथमृषिः शप्तुं शक्नुयाद्वरवर्णिनि

“ແທ້ຈິງແລ້ວ ໂດຍເຈົ້ານີ້ແຫຼະ ບັນດາລຶສີກໍຖືກຜູກມັດ ແລະເຄື່ອນໄຫວຢູ່ໃນໂລກນີ້ຕາມອໍານາດແຫ່ງກັມ. ເຊັ່ນນັ້ນ ລຶສີຜູ້ໃດຈະມີອໍານາດສາບແຊ່ງເຈົ້າໄດ້ ໂອ ນາງຜູ້ງາມອັນປະເສີດ?”

Verse 68

शिक्षार्थं त्विह लोकानामेवं मे देवि चेष्टितम् । मन्मायया समाविष्टः कुरुते विवशः पुमान् । पश्य कोपपरीतात्मा यः स शान्तो मुनीश्वरः

ໂອ ເທວີ, ເພື່ອສອນສັ່ງຊາວໂລກ ຂ້າໄດ້ປະພຶດແບບນີ້. ມະນຸດຜູ້ຖືກມາຍາຂອງຂ້າເຂົ້າຄອບງຳ ຍ່ອມກະທຳຢ່າງບໍ່ອາດຕ້ານ. ຈົ່ງເບິ່ງ—ຜູ້ທີ່ຈິດຖືກໂກດຄອບງຳ ແທ້ຈິງແມ່ນອົງມຸນີເຈົ້າຜູ້ສະງົບນັ້ນເອງ.

Verse 69

प्रह्लाद उवाच । सोऽभ्येत्य भक्तिनम्रोऽथ दुर्वासा मुनिसत्तमः । विचार्य मनसा सर्वं पश्चात्तापानुपाश्रयत्

ພຣະຫລາດາ ກ່າວວ່າ: ແລ້ວ ທຸຣະວາສາ ມຸນິຜູ້ປະເສີດ ໄດ້ເຂົ້າມາໃກ້ ດ້ວຍຄວາມນົບນ້ອມແຫ່ງພັກຕິ. ເມື່ອພິຈາລະນາທຸກສິ່ງໃນໃຈແລ້ວ ຈຶ່ງໄດ້ພຶ່ງພາຄວາມສຳນຶກຜິດ (ການກັບໃຈ).

Verse 70

किं मया कृतमित्युक्त्वा तत्समीपमुपागमत् । अपतद्विलुठन्भूमौ दण्डवच्चाश्रुसंप्लुतः

ເຂົາເວົ້າວ່າ “ຂ້າໄດ້ເຮັດຫຍັງໄປ?” ແລ້ວເຂົ້າໄປໃກ້ພວກນັ້ນ. ເຂົາລົ້ມລົງ ກິ້ງກັບພື້ນ ແລະກົ້ມກາບແບບດັ່ງໄມ້ທ່ອນ ຊຸ່ມໄປດ້ວຍນ້ຳຕາ.

Verse 71

पितरौ जगतो देवौ क्षामयामास दीनवत् । तुष्टाव सूक्तवाक्यैस्तु रहस्यैर्भक्तिसंयुतः

ເຂົາຂໍອະໄພຈາກເທວະສອງອົງ ຜູ້ເປັນພໍ່ແມ່ແຫ່ງໂລກ ດັ່ງຄົນທຸກຍາກ. ແລະດ້ວຍພັກຕິ ເຂົາໄດ້ສັນລະເສີນພວກພຣະອົງດ້ວຍຖ້ອຍຄຳງາມ ແລະຄວາມໝາຍລຶກລັບອັນລຶກຊຶ້ງ.

Verse 72

आह चेदं जगन्नाथं यदि मय्यस्त्यनुग्रहः । तदा पुरेव संयोगो देव देव्या विधीयताम्

ແລະເຂົາໄດ້ກ່າວຕໍ່ພຣະເຈົ້າແຫ່ງຈັກກະວານວ່າ: “ຖ້າພຣະອົງມີພຣະເມດຕາຕໍ່ຂ້າ, ຂໍໃຫ້ການຮ່ວມພົບຂອງເທວະແລະເທວີ ຖືກຈັດໃຫ້ກັບຄືນ ເຫມືອນເກົ່າ.”

Verse 73

अथ प्रहस्य गोविन्दस्तमाह मुनिसत्तमम् । न हि ते वचनं जातु मृषा भवितुमर्हति

ແລ້ວ ພຣະໂກວິນທະ ຍິ້ມແຍ້ມ ກ່າວແກ່ ມຸນິຜູ້ປະເສີດວ່າ: «ຖ້ອຍຄໍາຂອງທ່ານ ບໍ່ເຄີຍເປັນຄໍາມຸສາ»।

Verse 74

मयैवं विहितः सेतुः कथमुच्छेद्यतां द्विज । सद्भिराचरितः सेतुः सिद्धो लोकस्य पालकः

«ເສຕຸ (ຂອບເຂດແຫ່ງທຳ) ນີ້ ຂ້າໄດ້ສ້າງຕັ້ງໄວ້—ໂອ ພຣາຫມັນ, ຈະຕັດຂາດໄດ້ແນວໃດ? ເສຕຸນີ້ ທີ່ຄົນດີປະພຶດຕາມ ສຳເລັດສົມບູນ ແລະເປັນຜູ້ປົກປ້ອງໂລກ»।

Verse 75

दिनेदिने द्विकालं च आयास्ये मुनिसत्तम । विनोदयिष्ये तां तां तु मुनिकन्यां च काम्यया

«ໂອ ມຸນິຜູ້ປະເສີດ, ຂ້າຈະມາທຸກມື້ ທັງສອງເວລາ (ເຊົ້າແລະແລງ) ແລະຕາມຄວາມປາຖະໜາ ຂ້າຈະເຮັດໃຫ້ທິດາຂອງມຸນິນັ້ນ ຊື່ນບານຊ້ຳໆ»।

Verse 76

तुष्यामि साधनैर्नान्यैर्मत्कथाकथनैरपि । यथा संपूज्य मामत्र मम प्रीतिर्भविष्यति

«ຂ້າບໍ່ພໍໃຈດ້ວຍວິທີອື່ນໆ—ແມ່ນແຕ່ການເລົ່າເລື່ອງກ່ຽວກັບຂ້າກໍບໍ່ເທົ່າ—ເທົ່າກັບການບູຊາຂ້າຢ່າງຖືກຕ້ອງໃນທີ່ນີ້; ແລ້ວພຣະເມດຕາຂອງຂ້າຈະເກີດຂຶ້ນ»।

Verse 77

यदा च मयि वै कुण्ठमधिरूढे महामुने । प्रवेक्ष्यति तदा तेजो मम सर्वं त्रिविक्रमे

«ແລະເມື່ອຂ້າ, ໂອ ມະຫາມຸນິ, ໄດ້ຂຶ້ນສູ່ ໄວກຸນຖະ, ໃນເວລານັ້ນ ລັດສະໝີທັງປວງຂອງຂ້າ ຈະເຂົ້າໄປສູ່ ຕຣິວິກຣະມະ»।

Verse 78

रुक्मिणीयं च मन्मूर्तेः संयोगं पुनरेष्यति । इयं भागीरथी चापि सागरेण समा गुणैः । त्यक्त्वा ह्यशेषदुःखानि सुखं चैव गमिष्यति

ຣຸກມິນີກໍຈະໄດ້ກັບຄືນໄປຮ່ວມສະຫມັກຄີກັບພຣະຮູບຂອງເຮົາອີກຄັ້ງ. ແລະ ພາກີຣະທີ (ຄົງຄາ) ນີ້ດ້ວຍ—ມີຄຸນຄ່າເທົ່າທະເລ—ຈະປະລະທຸກຂ໌ທັງປວງ ແລ້ວໄປສູ່ຄວາມສຸກອັນສູງສຸດ.

Verse 79

अनुग्रहं विधायैवमृषिणा सह केशवः । विवेश स्वपुरीं तत्र विधायोपांतिकं मुनिम्

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອປະທານພຣະກະລຸນາແລ້ວ ເກສະວະພ້ອມກັບຣິຊີ ໄດ້ເຂົ້າສູ່ນະຄອນຂອງພຣະອົງ. ແລ້ວຈັດໃຫ້ມຸນີຢູ່ໃກ້ຄຽງເພື່ອຮັບໃຊ້.

Verse 80

सापि देवी च संबुध्य तदा तस्य विचेष्टितम् । अनुग्रहाद्भगवतो बभूव विगत ज्वरा

ເທວີນັ້ນກໍໄດ້ຮູ້ແຈ້ງໃນເວລານັ້ນເຖິງການກະທຳຂອງລາວ; ແລະໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ນາງກໍພົ້ນຈາກໄຂ້ທຸກທົນ.

Verse 81

यतश्च मुक्ता दुःखेन तत्र देवी हरिप्रिया । ततो भागीरथी सा तु गदिता दुःखमोचिनी

ເນື່ອງຈາກເທວີຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງຮະຣິ ໄດ້ພົ້ນຈາກທຸກຂ໌ຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ດັ່ງນັ້ນ ພາກີຣະທີນັ້ນຈຶ່ງຖືກຂານນາມວ່າ “ຜູ້ປົດທຸກຂ໌”.

Verse 82

अमावास्यां पौर्णमास्यां यस्तस्याः संगमे शुभे । स्नायादशेषदुःखात्तु स नरः परिमुच्यते

ໃນວັນອະມາວັດສະຍາ ແລະ ວັນເພັງເດືອນ ຜູ້ໃດໄດ້ອາບນ້ຳຢູ່ຈຸດບັນຈົບອັນເປັນມົງຄຸນຂອງນາງ, ຜູ້ນັ້ນຈະພົ້ນຈາກທຸກຂ໌ທັງປວງໂດຍສິ້ນເຊີງ.

Verse 83

अष्टम्यां च चतुर्दश्यां नवम्यां चावलोकिता । नराणां रुक्मिणी देवी सर्वान्कामा न्प्रयच्छति

ໃນວັນອັດຖະມີ ແລະ ວັນຈະຕຸຣະດະຊີ ແລະ ວັນນະວະມີ ເມື່ອໄດ້ເບິ່ງພຣະເທວີຣຸກມິນີ ນາງປະທານຄວາມປາຖະນາທັງປວງແກ່ມະນຸດ।

Verse 84

इत्येतत्कथितं देव्या ऋषयो दुःखमोचनम् । अनुग्रहश्च देवस्य किं भूयः श्रोतुमिच्छथ

ດັ່ງນີ້ ໂອ ບັນດາລິສີ, ຄຸນມະຫາອານຸພາບຂອງພຣະເທວີຜູ້ປົດທຸກ ແລະ ພຣະອະນຸເຄາະຂອງພຣະເຈົ້າ ໄດ້ຖືກເລົ່າແລ້ວ; ທ່ານປາຖະນາຈະຟັງອັນໃດອີກ?