Agneya-vidya
The Science of Ritual Worship
Comprehensive instructions on Agni-based rituals, temple worship procedures, mantra recitation, and the sacred science of fire ceremonies.
Adhyayas in Agneya-vidya
Adhyaya 17
Chapter 17 — सृष्टिविषयकवर्णनम् (An Account Concerning Creation)
ພຣະອັກນີສືບຕໍ່ສອນພຣະລິສີວະສິດຖະ ໂດຍຫັນຈາກເລື່ອງອະວະຕາຣາໄປສູ່ການກໍ່ກຳເນີດຈັກກະວານ ຊີ້ວ່າການສ້າງໂລກແມ່ນລີລາຂອງພຣະວິສນຸ ທັງແບບສະກຸນ ແລະ ນິຣກຸນ. ບົດນີ້ລຽງລຳດັບການແຜ່ອອກຕາມສາງຂະຍະ: ພຣະພຣະຫມັນເປັນອະວະຍັກຕະ, ພຣະວິສນຸເຂົ້າສູ່ prakṛti ແລະ puruṣa, ເກີດ mahat ແລະ ahaṅkāra ສາມປະເພດ; ຈາກ tanmātra ຄ່ອຍໆເກີດ mahābhūta ຈາກ ākāśa ຫາ pṛthivī. ຈາກ ahaṅkāra ສາດຕະວິກ ເກີດເທວະດາຜູ້ຄຸ້ມຄອງ ແລະ ຈິດ (manas); ຈາກ ຕາມະສິກ/ໄຕຈະສະ ເກີດອິນທຣິຍະ. ຍັງກ່າວເຖິງນິຍາມ “ນາຣາຍະນະ-ນ້ຳ”, ໄຂ່ຄຳ hiraṇyāṇḍa, ແລະ ພຣະພຣະຫມາ Hiraṇyagarbha ແບ່ງໄຂ່ເປັນຟ້າ-ດິນ ຕັ້ງອາກາດ ທິດ ເວລາ ແລະ ພະລັງໃຈ (kāma, krodha, rati). ການສ້າງດຳເນີນຕໍ່ດ້ວຍປາກົດການອາກາດ ນົກ Parjanya ແລະ ສັນທະວິທີ/ມັນຕຣາເວດສຳລັບ yajña, ຈົນປາກົດ Rudra, Sanatkumāra ແລະ ພຣະລິສີພຣະຫມັນ 7 ອົງເກີດຈາກຈິດ; ພຣະພຣະຫມາແບ່ງເປັນຊາຍ-ຍິງເພື່ອໃຫ້ເກີດສັດທັງຫຼາຍ ເຊື່ອມຈັກກະວານກັບລະບຽບພິທີ ແລະ ອານຸພາບຂອງຍັດ.
Adhyaya 18
Svāyambhuva-vaṁśa-varṇanam (Description of the Lineage of Svāyambhuva Manu)
ອັກນິສືບຕໍ່ການຖ່າຍທອດຄວາມຮູ້ແບບສາລະນຸກົມ ໂດຍຫັນຈາກການກໍ່ກຳເນີດໂລກໄປສູ່ທຳມະຕາມສາຍວົງສາ: ວົງສາຂອງ ສະວາຍັມພູວະ ມະນຸ ຖືກຈັດເປັນປະຫວັດສາດອັນສັກສິດ ເພື່ອຮັບຮອງລະບຽບພິທີ, ລາຊະອຳນາດ, ແລະການເກີດຂຶ້ນຂອງສັດທັງຫຼາຍຕາມຂັ້ນ. ເລີ່ມຈາກລູກຫຼານຂອງມະນຸ (ປຣິຍະວຣະຕະ, ອຸຕຕານະປາດະ, ແລະ ສະຕາຣູປາ) ແລ້ວເນັ້ນການບຳເພັນຕະປະສະຂອງ ທຣຸວະ ຈົນ ວິສນຸ ປະທານຕຳແໜ່ງຖາວອນໃນຈັກກະວານ (ທຣຸວະເປັນດາວຂົ້ວ). ສາຍວົງສາດຳເນີນໄປຈົນເຖິງການປາກົດຂອງ ປຣຶຖຸ ຈາກ ເວນະ ເປັນແບບຢ່າງຂອງການປົກຄອງລາຊະຣິຊິ; ແຜ່ນດິນ (ວະສຸນທະຣາ) ຖືກ “ຮີດນົມ” ເພື່ອຫຼ້ຽງຊີວິດແລະພືດຜົນ ເປັນນິຍາມຂອງການເອົາຊັບພະຍາກອນຢ່າງຖືກທຳມະເພື່ອປະໂຫຍດສ່ວນຮວມ. ຕໍ່ມາເວົ້າເຖິງ ປຣະເຈຕະສະ ບຳເພັນພະຍາຍາມ, ແຕ່ງງານກັບ ມາຣິສາ, ແລະເກີດ ທັກສະ ຜູ້ຂະຫຍາຍການສ້າງສັນຜ່ານບຸດສາວທີ່ມອບໃຫ້ ທຳມະ, ກັດຊະຍະປະ, ໂສມ ແລະອື່ນໆ. ທ້າຍບົດມີບັນຊີ ວິສເວເທວະ, ສາດຫຍະ, ມາຣຸດ, ວະສຸ, ຣຸດຣະ; ນາມຂອງ ສະກັນດະ; ແລະ ວິສວະກັມມາ ຊ່າງສະຖາປະນິກເທວະ ເພື່ອຢືນຢັນວິທີຂອງປຸຣານະ: ບັນຊີແລະສາຍວົງສາເປັນດັດຊະນີຄວາມຮູ້ພິທີ ເຊື່ອມຄອສໂມໂລຊີກັບສັງຄົມ, ຊ່າງຝີມື, ແລະພະຄະຕິ.
Adhyaya 19
Chapter 19 — कश्यपवंशवर्णनम् (Description of Kaśyapa’s Lineage)
ອັກນິປ່ຽນຈາກການກໍ່ກຳເນີດຈັກກະວານໄປສູ່ຈັກກະວານແບບສາຍພັນ ໂດຍບັນຍາຍລູກຫຼານຂອງກັສຍະປະເປັນແຜນທີ່ວ່າສາຍພັນເທວະ ກຶ່ງເທວະ ແລະສາຍພັນປະປັກສັດ ເຂົ້າມາເຕັມໂລກຕາມມັນວັນຕະຣະແນວໃດ. ເລີ່ມດ້ວຍຕຸສິຕະ ແລະບັນຊີອາທິຕະ (ລວມວິສນຸ/ອິນທຣະ ແລະເທວະສຸລິຍະ) ແລ້ວຫັນໄປຫາລູກຫຼານຂອງດິຕິ—ຫິຣັນຍະກະສິປຸ ແລະຫິຣັນຍາກສະ—ເພື່ອຊີ້ໃຫ້ເຫັນການເກີດຂຶ້ນຊ້ຳໆຂອງອຳນາດຕໍ່ຕ້ານ “ຢຸກຕໍ່ຢຸກ”. ບົດນີ້ຍັງນັບສາຂາດານະວະສຳຄັນ (ປຣະຫລາດ, ບະລິ, ບານະ) ແລະຜູກຄວາມເລື່ອມໃສວິສນຸຂອງປຣະຫລາດເຂົ້າກັບລຳດັບຄຸນທຳໃນສາຍພັນອະສຸຣະ. ຕໍ່ມາຂະຫຍາຍໄປຫາພັນລະຍາຂອງກັສຍະປະ (ປຸໂລມາ, ກາລະກາ; ວິນະຕາ, ກັດຣູ, ສຸຣາສາ, ສຸຣະພີ ແລະອື່ນໆ) ແລະລູກຫຼານອັນຫຼາກຫຼາຍ ອະທິບາຍກຳເນີດນົກ ນາກ ສັດ ແລະພືດ ເປັນປະຕິສັຣຄະ (ການສ້າງຄັ້ງທີສອງ). ທ້າຍບົດກຳນົດລະບົບບໍລິຫານຈັກກະວານ: ຜູ້ປົກຄອງຊັ້ນສັດ ແລະທິດທັງຫຼາຍ (ຈິຕຣະຣະຖະ, ວາສຸກິ, ຕັກສະກະ, ຄະຣຸດ; ຜູ້ພິທັກທິດ) ຈົນເກີດເປັນລຳດັບຊັ້ນທີ່ສະທ້ອນລະບຽບພິທີ ແລະສະໜັບສະໜູນການປົກຄອງຕາມທຳມະ.
Adhyaya 20
Sargaviṣayaka-varṇana — The Topics of Primary Creation (Sarga)
ພຣະອັກນິເລີ່ມບົດຮຽນຈັກກະວານວິທະຍາໂດຍຈັດປະເພດ “ສັກຣະ (sarga)” ເປັນລຳດັບຈາກຫຼັກການລະອຽດໄປສູ່ຊີວິດມີຮ່າງກາຍ ແລະສຸດທ້າຍໄປສູ່ຜົນແຫ່ງພຣະກະລຸນາ. ທ່ານອະທິບາຍລຳດັບປຣາກຣິຕະ: ການເກີດຂອງ “ມະຫັດ (Mahat)” ເປັນປັນຍາຈັກກະວານທີ່ພຣະພຣະຫມາປະກົດອອກຄັ້ງທຳອິດ, ຕໍ່ມາຈາກຕັນມາຕຣະເກີດທາດຫຍາບ (ພູຕະ), ແລະຂັ້ນໄວກາຣິກ/ໄອນດຣິຍະກ ທີ່ເກືອບກັບອິນທຣີຍະ ແລະໜ້າທີ່ຂອງມັນ. ຈາກນັ້ນລຽງລຳດັບສັດຕະວະ: ສິ່ງຢູ່ນິ່ງ, ກຳເນີດສັດ (tiryaksrotas/stairyag-yoni), ເທວະ (ūrdhvasrotas), ແລະມະນຸດ (vāk-srotas) ຈົນເຖິງ “ອະນຸຄຣະຫະ-ສັກຣະ” ທີ່ຊີ້ວ່າຊີວິດປະກົດມີມິຕິທາງຄຸນທຳ-ຈິດວິນຍານ (ສາຕຕະວິກ/ຕາມະສ). ບົດນີ້ຍັງຍົກຕົວຢ່າງສາຍວົງສາ: ນັກບຳເນັດ ແລະສັດທິບພະເກີດຈາກບຸດສາວຂອງທັກສະ ແລະສາຍຣິສິ; ກ່າວເຖິງການເກີດຂອງຣຸດຣະ ແລະນາມຂອງພຣະອົງ; ແລະການເກີດໃໝ່ຂອງສະຕີເປັນພາຣະວະຕີ. ທ້າຍສຸດກັບມາເນັ້ນພິທີບູຊາ—ວິທີທີ່ນາຣະດະ ແລະຣິສິອື່ນໆສອນ (ອາບນ້ຳກ່ອນ, ປະເພນີສະວາຍັມພູວະ) ເປັນທາງໃຫ້ໄດ້ທັງພົນສຸກໂລກີ (bhukti) ແລະຄວາມຫຼຸດພົ້ນ (mukti) ໂດຍພຣະວິສນຸ ແລະເທວະອື່ນໆ.
Adhyaya 21
Chapter 21 — सामान्यपूजाकथनम् (Teaching on General Worship)
ບົດນີ້ກໍານົດແບບພິທີ «ສາມັນຍະ-ປູຊາ» (sāmānya-pūjā) ທີ່ນໍາໃຊ້ໄດ້ກັບ ວິສນຸ (Viṣṇu) ແລະເທວະອື່ນໆ ໂດຍສະແດງເປັນໂຄງສ້າງພິທີແບບໂມດູນ: ເລີ່ມດ້ວຍການນະມັດສະການສາກົນຕໍ່ ອະຈຸຕະ (Acyuta) ພ້ອມບໍລິວານ, ແລ້ວຂະຫຍາຍໄປຫາເທວະຜູ້ຕິດຕາມ, ການຈັດວາງໃນມັນດະລາ, ແລະອົງປະກອບປົກປ້ອງ/ເສີມພະລັງ. ມີການລຽງລໍາດັບຕາຕະລາງການບູຊາ ທີ່ຮວມອໍານາດປະຕູແລະສະຖານທີ່ (Dvāra-Śrī, Vāstu), ຖານຮອງຈັກກະວານ (Kūrma, Ananta), ແລະຄຸນຄ່ານາມທຳທີ່ຜູກກັບສັນຍາລັກດອກບົວຂອງ ທັມມະ ແລະສິ່ງຕົກຕໍ່າ. ຕໍ່ມາອະທິບາຍການປັບໃຊ້ຕາມເທວະ: ຕາຣາສັນຍາ ແລະ bīja ຂອງ ວິສນຸ (śrīṃ, hrīṃ, klīṃ), ຂັ້ນຕອນທົ່ວໄປຂອງ ສິວະ (Śiva) ເລີ່ມຈາກ Nandin ແລະ Mahākāla, ແລະການບູຊາ ສູຣຍະ (Sūrya) ດ້ວຍການກໍານົດແບບ nyāsa (ຫົວໃຈ/ຫົວ/ຕາ), ອົງປະກອບ kavaca, ແລະການປະສານດາວເຄາະຮວມທັງ Rāhu–Ketu. ຍັງໃຫ້ກົດການປະກອບມັນຕຣາ (praṇava, bindu, ຮູບດາຕິຟ + namaḥ) ແລະສິ້ນສຸດດ້ວຍ homa ໃຊ້ງາ ແລະ ghee ເປັນການປິດພິທີທີ່ໃຫ້ຜົນ puruṣārtha. ມີການກ່າວເຖິງຄວາມແຕກຕ່າງຂອງສໍານວນໃນຕົ້ນສະບັບ ສະທ້ອນການສືບທອດພິທີທີ່ຍັງມີຊີວິດ.
Adhyaya 22
Chapter 22 — स्नानविधिकथनं (Instruction on the Rite of Bathing)
ບົດນີ້ກໍານົດ “ສນານ” (ການອາບນ້ໍາພິທີ) ເປັນເຕັກນິກຈໍາເປັນກ່ອນການບູຊາ ໂດຍເຊື່ອມການຊໍາລະກາຍກັບວິໄນພາຍໃນທີ່ຖືກປົກປ້ອງດ້ວຍມັນຕຣາ. ເລີ່ມດ້ວຍການເອົາດິນບໍລິສຸດ (mṛttikā) ດ້ວຍມັນຕຣາ Nṛsiṃha/Siṃha ແລ້ວແບ່ງອອກ ໃຊ້ສ່ວນໜຶ່ງເປັນ “ອາບນ້ໍາດ້ວຍໃຈ” (manaḥ-snāna) ຊີ້ວ່າຄວາມບໍລິສຸດເລີ່ມຈາກພາຍໃນ. ຫຼັງຈາກຈົມນ້ໍາແລະ ācamana ຜູ້ປະຕິບັດເຮັດ nyāsa ແລະສ້າງຂອບເຂດປົກປ້ອງ (rakṣā/digbandha) ດ້ວຍການສວດມັນຕຣາສິງ ພ້ອມກ່າວເຖິງສູດປົກປ້ອງທາງເລືອກ (Tvaritā ຫຼື Tripurā)។ ຈັດຈິດໃຈໃຫ້ຢູ່ໃນ Hari-jñāna ດ້ວຍມັນຕຣາ 8 ພະຍາງ ແລ້ວປະພອມນ້ໍາ tīrtha ດ້ວຍ Vāsudeva-japa, ຊໍາລະກາຍດ້ວຍມັນຕຣາເວດ ແລະບູຊາເທວະຮູບ (mūrti)។ ຕໍ່ມາມີ aghamarṣaṇa, ນຸ່ງຜ້າສະອາດ, ຊໍາລະນ້ໍາທີ່ຝາມື, prāṇāyāma ພາຍໃຕ້ມັນຕຣາ Nārāyaṇa, arghya ດ້ວຍມັນຕຣາ 12 ພະຍາງ, ແລະການຈັບຈິດສວດຊໍ້າຫຼາຍ ຮວມການເຊີນຈາກ yogapīṭha ໄປຫາ dikpāla, ṛṣi ແລະ pitṛ-gaṇa. ສຸດທ້າຍສົ່ງຄືນສັດທັງຫຼາຍໄປຕາມຖານະ, ຖອນ “ອະວະພິທີ” ແລະເຂົ້າສູ່ສະຖານບູຊາ ເພື່ອວາງແບບຢ່າງສນານປິດທ້າຍຕາມມູນມັນຕຣາ ໃຫ້ນໍາໄປໃຊ້ກັບ pūjā ອື່ນໆໄດ້ອີກ។
Adhyaya 23
Chapter 23 — पूजाविधिकथनम् (The Account of the Rules of Worship)
ບົດນີ້ ນາຣະດະ ກ່າວແກ່ພຣາຫມະນະ ເຖິງລຳດັບປູຊາແບບໄວສະນະວະຢ່າງມີວິໄນ ເລີ່ມຈາກການສຳລະກາຍແລະວາຈາ (ລ້າງຕີນ, ອາຈະມະນະ, ຄວາມສງົບ, ພິທີປ້ອງກັນ) ແລ້ວເຂົ້າສູ່ການຊຳລະພາຍໃນດ້ວຍໂຍຄະ: ນັ່ງຫັນໜ້າໄປທາງຕາເວັນອອກ, ມຸດຣາ, ແລະການພິຈາລະນາບີຈະ (yaṃ ທີ່ສະດືອເປັນລົມແຮງ; kṣauṃ ທີ່ຫົວໃຈເປັນຄັງແສງສະຫວ່າງ) ເຜົາມົນທິນດ້ວຍໄຟທຸກທິດ ແລະອາບກາຍລະອຽດດ້ວຍອະມຣິຕະທີ່ໄຫຼລົງດັ່ງດວງຈັນ ໝຸນວຽນຜ່ານສຸສຸມນາ ແລະນາດີ. ຕໍ່ມາເນັ້ນຄວາມແມ່ນຍຳພິທີ: ຊຳລະມື, ວາງອັສຕຣະມັນຕຣະ ແລະວຽາປະກະ, ທຳນຍາສະທົ່ວອະວະຍະ (ຫົວໃຈ, ຫົວ, ສິຂາ, ເກາະປ້ອງກັນ, ອາວຸດ, ຕາ). ອະທິບາຍການຈັດແທ່ນບູຊາ (vardhanī ຢູ່ຊ້າຍ, ວັດຖຸຢູ່ຂວາ), ການປະພອຍນ້ຳມັນຕຣະເພື່ອສັກສິດ, ແລະການສ້າງໂຍຄະປີຖະດ້ວຍການວາງຄຸນທຳຕາມທິດພ້ອມຄຸນຕ້ານ. ພິຈາລະນາປັດມະມັນດະລະ, ເຊີນເທວະຈາກຫົວໃຈເຂົ້າມັນດະລະ, ແລະຖວາຍອຸປະຈາຣະຕາມ Puṇḍarīkākṣa-vidyā (ອັຣຄະຍະ, ປາດຍະ, ອາຈະມະນະ, ມະທຸປະຣກະ, ສະນານະ, ເຄື່ອງນຸ່ງ, ເຄື່ອງປະດັບ, ທູບ, ໂຄມໄຟ). ຂະຫຍາຍໄປຫາເຄື່ອງໝາຍປະຈຳ ແລະເຈົ້າແຫ່ງທິດ, ຈົບດ້ວຍຈະປະ, ປະຣະດັກຊິນາ, ສະຕຸຕິ, ອັຣຄະຍະ, ແລະຄຳຢືນຢັນ “ahaṃ brahma; haris tvam” ກ່ອນປ່ຽນຈາກການບູຊາຮູບດຽວໄປສູ່ແຜນນະວະ-ວຽູຫະ ດ້ວຍການວາງທີ່ນິ້ວແລະຮ່າງກາຍ ພ້ອມກ່າວເຖິງຄວາມແຕກຕ່າງຂອງຕົ້ນສະບັບ।
Adhyaya 24
Chapter 24 — कुण्डनिर्माणादिविधिः (Procedure for Constructing the Fire-pit and Related Rites)
ໃນບົດນີ້ ນາຣະດະປະກາດອັກນິກາຣະຍະ (ພິທີງານໄຟ) ທີ່ໃຫ້ຄວາມສຳເລັດຕາມຄວາມປາດຖະໜາ ແລະເລີ່ມດ້ວຍຂໍ້ກຳນົດແນວວາສຕຸສຳລັບຮົມະ-ກຸນດະ: ການວັດແລະຂຸດພື້ນທີ່ດ້ວຍເຊືອກ, ການສ້າງເມຄະລາ (ຂອບຍົກ), ແລະການຈັດຮູບຊ່ອງຢົນີໃຫ້ມີຄວາມກວ້າງແບບຂັ້ນບັນໄດ ມີຄວາມລາດ ແລະທິດທາງກຳນົດ. ຕໍ່ມາກ່າວເຖິງຮູບກຸນດະທາງເລືອກ: ວົງມົນ, ຄື່ງດວງຈັນ, ຄ້າຍດອກບົວ ແລະກົດສັດສ່ວນຂອງເຄື່ອງມື (śruk/śruva, ຖ້ວຍ sruva) ດ້ວຍມາດຕາອັງກຸລາ. ຫຼັງຈາກນັ້ນເຂົ້າສູ່ລຳດັບພິທີ: ປູດາຣະພະເປັນຊັ້ນໆ, ວາງພາຊະນະ, ກະກຽມນ້ຳປຣານີຕະ, ປະພອຍແລະສັກສິດກີ (ājya-saṃskāra), ແລະເຮັດຮົມະໂດຍຍຶດປຣານະວະ (Om) ເປັນຫຼັກມັນຕຣາ. ພິທີຖືກເຊື່ອມກັບ saṃskāra ຈາກ garbhādhāna ຫາ samāvartana ສະແດງການປະສານພິທີຄອບຄົວແລະວົງຈອນຊີວິດໃນການບູຊາໄຟແນວໄວສະນະວະ. ທ້າຍສຸດເພີ່ມການພິຈາລະນາພາຍໃນ: ການຊຳລະບີຈະ, ການເຫັນພຣະພົມະອັນດະ, ແລະການແປງລິງຄະ; ຈົນຈົບດ້ວຍອົງປະກອບການຮັບສິດຈາກຄູ, ການຖວາຍແດ່ Viśvaksena, ແລະຄຳສອນວ່າ ຜູ້ຫາຄວາມສຸກໂລກຍ໌ໄດ້ຜົນໂລກຍ໌ ແຕ່ຜູ້ປາດຖະໜາມຸກຕິລະລາຍເຂົ້າໃນ Hari—ຮວມ bhukti ແລະ mukti ຜ່ານວິທະຍາພິທີອັນມີວິໄນ.
Adhyaya 25
Explanation of the Vāsudeva and Related Mantras (वासुदेवादिमन्त्रनिरूपणम्)
ບົດນີ້ເປີດດ້ວຍນາຣະດະຖາມເຖິງເຄື່ອງໝາຍກຳນົດຂອງການບູຊາທີ່ກ່ຽວກັບລະບົບມັນຕຣະວາສຸເທວະ ແລະ ວິຍູຫະ 4 (ວາສຸເທວະ, ສັງກະຣະສະນະ, ປຣະດຍຸມນະ, ອະນິຣຸດທະ)។ ຈາກນັ້ນຄຳພີກຳນົດວິທີປະກອບມັນຕຣະ: ເລີ່ມດ້ວຍປຣະນະວະ ແລະ ສູດ “ນະໂມ”, ກຳນົດບີຊະສະຫຼະ (a, ā, aṃ, aḥ) ແລະ ແຍກອັງຄະ/ອຸປາອັງຄະຕາມສະຫຼະຍາວ-ສັ້ນ ແລະ ກົດການວາງຕຳແໜ່ງ। ຕໍ່ມາເວົ້າເຖິງເທັກນິກນຍາສະ—ບີຊະນຍາສະ 6 ອົງ ແລະ ມູລະນຍາສະ 12 ອົງ—ໂດຍນຳສ່ວນຂອງມັນຕຣະໄປສູ່ຫົວໃຈ, ຫົວ, ສິຂາ, ກະວະຈະ, ຕາ, ອັດສະຕຣະ ແລະ ຈຸດຕ່າງໆໃນຮ່າງກາຍ। ມີການຈັດສັນກຸ່ມບີຊະໃຫ້ແກ່ເຄື່ອງໝາຍທິບ (ກະຣຸດ/ໄວນະເຕຍ, ສັງຂະປານຈະຈັນຍະ, ກະອຸສຕຸພະ, ສຸດັຣຊະນະ, ສຣີວັດສະ, ວະນະມາລາ, ອະນັນຕະ) ເພື່ອປະສານພະຄະຕິຮູບສັນຍາກັບພິທີສຽງມັນຕຣະ। ບົດນີ້ຍັງຂະຫຍາຍໄປສູ່ຄວາມສຳພັນຈັກກະວານ-ຈິດກາຍ: ທາດ, ເວດ, ໂລກ, ອິນທຣິຍະ, ພຸດທິ, ອະຫັງກາຣະ, ມະນະ, ຈິດຕະ ແລະ ການນັບວິຍູຫະຈົນເຖິງ 26 ຕັດຕະວະ। ທ້າຍສຸດອະທິບາຍການບູຊາມັນດະລະຕາມທິດ, ດິກປາລະ, ເທວະຕາກາງກົກບົວ ແລະ ສະຫຼຸບດ້ວຍຜົນບູຊາເຊັ່ນ ຄວາມໝັ້ນຄົງ ແລະ ຊະນະຂອງກະສັດ ພ້ອມກ່າວເຖິງ ວິຊະວະຣູປະ ແລະ ວິຊະວັກເສນະ។
Adhyaya 26
Explanation of the Characteristics of Mudrās (मुद्रालक्षणकथनं)
ຫຼັງຈາກບົດກ່ອນໄດ້ສະແດງມັນຕຣາ ການອະທິບາຍໃນບົດນີ້ຫັນໄປສູ່ mudrā-lakṣaṇa ຄື ລັກສະນະ ແລະ ຮູບແບບການປະກອບມຸດຣາ (ທ່າມື) ໃນພິທີ ທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດ sannidhya (ການປະທັບຢູ່ຂອງເທວະ) ແລະ ຜົນພິທີອື່ນໆ. ນາຣະດະແນະນໍາ Añjali ເປັນມຸດຣາຫຼັກແຫ່ງການນົບນ້ອມ ປະສານມືໄວ້ທີ່ຫົວໃຈ ເພື່ອຕັ້ງຄວາມພັກດີເປັນທາງເຂົ້າສູ່ຂັ້ນຕອນທາງເທັກນິກ. ຈາກນັ້ນອະທິບາຍການຈັດຮູບມືຢ່າງລະອຽດ ເລີ່ມຈາກກໍາປັ້ນມືຊ້າຍ ແລະ ຍົກນິ້ວໂປ້ງຂຶ້ນ ພ້ອມບົດບາດການກອດຈັບຂອງນິ້ວໂປ້ງຂວາ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນການຄວບຄຸມກາຍຢ່າງແມ່ນຍໍເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງ mantra-vidyā. ມີການແຍກ mudrā ທົ່ວໄປ (sādhāraṇa) ແລະ ບໍ່ທົ່ວໄປ (asādhāraṇa) ໃນ vyūha ຂອງພິທີ ແລະ ກໍານົດລໍາດັບ 8 ທ່າ ໂດຍຄ່ອຍໆປ່ອຍ/ກາງນິ້ວຈາກນິ້ວກ້ອຍເປັນຕົ້ນ. ຂໍ້ຄວາມຍັງກ່າວເຖິງຄວາມແຕກຕ່າງໃນສໍານວນຕົ້ນສະບັບ ກ່ຽວກັບ bīja ແລະ ເປົ້າໝາຍເຊັ່ນ siddhi ແລ້ວນໍາເຂົ້າ Varāha-mudrā ແລະ ຊຸດ aṅganā-mudrās ຕາມລໍາດັບ. ທ້າຍສຸດ ການປະກອບຖືກບີບຮັດ ແລະ ສະທ້ອນຮູບແບບໄປທາງຂວາ ຢືນຢັນວ່າການຈັດຮູບທີ່ຖືກຕ້ອງນໍາໄປສູ່ mudrā-siddhi ຄື ຄວາມສໍາເລັດຂອງພິທີດ້ວຍວິໄນແຫ່ງຮູບທ່າ।
Adhyaya 27
Dīkṣāvidhi-kathana (Explanation of the Rite of Initiation)
ບົດນີ້ເລີ່ມຈາກການປ່ຽນຫົວຂໍ້ຈາກ mudrā-pradarśana ໄປສູ່ການອະທິບາຍຂັ້ນຕອນ dīkṣā. ນາຣະດະກ່າວເຖິງພິທີຮັບສິນທິແບບໄວສະນະວະ ທີ່ມີການບູຊາພຣະຫຣິໃນມັນດະລາຮູບດອກບົວ: ເລີ່ມດ້ວຍການປ້ອງກັນ (Narasiṃha-nyāsa; ໂປຍເມັດມັດສະຕາດທີ່ປຸກພະລັງດ້ວຍມັນຕຣາ phaṭ) ແລະການສະຖາປະນາ Śakti ໃນຮູບ prāsāda. ຕໍ່ມາມີການຊຳລະ/ອະພິເສກດ້ວຍສົມຸນໄພ, pañcagavya, ການພອຍນ້ຳດ້ວຍ kuśa ແລະສູດທີ່ລົງທ້າຍດ້ວຍ “ນາຣາຍະນະ”. ມີການບູຊາຄຸມພະ ແລະບູຊາໄຟ, ພ້ອມທັງຂອງຖວາຍປຸງສຸກພາຍໃຕ້ນາມ vyūha 4 (Vāsudeva, Saṅkarṣaṇa, Pradyumna, Aniruddha). ຈຸດເຊື່ອມຫຼັກຄຳສອນ-ພິທີ: deśika ພິຈາລະນາ ແລະວາງ tattva ລົງໃນສາວົກດ້ວຍ nyāsa ຕາມລຳດັບການສ້າງ (ຈາກ Prakṛti ຫາ ແຜ່ນດິນ) ແລ້ວຖອນ/ຊຳລະດ້ວຍ homa ຕາມ saṃhāra-krama ຈົນຮອດ pūrṇāhuti ເພື່ອມຸ່ງສູ່ການຫຼຸດພົ້ນຈາກພັນທະ. ບົດນີ້ຍັງຮັກສາຄວາມແຕກຕ່າງຂອງຕົ້ນສະບັບມືສຳລັບມັນຕຣາ/ການກະທຳ ແລະສຸດທ້າຍໃຫ້ຄຳແນະນຳເລື່ອງຜູ້ມີສິດ (ຄົນຄອບຄົວ, sādhaka, ຄົນຈົນ/ດວງບວດ/ເດັກ) ພ້ອມຄວາມເປັນໄປໄດ້ຂອງ śaktidīkṣā.
Adhyaya 28
Abhiṣeka-vidhāna (The Procedure for Consecratory Bathing)
ບົດນີ້ເລີ່ມຈາກການປ່ຽນຈາກເລື່ອງພິທີປະສິດທິ (ດີກຊາ) ໄປສູ່ການອະທິບາຍອະພິເສກ (abhiṣeka) ພິທີອາບນ້ຳສັກສິດ ທີ່ໃຫ້ siddhi ແກ່ອາຈານ ແລະສິດ-ຜູ້ປະຕິບັດ ພ້ອມທັງເປັນການບຳບັດໂລກໄພ. ນາຣະດະອະທິບາຍການຈັດສະຖານທີ່ພິທີຢ່າງເປັນລະບຽບ: ກຸມພະ (kumbha) ປະດັບເພັດພອຍ ແລະມີຮູບພຣະ ຖືກວາງເປັນລຳດັບເລີ່ມຈາກກາງ ແລ້ວໄປຕາມທິດຕາເວັນອອກ ສະທ້ອນແຜນຜັງຈັກກະວານ. ພິທີຖືກເນັ້ນດ້ວຍການທຳຊ້ຳ—ດີທີ່ສຸດ 1,000 ຄັ້ງ ຫຼື 100 ຄັ້ງ—ເປັນຂັ້ນຕາມກຳລັງ. ໃນມັນດະປະ ແລະມັນດະລະ ອັນປະດິດພຣະວິສນຸໄວ້ເທິງຖານ ຫັນໄປທາງຕາເວັນອອກ ແລະອີສານ ຕາມຫຼັກ vāstu. ຜູ້ປະກອບພິທີ ແລະ putraka ຖືກຕຽມພ້ອມ, ມີການບູຊາແກ່ອະພິເສກເອງ, ແລະດຳເນີນດ້ວຍສຽງມົງຄຸນເຊັ່ນ gīta (ຮ້ອງ/ສວດ). ທ້າຍສຸດ ມີການມອບສິ່ງຈຳເປັນຂອງ yogapīṭha ແລະກູຣູປະກາດຄຳສັນຍາ samaya; ຄວາມລັບ ແລະວິໄນເປັນເງື່ອນໄຂໃຫ້ສິດໄດ້ຮັບສິດທິເຕັມຂອງສາຍທຳນຽມ.
Adhyaya 29
The Description of the Sarvatobhadra Maṇḍala (सर्वतोभद्रमण्डलकथनम्)
ບົດນີ້ວາງແຜນພິທີ-ສະຖາປັດຕະຍະກຳຢ່າງເຂັ້ມງວດ ເພື່ອສ້າງ ແລະ ປຸກເສກ “ສະຣະວະໂຕພະດຣະ ມັນດະລະ” ໃຫ້ເປັນ kṣetra ອັນສັກສິດ ສຳລັບ mantra-sādhana. ເລີ່ມຈາກພື້ນດິນບໍລິສຸດ ແລະ ບູຊາເບື້ອງຕົ້ນ, ຈາກນັ້ນແບ່ງຕາຕະລາງສີ່ຫຼ່ຽມເປັນວົງລ້ອມຮູບດອກບົວ (pīṭha, vīthikā, ປະຕູ) ກຳນົດເທວະດາປະຈຳທິດ ແລະ ການແບ່ງວິທີວິເທດ, ພ້ອມການຈັດວາງທາດ, ອິນທຣີຍ, ແລະ ອົງປະກອບຈິດໃນຫຼາຍຊັ້ນ. ຕໍ່ມາອະທິບາຍສີ, ວັດຖຸສຳລັບສີ, ຂັ້ນຕອນລ້າງ/ໝາຍ, ແລະ ມາດຕະຖານການວັດ (aṅgula, hasta, kara) ຄູ່ກັບຫຼັກ japa (bīja, mantra, vidyā) ແລະ ວິໄນ puraścaraṇa. ຊ່ວງທ້າຍແປຄວາມໂຄງສ້າງມັນດະລະເປັນອະນາຕະມີຍະໂຍກະ—nāḍī, ດອກບົວຫົວໃຈ, ລຳແສງພະລັງບີຈະ—ແລະ ການພິຈາລະນາຈາກຮູບສຽງຫຍາບ ໄປຫາຮູບຫົວໃຈສະຫວ່າງລະອຽດ ແລະ ສູງສຸດເຫນືອຄວາມຄິດ. ສຸດທ້າຍກ່າວເຖິງ vyūha 9, 25, 26 ແລະ ອື່ນໆ, ກົດການປະດັບປະຕູ, ແລະ martyeṣṭya maṇḍala ອັນມົງຄຸນ ທີ່ຈັດລະບຽບທັງການບູຊາ ແລະ ການຮູ້ແຈ້ງ.
Adhyaya 30
Chapter 30: मण्डलविधिः (Maṇḍala-vidhi) — Procedure for the Maṇḍala
ບົດນີ້ເປີດດ້ວຍການປິດທ້າຍການອະທິບາຍກ່ອນໜ້າເກືອບກ່ຽວກັບລັກສະນະຂອງມັນດະລະ ແລ້ວຫັນເຂົ້າສູ່ຂໍ້ກໍານົດພິທີກຳຢ່າງຊັດເຈນ: ນາຣະດະແນະນໍາລໍາດັບການບູຊາໃນມັນດະລະຮູບດອກບົວ. ຜູ້ປະຕິບັດຕ້ອງອັນເຊີນ ແລະ ບູຊາພຣະພຣະຫມາຢູ່ກາງດອກບົວ (madhye padme) ພ້ອມດ້ວຍອັງກະ (ອົງປະກອບ/ຜູ້ຕິດຕາມ) ເພື່ອໃຫ້ມັນດະລະເປັນສະໜາມມີຊີວິດແຫ່ງເທວະພະລັງ ບໍ່ແມ່ນແຕ່ແຜນຮູບ. ຕໍ່ມາ ກີບດອກບົວທາງທິດຕາເວັນອອກຖືກກໍານົດໃຫ້ Padmanābha ພຣະວິສະນຸ, ສະແດງທິດສະດີການຈັດວາງເທວະຕາຕາມທິດ/ກີບເພື່ອ upāsanā ຢ່າງເປັນລະບຽບ. ນີ້ແມ່ນແບບຢ່າງຂອງ Agneya-vidyā: ເລຂາຄະນິດສັກສິດ (ມັນດະລະ) ກາຍເປັນຂັ້ນຕອນປະສານການວາງຮູບ, ການບູຊາຕາມມັນຕຣາ, ແລະ ລະບຽບທຳມະ ໃຫ້ປະຕິບັດຊໍ້າໄດ້ຢ່າງແນ່ນອນ.
Adhyaya 31
Chapter 31 — मार्जनविधानं (The Procedure of Mārjana / Purificatory Sprinkling)
ພຣະອັກນິແນະນຳພິທີປ້ອງກັນຊື່ «ມາຣຈະນ» (mārjana) ແມ່ນການພອຍນ້ຳຊຳລະ/ຊຳລະມົນທິນ ເພື່ອຄຸ້ມຄອງຕົນເອງ ແລະປົກປ້ອງຜູ້ອື່ນ. ບົດເປີດດ້ວຍຄຳນະມັດສະການຕໍ່ພຣະອາດຕະມັນສູງສຸດ (paramātman) ແລະອະວະຕາຣຂອງພຣະວິສນຸ (Varāha, Narasiṃha, Vāmana, Trivikrama, Rāma, Vaikuṇṭha, Nara) ຊີ້ວ່າການປ້ອງກັນເກີດຈາກຄວາມຈິງ (satya) ການລະລຶກ (smṛti) ແລະພະລັງມົນຕຣາ. ພິທີຕໍ່ມາຂະຫຍາຍໄປສູ່ການສະຫງົບແລະທຳລາຍຄວາມທຸກ ບາບ ພິທີຮ້າຍ/ອະພິຈາຣ (abhicāra) ການແບ່ງປະເພດໂລກຄ້າຍ doṣa/sannipāta ພິດຫຼາຍທີ່ມາ ແລະອາການຖືກຮົບກວນໂດຍວິນຍານ (graha, preta, ḍākinī, vetāla, piśāca, yakṣa, rākṣasa)។ Sudarśana ແລະ Narasiṃha ຖືກເຊີນເປັນຜູ້ຄຸ້ມຄອງທິດ ແລະມີສູດ «ຕັດ/ຕັດ» ເພື່ອຕັດອາການເຈັບແລະໂລກ. ທ້າຍສຸດລະບຸວ່າຫຍ້າກຸສະແມ່ນພຣະວິສນຸ/ຮະຣິ ແລະ apamārjanaka ເປັນ «ອາວຸດ» ປັດໄລໂລກ ຜະສານວັດຖຸພິທີ ຈະປະມົນຕຣາ ແລະພະຄຸນທາງພະຍານະໃຫ້ເປັນເທັກໂນໂລຊີປ້ອງກັນໃນ Agneya-vidyā।
Adhyaya 32
Saṃskāra-kathana (Account of the Saṃskāras)
ສືບຕໍ່ຄຳສອນອັກເນຍະ-ວິທະຍາ (ພິທີບູຊາ) ພຣະອັກນິເລີ່ມບົດນີ້ໂດຍຈັດວາງ saṃskāra ໃນບົດບາດການຮັບດິກສາ ເຊັ່ນ Nirvāṇa-dīkṣā ແລະກຳນົດພິທີສັກສິດ 48 ປະເພດ ເພື່ອຍົກຜູ້ປະຕິບັດໃຫ້ດຳລົງຊີວິດແບບ “ເທວະ”। ພຣະອົງນັບ saṃskāra ວົງຈອນຊີວິດ—garbhādhāna, puṃsavana, sīmantonnayana, jātakarma, nāmakaraṇa—ແລ້ວຂະຫຍາຍໄປສູ່ພິທີໃນເຮືອນ ແລະ śrauta: pākayajña, śrāddha ຕາມກຳນົດເວລາ, ພິທີລະດູການ, ແລະ haviryajña (ādhāna, agnihotra, darśa, paurṇamāsa)។ ຕອນທ້າຍກ່າວເຖິງລະບົບບູຊາ Soma ໂດຍເອີ້ນ Agniṣṭoma ແລະຮູບແບບຂະຫຍາຍ ພ້ອມເຊື່ອມ Aśvamedha ກັບນາມ “ຄຳ” ແລະຄຸນທຳ 8 ປະການ (dayā, kṣānti, ārjava, śauca ແລະອື່ນໆ) ເພື່ອຊີ້ວ່າພະລັງພິທີຕ້ອງຄູ່ກັບການຂັດເກົາຈິດໃຈ. ບົດຈົບດ້ວຍ sādhana ທີ່ເຮັດໃຫ້ saṃskāra ສົມບູນ—japa, homa, pūjā, dhyāna—ເພື່ອໄດ້ທັງ bhukti ແລະ mukti ແລະດຳລົງຊີວິດດັ່ງເທວະ ພົ້ນໂລກພະຍາດ ແລະຄວາມຂາດແຄນພາຍໃນ.
Adhyaya 33
Chapter 33 — पवित्रारोहणविधानं (The Procedure for Pavitrārohaṇa / Installing the Sacred Thread or Consecratory Amulet)
ພຣະອັກນິເປີດບົດໂດຍກໍານົດ «ປະວິຕຣາໂຣຫະນະ» ເປັນລະດູການບູຊາປະຈໍາປີຕາມປະຕິທິນສໍາລັບພຣະຫຣິ (ວິສນຸ): ຈາກເດືອນອາສາດຫາກາຣຕິກ, ໂດຍປະຕິປັດເປັນຕິຖິທີ່ນິຍົມ; ເທວະອື່ນໆມີລໍາດັບຕິຖິຂອງຕົນ (ເຊັ່ນ ພຣະສິວະ/ພຣະພຣະຫມາ ເລີ່ມຈາກທະວິຕີຍາ)។ ພິທີຖືກຂະຫຍາຍເປັນເຕັກນິກການບູຊາຄົບຖ້ວນ: ເລືອກແລະຖັກເສັ້ນປະວິຕຣ (ດີທີ່ສຸດແມ່ນປັ່ນໂດຍພຣາຫມະນີ; ບໍ່ມີກໍຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດ), ການເພີ່ມເສັ້ນ 3 ແລະ 9 ຊັ້ນ, ຈໍານວນປົກມັດ (ຮວມ 12-ກຣັນທິ), ການວາງຕາມອົງພຣະຮູບຈາກຂໍ້ເຂົ່າ/ແອວ/ສະດື່ອ ໄປຫາສ່ວນເທິງ, ພ້ອມມາດຕະຖານພວງມາລາ 108/1008 ແລະຄວາມຍາວຕາມອັງກຸລາ। ຕໍ່ມາພຣະອັກນິອະທິບາຍພິທີປ້ອງກັນ-ຊໍາລະ: ວາສຕຸ-ອະປະສາຣະນະ, ບູຊາກະເສດຣະປາລະ ແລະທາງເຂົ້າ, ບາລິ, ແລະລໍາດັບບູຕະ-ຊຸດທິ ລະລາຍຕັນມາຕຣາແລະທາດດ້ວຍມັນຕຣະ-ອຸດຄາຕ (ດິນ→ນໍ້າ→ໄຟ→ລົມ→ອາກາດ), ຕາມດ້ວຍການຊໍາລະກາຍໃນ, ຈິນຕະນາຮ່າງທິບ, ແລະມານະສະ-ຍາກາໃນດອກບົວຫົວໃຈ. ບົດສຸດທ້າຍກ່າວເຖິງ ນຍາສະ, ກະວະຈະ/ອັສຕຣະ ປ້ອງກັນ, ການຕິດຕັ້ງວິຍູຫະ ແລະອາວະຣະນະແບບໄວສນະວະ, ຜູກຣັກສາ-ສູຕຣະ, ແລະວຣະຕະ (ອົດອາຫານ, ຄວບຄຸມກາມ/ໂກຣດ) ເພື່ອໄດ້ທັງຄວາມສໍາເລັດໂລກີ ແລະຜົນທາງຈິດວິນຍານ।
Adhyaya 34
Chapter 34 — होमादिविधिः (The Procedure for Homa and Related Rites)
ອັກນິອະທິບາຍວິທີໂຮມະແບບເປັນຂັ້ນຕອນ ເລີ່ມຈາກການຊໍາລະສະຖານທີ່ແລະຕົນເອງ ໄປສູ່ການຕິດຕັ້ງໄຟ ການຖວາຍອາຫຸຕິ ແລະການພິຈາລະນາທີ່ເຊື່ອມພິທີກັບການຫຼຸດພົ້ນ. ຜູ້ປະຕິບັດພອຍນ້ໍາມັນຕຣາຊໍາລະຢາກະສະຖານ ຂຽນມັນດະລາຮ່າງກາຍເວດ ແລະເຮັດພິທີປະຕູ: ບູຊາໂຕຣະນະ ວາງຕາມທິດ ບູຊາທະວາຣະປາລະ ແລະຂັບອຸປະສັກດ້ວຍດອກໄມ້ມັນຕຣາອັສຕຣາ. ຫຼັງຈາກ ພູຕະ-ຊຸດທິ, ຍາສະ, ມຸດຣາ ຈຶ່ງມີການປ້ອງກັນ: ໂຍນເມັດມັດສະຕາດ ຈັດເຮັດປັນຈະກະວະຍະ ແລະຕັ້ງກະລະສະຫຼາຍໃບ ຮວມທັງ 10 ໃບສໍາລັບໂລກະປາລະ ແລະກຸມພະທິດອີສານມີວັດທະນີ ສໍາລັບຮະຣິ ແລະອັສຕຣາ. ຕໍ່ມາເຂົ້າກົນໄກໂຮມະ: ຈັດເຄື່ອງ (ຊຣຸກ/ຊຣຸວ, ປະຣິທິ, ອິດມະ) ຈັດນ້ໍາ (ປຣານີຕາ/ປຣົກຊະນີ) ຕົ້ມຈາຣຸ ຂີດເສັ້ນພິທີ ສະແດງຍົນີ-ມຸດຣາ ແລະອັນເຊີນອັກນິເຂົ້າກຸນດະ. ພາຍໃນສອນໃຫ້ສະມາທິກຸນດະ-ລັກຊະມີ (ປຣະກຣິຕິ ຕຣິຄຸນາຕມິກາ) ຢູ່ກາງໄຟ; ອັກນິແມ່ນຄັນທະພາບຂອງສັດແລະມັນຕຣາ ແລະເປັນຜູ້ໃຫ້ມຸກຕິ. ທ້າຍສຸດ ຖວາຍສະມິດແລະອາຫຸຕິຕາມຈໍານວນກໍານົດ (ຮວມ 108) ພ້ອມພິຈາລະນາໄຟວາຍສະນະວະ 7 ລີ້ນ ສະຫວ່າງດັ່ງດວງອາທິດນັບບໍ່ຖ້ວນ.
Adhyaya 35
Chapter 35: पवित्राधिवासनादिविधिः (Method of Consecrating the Pavitra and Related Rites)
ພຣະອັກນິສອນພຣະລຶສີວະສິດຖະ ເຖິງພິທີອະທິວາສະນະ (ການຕິດຕັ້ງອຸທິດສັກສິດ) ຂອງປະວິຕຣະ ແລະພິທີປ້ອງກັນ/ກຽມການຮອບຂ້າງ. ເລີ່ມດ້ວຍການຊຳລະໂດຍສຳປາຕະ—ບູຊາໂຮມແລະພອຍນ້ຳ—ຕາມດ້ວຍການເສີມອຳນາດມັນຕຣະນະຣະສິງຫະ ແລະການປົກປ້ອງດ້ວຍມັນຕຣະອັສຕຣະ. ພາຊະນະພິທີຖືກຫໍ່ ຈັດວາງ ພອຍນ້ຳຜະສົມໃບບິລວະ ແລ້ວຈຶ່ງຈັບມັນຕຣະຊ້ຳ. ເນັ້ນພິທີຕາມທິດ: ພິທີປ້ອງກັນຕັ້ງຂ້າງກຸມພະ; ອຸປະກອນຈັດຕາມທິດ ແລະຜູກກັບວິຍູຫະ (Saṅkarṣaṇa, Pradyumna, Aniruddha) ພ້ອມສິ່ງຊຳລະເຊັ່ນ ຂີ້ເທົ່າ-ງາ, ຂີ້ງົວ, ດິນທີ່ໝາຍດ້ວຍ svasti-mudrā. ການວາງອື່ນໆໃຊ້ມັນຕຣະ hṛdaya/śiras/śikhā ສຳລັບນ້ຳດັບພະ, ທູບ, ແລະບູຊາຕາມທິດ; ປຸຕິກາມີຈັນທະນະ, ນ້ຳ, ອັກສະຕະ, ນົມສົ້ມ, ແລະດູຣວາ. ເຮືອນຖືກລ້ອມດ້ວຍດ້າຍສາມຊັ້ນ, ຫວ່ານເມັດມັດສະຕາດ, ບູຊາປະຕູ, ແລະພິທີວິສນຸ-ກຸມພະເຮັດໃຫ້ເກີດ ‘ວິສນຸ-ເຕຊະ’ ທຳລາຍບາບ. ປະວິຕຣະຖວາຍດ້ວຍ gandha-puṣpa-akṣata ກ່ອນແກ່ຄູບາອາຈານແລະບໍລິວານ ແລ້ວຖວາຍແກ່ຮະຣິດ້ວຍມູລະມັນຕຣະ; ຕໍ່ດ້ວຍຄຳອະທິຖານ, ບະລິ, ການກຽມກຸມພະ, ການກຽມມັນດະລະ, ການເຝົ້າຄືນພ້ອມອ່ານປຸຣານະ, ແລະຂໍ້ຍົກເວັ້ນ/ຂອບເຂດສຳລັບຜູ້ຮ່ວມບາງປະເພດ—ແຕ່ຫ້າມຂາດ gandha-pavitraka.
Adhyaya 36
Pavitrāropaṇa-vidhāna (The Procedure for Installing the Pavitra)
ພຣະອັກນິໄດ້ອະທິບາຍແກ່ິສີວະສິດຖະ ພິທີຊົດໃຊ້ບາບແລະຊໍາລະມົນທິນປະຈໍາປີ ທີ່ມີ «ປະວິຕຣະ» (pavitraka) ເປັນແກນ—ເສັ້ນດ້າຍ/ສາຍ/ພວງມາລາທີ່ຖວາຍສັກກະລະ ເພື່ອແກ້ໄຂຄວາມຂາດຕົກໃນການບູຊາປະຈໍາ. ເລີ່ມດ້ວຍອາບນ້ໍາຕອນເຊົ້າ ບູຊາທະວາຣະປາລະ ແລະຈັດການໃນບ່ອນສະງົບ. ນໍາອອກຂອງບູຊາເກົ່າ ແລະຂອງຖວາຍທີ່ເກົ່າຄ້າງ ຈາກນັ້ນອັນເຊີນເທວະຕາກັບຄືນ ແລະບູຊາໃໝ່ດ້ວຍ pañcāmṛta, kaṣāya ແລະນ້ໍາຫອມ ຕາມດ້ວຍຮໍມະ ແລະ naimittika pūjā. ມີພິທີອາວາຫນະກຸມພະ (Viṣṇu-kumbha) ການວອນຂໍຕໍ່ພຣະຫຣິ ແລະການຊໍາລະດ້ວຍມັນຕຣະ hṛdādi; ຫຼັງນັ້ນສວມ/ວາງປະວິຕຣະ ແລະຖວາຍແກ່ທະວາຣະປາລະ, āsana, ຄູອາຈານ ແລະຜູ້ຊ່ວຍພິທີ. ການຊົດໃຊ້ບາບຖືກປິດຜະນຶກດ້ວຍ pūrṇāhuti; ທາງເລືອກນັບ 108 ແລະຖວາຍດອກໄມ້/ພວງມາລາຫຼາຍເພື່ອສະແດງຄວາມຄົບຖ້ວນ. ສຸດທ້າຍຂໍອະໄພ, ຖວາຍ bali ແລະ dakṣiṇā, ນັບຖືພຣາຫມະນະ, ແລະ visarjana ສົ່ງປະວິຕຣະໄປສູ່ Viṣṇu-loka. ການບໍລິຈາກປະວິຕຣະທີ່ໃຊ້ແລ້ວໃຫ້ພຣາຫມະນະ ໄດ້ບຸນຕາມຈໍານວນເສັ້ນ ຊ່ວຍຍົກລະດັບວົງຕະກູນ ແລະນໍາໄປສູ່ໂມກສະ.
Adhyaya 37
Chapter 37 — सर्वदेवपवित्रारोहणविधिः (Procedure for Installing the Pavitra for All Deities)
ພຣະອັກນິສືບຕໍ່ຈາກວິທີຕິດຕັ້ງພະວິດຣະຂອງພຣະວິສນຸ ໄປສູ່ພິທີທົ່ວໄປສໍາລັບເທວະທັງປວງ (sarvadeva-pavitrāropaṇa)។ ທ່ານນິຍາມ “ພະວິດຣະ” ເປັນເຄື່ອງຊໍາລະມົນທິນ ຕ້ອງມີໝາຍມົງຄຸນ ແລະປະສານກັບສຽງມັນຕຣາທີ່ຖືກຕ້ອງ ພ້ອມໄຟຮໍມາທີ່ຖືກອະພິເສກ ໃຫ້ຄວາມບໍລິສຸດຂອງວັດຖຸ ຄວາມແມ່ນຍໍາຂອງສຽງ ແລະພະລັງງານຮໍມາ ມາຮ່ວມກັນ. ບົດນີ້ໃຫ້ສູດເຊີນແລະຖວາຍ: ເຊີນເທວະຜູ້ເປັນຄັນ/ແຫຼ່ງກໍ່ກໍາເນີດ ແລະຜູ້ສ້າງຈັກກະວານ ພ້ອມບໍລິວານ ແລ້ວຖວາຍພະວິດຣະກະໃນຕອນເຊົ້າ. ພິທີນີ້ເອີ້ນ pavitrāropaṇa ແລະກ່າວວ່າເປັນຜູ້ຊໍາລະທີ່ “ໃຫ້ຜົນແຫ່ງການບູຊາຕະຫຼອດປີ” ເຫມືອນການກວດທົບທວນປະຈໍາປີ ເພື່ອປິດຜະນຶກແລະເຮັດໃຫ້ການຖວາຍກ່ອນໜ້າສົມບູນ. ມີສູດຮັບຖວາຍເຉພາະສໍາລັບ Śiva, Sūrya, Vāṇeśvara ແລະ Śaktideva ແລະຂະຫຍາຍນັຍຂອງສາຍສັກສິດ (sūtra) ວ່າຖືກແຜ່ຊຶມໂດຍ Nārāyaṇa, Aniruddha, Saṅkarṣaṇa, Kāmadeva, Vāsudeva ເຊື່ອມການຊໍາລະກັບການຄຸ້ມຄອງ ຄວາມຮັ່ງມີ ສຸຂະພາບ ການຮຽນຮູ້ ລູກຫຼານ ແລະ puruṣārtha 4. ທ້າຍສຸດ ການສົ່ງ/ປ່ອຍພະວິດຣະກະໄປສູ່ໂລກສະຫວັນ ປິດວົງຈອນ ແລະກ່າວເຖິງ pāṭhabheda ເພື່ອສະທ້ອນປະຫວັດການສືບທອດຂອງບົດນີ້។
Adhyaya 38
Chapter 38 — देवालयनिर्माणफलं (The Merit of Constructing a Temple)
ພຣະອັກນິເລີ່ມກ່າວວ່າ ການສ້າງທີ່ປະທັບຂອງເທວະ ໂດຍສະເພາະວິຫານຂອງ ວາສຸເທວະ ຊ່ວຍລົບບາບທີ່ສະສົມມາຫຼາຍຊາດ ແລະບຸນຍັງແຜ່ໄປຫາຜູ້ສົ່ງເສີມທີ່ພຽງແຕ່ຍິນດີ. ບົດນີ້ວາງລຳດັບທຳຂອງການກໍ່ສ້າງອັນສັກສິດ: ສ້າງ, ບຳລຸງ, ສາບປູນ, ກວາດຖູ, ຈັດຫາອິດ, ແມ່ນແຕ່ເດັກນ້ອຍຫຼິ້ນປັ້ນວິຫານຊາຍ ກໍເປັນທຳ ນຳໄປສູ່ ວິສນຸໂລກ ແລະຍົກຍ້ອງວົງຕະກູນ. ເຕືອນວ່າການກະທຳຫຼອກລວງ ຫຼືເພື່ອອວດອ້າງ ບໍ່ໃຫ້ຜົນສະຫວັນ. ຈາກນັ້ນອະທິບາຍຮູບແບບວິຫານ 1, 3, 5, 8, 16 ຫົວໜ່ວຍ ຜູກກັບຜົນຄອສມິກ ໂດຍຮູບແບບສູງນຳໄປສູ່ ພຸກຕິ-ມຸກຕິ ແລະ ໂມກສະ ຜ່ານສະຖານສັກສິດແຫ່ງໄວສນະວະ. ສອນວ່າຊັບສິນເປັນອະນິດຈັງ ແຕ່ມີຄວາມໝາຍເມື່ອນຳໄປສ້າງວິຫານ ໃຫ້ທານແກ່ທະວິຊະ ແລະກີຣຕະນະ; ການສັນລະເສີນຖືກຍົກວ່າມີອຳນາດຫຼາຍ. ຂະຫຍາຍໄປສູ່ມະຕະຟິຊິກ: ວິສນຸເປັນຕົ້ນກຳເນີດແລະສະຖິດທົ່ວທຸກສິ່ງ ເຊື່ອມການຕັ້ງວິຫານກັບການບໍ່ກັບມາເກີດອີກ. ທ້າຍບົດປຽບທຽບບຸນການສ້າງວິຫານກັບການສ້າງຮູບເທວະແລະພິທີປະຕິສະຖາ, ຈັດອັນດັບວັດຖຸ ແລະກ່າວວ່າຜົນໃນພິທີປະຕິສະຖາປະຕິມາບໍ່ມີຂອບເຂດ. ຍະມະມີຄຳສັ່ງໃຫ້ຍົກເວັ້ນຜູ້ສ້າງວິຫານແລະຜູ້ບູຊາຮູບຈາກການຈັບໄປນະລົກ ແລະບົດນີ້ປິດດ້ວຍການນຳເຂົ້າສູ່ຄຳສອນພິທີສະຖາປະນາ/ສົມໂພດ ທີ່ຮັຍກຣີວະຖ່າຍທອດແກ່ພຣະພຣະຫມາ ແລະເທວະທັງຫຼາຍ.
Adhyaya 39
Chapter 39 — भूपरिग्रहविधानम् (Bhū-parigraha-vidhāna: Procedure for Acquiring and Ritually Securing Land)
ຫະຍະກຣີວາ ແນະນຳໂຄງການພິທີ-ເຕັກນິກທີ່ມີສູນກາງແມ່ນ «ປຣະຕິສຖາ» (ການສະຖາປະນາ/ການອຸທິດສັກສິດ) ແລະເງື່ອນໄຂກ່ອນໜ້າ ໂດຍເລີ່ມຈາກການໄດ້ມາດິນຢ່າງຖືກທຳນຽມ ແລະການຊຳລະດິນ. ບົດນີ້ຍຶດອຳນາດຕາມສາຍປັນຈະຣາຕຣະ/ຕັນຕຣະ ໂດຍລຽນຊື່ຕັນຕຣະສຳຄັນ (ເລີ່ມຈາກ Hayśīrṣa Tantra) ແລ້ວຫັນໄປຫາຄຸນສົມບັດ: ໃຜມີສິດເຮັດພິທີ, ອາຈານປອມແມ່ນແນວໃດ, ແລະການຮູ້ຈັກກຸຣຸແທ້ດ້ວຍຄວາມຊຳນານຕັນຕຣະ ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍເຄື່ອງໝາຍພາຍນອກ. ຕໍ່ມາອະທິບາຍການວາງແຜນ vāstu: ເທວະຕາຄວນຫັນໜ້າເຂົ້າຫາຊຸມຊົນ ແລະການຈັດວາງຕາມທິດ (ອັກນິ/ໄຟ, ຍະມະ, ຈັນດິກາ, ວະຣຸນ, ວາຍຸ, ນາກ, ກຸເບຣະ/ກຸຫາ, ແລະເທວະຕາແຖວອີສານ). ມີຄຳເຕືອນເລື່ອງສັດສ່ວນ ແລະຂອບເຂດກໍ່ສ້າງ, ພ້ອມກຳນົດ bhūmi-śodhana ແລະ bhūta-bali ເພື່ອຂັບໄລ່ສິ່ງກີດຂວາງ: ໂປຍ saktu ໄປ 8 ທິດດ້ວຍມັນຕຣະ 8 ພະຍາງ, ແລ້ວໄຖດິນ ແລະໃຫ້ງົວຍ່າງເພື່ອໃຫ້ພື້ນທີ່ໝັ້ນຄົງ. ທ້າຍສຸດກຳນົດລຳດັບຫນ່ວຍວັດ (trasareṇu → ປາຍຜົມ → ເຫົາ → yava → aṅgula → kara → padma-hasta) ເຊື່ອມຄວາມບໍລິສຸດພິທີກັບວິທະຍາການກໍ່ສ້າງທີ່ແມ່ນຍຳ.
Adhyaya 40
Chapter 40 — भूपरिग्रहो नाम (Bhū-parigraha) / अर्घ्यदानविधानम् (Arghya-dāna-vidhāna)
ພຣະອັກນີເປີດບົດດ້ວຍການວາງພິທີຮັບຮອງດິນໃນຕຳນານ-ພິທີຂອງ ວາສຕຸ-ປຸຣຸສະ: ສັດອັນນ່າຢ້ານຖືກເທວະດາປະຫານແລ້ວວາງລົງເທິງແຜ່ນດິນ ເຮັດໃຫ້ສະຖານທີ່ເປັນກາຍອັນສັກສິດ. ຜູ້ປະກອບພິທີໃຊ້ມັນດະລາ 64 ປະດະ ກຳນົດເທວະດາແລະພະລັງງານໃນແຕ່ລະປະດະ/ຄຶ່ງປະດະ ແລ້ວຖວາຍ ນ້ຳມັນເຄື່ອງບູຊາ, ອັກສະຕະ, ດອກໄມ້, ເຂົ້າເມັດ, ຊີ້ນ, ນ້ຳເຜິ້ງ, ຜະລິດຕະພັນນົມ, ແລະວັດຖຸມີສີ ເພື່ອຫຼ້ຽງພະລັງດີ ແລະລະງັບອຳນາດຂັດຂວາງ (ອາສຸຣ, ບາບ, ໂຣຄ). ບົດນີ້ລາຍລະອຽດການຖວາຍບາລີແກ່ ຣັກສະສະ, ມາຕຣິ-ຄະນະ, ປິສາຈະ, ປິຕຣິ, ແລະ ກະເສດຣະປາລ ກ່ອນເລີ່ມກໍ່ສ້າງ ເນັ້ນຄວາມຄົບຖ້ວນຂອງພິທີແລະຄວາມກົງກຽມຂອງສະຖານທີ່. ຕໍ່ມາເຂົ້າສູ່ກົນໄກປະຕິສະຖາ: ຕິດຕັ້ງກຸມພະ (ມະຫີສະວະຣ/ວາສຕຸຮູບພ້ອມ ວັດທະນີ; ພຣະພຣະຫມາ ແລະ ທິກປາລ), ປູຣນາຫຸຕິ, ວຽນຮອບມັນດະລາ, ຂີດຮອຍດ້ວຍເສັ້ນດ້າຍແລະນ້ຳ, ຂຸດຮ່ອງ, ຈັດຮູກາງ, ຖວາຍອັຣຄະຍະແກ່ ພຣະວິສນຸ 4 ແຂນ, ແລະຝັງຂອງມົງຄຸນ (ດອກໄມ້ຂາວ, ສັງຂ໌ດັກຊິນາວັຣຕະ, ເມັດພືດ, ດິນ). ທ້າຍສຸດມີຄຳເຕືອນວາສຕຸ-ສາສະຕຣາ: ຄວນຂຸດຈົນເຖິງລະດັບນ້ຳເພື່ອຊອກຫາແລະເອົາ ‘ສະລະຍະ’ (ສິ່ງກີດຂວາງຕ່າງດ້າວທີ່ຊ່ອນ) ອອກ; ມີລາງບອກເຫດ ແລະຜົນຮ້າຍ (ກຳແພງຮົ່ມເຮືອນຖືກລົບກວນ, ເຈົ້າຂອງເຮືອນທຸກທ້ອນ) ຖ້າປ່ອຍໄວ້—ຮວມຄວາມບໍລິສຸດທາງອະທິບາຍກັບຄວາມລະມັດລະວັງທາງວິສະວະກຳ.
Adhyaya 41
Chapter 41 — शिलाविन्यासविधानं (The Procedure for Laying the Stones / Foundation Setting)
ພຣະອັກນິເລີ່ມອະທິບາຍພິທີ śilā-vinyāsa ແລະ pāda-pratiṣṭhā ໂດຍຈັດໃຫ້ການກໍ່ສ້າງວັດເປັນພິທີອຸທິດສັກສິດ ບໍ່ແມ່ນວຽກຊ່າງຢ່າງດຽວ. ບົດນີ້ຈັດລຳດັບວຽກ: ກຽມມັນດະປະ ແລະຂອງພິທີ; ເຮັດ kumbha-nyāsa ແລະ iṣṭakā-nyāsa; ກຳນົດສັດສ່ວນເສົາປະຕູ; ຖົມດິນກັບບາງສ່ວນ ແລະບູຊາ Vāstu ເທິງພື້ນທີ່ປັບໃຫ້ເທົ່າ. ກຳນົດມາດຕະຖານວັດສະດຸ (ອິດເຜົາດີ ມີຂະໜາດຕາມ aṅgula) ແລະທາງເລືອກການວາງຫີນພ້ອມ kumbha ຫຼາຍໃບ. ນ້ຳຊຳລະ (pañca-kaṣāya, sarvauṣadhi-jala, gandha-toya) ແລະມົນຕຣາເວດ (Āpo hi ṣṭhā, Śaṃ no devī, Pavamanī, ບົດ Varuṇa) ຮວມທັງ Śrī-sūkta ໃຊ້ໃນການຕໍ່ຫີນແລະເຮັດໃຫ້ໝັ້ນຄົງ. ຕໍ່ມາມີພິທີໄຟ (homa) ດ້ວຍ āghāra, ājya-bhāga, vyāhṛti ແລະຂໍ້ກຳນົດ prāyaścitta. ພຣາຫມິນຈັດວາງເທວະ ແລະ śakti ລົງໃນອິດແລະທິດ, ເຮັດ garbhādhāna ທີ່ກາງ, ຕິດຕັ້ງພາຊະນະ “ຄັນ” ມີໂລຫະ/ເພັດພອຍ/ອາວຸດ, ເຊີນແຜ່ນດິນໃນພາຊະນະທອງແດງຮູບດອກບົວ, ແລະສຳເລັດພິທີຫຼຸມ (ພອຍ gomūtra, garbhādhāna ຕອນກາງຄືນ, ແລະການໃຫ້ທານ). ທ້າຍບົດກ່າວເຖິງສັດສ່ວນ pīṭha-bandha, ໃຫ້ເຮັດ vāstu-yajña ອີກຄັ້ງຫຼັງສ້າງສຳເລັດ, ສັນລະເສີນບຸນກຸສົນຈາກເຈດຕະນາແລະການກໍ່ສ້າງວັດ, ແລະກົດທິດທາງສຳລັບປະຕູເຂົ້າອອກຂອງບ້ານເມືອງ.
Adhyaya 42
Chapter 42 — प्रासादलक्षणकथनं (Prāsāda-lakṣaṇa-kathana: Characteristics of the Temple/Prāsāda)
ຫະຍະກຣີວະເປີດຄຳສອນທົ່ວໄປວ່າດ້ວຍການກໍ່ສ້າງປຣາສາດ (prāsāda) ເລີ່ມຈາກພື້ນທີ່ຮູບສີ່ຫຼ່ຽມແບ່ງເປັນ 16 ສ່ວນ ໄປຫາການວາງແກນກາງ (garbha) ການຈັດສັນຝາ ແລະສັດສ່ວນຄວາມສູງ. ຕໍ່ມາປ່ຽນໄປສູ່ລະບົບການວັດທີ່ອີງໃສ່ພຣະປະຕິມາ (pratimā) ແລະຖານ (piṇḍikā) ເພື່ອຄຳນວນຂະໜາດ garbha ແລະຝາ ແລະກຳນົດໃຫ້ śikhara ສູງເທົ່າ 2 ເທົ່າຂອງຝາ. ອະທິບາຍຂອບເຂດທາງເດີນວຽນ, ສ່ວນຍື່ນ rathaka, ແລະການຂຶ້ນແນວດ້ວຍເຊືອກ (sūtra) ສຳລັບ śikhara ແລະ śukanāsa ພ້ອມການຈັດວາງລວດລາຍ/ຮູບສັນຍາ (siṃha, vedī, kalaśa). ປະຕູຖືກກຳນົດສັດສ່ວນ (ສູງ=2 ເທົ່າກວ້າງ) ໃຊ້ໄມ້ udumbara ແລະຕັ້ງເທວະຜູ້ພິທັກ (Caṇḍa–Pracaṇḍa, Viśvaksena, Śrī). ລະບົບຮົ້ວລ້ອມຖືກຮວມເຂົ້າ: prākāra ສູງ 1/4 ຂອງປຣາສາດ, gopura ຕ່ຳກວ່າເລັກນ້ອຍ, ແລະການວາງຮູບທິດ (Varāha, Narasiṃha, Śrīdhara, Hayagrīva, Jāmadagnya ແລະອື່ນໆ) ເພື່ອສັກສິດພື້ນທີ່. ຍັງກ່າວເຖິງຄວາມແຕກຕ່າງໃນຕົວເລກສ່ວນຂອງສຳນວນຄັດລອກ ເນັ້ນຄວາມແມ່ນຍຳຕາມ śāstra ແລະຄວາມເປັນມງຄົດທາງທຳມະໃນຮູບແບບສິ່ງກໍ່ສ້າງ។