Dharma-shastra
Laws of Righteous Conduct
Exposition of dharma-shastra covering varnadharma, ashrama duties, samskaras, purification rites, and ethical codes for society.
Adhyayas in Dharma-shastra
Adhyaya 150
Chapter 150 — Manvantarāṇi (The Manvantaras) and the Purāṇic Map of Vedic Transmission
ພຣະອັກນິເລີ່ມອະທິບາຍຈັກກະວານວິທະຍາທີ່ຍຶດຖືທຳມະ ໂດຍນັບລຽງ “ມັນວັນຕະຣະ” ຄືຍຸກສະໄໝຕໍ່ເນື່ອງທີ່ມີມະນຸເປັນຜູ້ປົກຄອງ ແຕ່ລະຍຸກກຳນົດດ້ວຍຕຳແໜ່ງຫຼັກ: ມະນຸ, ອິນທຣະ, ກຸ່ມເທວະ, ສັບຕະຣິສິ, ແລະລູກຫຼານທີ່ຄ້ຳຈຸນລະບຽບໂລກ. ບົດນີ້ໄລ່ຈາກວົງຈອນເກົ່າ (ສະວາຍັມພູວະ ແລະອື່ນໆ) ໄປຫາຜູ້ລະບຸປັດຈຸບັນ: ສຣາດທະເທວະ/ໄວວັສວະຕະມະນຸ ພ້ອມສັບຕະຣິສິປັດຈຸບັນ ແລະຄາດໝາຍອະນາຄົດມະນຸສາວັນນິ ແລະມະນຸອື່ນໆ ໂດຍເນັ້ນວ່າ 1 ມື້ຂອງພຣະພຣະຫມາມີ 14 ມັນວັນຕະຣະ. ຫຼັງຈາກວາງຮູບແບບການປົກຄອງຈັກກະວານເປັນໂຄງສ້າງທຳມະ ພຣະອັກນິຫັນໄປຫາການປົກຄອງທາງປັນຍາ: ທ້າຍຍຸກດວາປະຣະ ພຣະຫຣິແບ່ງວີດະເດີມ ກຳນົດໜ້າທີ່ພິທີກຳຂອງວີດະ 4 ແລະຕິດຕາມການສືບທອດຜ່ານສາວົກຂອງວຍາສະ (ໄປລະ, ໄວສັມປາຍະນະ, ໄຈມິນິ, ສຸມັນຕຸ) ພ້ອມສາຍສືບແລະສາຂາຕ່າງໆ. ຜົນຄືວ່າ ວົງຈອນຈັກກະວານແລະສາຍສືບຂອງຄຳພີ ເປັນລະບົບມີລຳດັບອັນດຽວ ເພື່ອຮັກສາຍັຊະນະ, ຄວາມຮູ້, ແລະທຳມະ.
Adhyaya 151
Duties outside the Varṇa Order (वर्णेतरधर्माः) — Agni Purana, Chapter 151
ບົດນີ້ເປີດດ້ວຍການວາງຄຳສອນໃນສາຍສືບທອດ: ອັກນິປະກາດວ່າຈະອະທິບາຍທຳມະທີ່ມະນູ ແລະນັກນິຕິທຳອື່ນໆ ສອນໄວ້ ອັນໃຫ້ທັງຄວາມສຸກໃນໂລກ (bhukti) ແລະຄວາມຫຼຸດພົ້ນ (mukti) ຕາມທີ່ຖືກສົ່ງຕໍ່ຜ່ານ ວະຣຸນ ແລະ ປຸສກະຣ ໄປຫາ ປະຣະຊຸຣາມ. ປຸສກະຣແນະນຳ “ວັນນາສຣະມ-ເອຕະຣ” ທຳມະ ແມ່ນໜ້າທີ່ຈັນຍາບັນທົ່ວໄປ ທີ່ຢູ່ເນືອ ຫຼືກ່ອນການກຳນົດວັນນະ-ອາສຣະມ. ຂໍ້ຄວາມລຽນລຳດັບຄຸນທຳສາກົນ (ອະຫິງສາ, ສັດຍະ, ດະຍາ, ອະນຸຄຣະຫະ) ແລະການປະຕິບັດທີ່ເຮັດໃຫ້ຊີວິດສັກສິດ (ການໄປບູຊາທີ່ທິຣຖະ, ທານ, ພຣະຫມະຈັນຣະຍະ, ອະມາດສະຣະຍະ) ພ້ອມເສົາຫຼັກວັດທະນະທຳສາສະໜາ (ຮັບໃຊ້ເທວະ ແລະດວິຊະ, ຮັບໃຊ້ຄູບາອາຈານ, ຟັງທຳມະ, ບູຊາບັນພະບຸຣຸດ). ຍັງຢືນຢັນຈັນຍາທາງພົນລະເມືອງຜ່ານຄວາມພັກດີປະຈຳຕໍ່ກະສັດ, ການນຳທາງຈາກຄຳພີ, ຄວາມອົດທົນ, ແລະຄວາມເຊື່ອຖື (āstikya). ຫຼັງຈາກທວນໜ້າທີ່ຮ່ວມຂອງວັນນາສຣະມ (ຍັດຍະ, ສອນ, ໃຫ້ທານ) ຈຶ່ງອະທິບາຍອາຊີບຈຳເພາະຂອງ ພຣາຫມະນະ, ກະສັດຕຣິຍະ, ໄວສຍະ, ຊູດຣະ ແລະຫັນໄປຫາການແບ່ງຊັ້ນຊາດປົນປົວຈາກການສົມຣົດ anuloma/pratiloma ພ້ອມຊື່ກຸ່ມ, ອາຊີບທີ່ກຳນົດ, ຂໍ້ຫ້າມ, ກົດແຕ່ງງານ, ແລະເສັ້ນແດນສັງຄົມ. ທ້າຍສຸດກ່າວວ່າໃນກໍລະນີປົນປົວ ຕ້ອງອະນຸມານ jāti ຈາກການປະພຶດ/ອາຊີບ (karma) ຂອງພໍ່ແມ່ທັງສອງ ເພື່ອຮັກສາລະບຽບສັງຄົມໃນການປະສານຂອງປຸຣານະ.
Adhyaya 152
The Livelihood of the Householder (गृहस्थवृत्तिः) — Agni Purana, Chapter 152
ບົດນີ້ ທີ່ປຸສກະຣະໄດ້ກ່າວ ປ່ຽນຈາກວັນນານຕະຣະ-ທັມ ໄປສູ່ການອະທິບາຍແບບທັມມະ-ສາດສະຕຣ ວ່າດ້ວຍ gṛhastha-vṛtti (ວິຖີຫາລ້ຽງຊີບຂອງຄົນຄອບຄົວ) ຢ່າງເນັ້ນໜັກ. ມັນຍົກໃຫ້ພຣາຫມັນດໍາລົງຊີວິດດ້ວຍໜ້າທີ່ທີ່ກໍານົດໄວ້ ແລະໃນຍາມຈໍາເປັນຈຶ່ງອະນຸຍາດໃຫ້ຫັນໄປຫາວຽກແບບກະສັດຕຣິຍະ, ໄວສະຍະ ຫຼືແມ່ນວຽກແບບຊູດຣະ ແຕ່ເຕືອນບໍ່ໃຫ້ພຶງພາແບບຂ້າທາດຕໍ່ຊູດຣະ ຫຼືຮັບອາຊີບຫຼັກທີ່ເກີດຈາກຊູດຣະ. ຕໍ່ມາ ບົດຄວາມໄດ້ລຽງລໍາດັບອາຊີບທີ່ອະນຸຍາດໃຫ້ແກ່ຜູ້ສອງເກີດ—ກະສິກໍາ, ການຄ້າ, ການຄຸ້ມຄອງງົວ, ແລະການປ່ອຍເງິນກູ້—ພ້ອມຂໍ້ຫ້າມບາງປະການເພື່ອກໍານົດຂອບເຂດຈັນຍາບັນໃນການບໍລິໂພກແລະການຄ້າ. ມັນຍອມຮັບວ່າການໄຖນາມີບາບທາງຈິດໃຈ (ເຮັດຮ້າຍດິນ, ພືດ, ແລະແມງໄມ້) ແຕ່ຊີ້ວ່າການຊໍາລະດ້ວຍຍັດຍະ (yajña) ແລະເທວະປູຊາ (deva-pūjā) ແມ່ນທາງແກ້ຕາມທັມ ເຊື່ອມຊີວິດເສດຖະກິດເຂົ້າກັບພິທີກໍາແລະການຊົດໃຊ້. ຍັງມີການກໍານົດໂທດແບບຂັ້ນບັນໄດ (ນັບເປັນຈໍານວນງົວ) ກ່ຽວກັບໄຖ ເພື່ອຖ່ວງດຸນລະຫວ່າງຄວາມຈໍາເປັນ, ຄວາມໂຫດຮ້າຍ, ແລະຄວາມເສຍຫາຍຕໍ່ທັມ. ທ້າຍສຸດ ບົດນີ້ປິດດ້ວຍລໍາດັບວິຖີຫາລ້ຽງຊີບ—ṛta, amṛta, mṛta, pramṛta—ອະນຸຍາດໃຫ້ມີການປົນຄວາມຈິງ/ບໍ່ຈິງໃນຍາມຄັບຂັນ ແຕ່ປະຕິເສດອາຊີບຕໍ່ໍາຊ້າ ແລະບໍ່ຖືກທັມວ່າບໍ່ຄວນຮັບເລີຍ.
Adhyaya 153
Chapter 153 — Brahmacarya-āśrama-dharma (The Dharma of the Student Stage)
ບົດນີ້ປ່ຽນຈາກການກ່າວເຖິງວິທີປະພຶດຂອງຄົນຄອບຄົວ ໄປສູ່ ພຣະຫມະຈາຣະ-ອາສຣະມະ-ທັມ ໂດຍສະແດງວ່າທັມເປັນຫຼັກສູດຕາມວົງຈອນຊີວິດ ເພື່ອຮັກສາຄວາມຕໍ່ເນື່ອງຂອງສັງຄົມ ແລະການຍົກຈິດວິນຍານ. ເລີ່ມດ້ວຍກົດເກນເວລາການມີບຸດ (ຄືນ ṛtu) ແລະພິທີກ່ຽວກັບການປະສົມພັນ ແລະການຕັ້ງຄັນ; ຕໍ່ມາເວົ້າເຖິງສັງສະກາຣະຫຼັງເກີດ: sīmanta, jātakarma, nāmakarma ພ້ອມຫຼັກການຕັ້ງຊື່ຕາມວັນນະ. ຍັງກ່າວເຖິງພິທີເດັກນ້ອຍເຊັ່ນ cūḍā-karman ແລະກຳນົດເວລາ upanayana ຕາມວັນນະ ແລະຂອບເຂດອາຍຸ; ພ້ອມອະທິບາຍເຄື່ອງໃຊ້ຂອງນັກສຶກສາ—ສາຍຄາດ, ໜັງສັດ, ໄມ້ທ່ອນ, ເສື້ອຜ້າ, ແລະ upavīta—ເນັ້ນຄວາມເໝາະສົມ ແລະລະບຽບ. ໜ້າທີ່ຄູອາຈານຄືຝຶກຄວາມສະອາດ, ມາລະຍາດ, ພິທີໄຟ, ແລະການບູຊາ sandhyā. ວິໄນປະຈຳວັນຮວມທັງນິຍາມທິດໃນການກິນ, ການຖວາຍບູຊາປະຈຳວັນຄ້າຍ agnihotra, ແລະຫ້າມຄວາມເພີດເພີນເກີນຄວນ, ຄວາມຮຸນແຮງ, ການນິນທາ, ແລະຄຳຫຍາບ. ທ້າຍບົດກ່າວເຖິງ vedāsvīkaraṇa, dakṣiṇā ແລະການອາບນ້ຳສຳເລັດ ເພື່ອວາງພຣະຫມະຈາຣະເປັນຄຳປະຕິຍານແຫ່ງຄວາມຮູ້ ທີ່ປະສານການຮຽນຊາສະຕຣະກັບການຂັດເກົ່າຈິດໃຈຢ່າງມີສິນທຳ.
Adhyaya 154
Chapter 154: विवाहः (Vivāha — Marriage)
ບົດນີ້ຍ້າຍຈາກຄໍາສອນເລື່ອງພຣະຫມະຈາຣະ (brahmacarya) ໄປສູ່ພາລະກິດຂອງຄົນຄອບຄົວ (gṛhastha) ໂດຍຖືວ່າການແຕ່ງງານເປັນສະຖາບັນທີ່ຖືກຄວບຄຸມດ້ວຍທຳມະ. ມັນກໍານົດຫຼັກເກນຕາມວັນນະ: ຈໍານວນເມຍທີ່ອະນຸຍາດຕາມຊັ້ນສັງຄົມ ແລະຫ້າມເຮັດກິດທຳມະ/ພິທີກຳກັບເມຍອະສະວັນນະ ເພື່ອຢືນຢັນຫຼັກການແຕ່ງງານໃນວັນນະດຽວກັນ. ຕໍ່ມາກ່າວເຖິງຄ່າສິນສອດ/ຄ່າເຈົ້າສາວໃນບາງກໍລະນີ, ຫ້າມຍົກຍິງສາວໃຫ້ແຕ່ງງານຊ້ໍາອີກ, ແລະກໍານົດໂທດຕໍ່ການລັກພາ. ບົດນີ້ລາຍຊື່ຮູບແບບການແຕ່ງງານທີ່ຍອມຮັບ (Brāhma, Ārṣa, Prājāpatya, Āsura, Gāndharva, Rākṣasa, Paiśāca) ແຍກຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງການມອບດ້ວຍທຳມະ, ການຊື້, ການເລືອກກັນ, ການໃຊ້ກໍາລັງ ຫຼືການຫລອກລວງ. ຍັງກ່າວເຖິງການອະນຸຍາດແຕ່ງງານໃໝ່ໃນຍາມພິບັດ ຮວມທັງການໃຫ້ແຕ່ງກັບນ້ອງຊາຍຂອງຜົວທີ່ເສຍຊີວິດ. ຊ່ວງທ້າຍເວົ້າເຖິງ vivāha-muhūrta: ເດືອນ, ວັນ, ຕິຖິ, ນັກສັດຕະຣາ, ແລະເງື່ອນໄຂດາວພະເຄາະທີ່ຄວນ/ບໍ່ຄວນ (ເວລາວິສະນຸ “ນອນ”, ເດືອນບາງຢ່າງ, ຈັນທຣາຖືກກະທົບ, ດາວດີຕົກ, vyatīpāta) ແລະສຸດທ້າຍແນະນໍາວິໄນໃນເຮືອນ ກ່ຽວກັບການເຂົ້າຫາຄູ່ຄອງແລະຂໍ້ຈໍາກັດຕາມປະຕິທິນ.
Adhyaya 155
Ācāra (Right Conduct)
ບົດນີ້ເປັນຄູ່ມືຈິວໆແນວທຳມະ-ຊາສະຕຣາ ສຳລັບການປະພຶດປະຈຳວັນ. ພຸສະກະຣະກຳນົດລຳດັບພິທີແລະຈັນຍາ: ຕື່ນໃນເວລາພຣາຫມະມຸຫູຣຕະພ້ອມການລະລຶກເທວະ, ຮັກສາທິດໃນການຂັບຖ່າຍ (ກາງວັນ—ຫັນໄປທາງເໜືອ; ກາງຄືນ—ຫັນໄປທາງໃຕ້) ແລະຫ້າມຂັບຖ່າຍໃນບ່ອນບໍ່ສົມຄວນ. ຈາກນັ້ນຈັດລະບົບຄວາມສະອາດ (śauca): ອາຈະມະນະ (ācamana) ດ້ວຍດິນ, ຖູແຂ້ວ (dantadhāvana), ແລະເນັ້ນການອາບນ້ຳ (snāna) ເປັນຫົວໃຈ—ກ່າວວ່າພິທີທີ່ບໍ່ອາບນ້ຳກ່ອນບໍ່ເກີດຜົນ. ມີການຈັດອັນດັບນ້ຳຊຳລະ: ນ້ຳໃຕ້ດິນ, ນ້ຳຕັກ, ນ້ຳພຸ, ນ້ຳທະເລສາບ, ນ້ຳທີຣຖະ, ແລະນ້ຳຄົງຄາ (Gaṅgā) ເປັນຜູ້ຊຳລະສູງສຸດ. ຂັ້ນຕອນອາບນ້ຳຜູກກັບມັນຕຣາເວດ (Hiraṇyavarṇāḥ, Śanno devī, Āpo hi ṣṭhā, Idam āpaḥ), ຈະປະພາວະ (japa) ໃຕ້ນ້ຳ, ແລະທາງເລືອກການສວດ Aghamarṣaṇa, Drupadā, Yuñjate manaḥ, Pauruṣa sūkta; ຕາມດ້ວຍຕັຣປະນະ (tarpaṇa), ໂຫມະ (homa), ແລະທານະ (dāna). ຊ່ວງຫຼັງຂະຫຍາຍໄປຫາຂໍ້ຫ້າມທາງສັງຄົມ-ຈັນຍາ: ບໍ່ເຮັດຮ້າຍຜູ້ອື່ນ, ໃຫ້ທາງແກ່ຜູ້ແບກຂອງໜັກແລະແມ່ຍິງຖືພາ, ລະວັງສາຍຕາແລະຄຳເວົ້າ, ຫຼີກພຶດຕິກຳອັບມົງຄົນ, ມາລະຍາດສາທາລະນະ, ອະນາໄມນ້ຳ, ຂອບເຂດຄວາມບໍລິສຸດທາງເພດແລະສັງຄົມ, ຄວາມເຄົາລົບຕໍ່ເວດ ເທວະ ກະສັດ ແລະລຶສີ, ພ້ອມຄຳເຕືອນຕາມປະຕິທິນ (ຫ້າມນວດນ້ຳມັນໃນບາງຕິຖິ). ຍັງກ່າວເຖິງຄວາມແຕກຕ່າງຂອງຕົ້ນສະບັບ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນການສືບທອດທີ່ມີຊີວິດ ແຕ່ຮັກສາເນື້ອໃຈ: ຄວາມບໍລິສຸດ ການສຳລວມ ແລະສະຫວັດດີພາບ (yoga-kṣema) ຜ່ານອາຈາຣະທີ່ມີວິໄນ.
Adhyaya 156
Chapter 156 — द्रव्यशुद्धिः (Dravya-śuddhi) / Purification of Substances
ບົດນີ້ຕໍ່ຈາກພາກອາຈາຣະ ແລະເຂົ້າສູ່ «ດຣະວະຍະ-ຊຸດທິ» ວ່າດ້ວຍວິທີໃຫ້ວັດຖຸທີ່ເປື້ອນກັບຄືນມາເໝາະສົມຕໍ່ພິທີ. ພຸສະກະຣະຈັດລະບົບການຊໍາລະຕາມປະເພດວັດຖຸ: ເຄື່ອງດິນເຜົາຕ້ອງເຜົາຊໍ້າ; ໂລຫະໃຊ້ນ້ໍາຊໍາລະຈໍາເພາະ (ທອງແດງໃຊ້ນ້ໍາປົນກົດ; ສໍາລິດແລະເຫຼັກໃຊ້ນ້ໍາດ່າງ); ເພັດພອຍເຊັ່ນໄຂ່ມຸກຊໍາລະໂດຍລ້າງນ້ໍາ. ກົດລະບຽບຍັງຄອບຄຸມພາຊະນະ ຫີນ ຜະລິດຜົນຈາກນ້ໍາ ຜັກ ເຊືອກ ຮາກ ໝາກ ແລະຂອງຈາກໄມ້ໄຜ່/ກົກ ຊີ້ວ່າຄວາມບໍລິສຸດແມ່ນວິໄນທີ່ໃຊ້ໄດ້ຈິງໃນເຮືອນແລະໃນຍັດຍະ. ໃນຍັດຍະ ພາຊະນະຊໍາລະໂດຍເຊັດແລະຈັບຕ້ອງ; ຂອງມັນໃຊ້ນ້ໍາຮ້ອນ; ພື້ນທີ່ໃນບ້ານຮັກສາໂດຍກວາດ. ຜ້າຊໍາລະດ້ວຍດິນລະອຽດແລະນ້ໍາ; ຜ້າຫຼາຍຜືນໂດຍພອຍນ້ໍາ; ໄມ້ໂດຍໄສ/ຂູດ; ຂອງອັດແນ່ນໂດຍພອຍນ້ໍາ; ຂອງເຫຼວໂດຍໃຫ້ລົ້ນໄຫຼ. ຍັງກ່າວເຖິງຄວາມບໍລິສຸດຂອງປາກສັດ, ຂໍ້ປະພຶດຫຼັງການກິນ ຈາມ ນອນ ດື່ມ ອາບນ້ໍາ, ອາຈະມະນະເມື່ອເຂົ້າທາງສາທາລະນະ, ແລະໄລຍະຄວາມບໍລິສຸດໃນເວລາມີປະຈໍາເດືອນ. ທ້າຍສຸດກໍກໍານົດຈໍານວນດິນສໍາລັບຊໍາລະຫຼັງຂັບຖ່າຍ, ກົດພິເສດສໍາລັບນັກບໍາເນັດ, ແລະນ້ໍາຊໍາລະຈໍາເພາະສໍາລັບໄໝ ລິນິນ ແລະຂົນກວາງ; ພ້ອມສະຫຼຸບວ່າດອກໄມ້ແລະໝາກໄມ້ຊໍາລະໂດຍພອຍນ້ໍາ ເພື່ອໃຫ້ເໝາະຕໍ່ພິທີແລະລະບຽບທາງທຳມະ।
Adhyaya 157
Śāva-āśauca and Sūtikā-śauca: Death/Childbirth Impurity, Preta-śuddhi, and Śrāddha Procedure (Chapter 157)
ບົດນີ້ຈັດລະບຽບກົດທຳມະສາດວ່າດ້ວຍອາສໂອຈ (aśauca) ອັນເກີດຈາກການຕາຍ (śāva) ແລະການຄອດລູກ (sūtikā) ໂດຍເລີ່ມຈາກກອບ sapinda ແລະກຳນົດໄລຍະເວລາແບບຂັ້ນຕາມ varṇa ແລະເຫດປັດໃຈ. ຕໍ່ມາອະທິບາຍຂໍ້ຍົກເວັ້ນຕາມອາຍຸ (ທາຣົກ/ຕ່ຳກວ່າ 3/ເກີນ 3/ເກີນ 6), ສະຖານະຂອງແມ່ຍິງ (ໄດ້ເຮັດ cūḍā ຫຼືບໍ່; ແມ່ຍິງແຕ່ງງານກັບຍາດຝ່າຍພໍ່), ແລະການຮູ້ຂ່າວຕາຍຊ້າ (ນັບວັນທີ່ເຫຼືອ ຫຼື 3 ຄືນ ຖ້າຜ່ານ 10 ຄືນແລ້ວ). ບົດຍັງຂະຫຍາຍໄປສູ່ preta-śuddhi ແລະພິທີ śrāddha: ຖວາຍ piṇḍa, ແບ່ງພາຊະນະ, ສວດ gotra-nāma, ກຳນົດມາດຕາວັດພິທີ, ແລະກໍ່ໄຟ 3 ກອງສຳລັບ Soma, Agni(Vahni) ແລະ Yama ພ້ອມອາຫູຕິຕາມລຳດັບ. ມີການກ່າວເຖິງ adhimāsa ແລະທາງເລືອກການສຳເລັດ (ເຊັ່ນ ໃນ 12 ວັນ), ຕາມດ້ວຍພັນທະ śrāddha ປະຈຳປີ ແລະເຫດຜົນວ່າ śrāddha ເປັນປະໂຫຍດແກ່ຜູ້ຕາຍບໍ່ວ່າຈະຢູ່ສະພາບຫຼັງຄວາມຕາຍແນວໃດ. ທ້າຍສຸດລະບຸກໍລະນີ nāśauca (ບໍ່ຕ້ອງອາສໂອຈ) ສຳລັບການຕາຍຮຸນແຮງ/ຜິດປົກກະຕິບາງຢ່າງ, ສັ່ງໃຫ້ອາບນ້ຳທັນທີຫຼັງຮ່ວມເພດ ຫຼືໂດນຄວັນຈາກກອງໄຟສົບ, ກຳນົດຜູ້ທີ່ອາດຈັບຕ້ອງສົບ dvija, ແລະຈົບດ້ວຍຂໍ້ປະພຶດຫຼັງເຜົາສົບ ລວມທັງເວລາເກັບກະດູກ ແລະການກັບຄືນການສຳຜັດທາງກາຍ.
Adhyaya 158
Srāvādya-śauca (Impurity due to bodily discharge and allied causes)
ບົດນີ້ຈັດລະບົບກົດເກນອາສໂຈກ (ຄວາມບໍ່ບໍລິສຸດທາງພິທີ) ກ່ຽວກັບການຂັບຖ່າຍ/ໄຫຼອອກຈາກຮ່າງກາຍ ຮວມທັງເລືອດທີ່ກ່ຽວກັບການຖືພາ ຫຼື ແທ້ງລູກ, ການເກີດ (sūtaka) ແລະ ການຕາຍ (mṛtaka) ໂດຍກຳນົດໄລຍະເວລາແບບຂັ້ນບັນໄດຕາມວັນນະ, ຄວາມໃກ້ຊິດຍາດພີ່ນ້ອງ (sapinda, sukulya, gotrin) ແລະ ຂັ້ນຊີວິດ (ກ່ອນຟັນຂຶ້ນ, ກ່ອນແຕ່ງງານ, ຫຼັງພິທີ cūḍā)។ ມັນລວມພິທີການ: ກົດການອາບນ້ຳ, ການເກັບກະດູກ (asthi-sañcayana), ການຖວາຍນ້ຳ (udaka-kriyā), ຈຳນວນ piṇḍa, ການເຜົາສົບ ຫຼື ຝັງສົບທາຣົກ, ແລະ ຂໍ້ຫ້າມເລື່ອງອາຫານ, ຂອງຂວັນ, śrāddha। ເມື່ອອາສໂຈກຫຼາຍຢ່າງຊ້ອນກັນ ອັນທີ່ໜັກກວ່າຈະກົດທັບອັນທີ່ເບົາກວ່າ। ກໍລະນີພິເສດມີການຕາຍໂດຍຟ້າຜ່າ/ໄຟ, ໂລກລະບາດ, ອຶດຫິວ, ສົງຄາມ/ໄພພິບັດ, ການຈັດການສົບທີ່ບໍ່ແມ່ນ sapinda, ແລະ ຂໍ້ຍົກເວັ້ນສຳລັບບາງປະເພດຜູ້ລະເມີດ। ໂດຍລວມ ມັນສະແດງຄວາມບໍລິສຸດເປັນ “ເທັກໂນໂລຊີທາງທຳມະ” ເພື່ອຮັກສາລະບຽບເຮືອນ, ກຳນົດສິດທິໃນພິທີ, ແລະ ຜູກພັນໜ້າທີ່ສັງຄົມກັບອຳນາດຄຳພີ (Manu ແລະ ລະສີອື່ນໆ) ດ້ວຍກົດເກນແບບເງື່ອນໄຂທີ່ຊັດເຈນ।
Adhyaya 159
Purification Concerning the Unsanctified (Asaṃskṛta) and Related Cases (असंस्कृतादिशौचम्)
ບົດນີ້ເປີດດ້ວຍການແຍກຜົນຫຼັງຄວາມຕາຍຂອງ saṃskṛta (ຜູ້ໄດ້ຮັບພິທີອັນຖືກຕ້ອງ) ແລະ asaṃskṛta (ຜູ້ບໍ່ໄດ້ຮັບການສັກສິດ) ໂດຍກ່າວວ່າການລະນຶກເຖິງພຣະຮາຣິໃນຍາມຕາຍ ອາດນໍາໄປສູ່ສະຫວັນ ແລະກະທັ້ງໂມກສະ. ຕໍ່ມາເນັ້ນອານຸພາບພິທີສົບທີ່ກ່ຽວກັບແມ່ນ້ໍາຄົງຄາ: ການຫວ່າງກະດູກ (asthi-kṣepa) ໃນນ້ໍາຄົງຄາຊ່ວຍຍົກສະຖານະຂອງ preta ແລະກ່າວວ່າການຢູ່ໃນສະຫວັນຈະດໍາລົງຢູ່ຕາມເວລາທີ່ກະດູກຍັງຢູ່ໃນນ້ໍາຄົງຄາ. ແມ່ນວ່າຜູ້ຂ້າຕົນເອງ ແລະ patita ຖືກກ່າວວ່າບໍ່ມີພິທີກໍານົດ ແຕ່ກໍມີທາງແກ້ດ້ວຍຄວາມເມດຕາ: ສໍາລັບ preta ທີ່ຕົກຕໍ່າກໍແນະນໍາ Narāyaṇa-bali. ຈາກນັ້ນສອນວ່າຄວາມຕາຍບໍ່ເລືອກໜ້າ ບໍ່ລໍຖ້າຄວາມຜູກພັນໂລກີ; ມີແຕ່ທຳມະເທົ່ານັ້ນທີ່ໄປກັບຜູ້ເດີນທາງຫຼັງຕາຍ (ເວົ້າເຖິງພັນລະຍາເປັນຂໍ້ຍົກເວັ້ນໃນເສັ້ນທາງຂອງຍະມະ). ທ້າຍສຸດຢືນຢັນກຳມະທີ່ຫຼີກບໍ່ພົ້ນ, ວົງຈອນເກີດ-ດັບ, ແລະການເກີດໃໝ່ເຫມືອນປ່ຽນເຄື່ອງນຸ່ງ, ພ້ອມຊັກຊວນໃຫ້ລະທິ້ງຄວາມໂສກເພາະອາຕະມາທີ່ມີກາຍສຸດທ້າຍບໍ່ຖືກຜູກມັດ.
Adhyaya 160
Vānaprastha-āśrama (The Forest-Dweller Stage of Life)
ສືບຕໍ່ລຳດັບທຳມະສາດ, ປຸສກະຣະອະທິບາຍຊີວິດທີ່ມີລະບຽບຂອງວານະປຣັສຖະ ແລະນັກບວດປ່າ ເປັນສະພານວິໄນລະຫວ່າງພາລະກິດຂອງຄົນເຮືອນ (ກຣິຫັສຖະ) ແລະການສະຫຼະທີ່ເຕັມທີ່. ບົດເປີດດ້ວຍເຄື່ອງໝາຍແລະວັດປະຈຳວັນ—ຜົມພັນເປັນກອງ, ຮັກສາອັກນິໂຫຕຣະ, ນອນພື້ນ, ນຸ່ງໜັງກວາງ—ຊີ້ວ່າພິທີເວດິກຍັງສືບຕໍ່ແມ່ນຖອນຕົນຈາກສັງຄົມ. ຈາກນັ້ນກຳນົດໃຫ້ຢູ່ປ່າດ້ວຍອາຫານຄວບຄຸມ (ນົມ, ຮາກ, ເຂົ້າປ່ານີວາຣະ, ໝາກໄມ້), ບໍ່ຮັບຂອງຂວັນ, ອາບນ້ຳສາມເທື່ອຕໍ່ມື້ ແລະຮັກສາພຣະຫມະຈັນຍະ ເພື່ອຊຳລະເຈດຕະນາ ແລະຫຼຸດການພຶງພາ. ທຳມະປາກົດໃນການບູຊາເທວະ ແລະເຄົາລົບແຂກ; ສ່ວນຍະຕິໃຫ້ດຳລົງຊີວິດດ້ວຍສະຫມຸນໄພ. ເມື່ອເຫັນລູກແລະຫຼານຕັ້ງຕົວແລ້ວ ຄົນເຮືອນຈຶ່ງເຂົ້າປ່າໄດ້. ຕະປະຕາມລະດູຖືກຈັດລະບົບ—ຕະປະຫ້າໄຟໃນລະດູຮ້ອນ, ຮັບຝົນແລະຟ້າໃນລະດູຝົນ, ແລະປະຕິບັດຫນາວຢ່າງເຂັ້ມງວດໃນເສື້ອຜ້າຊຸ່ມ—ສຸດທ້າຍດ້ວຍວຣະຕະເດີນໄປຂ້າງໜ້າບໍ່ຫັນກັບ ເປັນນິມິດຂອງການມຸ່ງໝັ້ນຕໍ່ການຫຼຸດພັນທະຕາມທຳມະ.
Adhyaya 161
Yati-dharma (The Dharma of the Renunciate Ascetic)
ບົດນີ້ກໍານົດ “ຍະຕິ-ທັມມະ” ເປັນການປ່ຽນຜ່ານຢ່າງມີວິໄນ ຈາກຄວາມຜູກພັນທາງສັງຄົມໄປສູ່ປັນຍາປົດປ່ອຍ. ຜູ້ປາຖະໜາຖືກເຊີນໃຫ້ສະຫຼະໃນຂະນະທີ່ເກີດຄວາມບໍ່ຍຶດຕິດ (virāga) ຫຼັງຈາກຈັດ prājāpatya iṣṭi ແລະ “ນໍາໄຟສັກສິດເຂົ້າສູ່ພາຍໃນ” ເພື່ອຊີ້ການຍ້າຍຈາກພິທີພາຍນອກໄປສູ່ຕະປະພາຍໃນ. ວິຖີຊີວິດຂອງຍະຕິເນັ້ນຄວາມສັນໂດດ, ບໍ່ສະສົມ, ດໍາລົງຊີວິດຢ່າງພໍປະມານ, ລະມັດລະວັງບໍ່ໃຫ້ເກີດອັນຕະລາຍ, ແລະຄໍາເວົ້າ-ການປະພຶດທີ່ບໍລິສຸດດ້ວຍສັດຈະ. ມີກົດລະບຽບການຮັບບິນດະບາດຢ່າງລະອຽດ ເພື່ອພຶງພາສັງຄົມຢ່າງມີຈັນຍາບັນ ໂດຍບໍ່ເປັນພາລະແກ່ຄົນຄອບຄົວ. ຍັງຈໍາແນກຂັ້ນຂອງນັກບວດພະເລີນ: kuṭīraka → bahūdaka → haṃsa → paramahaṃsa ເປັນແຜນທີ່ຂອງການເຂົ້າສູ່ພາຍໃນທີ່ເລິກຂຶ້ນ. ຕໍ່ມາເຊື່ອມການປະພຶດອະສະເກດກັບຍົກະ: yama-niyama, āsana, prāṇāyāma (garbha/agarbha; pūraka-kumbhaka-recaka ຕາມ mātrā), pratyāhāra, dhāraṇā, dhyāna, samādhi. ສຸດທ້າຍດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາມະຫາວາກຍະແນວອັດວິຕະ ຢືນຢັນວ່າ ອາຕະມັນເປັນ Brahman/Vāsudeva/Hari ແລະສະແດງການສະຫຼະເປັນທັງຄວາມເຂັ້ມງວດທາງຈັນຍາບັນ ແລະຍານະນໍາໄປສູ່ໂມກສະ ພ້ອມການຊໍາລະບາບ (prāṇāyāma 6 ຄັ້ງ) ແລະວັດຕະປະລະດູ cāturmāsya.
Adhyaya 162
अध्याय १६२ — धर्मशास्त्रकथनम् (Dharmaśāstra Exposition: Authorities, Pravṛtti–Nivṛtti, Upākarman, and Anadhyāya Rules)
ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍການວາງຮາກຖານຂອງທັມມະໃນສາຍອໍານາດຂອງສະມຣິຕິ (ມະນູເຖິງ ປະຣາສະຣະ ແລະ ອາປັສຕັມບະ, ວະຍາສະ, ບຣິຫັສປະຕິ) ເພື່ອສ້າງຄຳສອນດ້ານນິຕິທັມແລະຈັນຍາ. ຕໍ່ມາແບ່ງກຳວຽກແຫ່ງເວດະເປັນສອງ: ປະວຣິຕຕິ (ການກະທຳທີ່ຂັບເຄື່ອນດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາ) ແລະ ນິວຣິຕຕິ (ການຖອນຕົວອີງປັນຍາ) ແລະຍົກຍ້ອງ ຕະປະ, ສະວາດຫຍາຍ, ການສຳລວມອິນທຣີ, ອະຫິງສາ, ການຮັບໃຊ້ຄູອາຈານ ເປັນວິໄນນຳໄປສູ່ ອາດມະ-ຍານ ອັນເປັນທາງສູງສຸດໄປສູ່ ນິຫ໌ເສຣຍະສະ ແລະຄວາມອະມະຕະ. ຈາກນັ້ນເຂົ້າສູ່ທັມມະປະຕິບັດ: ກຳນົດກົດເວລາແລະເຫດການສຳລັບການສະຫວດເວດະ, ພິທີ ອຸປາກະຣະມັນ ແລະ ອຸດສັກກະ, ພ້ອມບັນຊີລາຍລະອຽດຂອງ ອະນາດຫຍາຍ (ການຢຸດຊົ່ວຄາວ) ເຊັ່ນ ໄລຍະອະສຸຈິຈາກການຕາຍ, ຄຣາສ, ວັນຈັນທຣະຄະຕິບາງວັນ, ຟ້າຜ່າ-ດາວຕົກ-ແຜ່ນດິນໄຫວ, ການແຕະຕ້ອງສິ່ງບໍ່ບໍລິສຸດ (ສົບ, ປ່າຊ້າ, ຄົນຖືກຂັບອອກ), ສຽງອັບມົງຄົນ ແລະອຸປະສັກທົ່ວໄປ—ລວມເປັນ 37 ກໍລະນີ. ບົດນີ້ສະທ້ອນວິທີຂອງອັກນິປຸຣານະ: ເປົ້າໝາຍທາງຈິດວິນຍານ (ອາດມະ-ຍານ) ຖືກສະແດງຜ່ານການປະພຶດທີ່ແນ່ນອນ ເພື່ອຝຶກວິໄນຊີວິດປະຈຳວັນ.
Adhyaya 163
Śrāddha-kalpa-kathana (Exposition of the Śrāddha Procedure)
ອັດທະຍາຍນີ້ນໍາເສີນແຜນທາງທຳມະວິທີຂອງ śrāddha ເປັນພິທີທີ່ໃຫ້ທັງ bhukti (ຄວາມຢູ່ດີມີສຸກ/ຄວາມຮັ່ງມີ) ແລະ mukti (ບຸນເພື່ອຄວາມຫຼຸດພົ້ນ)។ Puṣkara ອະທິບາຍລໍາດັບພິທີເລີ່ມຈາກການເຊີນພຣາຫມັນລ່ວງໜ້າ 1 ມື້ ແລະການຕ້ອນຮັບຕອນບ່າຍ। ກໍານົດການນັ່ງຫັນໄປທາງຕາເວັນອອກ; ຈໍານວນຄູ່ສໍາລັບ deva-kārya ແລະຈໍານວນຄີກສໍາລັບ pitṛ-kārya ພ້ອມຂະຫຍາຍໄປຫາບັນພະບຸລຸດຝ່າຍແມ່ດ້ວຍ। ຂັ້ນຕອນຕາມມັນຕຣາ: ເຊີນ Viśve-devas, ໃຊ້ພາຊະນະທີ່ມີ pavitra, ໂປຍເມັດຂ້າວ/ທັນຍາພືດ, ເພີ່ມນົມ ແລະ ບາເລ/ງາ, ຖວາຍ arghya, ແລ້ວປ່ຽນເປັນ apasavya ເພື່ອວຽນຮອບບິດາບັນພະບຸລຸດ। ມີການບູຊາໄຟແບບ pitṛyajña ກ່ອນແຈກ hutaśeṣa; ພາຊະນະຖືກປະພອມ ແລະອາຫານຖືກຊໍາລະດ້ວຍການສວດມັນຕຣາ ແລະການແຕະນິ້ວໂປ້ງ। ຕອນທ້າຍກ່າວເຖິງອາຫານເຫຼືອ ແລະການຖວາຍນໍ້າ, piṇḍa-dāna ຫັນໄປທາງໃຕ້, svasti ແລະ akṣayya-udaka, ໃຫ້ dakṣiṇā ພ້ອມສູດ svadhā, ພິທີ visarjana ແລະຂໍ້ປະພຶດຫຼັງການເລີ້ຍງອາຫານ। ຍັງແຍກ ekoddiṣṭa ແລະ sapiṇḍīkaraṇa, ກໍານົດ śrāddha ຕາມວັນຕາຍ/ລາຍເດືອນ/ລາຍປີ, ລາຍການອາຫານແລະທານພ້ອມຜົນ, ເນັ້ນ Gayā ແລະເວລາມົງຄຸນ, ແລະຢືນຢັນວ່າ pitṛ ແມ່ນ śrāddha-devatā ຜູ້ປະທານອາຍຸຍືນ ຊັບສິນ ຄວາມຮູ້ ສະຫວັນ ແລະຄວາມຫຼຸດພົ້ນ។
Adhyaya 164
Chapter 164: नवग्रहहोमः (Navagraha Fire-Offering)
ບົດນີ້ອະທິບາຍພິທີ “ນວະຄຣະຫະໂຮມ” (Navagraha Homa) ຕາມຫຼັກທຳມະສາດ ໂດຍປຸສກະຣະນຳສະເໜີເປັນພິທີແກ້ເຄາະ ແລະເພີ່ມພູນຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ ການສະງົບພະຍັນຕະລາຍ ຝົນຕົກ ອາຍຸຍືນ ອາຫານອຸດົມ ແມ່ນກະທັ້ງເປົ້າໝາຍອະພິຈາຣະ (ພິທີຮຸນແຮງ/ຕໍ່ຕ້ານ). ມັນລຽງລຳດັບເທວະດາດາວ 9 (ສູຣຍະ ຫາ ເກຕຸ) ແລະກຳນົດການສ້າງຮູບປັ້ນດ້ວຍວັດຖຸຕາມລຳດັບ: ທອງແດງ, ແກ້ວໃສ/ຄຣິສຕອນ, ໄມ້ຈັນແດງ, ຄຳ, ໄມ້ອາຣກະສຳລັບຄູ່, ເງິນ, ເຫຼັກ, ຕະກົ່ວ. ພິທີເນັ້ນການຂຽນ/ວາດມັນດະລະໃຫ້ຖືກ (ຂຽນດ້ວຍຄຳ ຫຼື ມັນດະລະຫອມ) ເສື້ອຜ້າແລະດອກໄມ້ຕາມສີ ນ້ຳຫອມ ກຳໄລ ແລະທູບກຸກກຸລຸ. ກຳນົດຣິກ/ມັນຕຣະເວດິກໃຫ້ສວດຕາມລຳດັບ ລຳດັບໄມ້ຟືນ (samidh) ແລະຈຳນວນອາຫຸຕິຕໍ່ເທວະດາ (128 ຫຼື 28) ດ້ວຍນ້ຳເຜິ້ງ ນ້ຳມັນເນີຍ (ghee) ແລະນົມສົ້ມ. ຍັງລວມອາຫານບູຊາ ແລະການເລີ້ຍງດວິຊະຕາມລຳດັບດາວ ຕາມດ້ວຍດັກຊິນາຕາມລຳດັບ (ງົວ, ຫອຍສັງຂ໌, ງົວຜູ້, ຄຳ, ເສື້ອຜ້າ, ມ້າ ແລະອື່ນໆ). ທ້າຍສຸດຊີ້ວ່າອຳນາດດາວກຳນົດການຂຶ້ນລົງຂອງກະສັດ ແລະສະພາບໂລກ ດັ່ງນັ້ນການບູຊາຄຣາຫະຈຶ່ງຄວນເຄົາລົບສູງສຸດ។
Adhyaya 165
Adhyaya 165 — नानाधर्माः (Various Dharmas)
ສືບຕໍ່ການຖ່າຍທອດລະຫວ່າງ ອັກນິ–ວະສິດຖະ ບົດນີ້ເປີດດ້ວຍການວາງທຳມະໃນກອບການພິຈາລະນາ: ຄວນເພ່ງສະມາທິພຣະເຈົ້າໃນດວງໃຈ ໂດຍໃຫ້ໃຈ ປັນຍາ ຄວາມຈື່ ແລະອິນຊີ ມຸ່ງໄປຈຸດດຽວ. ຈາກວິໄນພາຍໃນນີ້ ອັກນິຫັນໄປຫາທຳມະສາດ: ພິທີສຣາດທະ ແລະຂໍ້ຈຳກັດອາຫານ; ຄຸນພິເສດຂອງເວລາຄາບກັບຄືນຂອງຄຣາສ (ສຸລິຍ/ຈັນທຣ) ສຳລັບທານ ແລະພິທີບັນພະບຸລຸດ; ແລະວິທີເຮັດໄວສະວະເທວະໃຫ້ຖືກເມື່ອບໍ່ມີໄຟ. ຕໍ່ມາກ່າວເຖິງຄວາມບໍລິສຸດທາງສັງຄົມ—ໂດຍເນັ້ນເລື່ອງແມ່ຍິງ ການບັງຄັບ ແລະຄວາມບໍ່ບໍລິສຸດ—ແຕ່ມີການແກ້ໄຂແນວອັດວັຍ: ຜູ້ບໍ່ເຫັນ “ສິ່ງທີ່ສອງ” ນອກເໜືອຈາກອາດຕະມັນ ຄວາມຕໍ່ຕ້ານຕາມປະເພນີຈະຄ່ອຍຄາຍ. ພາກໂຢຄະອະທິບາຍໂຢຄະສູງສຸດເປັນການຢຸດຄື່ນໄຫວຂອງໃຈ ແລະຫຼວມກະເສດຣະຊະນະເຂົ້າສູ່ປຣະມາດມັນ/ພຣະພຣະມັນ; ພຣານາຍາມ ແລະ ສາວິຕຣີ (ຄາຍະຕຣີ) ຖືກສັນລະເສີນເປັນຜູ້ຊຳລະສູງສຸດ. ທ້າຍບົດກ່າວເຖິງຂອບເຂດຂອງການໄຖ່ບາບ ແລະຜົນກຳ (ເກີດຕ່ຳ ແລະເວລາຍາວ) ພ້ອມສະຫຼຸບວ່າ ໂຢຄະເທົ່ານັ້ນແມ່ນຜູ້ລົບບາບທີ່ບໍ່ມີສິ່ງໃດເທົ່າ ໂດຍປະສານພິທີທຳມະກັບການຮູ້ແຈ້ງພາຍໃນ។
Adhyaya 166
Chapter 166: वर्णधर्मादिकथनं (Exposition of Varṇa-Dharma and Related Topics)
ບົດນີ້ເປີດດ້ວຍການນິຍາມ «ທັມມະ» ວ່າອີງໃສ່ ເວດ–ສະມຣິຕິ ແລະເປັນ “ຫ້າປະເພດ”; ສິດທິໃນການປະຕິບັດ (ອະທິກາຣ) ເກີດຈາກວັນນະ (varṇa) ຂອງຕົນ, ແຕ່ໜ້າທີ່ຕາມອາສຣົມ (āśrama) ແມ່ນຂໍ້ປະພຶດສະເພາະຕາມຂັ້ນຊີວິດ. ຕໍ່ມາຈັດປະເພດພິທີນາຍມິຕຕິກະ ໂດຍສະເພາະ ປຣາຍັດຈິຕຕະ (ການແກ້ບາບ) ທີ່ໃຊ້ໄດ້ໃນອາສຣົມ 4 (ພຣະຫມະຈາຣິນ, ຄຣຶຫັດສະຖະ, ວານະປຣະສະຖະ, ຢະຕິ) ແລະຈັດການກະທຳຕາມເປົ້າໝາຍ: ອະດຣິດສະຖາຣຖະ (ຜົນທີ່ບໍ່ເຫັນ) ເຊັ່ນ ມັນຕຣະ ແລະ ຢັດຍະ, ດຣິດສະຖາຣຖະ (ຜົນທາງປະຕິບັດ), ແລະເປົ້າໝາຍປົນກັນໃນ ວຽວະຫາຣະ (ການພິພາກສາ) ແລະ ດັນດະ (ການລົງໂທດ/ວິໄນ). ດ້ານອະທິບາຍຄຳສອນ ບົດນີ້ເຮັດໃຫ້ ສຣຸຕິ ແລະ ສະມຣິຕິ ສອດຄ່ອງກັນ, ອະທິບາຍ «ອະນຸວາດ» ເປັນການກ່າວຊ້ຳເພື່ອນຳໃຊ້ (ຮູບແບບ ຄຸນາຣຖະ ແລະ ປະຣິສັງຂະຍາຣຖະ) ແລະແນະນຳ «ອະຣຖະວາດ» ເປັນຖ້ອຍຄຳຊົມເຊີຍ/ອະທິບາຍ. ຕໍ່ມາລາຍການ ສັງສະກາຣ (ໂດຍສະເພາະ “48” ຢ່າງ), ປັນຈະຢັດຍະ ແລະການແບ່ງປະເພດ ປາກະຢັດຍະ/ຮະວິຣິຢັດຍະ ກັບ ໂສມະຢັດຍະ. ທ້າຍສຸດ ກ່າວເຖິງຄຸນທຳ, ກົດລະບຽບປະຈຳວັນ (ການເວົ້າ, ການອາບນ້ຳ, ວິໄນການກິນ), ສິດໃນພິທີສົບ/ດະສາຫະ ແມ່ນແຕ່ຜູ້ບໍ່ແມ່ນຍາດ, ວິທີຫຼຸດຜ່ອນຄວາມຜິດ «ປັງກຕິໂດສະ» (ມົນທິນແຖວກິນ) ແລະ ປຣານາຫຸຕິ 5 ປະການ។
Adhyaya 167
Ayuta–Lakṣa–Koṭi Fire-offerings (अयुतलक्षकोटिहोमाः) — Graha-yajña Vidhi
ພຣະອັກນີສືບຕໍ່ສອນພິທີ «ກຣາຫະ-ຍັດຍະ» ຕາມທຳມະສາດ ເພື່ອຄວາມຮັ່ງມີ ການສະຫງົບສັນຕິ ແລະໄຊຊະນະ. ກຳນົດຂະໜາດຮອມາ 3 ລະດັບ: ອະຍຸຕ (10,000), ລັກສະ (100,000), ໂກຕິ (10,000,000) ແລະອະທິບາຍມັນດະລາພິທີ ໂດຍເຊີນນະວະກຣາຫະອອກຈາກອັກນິກຸນດ ຈັດວາງຕາມທິດ ໃຫ້ພຣະອາທິດຢູ່ກາງ. ມີບັນຊີອະທິເທວະຕາ ແລະ ປຣະຕິ-ອະທິເທວະຕາ, ກຳນົດໄມ້/ສະມິດ ແລະສ່ວນຜະສົມເຄື່ອງບູຊາ, ພ້ອມຈຳນວນ 108 ຄັ້ງຖວາຍ ແລະ 108 ກຸມພະ, ຈົນສິ້ນສຸດດ້ວຍ ປູຣະນາຮຸຕິ, ວະໂສຣະທາຣາ, ທັກຊິນາ ແລະມັນຕຣາອະພິເສກ ເຊີນເທວະຕາໃຫຍ່ ນະວະກຣາຫະ ແລະອຳນາດຄຸ້ມຄອງ. ຍັງເຊື່ອມຜົນພິທີກັບທານະ (ຄຳ, ງົວ, ດິນ, ເພັດພອຍ, ເຄື່ອງນຸ່ງ, ຕຽງ) ແລະກຳນົດໃຊ້ໃນໄຊຊະນະສົງຄາມ, ພິທີແຕ່ງງານ, ງານບຸນ, ແລະພິທີສະຖາປະນາ. ຮູບແບບຂັ້ນສູງມີຂໍ້ກຳນົດສຳລັບ ລັກສະ- ແລະ ໂກຕິ-ຮອມາ (ຂະໜາດກຸນດ, ຈຳນວນພຣາຫມິນ, ທາງເລືອກມັນຕຣາ) ແລະມີວິທີອະພິຈາຣ/ວິດເວສະນະ ໃຊ້ກຸນດຮູບສາມຫຼ່ຽມ ແລະການປະຕິບັດກັບຮູບຕົວແທນ ສະທ້ອນການປະສານພິທີປະຕິບັດກັບລະບຽບຈັກກະວານ-ຈິດທຳມະ.
Adhyaya 168
Chapter 168 — महापातकादिकथनम् (Exposition of Great Sins and Related Topics)
ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍຄໍາຊີ້ນໍາທາງນິຕິ–ພິທີກຳຂອງປຸສະກະຣະ: ກະສັດຄວນລົງໂທດຜູ້ທີ່ປະຕິເສດການຊົດໃຊ້ບາບ (prāyaścitta) ແລະການຊົດໃຊ້ບາບຕ້ອງເຮັດທັງບາບຈົ່ງໃຈ ແລະບາບບໍ່ຈົ່ງໃຈ. ຕໍ່ມາຂໍ້ຄວາມວາງ “ນິເວດທຳແຫ່ງຄວາມບໍລິສຸດ” ຜ່ານອາຫານ: ລາຍຊື່ບຸກຄົນ/ສະພາບທີ່ອາຫານ ຫຼືການແຕະຕ້ອງເຮັດໃຫ້ເປື້ອນ (ເຊັ່ນ ຜູ້ມີບາບໃຫຍ່, ແມ່ຍິງມີປະຈໍາເດືອນ, ກຸ່ມນອກວັນນະ, ອາຊີບທີ່ຖືກຕໍານິ) ແລະກໍານົດເວລາທີ່ຕ້ອງຫຼີກລ້ຽງ. ຈາກນັ້ນຈຶ່ງໄປສູ່ການບໍາເນັດແກ້ບາບແບບຂັ້ນ—kṛcchra, taptakṛcchra, prājāpatya, cāndrāyaṇa—ສໍາລັບການລ່ວງລະເມີດເຊັ່ນ ກິນອາຫານຕ້ອງຫ້າມ, ຂອງເຫຼືອ, ຫຼືສານບໍ່ຄວນ. ບົດນີ້ຍັງຈັດລະບົບການແບ່ງປະເພດບາບ: ກໍານົດມະຫາປາຕະກະ 4 (brahmahatyā, surāpāna, steya, gurutalpa) ແລະລາຍການການກະທໍາທີ່ຖືວ່າເທົ່າກັນ, ພ້ອມ upapātaka ແລະການກະທໍາທີ່ທໍາໃຫ້ວັນນະເສື່ອມ (jātibhraṃśakara). ຕະຫຼອດບົດ ມັນປະສານລາຊະທຳ, śauca (ວິໄນຄວາມບໍລິສຸດ) ແລະການຈັດປະເພດຕາມທຳມະສາດ ເພື່ອຊີ້ວ່າ ລະບຽບສັງຄົມ ແລະການແກ້ໄຂພິທີກຳ ເປັນເສັ້ນທາງທີ່ເສີມກັນໃນອັກເນຍະທຳ.
Adhyaya 169
Mahāpātaka-ādi-kathana (Account of the Great Sins) — concluding note incl. ‘Mārjāra-vadha’ (killing of a cat)
ບົດນີ້ປິດທ້າຍຫົວໜ່ວຍທາງທຳມະ-ສາດສະຕຣາ ທີ່ຈັດປະເພດບາບຫນັກ (mahāpātaka) ແລະຄວາມຜິດທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ ໂດຍລົງທ້າຍດ້ວຍຂໍ້ຄວາມຄ້າຍຄອລະໂຟນ ທີ່ລະບຸຊັດເຈນເຖິງ mārjāra-vadha (ການຂ້າແມວ)។ ໃນການສອນແບບອັກເນຍ ການຈັດຊັ້ນບາບບໍ່ແມ່ນພຽງການຕິດປ້າຍສິນທຳ ແຕ່ເປັນແຜນທີ່ສຳລັບກຳນົດວິທີແກ້ໄຂໃຫ້ສົມສ່ວນ। ຕອນຈົບນີ້ເປັນຈຸດຫັນ: ຊີ້ວ່າຂໍ້ຄວາມຈະຍ້າຍຈາກການລະບຸ pāpa ໄປສູ່ເຕັກນິກການຊຳລະ—prāyaścitta। ມັນຕອກຢ້ຳຮູບແບບສາລະພັດຂອງປູຣານະ: ການວິນິດໄສດ້ານກົດໝາຍ-ຈັນຍາ ນຳໄປສູ່ການບຳບັດດ້ວຍພິທີ-ຕະປະສະຍາ ເພື່ອໃຫ້ລະບຽບສັງຄົມ ແລະຄວາມບໍລິສຸດພາຍໃນ ກົງກັນພາຍໃຕ້ທຳມະ।
Adhyaya 170
प्रायश्चित्तानि (Expiations) — Association-Impurity, Purification Rites, and Graded Penance
ບົດນີ້ (ອັກນິປຸຣານ 170) ຈັດລະບົບ «ປຣາຍັດຈິຕຕະ» ເປັນເຕັກໂນໂລຊີແຫ່ງທຳມະ ເພື່ອຟື້ນຄືນຄວາມບໍລິສຸດຫຼັງການລະເມີດ ໂດຍເນັ້ນການປົກປ່ອຍມົນທິນຜ່ານການຄົບຄົນ ແລະການເຂົ້າຮ່ວມພິທີ. ປຸສກະຣະເຕືອນວ່າ ການຄົບຄົນກັບ «ປະຕິຕະ» (ຜູ້ຕົກຈາກທຳມະ) ຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ອາດເຮັດໃຫ້ຕົກຕາມໃນໜຶ່ງປີ; ແຕ່ “ການຄົບຄົນທີ່ມີຜິດ” ເກີດຈາກການຮັບໃຊ້ເປັນປະໂຣຫິດ, ການສອນ, ຫຼືຄວາມສຳພັນທາງເພດ ບໍ່ແມ່ນແຕ່ນັ່ງຮ່ວມ ກິນຮ່ວມ ຫຼືເດີນທາງຮ່ວມ. ຈາກນັ້ນກຳນົດພິທີຊຳລະ: ປະພຶດວັດຕະກຳເທົ່າກັນກັບຜູ້ຕົກ, ຖວາຍນ້ຳກັບຍາດສະປິນດະ, ແລະເຮັດທ່າທາງແບບເປຣຕະ (ຄວ່ຳຫມໍ້ນ້ຳ) ຕາມດ້ວຍການຖືວັດໜຶ່ງວັນໜຶ່ງຄືນ ແລະຄວບຄຸມການຄົບຄົນ. ບົດນີ້ຍັງລຽງລຳດັບການໄຖ່ບາບ—ກຣິດຈຣະ, ຕັບຕະ-ກຣິດຈຣະ, ຈັນດຣາຍະນະ, ປະຣາກະ, ຊານຕະປະນະ—ໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບມົນທິນຕ່າງໆ (ແຕະຕ້ອງຈັນດາລະ, ອຸຈຊິດຖະ, ສົບ, ມົນທິນເລືອດປະຈຳເດືອນ, ຮັບຂອງຂວັນບໍ່ຄວນ, ອາຊີບຕ້ອງຫ້າມ, ພິທີຂາດຕົກ). ມັນປະສານຄວາມສຳນຶກຜິດ (ອະນຸຕາປະ) ກັບ ໂຫມ, ຈະປະ, ອົດອາຫານ, ປັນຈະຄະວະຍະ, ອາບນ້ຳ, ແລະການຮັບພິທີໃໝ່ (ອຸປະນະຍະນະ/ສັງສະກາຣະ) ເພື່ອຮັກສາລະບຽບວັນນາສຣະມະ ແລະສິດເຂົ້າພິທີ.
Adhyaya 171
Chapter 171 — प्रायश्चित्तानि (Prāyaścittāni / Expiations)
ບົດນີ້ເປີດຄູ່ມືທາງທັມມະສາດວ່າດ້ວຍການຊໍາລະມົນທິນ ແລະ ການປຣາຍະຊິຕຕະ (ການແກ້ບາບ) ໂດຍຮັກສາຄວາມແຕກຕ່າງຂອງຕົ້ນສະບັບ ແລ້ວຈັດລຽງເປັນລາຍການຢ່າງເປັນລະບົບ. ປຸສກະຣະສອນວ່າບາບຖືກລົບລ້າງໄດ້ດ້ວຍການຈະປະມັນຕຣະ ແລະ ວິນັຍວັດ: ສວດ Pauruṣa Sūkta ໜຶ່ງເດືອນ, ສວດ Aghamarṣaṇa ສາມເທື່ອ, ພ້ອມກັບການຮຽນວິທະຍາເວດ, ວິນັຍທີ່ກ່ຽວກັບ Vāyu ແລະ Yama, ແລະ ວຣະຕະ Gāyatrī. ຕໍ່ມາອະທິບາຍການທົດລອງຕະປະ (kṛcchra) ແບບຂັ້ນບັນໄດ ມີກົດເກນຮ່າງກາຍ-ອາຫານຢ່າງລະອຽດ: ໂກນຜົມ, ອາບນ້ໍາ, ໂຮມະ, ບູຊາພຣະຫຣິ; ຢືນກາງວັນ ແລະ ນັ່ງກາງຄືນ (vīrāsana). ມີການລຽງຮູບແບບ cāndrāyaṇa ຫຼາຍຢ່າງ (yati/śiśu) ກໍານົດຈໍານວນຄໍາກືນ/ປິນດະ, ຕາມດ້ວຍ taptakṛcchra ແລະ śīta-kṛcchra ແລະ atikṛcchra ທີ່ເຂັ້ມງວດ ໃຊ້ສານທີ່ກ່ຽວກັບ pañcagavya. ຍັງມີ śāntapana ແລະ ຂັ້ນສູງ (mahā/ati-śāntapana), parāka (ອົດອາຫານ 12 ມື້), ແລະ prājāpatya ເປັນໜ່ວຍ “pāda” ຂອງການແກ້ບາບ. ທ້າຍສຸດນໍາເສີນ kṛcchra ພິເສດຕາມຜົນໄມ້, ໃບໄມ້, ນ້ໍາ, ຮາກ, ງາ, ແລະ brahma-kūrca, ພ້ອມຄໍາສັນຍາວ່າການບູຊາເທວະດາຄຽງຄູ່ກັບຕະປະວິນັຍ ຈະນໍາມາຊັບສິນ, ກໍາລັງ, ສະຫວັນ, ແລະ ການທໍາລາຍບາບ.
Adhyaya 172
Chapter 172 — “Expiations beginning with the Secret (Rites)” (Rahasya-ādi-prāyaścitta)
ບົດນີ້ເປັນຕອນສຸດທ້າຍຂອງລໍາດັບພຣາຍະຈິຕຕະ (prāyaścitta) ໃນຊັ້ນທຳມະ-ສາດສະຕຣາ ຂອງ ອັກນິປຸຣານະ ໂດຍຊີ້ວ່າການແກ້ບາບເປັນລະບົບແບບຂັ້ນຕອນ. ການປິດດ້ວຍວິທີ “ລັບ/ອະລຶກ” (rahasya-ādi) ບອກວ່າການຊໍາລະບໍ່ແມ່ນແຕ່ໂທດພາຍນອກ ແຕ່ຮວມການຝຶກວິໄນພາຍໃນ ໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບສັງກັລປະ (saṅkalpa) ແລະຄວາມຜິດລະອຽດ. ໃນກະແສ Agneya Vidyā ທີ່ພຣະອັກນິສອນຜະສານລະບຽບໂລກກັບການຍົກຈິດ ບົດນີ້ເປັນຈຸດສຸດຍອດຂອງວິທີແກ້ບາບກ່ອນໜ້າ ແລະປູທາງໄປສູ່ຢາສາກົນໃນບົດຕໍ່ໄປ: stotra-japa ເປັນວິທີສ້ອມແປງສິນທຳດ້ວຍພັກຕິ. ມັນຍ້ຳວ່າ ທຳມະຖືກຮັກສາທັງດ້ວຍການປະຕິບັດຕາມກົດ ແລະການປັບຈິດພາຍໃນ ເພື່ອໃຫ້ຊີວິດໄປສູ່ bhukti ແລະ mukti.
Adhyaya 173
Prāyaścitta — Definitions of Killing, Brahmahatyā, and Graded Expiations
ພຣະອັກນິເລີ່ມອະທິບາຍທາງທຳມະສາດກ່ຽວກັບ «ປຣາຍະສະຈິຕຕະ» (ການແກ້ບາບ) ໂດຍກ່າວວ່າລະບົບການແກ້ບາບນີ້ມາຈາກພຣະພຣະຫມາ ແລະນິຍາມ «ການຂ້າ» ເປັນການກະທຳໃດໆທີ່ນຳໄປສູ່ການແຍກອອກຂອງປຣານະ (ຄວາມຕາຍ)। ຄວາມຜິດບໍ່ຈຳກັດແຕ່ຜູ້ລົງມືໂດຍກົງ ແຕ່ຮວມທັງຜູ້ສັ່ງ, ຜູ້ຮ່ວມກຸ່ມໃນການກະທຳອາວຸດ, ແລະຜູ້ເຮັດໃຫ້ເກີດທາງອ້ອມ (ຮວມການຂ້າຕົນເອງທີ່ເກີດຈາກການດ່າທໍາລາຍ ຫຼືການບີບບັງຄັບ) ເປັນບາບໜັກ ໂດຍສະເພາະ «ພຣະຫມະຫັດຍາ» (ຂ້າພຣາຫມັນ)। ຕໍ່ມາກ່າວເຖິງຫຼັກການຕີຄວາມການແກ້ບາບຕາມສະຖານທີ່, ເວລາ, ກຳລັງຄວາມສາມາດ, ແລະລັກສະນະຄວາມຜິດ; ແລ້ວລຽງລຳດັບການແກ້ບາບໃຫຍ່ສຳລັບການຂ້າພຣາຫມັນ (ການສະຫລະຊີວິດ, ຖືຕະບະຍາວນານພ້ອມເຄື່ອງໝາຍ ແລະດຳລົງຊີວິດດ້ວຍການຂໍອາຫານ, ພ້ອມການຫຼຸດຜ່ອນຕາມຄວາມປະພຶດ)। ມີມາດຕາສ່ວນຂັ້ນຕາມວັນນະ ແລະຄວາມອ່ອນໄຫວ (ຄົນເຖົ້າ, ແມ່ຍິງ, ເດັກ, ຄົນເຈັບ) ພ້ອມກໍລະນີເຈາະຈົງເຊັ່ນ ຂ້າງົວ, ການເຮັດໃຫ້ບາດເຈັບ, ການຕາຍໂດຍບັງເອີນຈາກເຄື່ອງມື। ບົດຍັງກ່າວເຖິງກົດຄວາມບໍລິສຸດ ແລະອາຫານປົ່ນເປື້ອນ, ຂອງມຶນເມົາ ແລະອາຫານຕ້ອງຫ້າມ, ການລັກຂະໂມຍກັບຫຼັກການຄືນຂອງ/ໂທດຫຼວງ, ແລະການລ່ວງລະເມີດທາງເພດຈັດເປັນ «ກຸຣຸຕັລປະ» ໂດຍໃຫ້ທັງທາງເລືອກໂທດເຖິງຕາຍ ຫຼືການຖື «ຈັນດຣາຍະນະ» ຫຼາຍເດືອນ। ໂດຍລວມ ພຣະອັກນິສະແດງວ່າ ປຣາຍະສະຈິຕຕະ ເປັນທັງການປັບໂທດຕາມກົດ ແລະເປັນຢາທາງວິນຍານ ເພື່ອຟື້ນຟູທຳມະພາຍນອກ ແລະຊຳລະໃຈກັບຄວາມປະພຶດພາຍໃນ។
Adhyaya 174
Chapter 174 — प्रायश्चित्तानि (Expiations)
ອັກນິກໍານົດພິທີການຕາມທັມມະສາດເພື່ອຟື້ນຟູຄວາມບໍລິສຸດຂອງພິທີ ເມື່ອການບູຊາ ໜ້າທີ່ອາສຣະມ ຫຼື ໂຮມາ ຖືກຂາດຕົກບົກພ່ອງ. ເລີ່ມດ້ວຍປຣາຍະສຈິຕຕະສໍາລັບການພູຊາທີ່ພາດ (ໂດຍເນັ້ນຈະປະ 800 ເທື່ອ ແລະບູຊາສອງເທົ່າ) ແລະການປົກປ່ອຍມົນທິນທີ່ກະທົບຕໍ່ເທວະຕາ ໂດຍແກ້ດ້ວຍມັນຕຣາ pañcopaniṣad, ໂຮມາ, ແລະການເລີ້ຍງພຣາຫມະນ. ຕໍ່ມາອະທິບາຍກົດການແກ້ໄຂທາງປະຕິບັດ: ວັດຖຸໂຮມາປົກປ່ອຍ, ເຄື່ອງຖວາຍເສຍ, ຫຼືສັບສົນມັນຕຣາ/ດຣະວະຍະ ໃຫ້ຖິ້ມແຕ່ສ່ວນທີ່ເສຍ, ປະພອຍນໍ້າຊໍາລະ, ແລະຈະປະມັນຕຣາຮາກຖານອີກຄັ້ງ. ກໍລະນີຮ້າຍແຮງເຊັ່ນ ຮູບບູຊາຕົກ ແຕກ ຫຼືຫາຍ ກໍານົດໃຫ້ອົບອາຫານ ແລະຖວາຍອາຫຸຕິ 100 ເທື່ອ. ຈາກນັ້ນຂະຫຍາຍໄປສູ່ທາງຫຼຸດພົ້ນ: ຄວາມສໍານຶກຜິດຢ່າງແທ້ຈິງສິ້ນສຸດທີ່ປຣາຍະສຈິຕຕະສູງສຸດ ຄື ການລະລຶກຮາຣິ (Hari-smaraṇa). ຕະປະສະຍາ Cāndrāyaṇa, Parāka, Prājāpatya, ລະບົບຈະປະມັນຕຣາ (Gāyatrī, Praṇava-stotra, ມັນຕຣາ Sūrya/Īśa/Śakti/Śrīśa), ອໍານາດຕີຣຖະ, ທານ (ລວມມະຫາທານ), ແລະການພິຈາລະນາອັດວັຍ “ຂ້ອຍແມ່ນພຣະພຣະຫມັນ ແສງສູງສຸດ” ຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນຜູ້ທໍາລາຍບາບ. ບົດສຸດທ້າຍຢືນຢັນຄວາມຄົບຖ້ວນຂອງອັກນິປຸຣານ ໂດຍວາງວິດຍາແລະສາດທັງປວງໄວ້ໃນຮາຣິ ເປັນແຫຼ່ງກໍາເນີດ ແລະຜູ້ຊໍາລະສຸດທ້າຍ।