Dana-mahatmya
The Glory of Charity
The greatness and merit of various forms of charity (dana) including go-dana, anna-dana, vidya-dana, and their fruits in this life and beyond.
Adhyayas in Dana-mahatmya
Adhyaya 209
Asamuccaya (असमुच्चयः) — Non-conjunction / Non-accumulation (Recensional title-variants noted)
ຫົວຂໍ້ບົດນີ້ເປັນປ້າຍຜ່ານທາງ ຊີ້ການຫັນແນວຄຳສອນເຂົ້າສູ່ການອະທິບາຍແບບ dāna-śāstra. ຂໍ້ຄວາມໄດ້ກ່າວເຖິງຄວາມແຕກຕ່າງຂອງສຳນວນໃນຫົວຂໍ້ຍ່ອຍ (ການອ່ານທີ່ເນັ້ນ “ໂຊກດີ” ຄູ່ກັບ “ຜົນປະໂຫຍດຄູ່ທີ່ດີ” ຫຼື “ຄວາມເຂົ້າໃຈຖືກຕ້ອງ”). ຕາມວິທີການແບບສາລະນຸກົມຂອງ ອັກນິປຸຣານະ ຫົວຂໍ້ແນວນີ້ມັກຊີ້ການປ່ຽນຈາກການສັນລະເສີນໄປສູ່ຄຳນິຍາມຂັ້ນຕອນ. ບົດນີ້ຈັດກອບການຕີຄວາມຢ່າງມີວິໄນ ເພື່ອກຽມສູ່ການຈັດປະເພດທານ—iṣṭa ແລະ pūrta—ໃນບົດຕໍ່ໄປ: ທານບໍ່ແມ່ນການສະສົມການກະທຳແບບບໍ່ເລືອກ ແຕ່ເປັນ dharma ທີ່ມີກົດເກນ ໂດຍຜົນຂຶ້ນກັບການປະສານທີ່ຖືກຕ້ອງຂອງສະຖານທີ່ ເວລາ ຜູ້ຮັບ ແລະເຈດຕະນາ. ດັ່ງນັ້ນ ມັນເປັນ “ຈຸດດັດຊະນີ” ໃນຊັ້ນ Dana-mahatmya ທີ່ປະສານ śraddhā ກັບຄວາມແມ່ນຍຳຕາມສາດສະຕຣາ.
Adhyaya 210
Mahā-dānāni (The Great Gifts) — Ṣoḍaśa Mahādāna, Meru-dāna, and Dhenū-dāna Procedure
ພຣະອັກນິ ຈາກບົດກ່ອນທີ່ອະທິບາຍນິຍາມຂອງ “ທານ” ໄດ້ເຂົ້າສູ່ການຈັດລະບຽບອະທິບາຍ “ມະຫາທານ” ໂດຍເນັ້ນຊຸດມາດຕະຖານ 16 ມະຫາທານ ເລີ່ມຈາກ ຕຸລາປຸຣຸສ ແລະ ຫິຣັນຍະຄັຣພ. ພຣະອົງລຽງລຳດັບທານອັນເປັນນິມິດ: ແບບຈຳລອງຈັກກະວານ (ພຣະຫມານຑ), ສັນຍາລັກສົມປາດຖະນາ (ກັລປະວຣຶກສ/ກັລປະລະຕາ), ການມອບຊັບສິນຂະໜາດໃຫຍ່ (ໂຄ-ສະຫັດສຣ), ແລະຮູບຄຳຢ່າງ ກາມະເທນຸ, ມ້າ, ລົດ ຈົນເຖິງ ວິສະວະຈັກຣ ແລະແບບຈຳລອງທະເລ 7. ຕໍ່ມາກ່າວເຖິງ ເມຣຸທານ “ທານພູ” ດ້ວຍເຂົ້າ, ເກືອ, ນ້ຳຕານອ້ອຍ/ກຸດ, ຄຳ, ງາ, ຝ້າຍ, ນ້ຳມັນເນີຍ, ເງິນ, ນ້ຳຕານ ແບ່ງຂັ້ນຕາມມາດຕະວັດ ດໂຣນ, ພາຣະ, ປະລະ, ຕຸລາ; ປະກອບໃນມັນຑະປະ ແລະ ມັນຑະລະ ຫຼັງບູຊາເທວະ ແລ້ວມອບໃຫ້ພຣາຫມັນຜູ້ສົມຄວນ. ຈາກນັ້ນອະທິບາຍ ທານໂຄ 10 ປະເພດ (ກຸດ-ເທນຸ, ຄຣຶຕ-ເທນຸ, ຕິລ-ເທນຸ, ຊະລ-ເທນຸ, ກສີຣ-ເທນຸ, ມະທຸ-ເທນຸ ແລະອື່ນໆ) ພ້ອມກົດການສ້າງ (ໃສ່ໝໍ້ ຫຼື ກອງ), ທິດທາງ (ໂຄຫັນໜ້າໄປທາງຕາເວັນອອກ, ຕີນຫັນໄປທາງເໜືອ) ແລະຮູບລັກສະນະລະອຽດຂອງ ກຸດ-ເທນຸ. ພິທີປິດດ້ວຍມັນຕຣາບູຊາພຣະລັກສະມີ ທີ່ລະບຸເທວີຮູບໂຄເປັນ ສວາຫາ/ສວະທາ ແລະພະລັງຈັກກະວານ ແລ້ວຈຶ່ງມອບທານຢ່າງເປັນທາງການ. ທ້າຍບົດກ່າວຜົນບຸນ: ສະຫວັນ, ການຍົກສູງວົງຕະກູນດ້ວຍໂຄກະປິລາ, ແລະທານໂຄໄວຕະຣານີໃນຍາມໃກ້ຕາຍ ເປັນຕົວຊ່ວຍຂ້າມທີ່ປະຕູພຣະຍະມະ ເຊື່ອມຄວາມຖືກຕ້ອງຂອງພິທີກັບຄວາມໝັ້ນໃຈໃນການພົ້ນທຸກ.
Adhyaya 211
Mahādānas — The Great Gifts (महादानानि)
ບົດນີ້ເຮັດໜ້າທີ່ເປັນຄໍາປິດແລະຈຸດປ່ຽນໄປສູ່ຊຸດ Dana-mahātmya ໂດຍສະຫຼຸບສ່ວນວ່າດ້ວຍ «ມະຫາທານ» (mahādāna) ແລະກຽມຜູ້ອ່ານເຂົ້າສູ່ບັນຊີທານລະອຽດຫຼາຍປະເພດ (nānā-dānas)។ ຂໍ້ຄວາມຍັງຮັກສາການອ່ານຕ່າງໆ ແລະຊື່ຍ່ອຍທີ່ແຕກຕ່າງ (ເຊັ່ນ ການອ່ານທີ່ກ່ຽວກັບ «Kṛṣṇā Vaitaraṇī») ຊີ້ໃຫ້ເຫັນປະເພນີການຄັດລອກ ແລະການແບ່ງຊັ້ນພິທີກຳຂອງທານ। ຕາມວິທີອັກເນຍ, ມະຫາທານບໍ່ແມ່ນພຽງຄໍາສອນດ້ານສິນທຳ ແຕ່ເປັນ “ເຕັກໂນໂລຊີແຫ່ງທຳ” ທີ່ມີຮູບແບບທານມີຊື່, ເງື່ອນໄຂຜູ້ມີສິດ, ແລະຜົນບຸນທີ່ຮັບປະກັນ। ການຈັດວາງບົດນີ້ຕອບຢືນການສອນແບບສາລະບານຂອງປູຣານະ: ຈາກຫົວຂໍ້ໃຫຍ່ໄປສູ່ການປະຕິບັດລະອຽດ ໂດຍຮັກສາເປົ້າໝາຍ—ການຊໍາລະບາບ, ການຍົກຍ້ອງບັນພະບຸລຸດ, ແລະການເຊື່ອມທານທາງສັງຄົມກັບຄວາມກ້າວໜ້າສູ່ມຸກຕິ/ມົກສະ।
Adhyaya 212
Meru-dānāni (Meru-Donations) — Kāmya-dāna, Month-wise Offerings, and the Twelvefold Meru Rite
ພຣະອັກນິ ປ່ຽນຈາກບົດກ່ອນທີ່ລວບລວມທານ ມາອະທິບາຍຢ່າງເປັນລະບົບເຖິງ kāmya-dāna (ທານຕາມຄວາມປາດຖະໜາ) ອີງໃສ່ການບູຊາປະຈໍາເດືອນ ແລະສິ້ນສຸດດ້ວຍພິທີໃຫຍ່ທ້າຍປີ. ທ່ານລະບຸຂອງຖວາຍຕາມເດືອນ (ບາງຢ່າງເຮັດເປັນຮູບປັ້ນຈາກແປ້ງ) ແລະຜົນບຸນທີ່ໄດ້, ຈາກນັ້ນນໍາເຂົ້າ Meru-vrata: Meru-dāna 12 ປະການໃນເດືອນ Kārttika ທີ່ສັນຍາທັງ bhukti ແລະ mukti. ບົດນີ້ເປັນຄູ່ມືສ້າງພິທີ: ສ້າງ Meru ຕາມຂະໜາດເປັນຊັ້ນໆ ດ້ວຍວັດຖຸມີຄ່າ, ຕັ້ງໃນຜັງດອກບົວ ໃຫ້ Brahmā–Viṣṇu–Īśa ຢູ່ຈຸດກາງ, ແລະລ້ອມດ້ວຍພູທີ່ມີຊື່ຕາມທິດ. ພຣະອັກນິ ກໍານົດວິທີຖວາຍທານ (ມັນຕຣາ, ກ່າວ gotra, ຫ້າມການຫລອກລວງເງິນ) ເວລາມົງຄຸນ (saṅkrānti, ayana, ຄຣາສ) ແລະ Meru ຫຼາຍແບບ (ຄໍາ, ເງິນ, ມ້າ, ງົວ, ຜ້າ, ນ້ໍາມັນເນີຍ, ເຂົ້າເກັດ, ງາ, khaṇḍa-meru). ສຸດທ້າຍປິດດ້ວຍບົດສັນລະເສີນທີ່ລະບຸ Meru ເປັນຮູບຂອງ Viṣṇu ແລະນິເວດນາພັກດີ ເພື່ອຄວາມບໍລິສຸດ, ຍົກຍ້ອງວົງຕະກູນ, ໄປສູ່ສະຫວັນ ແລະເຂົ້າໃກ້ Hari ໃນທ້າຍສຸດ។
Adhyaya 213
Chapter 213 — पृथ्वीदानानि (Gifts of the Earth)
ພຣະອັກນິເລີ່ມອະທິບາຍຢ່າງເປັນລະບຽບເກືອບທັງໝົດກ່ຽວກັບ pṛthvī-dāna (ການຖວາຍດິນ/ແຜ່ນດິນ) ໂດຍວາງກອບວ່າ “ທານ” ແມ່ນທັງການລຽນແບບລະບຽບຈັກກະວານ ແລະເປັນເທັກນິກພິທີກຳ. ບົດນີ້ກຳນົດແຜ່ນດິນເປັນມາດຕະຖານຫຼາຍຂັ້ນ ຈົນເຖິງ ຊຳບູທະວີບ ແລະສັ່ງໃຫ້ສ້າງ “ແບບຈຳລອງແຜ່ນດິນ” ດ້ວຍນ້ຳໜັກທີ່ກຳນົດ (ເຊັ່ນ ພາຣະຂອງຄຳ) ພ້ອມຮູບແບບ kūrma (ເຕົ່າ) ແລະ padma (ດອກບົວ) ເພື່ອສື່ຄວາມໝາຍການຮອງຮັບຈັກກະວານ ແລະຄວາມມົງຄຸນ. ຕໍ່ມາກ່າວເຖິງຜົນບຸນ: ຜູ້ຖວາຍຈະໄດ້ເຖິງ ພຣະຫມະໂລກ ແລະຊື່ນຊົມກັບປິຕຣະ; ການຖວາຍທີ່ມີພຣະວິສນຸເປັນສູນກາງ ໃຫ້ຜົນເປັນ ກາມະເທນຸ ເປັນລາງວັນຕົວຢ່າງ. ຂໍ້ຄວາມຍົກຍ້ອງ go-dāna ເປັນ “ທານທັງປວງ” (sarva-dāna) ແລະຂະຫຍາຍໄປຫາທານບຸນສູງ: ຖວາຍງົວກະປິລາຕໍ່ໜ້າພຣະວິສນຸເພື່ອກູ້ວົງສານ, ຖວາຍຍິງທີ່ປະດັບງາມໄດ້ບຸນເທົ່າອັດສະວະເມດະ, ແລະຖວາຍດິນອຸດົມສົມບູນ ບ້ານ ເມືອງ ຫຼືເມືອງຕະຫຼາດ ເພື່ອຄວາມຮັ່ງມີແລະຄວາມສຸກ. ທ້າຍບົດປິດດ້ວຍພິທີປ່ອຍງົວຜູ້ໃນເດືອນກາຣຕຕິກ (vṛṣotsarga) ເປັນພິທີປົດປ່ອຍວົງສານ ຄົບຖ້ວນຈາກສັນຍາລັກຈັກກະວານໄປສູ່ທຳມະດ້ານສັງຄົມເສດຖະກິດ.
Adhyaya 214
मन्त्रमाहात्म्यकथनम् (Account of the Greatness of Mantras)
ຫຼັງຈາກຈົບເລື່ອງການບໍລິຈາກທີ່ດິນ ພຣະອັກນິເລີ່ມອະທິບາຍແນວໂຍຄະ-ເຕັກນິກ ໂດຍຫັນຄຸນຄ່າບຸນຂອງທານຈາກພາຍນອກເຂົ້າສູ່ວິໄນພາຍໃນຜ່ານມັນຕຣາ ແລະ ປຣານາ. ພຣະອົງອະທິບາຍແຜນທີ່ນາດີ-ຈັກຣະ ກໍ່ກຳເນີດຈາກກັນດະຢູ່ຕ່ຳກວ່າສະດື ມີ 72,000 ຊ່ອງທາງ ແລະ ນາດີຫຼັກ 10 (ອິດາ, ປິງກະລາ, ສຸສຸມນາ ແລະອື່ນໆ). ຕໍ່ມາກຳນົດລົມຊີວິດ 10: 5 ຫຼັກ (ປຣານາ, ອະປານາ, ສະມານາ, ອຸດານາ, ວະຍານາ) ແລະ 5 ຍ່ອຍ (ນາກະ, ກູຣມະ, ກຣິກະຣະ, ເທວະດັດຕະ, ທະນັນຊະຍະ) ພ້ອມເຊື່ອມກັບໜ້າທີ່ຮ່າງກາຍ ແລະ ຄູ່ຕົວຕ້ານກາງວັນ-ກາງຄືນຂອງປຣານາ/ອະປານາ. ພຣະອົງຍັງປະສານຄວາມສຳພັນທາງປະຕິທິນ-ນິມິດ (ສັງກຣານຕິ, ວິສຸວະ, ອະຍະນະ, ອະທິມາສະ, ຣິນະ, ອູນະຣາຕຣະ, ທະນະ) ກັບອາການທາງກາຍ ເພື່ອອ່ານເວລາຈັກກະວານຜ່ານລົມຫາຍໃຈ ແລະ ອາການ. ການປະຕິບັດປຣານາຍາມະຖືກລຽນລຳດັບໂດຍ ປູຣະກະ (ເຕີມ), ກຸມພະກະ (ກັ້ນ), ແລະ ການປ່ອຍຂຶ້ນຂ້າງເທິງ ຈົນສຸດທ້າຍເຖິງ ອະຊະປາ-ຊະປາ (ກາຍະຕຣີເປັນມັນຕຣາທີ່ເກີດເອງ) ແລະ ການຝຶກ “ຮັມສະ”. ຄຳສອນຂະຫຍາຍໄປສູ່ທິດສະດີກາຍລະອຽດ: ກຸນຑະລິນີໃນບໍລິເວນຫົວໃຈ, ການພິຈາລະນາອະມຣິຕະ, ແລະ ທີ່ສະຖິດເທວະດາໃນຮ່າງກາຍ (ພຣະພຣະຫມາ—ຫົວໃຈ, ພຣະວິສນຸ—ຄໍ, ຣຸທຣະ—ເພດານປາກ, ມະເຫສະວະຣະ—ໜ້າຜາກ). ທ້າຍສຸດ ມັນຕຣາຖືກມອບໝາຍເປັນ “ປຣາສາດະ” ພຣະຮາຊວັງແຫ່ງສຽງ ມີມາດຕາສຽງ (ສັ້ນ/ຍາວ/ພລູຕະ), ການນຳໃຊ້ພິທີ (phaṭ ເພື່ອມາຣະນະ; ມັນຕຣາຫົວໃຈເພື່ອອາກຣິສຕິ), ຈຳນວນຊະປາ-ໂຮມະ, ຄຳສອນຕຣິ-ຊູນຍະ, ແລະ ຄຸນສົມບັດອາຈານ/ຄູບາອາຈານທີ່ຕັ້ງຢູ່ໃນຄວາມຊຳນານໃນ ໂອມ, ກາຍະຕຣີ, ແລະ ຄວາມຮູ້ຣຸທຣະ.
Adhyaya 215
सन्ध्याविधिः (Sandhyā-vidhi) — The Rite of Twilight Worship
ພຣະອັກນິເລີ່ມອະທິບາຍພິທີສັນທະຍາ (sandhyā) ທັງດ້ານຂັ້ນຕອນແລະດ້ານອຸປນິຍາຍ ໂດຍວາງ «ໂອມ» (praṇava) ເປັນແກ່ນສານ ແລະເປັນເຄື່ອງໝາຍສິ້ນສຸດຂອງພິທີມັນຕຣາທັງປວງ. ຈາກນັ້ນຍົກຍ້ອງສາມປະກອບ—ໂອມ, ມະຫາວຍາຫຣິຕິ (bhūḥ, bhuvaḥ, svaḥ) ແລະ ສາວິຕຣີ/ຄາຍະຕຣີ—ເປັນ “ປາກ” ຂອງພຣະພຣະຫມັນ ແນະນຳໃຫ້ສຶກສາແລະຈະປະ (japa) ຢ່າງມີວິໄນ ເພື່ອຄວາມບໍລິສຸດ ແລະການບັນລຸພຣະຫມັນ. ບົດນີ້ກຳນົດຈຳນວນຈະປະແບບຂັ້ນ (7/10/20/108/1,000/100,000/10,000,000) ພ້ອມຜົນທາງຈິດວິນຍານ ແລະການຊົດໃຊ້ບາບ; ຈັບຄູ່ຈະປະກັບໂຮມະ (ພິເສດ ຕິລະໂຮມະ—ຖົ່ວງາ) ແລະການອົບອາຫານເພື່ອແກ້ບາບ. ຍັງມີລາຍລະອຽດພິທີ: ປະກາດ ṛṣi–chandas–devatā, ບັນຊີ viniyoga ສຳລັບ deva-upanaya/japa/homa, nyāsa ວາງຕາມຈຸດຮ່າງກາຍ, dhyāna ຮູບສີຂອງຄາຍະຕຣີ, ແລະວັດຖຸບູຊາຕາມຜົນປາດຖະໜາ (śānti, āyus, śrī, vidyā). ທ້າຍສຸດຮວມ prāṇāyāma, mārjana, aghamarṣaṇa ແລະຄຳວິທີເວດ (āpo hi ṣṭhā, drupadādīni, pavāmānī) ເປັນກະບວນການຊຳລະສັນທະຍາອັນກົງກັນດີ।
Adhyaya 216
Gāyatrī-nirvāṇa (The Liberative/Concluding Doctrine of Gāyatrī)
ຫຼັງຈາກສຳເລັດພິທີ Sandhyā-vidhi ແລ້ວ ພະອັກນິສອນໃຫ້ຜູ້ປະຕິບັດປິດພິທີດ້ວຍ Gāyatrī-japa ແລະ smaraṇa ໂດຍເນັ້ນວ່າມັນຕຣາເປັນທັງການຄຸ້ມຄອງ (rakṣā) ແລະວິໄນພາຍໃນ. ບົດນີ້ອະທິບາຍແນວພາສາ-ເທວະວິທະຍາ: Gāyatrī ເອີ້ນວ່າ Sāvitrī ເພາະນາງໃຫ້ແສງ, ແລະ Sarasvatī ເພາະເປັນຮູບແຫ່ງວາຈາຂອງ Savitṛ. ຄຳ bharga ຖືກອະທິບາຍຈາກຮາກຄວາມໝາຍ “ສ່ອງສະຫວ່າງ” ແລະ “ຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ” ດັ່ງການ “ເຜົາ/ປຸງ” ເຊື່ອມແສງກັບການກັ່ນກອງປ່ຽນແປງ. vareṇyam ແມ່ນສະພາບສູງສຸດທີ່ຄວນເລືອກ ທີ່ຜູ້ຫາສະຫວັນແລະໂມກສະປາຖະໜາ; dhīmahi ແມ່ນການຈື່ຈຳໃນໃຈແບບຕໍ່ເນື່ອງ ແລະການພິຈາລະນາ. ບົດຍັງປະສານຄວາມເຫັນຕ່າງນິກາຍ ໂດຍກ່າວວ່າແສງຂອງມັນຕຣາແມ່ນຄວາມຈິງດຽວ ແຕ່ຖືກສະດຸດສຽງເປັນ Viṣṇu, Śiva, Śakti, Sūrya ຫຼື Agni; ແລະຢືນຢັນພຣະພຣະຫມັນເອກະພາບໃນຕົ້ນວີດ. ຕໍ່ມາເປັນຈັກກະວານພິທີ: ການຖວາຍອາຫຸຕິແກ່ອັກນິຊ່ວຍພະອາທິດ ເກີດຝົນ ອາຫານ ແລະສັດທັງຫຼາຍ—ສະແດງວ່າມັນຕຣາ-ພິທີຄ້ຳຈຸນໂລກ. ຈຸດສູງສຸດແມ່ນອັດວັຍຕະ: ແສງສູງສຸດໃນດວງອາທິດແມ່ນຄວາມເປັນຈິງ turīya ແລະ Viṣṇu-parama-pada; ດ້ວຍການພະວະນາ ທຳລາຍການເກີດ-ຕາຍ ແລະທຸກຂ໌ສາມປະເພດ ຈົນຈົບດ້ວຍຄຳປະກາດ “ຂ້ອຍແມ່ນພຣະພຣະຫມັນ… ບຸລຸດແຫ່ງດວງອາທິດນັ້ນແມ່ນຂ້ອຍ, ອະນັນຕະ (Oṃ).”
Adhyaya 217
Gāyatrī-nirvāṇa (गायत्रीनिर्वाणम्) — Śiva-Liṅga Stuti as a Path to Yoga and Nirvāṇa
ອັກນິອະທິບາຍວ່າ ການສັນລະເສີນພຣະສິວະໃນຮູບລິງຄະ ຊ່ວຍໃຫ້ບັນລຸໂຍຄະຜ່ານຄາຍະຕຣີ ແລະ ວະສິດຖະກັບລິສີອື່ນໆ ໄດ້ຮັບພຣະພຣະຫມັນສູງສຸດທີ່ເອີ້ນວ່າ ນິຣວານ ຈາກສັງກະຣະ. ບົດນີ້ຕໍ່ມາເປັນລິງຄະສະໂຕຕຣະທີ່ຫນາແນ່ນ: ສິວະຖືກນະມັດສະການວ່າ ສີຄຳ, ແຫ່ງເວດ, ສູງສຸດ, ດຸຈຟ້າ, ມີພັນຮູບ, ເປັນໄຟ, ດັ້ງເດີມ, ແລະ ຖືກສຣຸຕິປະກາດ. ບົດສັນລະເສີນໄດ້ລວມລິງຄະເຂົ້າກັບໝວດຈັກກະວານແລະສາງຂະຍະ—ປາຕາລະແລະພຣະພຣະຫມາ, ອະວະຍັກຕະ, ພຸດທິ, ອະຫັງກາຣ, ພູຕະ, ອິນທຣິຍະ, ຕັນມາຕຣະ, ປຸຣຸສະ, ພາວະ, ແລະ ຕຣິຄຸນ—ຈົນສຸດທ້າຍຍົກຍະຊະນະແລະຕັດຕະວະເປັນເຄື່ອງໝາຍຂອງພຣະອົງ. ມີການອ້ອນວອນໃຫ້ປະທານໂຍຄະສູງສຸດ, ລູກຫຼານທີ່ຄວນຄ່າ, ພຣະພຣະຫມັນອະມະຕະ, ແລະ ສັນຕິສູງສຸດ. ອັກນິສະຫຼຸບວ່າ ທີ່ສຣີປະຣະວະຕະ ສິວະພໍໃຈກັບການສັນລະເສີນຂອງວະສິດຖະ ແລະ ປະທານຄວາມບໍ່ສູນສາຍຂອງວົງສາ ກັບຈິດໃຈທາງທຳມະທີ່ບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ ແລ້ວຫາຍໄປ—ເຮັດໃຫ້ສະໂຕຕຣະນີ້ເປັນທັງຄຳສອນອະທິປັດສະຫຼຸບ ແລະ ການປະຕິບັດທີ່ໃຫ້ພອນ.