Adhyaya 39
Chapter 39 — भूपरिग्रहविधानम् (Bhū-parigraha-vidhāna: Procedure for Acquiring and Ritually Securing Land)
ຫະຍະກຣີວາ ແນະນຳໂຄງການພິທີ-ເຕັກນິກທີ່ມີສູນກາງແມ່ນ «ປຣະຕິສຖາ» (ການສະຖາປະນາ/ການອຸທິດສັກສິດ) ແລະເງື່ອນໄຂກ່ອນໜ້າ ໂດຍເລີ່ມຈາກການໄດ້ມາດິນຢ່າງຖືກທຳນຽມ ແລະການຊຳລະດິນ. ບົດນີ້ຍຶດອຳນາດຕາມສາຍປັນຈະຣາຕຣະ/ຕັນຕຣະ ໂດຍລຽນຊື່ຕັນຕຣະສຳຄັນ (ເລີ່ມຈາກ Hayśīrṣa Tantra) ແລ້ວຫັນໄປຫາຄຸນສົມບັດ: ໃຜມີສິດເຮັດພິທີ, ອາຈານປອມແມ່ນແນວໃດ, ແລະການຮູ້ຈັກກຸຣຸແທ້ດ້ວຍຄວາມຊຳນານຕັນຕຣະ ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍເຄື່ອງໝາຍພາຍນອກ. ຕໍ່ມາອະທິບາຍການວາງແຜນ vāstu: ເທວະຕາຄວນຫັນໜ້າເຂົ້າຫາຊຸມຊົນ ແລະການຈັດວາງຕາມທິດ (ອັກນິ/ໄຟ, ຍະມະ, ຈັນດິກາ, ວະຣຸນ, ວາຍຸ, ນາກ, ກຸເບຣະ/ກຸຫາ, ແລະເທວະຕາແຖວອີສານ). ມີຄຳເຕືອນເລື່ອງສັດສ່ວນ ແລະຂອບເຂດກໍ່ສ້າງ, ພ້ອມກຳນົດ bhūmi-śodhana ແລະ bhūta-bali ເພື່ອຂັບໄລ່ສິ່ງກີດຂວາງ: ໂປຍ saktu ໄປ 8 ທິດດ້ວຍມັນຕຣະ 8 ພະຍາງ, ແລ້ວໄຖດິນ ແລະໃຫ້ງົວຍ່າງເພື່ອໃຫ້ພື້ນທີ່ໝັ້ນຄົງ. ທ້າຍສຸດກຳນົດລຳດັບຫນ່ວຍວັດ (trasareṇu → ປາຍຜົມ → ເຫົາ → yava → aṅgula → kara → padma-hasta) ເຊື່ອມຄວາມບໍລິສຸດພິທີກັບວິທະຍາການກໍ່ສ້າງທີ່ແມ່ນຍຳ.
Shlokas
Verse 1
अवर्णनं नाम अष्टत्रिंशोध्यायः कृष्णाश्रये गता इति ख, घ, ङ, चिह्नितपुस्तकत्रयपाठः प्रतिष्ठाद्यमिति ख, ङ, चिह्नितपुस्तकद्वयपाठः अथोनचत्वारिंशो ऽध्यायः भूपरिग्रहविधानं हयग्रीव उवाच विष्ण्वादीनां प्रतिष्ठादि वक्ष्ये ब्रह्मन् शृणुष्व मे प्रोक्तानि पञ्चरातराणि सप्तरात्राणि वै मया
(ໝາຍເຫດວິຈານຂໍ້ຄວາມ) «ບົດທີ 38 ຊື່ ອະວັນນະນະ»—ໃນຕົ້ນສະບັບທີ່ຖືກໝາຍ (kha, gha, ṅa) ອ່ານວ່າ “ໄດ້ໄປພຶ່ງພາກຣິສນະ (Kṛṣṇa)”; ໃນຕົ້ນສະບັບທີ່ຖືກໝາຍ (kha, ṅa) ອ່ານວ່າ “ເລີ່ມດ້ວຍພິທີປະຕິສະຖາປະນາ (pratiṣṭhā)”. ບັດນີ້ເລີ່ມບົດທີ 39: “ວິທີການໄດ້ມາແລະການຮັບຮອງດິນດ້ວຍພິທີ”. ຫະຍະກຣີວະກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣະພຣະຫມານ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະອະທິບາຍພິທີປະຕິສະຖາປະນາ ແລະພິທີອື່ນໆ ສໍາລັບວິສນຸ ແລະເທວະອື່ນ; ຈົ່ງຟັງຂ້າພະເຈົ້າ. ພິທີປະພຶດ 5 ຄືນ ແລະ 7 ຄືນ ນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ສອນໄວ້ແທ້ແລ້ວ.”
Verse 2
व्यस्तानि मुनिभिर्लोके पञ्चविंशतिसङ्ख्यया हयशीर्षं तन्त्रमाद्यं तन्त्रं त्रैलोक्यमोहनं
ໃນໂລກນີ້ ບັນດາມຸນີໄດ້ຈັດວາງໄວ້ເປັນຈໍານວນ 25. «ຫຍະສີຣສະ ຕັນຕຣະ» ແມ່ນຕັນຕຣະອັນທໍາອິດ—ເປັນຕັນຕຣະທີ່ຊັກຊວນຕຣິໂລກໃຫ້ຫຼົງໄຫຼ।
Verse 3
वैभवं पौष्करं तन्त्रं प्रह्रादङ्गार्ग्यगालवं नारदीयञ्च सम्प्रश्नं शाण्डिल्यं वैश्वकं तथा
«ໄວພະວະ» (ຄໍາພີ), «ເປົາສະກະຣະ ຕັນຕຣະ», «ປຣະຫຣາດ», «ອາງກາຣຄິ» ແລະ «ກາລະວະ» (ຄໍາພີ), «ນາຣະດີຍະ», «ສັມປຣະສະນະ», «ຊານຑິລຍະ», ແລະຍັງມີ «ໄວສະວະກະ» ດ້ວຍ (ລ້ວນເປັນຄໍາພີອ້າງອີງ).
Verse 4
सत्योक्तं शौनकं तन्त्रं वासिष्ठं ज्ञानसागरं स्वायम्भुवं कपिलञ्च तार्क्षं नारायणीयकं
«ສັດຕະໂຢກຕະ», «ເຊົານະກະ ຕັນຕຣະ», «ວາສິດຖະ», «ຍານະສາຄະຣະ», «ສະວາຍັມພູວະ», «ກະປິລະ», «ຕາຣກສະຍະ», ແລະ «ນາຣາຍະນີຍະກະ» ພຶງຮູ້ຈັກວ່າເປັນຄໍາພີອ້າງອີງອັນມີອໍານາດ।
Verse 5
आत्रेयं नारसिंहाख्यमानन्दाख्यं तथारुणं बौधायनं तथार्षं तु विश्वोक्तं तस्य सारतः
ປະເພນີ (ດ້ານສັນທະ/ຂໍ້ຄວາມ) ຖືກກ່າວໄວ້ໃນສາລະສໍາຄັນຂອງມັນວ່າ: «ອາເຕຣຍະ», ທີ່ເອີ້ນວ່າ «ນາຣະສິງຫະ», ທີ່ເອີ້ນວ່າ «ອານັນທະ», ພ້ອມທັງ «ອະຣຸນະ», «ເບົາທາຍະນະ», «ອາຣສະ», ແລະທີ່ເອີ້ນວ່າ «ວິສະໂວກຕະ».
Verse 6
प्रतिष्ठां हि द्विजः कुर्यान्मध्यदेशादिसम्भवः नकच्छदेशसम्भूतः कावेरीकोङ्कणोद्गतः
ແທ້ຈິງແລ້ວ ພິທີປະຕິສະຖາ (pratiṣṭhā) ຄວນໃຫ້ «ທະວິຊະ» (ພຣາຫມະນ) ຜູ້ເກີດຈາກມັດຍະເທດສະ ແລະເຂດທີ່ຖືກຮັບຮອງທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ ເປັນຜູ້ປະກອບ; ບໍ່ຄວນໃຫ້ຜູ້ເກີດໃນກັດຈະ (Kaccha) ຫຼືຜູ້ມາຈາກເຂດກາເວຣີ ຫຼືໂກງກະນະ (Koṅkaṇa) ເຮັດ.
Verse 7
कामरूपकलिङ्गोप्त्यः काञ्चीकाश्मीरकोशलः आकाशवायुतेजोम्बु भूरेताः पञ्च रात्रयः
ກາມະຣູປະ, ກະລິງກະ, ອຸດກະລະ (ໂອຣິສສາ), ກາຍຈີ, ກາສມີຣະ, ແລະ ໂກສະລະ; ແລະ «ຄືນ» ຫ້າ ແມ່ນ ອາກາດ, ລົມ, ໄຟ, ນ້ຳ, ແລະ ດິນ—ພ້ອມດ້ວຍ ເຣຕັສ (ເມັດ/ແກ່ນສານ).
Verse 8
अचैतन्यास्तमोद्रिक्ताः पञ्चरात्रविवर्जितं ब्रह्माहं विष्णुरमल इति विद्यात्स देशिकः
ອາຈານ (ທີ່ເອີ້ນກັນ) ພຶງຮູ້ວ່າ ເປັນຜູ້ຂາດສະຕິທາງວິນຍານທີ່ແທ້ ຖືກຄອບງຳໂດຍ ຕະມັສ ແລະ ປາດຈາກປະເພນີ ປັນຈະຣາຕຣະ—ຖ້າເຂົາປະກາດວ່າ «ຂ້ອຍແມ່ນ ພຣະພຣະຫມາ; ຂ້ອຍແມ່ນ ວິສນຸ ອັນບໍລິສຸດ».
Verse 9
सर्वलक्षणहीणोपि स गुरुस्तन्त्रपारगः चैश्वरं तथेति ग, ङ, घ, चिह्नितपुस्तकत्रयपाठः तथाष्टाङ्गमिति ख, ङ, चिह्नितपुस्तकद्वयपाठः काश्मीरके स्थित इति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः नगराभिमुखाः स्थाप्या देवा न च पराङ्मुखाः
ແມ່ນແຕ່ຂາດເຄື່ອງໝາຍພາຍນອກທັງປວງ ກໍຄວນນັບຖືເປັນຄູບາອາຈານ ຫາກຊ່ຽວຊານຢ່າງຖ້ວນໜ້າໃນ ຕັນຕຣະ. ຄວນປະດິດຕັ້ງເທວະດາໃຫ້ຫັນໜ້າເຂົ້າຫາເມືອງ (ຫາປະຊາຊົນ) ບໍ່ໃຫ້ຫັນຫຼັງອອກ.
Verse 10
कुरुक्षेत्रे गयादौ च नदीनान्तु समीपतः ब्रह्मा मध्ये तु नगरे पूर्वे शक्रस्य शोभनं
ທີ່ ກຸຣຸເກສຕຣະ ແລະ ກະຍາ ແລະສະຖານທີ່ສັກສິດອື່ນໆ, ພ້ອມທັງໃກ້ຝັ່ງແມ່ນ້ຳ; ກາງເມືອງແມ່ນ (ສະຖານ) ຂອງ ພຣະພຣະຫມາ, ແລະທາງທິດຕາເວັນອອກແມ່ນ (ສະຖານ) ອັນງາມສົດຂອງ ສັກຣະ (ອິນທຣະ).
Verse 11
अग्नावग्नेश् च मातॄणां भूतानाञ्च यमस्य च दक्षिणे चण्डिकायाश् च पितृदैत्यादिकस्य च
ໃນແທ່ນໄຟ (ອັກນິ) ມີສ່ວນ/ເຄື່ອງບູຊາສຳລັບ ອັກນິ ແລະ ອັກເນຊະ; ແລະຍັງມີສຳລັບ ມາຕຣິກາ, ພູຕະ (ວິນຍານ), ແລະ ຍະມະ. ທາງດ້ານໃຕ້ມີສ່ວນ/ເຄື່ອງບູຊາສຳລັບ ຈັນຑິກາ, ພິຕຣະ (ບັນພະບຸລຸດ), ແລະ ໄດຕະຍະ ແລະອື່ນໆ.
Verse 12
वैरृते मन्दिरं कुर्यात् वरुणाददेश् च वारुणे वायोर् नागस्य वायव्ये सौम्ये यक्षगुहस्य च
ໃນທິດຕາເວັນຕົກສ່ຽງໃຕ້ ຄວນສ້າງມະນະດິຣ/ເຮືອນບູຊາ; ທິດຕາເວັນຕົກ (ວາຣຸນະ) ໃຫ້ປະດິດພຣະວາຣຸນະ ແລະເທວະດາປະຈໍາທິດນັ້ນ; ທິດຕາເວັນຕົກສ່ຽງເໜືອ (ວາຍະວະຍະ) ໃຫ້ປະດິດພຣະວາຍຸ ແລະນາຄ; ທິດເໜືອ (ໂສມຍະ) ໃຫ້ປະດິດຢັກສະ (ກຸເບຣະ) ແລະຄຸຫາ (ກາຣຕິເກຍ)។
Verse 13
चण्डीशस्य महेशस्य ऐशे विष्णोश् च सर्वशः पूर्वदेवकुलं पीड्य प्रासादं स्वल्पकं त्वथ
ສໍາລັບ ຈັນຑີສະ (Caṇḍīśa) ຜູ້ເປັນຮູບດຸຮ້າຍຂອງພຣະສິວະ, ແລະສໍາລັບ ມະເຫສະ (Maheśa), ໃນພາກ ອີສະ (ທິດອີສານ) ຄວນຈັດວາງ; ແລະສໍາລັບ ວິສນຸ (Viṣṇu) ກໍໃຫ້ຈັດຕາມຄວາມຖືກຕ້ອງທຸກປະການ—ເມື່ອໄດ້ແຍກແລະປັບປຸງບ່ອນລ້ອມເທວະດາເກົ່າ (pūrvadeva-kula) ຕາມຄວາມຈໍາເປັນແລ້ວ—ຈຶ່ງສ້າງປຣາສາດ (prāsāda) ຂະໜາດນ້ອຍພໍສົມຄວນ।
Verse 14
समं वाप्यधिकं वापि न कर्तव्यं विजानता उभयोर्द्विगुणां सीमां त्यक्त्वा चोच्छ्रयसम्मितां
ຊ່າງຜູ້ຮູ້ຄວນບໍ່ເຮັດໃຫ້ຂະໜາດ “ເທົ່າກັນພອດີ” ແລະບໍ່ຄວນເຮັດໃຫ້ “ເກີນໄປ”; ໂດຍລະທິ້ງເສັ້ນຂອບເຂດທີ່ຄູນສອງທັງສອງຂ້າງ ແລ້ວເລືອກອັດຕາສ່ວນໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບຄວາມສູງທີ່ກໍານົດໄວ້।
Verse 15
प्रासादं कारयेदन्यं नोभयं पीडयेद्बुधः भूमौ तु शोधितायां तु कुर्याद्भुमिपरिग्रहं
ຜູ້ມີປັນຍາຄວນໃຫ້ສ້າງອາຄານໃໝ່ອື່ນ ແລະບໍ່ຄວນເຮັດໃຫ້ຝ່າຍໃດຝ່າຍໜຶ່ງເດືອດຮ້ອນ. ແຕ່ເມື່ອດິນໄດ້ຖືກຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດແລ້ວ ຈຶ່ງຄວນເຮັດພິທີຮັບຄອບຄອງທີ່ດິນຢ່າງເປັນທາງການ।
Verse 16
प्राकारसीमापर्यन्तं ततो भुतबलिं हरेत् माषं हरिद्राचूर्णन्तु सलाजं दधिसक्तुभिः
ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຈົນເຖິງຂອບເຂດກໍາແພງລ້ອມ (ຂອງບ່ອນພິທີ) ໃຫ້ນໍາເຮັດພິທີ bhūta-bali ຄືການບູຊາແກ່ພູຕະ/ສັດທາດ: ຖວາຍຖົ່ວດໍາ (māṣa), ຜົງຂະໝິ້ນ, ເຂົ້າຄົ່ວ (salāja) ພ້ອມກັບນົມສົ້ມ (dadhi) ແລະ saktu (ແປ້ງຄົນ/ຂອງຄົນ).
Verse 17
अष्टाक्षरेण सक्तूंश् च पातायित्वाष्टदिक्षु च राक्षसाश् च पिशाचाश् च येस्मिंस्तिष्ठन्ति भूतले
ເມື່ອສະດຸດມະນະຕຣາ 8 ພະຍາງ ແລະ ໂປຍສັກຕູ (ເຂົ້າຄົ້ວ) ໄປທິດທັງ 8 ແລ້ວ ຣາກສະສາ ແລະ ປິສາຈາ—ຜູ້ໃດຢູ່ເທິງໜ້າດິນໃນບ່ອນນັ້ນ—ຖືກຂັບໄລ່ອອກໄປ।
Verse 18
सर्वे ते व्यपगच्छन्तु स्थानं कुर्यामहं हरेः हलेन वाहयित्वा गां गोभिश् चैवावदारयेत्
«ຂໍໃຫ້ທັງໝົດນັ້ນຈົ່ງຖອນອອກໄປ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະຈັດຕຽມສະຖານທີ່ຂອງພຣະຫຣິ. ເມື່ອຜູກງົວຜູ້ກັບໄຖ ຄວນໄຖດິນ ແລະ ໃຫ້ຝູງງົວເດີນຍ່ຳ/ກຳຈັດໃຫ້ໂລ່ງ»।
Verse 19
प्रमाण्वष्टकेनैव त्रसरेणुः प्रकीर्त्यते
ຕຣາສະເຣນຸ (trasareṇu) ຖືກປະກາດວ່າ ປະກອບດ້ວຍ ປຣະມານຸ (pramāṇu) 8 ໜ່ວຍ।
Verse 20
तैर् अष्टभिस्तु बालाग्रं लिख्या तैर् अष्टभिर्मता ताभिर्यूकाष्टभिः ख्याता ताश्चाष्टौ यवमध्यमः
ໜ່ວຍເຫຼົ່ານັ້ນ 8 ໜ່ວຍ ເປັນປາຍເສັ້ນຜົມ (bālāgra); 8 ຂອງນັ້ນ ຖືກນັບເປັນ ຢູກາ (yūkā) ແມ່ນເຫົາ. ແລະ 8 ຂອງໜ່ວຍເຫົານັ້ນ ຮູ້ຈັກວ່າເປັນ ຢະວະມັດຍະມະ (yavamadhyama) ເມັດບາເລຂະໜາດກາງ।
Verse 21
नद्यद्रिषु इति ख, ग, ङ, चिह्नितपुस्तकत्रयपाठः यवाष्टकैर् अङ्गुलं स्याच्चतुर्विंशाङ्गुलः करः चतुरङ्गुलसंयुक्तः स हस्तः पद्महस्तकः
ໃນຕົ້ນສະບັບທີ່ມີເຄື່ອງໝາຍ 3 ສະບັບ (kha, ga, ṅa) ອ່ານວ່າ «nadyadriṣu». ອັງກຸລະ (aṅgula) ກຳນົດເທົ່າກັບ 8 ຢະວະ (yava) ເມັດບາເລ. ກະຣະ (kara) ມີ 24 ອັງກຸລະ. ເມື່ອເພີ່ມອີກ 4 ອັງກຸລະ ຈຶ່ງເອີ້ນວ່າ ຫັດສະ (hasta) ໂດຍສະເພາະ «ປັດມະ-ຫັດສະ» (padma-hasta).
Frequently Asked Questions
To define how land is ritually secured and purified as a prerequisite for deity consecration (pratiṣṭhā), integrating vāstu orientation, apotropaic offerings, and construction measurements.
It couples bhūmi-śodhana and bhūta-bali (removal of obstacles) with strict directional placements and a formal metrology (yava–aṅgula–hasta), showing that sacred presence depends on both purity and precision.
Because correct consecration is treated as a technical-sacred operation; mastery of the tantra ensures orthopraxy, while mere outward signs can mask tamasic or non-Pañcarātra deviations.