Veda-vidhana & Vamsha
Vedic Ordinances & Lineages
The arrangement of the Vedas, their branches (shakhas), transmission lineages, and the genealogies of the great royal and sage dynasties.
Adhyayas in Veda-vidhana & Vamsha
Adhyaya 259
अध्याय १ — यजुर्विधानम् (Agni Purana, Chapter 259: Yajur-vidhāna)
ບົດນີ້ເປີດດ້ວຍການປ່ຽນຈາກ Ṛg-vidhāna ໄປສູ່ Yajur-vidhāna ໂດຍ Puṣkara ສອນ Rāma ວ່າ ພິທີຕາມຍະຈຸຣະສາມາດໃຫ້ທັງ bhukti (ຄວາມສຳເລັດ/ຄວາມສຸກ) ແລະ mukti (ຫຼຸດພົ້ນ) ໂດຍເລີ່ມຈາກຄວາມສຳຄັນຂອງ Oṃ ແລະ Vyāhṛti ອັນໃຫຍ່. ຕໍ່ມາເປັນຄູ່ມືພິທີຢ່າງຫຍໍ້: ກຳນົດ homa-dravya (ເນີຍໃສ, ບາລີ, ງາ, ເມັດທັນຍາ, ນົມສົ້ມ, ນົມ, pāyasa), samidh (udumbara, apāmārga, palāśa ແລະອື່ນໆ) ແລະຊຸດມັນຕຣາ ເພື່ອຜົນ—śānti, pāpa-nāśa, puṣṭi, ārogya, dhana/lakṣmī, vaśya/vidveṣa/uccāṭana, ຊະນະສົງຄາມ, ປົກປ້ອງອາວຸດແລະລົດຮົບ, ເຮັດຝົນ, ປ້ອງກັນໂຈນ, ງູ, ກຳລັງ rākṣasa ແລະ abhicāra. ຍັງເນັ້ນຈຳນວນ (ພັນເທົ່າ ຫາ ລ້ານ/ໂກຕິ homa), ເວລາກຳນົດ (ເຊັ່ນ ຈັນທຣະຄາດ) ແລະການນຳໃຊ້ໃນບ້ານ/ສາທາລະນະ (ແກ້ vāstu-doṣa, ສະງົບໂລກລະບາດໃນບ້ານ/ເຂດ, ຖວາຍທີ່ສາມແຍກ). ທ້າຍບົດຢືນຢັນວ່າ Gāyatrī ເປັນ Vaiṣṇavī ແລະເປັນສະຖານສູງສຸດຂອງ Viṣṇu ເພື່ອວາງພິທີທັງໝົດໃນເສັ້ນທາງຊຳລະບາບ ທີ່ສົ່ງເສີມ dharma ແລະການບັນລຸທາງວິນຍານສູງສຸດ។
Adhyaya 260
Sāma-vidhāna (Procedure of the Sāman Hymns)
ປຸສກະຣະ ຍ້າຍຈາກຍະຊຸຣ-ວິທານະທີ່ສິ້ນສຸດ ໄປສູ່ສາມະ-ວິທານະ ໂດຍຊູ້ໃຫ້ເຫັນການປະຕິບັດສາມະເປັນເທັກໂນໂລຊີພິທີກຳສຳລັບ śānti (ການສະງົບສຸກ), ການປົກປ້ອງ ແລະການບັນລຸສິ່ງປາດຖະໜາ. ບົດນີ້ຈັດວາງ Saṃhitā-japa (Vaiṣṇavī, Chāndasī, Skandī, Paitryā) ແລະ gaṇa-homa (Śāntātīya, Bhaiṣajya, Tri-saptīya, Abhaya, Āyuṣya, Svastyayana, Vāstoṣpati, Raudra ແລະອື່ນໆ) ໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບຜົນ: ສັນຕິພາບ, ກຳຈັດໂລກ, ປົດບາບ, ຄວາມບໍ່ຢ້ານ, ຊະນະ, ຄວາມຮັ່ງມີ, ຄວາມອຸດົມສົມບູນ, ເດີນທາງປອດໄພ ແລະປ້ອງກັນການຕາຍກ່ອນໄວ. ມີການຮັກສາຄວາມຮູ້ເລື່ອງຄຳອ່ານມັນຕຣະທີ່ແຕກຕ່າງຕາມສາຂາ ແລະກຳນົດອຸປະກອນພິທີ: ຖວາຍ ghee, mekhalā-bandha, ເຄື່ອງຮາງເດັກເກີດໃໝ່, ແກ້ວ śatāvarī, ວັດປະພຶດການດູແລງົວ, ແລະສານສຳລັບ śānti/puṣṭi ແລະ abhicāra. ທ້າຍບົດກ່າວວ່າ viniyoga ທີ່ຖືກຕ້ອງຕ້ອງລະບຸ ṛṣi, devatā, chandas ແລະໃນພິທີຕໍ່ຕ້ານໃຫ້ໃຊ້ samidh ມີໜາມ ເພື່ອປະສານອຳນາດມັນຕຣະກັບການປະຕິບັດທາງເທັກນິກ।
Adhyaya 261
Sāmavidhāna (Procedure concerning the Sāma Veda) — Colophon and Closure
ຫົວຂໍ້ນີ້ເປັນຄໍາປິດທ້າຍຂອງບົດ: ປະກາດວ່າພາກ ສາມະວິທານ (Sāmavidhāna) ໃນ ອັກນິມະຫາປຸຣານະ ໄດ້ສໍາເລັດສົມບູນ ໂດຍລະບຸຊື່ບົດແລະເນື້ອຫາຢ່າງຊັດ. ມັນຊີ້ໃຫ້ເຫັນການຈັດລຽງແບບຊາສະຕຣາ ແບ່ງເປັນໜ່ວຍວິທີການຕາມຫົວຂໍ້. ການປິດນີ້ຍັງກະກຽມການຍ້າຍໄປສູ່ຄັງວິທານວິເທດອື່ນ ຄື ປະເພນີອະຖາຣວັນ (Atharva) ໂດຍສືບຕໍ່ຄວາມເຂັ້ມງວດໃນວິທານທີ່ຖືກຕ້ອງ. ໃນສາຍເລື່ອງຂອງ ອັກເນຍະວິທະຍາ ຄໍາປິດແບບນີ້ຢືນຢັນວ່າຄວາມຮູ້ພິທີກຳບໍ່ແມ່ນນິທານກະຈາຍ ແຕ່ເປັນວິໄນທີ່ມີໂຄງສ້າງ ເພື່ອຜົນທາງທຳມະ ແລະການຂັດເກົ່າພາຍໃນ.
Adhyaya 262
Utpāta-śānti (Pacification of Portents)
ບົດນີ້ປ່ຽນຈາກ Atharva-vidhāna ໄປສູ່ຄູ່ມື utpāta-śānti ເພື່ອລະງັບລາງຮ້າຍທີ່ກະທົບຕໍ່ລາຊະອານາຈັກ ສັງຄົມ ແລະຄວາມຜາສຸກສ່ວນບຸກຄົນ. Puṣkara ສອນວ່າຄວາມຮຸ່ງເຮືອງແລະຄວາມມັ່ນຄົງເກີດຈາກບົດສັນລະເສີນວິດະ: Śrīsūkta (ພ້ອມ prativeda) ເປັນ Lakṣmī-vivardhana ແລະເພີ່ມຄໍາເຊີນ Śrī ຕາມ Yajurveda ແລະ Sāmaveda. ຕໍ່ມາກໍານົດຮູບແບບພິທີ—japa, homa, ອາບນ້ໍາຊໍາລະ, ທານ, ແລະຖວາຍແດ່ Viṣṇu—ໂດຍຍົກ Pauruṣa Sūkta ເປັນຜູ້ປະທານແລະຊໍາລະທົ່ວໄປ ແມ່ນແຕ່ບາບໃຫຍ່. ຈາກນັ້ນອະທິບາຍການແບ່ງປະເພດ śānti ແລະການລະງັບສາມຊື່ Amṛtā, Abhayā, Saumyā ພ້ອມມະນີ-ອາມູເລັດຜູກກັບເທວະດາ ແລະການປະພອມມັນດ້ວຍມັນຕຣາ. ທ້າຍສຸດແບ່ງລາງຮ້າຍເປັນ ຟ້າ, ອາກາດ, ແລະພື້ນດິນ (ດາວຕົກ, ຮອບຮັດ, ຝົນຜິດປົກກະຕິ, ແຜ່ນດິນໄຫວ, ອາການຮູບບູຊາ, ໄຟຜິດປົກກະຕິ, ລາງຕົ້ນໄມ້, ນ້ໍາເສຍ, ເກີດຜິດປົກກະຕິ, ສັດກັບຕາລະປັດ, ຄຣາສ) ແລະກໍານົດວິທີແກ້—ບູຊາ Prajāpati/Agni/Śiva/Parjanya-Varuṇa—ສະຫຼຸບວ່າການນະມັດສະການພຣາຫມັນແລະເທວະດາ, japa ແລະ homa ແມ່ນຫົວໃຈຂອງການລະງັບລາງຮ້າຍ។
Adhyaya 263
Devapūjā, Vaiśvadeva Offering, and Bali (देवपूजावैश्वदेवबलिः)
ບົດນີ້ເລີ່ມຈາກການປ່ຽນຫົວຂໍ້ຈາກ utpāta-śānti (ການສະງົບລາງຮ້າຍ) ໄປສູ່ໂຄງການພິທີປະຈໍາເຮືອນທີ່ມີພຣະວິສນຸເປັນສູນກາງ. Puṣkara ກໍານົດລໍາດັບທີ່ຄວບຄຸມໂດຍມັນຕຣາ: ອາບນໍ້າພິທີດ້ວຍວະລີ «Āpo hi ṣṭhā», ຖວາຍ arghya ແດ່ພຣະວິສນຸ, ແລະມັນຕຣາສໍາລັບ pādya, ācamanā, abhiṣecana. ພິທີຂະຫຍາຍໄປສູ່ການປະສິດທິພາບ upacāra ທົ່ວໄປ—ນໍ້າຫອມ, ຜ້າ, ດອກໄມ້, ທູບ, ໂຄມໄຟ, madhuparka, naivedya—ໂດຍໃຊ້ສູດວິເທດ (ຮວມ Hiraṇyagarbha). ຕໍ່ມາເຮັດ homa ດ້ວຍການກະກຽມບໍລິສຸດ ແລະລໍາດັບຖວາຍແກ່ Vāsudeva ແລະເທວະວິເທດ (Agni, Soma, Mitra, Varuṇa, Indra), Viśvedevas, Prajāpati, Anumati, Rāma, Dhanvantari, Vāstoṣpati, Devī, Sviṣṭakṛt Agni; ຫຼັງນັ້ນແຈກ bali ຕາມທິດໃຫ້ຜູ້ຄຸ້ມຄອງຈັກກະວານແລະສັດບໍລິວານ. ບົດນີ້ຮວມ bhūta-bali, piṇḍa ປະຈໍາວັນແດ່ pitṛs, ການໃຫ້ອາຫານເຊິ່ງເປັນນິຍາມແກ່ກາ ແລະຫມາສອງຕົວໃນສາຍຂອງ Yama, ການນັບຖືແຂກແລະຜູ້ຂັດສົນ, ແລະຈົບດ້ວຍມັນຕຣາ avayajana ເພື່ອຊໍາລະຜິດ—ສະແດງວ່າພິທີປະຈໍາວັນເປັນທັງຈັນຍາບັນສັງຄົມ ແລະການປົກປ້ອງທາງຈິດວິນຍານ.
Adhyaya 264
Chapter 264 — Dikpālādi-snāna (Bathing rites for the Dikpālas and associated deities)
ອັກນີສອນວະສິດຖະເຖິງພິທີສະນານະ (ອາບນ້ຳພິທີ) ທີ່ໃຫ້ຄວາມສະງົບສັນຕິ ແລະໃຊ້ໄດ້ທົ່ວໄປ ເຮັດໃນສະຖານທີ່ມົງຄຸນເຊັ່ນ ຝັ່ງແມ່ນ້ຳ ທະເລສາບ ເຮືອນ ວັດ ແລະ ຕີຣຖະ ໂດຍອາວາຫນາພຣະວິສນຸ ແລະ ກຣາຫະ. ບົດນີ້ຜູກຜົນພິທີກັບເປົ້າໝາຍຕ່າງໆ: ບັນເທົາໄຂ້ ແລະ ໂທດກຣາຫະ (ໂດຍສະເພາະ ວິນາຍະກ-ກຣາຫະ), ສົ່ງເສີມນັກຮຽນ, ຊ່ວຍຜູ້ປາດຖະນາຊະນະ, ແລະ ແກ້ໄຂຄວາມອັບໂຊກດ້ານການສືບພັນ—ອາບນ້ຳທີ່ສະລະບົວເພື່ອແກ້ການແທ້ງ, ແລະ ອາບນ້ຳໃກ້ຕົ້ນອະໂສກເພື່ອແກ້ການເສຍລູກແຕ່ເກີດຊ້ຳໆ. ກຳນົດເວລາໃຫ້ເລືອກວັນໄວສນະວະ ເມື່ອດວງຈັນຢູ່ໃນ ເຣວະຕີ ຫຼື ປຸຊຍະ ແລະ ການຊຳລະກາຍ 7 ມື້ (ອຸດສະດະນະ). ມີວິທີດຣະວະຢ່າງລະອຽດ: ຜົງສົມຸນໄພແລະຂອງຫອມ, ປັນຈະຄະວະຍະກັບແປ້ງບາເລສຳລັບຖູຕົວ (ອຸດວັດຕະນະ), ແລະ ສົມຸນໄພຊຸກໃນຄຸມພະ. ພິທີສິ້ນສຸດດ້ວຍການສ້າງສະນານະ-ມັນດະລະຕາມທິດ ແລະ ທິດກາງ, ຈາລຶກເທວະຕາ (ຮະຣະ; ອິນທຣະ ແລະ ດິກປາລະພ້ອມອາວຸດ/ບໍລິວານ), ບູຊາພຣະວິສນຸ ແລະ ພຣາຫມະນະ, ແລະ ເຮັດໂຮມະດ້ວຍເຄື່ອງບູຊາ ຊື່ຄະລະຊະ ແລະ ກຸ່ມເທວະທີ່ອາວາຫນາ. ຕອນທ້າຍຍົກຕົວຢ່າງອິນທຣະຮັບອະພິເສກແລ້ວຊະນະໄດ້ເທວະສັດຕູ (ໄດຕະຍະ) ເພື່ອຊູ້ວ່າສະນານະນີ້ເປັນເຕັກນິກທາງທຳມະເພື່ອຄວາມສຳເລັດມົງຄຸນ ໂດຍສະເພາະເມື່ອເລີ່ມການຕໍ່ສູ້।
Adhyaya 265
Vināyaka-snāna (The Vinayaka Bath) — Obstacle-Removal and Consecratory Bathing Rite
ບົດນີ້ນໍາເສີນພິທີ snāna/snāpana-vidhi ພິເສດ ເພື່ອແກ້ທຸກຂ໌ຈາກ Vināyaka ຜູ້ກ່ຽວພັນກັບອຸປະສັກກຳ ແລະການຂັດຂວາງຄວາມສໍາເລັດ. ຕອນຕົ້ນລະບຸລາງບອກຝັນ ແລະອາການທີ່ເກີດຈິງ: ເຫັນພາບນ່າຢ້ານ, ຢ້ານໂດຍບໍ່ມີເຫດ, ລົ້ມເຫຼວຊໍ້າໆ, ອຸປະສັກໃນການແຕ່ງງານແລະລູກຫຼານ, ຄວາມສາມາດການສອນຫຼຸດລົງ, ແມ່ນກະທັ້ງຄວາມບໍ່ມັ່ນຄົງທາງການເມືອງຂອງກະສັດ. ຈາກນັ້ນກໍກໍານົດລະບຽບພິທີຢ່າງເຂັ້ມງວດ—ນັກສັດຕະຣາດີດີ (Hasta, Puṣya, Aśvayuj, Saumya), ໂອກາດແບບ Vaiṣṇava, ແລະບ່ອນນັ່ງ bhadrapīṭha—ຊີ້ວ່າເວລາຈັກກະວານສົ່ງເສີມການກະທໍາທາງທຳ. ຂັ້ນຕອນມີການທາມັດສະຕາດແລະກີ, ທາຫົວດ້ວຍສົມຸນໄພແລະກິ່ນຫອມ, ລາດນໍ້າຈາກ kalaśa 4 ໃບດ້ວຍສານບໍລິສຸດທີ່ເກັບຈາກບ່ອນຊາຍຂອບ/ມີອໍານາດ (ຄອກສັດ, ຈອມມົດ, ຈຸດບັນຈົບນໍ້າ, ໜອງນໍ້າ) ແລະອະພິເສກດ້ວຍມັນຕຣາເຊີນ Varuṇa, Bhaga, Sūrya, Bṛhaspati, Indra, Vāyu ແລະ Saptarṣis. ການຖວາຍ bali ທີ່ສີ່ແຍກ ໂດຍເອີ້ນນາມ (Mita, Sammita, Śālaka, Kaṇṭaka, Kuṣmāṇḍa, Rājaputra) ແລະອາຫານຫຼາກຫຼາຍ ເປັນການປິດທ້າຍການປະນີປະນອມ. ຕໍ່ມາບູຊາແມ່ຂອງ Vināyaka ແລະ Ambikā, ເລີ້ຍງບຣາຫມັນ ແລະຖວາຍທານແກ່ຄູ ເພື່ອປະທັບຕາພິທີ, ສັນຍາໃຫ້ໄດ້ śrī (ຄວາມຮັ່ງມີ) ແລະ karmaphala (ຜົນສໍາເລັດທີ່ພິສູດໄດ້).
Adhyaya 266
Māheśvara-snāna: Lakṣa/Koṭi-homa, Protective Baths, Unguents, and Graha-Śānti
ບົດນີ້ເປີດດ້ວຍເຄື່ອງໝາຍປ່ຽນຂໍ້ຄວາມຈາກ Vināyaka-snāna ແລະແນະນຳ «Māheśvara-snāna» ເປັນພິທີອາບນ້ຳບູຊາເພື່ອເພີ່ມໄຊຊະນະໃຫ້ກະສັດແລະຜູ້ນຳ ສືບມາຈາກຄຳສອນຂອງ Uśanā ແກ່ Bali. ພິທີເລີ່ມກ່ອນອາລຸນ ອາບນ້ຳແທ່ນ/ເທວະດາດ້ວຍໝໍ້ນ້ຳ ພ້ອມມັນຕຣາທຳລາຍກຳລັງແຫ່ງຂໍ້ຂັດແຍ່ງ ແລະຄຳຄຸ້ມຄອງ ເອີ້ນອຳນາດຕາເວັນອັນດຸຮ້າຍ ແລະ Śiva ເປັນ Tripurāntaka ດັ່ງໄຟ saṃvartaka. ຫຼັງອາບ ຖວາຍອາຫຸຕິດ້ວຍງາແລະເຂົ້າ ອາບ pañcāmṛta ແລະບູຊາ Śūlapāṇi. ຈາກນັ້ນຈັດລະບົບວັດຖຸ snāna—ເນີຍໃສ, ຜະລິດຕະພັນຈາກງົວ, ນົມ/ນົມສົ້ມ, ນ້ຳ kuśa, śatamūla, ນ້ຳທີ່ຊຳລະດ້ວຍເຂົາ, ແລະສົມຸນໄພ—ເຊື່ອມກັບຜົນ āyuḥ, lakṣmī, pāpa-kṣaya, rakṣā, medhā. ຍົກ Viṣṇu-pāda-udaka ເປັນອາບສູງສຸດ ເພີ່ມການບູຊາ Arka ແບບດຽວພ້ອມຜູກຕະລິສະມານ ແລະພິທີຮັກສາສຳລັບ pitta, atisāra, vāta, kapha ດ້ວຍການຖວາຍແລະອາບນ້ຳມັນ. ທ້າຍສຸດຈົບດ້ວຍ homa ໃຫຍ່ (lakṣa/koṭi) ໃນ kuṇḍa ຮູບສີ່ຫຼ່ຽມ ພ້ອມຂອງຖວາຍກຳນົດ ແລະ graha-pūjā ໃຊ້ Gāyatrī ເພື່ອ śānti ຢ່າງຄ່ອຍໆ ແລະຄົບຖ້ວນ।
Adhyaya 267
Nīrājana-vidhiḥ (Procedure of Nīrājana / Auspicious Lamp-Waving and Royal Propitiation)
ບົດນີ້ອະທິບາຍວົງຈອນພິທີກະສັດຕາມປະຕິທິນ ທີ່ມີ “ນີຣາຈະນະ” (ພິທີໂບກໄຟມງຄົດ) ເປັນການຊານຕິ ເພື່ອປະລະຄວາມອັບມງຄົດ ແລະໃຫ້ເກີດໄຊຊະນະ. ພຸສະກະຣະກໍານົດການບູຊາປະຈໍາປີ ແລະປະຈໍາເດືອນ ໂດຍເນັ້ນວັນນັກສັດເກີດ ແລະທຸກສັງກຣານຕິ; ພ້ອມທັງພິທີລະດູການ: ເມື່ອດາວອະກັສຕະຍະຂຶ້ນ ມີການບູຊາຮະຣິໃນຊ່ວງຈາຕຸຣມາສະຍະ ແລະງານບຸນ 5 ມື້ເມື່ອພຣະວິສນຸຕື່ນ. ຕໍ່ມາຂະຫຍາຍເປັນພິທີສາທາລະນະທີ່ເນັ້ນອິນທຣະ: ຕັ້ງທຸງອິນທຣະ, ບູຊາສາຈີ ແລະສັກຣະ, ອົບອົດອາຫານ ແລະການກະທໍາຕາມຕິຖິ, ພ້ອມການສວດສັນລະເສີນເພື່ອເອີ້ນໄຊຊະນະ ທີ່ລຽງລໍາດັບຫມວດເທວະຫຼາຍປະເພດ. ພິທີຍັງຮວມສັນຍາລັກການສົງຄາມແລະລາຊະອໍານາດ: ບູຊາອາວຸດ, ເຄື່ອງໝາຍກະສັດ, ແລະບູຊາພຣະນາງພັດຣະກາລີເພື່ອໄຊຊະນະ; ຈາກນັ້ນລາຍລະອຽດການວຽນນີຣາຈະນະເລີ່ມຈາກທິດອີສານ, ການຕິດຕັ້ງໂຕຣະນະ, ແລະບັນຊີເທວະທີ່ມີຄຣາຫະ ແລະຊ້າງ 8 ຕົວ. ທ້າຍສຸດກໍານົດວັດຖຸຮ່ວມໄຟ (ໂຮມະ) ຂອງພຣາຫມະນ, ອາບນ້ໍາມ້າແລະຊ້າງ, ຂະບວນແຫ່ຜ່ານປະຕູ, ແຈກບາລິ, ວຽນຮອບ 3 ຄັ້ງພ້ອມຈຸດໄຟໃຫ້ສວ່າງທຸກທິດ ແລະປິດພິທີເປັນການຄຸ້ມຄອງລາຊະອານາຈັກ ເພີ່ມພູນຄວາມຮັ່ງມີ ແລະທໍາລາຍສັດຕູ.
Adhyaya 268
Mantras for the Parasol and Other Royal/Worship Emblems (छत्रादिमन्त्रादयः)
ບົດນີ້ເປີດດ້ວຍການປ່ຽນຈາກເລື່ອງນີຣາຈະນະ ໄປສູ່ຄູ່ມືການປຸກເສກມົນຕຣາໃຫ້ແກ່ເຄື່ອງໝາຍຮາຊະ ແລະ ການສົງຄາມ—ຮົ່ມພະຣາຊາ, ມ້າ, ທຸງ, ດາບ, ເກາະ, ແລະ ກອງສົງຄາມ—ໃຫ້ເປັນເຄື່ອງມືມີຊີວິດຂອງຣາຊະທັມ. ພຸສະກະຣະສອນສູດມົນຕຣາທີ່ເຊີນອໍານາດແຫ່ງຄວາມຈິງຂອງພຣະພຣະຫມາ ແລະ ເທວະໂສມະ-ວະຣຸນະ ແລ້ວຂະຫຍາຍການຄຸ້ມຄອງແລະໄຊຊະນະດ້ວຍຮັດສະມີຕາເວັນ, ພະລັງອັກນິ, ວິໄນຂອງຣຸທຣະ, ແລະ ຄວາມໄວຂອງວາຍຸ. ມີຄໍາເຕືອນດ້ານຈັນຍາບັນ: ໜ້າທີ່ຂອງກະສັດນັກຮົບ ແລະ ບາບຂອງການໂກຫກເພື່ອດິນແດນ, ພ້ອມກັບຄວາມໝັ້ນຄົງໃນສະໜາມຮົບແລະຄວາມມົງຄຸນ. ບົດນີ້ຍັງຜູກພະລັງເທວະກັບຄວາມສໍາເລັດທາງທະຫານ: ນາມຂອງຄຣຸດ, ພຣະອິນທຣະເທິງອາຍຣາວະຕະ, ຜູ້ພິທັກທິດ, ແລະ ຝູງສັດຕະວະທັງຫຼາຍເພື່ອຄຸ້ມຄອງຮອບດ້ານ. ທ້າຍສຸດໃຫ້ຄໍາແນະນໍາຂັ້ນຕອນ: ຕ້ອງບູຊາເຄື່ອງໝາຍເຫຼົ່ານີ້ເປັນປະຈໍາດ້ວຍມົນຕຣາ, ໃຊ້ໃນພິທີໄຊຊະນະ, ແລະ ຮວມເຂົ້າໃນພິທີປະຈໍາປີ ລວມທັງອະພິເສກກະສັດໂດຍປຸໂຣຫິດຜູ້ຮູ້ດາຍວະ-ຍານາ।
Adhyaya 269
Viṣṇu-Pañjara (विष्णुपञ्जरम्) — The Protective Armor of Viṣṇu
ບົດນີ້ນຳເສີນ “ວິສນຸ-ປັນຈະຣະ” (kavaca) ເປັນຄຳສອນອັນມີອຳນາດເພື່ອການຄຸ້ມຄອງ: ກ່ອນທີ່ພຣະສິວະຈະເຂົ້າສູ່ສົງຄາມຈັກກະວານໃນການປະຫານຕຣິປຸຣະ ພຣະພຣະຫມາໄດ້ກຳຊັບໃຫ້ພຣະສັງກະຣະໃຊ້ອາວຸດຄຸ້ມຄອງນີ້ ເພື່ອຊີ້ວ່າແມ່ນແຕ່ເທວະສູງສຸດກໍດຳເນີນຕາມວິທີການຄຸ້ມຄອງທີ່ຖືກກຳນົດ. ພຸສກະຣະອະທິບາຍເຫດຜົນພາຍໃນຂອງການປົກປ້ອງ ໂດຍຈັດວາງຮູບພຣະວິສນຸແລະອາວຸດລົງໃນທິດ: ຈັກກະຣະຢູ່ທິດຕາເວັນອອກ, ຄະທາຢູ່ທິດໃຕ້, ຄັນທະນູຢູ່ທິດຕາເວັນຕົກ, ດາບຢູ່ທິດເໜືອ ແລະຂະຫຍາຍໄປຫາທິດກາງໆ, ຮູຮ່າງກາຍ, ແຜ່ນດິນ (ວະຣາຫະ) ແລະຟ້າ (ນະຣະສິງຫະ). ຕໍ່ມາກ່າວເຖິງອຳນາດຂັບໄລ່ຂອງສຸດັຣຊະນະ, ຄະທາອັນເຜົາໄໝ້, ແລະສຽງກັງວານດັ່ງຟ້າຮ້ອງຂອງ Śārṅga ເພື່ອຂັບໄລ່ແລະທຳລາຍພວກອະສູຣ/ຣາກສະສະ, ພູຕະ, ປິສາຈະ, ດາກິນີ, ເປຣຕະ, ວິນາຍະກະ, ກຸສມານດະ ແລະອັນຕະລາຍອື່ນໆ ຮວມທັງສັດແລະງູ. ບົດສຸດທ້າຍເຊື່ອມການຄຸ້ມຄອງກັບຄວາມຜາສຸກພາຍໃນ—ສຸຂະພາບຂອງປັນຍາ, ຈິດ ແລະອິນທຣີ—ຜ່ານການສັນລະເສີນວາສຸເທວະ ແລະປະກາດພຣະວິສນຸເປັນພຣະພຣະຫມັນສູງສຸດ; ການສະດຸດນາມອັນສັດຈິງທຳລາຍ “ອະສຸພະສາມປະເພດ” (trividha aśubha) ເພື່ອປະສານພິທີຄຸ້ມຄອງກັບທິດສະດີເທວະນິຍົມແບບອັດວິຕະ.
Adhyaya 270
Vedaśākhā-dikīrtana (Enumeration of the Vedic Branches) and Purāṇa-Vaṃśa (Lineages of Transmission)
ບົດນີ້ເປີດດ້ວຍການຍືນຢັນວ່າ “ມັນຕຣາ” ມີຄຸນປະໂຫຍດທົ່ວໄປ ຊ່ວຍໃຫ້ສໍາເລັດປຸຣຸສາຣຖະ 4 ປະການ ເຮັດໃຫ້ການຮຽນວິດະເປັນທັງທາງຫຼຸດພົ້ນ ແລະທາງປະໂຫຍດໃນໂລກ. ຕໍ່ມາອະທິບາຍ “ເວທະ-ວິທານ” ໂດຍການນັບຈໍານວນມັນຕຣາ, ການແບ່ງສາຂາຫຼັກ (ໂດດເດັ່ນໃນ ຣິກ ແລະ ຢະຊຸສ) ແລະຊື່ສໍານວນ/ສາຍສືບທີ່ຜູກກັບກຸ່ມພຣາຫມັນ. ປະເພນີສາມະຖືກສະຫຼຸບດ້ວຍສໍານວນສໍາຄັນ ແລະການຈໍາແນກທໍານອງຂັບຮ້ອງ; ສ່ວນອະຖັຣວະອ້າງອີງຊື່ອາຈານ ແລະຄໍາອ້າງທີ່ນ່າພິສົດເກືອບຈໍານວນອຸປະນິສັດ. ຈາກນັ້ນຫັນໄປສູ່ “ວໍງສະ”: ວະຍາສະຖືກສະແດງເປັນເຄື່ອງມືແຫ່ງເທວະທີ່ຈັດລະບົບສາຂາແລະຫມວດຫມູ່ຕ່າງໆ ໂດຍມີວິສນຸເປັນຕົ້ນກໍາເນີດຂອງ ເວທະ, ອິຕິຫາສະ, ແລະ ປຸຣານະ. ທ້າຍສຸດ ບົດນີ້ລາຍທາງການສືບທອດປຸຣານະຈາກວະຍາສະໄປຫາ ໂລມະຫະຣະຊະນະ (ສູຕະ) ແລະຕໍ່ໄປຫາສິດທິສາວົກຜູ້ຮວບຮວມປຸຣານະ-ສັມຫິຕາ ພ້ອມຍົກຍ້ອງ “ອັກເນຍະ ປຸຣານະ” ເປັນແກ່ນສານຂອງເວທະ ທີ່ປະທານທັງຄວາມສໍາເລັດໃນໂລກ ແລະ ໂມກສະ.
Adhyaya 271
Dānādi-māhātmya — The Glory of Gifts, Manuscript-Donation, and Purāṇic Transmission
ບົດນີ້ (ຕໍ່ຈາກບົດວ່າດ້ວຍສາຂາເວດ) ຫັນມາຍົກ “ທານ” ເປັນເຄື່ອງມືຫຼັກຂອງທຳມະ ແລະເປັນກົນໄກຮັກສາພຣະວະຈະນະຜ່ານສາຍສືບທອດ. ພຸສກະຣະກຳນົດໂຄງການທານທີ່ໄດ້ບຸນຕາມໝາຍປະຕິທິນ—ວັນເຕັມເດືອນ, ເດືອນ, ນັກສັດຕຣະ, ວິສຸວັດ, ແລະອະຍະນະ. ຈຸດເດັ່ນຄື “ຄວາມຮູ້ເປັນທານ”: ໃຫ້ຂຽນຄຳສອນສັກສິດແລ້ວນຳໄປຖວາຍ ໂດຍສະເພາະ Itihāsa ແລະ Purāṇa. ບົດຍັງສອດແຊກທານຮູບ “ໂຄດະເນຸ” ເຊິ່ງເປັນສັນຍາລັກ (ໂຄນ້ຳ, ໂຄນ້ຳຕານອ້ອຍ, ໂຄງາ) ແລະຮູບຄຳທອງ (ສິງ, ເຕົ່າ, ປາ, ຫົງສາ, ຄຣຸດ) ພ້ອມການອ້າງອີງຄັງ Purāṇa, ຈຳນວນຄາຖາ, ແລະສາຍສືບທອດແຫ່ງການເປີດເຜີຍ (ເຊັ່ນ ອັກນິ→ວະສິດຖະ; ພະວະ→ມະນຸ; ສາວະຣະນິ→ນາຣະດະ). ທ້າຍບົດວາງແບບພິທີເຄົາລົບຜູ້ສວດແລະຄຳພີໃນວົງຈອນສວດ Bhārata: ໃຫ້ອາຫານ, ຍົກຍ້ອງ, ແລະຖວາຍທານຊ້ຳໆ. ແນວຄິດທາງເທວະວິທະຍາຄື ການຮັກສາ-ສືບທອດ-ອຸປະຖຳວັນນະຄະດີທຳມະ ນຳໄປສູ່ຄວາມສຸກໂລກີ (ອາຍຸ, ສຸຂະພາບ) ແລະຈຸດໝາຍສູງສຸດ (ສະຫວັນ, ໂມກສະ)។
Adhyaya 272
Sūryavaṃśa-kīrtana (Proclamation of the Solar Dynasty)
ພຣະອັກນິເລີ່ມຈັດລຳດັບວົງສາວະລີຢ່າງເປັນລະບົບ—ວົງສຸລິຍະ, ວົງຈັນທະ, ແລະສາຍກະສັດ—ໂດຍເລີ່ມຈາກສາຍກຳເນີດຈັກກະວານ (ຮຣິ → ພຣະພຣະຫມາ → ມາຣີຈິ → ກັດຍະປະ → ວິວັສວານ)។ ຈາກນັ້ນຂະຫຍາຍວົງສຸລິຍະຜ່ານຄູ່ຄອງແລະລູກຫຼານຂອງວິວັສວານ (ມະນຸ, ຍະມະ-ຍະມຸນາ, ອັສວິນ, ສະນິ ແລະອື່ນໆ) ໂດຍຍົກຍ້ອງ ວາຍວັສວະຕະມະນຸ ເປັນຜູ້ສືບທອດລະບຽບສັງຄົມແລະຣາຊະທຳ. ຈາກມະນຸ ສາຍພັນແຕກອອກໄປຫາອິກສະວາກຸ ແລະຊົນເຜົ່າ/ອານາຈັກຕ່າງໆ ເຊັ່ນ ສະກະ, ອຸດກະລະ, ກະຍາປູຣີ, ປຣະຕິສຖານ, ອານັຣຕະ/ກຸສະສຖະລີ. ຕອນກະກຸດມີ-ໄຣວະຕະ ເຊື່ອມໂຍງການຍືດຫຍຸ້ນເວລາຈັກກະວານກັບການປ່ຽນແປງລາຊະວົງ ແລະຈົບທີ່ ດວາຣະວະຕີ ພ້ອມການແຕ່ງງານຂອງ ເຣວະຕີ ກັບ ບະລະເທວະ. ຕໍ່ມາລຳດັບອິກສະວາກຸຜ່ານກະສັດເດັ່ນ (ມານທາຕາ, ຫຣິສຈັນທຣະ, ສະກະຣະ, ພະຄີຣະຖະ) ໄປຮອດສາຍຣະຄຸ, ທະສະຣະຖະ, ແລະ ຣາມະ; ກ່າວວ່າເຣື່ອງຣາມະເປັນກະວີຂອງວາລມີກິ ຈາກການຟັງນາຣະດະ. ທ້າຍບົດລົງດ້ວຍຜູ້ສືບທອດຫຼັງຣາມະ (ຈາກກຸສະ) ຈົນເຖິງ ສຣຸຕາຍຸສ ເປັນຜູ້ຮັກສາວົງສຸລິຍະ ເພື່ອຝັງຮາກຣາຊະທຳ ຄວາມຈື່ຈຳທ້ອງຖິ່ນ ແລະຕົວຢ່າງມະຫາກາບໃນແຜນຜັງວົງສາວະລີອັນຖືກເຜີຍແຜ່ອັນດຽວ.
Adhyaya 273
Somavaṁśa-varṇanam (Description of the Lunar Dynasty)
ພຣະອັກນີເລີ່ມການສະດຸດສະດອງສາຍພົວພັນໂສມະວົງສະ (ວົງສະຈັນ) ເພື່ອທຳລາຍບາບ ໂດຍຕິດຕາມຈາກພຣະພຣະຫມາ (ເກີດຈາກສະດືອພຣະວິສນຸ) ຜ່ານອະຕຣິ ແລະລູກຫຼານເບື້ອງຕົ້ນ. ໂສມະໄດ້ຮັບການສະຖາປະນາອຳນາດດ້ວຍພິທີຣາຊະສູຍະ ແຕ່ຄວາມໃຄ່ປາຖະໜາກໍ່ທຳໃຫ້ລະບຽບພັງ: ນາງເທວະດາຖືກກາມະກະທົບແລ້ວໄປມີຄູ່ຄອງເປັນມະນຸດ ແລະໂສມະໄດ້ລັກພາຕາຣາ ເມຍຂອງພຣະບຣິຫັດສະປະຕິ ຈົນເກີດສົງຄາມຕາຣະກາມະຍະ ອັນຮ້າຍແຮງ ແຕ່ຖືກຢຸດໄດ້ໂດຍພຣະພຣະຫມາ. ຫຼັງນັ້ນ ພຣະບຸດະ ຜູ້ສະຫວ່າງໄສ ເກີດຈາກໂສມະ; ສາຍພົວພັນຕໍ່ໄປຫາພຸຣູຣະວະສ ແລະອຸຣະວາຊີ ກ່ອນຈະມີທາຍາດກະສັດຫຼາຍອົງ. ຈາກອາຍຸ ເກີດນະຫຸສະ ແລະລູກຊາຍຕ່າງໆ ຮວມທັງຢະຍາຕິ; ການແຕ່ງງານຂອງຢະຍາຕິກັບເທວະຍານີ ແລະຊາຣມິດຖາ ກ່ອດໃຫ້ເກີດສາຍຜູ້ສືບທອດໃຫຍ່: ຢະດຸ, ຕຸຣະວະສຸ, ດຣຸຫຍຸ, ອະນຸ, ແລະປູຣຸ ໂດຍຢະດຸແລະປູຣຸເປັນຜູ້ຂະຫຍາຍວົງສະສຳຄັນ. ບົດນີ້ຈຶ່ງຜູກພິທີກະສັດ, ເຫດຜົນທາງສິນທຳ, ແລະການສືບສາຍເລືອດເຂົ້າເປັນເລື່ອງດຽວຕາມທຳມະ.
Adhyaya 274
Somavaṃśa-saṃkṣepaḥ (Conclusion of the Lunar Dynasty Description)
ບົດປິດທ້າຍນີ້ປະກາດຢ່າງເປັນທາງການວ່າ ການບັນຍາຍໂສມະວົງສາ (ວົງສາຈັນທຣະ) ໃນກອບວົງສາຂອງ ອັກນິປູຣານະ ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ. ຄໍາຄອລະໂຟນຂອງຜູ້ຮຽບຮຽງເປັນຈຸດຕໍ່ສໍາຄັນ: ມັນປິດຜະນຶກສາຍເລືອດກ່ອນໃຫ້ເປັນໜ່ວຍຄວາມຈໍາແຫ່ງທັມມະ ແລະກຽມຜູ້ຟັງໄປສູ່ວົງສາຖັດໄປ. ໃນແນວສອນຂອງ ອັກນິ–ວະສິດຖະ ລາຍຊື່ວົງສາແມ່ນເຄື່ອງມືຊາສະຕຣະ ເພື່ອຈັດຮູບປະຫວັດສາດສັກສິດໃຫ້ເຂົ້າໃຈງ່າຍ ໜຸນເສີມຣາຊະທັມມະ ອໍານາດພິທີ ແລະການຮັບຮູ້ບໍລິບົດອະວະຕາຣ. ການປິດນີ້ຍັງຊີ້ໃຫ້ເຫັນວິທີການແບບສາລະບານຂອງປູຣານະ: ແມ່ນແມ່ນເລື່ອງວົງສາ ແຕ່ເຈດຕະນາຄືການສອນທັມມະຜ່ານແບບຢ່າງ ຄວາມຕໍ່ເນື່ອງ ແລະຜົນຕາມມາ.
Adhyaya 275
Chapter 275 — द्वादशसङ्ग्रामाः (The Twelve Battles)
ອັກນິສືບຕໍ່ເລື່ອງວົງສາວະດານ ໂດຍວາງການປະສູດຂອງພຣະກຣິດນະໃນສາຍພົວພັນຈັກກະວານ: ກັສຍະປະ ປາກົດເປັນ ວະສຸເທວະ ແລະ ອະດິຕິ ເປັນ ເທວະກີ ເພື່ອໃຫ້ ຮະຣິ ອະວະຕານມາດ້ວຍຕະປັສ ປົກປ້ອງທັມມະ ແລະກຳຈັດອະທັມມະ. ບົດນີ້ຍັງລຽນລາຍພຣະມະເຫສີ ແລະລູກຫຼານຂອງພຣະກຣິດນະ ເນັ້ນການຄຸ້ມຄອງແລະການສືບທອດຂອງຍາດະວະ (ປຣະດຸມນະ → ອະນິຣຸດທະ → ວັດຊຣະ ແລະອື່ນໆ) ເພື່ອເຊື່ອມອະວະຕານກັບລະບຽບສັງຄົມ. ຈາກນັ້ນຄຳສອນຫັນໄປສູ່ທາງທິດສະດີ-ມະຫາກາບ: ຮະຣິ ເກີດເປັນມະນຸດເພື່ອສ້າງ ກັມມະ-ວະຍະວະສະຖາ (ການປະຕິບັດໜ້າທີ່ແລະພິທີຢ່າງເປັນລະບຽບ) ແລະບັນເທົາທຸກຂອງມະນຸດ. ແກນຫຼັກແມ່ນການນັບ “ສົງຄາມ/ການປາກົດ 12” ໃນສົງຄາມເທວະ–ອະສຸຣະ: ນະຣະສິງຫະ, ວາມະນະ, ວະຣາຫະ, ການກວນນ້ຳອະມຣິຕະ, ຕາຣະກາມະຍະ, ເຜົາຕຣິປຸຣະ, ສັງຫານອັນທະກະ, ການຕາຍຂອງວຣິຕຣະ, ການຮົບຂອງປະຣະສຸຣາມະ, ວິກິດຮະລາຫະລາ, ແລະການພ່າຍແພ້ຂອງໂກລາຫາລະ—ສຸດທ້າຍຢືນຢັນວ່າ ກະສັດ, ິສີ, ເທວະ ທັງຫຼາຍ ລ້ວນເປັນອະວະຕານຂອງຮະຣິ ທັງທີ່ກ່າວຊັດ ຫຼືບໍ່ກ່າວຊັດກໍຕາມ.
Adhyaya 276
Chapter 276 — राजवंशवर्णनम् (Description of Royal Lineages)
ໃນສາຍຖ່າຍທອດ ອັກນິ–ວະສິດຖະ ບົດນີ້ເຄື່ອນຈາກການເລົ່າເລື່ອງຈັກກະວານ/ວິລະກຳ ໄປສູ່ ວັງສະວິທະຍາ ຄືການຈື່ຈຳລຳດັບລາຊວົງ ແລະການເອີ້ນຊື່ janapada (ແດນດິນ/ປະເທດ). ອັກນິລຽນລຳດັບສາຍສືບຈາກ Turvasu ໄປຫາກະສັດ: Varga, Gobhānu, Traiśāni, Karaṇdhama, Marutta, Duṣmanta, Varūtha, Gāṇḍīra ແລ້ວຂະຫຍາຍໄປສູ່ພູມສາດວັດທະນະທຳ ໂດຍລາຍຊື່ປະຊາຊົນແດນດິນມີອຳນາດ—Gāndhāra, Kerala, Cola, Pāṇḍya, Kola—ໃຫ້ເຫັນວ່າຄວາມຈື່ຈຳລາຊວົງແລະອົງປະກອບພາກພື້ນຜູກພັນກັນ. ຕໍ່ມາເລົ່າສາຍ Druhyu: Vabhrusetu, Purovasu, Dharma, Ghṛta, Viduṣ, Pracetas ແລະລູກຊາຍຮ້ອຍຄົນ; ຕໍ່ໄປຫາ Sṛñjaya/Jā-Sṛñjaya ແລະ Janamejaya; ແລະສາຂາທີ່ເຊື່ອມກັບ Uśīnara ທີ່ໃຫ້ເກີດຊື່ແດນດິນຜ່ານລູກຂອງ Śivi: Pṛthudarbha, Vīraka, Kaikeya, Bhadraka. ທ້າຍສຸດ ບົດນີ້ຮວບຮວມລຳດັບລາຊວົງ Aṅga (Aṅga → Dadhivāhana → Diviratha → … → Karṇa → Vṛṣasena → Pṛthusena) ແລະຊີ້ວ່າຈະເຂົ້າສູ່ສາຍ Puru ຕໍ່ໄປ. ຄວາມໝາຍທາງທຳມະຄື ວາງ Rajadharma ໃຫ້ຢູ່ເທິງຄວາມຕໍ່ເນື່ອງອັນສັກສິດ: ການປົກຄອງ, ແດນດິນ, ແລະລະບຽບສັງຄົມ ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງໂລກະລະບົບທີ່ຖືກຈື່ຈຳໂດຍເທວະ.
Adhyaya 277
Description of the Royal Dynasties (राजवंशवर्णनम्) — Chapter Colophon and Transition
ພາກນີ້ເປັນການປິດຢ່າງເປັນທາງການ ແລະເປັນຈຸດເຊື່ອມຂໍ້ຄວາມ. ອັກນິປຸຣານະລະບຸວ່າໄດ້ສຳເລັດບົດ «ການພັນລະນາລາຊະວົງ» ແລ້ວ ແລະຍ້າຍໄປຫາຫົວຂໍ້ວົງສາວະລີຕໍ່ໄປທັນທີ. ມີບັນທຶກດ້ານພາສາສາດທີ່ສຳຄັນ: ບາງສຳນວນບັນທຶກອ່ານຕ່າງວ່າ «ດັດທິວາມະນະໄດ້ເກີດຂຶ້ນ» ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມແຕກຕ່າງຂອງຕົ້ນສະບັບ ແລະການສືບທອດທີ່ຍັງມີຊີວິດ. ຕາມເນື້ອໃນ ບັນຊີລາຊະວົງ (ວັງສະ) ບໍ່ແມ່ນພຽງລາຍຊື່ປະຫວັດສາດ ແຕ່ເປັນດັດຊະນີແຫ່ງທຳມະ ທີ່ເຊື່ອມອຳນາດກະສັດ ການສືບສາຍເລືອດ ແລະລະບຽບຄຸນທຳ. ການປ່ຽນໃນຄໍລະໂຟນກະກຽມໃຫ້ຜູ້ອ່ານເຂົ້າສູ່ສາຍພຸຣຸ ເພື່ອເຊື່ອມວົງສາວະລີປຸຣານະກັບຄວາມຈື່ຈຳມະຫາກາບ (ພາຣະຕະ/ກຸຣຸ)។
Adhyaya 278
अध्याय २७८: सिद्धौषधानि (Siddha Medicines / Perfected Remedies)
ບົດນີ້ຫັນຈາກການເລົ່າວົງສາວະດານໄປສູ່ວິທະຍາສາດສັກສິດທີ່ນຳໃຊ້ໄດ້: ອັກນິປະກາດອະທິບາຍອາຍຸເວດ ເປັນແກ່ນສານທີ່ຍະມະສອນໃຫ້ສຸສຣຸຕ ແລະຖືກເປີດເຜີຍໂດຍທ່ານທັນວັນຕະຣິ ໃນຖານະ mṛtasañjīvanī—ຄວາມຮູ້ຟື້ນຊີວິດ. ສຸສຣຸຕຂໍການບຳບັດ ແລະມັນຕຣາທີ່ຮັກສາຄົນ ແລະສັດ ແມ່ນກະທັ້ງຊຸກຊີວິດຄືນ. ທັນວັນຕະຣິຈຶ່ງໃຫ້ຄູ່ມືການແພດແບບປະຕິບັດ: ຈັດການໄຂ້ດ້ວຍອົບອາຫານ, ນ້ຳຂ້າວຕົ້ມ, ນ້ຳຕົ້ມຂົມ, ແລະການຮັກສາເປັນຂັ້ນ; ຫຼັກທິດທາງສຳລັບການອາເມັດກັບການຖ່າຍລ້າງ; pathya ອາຫານຄວນກິນສຳລັບທ້ອງສຽງ, gulma, jaṭhara, kuṣṭha, meha, rājayakṣmā, śvāsa-kāsa, grahaṇī, arśas, ປັດສະວະຂັດ, ອາເມັດ, ຫິວນ້ຳ, visarpa ແລະ vāta-śoṇita. ຍັງມີວິທີ ENT ແລະຕາ (nasya, ຢາຫຍອດຫູ, collyria, lepa), rasāyana/vājīkaraṇa (ນ້ຳເຜິ້ງ-ເນີຍກິນກາງຄືນ, ຕຳຮາ śatāvarī), ການດູແລແຜ, ປົກປ້ອງຫຼັງຄອດ, ແລະຢາແກ້ພິດງູ/ແມງປ່ອງ/ໝາ. ທ້າຍສຸດສະຫຼຸບລຳດັບ pañcakarma: trivṛt ສຳລັບຖ່າຍລ້າງ, madana ສຳລັບອາເມັດ ແລະພາຫະນະທີ່ເໝາະ (ນ້ຳມັນ, ເນີຍ, ນ້ຳເຜິ້ງ) ຕາມ doṣa ທີ່ເດັ່ນ.