Jyotisha & Yuddhajayarnava
Astrology & Military Strategy
Covers Vedic astrology (jyotisha) including planetary movements, omens, and muhurtas alongside military strategy and the science of warfare victory.
Adhyayas in Jyotisha & Yuddhajayarnava
Adhyaya 121
अध्याय १२१ — ज्योतिःशास्त्रम् (Jyotiḥśāstra / Astral Science)
ພຣະອັກນິເປີດເຜີຍ «ຊໂຍຕິຫະສາດຕຣະ» ເປັນວິຊາແຫ່ງການຈໍາແນກຜົນມົງຄຸນ–ອັມົງຄຸນ ແລະເປັນສານສະຫຼຸບຂອງຄວາມຮູ້ອັນກວ້າງໃຫຍ່. ບົດນີ້ເຮັດໜ້າທີ່ເປັນຄູ່ມືມຸຫູຣຕະ: ກໍານົດຄວາມເໝາະສົມການແຕ່ງງານຕາມຄວາມສຳພັນນັກສັດຕຣະ (ເວັ້ນ ṣaṭkāṣṭaka) ເຕືອນການຮ່ວມຄູ່ໃນກໍລະນີການແລກປ່ຽນດາວ ແລະດາວຖືກເຜົາ (ໂດຍສະເພາະ ພຣະພະຫັດ–ສຸກ) ພ້ອມກໍານົດຊ່ວງຫ້າມໃນເວລາພຣະພະຫັດຖອຍຫຼັງ ຫຼືເຄື່ອນໄວ. ຍັງຂະຫຍາຍກົດເວລາໄປຫາສັງສະກາຣະ (puṃsavana, annaprāśana, cūḍā/karṇavedha, ພິທີກ່ຽວກັບ upanayana) ການແພດ, ອາບນ້ໍາເພື່ອປົດໂລກ, ແລະການຄ້າ (ຊື້–ຂາຍຕາມນັກສັດຕຣະ). ຊັ້ນທີສອງນໍາເສີນເທັກນິກມັນຕຣະ–ຢັນຕຣະ (Śrīṃ–Hrīṃ sampuṭa; stambhana; mṛtyu-nivāraṇa) ປະສານກັບກອບມຸຫູຣຕະ. ທ້າຍສຸດອະທິບາຍການວິນິດໄສດາວ: ຜົນຕາມເຮືອນ, navatārā-bala/tārā-bala, ສູດ Tripuṣkara, ລາງສັງກຣານຕິຕາມ karaṇa, ຄໍາສອນບຸນໃນເວລາຄຣາສ, ແລະໄລຍະ daśā ຂອງດາວ. ພຣະອັກນິຊີ້ວ່າການເລືອກເວລາແມ່ນເຄື່ອງມືແຫ່ງທຳມະ ເພື່ອຄວາມສໍາເລັດພິທີ, ຄວາມສະຫງົບສັງຄົມ, ຄວາມຮັ່ງມີ ແລະການຄຸ້ມຄອງ.
Adhyaya 122
Chapter 122 — Kāla-gaṇana (Computation of Time)
ອັກນິເລີ່ມອະທິບາຍວິຊາການຄຳນວນເວລາຢ່າງເປັນລະບຽບ (samāgaṇa) ອີງໃສ່ການເຄື່ອນໄຫວຂອງດວງອາທິດ ແລະເດືອນຈັນທຣະທີ່ເລີ່ມຈາກເດືອນ Caitra. ບົດນີ້ວາງແຜນການຄຳນວນຕາມກົດ ໂດຍໃຊ້ຄຳສັບແທນຕົວເລກ ແລະການດຳເນີນຕາມຕຳແໜ່ງ ເພື່ອຫາປັດໃຈປະຕິທິນ: vāra (ວັນອາທິດ/ວັນປະຈຳອາທິດ), tithi (ວັນຈັນ), nāḍī/ghaṭikā (ໜ່ວຍເວລາ), nakṣatra (ດາວນັກສັດຕຣະ), yoga ແລະ karaṇa. ມີຂັ້ນຕອນຄະນິດສາດເຊັ່ນ ລົບ, ຄູນ 60, ຈັດການຜົນຫານ/ເສດ (ຮວມທັງ “ໜີ້” ຫຼືຄ່າລົບ) ແລະການແກ້ໄຂຕາມເດືອນ ພ້ອມກໍລະນີພິເສດເຊັ່ນ ການນັບຖອຍຈາກ rāśi (ລາສີ) ບາງຢ່າງ ແລະເງື່ອນໄຂຄວາມບໍ່ບໍລິສຸດ/ຄວາມແຕກຕ່າງຂັ້ນຕອນ ທີ່ຕ້ອງຊົດເຊີຍດ້ວຍການບູຊາຕາມສັດສ່ວນຂອງຄວາມຄາດເຄື່ອນ. ທ້າຍສຸດ ກຳນົດກົດໃຫ້ yoga ຄົງທີ່ໂດຍເທົ່າກັນຄ່າວັດຂອງດວງອາທິດ-ດວງຈັນ ແລະການຫາ karaṇa (ຮວມ Kintughna ທີ່ Pratipad) ໂດຍວາງການຄຳນວນປະຕິທິນເປັນເຕັກໂນໂລຊີແຫ່ງທຳມະ ເພື່ອໃຫ້ເວລາພິທີຖືກຕ້ອງ ຮັກສາລະບຽບສັງຄົມ ແລະໃຫ້ການກະທຳສອດຄ່ອງກັບກົດແຫ່ງຈັກກະວານ.
Adhyaya 123
युद्धजयार्णवीयनानायोगाः (Various Yogas from the Yuddha-jayārṇava)
ຫຼັງຈາກປິດພາກກ່ອນວ່າດ້ວຍ kāla-gaṇana (ການຄຳນວນເວລາ) ພຣະອັກນິເລີ່ມສະຫຼຸບວິຊາເພື່ອຊະນະສົງຄາມ ທີ່ດຶງມາຈາກ Yuddhajayārṇava. ບົດນີ້ຈັດປະເພດສຽງອັກສອນແລະຕິຖິ (tithi) ເປັນກຸ່ມປະຕິບັດ (ເລີ່ມດ້ວຍ Nandā) ແລະກຳນົດຊ່ວງອັກສອນໃຫ້ແກ່ຜູ້ປົກຄອງດາວເຄາະ ເພື່ອສ້າງຕາຕະລາງທຳນາຍພາສາ-ດາວ. ມັນນຳເສີນຫົວຂໍ້ການວິນິດໄສ/ການວັດ (nāḍī-spandana, ucchvāsa, pala) ເຊື່ອມຈັງຫວະຊີພຈອນ ແລະໜ່ວຍເວລາ ກັບການອ່ານພະຍາກອນ. ຕໍ່ມາພັດທະນາຫອລາສົງຄາມຕາມຈັກຣາ—Svarodaya-cakra, Śani-cakra, Kūrma-cakra, Rāhu-cakra—ລະບຸການແບ່ງສ່ວນ ທິດທາງ ແລະສ່ວນທີ່ໃຫ້ຄວາມຕາຍ ພ້ອມຊື່ nakṣatra/muhūrta ເພື່ອກຳນົດການກະທຳທີ່ເໝາະຕາມເວລາ. ທ້າຍສຸດຫັນໄປຫາພິທີປົກປ້ອງແລະຊະນະ: ການໃຊ້ Bhairava-mantra (śikhā-bandha, tilaka, añjana, dhūpa-lepana) ແລະສູດສະໝຸນໄພສວມໃສ່/vaśīkaraṇa (tilaka, lepa, ນ້ຳມັນ) ເປັນການປະສານ Jyotiṣa ພິທີກຳ ແລະຢາ ເພື່ອຊະນະຕາມທຳມະ.
Adhyaya 124
Chapter 124 — युद्धजयार्णवीयज्योतिःशास्त्रसारः (Essence of the Jyotiḥśāstra of the Yuddhajayārṇava)
ບົດນີ້ເປີດ Jyotiḥśāstra ຕາມແນວ Yuddhajayārṇava ໂດຍເຊື່ອມຊັຍຊະນະໃນສົງຄາມເຂົ້າກັບກອບຄວາມຮູ້ອັນສັກສິດ-ເຕັກນິກ: ພະຍັນຊະນະ/ສຽງ, bīja-ພະຍາງ, ບ່ອນປະທັບມົນ (mantra-pīṭha), nāḍī ແລະ oṣadhi (ສະຫມຸນໄພ). ອັກນິ ສະທ້ອນຄໍາສອນຂອງ ອີສະວະຣະ ຕໍ່ ອຸມາ ວ່າ ຊັຍຊະນະເກີດຈາກການຈໍາແນກມົງຄຸນ/ອັບມົງຄຸນ ແລະຄວາມສອດຄ່ອງພິທີ-ສຽງຢ່າງແມ່ນຍໍ. ຕໍ່ມາອະທິບາຍກໍາເນີດຈັກກະວານ: Śakti ເກີດເປັນພະລັງ 15 ພະຍາງ ແລະໂລກທັງປວງເກີດຈາກນັ້ນ; «ມົນ 5» ກໍ່ໃຫ້ເກີດ mantra-pīṭha ອັນເປັນຫຼັກຊີວິດ-ຄວາມຕາຍຂອງມົນທັງຫມົດ. ມີການຈັດແຜນທີ່ຄວາມສອດຄ່ອງ: ມົນເວດ ແລະເທວະດາ, ສະຫຼະເປັນ kalā ມີຮາກຢູ່ Brahman, nāda ພາຍໃນ ແລະ ikāra ທີ່ຊີ້ສູ່ການຫຼຸດພົ້ນ, ພ້ອມການເຊື່ອມກັບອິນທຣີ, śakti ແລະ nāḍī. ທ້າຍສຸດເປັນພິທີນໍາໃຊ້: aṅga-nyāsa ແລະການບູຊາ Mṛtyuñjaya ເພື່ອຊັຍຊະນະໃນສະໜາມຮົບ, ພ້ອມຍໍ້າວ່າເມື່ອ mantra-pīṭha «ສູນເສຍ» ພະລັງມົນກໍເຫມືອນຕາຍ ຈຶ່ງຕ້ອງຮັກສາບ່ອນປະທັບຂອງມົນທັງດ້ານຄໍາສອນແລະກາຍໃຈຢ່າງມີວິໄນ।
Adhyaya 125
Adhyāya 125 — Karṇamoṭī Mahāvidyā, Svarodaya-Prāṇa Doctrine, and Yuddha-Jaya Jyotiṣa
ພຣະອັກນິສອນພຣະວະສິດຖະ ວ່າດ້ວຍວິຊາເພື່ອຊະນະສົງຄາມ ທີ່ປະສານມັນຕຣະວິທະຍາ ສະຣີຣະວິທະຍາລະອຽດ ແລະ ໂຫລາສາດສົງຄາມ. ເລີ່ມດ້ວຍມັນຕຣະ «ກັນນະໂມຕີ» ເປັນສູດປະຕິບັດອັນດຸຮ້າຍ ສໍາລັບ marana/pātana, mohana ແລະ uccāṭana ແລ້ວຫັນໄປອະທິບາຍວ່າ ກັນນະໂມຕີເປັນ «ມະຫາວິທະຍາ» ອີງໃສ່ svarodaya (ການໄຫຼຂອງສະຫຼະ) ແລະ ການເຄື່ອນໄຫວຂອງປຣານະລະຫວ່າງນາບິ ແລະ ຫຣິດ. ມີຄໍາແນະນໍາຍຸດທະວິທີຜ່ານຈຸດອ່ອນ (ທະລຸຫູ/ຕາ) ແລະ ການເລັ່ງເປົ້າພາຍໃນ (ຫົວໃຈ–ປາຍູ–ຄໍ) ເພື່ອຕ້ານໄຂ້ຮ້ອນ ອາການເຜົາໄໝ້ ແລະ ອໍານາດສັດຕູ. ຕໍ່ມາເປັນການຈັດລໍາດັບເທວະຕາຕາມຈັກຣະ: śakti ປະຈໍາ Vāyu-cakra, Tejas ແລະ Rasacakra ພ້ອມ 32 mātṛkā ຈັດເປັນຊຸດລະ 8. ຈາກນັ້ນກໍກໍານົດອໍານາດຂອງກຸ່ມສຽງອັກສອນ (pañcavarga) ເພື່ອຊະນະ ແລະ ຂະຫຍາຍໄປສູ່ໂຫລາສາດ: ການປະສົມ tithi–nakṣatra–vāra, dṛṣṭi, ຕັກກະ «ຮາສີເຕັມ/ວ່າງ» ແລະ ກົດຄາດຜົນຂອງດາວໃນສົງຄາມ. ລາງບອກເຫດ (ອາການຮ່າງກາຍ), ລໍາດັບທິດທາງຕາມ Rāhu-cakra ແລະ ເງື່ອນໄຂຊະນະ ຈົນສຸດທ້າຍດ້ວຍພິທີ stambhana, ການປ້ອງກັນດ້ວຍສົມຸນໄພ/ຕະລິສະມານ, ການປະຕິບັດໄຟໃນປ່າຊ້າ ແລະ Hanumān paṭa ທີ່ເຫັນແຕ່ຕາກໍໃຫ້ສັດຕູແຕກພ່າຍ.
Adhyaya 126
Chapter 126 — Nakṣatra-nirṇaya (Determination of the Lunar Mansions) and Rāhu-Based Victory/Defeat Omens
ພຣະອີສະວະຣະແນະນຳແຜນຜັງ «ສະເຟຍຮ່າງກາຍແຫ່ງນັກສັດຣະ» ເພື່ອພິຈາລະນາຜົນມົງຄຸນ–ອັບມົງຄຸນ ໂດຍນຳນັກສັດຣະທີ່ດວງອາທິດຢູ່ປະຈຸບັນໄປຜູກກັບສ່ວນຮ່າງກາຍ (ຫົວ, ໃບໜ້າ, ຕາ, ຫົວໃຈ, ແຂນຂາ, ແອວ, ຫາງ)។ ຕໍ່ມາເປັນການພະຍາກອນແບບຍຸດທະຊະຍາຣະນະວະ: ແຜນຜັງ «ຫົວງູ» ຂອງຣາຫູ ສ້າງໂດຍຂຽນຈຸດ 28 ແລະຈັດ 27 ນັກສັດຣະ ຈາກນັກສັດຣະທີ່ຣາຫູສະຖິດ; ຕຳແໜ່ງບາງຢ່າງ (ໂດຍສະເພາະທີ່ກ່ຽວກັບອັນດັບ 7) ຖືກອ່ານເປັນລາງຕາຍ ຫຼືຄວາມບົກພ່ອງໃນສົງຄາມ, ແຕ່ຕຳແໜ່ງອື່ນໆ ຊີ້ເຖິງກຽດຕິຍົດ, ໄຊຊະນະ, ແລະຊື່ສຽງ. ຈາກນັ້ນລະບຸດາວປະທານຂອງຄຶ່ງຍາມະ ແລະກົດຍຸດທະວິທີ: ຖ້າໃຫ້ສະເຕີນ, ດວງອາທິດ, ແລະຣາຫູ “ຢູ່ຂ້າງຫຼັງ” ຈະສຳເລັດໃນສົງຄາມ, ການເດີນທາງ, ແມ່ນກະທັ້ງການພະນັນ. ຕໍ່ໄປຈັດປະເພດນັກສັດຣະ (ຄົງທີ່, ໄວ, ອ່ອນໂຍນ, ດຸຮ້າຍ; ສາຍ Pitṛ/Nairṛta) ເພື່ອເລືອກມຸຫູຣຕະສຳລັບການເດີນທາງ, ການຕິດຕັ້ງ, ກໍ່ສ້າງ, ຂຸດຄົ້ນ, ແລະພິທີຫຼວງ. ສຸດທ້າຍໃຫ້ກົດ “ເຜົາ” ຂອງຕິຖິ, ກຳນົດ Tripuṣkara (ຊຸດ ຕິຖິ–ວັນ–ນັກສັດຣະ) ທີ່ເພີ່ມຜົນ, ລາຍການລາງການເດີນທາງ–ກັບຄືນ, ແລະເຕືອນເລື່ອງ Gaṇḍānta ແລະຈຸດຕໍ່ອັນຕະລາຍ ທີ່ພິທີມົງຄຸນ ແມ່ນກະທັ້ງການເກີດລູກ ຖືກກ່າວວ່າສ່ຽງຫນັກ.
Adhyaya 127
Determination of the Nakṣatras (नक्षत्रनिर्णयः) — Chapter Conclusion Notice
ພາກນີ້ເປັນຈຸດເຊື່ອມຂໍ້ຄວາມ: ປະກາດປິດອັດທະຍາຍກ່ອນ “Nakṣatra-nirṇaya” ແລະຊີ້ທາງໄປສູ່ພາກທີ່ເນັ້ນການນໍາໃຊ້ຍໂຕິສະ ແລະລາງຊະນະໃນສົງຄາມ. ເມື່ອກໍານົດນັກສັດຕຣາສໍາເລັດ ພູຣານະຈຶ່ງປ່ຽນຈາກຫຼັກການຈັດປະເພດດາວ ໄປສູ່ຄໍາແນະນໍາປະຕິບັດ—ວິທີຈັດການເວລາ ແລະປັດໃຈຟ້າດິນໃນກິດຈະກໍາຈິງ. ໃນວິທີສະຫຼຸບແບບສາລະນຸກົມຂອງອັກນິພູຣານະ colophon ແບບນີ້ບໍ່ແມ່ນແຕ່ບັນທຶກຜູ້ຄັດລອກ ແຕ່ຮັກສາລໍາດັບຄືຫຼັກສູດ ຈາກພື້ນຖານດາລາສາດ/ໂຫລາສາດ (ຈໍາແນກນັກສັດຕຣາ) ໄປສູ່ກົດຕັດສິນໃຈສໍາລັບຣາຊະທັມ, ການຮົບ ແລະຊີວິດສາທາລະນະ.
Adhyaya 128
The Koṭacakra (कोटचक्रम्) — Fort-Diagram and Nakṣatra-Directional Mapping for Victory
ສືບຕໍ່ສາຍ Yuddhajayārṇava, ພຣະອີສະວະຣະ ສອນ «Koṭacakra» ເປັນແຜນຜັງເຕັກນິກສໍາລັບພື້ນທີ່ປ້ອມປະການ: ສີ່ຫຼ່ຽມຊ້ອນກັນ (ປ້ອມນອກ, ສີ່ຫຼ່ຽມໃນ, ແລະສີ່ຫຼ່ຽມກາງ). ຈາກນັ້ນນໍາ Jyotiṣa ມາທັບຊ້ອນໃສ່ຍຸດທະສາດທິດທາງ ໂດຍກໍານົດ rāśi ແລະ nakṣatra ຈໍາເພາະໃຫ້ແຕ່ລະທິດ ແລະການແບ່ງ nāḍī, ແຍກ vāhya-nāḍī (ຊ່ອງນອກ) ກັບ nāḍī ໃນ/ກາງໃນ koṭa. ການພະຍາກອນທິດທາງນີ້ໃຊ້ງານໄດ້: ດາວດີພ້ອມ nakṣatra ທີ່ກ່ຽວຂ້ອງຢູ່ພາກກາງຂອງປ້ອມ ຊີ້ຖືກຊະນະ, ແຕ່ບາງຮູບແບບກາງເຕືອນຄວາມປັ່ນປ່ວນ. ທ້າຍສຸດ ປ່ຽນທິດສະດີລາງບອກເປັນຂັ້ນຕອນ: ກົດເຂົ້າອອກຕາມ nakṣatra ຂອງ ingress/egress, ພ້ອມການຕັດສິນຊ່ວຍໂດຍ Venus, Mercury, Mars ແລະຕົວຊີ້ຂ່າວກອງ (cāra-bheda). ເປັນເຕັກໂນໂລຢີສົງຄາມຕາມທໍາມະ ທີ່ຮວມເລຂາຄະນິດ, ການນັບເວລາ, ແລະສັນຍາຟ້າເປັນຍຸດທະສາດທິບພະເພື່ອຮັກສາປ້ອມໃຫ້ປອດໄພ.
Adhyaya 129
अर्घकाण्डम् (Argha-kāṇḍa) — Standards of Argha and Month-wise Prescriptions under Portent Conditions
ໃນສາຍຢຸດທະຊະຍາຣ໌ນະວະ ພຣະອັກນິເຈົ້າຫັນຈາກເລື່ອງກຸລະຍຸດ/ແຜນຜັງ ໄປສູ່ເສດຖະກິດແຫ່ງທຳມະໃນການຕອບສະໜອງເມື່ອເກີດລາງຮ້າຍ. ພຣະອົງກຳນົດ “ອັຣຄະ” ເປັນມາດຕະຖານການບູຊາ-ການໃຫ້ທານທີ່ຖືກປັບຄ່າ ເມື່ອມີລາງສາທາລະນະ ເຊັ່ນ ອຸລະກະຕົກ, ແຜ່ນດິນໄຫວ, ຟ້າຮ້ອງອັບມົງຄົນ, ຄຣາສດວງອາທິດ/ຈັນ, ດາວຫາງ, ແລະໄຟໄໝ້ຕາມທິດ. ຕາມຍໂຕິສະ ນີ້ແມ່ນຄວາມປັ່ນປ່ວນທີ່ຕ້ອງໃຫ້ພິທີກຳ ແລະການຈັດສັນວັດຖຸເພື່ອຄືນຄວາມສະຖຽນ. ຈາກນັ້ນມີຄຳສັ່ງແບບປະຕິທິນ: ຕ້ອງຕິດຕາມລາງເຫດເປັນເດືອນໆ ແລະປັບຂະໜາດການເກັບກຳ-ການໃຫ້ທານຕາມນັ້ນ. ໄຈຕຣະເຮັດໃຫ້ຜົນແຮງໃນ 6 ເດືອນ; ໄວສາຄະໃຫ້ເພີ່ມຄັງສະສົມ 6 ເທົ່າ; ຈໄຍສຖະ ແລະ ອາສາດຫະ ເນັ້ນເຂົ້າບາເລ/ເຂົ້າສາລີ. ເດືອນຕໍ່ໆມາກຳນົດສື່ການໃຫ້: ນ້ຳມັນເນີຍ/ນ້ຳມັນ (ສຣາວະນະ), ເສື້ອຜ້າແລະເຂົ້າ (ອາສວິນ), ເຂົ້າ (ກາຣຕິກ), ຂອງຂວັນທີ່ຊື້ (ມາຣກະສີຣສະ), ຊາຟຣອນ/ນ້ຳຫອມ (ປຸສຍະ), ເຂົ້າ (ມາຄະ), ແລະນ້ຳຫອມທີ່ຊື້ (ພາລຄຸນ). ບົດນີ້ຈຶ່ງຜູກວິຊາລາງເຫດ ລະດູການ ແລະທານທຳມະ ເຂົ້າເປັນພິທີການເພື່ອຄວາມອົດທົນແລະໄຊຊະນະໃນສົງຄາມ.
Adhyaya 130
Chapter 130: घातचक्रम् (Ghāta-cakra) — Maṇḍalas, Portents, and Regional Prognostics for Victory
ພຣະອັກນິເລີ່ມສອນ «ຆາຕະ-ຈັກຣະ» ໂດຍຈັດມັນດາລາເພື່ອໄຊຊະນະເປັນ 4 ພາກ ແລ້ວເນັ້ນທີ່ ອັກເນຍະມັນດາລາ ແລະລັກສະນະຂອງມັນ. ບົດນີ້ລວບລວມນິມິດອັບມົງຄົນທາງອາກາດແລະຟ້າ—ລົມຜິດປົກກະຕິ, ວົງຮອບດວງອາທິດ/ດວງຈັນ, ແຜ່ນດິນໄຫວ, ສຽງຟ້າຮ້ອງດັງກະທັນຫັນ, ຄຣາສ, ດາວຫາງ, ໄຟມີຄວັນ, ຝົນເລືອດ, ຄວາມຮ້ອນກົດດັນ, ຫີນຕົກ—ແລະເຊື່ອມໂຍງກັບຄວາມທຸກຍາກທາງສັງຄົມ-ນິເວດ (ໂລກລະບາດ, ອຶດຫິວ, ນ້ຳນົມຫຼຸດ, ພືດຜົນເສຍ). ຕໍ່ມາມັນນຳນິມິດໄປຜູກກັບພື້ນທີ່ການເມືອງ: ບາງເຂດໃນ ອຸຕຕະຣາປະຖະ ແລະຊະນະປະດະອື່ນໆ ຈະຕົກຕ່ຳເມື່ອນິມິດເກີດພາຍໃຕ້ນັກສັດຕຣະບາງດວງ; ຂະນະທີ່ກຸ່ມນັກສັດຕຣະອື່ນໆ ຖືກຈັດຕາມທິດ/ທາດ (ວາຍະວະ, ວາຣຸນະ, ມາເຮນດຣະ) ໃຫ້ຜົນຕັ້ງແຕ່ພິນາດເຖິງສຸຂະພາບແລະຄວາມອຸດົມ. ບົດຍັງຫັນໄປຫາການວິນິດໄສການປົກຄອງດ້ວຍໂຫລາສາດ ຜ່ານປະເພດບ້ານ (ມຸຂະ-ກຣາມ, ປຸຈະ-ກຣາມ) ແລະຮູບແບບ ດວງຈັນ–ຣາຫູ–ດວງອາທິດ ຢູ່ຮາສີດຽວ, ສຸດທ້າຍກຳນົດກົດເກນຫາ «ໂສມະ-ກຣາມ» ໃນຈຸດຕໍ່ຂອງຕິຖິ. ໂດຍລວມ ນີ້ແມ່ນອັກເນຍະວິທະຍາ: ໂຫລາສາດສົງຄາມແລະພະຍາກອນລັດເພື່ອປົກປ້ອງທຳມະ.
Adhyaya 131
Ghāta-cakra and Related Diagrams (घातचक्रादिः)
ພຣະອັກນິ (ໃນບົດນີ້ເປັນອີສະວະຣະ) ສອນລະບົບຕັດສິນໃຈດ້ານສົງຄາມຕາມຫຼັກຍໂຕິສະ ໃນຍຸດທະຊະຍາຣະນະວະ. ເລີ່ມດ້ວຍການສ້າງຈັກກະວົງ: ຈັດວາງສະຫຼະຕາມທິດແບບວົງມົນຕາມເຂັມນາລິກາ, ໝຸນເດືອນເລີ່ມຈາກໄຈຕຣາ, ແລະໝາຍຕິຖິຈາກປຣະຕິປັດເຖິງປູຣະນິມາ. ຄວາມເປັນມົງຄຸນຖືກຕັດສິນຈາກ “ການສຳຜັດ” ໃນວົງໄຈຕຣາ: ຮູບແບບຄີກຄາດ (ບໍ່ເທົ່າ) ເປັນດີ, ຮູບແບບເທົ່າກັນເປັນຮ້າຍ. ຕໍ່ມາເຊື່ອມຊະນະ/ພ່າຍກັບອັກສອນຊື່ ແລະສະຫຼະສັ້ນ/ຍາວ: ຕຳແໜ່ງສັນທະລັກ ແລະການຂຶ້ນຂອງສະຫຼະທີ່ຕົ້ນ/ທ້າຍຄຳ ໃຊ້ອ່ານເປັນລາງມໍລະນະ ຫຼືລາງຊະນະ. ນະຣະຈັກກະວົງອະທິບາຍເປັນກຸ່ມນັກສັດຣະ ວາງນຍາສະເປັນອະວັຍະວະ (ຫົວ, ປາກ, ຕາ, ມື, ຫູ, ຫົວໃຈ, ຕີນ, ບ່ອນລັບ). ການປະສົມອັນຮ້າຍແຮງແມ່ນເມື່ອພຣະອາທິດຢູ່ນັກສັດຣະດຽວກັນກັບສະເຕີນ, ມາຣສ, ແລະຣາຫູ. ທ້າຍສຸດ ຈະຍະຈັກກະວົງຖືກວາງດ້ວຍອັກສອນແລະຕາຕະລາງເສັ້ນ, ກຳນົດຫມວດຈັກກະວານ (ທິດ, ດາວ, ຣິຊິ, ຕິຖິ, ນັກສັດຣະ ແລະອື່ນໆ), ຄຳນວນຜົນລວມຈາກຊື່ແລ້ວແບ່ງເປັນ 8 (ວະສຸ), ແລະຈັດອັນດັບກຳລັງດ້ວຍສັດນິມິດ—ເປັນວິທະຍາການລາງສົງຄາມອັນກະທັດຮັດຕາມອັກເນຍະວິທະຍາ.
Adhyaya 132
Adhyaya 132 — Sevā-cakra and Tārā-cakra (Indicators of Gain/Loss, Compatibility, and Risk)
ພຣະອັກນິແນະນຳ «ເສວາ-ຈັກຣາ» ເປັນວົງລໍ້ວິນິດໄສຕາມຍໂຕິສະ ເພື່ອອ່ານ ລາພ–ອະລາພ (ໄດ້–ເສຍ) ໂດຍເນັ້ນຄວາມສຳພັນແລະການພຶ່ງພາ (ພໍ່ ແມ່ ພີ່ນ້ອງ ແລະຄູ່ສົມຣົດ) ເປັນພິເສດ. ບົດນີ້ອະທິບາຍການສ້າງຕາຕະລາງ 35 ຊ່ອງ ດ້ວຍການແບ່ງແນວຕັ້ງ/ແນວນອນ ແລະກຳນົດການວາງອັກສອນຕາມສະຫຼະ ແລະພະຍັນຊະນະ sparśa ແລ້ວຕີຄວາມຜົນຕາມການຈັດກຸ່ມສຽງຂອງຊື່. ຜົນຖືກແບ່ງເປັນສະພາບສຳເລັດມົງຄຸນ siddha, sādhya, susiddha ແລະສະພາບອັນຕະລາຍ ari, mṛtyu ພ້ອມຄຳເຕືອນໃຫ້ຫຼີກລ້ຽງຕົວຊີ້ສັດຕູ/ຄວາມຕາຍໃນການລົງມື. ຍັງມີການເທົ່າທຽບກຸ່ມສຽງກັບພວກເທວະ, ໄດຕະຍະ, ນາກ, ຄັນທະຣະວະ, ຣິສິ, ຣາກສະສະ, ປິສາຈະ, ມະນຸດ ເພື່ອຈັດລຳດັບພະລັງ ແລະຍ້ຳຫຼັກທຳມະວ່າຜູ້ແຂງບໍ່ຄວນຂົ່ມເຫັງຜູ້ອ່ອນ. ຕໍ່ມາເພີ່ມ «ຕາຣາ-ຈັກຣາ»: ກຳນົດນັກສັດຕຣະຈາກພະຍາງຕົ້ນຂອງຊື່ ແລະນັບ mātrā ແບ່ງດ້ວຍ 20 ເພື່ອໄດ້ janma, sampat, vipat, kṣema ແລະອື່ນໆ. ທ້າຍສຸດໃຫ້ຄູ່ມິດ/ສັດຕູລະຫວ່າງຣາສີ (rāśi-maitrī) ແລະເຕືອນບໍ່ໃຫ້ໄປຮັບໃຊ້ພາຍໃຕ້ຣາສີທີ່ເອີ້ນວ່າ «ມິດ» ໂດຍຜູກການວາງກົນລະຍຸດຄວາມສຳພັນເຂົ້າກັບວິທີພະຍາກອນ.
Adhyaya 133
Chapter 133 — Various Strengths (Nānā-balāni) in Jyotiṣa and Battle-Protection Rites
ພຣະອັກນີ ສືບຕໍ່ສາຍ Yuddhajayārṇava ໂດຍເຊື່ອມການວິນິດໄສ Jyotiṣa ກັບປະສິດທິຜົນໃນສະໜາມຮົບ. ທ່ານກ່າວເຖິງຮູບລັກສະນະອັນເໝາະສົມຂອງ “ເຈົ້າແຫ່ງທົ່ງ” (kṣetrādhipa) ທີ່ຮ່າງກາຍສົມດຸນ ແລະທາດທີ່ໝັ້ນຄົງ; ຈາກນັ້ນເຊື່ອມຕຳແໜ່ງ ພຣະອາທິດ, ພຣະຈັນ, ອັງຄານ, ພຸດ, ພະຫັດ, ສຸກ, ເສົາ ກັບນິໄສ ແລະວາສະນາ. ຕໍ່ມາລຽງຜົນ daśā (ຊັບສິນ, ດິນດອນ, ຄວາມຮຸ່ງເຮືອງແຫ່ງລາຊະອານາຈັກ) ແລະສອນການອ່ານນິມິດຈາກການໄຫຼ nāḍī (ລົມຫາຍໃຈຊ້າຍ/ຂວາ) ກັບຄວາມຄູ່/ຄີກຂອງພະຍາງຊື່, ຂະຫຍາຍໄປຫາການຄ້າ ແລະຜົນສົງຄາມ. ຈາກນັ້ນເຂົ້າສູ່ Agneya Vidyā ພາກປະຕິບັດ: ມັນຕຣາອາວຸດສາຍ Bhairava ພ້ອມ nyāsa ແລະ japa ເພື່ອໃຫ້ກອງສັດຕູແຕກພ່າຍ; ພິທີທຳລາຍກອງທັບໂດຍໃຊ້ຂອງຈາກປ່າຊ້າ ແລະຂຽນຊື່ລົງໃນຮູບຫຸ້ນທີ່ວາດ. ສອນ Garuḍa/Tārkṣya-cakra ເພື່ອຊະນະ ແລະລົບລ້າງພິດ ແລະໂທດຈາກວິນຍານ/ຄຣາຫະ ດ້ວຍການພິຈາລະນາພາບ ແລະການວາງພະຍາງ. ທ້າຍສຸດລວມ Picchikā (japa ເວລາຄຣາສ), ວິທີຜັກດັນຈາກໄກ (bhaṅga), ວິທະຍາ Mātṛkā ຂຽນໃສ່ໃບໄມ້, rakṣā-yantra ມີເມັດພັນປິດຂ້າງໃນ ພ້ອມກີບດອກບົວ ແລະຕຳແໜ່ງສຽງ, ຮູບແບບ Mṛtyuñjaya ແລະ Bhelakhī vidyā ປ້ອງກັນຄວາມຕາຍຈາກໄສຍະມົນ, ປິດທ້າຍດ້ວຍຄຳອ້າງວ່າບໍ່ອາດຖືກພິຊິດໃນການຟັນດາບໄດ້.
Adhyaya 134
Adhyāya 134 — त्रैलोक्यविजयविद्या (Trailokya-vijayā Vidyā)
ບົດນີ້ນໍາເສີນ ຕຣೈໂລກຍະວິຊະຍາ (Trailokya-vijayā) ວິທະຍາແຫ່ງໄຊຊະນະ ທີ່ພຣະອີສະວະຣະສອນ ເປັນມາດຕະການຕ້ານທີ່ “ບີບທັບ” ຢັນຕຣະຂອງສັດຕູ ແລະພະລັງອຸປະສັກ. ຂໍ້ຄວາມຮັກສາສຳນວນຕ່າງໆຂອງນາມມັນຕຣະ ເນັ້ນການທໍາລາຍຄວາມໂສກ ອໍານາດເຫນືອມັນຕຣະ ແລະການກໍາຈັດສັດຕູ ໂລກພະຍາດ ແລະຄວາມຕາຍ ກ່ອນເຂົ້າສູ່ການເປີດເຜີຍຫຼັກ. ພິທີການມຸ່ງເນັ້ນການເຊີນ “ຊະຍາ” ໃນຮູບດຸຮ້າຍ: ສີນ້ໍາເງິນ/ຟ້າ, ມີພຣີຕະຄະນະລ້ອມຮອບ, ຈິນຕະນາເປັນ 20 ແຂນ ແລະມີລໍາດັບມັນຕຣະສັ່ງໃຫ້ທະລຸ, ຕັດ, ແລະພິຊິດ “ເຫນືອສາມໂລກ”. ຜູ້ປະຕິບັດເຮັດ pañcāṅga-nyāsa ແລະຖວາຍດອກໄມ້ສີແດງລົງໄຟ (homa) ເຊື່ອມການສັກສິດພາຍໃນກັບການບູຊາພາຍນອກ. ສູດເສີມຍັງລຽນລໍາດັບການບັງຄັບ: stambhana, mohana, drāvaṇa, ākarṣaṇa ພ້ອມອຸປະມາຈັກກະວານ (ຍ້າຍພູ, ໃຫ້ທະເລແຫ້ງ) ແລະຈົບດ້ວຍການນໍາຮູບດິນທີ່ຜູກກັບນາມງູ ໄປໃຊ້ເພື່ອກົດຂີ່ສັດຕູ.
Adhyaya 135
Chapter 135: सङ्ग्रामविजयविद्या (Saṅgrāmavijayavidyā) — The Vidyā for Victory in Battle
ບົດນີ້ເປີດດ້ວຍການຊີ້ວ່າໄດ້ປິດຈົບຫົວຂໍ້ກ່ອນ «Trilokyavijaya-vidyā» ແລ້ວຈຶ່ງເຂົ້າສູ່ «Saṅgrāmavijayavidyā» ໃນກອບ Yuddhajayārṇava. ພຣະອີສະວະຣະສອນ «padamālā» (ພວງມະນະຕຣາ) ເພື່ອການປ້ອງກັນແບບ stambhana/bandhana: ຜູກປາກແລະຕາ, ກັ້ນມືແລະຕີນ, ແລະທຳໃຫ້ duṣṭa-graha (ອຳນາດຈັບກຸມອັນຊົ່ວ) ສົງບົບ. ສູດຂະຫຍາຍໄປສູ່ມິຕິຈັກກະວານ: ຜູກທິດ, ທິດກາງ, ສິ່ງທີ່ຢູ່ລຸ່ມ, ແລະສຸດທ້າຍ «ທັງໝົດ», ສະແດງຊັດວ່າຊະນະແມ່ນພິທີຄວບຄຸມພື້ນທີ່ທັງປວງ. ວິທີປະຕິບັດ: ທາ/ປະພອຍດ້ວຍຂີ້ເທົ່າ, ນ້ຳ, ດິນເຜົາ, ຫຼືເມັດມັດສະຕາດ, ແລ້ວອອກຄຳສັ່ງ «pātaya» (ໃຫ້ລົ້ມ/ໂຄ່ນ) ແລະເຊີນ Cāmuṇḍā ດ້ວຍສຽງປິດແບບ bīja «vicce huṃ phaṭ svāhā». ບົດນີ້ຜູກປະສິດທິຜົນໄວ້ກັບ homa, japa, pāṭha ຢ່າງມີວິໄນ ແລະໃຫ້ນຶກພາບເທວະຮູບ 28 ແຂນ ຖືອາວຸດຫຼາກຫຼາຍ (ດາບ, ໂລ່, ຄອນ, ໄມ້ທ່ອນ, ຄັນທະນູ-ລູກສອນ, ສັງຂ໌, ທຸງ, vajra, ຈັກຣາ, ຂວານ, ກອງ, ກະຈົກ, śakti-ຫອກ, ຫອກຂວ້າງ, ໄຖ, ບ່ວງບາດ/ບ່ວງຄອບ ແລະອື່ນໆ). ທ້າຍສຸດກ່າວເຖິງ homa ພິເສດ (Tarjayantī, Mahīṣa-ghātanī) ແລະຈຳກັດການຖ່າຍທອດ homa ງາກັບນ້ຳເຜິ້ງສາມຢ່າງ ໂດຍເນັ້ນຈັນຍາບັນການຮັບສາຍພິທີ ແລະການເຜີຍແຜ່ຢ່າງຄວບຄຸມ.
Adhyaya 136
The Nakṣatra Wheel (नक्षत्रचक्रम्)
ພຣະອັກນີເລີ່ມອັດທະຍາຍ 136 ໂດຍແນະນຳເຄື່ອງມືຍໂຍຕິສະທີ່ໃຊ້ງານໄດ້ຈິງ «ນັກສັດຕະຈັກຣະ» ເພື່ອຄຳນວນຜົນຂອງການເລີ່ມກິດຈະກຳ ເຊັ່ນ ການເດີນທາງ. ຈັກຣະນີ້ໃຫ້ວາດເລີ່ມຈາກ Aśvinī ແລະຈັດເປັນວົງຊ້ອນ 3 ຊັ້ນ (tri-nāḍī) ເພື່ອຊີ້ຊ່ອງທາງການຕີຄວາມແບບຫຼາຍຊັ້ນ. ຕໍ່ມາມີການລຽນລຳດັບກຸ່ມນັກສັດຕະ ແລະເຄື່ອງໝາຍພະຍາງ/ມຸດຣາ (Muṣṭi–Mudgara, Ṛṣṭi–Mudgara ແລະຊຸດທີ່ມີ Abhaya, Svastika, Stambhikā) ຊຶ່ງບົດບາດເປັນລະຫັດໃນການອ່ານຜົນ. ຍັງມີການຈັບຄູ່ນັກສັດຕະບາງດວງ (Kṛttikā, Rohiṇī; Citrā, Svātī, Viśākhā; Śravaṇā, Revatī) ກັບເຄື່ອງໝາຍສຽງ (Ahi, Bhaṁ) ເພື່ອຊ່ວຍຈື່ຈຳ. ຈັກຣະນີ້ເອີ້ນວ່າ «ພະນີສະວະຣະ» (ເຈົ້າແຫ່ງງູ) ແລະການຕັດສິນສຸພ/ອະສຸພເຮັດຕາມການປະກອບຂອງດາວເຄາະທີ່ຮ່ວມກັບ tri-nāḍī. ກົດນິມິດສຳຄັນກ່າວວ່າ ຖ້າດວງອາທິດ, ອັງຄານ, ເສົາ, ແລະ ຣາຫູ ຮ່ວມກັນ ເປັນອະສຸພ; ແຕ່ເງື່ອນໄຂດີອາດກັບເປັນສຸພ ແລະນຳໄປຕີຄວາມເຖິງບ່ອນທີ່ (ປະເທດ/ບ້ານ) ແລະຄວາມສຳພັນ (ພີ່ນ້ອງ, ເມຍ ແລະອື່ນໆ) ດ້ວຍ.
Adhyaya 137
Adhyāya 137 — महामारीविद्या (Mahāmārī-vidyā)
ບົດນີ້ເລີ່ມທັນທີຫຼັງຈາກຈົບເນື້ອຫານັກສັດຕຣະ-ຈັກຣະ ແລະຫັນຈາກການຈັດລຽງດາວໄປສູ່ວິທີປ້ອງກັນຍາມວິກິດ: “ມະຫາມາຣີ-ວິທະຍາ” ຄາຖາ/ພິທີເພື່ອຕ້ານໄພພິບັດ ແລະອຳນາດສັດຕູ. ພຣະອີສະວະຣະສອນລຳດັບ nyāsa ຢ່າງເປັນລະບຽບ (ຫົວໃຈ, ຫົວ, ຈຸກ, ເກາະປ້ອງກັນ, ແລະມັນຕຣາອາວຸດ) ໂດຍເຊີນຮູບດຸຮ້າຍ—ມະຫາມາຣີ, ກາລາຣາຕຣີ, ແລະມະຫາກາລີ—ເພື່ອ “ສວມອາວຸດ” ໃຫ້ຜູ້ປະຕິບັດ. ຕໍ່ມາກຳນົດຮູບພາບແລະພິທີການຂຽນຢັນຕຣະ: ຮູບສີ່ຫຼ່ຽມເທິງຜ້າທີ່ກ່ຽວກັບຄວາມບໍ່ບໍລິສຸດແຫ່ງຄວາມຕາຍ, ວາດຮູບດຳ ໜ້າສາມ ແຂນສີ່ ຖືຄັນທະນູ, ຕຣິສູລ, ມີດຟັນ, ແລະຄະຖວາງກະ, ຫັນໜ້າໄປທາງຕາເວັນອອກ. ຍັງກ່າວເຖິງຮູບນ່າຢ້ານແລະຮູບມົງຄຸນ: ຮູບລີ້ນແດງນ່າສະພຶງກົວຢູ່ທິດໃຕ້ ແລະຮູບຂາວຜູ້ໃຫ້ພອນ ບູຊາຫັນໜ້າທາງຕາເວັນຕົກດ້ວຍຂອງຫອມ. ຈາກນັ້ນເຂົ້າສູ່ພິທີສົງຄາມ: ການລະລຶກມັນຕຣາເພື່ອທຳລາຍໂລກພະຍາດແລະຄວບຄຸມ, ສູດ homa ໃຊ້ໄມ້ເຜົາແລະສ່ວນຜະສົມຈຳເພາະເພື່ອໃຫ້ສັດຕູເຈັບໄຂ້, ຕາຍ, ຖືກຂັບໄລ່ (uccāṭana) ແລະຖືກກົດຂີ່ (utsādana). ທ້າຍສຸດກ່າວເຖິງການນຳໃຊ້ໃນສະໜາມຮົບ: ຊູບທຸງ/ຜ້າພາບ (paṭa), ມີນາງສາວຕິດຕາມ, ພາວະນາໃຫ້ສັດຕູຖືກຕຶງຕິດ, ແລະຖ່າຍທອດ stambhana ຢ່າງລະມັດລະວັງ ໃນນາມ Trailokyavijayā Māyā ທີ່ຖືກລະບຸວ່າເປັນ ທຸຣຄາ/ໄພຣະວີ, ພ້ອມການເອີ້ນນາມ Kubjikā, Bhairava, Rudra ແລະຮູບທີ່ກ່ຽວກັບ Narasiṃha.
Adhyaya 138
अध्याय १३८: षट्कर्माणि (The Six Ritual Operations)
ພຣະອີສະວະຣະ ນໍາເສີນກອບຄວາມຄິດຂອງ ṣaṭkarmāṇi (ກຳລັງພິທີ 6 ປະການ) ໃນລະບົບມັນຕຣາ ແລະເລີ່ມດ້ວຍກົດເຕັກນິກສໍາຄັນຂອງການຈາລຶກມັນຕຣາ: sādhya (ເປົ້າໝາຍ/ວັດຖຸປະສົງ) ຕ້ອງຂຽນໃນຕໍາແໜ່ງທີ່ກໍານົດໄວ້ສຳພັນກັບມັນຕຣາ. ຈາກນັ້ນລຽງລໍາດັບປະເພນີການຈັດວາງ (sampradāya) ດັ່ງ “ໄວຍາກອນພິທີ”: pallava (ສູດແຮງເນັ້ນ ucchāṭana), ວິທີ yoga (ຖອນຮາກສາຍຕະກູນສັດຕູ), rodhaka (ໃຊ້ກັບ stambhana ແລະການກັ້ນຂວາງ), sampuṭa (ກໍາແພງປົກປ້ອງສໍາລັບ vaśīkaraṇa/ākarṣaṇa). ຍັງກ່າວເຖິງຮູບແບບສານສອດເຊັ່ນ vidarbha ແລະກົດການວາງພະຍາງຄໍາທີລະຕົວ. ລາຍລະອຽດການປະຕິບັດຮວມທັງເວລາ (ākarṣaṇa ໃນລະດູໃບໄມ້ຜຸດ) ແລະການໃຊ້ຄໍາອຸທານ svāhā, vaṣaṭ, phaṭ ຕາມຜົນທີ່ປາດຖະໜາ (ສະຫງົບ, ຄວາມຮັ່ງມີ, ດຶງດູດ, ຂັບໄລ່, ທໍາລາຍ, ອັນຕະລາຍ). ບົດຈົບດ້ວຍລໍາດັບປົກປ້ອງໄຊຊະນະເອີ້ນພຣະຍະມະ, ຕາມດ້ວຍຄວາມຮູ້ນິມິດກາງຄືນ, ການຄຸ້ມຄອງຂອງທຸຣຄາ, ແລະສູດ Bhairavī japa ເພື່ອທໍາລາຍສັດຕູ ໃນວິໄນ ແລະສາຍສືບທອດພາຍໃນທັມມະ.
Adhyaya 139
Chapter 139 — षष्टिसंवत्सराः (The Sixty Years)
ສືບຕໍ່ແນວທາງທີ່ເນັ້ນການນໍາໃຊ້ຈິງຂອງ Yuddhajayārṇava, ພຣະ Īśvara ວາງວົງຈອນປີ saṃvatsara 60 ເປັນກອບ jyotiṣa ເພື່ອຕັດສິນຜົນມົງຄຸນ–ອັບມົງຄຸນທີ່ກ່ຽວກັບການປົກຄອງຂອງກະສັດ ແລະສັງຄົມ. ບົດນີ້ເຊື່ອມຊື່ປີ (Prabhava, Vibhava, Prajāpati, Aṅgirā, Īśvara, Pramāthī, Vikrama, Durmukha, Hemalamba, Vilamba) ກັບຕົວຊີ້ວັດເຊັ່ນ ຄວາມຮຸ່ງເຮືອງຂອງ yajña, ຄວາມສຸກຂອງປະຊາຊົນ, ຜົນຜະລິດພືດຜົນ, ຮູບແບບຝົນ (ພອດດີ/ຫຼາຍເກີນ), ສຸຂະພາບ–ໂລກໄພ, ການສູນເສຍຊັບ, ຄວາມເຂັ້ມງວດທາງສັງຄົມ ແລະໂອກາດແຫ່ງໄຊຊະນະ. ຍັງນໍາເສີນການອ່ານນິມິດຄ້າຍລາງ: ນ້ໍາໄຫຼຄ້າຍເລືອດ, ຕາແດງເລືອດ, ຟ້າສີນ້ໍາຕານ, ນ້ໍາພຸ່ງຊຸກ ແລະສະພາບ ‘siddhārtha/raudra/durmati/dundubhi’ ເປັນສັນຍາຕາມເວລາເພື່ອນະໂຍບາຍ, ຄວາມລະມັດລະວັງທາງທະຫານ, ແລະມາດຕະການສະຫວັດດີການ. ຜົນຄື ຄູ່ມື jyotiṣa ສໍາລັບລັດຢ່າງກະທັດຮັດ: ເວລາຈັກກະວານຖືກເຫັນເປັນຂໍ້ມູນທີ່ນໍາໄປປະຕິບັດໄດ້ ເພື່ອຮັກສາ dharma, ຄວາມອຸດົມສົມບູນ ແລະຄວາມສໍາເລັດທາງຍຸດທະສາດ.
Adhyaya 140
Adhyāya 140 — वश्यादियोगाः (Vaśyādi-yogāḥ): Sixteen-Square Diagram, Herb-Lists, and Encoded Formulas for Subjugation, Protection, and Prosperity
ພຣະອັກນິໄດ້ນໍາເສີນຊຸດພິທີທາງເຕັກນິກທີ່ເອີ້ນວ່າ «vaśyādi-yoga» ເພື່ອການຊັກນໍາ ດຶງດູດ ແລະຜົນທີ່ກ່ຽວເນື່ອງ ໂດຍຈັດຮູບແບບຜ່ານ dvyaṣṭa-pada (ແຜນຜັງ 16 ຊ່ອງ)។ ບົດເລີ່ມດ້ວຍການກ່າວເຖິງຫົວຂໍ້ຕາມຕົ້ນສະບັບແລະການອ່ານຕ່າງກັນ ແລ້ວເຂົ້າສູ່ບັນຊີສະຫມຸນໄພ: ລາຍຊື່ພືດແລະນາມພ້ອມ (bhṛṅgarāja, sahadevī, putrañjīva/kṛtāñjalī, viṣṇukrāntā/śita-arkaka) ສະທ້ອນຄວາມຮູ້ດ້ານຢາປະຕິບັດ. ຕໍ່ມາຈັດພິທີຕາມເທວະດາປະຈໍາຕໍາແໜ່ງແລະໝວດ (ṛtvij, nāga, muni/manu, śiva, vasu, dik, rasa, veda, graha, ṛtu, sūrya, candra) ເພື່ອເຊື່ອມຈັກກະວານກັບແຜນຜັງແລະຮ່າງກາຍ. ລໍາດັບການປະຕິບັດມີ dhūpa (ອົບຄວັນ), udvartana (ຖູລູບ/ທາ), añjana (ຢາທາຕາ), snāna (ອາບນໍ້າ) ແລະ lepa (ຄຣີມ/ພອກ) ຫຼາຍຊະນິດ ໂດຍເນັ້ນ dhūpa ໃຊ້ໄດ້ທົ່ວໄປ ແລະກຽດສັກຂອງຜູ້ຖືກທາ. ຈາກນັ້ນແຍກກຸ່ມສູດຕາມການນໍາໃຊ້ (ອົບບ້ານ, ຢາຕາ, ອາບ, ກິນ, ດື່ມ, tilaka) ແລະສິ້ນສຸດດ້ວຍ guṭikā (ຢາເມັດ) ແລະ lepa ສໍາລັບ vaśya, ຢຸດອາວຸດ, ຄວາມປອດໄພໃນນໍ້າ, ຄວາມອຸດົມສົມບູນ, ຄອດງ່າຍ, ແລະໄດ້ບຸດ ໂດຍມັກໃຊ້ການນັບສ່ວນຜະສົມແບບລະຫັດ bhūta-saṅkhyā. ທ້າຍບົດຢືນຢັນອໍານາດ (prabhāva) ຂອງສະຫມຸນໄພທີ່ກໍານົດໃຫ້ ṛtvij-pada ສະທ້ອນເອກະລັກຂອງອັກນິປຸຣານະ: ວິທະຍາພິທີກໍາທາງເຕັກນິກທີ່ຖືກວາງເປັນຄວາມຮູ້ສັກສິດແລະເປັນລະບົບ។
Adhyaya 141
Ṣaṭtriṃśat-padaka-jñāna (Knowledge of the Thirty-Six Padakas) — Mṛtasañjīvanī-Rasāyana and Coded Therapeutic Counts
ພຣະອັກນິ (ອີສະວະຣະ) ແນະນຳລະບຽບວິຊາການທີ່ເອີ້ນວ່າ «ສາມສິບຫົກ ປະດະກະ» ເປັນວິທະຍາຣາສາຍະນະແຫ່ງການຟື້ນຟູຊີວິດ ທີ່ພຣະພຣະຫມາ, ຣຸດຣະ, ອິນທຣະ ຍົກຍ້ອງ. ບົດນີ້ລຽງລາຍຊື່ສານຢາ 36 ຢ່າງ ແລະກ່າວວ່າ ເມື່ອປະສົມຕາມລຳດັບການປຸງ (ເຊັ່ນ Ekādi ແລະຊື່ຕໍ່ເນື່ອງ) ຈະເປັນຢາກຳຈັດໂລກທົ່ວໄປ ແລະໃຫ້ amarī-karaṇa—ພະລັງຊີວິດດຸດດັ່ງ “ບໍ່ຕາຍ”. ມີການກຳນົດຂະໜາດກິນ ແລະຮູບແບບການໃຊ້ຫຼາຍຢ່າງ (ຜົງ, ເມັດ, ຢາກວນ/ອະວະເລຫະ, ນ້ຳຕົ້ມ, ກ້ອນຫວານ, ຂອງຫວານນ້ຳຕານອ້ອຍ-ນ້ຳຕານປຶ້ງ) ພ້ອມການຊຸບຊື່ນຊ້ຳໆດ້ວຍນ້ຳຄັ້ນເພື່ອເພີ່ມິດ. ຜົນທີ່ອ້າງເຖິງມີທັງລົດຮອຍຍັບ ແລະຜົມຫງອກ, ອອກິດຄອບຄຸມ koṣṭha ທົ່ວຮ່າງກາຍ, ແລະອຸດົມຄະຕິອາຍຸ 300 ປີເມື່ອປະພຶດວິໄນ. ຍັງມີຊັ້ນ jyotiṣa ຜ່ານການນັບແບບລະຫັດ ແລະແຜນເວລາ (tithi ແລະມາດຕາພຣະອາທິດ; ຄຳລະຫັດ vāṇa, ṛtu, śaila, vasu; ພິທີກ່ຽວກັບດາວເຄາະ-ຄຣາສ) ເຊື່ອມການບຳບັດກັບປະຕິທິນ/ພິທີກຳ. ທ້າຍສຸດຍ້ຳຈັນຍາບັນແຫ່ງຄວາມລັບ: ບໍ່ຄວນເຜີຍແຜ່ຄວາມຮູ້ປະດະກະນີ້ໂດຍບໍ່ເລືອກຄົນ.
Adhyaya 142
Mantrāuṣadha-ādi (Mantras, Medicinal Herbs, and Ritual Diagrams for Protection and Victory)
ພຣະອັກນີເລີ່ມອະທິບາຍວິຊາເຕັກນິກໃນກອບ Yuddhajayārṇava ໂດຍສອນວະສິດຖະວ່າ ການປະຕິບັດເພື່ອຊະນະສົງຄາມຕ້ອງປະສານ ມັນຕຣາ, ອໍສະທະ (ສະໝຸນໄພ) ແລະ ແຜນຜັງ cakra/rekhā ເພື່ອປ້ອງກັນແລະໄດ້ໄຊ. ຕອນຕົ້ນກ່າວເຖິງການຄຳນວນຕາມຊື່ (nāma) ແລະ ຕົວອັກສອນ/ມາດຣາ ເພື່ອຕີຄວາມຜົນໃນດວງເກີດ ແລະ ດວງຖາມ, ມີກົດເກນນັບຕົວອັກສອນຄູ່/ຄີກ ແລະ ການປະເມີນສັນທະ/ຄຸນ. ຕໍ່ມາເຂົ້າສູ່ Jyotiṣa ດ້ານຍຸດທະສາດ: ພິຈາລະນາ Śani-cakra, ຫຼີກລ້ຽງການແບ່ງບາງຢ່າງ (ລວມ prahara/yāma) ແລະ ກຳນົດ “day-Rāhu” ແລະ “tithi-Rāhu” ໃຫ້ກັບທິດເພື່ອໄດ້ປຽບໃນສະໜາມຮົບ. ຂັ້ນຕອນແຜນຜັງ (ເສັ້ນ mūlabhedaka; ເສັ້ນ 8 ທາງ Viṣṭi–Rāhu ຜ່ານເທວະ/ທິດ) ເຊື່ອມເວລາດາວກັບການຈັດວາງພື້ນທີ່, ພ້ອມທັງໃຊ້ທິດລົມເປັນນິມິດທີ່ນຳໄປປະຕິບັດໄດ້. ທ້າຍບົດກ່າວເຖິງການປ້ອງກັນ: ສະໝຸນໄພຈຳເພາະທີ່ເກັບໃນ Puṣya ເພື່ອກັນລູກສອນແລະດາບ, ແລະ ມັນຕຣາປ້ອງກັນຫຼາຍ-bīja ສຳລັບໂທດ graha, ໄຂ້, ອຸປະສັກວິນຍານ ແລະ ພິທີທົ່ວໄປ, ສະແດງ Agneya Vidyā ເປັນການປະສານຄອສໂມໂລຊີ, ເທັກໂນໂລຢີພິທີກຳ ແລະ ການປ້ອງກັນທີ່ໃຊ້ໄດ້ຈິງ।
Adhyaya 143
Chapter 143 — Worship of Kubjikā (कुब्जिकापूजा)
ບົດນີ້ເປີດດ້ວຍການປ່ຽນຈາກເລື່ອງມັນຕຣາ ແລະ ຢາຮັກສາ ໄປສູ່ພິທີຊະນະແບບ Śākta-ຕັນຕຣາ ໃນກອບ Yuddhajayārṇava. ພຣະເຈົ້າສອນການບູຊາ Kubjikā ຕາມລຳດັບ (krama) ໂດຍຍົກຍ້ອງເປັນ “sarvārtha-sādhanī” ຜູ້ສຳເລັດປະໂຫຍດທຸກປະການ ຮວມທັງຊະນະໃນສົງຄາມ ເມື່ອຄູ່ກັບສານທີ່ຖືກປະພິທີ (ໂດຍສະເພາະ ājya/ນ້ຳມັນເນີຍ) ແລະ ການປຸກເສກອາວຸດ. ໂຄງສ້າງພິທີມີຄວາມລະອຽດ: ກຳນົດເຄື່ອງໝາຍ chakra-pūjā, ພະຍາງ bīja, ແລະ nyāsa ທີ່ວາງມັນຕຣາລົງໃນຈຸດຮ່າງກາຍ (ອະໄວຍະວະລັບ, ມື, ຫົວໃຈ, ຫົວ) ເພື່ອໃຫ້ຜູ້ປະຕິບັດເປັນສະໜາມພະລັງອັນສັກສິດ. ຈາກນັ້ນພະລັງນີ້ຖືກຂະຫຍາຍອອກເປັນ maṇḍala: ຈັດວາງມັນຕຣາ astra, kavaca, netra, śikhā ແລະອື່ນໆ ໃນທິດທາງຕ່າງໆ ແລະ ຕິດຕັ້ງ bīja ສຳຄັນຫຼາຍພະຍາງໃນແກນກາງດອກບົວ 32 ກີບ. ພິທີຍັງຂະຫຍາຍໄປສູ່ຕອນຕະກະຂອງເທວະພັນ: Mātṛkā ເກີດຈາກອຳນາດສູງສຸດຂອງ Caṇḍikā; ເຊີນ pīṭha ອັນສັກສິດ ແລະ ການຈັດວາງຕາມທິດ; ແລະ ແບ່ງ Vimalapañcaka ໄປຕາມທິດ ແລະ ຍອດພູ. ທ້າຍສຸດ ມະນະດາລາຖືກເຕີມເຕັມດ້ວຍ Gaṇapati/Vaṭuka, ຄູອາຈານ, nātha ແລະ ເທວະອ້ອມຂ້າງ ໂດຍຍຶດ Kubjikā (ແລະ Kulaṭā) ເປັນຈຸດກາງຂອງການບູຊາຕາມລຳດັບ ເພື່ອການຄຸ້ມຄອງ, ອຳນາດຄວບຄຸມ, ແລະ ຊະນະທີ່ຢູ່ໃນຂອບເຂດທຳມະ.
Adhyaya 144
Adhyāya 144 — Kubjikā-pūjā (कुब्जिकापूजा)
ພຣະອີສະວະຣະແນະນຳລະບົບບູຊາກຸບຈິກາ ເພື່ອໃຫ້ໄດ້ຊັຍຊະນະໃນປຸຣຸສາຣຖະ (ທັມມະ, ອັດຖະ ແລະອື່ນໆ) ໂດຍກຳນົດວ່າຜູ້ປະຕິບັດອາດບູຊາດ້ວຍມູລະມັນຕຣາຢ່າງດຽວ ຫຼືບູຊາພ້ອມບໍລິວານຄົບຖ້ວນ. ບົດນີ້ຈັດລຳດັບພິທີ: ສວດມັນຕຣາກຸບຈິກາສະບັບຍາວ, ຕາມດ້ວຍກະຣະ-ນະຍາສ ແລະ ອັງກະ-ນະຍາສ, ແລ້ວປະກອບສັນທະຍາສາມເທື່ອຕາມລຳດັບ ວາມາ, ເຈຍສຖາ, ເຣາດຣີ. ກາຍັດຕຣີແບບກໍລະຍົກຍ້ອງກຸບຈິກາເປັນຈອມເຈົ້າແຫ່ງ kula-vāk ແລະເປັນມະຫາກາລີ; ພິທີຂະຫຍາຍໄປສູ່ການນົບນ້ອມປາດຸກາ ດ້ວຍຊຸດນາມທີ່ຈັດໂຄງສ້າງ (ມີຊຸດໜຶ່ງກ່າວວ່າ 60 ນາມ ລົງທ້າຍດ້ວຍ “ນະໂມ”). ຂໍ້ຄວາມກຳນົດການວາງມັນດະລາຫຼາຍແບບ, ບູຊາຕາມທິດ, ສູດບະລິ, ແລະການຈັດສັນພະຍັນຊະນະບີຈະ; ສຸດທ້າຍໃຫ້ສະມາທິເທບີເປັນຄວາມຄົບຖ້ວນ 32 ອັກສອນ—ມືດດັ່ງດອກບົວສີຟ້າ, 6 ໜ້າ, 12 ແຂນ—ປະດັບນາກະສັນຍາ ແລະຖືອາວຸດກັບເຄື່ອງມື. ພິທີຍັງຮວມສາມປະການຊຳລະ (ວິທຍາ–ເທບີ–ຄູ), ບັນຊີສະຖານທີ່/ອາສນະ, ແລະອາເຣຂອງສັກຕິ (ມາຕຣິກາ ແລະກຸ່ມດາກິນີ) ເພື່ອສະແດງເທັກໂນໂລຊີພິທີແບບອັກເນຍະ ທີ່ມັນຕຣາ, ການຕິດຕັ້ງໃນກາຍ, ແລະລຳດັບຈັກກະວານ ມາບັນຈົບເປັນຊາດະນາແຫ່ງຊັຍຊະນະຢ່າງມີວິໄນ។
Adhyaya 145
Chapter 145: Mālinīnānāmantrāḥ (The Various Mantras of Mālinī)
ອີສະວະຣະ ແນະນຳໂຄງການມັນຕຣະ–ພິທີກຳຢ່າງມີວິໄນ ທີ່ສູນກາງແມ່ນ Mālinī ໂດຍໃຫ້ເຮັດ ṣoḍhā-nyāsa (ການຕິດຕັ້ງ 6 ຢ່າງ) ກ່ອນ. Nyāsa ຖືກອະທິບາຍເປັນລະບົບ 3 ສາຍ: Śākta, Śāmbhava, Yāmala ເຊື່ອມໂຍງ śabda-rāśi (ໂຄງສ້າງສຽງ/ອັກສອນ), ທິດສະດີ tattva (3 ຫຼັກການ) ແລະການວາງລົງໃນຮ່າງກາຍ. ບົດນີ້ຍັງລຽງການແບ່ງມິຕຣາ/ມັນຕຣະ: Vanamālā 12 ພະຍາງ, Ratnapañcātmā 5 ຫົວໜ່ວຍ, Navātmā 9 ຫົວໜ່ວຍ ແລະການແບ່ງສະເພາະຂອງ Śākta ເຊັ່ນ tri-vidyā ມີ pratirūpa 16 (ໝາຍດ້ວຍ jha), adhor-aṣṭaka, dvādaśāṅga. bīja ແລະມັນຕຣະອາວຸດ ສຸດທ້າຍໄປຫາສູດສາກົນ “krīṃ hrauṃ klīṃ śrīṃ krūṃ phaṭ” (phaṭ 3 ຄັ້ງ) ທີ່ເອີ້ນວ່າ sarva-sādhaka. ຕໍ່ມາເປັນການແຜນທີ່ຮ່າງກາຍຢ່າງລະອຽດ: ຕິດຕັ້ງພະຍາງ ແລະ śakti/ເທວະດາ ທີ່ຫົວ, ຕາ, ຫູ, ປາກ, ແຂ້ວ, ຄໍ, ບ່າ, ແຂນ, ນິ້ວ, ສະໂພກ, ສະດື, ຫົວໃຈ, ຂາອ່ອນ, ຫົວເຂົ່າ, ແຂ້ງຂາ, ຕີນ ແລະເນື້ອທາດລຶກ (ເລືອດ, ເນື້ອ, ກະດູກ, ໄຂກະດູກ, ນ້ຳກາມ, prāṇa, kośa). ບົດຈົບດ້ວຍຄຳອ້າງທາງພິທີ–ການພົ້ນ: ການບູຊາ Rudra-Śakti ທີ່ຖືກເສີມດ້ວຍ Hrīṃ bīja ໃຫ້ການບັນລຸຄົບຖ້ວນ ສະທ້ອນການປະສານເທັກນິກພິທີກຳກັບເປົ້າໝາຍທາງທຳມະ ແລະວິນຍານຂອງ Agni Purāṇa.
Adhyaya 146
Chapter 146 — Aṣṭāṣṭaka Devī-s (अष्टाष्टकदेव्यः)
ພຣະອັກນິ (ໃນຕອນນີ້ເປັນສຽງຂອງອີສະວະຣະ) ແນະນຳ «ຕຣິຂັນດີ»—ພຣະພຣະຫມາ, ພຣະວິສນຸ, ແລະ ມະເຫສະວະຣີ—ເປັນໂຄງສ້າງມັນຕຣະທີ່ຜູກກັບ «ຫຶຣະດະຍະ» ອັນລັບຂອງແມ່ທັງຫຼາຍ (ມາຕຣິກາ). ບົດນີ້ວາງພາບແມ່ເທວີເປັນອຳນາດປະຕິບັດ: ສຳເລັດເປົ້າໝາຍ, ບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ, ເຄື່ອນໄຫວບໍ່ຖືກຂັດຂວາງ, ແລະ ກະທຳການຄອບງຳ, ຂັບໄລ່, ຖອນຮາກ ເພື່ອຕັດພິທີຮ້າຍ ແລະ ຮັບ siddhi. ຕໍ່ມາໃຫ້ຫນ່ວຍມັນຕຣະທີ່ລົງທ້າຍ «vicce svāhā» ພ້ອມກ່າວເຖິງຄວາມແຕກຕ່າງໃນຕົ້ນສະບັບ ແລະ ກຳນົດການນັບທາງເຕັກນິກ (ຈຳນວນຄຳ/ພະດາ ແລະ ຕຳແໜ່ງໃນຄັງມັນຕຣະໃຫຍ່). ມີການກຳຊັບການຈະປະ ແລະ ບູຊາດ້ວຍຂອບເຂດ praṇava 5 ຊັ້ນ, ການແຊກ Kubjikā-hṛdaya ທີ່ຈຸດຕໍ່ຄຳ (pada-sandhi), ກົດການວາງສຽງ («ກາງຂອງສາມ»), ສູດ Śikhā-Śivā/Bhairava, ແລະ ຊຸດບີຈະ 3 ພະຍາງມີ/ບໍ່ມີເມັດ ສອດຄ່ອງກັບລຳດັບອັກສອນ 32. ຊ່ວງທ້າຍລຽງນາມເທວີຕາມກຸລະ: Brahmāṇī, Māheśvarī, Kaumārī, Vaiṣṇavī, Vārāhī, Aindrī, Cāmuṇḍā, Mahālakṣmī ແລະ ເນັ້ນການບູຊາມະນະດະລາເພື່ອ jaya (ໄຊຊະນະ) ໃນສາຍ Yuddhajayārṇava.
Adhyaya 147
Adhyāya 147 — Guhyakubjikā-Tvaritā Mantra: Upadrava-Śānti, Stambhana–Kṣobhaṇa, and Nyāsa for Jaya (Victory)
ໃນອັດຍາຍນີ້ ພຣະອີສະວະຣະ ສອນເທັກນິກມັນຕຣາອັນແຂງກ້າ ເພື່ອການປົກປ້ອງແລະຊະນະ ໂດຍມີ ກຸຫຍະກຸບຊິກາ ແລະ ຕະວະຣິຕາ ເປັນສູນກາງ. ພິທີນີ້ມຸ່ງລະງັບ «ອຸປະດຣະວະ» (ໄພພິບັດ/ຄວາມທຸກຍາກ) ທີ່ເກີດຈາກການກະທຳພິທີຂອງສັດຕູ—ຢັນຕຣາ, ມັນຕຣາ, ຕັນຕຣາ, ແລະການໃຊ້ຜົງ/ຢາປະພອງ—ຄອບຄຸມທັງອະດີດ ປັດຈຸບັນ ແລະອະນາຄົດ (ເຮັດແລ້ວ, ສັ່ງໃຫ້ເຮັດ, ກຳລັງເຮັດ, ຈະເຮັດ). ຕໍ່ມາລະບຸໜ້າທີ່ມັນຕຣາພິເສດ: ກະໂສບະນະ, ອາກັຣສະນະ, ວະສະຍະ, ໂມຫະນະ, ສະຕັມພະນະ ແລະອະທິບາຍບີຈະ-ສຽງ ກັບຄຳຊີ້ນຳອັກສອນ. ມີສູດມັນຕຣາ ຕະວະຣິຕາ ເພື່ອ «ຊະນະ» ພ້ອມກອບໂຄງ ນະຍາສະ ຄົບຖ້ວນ: ອາສະນະ, ຫຣິດະຍະ, ສິຣະ, ສິຂາ, ກະວະຈະ, ເນດຣະ, ອັດສະຕຣະ ໂດຍລົງທ້າຍ «ພະດ» ເພື່ອປິດຜະນຶກການປົກປ້ອງ. ລາຍນາມສັກຕິ 9 ປະການ ແລະເຊີນ «ດູຣີ» ຜູ້ພິທັກທິດ ເພື່ອປະສານການຄຸ້ມຄອງພື້ນທີ່ກັບການຕິດຕັ້ງພະລັງໃນອະວັຍະວະ. ທ້າຍສຸດ ຈັດວາງບີຈະໃຫ້ກັບເທວະດາ (ພຣະພຣະຫມາ, ອາທິຕະຍະ) ແລະຢືນຢັນຄຳພະລັງເຊັ່ນ ດາຣຸນະ ແລະ «ພະດ» ເປັນຕົວປົກປ້ອງຖາວອນ ເຊື່ອມວິນັຍມັນຕຣາກັບຜົນສຳເລັດທີ່ຄວບຄຸມໄດ້ໃນຄວາມຂັດແຍ້ງ ໄພພິບັດ ແລະການປ້ອງກັນພິທີກຳ.
Adhyaya 148
Saṅgrāma-Vijaya-Pūjā (सङ्ग्रमविजयपूजा) — Rapid Worship and Sūrya-Mantra for Victory
ອັດທະຍາຍນີ້ ອີສະວະຣະ ຖ່າຍທອດພິທີບູຊາສັ້ນໆເພື່ອຊະນະໃນສົງຄາມ ໂດຍຍົກພຣະສູຣະ (ພຣະອາທິດ) ເປັນຜູ້ປະທານ saṅgrāma-jaya. ເລີ່ມດ້ວຍ mantra-nyāsa ຕາມ ṣaḍaṅga (ຫົກອົງປະກອບ) ຂອງມັນຕຣາພຣະອາທິດ ເພື່ອສ້າງການຄຸ້ມຄອງ ພະລັງ ແລະຄວາມສົມບູນຂອງພິທີກ່ອນເຂົ້າສູ່ການຮົບ. ຕໍ່ມາເຊີນຊຸດຄຸນຄ່າ 8 ເລີ່ມຈາກ Dharma ຮວມ dharma, jñāna, vairāgya, aiśvarya ເປັນເງື່ອນໄຂພາຍໃນສໍາລັບຊະນະພາຍນອກ. ຜູ້ປະຕິບັດສ້າງມະນະດາລາ-ພາບນຶກ: ພຣະອາທິດ ພຣະຈັນ ແລະໄຟ ດັ່ງໃຈກາງດອກບົວແລະເສັ້ນໃຍ ໃສ່ śakti ມີນາມ Dīptā, Sūkṣmā, Jayā, Bhadrā, Vibhūti, Vimalā ແລະຫຼັກການ sattva-rajas-tamas; prakṛti-puruṣa. ສຸດທ້າຍເປັນການພິຈາລະນາ 3 ຊັ້ນ: ຕົນ, ຕົນພາຍໃນ, ຕົນສູງສຸດ ມີ dvārapāla 8 ອົງຄຸ້ມຄອງ ແລະປິດພິທີດ້ວຍການຖວາຍ, japa, homa ເພື່ອໄດ້ຊະນະໃນຕອນເລີ່ມຮົບ ແລະກິດການສໍາຄັນອື່ນໆ.
Adhyaya 149
Lakṣa–Koṭi Homa (लक्षकोटिहोमः)
ພຣະອັກນີ ສອນລະບົບພິທີໂຮມະເພື່ອປົກປ້ອງໃນສົງຄາມ ແລະສົ່ງເສີມອຳນາດອະທິປະໄຕ ພາຍໃນກອບ Yuddhajayārṇava. ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍການຢືນຢັນວ່າ ໂຮມະໃຫ້ຊະນະສົງຄາມຢ່າງທັນທີ, ໄດ້ຮັບການປົກຄອງ, ແລະທຳລາຍອຸປະສັກ; ແຕ່ຕ້ອງອາໄສການຊຳລະກ່ອນ: ການຖືພຣະວິນັຍ Kṛcchra ແລະປຣານາຍາມະຢ່າງມີລະບຽບ. ຕໍ່ມາກຳນົດການຈະປະ (japa) ແລະການຄວບຄຸມລົມຫາຍໃຈ (ຮວມທັງພະຍາງຄ້າຍພັນທຸກຳ) ພ້ອມກຳນົດເວລາຖວາຍອາຫຸຕິໃນໄຟທີ່ປະກອບພິທີ. ກຳນົດໃຫ້ກິນອາຫານມື້ດຽວຕໍ່ມື້ ເພື່ອຮັກສາຄວາມບໍລິສຸດຈົນສຳເລັດ. ບົດຍັງແບ່ງຂະໜາດພິທີເປັນ ອະຍຸຕ (10,000), ລັກສະ (100,000), ແລະ ໂກຕິ (crore/ຈຳນວນມະຫາສານ) ແລະຜູກຜົນ: ຜົນຍ່ອຍ, ການລົບລ້າງທຸກຂ໌, ແລະການສຳເລັດຄວາມປາຖະໜາ-ການຄຸ້ມຄອງຄົບຖ້ວນ. ພິທີນີ້ຍັງເປັນການສະງົບອຸຕປາຕະ (utpāta) ທົ່ວໄປ ໂດຍກ່າວເຖິງໄພພິບັດທຳມະຊາດແລະສັງຄົມ (ແຫ້ງແລ້ງ, ຝົນເກີນ, ແມງສັດຕູພືດ, ສັດຕູ/ອຳນາດຮ້າຍ) ທີ່ຖືກປະຫັດປະຫານ. ທ້າຍສຸດໃຫ້ລາຍລະອຽດການດຳເນີນພິທີໃຫຍ່: ຈຳນວນພຣາຫມະນະຜູ້ປະກອບ, ຕະກູນມັນຕຣະ (Gāyatrī, ມັນຕຣະດາວເຄາະ, ຊຸດມັນຕຣະຕາມເທວະ) ແລະຂອງຖວາຍ (ເຂົ້າເມັດ, ງາ, ນົມ, ກີ, ຫຍ້າກຸຊະ, ໃບໄມ້) ພ້ອມຂະໜາດການກໍ່ສ້າງຫຼຸມໂຮມະ ສະແດງວ່າ ອັກເນຍະວິທະຍາ ແມ່ນວິສະວະກຳພິທີທີ່ແມ່ນຍຳ ເພື່ອຮັບໃຊ້ທຳມະ ແລະລັດຖະການ.