Vyakarana
Sanskrit Grammar
A concise grammar of Sanskrit covering sandhi, samasa, vibhakti, dhatu, pratyaya, and the essential rules of Paninian grammar.
Adhyayas in Vyakarana
Adhyaya 348
Vyākaraṇa—Pratyāhāra System, Upadeśa Conventions, and Manuscript-Critical Notice (Agni Purana, Chapter 348)
ບົດນີ້ເປີດດ້ວຍການຊີ້ແຈງແບບວິຈາລະນາຕາມຕົ້ນສະບັບວ່າ ຂໍ້ຄວາມທີ່ຂາດວິ່ນວອນກ່ອນໜ້ານັ້ນເປັນຄວາມຜິດພາດຈາກການຄັດລອກ ແລະຄວນຖືກປະຕິເສດ ເພື່ອຍືນຢັນວ່າການສືບທອດທີ່ຖືກຕ້ອງແມ່ນຈໍາເປັນຕໍ່ຊາສະຕຣາ. ຈາກນັ້ນ ສກັນດະປະກາດອະທິບາຍວະຍາກອນຢ່າງຫຍໍ້—“ສະພາບທີ່ຕັ້ງມັ່ນຂອງຄໍາ”—ຕາມສາຍປະເພນີຂອງກາຕະຍາຍະນະ ແລະເພື່ອສອນຜູ້ເລີ່ມຕົ້ນ. ບົດນີ້ແນະນໍາຊື່ເຕັກນິກທີ່ໃຊ້ໃນການປະຕິບັດກົດວະຍາກອນ ໂດຍເນັ້ນວິທີ pratyāhāra ຜ່ານລໍາດັບ Śiva-sūtra ຈາກ “a i u ṇ …” ຫາ “ha la”. ຍັງກ່າວເຖິງຂໍ້ປະເພນີການສອນ (upadeśa) ວ່າ ສຽງຖືກພິຈາລະນາພ້ອມ it-ໝາຍກໍາກັບ ແລະໃນການນໍາກົດໃຊ້ໃຫ້ຖືວ່າບໍ່ເປັນສຽງນາຊານ. ທ້າຍສຸດອະທິບາຍຫຼັກການເລືອກ pratyāhāra: ສຽງຕົ້ນກັບໝາຍສຸດທ້າຍຊີ້ຊຸດສຽງທີ່ຢູ່ກາງ ໃນຂອບເຂດທີ່ຖືກຕ້ອງ. ໃນວິສັຍທັດສາລະບານຂອງອັກນິປຸຣານະ ວະຍາກອນຖືກສະແດງເປັນເຄື່ອງມືສັກສິດເພື່ອຄວາມແມ່ນຍໍາໃນການສະທ້ອນວິດະ, ຄວາມຖືກຕ້ອງຂອງພິທີກຳ, ແລະການຕີຄວາມທີ່ເຊື່ອຖືໄດ້ ເຊື່ອມຄວາມເຂັ້ມງວດທາງພາສາກັບທຳມະ ແລະເປົ້າໝາຍແຫ່ງການຫຼຸດພົ້ນ.
Adhyaya 349
Sandhi-siddha-rūpa (The Established Forms/Results of Sandhi)
ບົດນີ້ເປີດຕໍ່ຈາກບັນຊີ pratyāhāra ທັນທີ ແລະຫັນຈາກການຫຍໍ້ສຽງໄປສູ່ sandhi-siddha-rūpa ຄື “ຮູບຜົນທີ່ຕັ້ງມັ່ນ” ຂອງການປະສົມສຽງ. ສກັນດະເລີ່ມດ້ວຍ svara-sandhi (sandhi ສະຫຼະ) ໂດຍໃຊ້ຮູບຕົວຢ່າງສັ້ນໆ ເຊັ່ນ daṇḍāgramam, sāgatā, dadhīdam, nadīhate, madhūdakam ເພື່ອຊີ້ວ່າການສ້າງຮູບທີ່ຖືກຕ້ອງຄວນຮຽນຈາກຜົນທີ່ຖືກຮັບຮອງ. ຕໍ່ມາຂະຫຍາຍໄປຫາບັນທຶກຄໍາສັບ-ໄວຍາກອນ: ຄໍາກ່າວໃນພິທີ ແລະການອ້າງອີງຟອນີມ (ກ່າວເຖິງ ḹ), ຄູ່ຄໍາພ້ອມຄວາມ/ຮູບຜັນ, ແລະ sandhi ຂອງຄໍາຊີ້ (ta + iha → tayiha). ຈາກນັ້ນໄປສູ່ sandhi ພະຍັນຊະນະ ແລະການແປງທີ່ເກີດຈາກ visarga ພ້ອມຊຸດວະລີຕົວຢ່າງ (bhavāñ chete / bhavāñ ca śete / bhavāñ śete). ພ້ອມກົດ-ຕົວຢ່າງ ຍັງສອດແຊກທິດສະດີວ່າດ້ວຍວາຈາ: ຄວາມລື່ນໄຫຼ, ຄວາມພອດສົມ, ແລະການຫຼີກກຸ່ມສຽງທີ່ແຂງກະດ້າງ ເຊື່ອມໄວຍາກອນທີ່ຖືກຕ້ອງກັບການເວົ້າຢ່າງມີວິໄນໃນຊີວິດທາງທຳມະ.
Adhyaya 350
Forms Established by the suP (Nominal Case-Endings) — सुब्विभक्तसिद्धरूपम्
ບົດນີ້ຍ້າຍຈາກຮູບທີ່ເກີດຈາກ sandhi ໄປສູ່ການຜັນນາມ. ສກັນດະສອນກາຕະຍາຍນະເຖິງລະບົບຜັນສອງຢ່າງ—suP ສໍາລັບນາມ ແລະ tiṅ ສໍາລັບກິລິຍາ—ແລະກໍານົດ suP ເປັນພື້ນຖານຂອງວິພັກຕິ 7. ມັນລຽງຊຸດປະທັບທ້າຍກໍລະນີຂອງແຕ່ລະວິພັກຕິ ແລະອະທິບາຍດ້ວຍແນວຄິດ prātipadika: ຖານນາມທີ່ບໍ່ມີ dhātu ແລະປະທັບກິລິຍາ. ຖານນາມຖືກແບ່ງເປັນສິ້ນສະຫຼະ (ajanta) ແລະສິ້ນພະຍັນຊະນະ (halanta) ພ້ອມເພດ ຊາຍ/ຍິງ/ກາງ, ແລະຍົກຕົວຢ່າງ ‘nāyaka’ ພ້ອມຮູບຜິດປົກກະຕິ ແລະຮູບແບບເວດິກ. ຈຸດສໍາຄັນແມ່ນການເຊື່ອມຄວາມໝາຍ kāraka: ປະຖົມສໍາລັບຄວາມໝາຍຂອງຕົນແລະການເອີ້ນ, ທຸຕິຍາສໍາລັບ karman (ກຳມະ), ຕຣິຕິຍາສໍາລັບ karaṇa (ເຄື່ອງມື), ຈະຕຸຕຖີສໍາລັບ sampradāna (ຜູ້ຮັບ), ປັນຈະມີສໍາລັບ apādāna (ແຫຼ່ງ/ການແຍກ), ສັດຖີສໍາລັບຄວາມເປັນເຈົ້າຂອງ, ແລະສັບຕະມີສໍາລັບ adhikaraṇa (ທີ່ຕັ້ງ/ຖານ). ຊ່ວງທ້າຍໃຫ້ແບບຜັນແລະຕົວຢ່າງ (sakhā, pati, pitā, gauḥ, rājā, panthā, ແລະສັບພະນາມ ka/ayam/asau) ເນັ້ນຮູບມາດຕະຖານ, ຂໍ້ຍົກເວັ້ນ, ແລະການໃຊ້ໃນພາສາວິຊາການແລະພິທີກຳ.
Adhyaya 351
स्त्रीलिङ्गशब्दसिद्धरूपम् (The Established Forms of Feminine Nouns)
ສືບຕໍ່ສາຍວິຍາກອນ ຫຼັງຈາກຮູບນາມເພດຊາຍສຳເລັດ ບົດນີ້ຫັນມານຳເສີນຮູບສຳເລັດຂອງນາມເພດຍິງ (śabda-siddha-rūpa) ແບບກະທັດຮັດ ເນັ້ນການທ່ອງຈຳ. ສະກັນດະລຽນແບບການຜັນວິພັດ ເລີ່ມຈາກຮາກ ā ຕົວຢ່າງ Ramā ແລ້ວຂະຫຍາຍໄປຫາກຸ່ມນາມເພດຍິງອື່ນໆ ແລະຮູບຜິດປົກກະຕິ: ຮາກ ī ເຊັ່ນ nadī, ຄຳຍົກຍ້ອງ/ຄຳສັບເຊັ່ນ śrī ແລະ strī (ມີຮູບສະຫຼັບທີ່ຮັບຮອງ), ນາມຮາກພະຍັນຊະນະ ແລະນາມພິເສດ vāk, śrag, dyaus, samit, dṛṣat. ຍັງບັນທຶກຮູບສັບພະນາມ/ຊີ້ບອກ (asau/amū) ແລະຮູບທີ່ອະນຸຍາດ (śriyai/śriye; bhavatī → bhavanty). ທັງໝົດເປັນການສອນແບບຈື່ຈຳ ເພື່ອມາດຕະຖານການໃຊ້ພາສາໃນການຮຽນ ອະທິບາຍ ແລະພິທີກຳ—ສະທ້ອນການປະສານວິຍາກອນວິຊາການກັບຈຸດໝາຍພຸຣານະເພື່ອຄວາມຊັດເຈນທາງທຳມະ ແລະຄວາມສັດຊື່ຕໍ່ຄຳພີ.
Adhyaya 352
Chapter 352 — Established Forms of Feminine-Gender Words (Strīliṅga-śabda-siddha-rūpa)
ບົດນີ້ປິດສ່ວນວິຍາກອນກ່ຽວກັບຮູບຄໍາເພດຍິງ (strīliṅga) ທີ່ກໍານົດໄວ້ແລ້ວ ເປັນຈຸດສະຫຼຸບກ່ອນຈະຫັນໄປຫາແບບຮູບເພດກາງ. ໃນການຖ່າຍທອດຄວາມຮູ້ແບບອັກເນຍະວິທະຍາ ການປິດບົດແບບນີ້ຊ່ວຍໃຫ້ການໃຊ້ຄໍາຖືກຕ້ອງສໍາລັບການສວດທ່ອງ ການສອນ ແລະພາສາພິທີກໍາ. ຄໍາວ່າ siddha-rūpa ຊີ້ວ່າເນັ້ນຮູບທີ່ຮັບຮອງແລ້ວ ແລະຕ້ອງຈໍາ ບໍ່ແມ່ນທິດສະດີຄາດເດົາ. ມັນຍັງເປັນຈຸດຂໍ້ຕໍ່ທາງໂຄງສ້າງ ສະທ້ອນວິທີຂອງປູຣານະໃນການຈັດວິຊາເຕັກນິກເປັນໝວດໆ ແລະຖືວ່າຄວາມຖືກຕ້ອງທາງວິຍາກອນເປັນການຄຸ້ມຄອງຄວາມໝາຍຕາມທໍາມະ.
Adhyaya 353
Chapter 353: कारकं (Kāraka — Syntactic Relations) with Vibhakti-Artha (Case-Meaning Integration)
ຕໍ່ເນື່ອງຈາກຊັ້ນວິຍາກອນຫຼັງຈາກຫົວຂໍ້ຮູບຄໍານປຸງສະກະລິງຄ໌ ບົດນີ້ເປີດດ້ວຍຄໍາສັນຍາຂອງສຸກັນດະວ່າຈະອະທິບາຍ kāraka (ຄວາມສຳພັນໃນປະໂຫຍກ) ຄຽງຄູ່ກັບພະລັງອະທິບາຍຂອງ vibhakti (ການຜັນກໍລະນີ)។ ນິຍາມ kartṛ (ຜູ້ກະທໍາ) ເປັນຜູ້ອິດສະຫຼະ ແລະແຍກອຳນາດການກໍ່ໃຫ້ເກີດ (causative) ຈາກນັ້ນຈັດປະເພດ: ຜູ້ກະທໍາ 5 ຢ່າງ ແລະ karma (ກຳ/ວັດຖຸຮັບການກະທໍາ) 7 ຢ່າງ ພ້ອມຕົວຢ່າງທາງຈິດທຳແລະແນວ Vaiṣṇava: ນົບນ້ອມຕໍ່ Viṣṇu ພ້ອມ Śrī, ບູຊາເພື່ອຄວາມມົງຄຸນຂອງ Hari, ແລະໄດ້ມຸກຕິດ້ວຍ namaskāra ຕໍ່ Viṣṇu. ຈາກນັ້ນອະທິບາຍ kāraka ທີລະຢ່າງ—karaṇa (ເຄື່ອງມື), sampradāna (ຜູ້ຮັບ), apādāna (ແຫຼ່ງ/ການແຍກອອກ), adhikaraṇa (ທີ່ຕັ້ງ)—ແລະຜູກກັບການໃຊ້ກໍລະນີ ຮວມທັງຮູບປະໂຫຍກພິເສດ: karmapravacanīya ໃຊ້ກໍລະນີກຳ (accusative), namaḥ/svāhā ໃຊ້ກໍລະນີໃຫ້ (dative), ແລະການໃຊ້ກໍລະນີທີ 3 ແລະ 6 ໃນບໍລິບົດ anabhihita. ຍັງກ່າວເຖິງຂໍ້ບົກພ່ອງດ້ານສຳນວນ/ຄວາມໝາຍ (vaiṣayika, sāmīpyaka) ແລະ locative ຕາມປະເພນີ, ຈົນຈົບດ້ວຍການນຳໃຊ້ກໍລະນີຄອບຄອງ (genitive) ແລະຂໍ້ຈຳກັດບໍ່ໃຫ້ໃຊ້ genitive ກັບຮູບສ້າງບາງຢ່າງ. ທັງໝົດນີ້ນຳເສີນວິຍາກອນເປັນ Agneya Vidyā ເພື່ອຮັບໃຊ້ທຳມະ, ຄວາມຊັດເຈນຂອງຂໍ້ບັງຄັບ, ແລະຄວາມໝາຍທີ່ມີພະຄຸນບູຊາເປັນສູນກາງ।
Adhyaya 354
Kāraka (Case-relations) — Chapter Colophon and Transition
ບົດນີ້ເປັນໝາຍປິດຂອງຫົວຂໍ້ໄວຍາກອນກ່ອນໜ້າ ໂດຍປະກາດວ່າບົດວ່າດ້ວຍ kāraka (ຄວາມສຳພັນກໍລະນີ/ບົດບາດການກະທຳ) ໃນພາກ Vyākaraṇa ຂອງອັກນິປຸຣານະ ໄດ້ສຳເລັດແລ້ວ. ຄໍາລົງທ້າຍຍືນຢັນຄວາມຕໍ່ເນື່ອງຂອງຫຼັກສູດສາລະພັດ: ໄວຍາກອນເປັນ Vidyā ທາງການ ທີ່ປົກປ້ອງຄວາມໝາຍໃນພິທີກຳ, ນິຕິກຳ, ແລະການອະທິບາຍຊາສຕຣະ. ຫຼັງຈາກປິດ ຂໍ້ຄວາມຫັນໄປສູ່ samāsa (ຄໍາປະສົມ) ຊີ້ການກ້າວໜ້າຈາກຄວາມສຳພັນວາກຍະສັມພັນໄປສູ່ການບີບອັດຮູບ-ນັຍ. ການໄຫຼຂອງເລື່ອງຈຶ່ງສະແດງຄູສອນແບບອັກເນຍ: ວິທະຍາພາສາເປັນເຄື່ອງມືມີວິໄນເພື່ອທຳມະ ແລະການຖ່າຍທອດຄວາມຮູ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ.
Adhyaya 355
Chapter 355 — Samāsa (Compounds): Colophon and Transition to Taddhita
ບົດນີ້ຖືກນໍາສະເໜີໂດຍຄໍາລົງທ້າຍ (colophon) ເພື່ອໝາຍເຖິງການສໍາເລັດການອະທິບາຍ Samāsa (ຄໍາປະສົມ) ໃນພາກວິຍາກອນຂອງ ອັກນິປຸຣານະ. ຫຼັງຈາກການບີບອັດຄວາມໝາຍຜ່ານການຫຼວມໂຄງສ້າງປະໂຫຍກ ກໍ່ຫັນໄປສູ່ Taddhita ທີ່ຂະຫຍາຍຄວາມໝາຍດ້ວຍການສ້າງຄໍາອະນຸພັນ. ໃນກອບອັກເນຍ ລໍາດັບພາສານີ້ບໍ່ແມ່ນແຕ່ວິຊາການ ແຕ່ເປັນພື້ນຖານໃຫ້ເຂົ້າໃຈຄໍາສອນທາງທັມມະຢ່າງຖືກຕ້ອງ ແລະເວົ້າອອກສຽງຢ່າງມີວິໄນໃນພິທີ ແລະການສອນ. ການປ່ຽນຜ່ານນີ້ເປັນຈຸດພັບໂຄງສ້າງ: ປິດ Samāsa ແລະເປີດ Taddhita ໃນການເຜີຍແຜ່ສາລະຄວາມຮູ້ອັນກວ້າງຂອງພຣະອັກນິແກ່ ວະສິດຖະ.
Adhyaya 356
Forms Accomplished by Unādi (affixes) — उणादिसिद्धरूपम्
ສືບຕໍ່ຫຼັກສູດວະຍາກອນ ບົດນີ້ຍ້າຍຈາກການສ້າງຄໍາແບບ taddhita ໄປສູ່ Unādi-pratyaya ແມ່ນປະທັຍທີ່ເພີ່ມຫຼັງຮາກກິລິຍາເພື່ອໃຫ້ໄດ້ຮູບຄໍາທີ່ຍອມຮັບກັນມາ. ໃນນ້ໍາສຽງສອນທີ່ຖືກອ້າງວ່າເປັນຂອງກຸມາຣະ ມີການລາຍການຜົນການສ້າງ (ເຊັ່ນ uṇi ໃຫ້ kāru “ຊ່າງ/ຜູ້ຊໍານານ”) ແລະຂະຫຍາຍເປັນບັນຊີຄໍາຄ້າຍນິຄັນທຸ ຂອງຮູບ Unādi ທີ່ພົບ “bahula” ບໍ່ນ້ອຍໃນພາສາເວດ. ບົດນີ້ຍັງກ່າວເຖິງຄວາມບໍ່ໝັ້ນຄົງຂອງຂໍ້ຄວາມຢູ່ຈຸດໜຶ່ງ ມີການອ່ານຕ່າງກັນຕາມສາຍສືບ (pāṭha-bheda). ເນື້ອຫາຫຼັກເປັນແຜນທີ່ຄໍາສັບ: ສັດ, ຍາດພີ່ນ້ອງ, ສະຖານທີ່, ວັດຖຸ, ແລະຄຸນລັກສະນະນາມທຳ ເພື່ອຊ່ວຍທັງການວິເຄາະວະຍາກອນແລະຄວາມເຂົ້າໃຈຄວາມໝາຍ. ໃນກອບອັກເນຍະ ຄວາມຮູ້ນີ້ຮັບໃຊ້ທຳມະ ໂດຍໃຫ້ພາສາທີ່ແມ່ນຍໍາສໍາລັບພິທີ, ການຮຽນ, ແລະການປົກຄອງອັນມີວັດທະນະທໍາ.
Adhyaya 357
Tिङ्विभक्तिसिद्धरूपम् (Established Forms of Tiṅ-Inflections)
ບົດນີ້ປ່ຽນເປັນຄູ່ມືວະຍາກອນສັ້ນໆ ກ່ຽວກັບປັດໄຈ tiṅ (ປັດໄຈບຸກຄົນຂອງກິລິຍາ) ແລະການນໍາໃຊ້ຕາມ bhāva (ການກະທໍາ/ສະພາບບໍ່ລະບຸຜູ້), karma (ແນວວັດຖຸ/ອະກຳ), ແລະ kartṛ (ຜູ້ກະທໍາ/ກຳ). ມັນກ່າວເຖິງຄວາມຂາດຕໍ່ເນື່ອງຂອງຂໍ້ຄວາມຈາກຫົວຂໍ້ uṇādi ກ່ອນໜ້າ ແລ້ວຈຶ່ງລຽງລໍາດັບ lakāra ແລະນັຍ: laṭ ປັດຈຸບັນ, liṅ ຄໍາສັ່ງ/ປາດຖະໜາ ແລະຄໍາອວຍພອນ, loṭ ຄໍາສັ່ງ ແລະພອນ, laṅ ອະດີດໄກ, luṅ ແລະ liṭ ອະດີດ (liṭ ເນັ້ນອະດີດທີ່ບໍ່ເຫັນ/ຮູ້ທາງອ້ອມ), ແລະ luṭ/ḷṅ ອະນາຄົດ. ຕໍ່ມາລະບຸປັດໄຈບຸກຄົນ ແລະການແຍກ parasmaipada/ātmanepada ໂດຍຍົກຕົວຢ່າງຈາກຮາກ bhū (“ເປັນ/ມີ”) ແລະ edh (“ເຈີຣິນ/ລຸກໂຊດ”) ພ້ອມກຸ່ມ dhātu ອື່ນໆ ແລະຫມາຍເຫດ vikaraṇa. ທ້າຍສຸດ ສະແດງຮູບສ້າງຕໍ່ເນື່ອງ: san (ປາດຖະໜາ), ṇic (ເຮັດໃຫ້), yaṅ (ທໍາຊໍ້າ), ແລະ yaṅ-luk ໂດຍເຊື່ອມແບບຜັນກິລິຍາກັບຕົວຢ່າງໃຊ້ງານ ແລະ “rūpaka” ແບບຢ່າງ।
Adhyaya 358
Chapter 358 — कृत्सिद्धरूपम् (The Established Forms of Kṛt: Primary Nominal Derivatives)
ສືບຕໍ່ຫຼັກສູດວະຍາກອນ ບົດນີ້ຍ້າຍຈາກ tiṅ-siddharūpa (ຮູບປະທານກິລິຍາທີ່ຜັນ) ໄປສູ່ kṛt-siddharūpa (ຮູບນາມອະນຸພັນຂັ້ນຕົ້ນ)। ກຸມາຣະອະທິບາຍວ່າ ປະຈັຍ kṛt ສ້າງນາມ ແລະ ຮູບພາກິດຕາມ 3 ຂອບເຂດນັຍ: bhāva (ການກະທຳ/ສະພາບ), karman (ວັດຖຸ), kartṛ (ຜູ້ກະທຳ)। ບົດນີ້ຈັດລາຍຊື່ປະຈັຍສຳຄັນແລະພະລັງນັຍ: lyuṭ/ktin/ghaÑ ສຳລັບນາມນາມທີ່ເປັນນາມທຳ; ກຸ່ມ kta ເນັ້ນຜູ້ກະທຳ ແຕ່ບາງຄັ້ງຊີ້ການກະທຳ ຫຼື ວັດຖຸ; ຮູບ śatṛ/śānac, vuṇ/tṛc ເປັນຮູບພາກິດ/ຜູ້ກະທຳ। ຍັງກ່າວເຖິງຮູບພິເສດແລະແນວວິດິກ: kvip (ເຊັ່ນ svayambhū), ແບບພາກິດຂອງ liṭ (kvan-su/kān), ແລະ uṇādi ທີ່ພົບຫຼາຍໃນ chandas (ການໃຊ້ແບບເວດ)। ລຳດັບການສອນເປັນແບບຈັດໝວດ: ປະຈັຍ→ນັຍ→ຕົວຢ່າງ ເນັ້ນວ່າ ວະຍາກອນແມ່ນເຄື່ອງມືທີ່ຖືກເປີດເຜີຍເພື່ອຄວາມເຂົ້າໃຈຖືກຕ້ອງ ແລະ ການສື່ສານທາງທຳມະຢ່າງຖືກທາງ।
Adhyaya 359
Kṛt-siddha-rūpa (Completed Derivative Forms) — Conclusion
ໝາຍປິດທ້າຍນີ້ປະທັບຕາຫນ່ວຍວິຍາກອນກ່ອນໜ້າວ່າດ້ວຍການກໍ່ຮູບຄໍາແບບ kṛt-derivation ໂດຍເນັ້ນວ່າ “siddha” ແມ່ນຜົນຮູບຄໍາທີ່ສໍາເລັດແລ້ວ. ໃນການສອນວິຍາກອນຂອງ ອັກນິປຸຣານະ ຈຸດສິ້ນສຸດແບບນີ້ເປັນບານພັບຂອງຂໍ້ຄວາມ: ນັກຮຽນຍ້າຍຈາກກົດການສ້າງຄໍາ ໄປສູ່ການນໍາໃຊ້ໃນວິຊາພະຈະນານຸກົມ ເພື່ອຈັດປະເພດແລະໃຊ້ຄໍາ. ຄໍາລົງທ້າຍບົດຍັງຢືນຢັນອໍານາດແຫ່ງການສົນທະນາທີ່ພຣະອັກນິສອນແກ່ ວະສິດຖະ ໂດຍວາງວິຍາກອນເປັນຄວາມຮູ້ທີ່ຖືກເປີດເຜີຍ ແລະກຽມຜູ້ອ່ານໄປສູ່ບົດຕໍ່ໄປທີ່ຈັດກຸ່ມຄໍາຢ່າງເປັນລະບົບ ຕາມເພດຄໍາ, ຄໍາພ້ອມຄວາມໝາຍ, ແລະຂອບເຂດຄວາມໝາຍ ເພື່ອການເວົ້າແລະການຕີຄວາມຢ່າງມີວິໄນ.