Mandala 2
मण्डल 2
The Family Book of Gritsamada
Ang Rigveda Mandala 2 ay isang Family Book ng angkan ng Gṛtsamada, na nagpapakita ng isang maayos na mundo ng ritwal kung saan ang inspiradong pananalita (vāc) ay nakahanay sa ṛta upang "buksan ang landas" para sa mga diyos at mga patron. Si Agni ang nakatayong pangunahing tagapamagitan, habang ang mapagpalang lakas ni Indra at ang sumasalakay na suporta ng mga Marut ay nakakaseguro ng yaman, proteksyon, at tamang kaayusan sa pamamagitan ng sakripisyo. Ang mandala ay kilala lalo na sa mga himno nito para kay Rudra, kung saan ang mabangis na mamamaril ay nilalapitan ng may galang na pagpipigil, hinihiling na itabi ang kanyang poot at palayain ang paggaling. Sa kabuuan ng 43 sūktas, ang pangunahing tema ay na ang tamang inayos na yajña at katotohanang pananalita ay sama-samang nagdidirekta ng banal na pagtulak patungo sa kasaganaan at kaligtasan. Family Book (2, 7) na iniuugnay sa tradisyon ng pamilyang Gṛtsamada, matibay na diin sa vāc (inspiradong pananalita) na nakahanay sa ṛta bilang isang mabisang kapangyarihang nagbubukas ng landas, kilalang materyal tungkol kay Rudra: mapagpigil na pagsamo na kasama ang mga kahilingan para sa paggaling at proteksyon, kalinawan ng ritwal: ang sakripisyo ay inilalarawan bilang pangunahing daanan ng banal na 'pagtutulak' (codana) at yaman, liturhikal na arkitekturang nakatuon kay Agni na may mga motif na militar-royal ni Indra, Marut na sumusuporta sa pagpapatron at tagumpay.
Suktas in Mandala 2
Sukta 1
Sukta 2.1
Ang RV 2.1 ay tumatawag kay Agni bilang ang apoy na ipinanganak ng lahat, na laging dalisay, na tumitindig mula sa kaliwanagan ng langit, mula sa tubig, bato, kahoy, at mga halaman, at na sinisindihan sa loob ng tahanan at puso ng tao. Ang himno ay nagpapuri sa maraming anyo ni Agni bilang ama, kapatid, anak, at kaibigan, habang humihiling sa kanya na pangunahan ang mga sumasamba at mga patron patungo sa kasaganaan, proteksyon, at isang "malawak" na pananalita sa kapulungan.
Sukta 2
Sukta 2.2
Ang himalang ito ay tumatawag kay Agni bilang Jātavedas, na humihiling na siya ay palakihin sa pamamagitan ng yajña at purihin sa pamamagitan ng handog, katawan, at inspiradong pananalita. Ipinapakita nito si Agni bilang nagniningning na Hotṛ na nagbubukas ng mga "pinto" ng lakas at kasaganaan, nagpapabago sa Langit-at-Lupa nang paborably, at namumuno sa mga patron at mang-aawit patungo sa mas mabuting kabutihan at sa Vast (bṛhat).
Sukta 3
Sukta 2.3
Ang himalayang ito ay inaupo si Agni bilang sinindihang Hotṛ na nakatayo sa lupa, na nakaharap sa lahat ng mga daigdig at nagpapadala sa mga diyos patungo sa sakripisyo. Ito ay nagpapuri sa kanyang paglilinis, maliwanag na karunungan at sa kanyang papel na tagapagdala ng mga alay, lalo na ang tinapay na mantikilya, upang ang rito ay mabuo nang tama at maging bunga para sa nag-aalay.
Sukta 4
Sukta 2.4
Tinatawagan ng himnong ito si Agni Jātavedas bilang sinagang "panauhin ng mga angkan," na itinatag siya na tulad ni Mitra, matatag, mapagkakatiwalaan, at nararapat na tumahan sa gitna ng mga tao bilang banal na tagapamagitan. Pinupuri nito ang makulay na sinag ni Agni at ang kanyang paradoha ng pagbabago ng kabataan, at nagtatapos ito sa isang panalangin na sa pamamagitan ni Agni, ang mga Gṛtsamadas ay lumampas sa mga limitasyon at makamtam ang lakas ng bayani, proteksyon, at paglaking buhay.
Sukta 5
Sukta 2.5
Ang himalay na ito ay nagpapuri kay Agni sa kanyang katungkulan bilang Hotṛ at sa mga nakapangyayaring ritwal sa palibot niya, na humihiling na ang sakripisyo ay isagawa nang wasto at maging mabisa. Tinatawag si Agni bilang mapagmasid at amang gabay para sa linya ng mga ninuno, at bilang nagtitipon ng mga alay, nag-aayos ng rito, at nagkakaloob ng "marangal na yaman" sa pamamagitan ng tamang pagkakasunod-sunod at kasanayan sa sakripisyo.
Sukta 6
Sukta 2.6
Ang Gāyatrī hymnang ito ni Gṛtsamada ay tumatawag kay Agni bilang ang malapit at matalik na banal na presensya na nilalapitan sa pamamagitan ng pag-aapoy, panalangin, at maayos na gawaing sakripisyo. Hinihiling kay Agni na marinig ang mga salita ng seer, tanggapin ang mga alay, at magkaloob ng banal na "ulan" (pagbababa ng lakas), mapagpalang enerhiya (vāja), at sagana na pagkain. Ang himno ay nagtatapos sa pag-anyaya sa lahat-nakakaalam at may malay na Agni na dumating, isagawa ang rito sa tamang pagkakasunod-sunod, at umupo sa barhis (upuang sakripisyo).
Sukta 7
Sukta 2.7
Ang maikling Gāyatrī na himalay na ito ay tumatawag kay Agni bilang sariling apoy ng mga Bharata, na bata pa ngunit pinakauuna, na hinihilingan siyang magdala ng maliwanag at lubos na ninanais na yaman at kagalingan. Pinupuri nito ang kadalisayan ni Agni at ang kanyang malawak na maliwanag na presensya, na binibigyang-diin na siya ay pinatatibay ng mga handog ng ghee at gumagampan bilang sinaunang at piling Hotṛ na nagdadala ng rito sa katuparan.
Sukta 8
Sukta 2.8
Ang maikling himalang ito kay Agni ay pumupuri sa kanyang mabilis na mga "yugo at karo", ang kanyang mga kapangyarihan ng mabilis na paglapit at mabisang pagkilos sa sakripisyo, at ipinagdiriwang ang kanyang nagniningning na kintab na tila langit na nagpapalibot sa sumasamba ng hindi-nasisira na liwanag. Ito ay nagtatapos sa isang panalangin ng komunidad para sa proteksyon at tagumpay sa alitan sa tulong ng magkakasamang tulong ni Agni kasama sina Indra, Soma, at ang ibang mga diyos.
Sukta 9
Sukta 2.9
Ang hymng ito na may anim na taludtod at sukat na Triṣṭubh ay inaalok sa trono si Agni bilang Hotṛ na marunong, na umaupo sa pwesto ng pari at nagtatatag ng kanyang sarili sa loob ng mga sumasamba. Ito ay humihingi sa kanya na pakinggan ang alay, kumpirmahin ang kasaganaan, at kumilos bilang pinakamainam na nag-aalay na namumuno sa rito, nagpoprotekta sa pinsala, at nagkakaloob ng maliwanag na sigla at yaman.
Sukta 10
Sukta 2.10
Ang maikling himalang Triṣṭubh kay Agni ay nagpupuri sa kanya bilang unang presensya at tulad ng ama sa sakripisyo, sinisindihan sa banal na luklukan ni Iḷā at nagliliwanag ng kasaganaan at karunungan. Ito ay binibigyang-diin ang kosmikong saklaw ni Agni na sumasakop sa mga mundo, habang ipinapakita rin siya bilang tagapadalisay na "kinikintab" at pinapahid ng ghee. Nagtatapos ang makata sa paghingi ng tamang bahagi ng handog at pagtawag kay Agni bilang sugong tulad ni Manu, na tinatawag gamit ang sandok ng pananalita para sa tamis at sagana.
Sukta 11
Sukta 2.11
Ang himnong ito kay Indra ni Gṛtsamada ay tumatawag sa diyos na pakinggan ang pakiusap ng mga makata, dumulo sa sakripisyo, at uminom ng Soma na nagpapalakas sa kanyang kapangyarihan. Ito ay nagpapuri kay Indra bilang makabayani na nagkakaloob at tagapagtanggol, humihingi ng yaman, tagumpay, at hindi nasusunog na bahagi ng kapalaran, upang ang mga sumasamba ay makapagsalita ng "Ang Malawak" sa kapulungan na may matatag na supling at mga kaalyado.
Sukta 12
Sukta 2.12
Ang RV 2.12 ay isang makapangyarihang papuri sa Indra na paulit-ulit na kinikilala siya bilang ang kapasiyahan na lakas sa likod ng katatagan ng sangkalikasan, tagumpay sa hidwaan, at pagkakamit ng yaman at lakas. Ito ay naaalala ang sinaunang kataasan ni Indra, na nagpatibok sa Langit at Lupa, at inihahain siya bilang ang diyos na tinatawagan ng lahat ng panig sa pakikibaka, habang pinatitibay ang kanyang matatag na tulong sa tagapiga ng Soma at nag-aalay.
Sukta 13
Sukta 2.13
Ang RV 2.13 ay isang himno ng Triṣṭubh ni Gṛtsamada na nagpapuri kay Indra bilang tagapanghawak ng ṛta (kosmikong kaayusan) na nagpapalawak sa mga mundo, nagpapakawala ng mga pwersang nagbibigay-buhay, at nagpapakita ng mabangingningning na parang kidlat ng langit. Ang himno ay nag-uugnay sa lakas ni Indra sa mga pwersang lumilikha na inilalarawan sa pamamagitan ng tubig, pagpapalit ng panahon, at parang-Somang "unang nektar," at nagtatapos sa isang panalangin para sa maayos na pagkabukas-palad, katanyagan, at lakas ng bayani sa mga ritwal ng pamayanan.
Sukta 14
Sukta 2.14
Ang himnong ito ay isang pagsamo ng Soma kay Indra, na nag-uudyok sa mga pari ng Adhvaryu na dalhin at ibuhos ang nakapagpapalasap na Soma na ikinagagalak ng Toro. Pinupuri nito ang mga mapagpalang tagumpay ni Indra at ang kanyang pagprotekta sa mga magigiting na kapanalig, pagkatapos ay humihingi ng sagana at dangal na yaman at lakas para sa mga sumasamba sa mga pampublikong pagtitipon.
Sukta 15
Sukta 2.15
Ang himalay na ito ay nagpapahayag ng "tunay na gawa ng Tunay" ni Indra: pagkatapos uminom ng Soma, kanyang pinapatay ang hadlang na serpiyente (Ahi/Vṛtra) at pinakawalan ang mga nakapiit na kapangyarihan ng buhay, mga tubig, liwanag, at mapagpalang kilos. Ito ay parehong papuri at panawagan, na hinihikayat si Indra na ulitin ang mga gawaing nagpapatibay sa kaayusan ng mundo para sa mga sumasamba, na nagkakaloob ng proteksyon, yaman, at lakas ng bayani sa kapulungan.
Sukta 16
Sukta 2.16
Ang RV 2.16 ay isang pitong-taludtod na Triṣṭubh na himno kung saan si Gṛtsamada ay nag-aalok ng maingat na "dinadala" na papuri na tila isang handog sa sinindihang apoy, na inaanyayahan si Indra, sinauna ngunit laging bata, na pumunta sa mga pagpindot ng Soma. Pinapurihan ng himno si Indra bilang ang matapang na Toro na tumatanggap ng determinasyon ng mga tao (kratu) at hinihikayat na uminom ng Soma na may sinagang lakas, upang siya ay magbuhos ng yaman at proteksyon sa mga sumasamba.
Sukta 17
Sukta 2.17
Ang maikling himnong Triṣṭubh na ito kay Indra ay nagpupuri sa kanyang malawak na panginoon na lumalawig upang saklawin ang lahat ng mga mundo, at sa kanyang mapagpalang kapangyarihan na nagtatatag ng liwanag at kaayusan sa sansinukob. Ang kilos ni Indra ay inilalarawan sa pamamagitan ng "Kapangyarihan ng Apoy" (Agni/Vahni) na umaabot sa dalawang sakop at "tumatahi" sa punit na kadiliman, pagkatapos ay humihingi ang makata ng vāja (mapagpalang lakas), proteksyon, at sagradong dakṣiṇā para sa mga mang-aawit.
Sukta 18
Sukta 2.18
Ang himnong ito kay Indra ay pumipintig sa "bagong karo" na sinasakyan ng bukang-liwayway na may sagisag na bahagi (maraming yugto, pamalo, at sagwan), na hinihiling na ito ay maging mabilis sa pamamagitan ng mga handog ng mga makata at inspiradong pag-iisip. Si Indra ay mainit na inaanyayahan sa lalong dumaraming bilang at lakas sa pag-inom ng Soma, kung saan ang kanyang pagdating ay nagtitiyak ng tagumpay, proteksyon, at tamang bahagi (Bhaga) para sa mga nagsasakripisyo. Ang pagtatapos ay tumutungo sa dakṣiṇā (kaloob ng pari) at kasaganaan ng komunidad: sana'y umagos ang kasipagan, maging "malawak" ang pananalita sa kapulungan, at ang mga tao ay pagkalooban ng makabayang supling.
Sukta 19
Sukta 2.19
Ang himalayin na ito ay pumupuri kay Indra bilang panginoong pinagkakalooban ng kapangyarihan ng Soma, na nagtatatag ng kanyang trono sa "mataas na langit," tumutugon sa naghahandog, at nagdadala ng liwanag, yaman, at tagumpay. Ito ay nag-uugnay sa tamang papuri (brahman) at pagpiga ng Soma sa mga kaloob ni Indra - liwanag na tila araw, mga kayamanang nakatago, at bahagi (bhaga) na hindi nababawasan para sa mga mang-aawit. Ang panalangin sa huli ay humihiling na ang dakilang Dakṣiṇā ay "mamilin" para sa komunidad ng mga pari upang sila ay makapagsalita ng Vast (bṛhat) sa kapulungan na may matatayong anak at kapangyarihang bayani.
Sukta 20
Sukta 2.20
Ang RV 2.20 ay isang Triṣṭubh na papuri-hymn kay Indra kung saan ang makata ay nag-aalok ng kanyang inspiradong lakas na parang isang mahusay na igiang na karo, na humihingi ng proteksyon, tagumpay, at sagana na gantimpala ni Indra. Naalala nito ang sinaunang mga gawa ni Indra na nauugnay sa Angiras - pagbubukas ng landas, pagbasag ng bato/muog, at pagpapakawala ng liwanag - pagkatapos ay tumutungo sa isang konkretong ritwal na kahilingan: sana ang sagana na dakṣiṇā ay "ginagatasan" para sa mang-aawit at ang kapulungan ay umunlad ng bayaning supling at isang dakilang tinig sa vidatha.
Sukta 21
Sukta 2.21
Ang maikling himno kay Indra na ito ay isang imbitasyon na magdala ng Soma sa diyos na tagapagtagumpay sa lahat, na nananalo sa bawat larangan ng tagumpay, yaman, langit, lakas, mga baka, at ang mga tubig. Ito ay pumupuri kay Indra bilang hindi mapipigilan at malawak ang sakop, isang kapangyarihang nagbubukas ng maliwanag na mundo para sa mga Bukang-liwayway, at nagtatapos sa isang nakatuong panalangin para sa pinakamagagandang kaloob: malinaw na katalinuhan, kasaganaan, kaligtasan, matamis na pananalita, at maliwanag na mga araw.
Sukta 22
Sukta 2.22
Ang maikling himno kay Indra ay nagdiriwang ng pag-agos ng kapangyarihan ng diyos pagkatapos uminom ng Soma na piniga kasama si Viṣṇu, at itinuturing ang Soma bilang isang "tunay" na banal na puwersa na tapat na sumasama sa "tunay" na si Indra. Pinupuri nito ang paglaki ng lakas ni Indra, ang kanyang pagkabigay sa mananamba, at ang kanyang sinaunang gawa ng pagpapalaya sa mga tubig at pagpapanumbalik ng buhay at banal na kaayusan.
Sukta 23
Sukta 2.23
Ang himnong ito ay tumatawag kay Bṛhaspati/Brahmaṇaspati bilang soberano ng banal na pananalita na nagtitipon sa mga panloob na "hosts" (gaṇāḥ) at naglilinis ng daan para sa inspiradong pananalita at tagumpay. Ito ay humihiling sa kanya na umupo sa panloob na upuan ng sumasamba, magprotekta laban sa mga puwersang mapanirang-puri, at gabayan ang himno mismo upang ang angkan ay maaaring lumago at magsalita ng "Vast" (bṛhat) sa kapulungan.
Sukta 24
Sukta 2.24
Ang himnong ito ay nananalangin kay Bṛhaspati/Brahmaṇaspati bilang panginoon ng banal na pananalita na nagpupukaw sa kaloobang kaisipan (mati) at ginagawang mabisa ang himno sa ritwal. Pinupuri siya bilang pinakunang gabay sa pagpapayo at sa hidwaan, na hinihiling na pasimulan ang alay at panalangin, bigyan ng tagumpay at kasaganaan (vāja), at protektahan ang supling at kagalingan. Ang sukta ay nagtatapos sa isang pakiusap na akayin ng diyos ang "mabuting sambitang himno" upang ang mga sumasamba ay makapagsalita ng Vast (bṛhat) sa kapulungan, na pinagkakalooban ng matibay na lakas.
Sukta 25
Sukta 2.25
Ang maikling himalayaw na ito ay pumupuri kay Brahmaṇaspati bilang panginoon ng banal na pananalita at pagdalubhasa sa ritwal na "nagbibigkis" ng mga kapangyarihan para sa matagumpay na pagkilos, lalo na sa pamamagitan ng pagpapaling at pwersang nagtutulak pasulong ni Agni. Ipinapakita siya bilang hindi mapipigilan laban sa baluktot na oposisyon, na sumisira ng mga paghihigpit at nagbubukas ng ligtas na kanlungan at kasaganaan para sa deboto. Ang paulit-ulit na tugon ay nagbibigay-diin sa kanyang kakayahang pagsamahin ang mga kaalyado at panloob na kakayahan sa isang epektibo at mapagpalang pangkat.
Sukta 26
Sukta 2.26
Ang RV 2.26 ay tumatawag kay Brahmaṇaspati (Br̥haspati) bilang panginoon ng sagradong Salita na nagpapatayo sa pananalita, nagpapapanalo, at mabisa laban sa impluhong "walang diyos" (hagaloop). Ang himno ay pumupuri sa kasaganaan, suportang panlipunan, at panloob na lakas na dumarating sa tapat na nag-aalay, at nagtatapos ito sa patnubay ni Br̥haspati sa tamang landas at sa kanyang malawak na proteksyon laban sa paghihirap at pinsala.
Sukta 27
Sukta 2.27
Ang RV 2.27 ay isang himno ni Gṛtsamada na tumatawag sa mga Āditya bilang sinaunang mga hari na nagpapanatili ng kosmikong kaayusan (ṛta) at nagpoprotekta sa matuwid na tao. Ito ay nag-aalok ng papuri "tulad ng pino na mantika" at humihingi sa mga diyos, lalo na sina Mitra, Varuṇa, Aryaman, Bhaga, Dakṣa, at Aṃśa, ng gabay, katatagan sa moral, kasaganaan, at isang daang walang kapintasan. Ang himno ay nagtatapos sa isang personal na dasal kay Varuṇa na huwag mahulog mula sa pabor ng diyos at na masambit ang "Vast" (bṛhat) na may lakas sa kapulungan.
Sukta 28
Sukta 2.28
Ang RV 2.28 ay isang himno ni Gṛtsamada kay Varuṇa, na pinupuri siya bilang soveranong Āditya na nagpapanatili ng ṛta (kosmiko at moral na kaayusan). Ang makata ay humihingi ng proteksyon, magandang reputasyon, at kalayaan sa takot at kasalanan, na nakikiusap kay Varuṇa na palayain ang kasalanan at pagdurusa "tulad ng guya sa tali," at panatilihin ang sumasamba sa matuwid na landas ng kasaganaan at katotohanan.
Sukta 29
Sukta 2.29
Sa hymng pitong taludtod na Triṣṭubh na ito, si Gṛtsamada ay tumatawag sa mga Āditya, lalo na sina Mitra at Varuṇa, bilang mga tagapag-ingat ng ṛta (kosmiko at moral na kaayusan) upang itaboy ang mga nakatagong pagkakamali at panloob na paglihis. Ang makata ay humihingi ng awa, tamang patnubay sa "gitnang landas" ng Katotohanan, at patuloy na paglahok sa kasaganaan at pangkomunidad na pananalita na "bṛhat" (ang Malawak), na pinapatibay ng panloob na kabayanihan.
Sukta 30
Sukta 2.30
Ang hymng Triṣṭubh na ito ay nagpupuri sa mga Tubig (Āpaḥ) bilang maayos, buhay-na-taglay na mga kapangyarihang gumagalaw sa araw at gabi ayon sa ṛta, na nasisiyahan kay Savitṛ na nagtatatag ng kosmikong kaayusan at kay Indra na nag-aalis ng balakid. Ito rin ay lumalawak sa mga protektibong panalangin, lalo na kay Indra (at Soma) at sa huli sa Marut-host, na humihingi ng kaligtasan sa takot, lawak ng espasyo, at kasaganaang sagana sa lakas ng bayani at supling.
Sukta 31
Sukta 2.31
Ang himalang ito ay tumatawag kay Mitra at Varuṇa bilang mga kapangyarihang nagpapatatag ng kaayusan at tamang relasyon, na humihiling sa kanila, kasama ang mga Āditya, Rudra, at Vasu, na itaguyod ang "kariton" ng paglalakbay ng naghahandog. Ito ay lumalawak sa isang malawak na viśvedeva (lahat-ng-mga-diyos) na pagtitipon, Tvaṣṭṛ, Iḷā, Bhaga, Dyāvā-Rodasī, Pūṣan, Purandhi, at ang mga Aśvin, upang ang bawat sumusuportang kosmikong gampanin ay maaaring umupo sa rito. Ang makakanta ay nagtatapos sa pamamagitan ng "paghubog" ng kanyang mga salita bilang isang bagong-gawang sasakyan ng papuri, na naghahanap ng śravas (katanyagan/inspiradong pagdinig), vāja (lakas), at dhīti (naliwanagang pag-iisip).
Sukta 32
Sukta 2.32
Ang himnong ito ay nagsisimula sa pagtawag kay Dyāvā-Pṛthivī (Langit at Lupa) bilang mga tagapag-ingat ng salita ng makata, na nakahanay sa ṛta, at bilang mga malawak na magulang na nagkakaloob ng lawak, proteksyon, at kasaganaan. Pagkatapos ay lumalawak ito sa isang pakiusap para sa mga mapalad na babaeng kapangyarihan, lalo na si Rākā at mga kaugnay na diyosa, upang magkaloob ng pagkakataong magkaanak, yaman, at kagalingan, na nagtatapos sa isang inklusibong panawagan sa ilang banal na babae para sa tulong at svasti.
Sukta 33
Sukta 2.33
Ang himnong ito ay isang mapagpitagan at maingat na balanseng panawagan kay Rudra, na kapuwa nakatatakot at mapagbigay, na humihingi ng kanyang grasya sa halip na kanyang poot. Si Gṛtsamada ay humihiling na huwag siyang putulin sa "paningin ng Araw," nananalangin para sa masaganang lakas, supling, at proteksyon sa pinsala, at pinupuri ang kapangyarihang nagdadalisay ni Rudra habang paulit-ulit na nag-aalok ng pagpupuri upang mapayapa ang maringal na diyos.
Sukta 34
Sukta 2.34
Ang himalay na ito ay nagpupuri sa mga Maruts bilang mabangis at maningning na kapangyarihan ng bagyo na nagdadalisay na parang mga mailap na nilalang, sumisiklab na parang apoy, at nagpapalayas ng mga balakid upang pakawalan ang mga nakatagong "sinag/baka" ng liwanag. Ito ay humihingi sa kanila na lumapit na may proteksyon, kasaganaan, at katuwirang-isip, lalo na para sa nag-aalay ng sakripisyo. Ang tono ay lumilipat mula sa masasalaminong paglalarawan ng kanilang kapangyarihan patungo sa direktang panalangin para sa kanilang pagliligtas na nagdadala sa isang sa kabila ng kapighatian at sisi.
Sukta 35
Sukta 2.35
Ang himnong ito ay nagpapuri kay Apāṃ Napāt, ang misteryosong "Anak ng Tubig," isang makislap na banal na presensya na nagliliwanag sa loob ng tubig bilang nakatagong apoy at likhang-kapangyarihan. Tinatawag ni Gṛtsamada siya na tanggapin ang mga salita ng makata, na hubugin ang kasiyahan at tamang anyo, at na pagkalooban ng kasaganaan, lakas ng buhay, at wastong paglago sa mga mundo. Ang himno ay nagtatapos sa isang pagpapalang panalangin na nag-uugnay sa kislap ni Apāṃ Napāt sa mabuting proteksyon ni Agni para sa komunidad at sa pulong pang-sakripisyo.
Sukta 36
Sukta 2.36
Ang RV 2.36 ay naglalaman ng imbitasyon sa Soma-yajña kung saan si Indra (at mga kaugnay na makaharing divinidad) ay hinihikayat na dumating, maupo sa kanilang mga upuan, at uminom ng matamis na Soma na ipinamamahagi sa pamamagitan ng mga tungkuling saserdotal. Ang himno ay naghahalo ng buhay na imahen ng pagpiga, mga baka/sinag at tubig na "ginagatasan" ng mga bato, kasama ang tumpak na mga pahiwatig ritwal (Hotṛ, Āgnīdhra, Praśāstṛ), na nagpapakita ng sakripisyo bilang isang maayos na daan na nagpupukaw sa mga diyos at nagpapalaya ng lakas, pagkapanginoon, at tamang utos.
Sukta 37
Sukta 2.37
Ang maikling himalok na ito ay nananalangin kay Draviṇodāḥ, "ang Nagkakaloob ng yaman o biyaya", bilang ang kapangyarihang umiinom ng Soma, na natutuwa sa wastong pagkakasunod-sunod ng gawain ng saserdote at sa tamang panahon ng paghahandog. Ipinapakita nito ang ritwal ng Soma sa pamamagitan ng mga opisyal ng ritwal, at nagtatapos sa kahilingan na ang diyos ay uminom ng "ikaapat na tasa", sa gayon ay nagpapakawala ng kasaganaan, lakas, at tagumpay sa ritwal para sa naghahandog.
Sukta 38
Sukta 2.38
Ang himnong ito ay pumupuri kay Savitṛ bilang ang banal na Tagapagudyok na tumitindig at ginagawang gumagalaw ang mga mundo, na pinapanatili ang ṛta (kosmikong kaayusan) at nagpapamahagi ng bahagi ng mga diyos at mga tao sa kasaganaan. Inilalarawan nito ang kanyang matatag at mapagwawaging presensya na nag-aalis ng pagkabaliw at nagdadala ng "walang hanggang tubig" ayon sa kanyang banal na utos. Sa huli, ang mangungulit ay humihiling kay Savitṛ na bigyan ng kanais-nais na kasaganaan mula sa langit, tubig, at lupa para sa kapayapaan at paglago ng mga umaawit.
Sukta 39
Sukta 2.39
Ang himnong ito ay tumatawag sa mga Aśvins bilang mabilis na kapangyarihang dalawa, na nagdadala ng mga handog ng tao at nagbibigay ng tunay na tulong, kalusugan, proteksyon, tamang patnubay, at kasaganaan. Sa pamamagitan ng buhay na magkakatulad na talinghaga (mga bato, mensahero, mga mata, mga kamay, mga paa), humihiling ang makata na dumating sila nang mabilis, tumingin nang malinaw, pagalingin ang katawan, at akayin ang sumasamba patungo sa mas mabuting kabutihan. Nagtatapos ito sa paghahandog ng yari na stoma bilang "pagdagdag" para sa mga Aśvins at pagdarasal para sa matibay at maliwanag na supling at isang malawak, mapagpalang pananalita sa kapulungan.
Sukta 40
Sukta 2.40
Ang hymnong ito na may anim na taludtod at sukat Triṣṭubh ay nananawagan sa dalawang diyos na si Soma at Pūṣan bilang magkasamang tagapagkaloob ng kasaganaan at bilang mga tagapangalaga na nagtatatag ng "pusod" (nābhi) ng imortalidad at kasaganaan sa mga mundo at sa sumasamba. Ito ay humihiling sa kanila na palawakin ang sentral na pinagmumulan ng paglagi, yaman, pagkain, at mga kapangyarihang nagbubunga, habang binibigyan ng liwanag ang kaisipan at nagkakaloob ng proteksyon, na nagtatapos sa isang pagpapalang kasama ang nagpoprotektang presensya ni Aditi.
Sukta 41
Sukta 2.41
Ang himnong ito ay pangunahing nag-aanyaya kay Vāyu, ang mabilis na Hangin ng Buhay, na dumating sa kanyang karwang may libong kapangyarihan at uminom ng Soma, na nagbibigay-lakas at naglilinaw sa lakas ng buhay ng mga sumasamba. Habang isinasagawa ang rito, ang dasal ay lumalawak sa proteksyon at pagpapala, na tinatawag din ang biyaya ni Indra at ang mas malawak na kapisanan ng mga diyos na karapat-dapat sa sakripisyo na umupo at lumahok.
Sukta 42
Sukta 2.42
Ang maikling himnong pangproteksyon na ito ay nananawagan sa Śakuni (ibong pantanda) na umalingawngay nang mapalad at protektahan ang sambahayan at manlalakbay mula sa mga puwersang kalaban. Hinihiling ng makata na walang mandaragit, armadong umaatake, magnanakaw, o puwersang may masamang tinig ang makapangyari, at na magsalita ang komunidad ng "Bṛhat" (ang malawak, nagtataasang salita) sa sagradong kapulungan. Kaya't ang sukta na ito ay ginagawang katiyakan ng seguridad, tamang pananalita, at matagumpay na paglalakbay ang isang likas na tanda.
Sukta 43
Sukta 2.43
Ang maikling himalang ito ay tumutugon sa Śakuni/Śakunta (ibong tanda) bilang isang tapat na nagsasalita na nakahanay sa ṛta, na ang mga tawag ay binabasa bilang makabuluhang tanda sa ritwal at pang-araw-araw na buhay. Pinupuri ng makata ang "dalawang tinig" ng ibon na para bang ito ay isang sanay na umaawit, at paulit-ulit na humihiling dito na bigkas ng mapalad, nagpapaking na pananalita mula sa bawat direksyon. Kaya ang sukta ay ginagawang sagrado ang pagdinig ng mga tanda: ang tunog sa kalikasan ay nagiging daan ng pagpapala, tamang pag-unawa (sumati), at tagumpay sa kapulungan.
Frequently Asked Questions
Mandala 2 belongs to the Family Books (Mandalas 2–7), each associated with a particular seer-lineage. It is traditionally attributed to the Gṛtsamada family, with Gṛtsamada as the principal ṛṣi.
Mandala 2 repeatedly links effective sacred speech (vāc) with ṛta (cosmic order): when utterance and ritual are rightly aligned, they ‘open the path’ for divine presence, protection, and the bestowal of wealth.
The mandala contains the celebrated Rudra hymn (RV 2.33), a classic model of propitiation: Rudra’s fierce power is respectfully restrained through praise and supplication, asking him to avert harm and grant healing and well-being.
Read Rig Veda in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with word-by-word meanings, Sanskrit recitation where available, and more.
