
Sukta 2.43
Gṛtsamada (traditional attribution for RV 2.43)
Triṣṭubh (probable; verify against pada-count of full text tradition)
Ang maikling himalang ito ay tumutugon sa Śakuni/Śakunta (ibong tanda) bilang isang tapat na nagsasalita na nakahanay sa ṛta, na ang mga tawag ay binabasa bilang makabuluhang tanda sa ritwal at pang-araw-araw na buhay. Pinupuri ng makata ang "dalawang tinig" ng ibon na para bang ito ay isang sanay na umaawit, at paulit-ulit na humihiling dito na bigkas ng mapalad, nagpapaking na pananalita mula sa bawat direksyon. Kaya ang sukta ay ginagawang sagrado ang pagdinig ng mga tanda: ang tunog sa kalikasan ay nagiging daan ng pagpapala, tamang pag-unawa (sumati), at tagumpay sa kapulungan.
Mantra 1
प्रदक्षिणिदभि गृणन्ति कारवो वयो वदन्त ऋतुथा शकुन्तयः । उभे वाचौ वदति सामगा इव गायत्रं च त्रैष्टुभं चानु राजति ॥
Gumagalaw sa mapalad na direksyong pakanan, ang mga mang-aawit ay nagpupuri; ang mga ibon, na nagsasalita ayon sa mga panahon at sa Kaayusan ng Katotohanan, ay nagpapahayag ng kanilang mga tandâ. Ito ay nagsasalita ng may dalawang tinig, tulad ng isang umaawit ng Sāman: ito ay nagliliwanag na sumusunod sa sukat ng Gāyatrī at ng Triṣṭubh.
Mantra 2
उद्गातेव शकुने साम गायसि ब्रह्मपुत्र इव सवनेषु शंससि । वृषेव वाजी शिशुमतीरपीत्या सर्वतो नः शकुने भद्रमा वद विश्वतो नः शकुने पुण्यमा वद ॥
Tulad ng isang Udgātṛ, O ibon, ikaw ay umaawit ng Sāman; tulad ng anak ng banal na Salita, ikaw ay nagpapahayag sa mga pagpiga. Tulad ng isang toro, tulad ng masiglang karera, na pumupunta sa mga bata at lumalalaking lakas, magsalita sa amin ng mabuti mula sa bawat bahagi; magsalita sa amin ng mapalad at nagdadalisay mula sa lahat ng direksyon.
Mantra 3
आवदँस्त्वं शकुने भद्रमा वद तूष्णीमासीनः सुमतिं चिकिद्धि नः । यदुत्पतन्वदसि कर्करिर्यथा बृहद्वदेम विदथे सुवीराः ॥
Nagsasalita, O ibon, magsalita sa amin ng mabuti; kahit na nakaupo sa katahimikan, pukawin sa amin ang tamang pag-unawa. Kapag, sa pagtalon, ikaw ay umuusal tulad ng karkarī, sana'y bigkasin namin ang Malawak sa kapulungan at magiging puno ng mga lakas na bayani.
The hymn begins by observing auspicious movement and praise: singers acclaim, while birds ‘speak’ in season with ṛta, establishing nature as meaningful and ordered.
The bird is elevated through ritual metaphors—Udgātṛ, Sāman-chanter, brahma’s ‘son’—so its call becomes authoritative speech within sacrifice.
A repeated, urgent petition: “speak to us the good… speak the fortunate/purifying from all directions,” turning omen into blessing and guidance.
The poet seeks sumati even in silence and prays that, as the bird calls and rises, humans may speak the ‘Vast’ in the assembly and gain heroic strength (suvīra).
ubhe vācau vadati
sarvato naḥ śakune bhadram ā vada
bṛhad vadema
The hymn addresses the Śakuni/Śakunta, an omen-bird whose call is treated as meaningful speech aligned with ṛta (cosmic order).
It repeatedly asks the bird to “speak the good” and “speak the purifying/fortunate” from every direction, and to awaken right understanding (sumati) in the listener.
In Vedic terms it is about ṛta: hearing nature’s rhythms as ordered and truthful, and using that hearing to cultivate clarity, auspicious action, and effective speech in ritual and community.
Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.
A free sign-in with Google or Apple keeps your chat saved across web and the app.